Πάνος Παπανικολάου (*)

Είναι από καιρό προφανές πως διάφοροι παράγοντες του αστικού κράτους, του αστικού πολιτικού συστήματος και των καθεστωτικών ΜΜΕ ήδη στοχοθετούνται στην επόμενη μέρα με βάση το πιθανό σενάριο εκλογικής νίκης ΝΔ στις επόμενες βουλευτικές εκλογές που μάλλον θα γίνουν μέσα στο φθινόπωρο του 2018.

Από την μεριά του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται αγχωτική υπερπροσπάθεια να στηθεί ένα νέο σκηνικό «δεξιάς – αντιδεξιάς» που αν δεν καταφέρει να ανακόψει την πορεία του Κυριάκου Μητσοτάκη προς την αυτοδυναμία, τουλάχιστον να περιορίσει τις εκλογικές απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ έτσι ώστε να ευοδωθεί ένα σενάριο σύντομης δεξιάς παρένθεσης με δεδομένη την ασφυκτική πίεση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στο ΠΑΣΟΚ για μετεκλογική στενή συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, μια πίεση που έμμεσα εκφράστηκε και στις πρόσφατες εσωκομματικές διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ.

Από την μεριά της ΝΔ είναι φανερή η συμβολή στο σκηνικό «δεξιάς – αντιδεξιάς» ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΠΟΔΗ, με επίσης αγχωτική υπερπροσπάθεια να ταυτιστεί ο σημερινός νεοφιλελεύθερος μνημονιακός κυβερνητικά εξευτελισμένος ΣΥΡΙΖΑ με την αριστερά και με τον κομμουνισμό ώστε να συσπειρωθούν εκλογικά γύρω από την σημερινή ηγεσία της ΝΔ όλες οι συντηρητικές δυνάμεις από τον κεντροφιλελεύθερο χώρο μέχρι και την επιρροή της νεοναζιστικής ακροδεξιάς.

Το βαθύ σύστημα όμως έχει πολιτικούς σχεδιασμούς πολύ πιο ουσιαστικούς σε σχέση με τις διάφορες αστικές μαριονέττες του. Αυτό που απασχολεί και τρομάζει είναι μια ενδεχόμενη νέα άνοδος του μαζικού λαϊκού εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος που δυνητικά θα μπορούσε να είναι αιφνίδια, ραγδαία και εκρηκτική όπως δείχνει η εμπειρία των τριών τελευταίων δεκαετιών. Η δυνατότητα αυτή δημιουργείται από την ασφυκτική επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στα πιο στοιχειώδη κοινωνικά δικαιώματα όταν υπάρχουν τα εξεγερτικά πολιτικά καύσιμα της ανυπακοής και της ανατροπής. Τέτοιες μαζικές κοινωνικές εκρήξεις σημαδεύουν εποχές και γεννούν αριστερές πολιτικοποιήσεις.

Ειδικά σήμερα που ο πλήρης κυβερνητικός μνημονιακός εξευτελισμός του ΣΥΡΙΖΑ διέλυσε κάθε αυταπάτη ελπίδας για δήθεν «αριστερές» κυβερνήσεις στο πλαίσιο του συστήματος, οι νέες αυτές πολιτικοποιήσεις μπορεί να είναι επαναστατικές κομμουνιστικές στο πραγματικό τους υπόβαθρο: δηλαδή να έχουν στον πυρήνα τους την ανάγκη ριζικής ανατροπής και όχι «βελτίωσης» του μαύρου μετώπου κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ – μνημονιακών κυβερνήσεων, των οικονομικών – πολιτικών μηχανισμών του, του ίδιου του αστικού κράτους του.

Το ΝΑΡ στα 30 σχεδόν χρόνια πολιτικής του ύπαρξης έχει τεράστια και υπερπολύτιμη κεκτημένη πολιτική εμπειρία από τέτοιες κρίσιμες καμπές. Και σήμερα είναι περισσότερο παρά ποτέ ιδεολογικοπολιτικά ώριμο και αποφασισμένο όχι μόνο να συμβάλει δημιουργικά στις επερχόμενες νέες μαζικές κινηματικές εξάρσεις αλλά να τις συνδέσει με τις νέες μαζικές πολιτικοποιήσεις στην κατεύθυνση του κομμουνισμού που έχει ανάγκη η εποχή μας, ο 21ος αιώνας.

Έχουν καταλάβει πια κι οι πέτρες (όχι φυσικά μόνο το ΝΑΡ…) πως οι πιθανότητες για τέτοιες μαζικές κινηματικές εξάρσεις αυξάνονται κατά πολύ τις περιόδους όπου υπάρχουν «αλλαξοβασιλίκια» στην αστική κυβερνητική διαχείριση.

-Έτσι έγινε π.χ. το 1990 – 1991 όταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αποθρασυμμένος από το πλυντήριο που του είχαν κάνει λίγο πιο πριν οι ηγεσίες του τότε ΣΥΝ (ΚΚΕ και ΕΑΡ) νόμιζε πως θα περάσει εύκολα μια σειρά από σημαντικές νεοσυντηρητικές ρυθμίσεις.

-Έτσι έγινε το 1997 – 1998 όταν ο Σημίτης επίσης πίστεψε πως αρκεί να φωνάξει «εκσυγχρονισμός» για να κάτσει σούζα όλη η κοινωνία. Έτσι έγινε αργότερα επί Καραμανλή με το άρθρο 16, επί ΓΑΠ με το 1ο μνημόνιο κλπ, κλπ. Το βαθύ σύστημα με τον ίδιο τρόπο σήμερα ανησυχεί πάρα πολύ για το τι πρόκειται να γίνει αμέσως προσεχώς αμέσως μετά το επόμενο «αλλαξοβασιλίκι».

Το πρόσφατο άρθρο του Γ. Πετρόπουλου στην «Εφημερίδα των Συντακτών» σχετικά με το 4ο συνέδριο του ΝΑΡ, ως ένα βαθμό απηχεί τουλάχιστον εν μέρει αυτές τις ανησυχίες. Αν κάποιος δεν σταθεί μόνο στην επιφάνεια του κειμένου και παραμερίσει τόσο τις τύπου επιθεωρητή Κλουζώ «αποκλειστικές εσωκομματικές πληροφορίες», τα γελοία κουτσομπολιά με «ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις» που φτάνουν στο σημείο να παρουσιάζουν τον Β. Μηνακάκη ως …«αναρχοσυνδικαλιστή»(!) όσο και την διάχυτη χαιρεκακία επίσης κουτσομπολοκατινέ επιπέδου, αν παραπέρα προσπεράσει και τις αστειότητες περί … «έλλειψης εσωτερικής δημοκρατίας στο ΝΑΡ» (!!) φτάνει στην ουσία που είναι προφανής από τον τρόπο που ο συντάκτης διαστρεβλώνει τις θέσεις ΤΟΣΟ της «πλειοψηφίας» ΟΣΟ και της «μειοψηφίας». Προσέξτε:

“Βασικός στόχος του συνεδρίου ήταν η συζήτηση και διαμόρφωση θέσεων για ένα «κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα της εποχής μας».

Κάτι το οποίο το ΝΑΡ δεν επιδίωξε όταν αποσπάστηκε από το ΚΚΕ -παρόλο που κατηγορούσε το τελευταίο ότι είχε αρνηθεί τα κομμουνιστικά του χαρακτηριστικά-, αλλά ούτε και στη συνέχεια.

Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί πως όταν τέθηκε πρώτη φορά θέμα συγκρότησης κομμουνιστικού κόμματος, στο 2ο Συνέδριο της οργάνωσης το 2006, η πρόταση αυτή απορρίφθηκε από τις πλειοψηφούσες τάσεις που τώρα βιάζονται να δημιουργηθεί ένα τέτοιο κόμμα…

Βασικές διαφορές στην άποψη της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας αφορούν την πολιτική συμμαχιών και το πώς θα είναι το νέο κομμουνιστικό κόμμα που θα πρέπει να δημιουργηθεί, τι σχέση θα έχει με το κίνημα κ.λπ.

Η πλειοψηφία αρνείται οποιαδήποτε πολιτική συμμαχία με δυνάμεις της Αριστεράς που θεωρεί ενσωματωμένες, συστημικές ή ρεφορμιστικές (ΚΚΕ, ΛΑ.Ε. κ.λπ.), αποδεχόμενη μόνο την κοινή δράση μαζί τους στις μαζικές οργανώσεις. Αντίθετα, η μειοψηφία θεωρεί αναγκαία την αναζήτηση πολιτικών συμμαχιών με τις προαναφερόμενες δυνάμεις της Αριστεράς.

Σε ό,τι αφορά το κόμμα η πλειοψηφία θεωρεί πως πρέπει να δημιουργηθεί άμεσα, αποκλείοντας όμως μια σειρά κομμουνιστογενείς δυνάμεις (π.χ. όσους ονομάζει φλωρακικούς).

Αντίθετα η μειοψηφία πιστεύει πως το θέμα του κόμματος πρέπει να εδράζεται σε μια ανοιχτή, επίπονη και προσεκτική δουλειά στη μελέτη της πραγματικότητας και της ιστορικής εμπειρίας, χωρίς αποκλεισμούς δυνάμεων που ασπάζονται τις βασικές αρχές του κομμουνισμού.”

Για κάθε μέλος του ΝΑΡ και της νΚΑ αλλά και για κάθε κομμουνιστή ή απλά έντιμο αριστερό αγωνιστή που παρακολουθεί στοιχειωδώς τα τεκταινόμενα, είναι ολοφάνερο πως τα παραπάνω δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Π.χ. ο στόχος της μετάβασης προς νέο σύγχρονο κομμουνιστικό φορέα είχε επικαιροποιηθεί από το προηγούμενο – το 3ο- συνέδριο του ΝΑΡ τον Δεκέμβρη 2013 πριν 4 (τέσσερα) ολόκληρα χρόνια, ένα συνέδριο που με εξυπνακίστικο τρόπο ο συντάκτης αποφεύγει να το αναφέρει πηδώντας από το 2006 στο 2017 σαν νέος Μακ Φλάι σε ταινία του Ζενέκις.

Αυτό δεν είναι καινούρια τακτική για τον συγκεκριμένο αρθρογράφο: με τον ίδιο τρόπο που σήμερα ανερυθρίαστα αναφέρει πως δήθεν το ΝΑΡ ανακάλυψε την αναγκαιότητα νέου σύγχρονου κομμουνιστικού φορέα αιφνιδιαστικά και απότομα τον Δεκέμβρη του 2017, έτσι παλιότερα διαβεβαίωνε επίσης ανερυθρίαστα πως δήθεν τα στελέχη του ΚΚΕ που είχαν δημιουργήσει αρχικά το ΝΑΡ δεν είχαν διαφωνήσει σε απολύτως τίποτα ως τον Ιούλιο του 1989 οπότε αιφνιδιαστικά και απότομα διαφώνησαν με την συγκυβέρνηση Τζαννετάκη.

Επίσης στο τωρινό κείμενό του ο αρθρογράφος ανακαλύπτει πως κάποιοι έχουν ήδη αποφασίσει να ιδρύσουν από αύριο κιόλας τον νέο κομμουνιστικό φορέα έχοντας προαποφασίσει μάλιστα …ποιους θα αποκλείσουν, μπερδεύει τις έννοιες «πολιτική συνεργασία» – «κοινοβουλευτική εκλογική συνεργασία» και γενικά αποδίδει σε όλα τα σημερινά ρεύματα αντιλήψεων εντός του ΝΑΡ θέσεις που απλά δεν έχουν ούτε είχαν ποτέ.

Είναι σαφές πως ο συντάκτης της Εφ Συν – και κατ’ επέκταση η ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ της Εφ Συν – με αυτό το κείμενο ΔΕΝ απευθύνονται στα μέλη και τους φίλους του ΝΑΡ και της νΚΑ, αλλιώς δεν θα χρησιμοποιούσαν τέτοιες καταγέλαστες ανακρίβειες. Απλά δηλώνουν τα ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ «θέλω» ΓΙΑ το ΝΑΡ. Αυτή η τακτική είναι συνήθης στον αστικό τύπο, και μάλιστα στον αστικό τύπο σοσιαλδημοκρατικής απόχρωσης. Οι παλιότεροι θα θυμούνται π.χ. τα κείμενα γραμμής στην αλήστου μνήμης «Πρώτη» του Καλογρίτσα που πρώτα γράφονταν εκεί και μετά γίνονταν ως διά μαγείας επίσημη κομματική γραμμή του τότε ΚΚΕ και της τότε ΕΑΡ. Ή διάφορα παρόμοια κείμενα «γραμμής» τα επόμενα χρόνια στην προκάτοχο της «Εφ Συν» αστική εφημερίδα, την «Ελευθεροτυπία».

Ποιό λοιπόν είναι το σημερινό «ΘΕΛΩ» τους για το ΝΑΡ; και διά της πένας ποιού εκφράζεται ;

Πριν λίγους μήνες ο ίδιος αρθρογράφος (Γ. Πετρόπουλος) είχε συντάξει ένα κείμενο με αφορμή τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη που δεν ήταν απλά μια τυπική νεκρολογία για έναν πλήρη ημερών αστό πολιτικό. Ήταν ουσιαστικά ένα μανιφέστο υπέρ της αστικής πολιτικής συναίνεσης αριστερών και κομμουνιστών με τις εκάστοτε πιο «νηφάλιες» (κατά τον αρθρογράφο) δυνάμεις του αστικού πολιτικού συστήματος. Μάλιστα, ο ίδιος ο αρθρογράφος αμέσως μετά είχε εξαπολύσει επίθεση μέσω των σόσιαλ μίντια ενάντια στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ με αφορμή την ανακοίνωσή της για το ίδιο θέμα, δηλαδή για τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Μια επίθεση τόσο σφοδρή και φαινομενικά αψυχολόγητη που είχε ξενίσει δυσάρεστα πάρα πολλούς συναγωνιστές από τον πολιτικό χώρο του «Εργατικού Αγώνα» στον οποίο υποτίθεται πως ανήκει ο συγκεκριμένος αρθρογράφος.

Για να μην κοροϊδευόμαστε, ΦΥΣΙΚΑ το επί της ουσίας θέμα δεν ήταν ο παλιός πολιτικός βίος του σχεδόν εκατονταετούς Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, δεν ήταν το 1963 ή το 1989. Ήταν η σημερινή πολιτική προοπτική του Κυριάκου Μητσοτάκη, το 2017 και το 2018. Ο αρθρογράφος εκφράζει με χαρακτηριστικό τρόπο την αστική κοινοβουλευτική αντίληψη που υπάρχει διαχρονικά ΜΕΣΑ στην αριστερά, ΜΕΣΑ στο ίδιο το κομμουνιστικό κίνημα και εδώ και διεθνώς: αφού η αστική πολιτική πάντα εμφανίζεται ως «διχασμένη», ας συμμαχούμε με αυτό που θεωρούμε ως την κάθε φορά πιο καλή της εκδοχή.

Αν θεωρούμε ως τέτοια εκδοχή τον Παπανδρέου, με τον Παπανδρέου. Αν θεωρούμε ως τέτοια εκδοχή τον Μητσοτάκη, με τον Μητσοτάκη. Αν θεωρούμε ως τέτοιαν εκδοχή τον Τσίπρα, με τον Τσίπρα. Αν θεωρούμε ως τέτοιαν εκδοχή την Χίλαρυ, με την Χίλαρυ. Αν θεωρούμε ως τέτοιαν εκδοχή τον Μελανσόν, με τον Μελανσόν και πάει λέγοντας.

Έτσι θα διαφωνούμε απλά για το ΠΟΙΑ είναι αυτή η …«καλύτερη» εκδοχή (π.χ. σήμερα ο Αλέξης ή ο Κούλης;) και θα μετατρέπουμε τον επιφανειακό – χειριστικό – προπαγανδιστικό «διχασμό» της αστικής πολιτικής σε πραγματικό διχασμό της εργατικής πολιτικής σε ΞΕΝΟ γήπεδο με ΠΛΑΣΤΟ ερώτημα.

Σήμερα αντίστοιχα στο κείμενο «ναριτολογίας» του ίδιου αρθρογράφου τα «ΘΕΛΩ» είναι επίσης ευδιάκριτα.

Κατ’ αρχήν είναι η ΑΠΟΤΥΧΙΑ της προσπάθειας για τον σύγχρονο κομμουνιστικό φορέα που έχει ανάγκη η εποχή μας: το «ΘΕΛΩ» είναι είτε να ακυρωθεί κάθε προσπάθεια συγκρότησής του ώστε να μην υπάρχουν πολιτικά καύσιμα ανατροπής για νέες κινηματικές εξάρσεις και να μην υπάρχουν νέες μαζικές κομμουνιστικές πολιτικοποιήσεις, ή να γίνει μια πρόχειρη φέικ βεβιασμένη συγκρότηση σαν «βαφτίσια» μακριά από πραγματικές κοινωνικές ταξικές πολιτικές διεργασίες που μοιραία θα οδηγήσει σε έναν φιλολογικό μαρξιστικό όμιλο και όχι σε πραγματικό κομμουνιστικό φορέα.

Ταυτόχρονα και σε συνδυασμό με το προηγούμενο, το άλλο «ΘΕΛΩ» είναι ο εκφυλισμός της συζήτησης και διεργασίας για το μέτωπο των αντικαπιταλιστικών – αντιΕΕ κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων αποκλειστικά σε συναντήσεις κορυφών με κάποιες συγκεκριμένες ηγεσίες με αντικείμενο μια πρόσκαιρη εκλογική συνεργασία που μοιραία θα ανακυκλώνει τις αυταπάτες του «παλιού» ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΝΑΡ λοιπόν είναι «καταδικασμένο» από την ίδια την πραγματικότητα της ταξικής πάλης να πει «όχι, ευχαριστώ» σε τέτοια «θέλω» διάφορων καλοθελητών του αστικού τύπου και της αστικής πολιτικής και να προτάξει τα «θέλω» της εργατικής πολιτικής. Η απόλυτη προτεραιότητα πρέπει να είναι ΕΝΙΑΙΑ και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ η τριάδα «κόμμα – μέτωπο – κίνημα» στις σημερινές συνθήκες με διαλεκτική ενότητα χωρίς σχηματοποιήσεις. Προώθηση της διαδικασίας συγκρότησης κομμουνιστικού φορέα ενιαία και ταυτόχρονα με την διαδικασία συγκρότησης μετώπου αντικαπιταλιστικών αντιΕΕ δυνάμεων ενιαία και ταυτόχρονα με την τροφοδότηση μαζικού κινήματος αντίστασης – ανυπακοής – ανατροπής.

Τις όποιες εξελίξεις και την όποια (ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ) αστάθεια στο αστικό πολιτικό σκηνικό πρέπει να την υποτάσσουμε και να την αξιοποιούμε στο σχέδιο προώθησης της εργατικής πολιτικής, και όχι το αντίστροφο – να υποτάσσουμε δηλαδή την εργατική πολιτική στις όποιες διαφοροποιήσεις της αστικής όπως «θέλουν» οι διάφοροι καλοθελητάδες. Και ας είμαστε σίγουροι, θα υπάρξουν το αμέσως επόμενο διάστημα κι άλλοι τέτοιοι από την …«άλλη» πλευρά, που θα φορούν την «αντίθετη» φανέλα, όχι αυτή του «μητσοτακομμουνισμού» αλλά αυτή του «συριζοκομμουνισμού» ιδιαίτερα σε περίπτωση αλλαγής στην διακυβέρνηση, που και αυτοί θα έχουν πάνω κάτω το ίδιο «θέλω» για το ΝΑΡ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την αντικαπιταλιστική αριστερά: την υποταγή σε σχεδιασμούς αστικής πολιτικής.

Με το κριτήριο της εργατικής πολιτικής λοιπόν ας απαντήσουμε ακριβώς το ίδιο στους μεν και στους δε: ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε.

(*) ο Πάνος Παπανικολάου είναι νοσοκομειακός γιατρός, συνδικαλιστής, μέλος της ΠΕ του ΝΑΡ

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Η αδιαφορία και η ανία με την οποία διάβαζε ο πρόεδρος Τραμπ το νέο δόγμα Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, έδειχνε πως ούτε καταλάβαινε το κείμενο που κρατούσε στα χέρια του ούτε είχε συμμετάσχει στη συγγραφή του. Ευτυχώς, λίγες μέρες νωρίτερα, ο βασικός συντάκτης του δόγματος, στρατηγός ΜακΜάστερ, είχε αναλάβει να συνοψίσει το περιεχόμενό του: «Ύστερα από ένα μικρό διάλειμμα που πήραμε από την ιστορία, στη λεγόμενη μεταψυχροπολεμική εποχή, η γεωπολιτική επιστρέφει».

Το νέο δόγμα των ΗΠΑ περιλαμβάνει ανοιχτές απειλές εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας, τις οποίες παρουσιάζει σαν στρατηγικούς «εθνικούς ανταγωνιστές» που «απειλούν την αμερικανική ισχύ, την επιρροή και τα συμφέροντα της χώρας», ενώ καλεί σε γιγάντωση των εξοπλισμών και προετοιμασία για το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού πολέμου μεγάλης κλίμακας. Ύστερα, δηλαδή, από σχεδόν 15 χρόνια στα οποία το Πεντάγωνο αυξάνει συνεχώς τις πολεμικές δαπάνες και πραγματοποιεί επιθέσεις με εκατομμύρια νεκρούς και κόστος έξι τρισ. δολαρίων, οι επιτελείς του Τραμπ έκριναν ότι οι εξοπλισμοί είναι ανεπαρκείς και η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ χαρακτηρίζεται από «εφησυχασμό»…

Το νέο δόγμα, έγραφε στις σελίδες της Γουόλ Στριτ Τζέρναλ ο ιστορικός Άρθουρ Χέρμαν, «φέρνει την ανθρωπότητα στην εποχή πριν από το 1917: Μια αναρχική διεθνής αρένα όπου κάθε κυρίαρχο κράτος, μεγάλο ή μικρό, στηρίζεται αποκλειστικά στη στρατιωτική του δύναμη». Σύμφωνα με τον Χέρμαν, αυτός είναι ο κόσμος του Ότο φον Μπίσμαρκ, ο οποίος το 1862 έλεγε: «Τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας δεν καθορίζονται από ομιλίες και πλειοψηφικές αποφάσεις, αλλά από σίδερο και αίμα». Μάλιστα φαίνεται ότι το αίμα αφορά και τους Αμερικανούς στρατιώτες, αφού το νέο δόγμα απορρίπτει τις προηγούμενες θεωρίες για συγκρούσεις που μπορούν να κερδηθούν από απόσταση, με ελάχιστες απώλειες. «Οι δυνάμεις μας πρέπει να προετοιμαστούν για τη διεξαγωγή πολέμων μεγάλης κλίμακας και για μεγάλη χρονική περίοδο», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η πιο τρομακτική αναφορά, όμως, σχετίζεται με την «ανάγκη διατήρησης της αποτρεπτικής ισχύος που προσφέρει το πυρηνικό οπλοστάσιο που βρίσκεται σε αμερικανικό έδαφος αλλά και στο εξωτερικό. (…) Ο φόβος της (πυρηνικής) κλιμάκωσης δεν θα αποτρέψει τις ΗΠΑ από το να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους». Λίγες στιγμές στην ιστορία των τελευταίων αιώνων και σίγουρα για πρώτη φορά από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μια στρατιωτική υπερδύναμη έθεσε εαυτόν εκτός κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου και διατύπωσε με τόση ωμότητα τα σχέδιά της να συνθλίψει τους αντιπάλους της με κάθε δυνατό μέσο. Η ήττα, λίγα 24ωρα αργότερα, στην ψηφοφορία του ΟΗΕ για την Ιερουσαλήμ έδειξε ότι η Ουάσιγκτον του Τραμπ δεν διστάζει πλέον να ακολουθήσει τον δρόμο της διεθνούς απομόνωσης.

Άρης Χατζηστεφάνου

*Πηγή: Εφημερίδα «ΠΡΙΝ» (έντυπη έκδοση), 23/12/2017.

Το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για το κερδοσκοπικό και περιβαλλοντικό έγκλημα, που το αποκαλούν επένδυση του Ελληνικού, υπέγραψαν στο Μέγαρο Μαξίμου οι συναρμόδιοι υπουργοί, παρουσία του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα.

Το σχέδιο υπέγραψαν οι ποινικά ένοχοι υπουργοί Περιβάλλοντος, Γιώργος Σταθάκης, Πολιτισμού, Λυδία Κονιόρδου, ο αναπληρωτής Περιβάλλοντος, Σωκράτης Φάμελλος, και η υφυπουργός Οικονομικών, Κατερίνα Παπανάτσιου.

Προηγουμένως είχε εγκριθεί από το Κεντρικό Συμβούλιο Διοίκησης για την Αξιοποίηση της Δημόσιας Περιουσίας το Σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος βάσει του οποίου θα πολεοδομηθεί το Ελληνικό.

Το σχέδιο, πέραν των άλλων, προβλέπει έξι ουρανοξύστες που θα έχουν ύψος 200 μέτρων (!) έκαστος, παρά το ότι το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ) έχει τονίσει πως κανένα από τα κτίρια που θα κατασκευαστούν δεν πρέπει να υπερβαίνει το ύψος των 156 μέτρων του λόφου της Ακρόπολης. Η Λυδία Κονιόρδου είχε συμφωνήσει αρχικά με τους αρχαιολόγους, αλλά τελικά επικράτησε η θέση των επενδυτών!!!

Το ΚΑΣ είχε αντιδράσει στα σχέδια των επενδυτών, υπογραμμίζοντας πως κανένα από τα κτίρια που θα κατασκευαστούν δεν πρέπει να υπερβαίνει το ύψος των 156 μέτρων του λόφου της Ακρόπολης. Υπέρ της θέσης των αρχαιολόγων είχε ταχθεί αρχικά και η υπουργός Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου, υποστηρίζοντας ότι δεν θα έκανε ποτέ κάτι που θα υπέσκαπτε τη μεγάλη προσφορά τους και την κληρονομιά που υπηρετεί σε όλη της τη ζωή με το έργο της.

Ωστόσο, επικράτησε το αρχικό αντιαισθητικό, περιβαλλοντοκτόνο και κερδοσκοπικό πλάνο του επενδυτικού σχήματος με επικεφαλής τη Lamda Development.

Το Προεδρικό Διάταγμα που περιγράφει τι ακριβώς θα γίνει και πού, μαζί με τους όρους δόμησης και χρήση γης, το αργότερο ως τις 28 Δεκεμβρίου θα έχει κατατεθεί προς έγκριση στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Οι γενικές περιοχές κερδοσκοπικής εκμετάλλευσης 

Το βήμα σηματοδοτεί τη βούληση της κυβέρνησης να τελειώσει άμεσα με το έγκλημα του Ελληνικού, εφόσον το ΣτΕ εκδώσει γρήγορα την απόφασή του, και ταυτόχρονα επιλυθούν οι εκκρεμότητες με την αποχώρηση από το Ελληνικό φορέων όπως το αμαξοστάσιο της ΟΣΥ, τότε μέσα στο 2018 αναμένεται να ξεκινήσουν τα πρώτα εκσκαφικά έργα.

Σύμφωνα με το σχέδιο, το έργο χωρίζεται αρχικά σε δύο γενικές περιοχές, το «τέως αεροδρόμιο», και το «παράκτιο μέτωπο», κάθε μία εκ των οποίων, «σπάει» σε πολλές μικρότερες «γειτονιές», που συνολικά φτάνουν τις 11, με διαφορετικές μεταξύ τους χρήσεις γης, όρους και περιορισμούς δόμησης. Εξ αυτών των 11 επιμέρους γειτονιών, οι 6 είναι κυρίως περιοχές κατοικίας.

Η μεγαλύτερη από τις δύο γενικές περιοχές, είναι το «τέως αεροδρόμιο», έκτασης 5.249.873,49 τ.μ. που περιλαμβάνει την έκταση του πρώην αεροδρομίου, και απαρτίζεται από έξι περιοχές προς πολεοδόμηση, μια ζώνη ανάπτυξης και το Μητροπολιτικό Πάρκο. Κάθε μια από αυτές τις επιμέρους περιοχές έχει πάρει και διαφορετική ονομασία : «Γειτονιά τέως Ολυμπιακής Αεροπορίας», «Δυτική Γειτονιά του Πάρκου», «Ανατολική Γειτονιά του Πάρκου», «Γειτονιά Επιχειρηματικού Κέντρου Λεωφόρου Βουλιαγμένης», «Γειτονιά του Λόφου», «Γειτονιά των Τραχώνων», «Γειτονιά Τουρισμού-Αναψυχής και Επιχειρηματικού Πάρκου», και Μητροπολιτικό Πάρκο.

Η δεύτερη γενική περιοχή είναι αυτή του «παράκτιου μετώπου» που ανέρχεται σε 758.203 τ.μ., περιλαμβάνει την έκταση του πρώην Ολυμπιακού Κέντρου Ιστιοπλοίας Αγίου Κοσμά, και την έκταση του Εθνικού Αθλητικού Κέντρου Νεότητας, και «σπάει» σε μια περιοχή προς πολεοδόμηση και δύο ζώνες ανάπτυξης. Αθροιστικά μιλάμε για 6.008.076,49 τ.μ. (6.008 στρ). Εδώ έχουμε την «Γειτονιά Παραλίας Αγίου Κοσμά», την «Γειτονιά Μαρίνας Αγίου Κοσμά«, και την «Γειτονιά Ενυδρείου Αγίου Κοσμά».

Αλλαγές στο επενδυτικό σχήμα

Η έγκριση του προεδρικού διατάγματος για τις χρήσεις γης και τους όρους δόμησης «ξεπάγωσε» μια σειρά προειλημμένων αποφάσεων από εγχώριους μεγαλοεπενδυτές γύρω από την Lamda Development.

Ως αποτέλεσμα, μέσα σε 48 ώρες άλλαξε χέρια το 13,43% του μετοχικού κεφαλαίου της Lamda. Χθες, η Olympia Group του Πάνου Γερμανού και η VNK Capital της οικογένειας Κάτσου (Pharmathen), αγόρασαν το 12,8% της Lamda από το fund της Blackstone, δηλαδή 10,2 εκατ. τεμάχια, και σήμερα τα Αττικά Πολυκαστήματα (όμιλος Folli Follie, Kων. Λαμπρόπουλος, κ.α.). απέκτησαν ένα επιπλέον 0,63%, δηλαδή 500.000 τεμάχια, από την ίδια την εταιρεία.

Είναι προφανές ότι οι επιχειρηματίες αυτοί παίρνουν θέσεις στη Lamda, διαβλέποντας τα τεράστια κέρδη που συνεπάγεται το ξεμπλοκάρισμα του μεγαλύτερου project των επόμενων ετών στο Ελληνικό, διάρκειας 15-20 ετών.

Επρόκειτο για δρομολογημένες εδώ και καιρό κινήσεις που όμως είχαν παγώσει, λόγω των αλλεπάλληλων ”εμπλοκών” και ”εμποδίων” που αντιμετώπιζε η επένδυση, η οποία ουκ ολίγες φορές είχε κινδυνέψει να τιναχθεί στον αέρα.

Έπειτα από τις τελευταίες εξελίξεις, η Lamda επικαιροποίησε τη σύνθεση του μετοχολογίου της. Σύμφωνα με αυτήν, η εταιρεία απομένει πλέον με ποσοστό 2% επί συνολικού αριθμού 79.721.775 μετοχών, με την Lamda Holdings να ελέγχει το 51%, τους ξένους θεσμικούς επενδυτές το 29%, τους έλληνες ιδιώτες το 11% και τους έλληνες θεσμικούς το 7%.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Η περίφημη έξοδος της χώρας μας από τα μνημόνια τον Αύγουστο του 2018 αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός.

Η Τράπεζα της Ελλάδας προτείνει μνημόνιο νέου τύπου με την περίφημη ‘‘προληπτική γραμμή πίστωσης” (ECCL) (βλ. εδώ), ενώ ο ευρωπαϊκός ESM εισηγείται ένα ”Υβριδικό Μνημόνιο”, του οποίου κάποια χαρακτηριστικά εμφανίζονται στο παρακάτω ρεπορτάζ του bankingnews.

Το μόνο, ίσως, που δεν συζητείται είναι η λεγόμενη ”καθαρή” έξοδος από τα μνημόνια, για την οποία κάνει προπαγανδιστικά λόγο η κυβέρνηση, αφού μια τέτοια ”έξοδος” κρίνεται ως ασύμφορη, επειδή τα επιτόκια δανεισμού της χώρας, χωρίς ενός είδους ”μνημονιακή” στήριξη, θα είναι υψηλά.

Πέραn αυτού, έτσι κι αλλιώς, ”καθαρή” έξοδος δεν υπάρχει, αφού η Ελλάδα θα είναι δεσμευμένη με πολυδαίδαλο καθεστώς επιτροπείας για έναν αιώνα (!) ή και περισσότερο.

Η μόνη απάντηση

Η απάντηση στο ελληνικό πρόβλημα είναι μόνο μια: Πλήρης ακύρωση των μνημονίων και της λιτότητας, διαγραφή δημόσιων χρεών, σεισάχθεια σε ιδιωτικά χρέη, διεκδίκηση γερμανικών πολεμικών οφειλών, εθνικοποίηση τραπεζών, εθνικό νόμισμα και ρήξη με την ΕΕ.

Κ.Ζ

Σχέδιο για νέο πρόγραμμα διετούς διάρκειας εξέταζε ο ESM – Οι παράμετροι του σχεδίου

Την ώρα που στην Ελλάδα έχουν αρχίσει και πάλι να παίρνουν «φωτιά» τα σενάρια περί ανασχηματισμού στα πρόσωπα που συγκροτούν το κυβερνητικό επιτελείο, στις Βρυξέλλες οι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις για την επόμενη μέρα του Μνημονίου έχουν ήδη ξεκινήσει ώστε η «ατζέντα» των προτάσεων που θα συζητήσουν οι δύο πλευρές τον Φεβρουάριο του 2018 να είναι από τώρα έτοιμη.

Σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές οι υποθέσεις εργασίας – μέρος των οποίων έχει εξασφαλίσει το bankingnews – βρίσκονται ήδη σε προχωρημένο στάδιο και αφορούν τα εργαλεία που μπορεί να χρησιμοποιήσει η Αθήνα για να καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες αποκλειστικά και μόνο από τις διεθνείς αγορές με την έκδοση ελληνικών ομολόγων.
Σύμφωνα με την ιδρυτική συνθήκη του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ/ESM) υπάρχουν διάφορα εργαλεία βοήθειας και τα οποία περιλαμβάνουν ειδικούς όρους χορήγησης και επίβλεψης.

Πιο συγκεκριμένα στην εργαλειοθήκη του ESM περιλαμβάνονται:

1.Δάνεια με πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής, που έχουν χρησιμοποιηθεί από Ιρλανδία, Πορτογαλία, Κύπρο, Ελλάδα

2.Απευθείας αγορές στην πρωτογενή αγορά, σενάριο που εξετάζει η Ελλάδα

3.Αγορές στη δευτερογενή αγορά

4.Προληπτική πιστωτική γραμμή. Η οποία ανά πάσα στιγμή μπορεί να κλείσει στην περίπτωση που η δικαιούχος χώρα αποκλίνει από τα συμφωνηθέντα μέτρα ή τα μέτρα αυτά αν και εφαρμοζόμενα κριθούν ανεπαρκή για δανεισμό από τις αγορές.

5.Δάνεια έμμεσης τραπεζικής ανακεφαλαιοποίησης που έχουν χρησιμοποιηθεί από την Ισπανία

6.Απευθείας ανακεφαλαιοποίηση πιστωτικών ιδρυμάτων

Σίγουρα ο βαθμός ελευθερίας κινήσεων που θα έχει η Ελλάδα για την εφαρμογή μίας πολιτικής, όπως επιθυμεί η κυβέρνηση, θα είναι περιορισμένος σε σχέση με αυτόν που είχε προ κρίσης -και εν πολλοίς οδήγησε τη χώρα σε αδιέξοδο- ωστόσο η προσαρμογή στην οποία έχει προχωρήσει με μεγάλο κοινωνικό κόστος σε δημοσιονομικό επίπεδο είναι σημαντική.

Όλα αυτά τα σενάρια, πλην του πρώτου, έχουν ξεκινήσει να συζητιούνται στο παρασκήνιο, πλην όμως δεν έχουν οριστικοποιηθεί σχετικά με την εποπτεία της επόμενης ημέρας, καθώς αυτά συνδέονται τόσο με τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους αλλά και με το επιτόκιο με το οποίο θα δανειστεί η Αθήνα στις αγορές στις επικείμενες εξόδους της.

Ο σχεδιασμός του υπουργείου Οικονομικών προβλέπει την έκδοση 7ετούς ομολόγου το τρίτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου και εν συνεχεία την έκδοση ενός τίτλου 3ετούς διάρκειας και στη συνέχεια ενός 10ετούς. Το τελευταίο θα είναι και η μεγάλη δοκιμασία πριν τελειώσει το μνημόνιο και ξεκινήσει η απόλυτη εξάρτηση της χώρας από τις αγορές.

Σε ότι αφορά το σενάριο της προληπτικής πιστωτικής γραμμής, το οποίο έβαλαν από νωρίς πάνω στο τραπέζι οι δανειστές φαίνεται να μην προχωρεί, διότι και δύο γραμμές πίστωσης (προληπτικών προϋποθέσεων (Precautionary Conditional Credit Line – PCCL και ενισχυμένων προϋποθέσεων (Enhanced Conditions Credit Line – ECCL), είναι διαθέσιμες για χρονικό διάστημα μόλις ενός έτους, ενώ μπορούν να ανανεωθούν το πολύ δύο φορές.

Με δεδομένο ότι η Ελλάδα χρειάζεται κάτι περισσότερο από ένα χρόνο για να αποκτήσει μόνιμη πρόσβαση στις αγορές (φθηνό επενδυτικό χρήμα) μάλλον οι συζητήσεις θα οδηγήσουν σε ένα νέο Πρόγραμμα το οποίο δεν θα ονομάζεται Μνημόνιο αλλά σκέτο Πρόγραμμα με διάρκεια τουλάχιστον δύο ετών. Αυτό θα συνδέει τις μεταρρυθμίσεις με τα μέτρα ”ελάφρυνσης” του χρέους, ώστε να υπάρχει εφησυχασμός στις αγορές ότι η Ελλάδα συνεχίζει να βαδίζει στον ”ενάρετο” δρόμο της δημοσιονομικής εξυγίανσης εξασφαλίζοντας έτσι χαμηλότερα επιτόκια από τους επενδυτές.

Πρόκειται για το σχέδιο που προβλέπει τη σύναψη ενός «Υβριδικού Μνημονίου» χωρίς νέα δημοσιονομικά μέτρα, πέραν των ήδη ψηφισθέντων (περικοπές σε συντάξεις και αφορολόγητο για την περίοδο 2019-2020)αλλά θα δίνει έμφαση στις μεταρρυθμίσεις και στις αποκρατικοποιήσεις.

Σύμφωνα με το Υβριδικό Μνημόνιο ο ΕSM, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ θα εξακολουθούν να ελέγχουν εάν η Αθήνα εφαρμόζει τις μεταρρυθμίσεις που έχει συμφωνήσει.

Για το σκοπό αυτό, θα υπάρχει αποστολή εποπτείας του Προγράμματος με εκπροσώπους των τεσσάρων θεσμικών οργάνων που θα συνεδριάζουν περιοδικά με την ελληνική κυβέρνηση.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του «bankingnews» το Πρόγραμμα θα περιλαμβάνει και κεφάλαια με εκταμιεύσεις δόσεων προς την Ελλάδα σε περίπτωση που η χώρα δεν μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση στις αγορές. Η εκταμίευση των χρημάτων θα να μπορεί να γίνει μόνο εάν η αξιολόγηση των επιδόσεων των μεταρρυθμίσεων από τα θεσμικά όργανα είναι θετική.

Στην περίπτωση του Προγράμματος οι υποχρεώσεις που θα έχει η Ελλάδα θα είναι οι εξής:

1.Να παρέχει όλη την απαραίτητη πληροφόρηση για την εκτέλεση των δανειακών της υποχρεώσεων και τα σχετικά μέτρα διαχείρισης κινδύνων, όπως μηνιαία πληροφορία για την χρηματοοικονομική της κατάσταση, το ταμειακό απόθεμα και άλλες κρίσιμες πληροφορίες.
2.Να χορηγεί στην ΕΕ, την ΕΚΤ και τις εποπτικές αρχές πλήρη αναλυτικά στοιχεία σχετικά με τον χρηματοπιστωτικό τομέα, με τη συχνότητα που εκείνοι θα ζητήσουν.
3.Να πραγματοποιεί stress tests και ανάλυση ευαισθησίας (sensitivity analysis) ώστε να αξιολογείται η αντοχή του χρηματοπιστωτικού τομέα σε μακροοικονομικά και χρηματοοικονομικά σοκ, με βάση τις οδηγίες και υπό την επίβλεψη των εποπτικών αρχών.
4.Να υπόκειται σε τακτικές αξιολογήσεις των εποπτικών του ικανοτήτων στον τραπεζικό του τομέα.

Σε κάθε περίπτωση η ΕΕ σε συνεργασία με την ΕΚΤ τις εποπτικές αρχές και το ΔΝΤ όπου είναι απαραίτητο, θα διεξάγει τακτικές αξιολογήσεις ώστε να επιβεβαιώνει την εφαρμογή των συμφωνηθέντων μέτρων.

Πηγή: bankingnews.gr – Μ. Χριστοδούλου