To META και σε σχέση με την ανακοίνωση του ΠΑΜΕ, με την οποία σκοπίμως αποκρύπτεται η αλήθεια, για τις κινητοποιήσεις του συνδικαλιστικού κινήματος, με αφορμή τα προαπαιτούμενα της γ’ αξιολόγησης, δηλώνει τα εξής:

1. Το ΜΕΤΑ από το Σεπτέμβρη του τρέχοντος έτους πρότεινε στα συνδικάτα του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, τη διαμόρφωση ενός συνεκτικού αγωνιστικού πλαισίου, που θα συμπεριελάμβαναν πολύμορφες κινητοποιήσεις, με κορύφωση τις γενικές πανεργατικές – παλλαϊκές απεργιακές δράσεις, χωρίς να καλλιεργείται ένα κλίμα αναμονής, για το πότε η κυβέρνηση θα έφερνε το σχετικό νομοθέτημα στη βουλή, όπως έκανε το ΠΑΜΕ.

2. Στο πλαίσιο αυτό, πρότεινε γενική απεργία μέσα στο Νοέμβρη και κλιμάκωση με ανάλογες αγωνιστικές παρεμβάσεις το Δεκέμβρη και το Γενάρη. Μάλιστα για ξεπεραστούν τα εμπόδια που βάζει η γραφειοκρατική ηγεσία της ΓΣΕΕ, πρότεινε την πρωτοβουλία του συντονισμού και της προκήρυξης της γενικής απεργίας να την έπαιρναν η ΑΔΕΔΥ, για τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα, τα Εργατικά Κέντρα Αθήνας – Πειραιά και η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας (ΟΙΥΕ), για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα. Οι παραπάνω συνδικαλιστικές οργανώσεις θα απευθύνονταν στο σύνολο της Εργατικής Τάξης, σ’ όλες τις πρωτοβάθμιες και δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις της χώρας. Η πρόταση αυτή είναι και σήμερα επίκαιρη.

3. Γνωρίζει η ηγεσία του ΠΑΜΕ ότι η παράταξή μας στην ΑΔΕΔΥ, στη συνεδρίαση της ΕΕ στις 20 Δεκέμβρη, πρότεινε την προκήρυξη γενικής απεργίας μέσα στο Γενάρη. Το ίδιο έκανε στα μέσα του Δεκέμβρη και η Αγωνιστική Συνεργασία στο ΕΚΑ. Γνωρίζει επίσης ότι το ΜΕΤΑ δεν εκπροσωπείται στη διοίκηση της ΓΣΕΕ και δεν έχει καμία σχέση με την ΕΑΚ, σε ΓΣΕΕ και ΕΚΑ. Το ΠΑΜΕ συνεχίζει φαίνεται να κατασκευάζει εύκολους αντιπάλους, για να εμφανίζεται ότι αυτό μονοπωλεί τη δυσαρέσκεια και την αγωνιστική διάθεση των εργαζομένων.

Το ΜΕΤΑ, μαζί με το ΠΑΜΕ και τις Παρεμβάσεις, συνυπέγραψαν επίσης την πρωτοβουλία για άμεση σύγκληση της διοίκησης της ΑΔΕΔΥ και στηρίζει ανάλογες πρωτοβουλίες σε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, για άμεση προκήρυξη Γενικής Απεργίας μέσα στο Γενάρη, με τη συμμετοχή, αν είναι δυνατόν, και όλων των πληττόμενων από τα μνημόνια κοινωνικών στρωμάτων, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και εμπόρους, τους επιστήμονες, τους αγρότες και τους αυτοαπασχολούμενους, για να μην περάσουν τα νέα μέτρα, για να μην ευνουχιστεί το δικαίωμα στην απεργία, για να μην εκπλειστηριαστεί η εργατική και λαϊκή περιουσία, να μην ξεπουληθούν οι δημόσιες επιχειρήσεις, να μην εμπορευματοποιηθούν τα δημόσια κοινωνικά αγαθά της Υγείας, της Παιδείας, της Πρόνοιας και Ασφάλισης, του Νερού της Ενέργειας και της Μετακίνησης και να μην εκποιηθεί η δημόσια περιουσία για να αποπληρώνεται ένα άδικο και επονείδιστο χρέος στους δανειστές.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

του Τάκη Κυπραίου

Η ενέργεια αυτή δεν πρέπει να εκληφθεί ως άλλο ένα προεδρικό ατόπημα. Αντίθετα, συνιστά την επίσημη απάντηση των ΗΠΑ σε όσα συμβαίνουν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Ο ISIS (Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε) είναι μία τζιχαντιστική τρομοκρατική οργάνωση που δρούσε στο Ιράκ και τη Συρία. Μετά από μια περίοδο νικών, κατακτήσεων, χάους και καταστροφής που προκάλεσε σε Ιράκ και Συρία ο ISIS εν τέλει ηττήθηκε. Ο εξοπλισμός και η στήριξη που είχε από τη Σαουδική Αραβία και άλλους συμμάχους των ΗΠΑ για μια μακρά περίοδο, τον καθιστούσαν ενεργό παράγοντα στην περιοχή.

Οι στόχοι του εγχειρήματος ήσαν πολλαπλοί. Η δημιουργία κοινωνικού χάους, η απομάκρυνση του προέδρου Άσαντ και η αντικατάσταση της πολιτικής εξουσίας σε Ιράκ και Συρία με φίλα προσκείμενους σε ΗΠΑ πολιτικούς, η αποικιακού τύπου εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, η προώθηση των σχεδίων για επίθεση και υποταγή του Ιράν και βεβαίως η μεταβολή των διεθνών συσχετισμών υπέρ των ΗΠΑ και σε βάρος της Ρωσίας και της Κίνας.

Η εξέλιξη των γεγονότων δεν δικαίωσε τις προσδοκίες των αμερικανικών επιτελείων. Ο σκληρός και πάντα παρόν ανταγωνισμός μεταξύ των υπερδυνάμεων Ρωσίας και ΗΠΑ έδωσε την ευκαιρία στη Ρωσία να εγγράψει μια ανέλπιστη πολιτικοστρατιωτική νίκη. Κατέβαλε στρατιωτικά τον ISIS μετέχοντας σε συμμαχία με αντιτρομοκρατικές δυνάμεις και δυνάμεις της Συρίας, του καθεστώτος Άσαντ, δίνοντας πολιτικό χώρο στον ηγέτη της Συρίας, τον οποίο οι ΗΠΑ επιθυμούν διακαώς να απομακρύνουν από τη Συρία.

Παρά τις προκλήσεις που δέχτηκαν κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων, κράτησαν σταθερή και ψύχραιμη στάση, παρέμειναν προσηλωμένοι στους προσυμφωνημένους και με τις ΗΠΑ στόχους, βελτίωσαν και προώθησαν τη συνεργασία τους με χώρες της περιοχής, όπως η Τουρκία και το Ιράν, σταθεροποίησαν τις στρατιωτικές τους προσβάσεις στην περιοχή και πρωταγωνιστούν στις μετά-ISIS πολιτικές ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή.

Την ίδια περίπου περίοδο η Σαουδική Αραβία επιτίθεται στην Υεμένη με πρόσχημα την αποκατάσταση της νομιμότητας στην πάμπτωχη αυτή χώρα. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα από την επιχείρηση εκτός από τις εκατόμβες θυμάτων στην Υεμένη και το λιμό που έχει πλήξει τους ανήμπορους και τα γυναικόπαιδα. Η ίδια χώρα ξεσήκωσε τους Άραβες ενάντια στο Κατάρ, διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις μαζί του και επέβαλε εμπάργκο στη μικρή αυτή χώρα, που είναι και στενή σύμμαχος των ΗΠΑ, με την ψευδή, όπως αποδείχτηκε, κατηγορία ότι συνεργάζεται με το Ιράν.

Συνέλαβε στο έδαφός της και υποχρέωσε σε παραίτηση τον πρωθυπουργό του Λιβάνου Χαρίρι, ο οποίος στη συνέχεια, ελεύθερος πλέον, επέστρεψε στον Λίβανο και ανακάλεσε την παραίτησή του. Πρόσφατα δε ο επίδοξος εμίρης Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν (MBS) υπουργός Εθνικής Άμυνας και διάδοχος του θρόνου του βασιλείου, στενός φίλος του γαμπρού του Τράμπ Τζάρεντ Κούσνερ, σε μια προσχηματική επιχείρηση πάταξης της διαφθοράς στη Σαουδική Αραβία, συνέλαβε, βασάνισε και κατάσχεσε τα περιουσιακά στοιχεία επιφανών και προβεβλημένων υπουργών και μελών της βασιλικής οικογένειας.

Από αυτά και μόνο τα γεγονότα που δείχνουν απειρία, ενδεχόμενη επιπολαιότητα και άγνοια της πολιτικής κουλτούρας του αναπτυγμένου αστικοδημοκρατικού κόσμου, είναι φανερό πως η Σαουδική Αραβία δεν αποτελεί σταθερό παράγοντα, που να μπορεί να ηγηθεί του Αραβικού κόσμου, παρά την γενναία στήριξη από τις ΗΠΑ. Αντιθέτως διαθέτει ισχυρούς θρησκευτικούς δεσμούς με το σουνιτικό Ισλάμ. Και στον τομέα αυτό διαδραματίζει πολύτιμο ρόλο στην προωθούμενη αντίθεση μεταξύ σιιτών και σουνιτών.

Το Κουρδικό ζήτημα, ενώ στην αρχή φάνηκε πως θα έχει ευτυχή κατάληξη με τη δημιουργία Κουρδικού κράτους, που αποτελεί αλυτρωτικό στόχο των απανταχού Κούρδων και για το οποίο συναινούσαν οι ΗΠΑ, είχε ατυχή κατάληξη. Απ’ τη μια η Τουρκική εμπλοκή που εκ των πραγμάτων απέτρεψε τη δημιουργία ενιαίου Κουρδικού κράτους, απ’ την άλλη κάποια αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ οδήγησαν τον Μπαρτζανί, ιστορικό ηγέτη των Κούρδων, στην αποχώρησή του από τα πολιτικά δρώμενα, όντας πλήρως απογοητευμένος από τις προσδοκίες του και τις υποσχέσεις των συμμάχων του.

Οι συσχετισμοί στην Εγγύς και Μέση Ανατολή εμφανίζουν αστάθεια και ρευστότητα. Σε αυτό το συνεχώς μεταβαλλόμενο σκηνικό, που μυρίζει μπαρούτι, η Ρωσία αποκόμισε κάποια σημαντικά κέρδη σε αντίθεση με τις ΗΠΑ που αποκόμισαν πολύ λιγότερα. Το Ιράν προώθησε με επιτυχία τον ηγετικό του ρόλο στο σιίτικο Ισλάμ. Η Χεζμπολάχ αναγνωρίστηκε ως ισχυρή πολεμική μηχανή, ικανή να υπερασπιστεί ένοπλα τους αδελφούς σιίτες και τα φίλα προσκείμενα καθεστώτα. Μέσα σε αυτό το κλίμα και με σαφή πρόθεση γενικευμένης αντεπίθεσης οι ΗΠΑ ανακήρυξαν την Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα του Ισραήλ.

Η ενέργεια αυτή ανοίγει νέο γύρο αντιπαραθέσεων, αλλά το πιο σημαντικό είναι πως η νέα αντιπαράθεση λαμβάνει περισσότερα θρησκευτικά χαρακτηριστικά. Συνιστά οπισθοδρόμηση, αλλά είναι ωμή πραγματικότητα η αντίθεση σιιτών σουνιτών και η μεταξύ τους συνεχιζόμενη αναμέτρηση. Τη στιγμή μάλιστα που από τη μεταξύ τους σφαγή θα ωφεληθούν τρίτοι.

Ακόμα δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας η θετική απήχηση που έχει στο εσωτερικό των ΗΠΑ η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ. Κι αυτό γιατί τα 50 εκατομμύρια περίπου Αμερικανών πιστών Ευαγγελιστών έχουν ως προαπαιτούμενο της Δευτέρας Παρουσίας μια τέτοια πράξη. Με δεδομένο πλέον ότι με αυτήν την απόφαση επισπεύδεται η Δευτέρα Παρουσία αισθάνονται βαθιά ικανοποιημένοι…

Οι ισορροπίες στην Εγγύς και Μέση Ανατολή είναι εξαιρετικά εύθραυστες. Ο Λίβανος, αυτό το κράτος μη-κράτος, παραμένει μια επικίνδυνη θρυαλλίδα.

Ίσως βρισκόμαστε στις παραμονές ενός νέου πολύ πιο σκληρού αιματηρού γύρου. Μακάρι οι λαοί με την πάλη τους για ειρήνη να τον αποτρέψουν.

ΠΗΓΗ: kommon.gr