Η τοποθέτηση του Σπύρου Χαλβατζή, προέδρου του Συνδέσμου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ) 1967-74, στην εκδήλωση του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης Οφειλών της  Γερμανίας προς την Ελλάδα.

«Εχουν ειπωθεί πάρα πολλά σχετικά με το θέμα τα τελευταία χρόνια. Συγκροτήθηκαν επιτροπές και στη Βουλή και άλλες από οργανώσεις και κινήσεις. ΄Εγιναν παρεμβάσεις και από την ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, Πανελλήνια Ενωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης και Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και εδώ και στο Ευρωκοινοβούλιο. Καμιά απάντηση, αλλά και καμιά στήριξη του αιτήματος από τα κόμματα που είναι στην Ευρωβουλή, εκτός από το ΚΚΕ και τον κ. Νότη Μαριά.            

Να σημειώσουμε ότι, κάθε φορά που έρχονταν το θέμα στην Ελληνική βουλή, όλοι οι υπουργοί των εξωτερικών, έδιναν την ίδια απάντηση. Οτι, δηλαδή, το θέμα είναι ανοιχτό. Ωστόσο, αυτό που είναι το κύριο αφορά στο γεγονός, ότι, καμιά ελληνική κυβέρνηση ύστερα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν πήρε συγκεκριμένα μέτρα και δεν διεκδίκησε τα Ελληνικά δίκαια και τις απαιτήσεις που υπάρχουν. Δεν διεκδίκησε αυτά που οφείλει το Γερμανικό κράτος προς την Ελλάδα. Και οφείλει το Γερμανικό κράτος πολλά και εντελώς συγκεκριμένα.

Πρώτον, οφείλει, είναι το υποχρεωτικό, αναγκαστικό δάνειο, που πήραν οι δυνάμεις της Ναζιστικής Γερμανικής κατοχής. 

Δεύτερον. Οφείλει γιατί οι χιτλερικές ορδές λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τις υποδομές της χώρας. Δρόμους, λιμάνια αεροδρόμια, εργοστάσια, γεφύρια κ.ά.  

Τρίτον, οφείλει γιατί με τις θηριωδίες τους δολοφόνησαν χιλιάδες Ελληνες πολίτες άντρες, γυναίκες και μωρά παιδιά. Εφτασαν στα ολοκαυτώματα πόλεων, χωριών και τόπων θυσίας. Και τελευταία, η επιχείρηση αναθεώρησης της ιστορίας, που είναι η επίσημη πολιτική της Ε.Ε, συνιστά μέγα κίνδυνο. Αλλαξαν λ.χ. την ημέρα της Νίκης, της συντριβής του φασισμού, Ναζισμού, την 9η Μαϊου 1945 και την αντικατέστησαν ως ημέρα της Ευρώπης. Καθηγητές αμερικάνικων πανεπιστημίων, με Ελληνικά ονοματεπώνυμα, που έχουν μόνιμο στασίδι σε ιδιωτικά και κρατικά ΜΜΕ αρθρογραφούν και υποστηρίζουν ότι δεν φταίνε οι ναζιστές κατακτητές για τα εγκλήματά τους, αλλά φταίει η δράση των αντιστασιακών οργανώσεων, του ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, των κομμουνιστών. Αυτή η δράση οδηγούσε τους ναζιστές στα μπλόκα, στα εγκλήματα, στις δολοφονίες ανθρώπων, στην καταστροφή των υποδομών.  

Τέταρτον, οφείλει να επιστρέψει τους αρχαιολογικούς θησαυρούς που έκλεψαν από τα Μουσεία και άλλους αρχαιολογικούς χώρους.

Να θυμηθούμε ότι πριν από πολλά χρόνια και συγκεκριμένα

-Το 1959 έγιναν κάποιες κινήσεις για τη ρύθμιση αυτών των υποχρεώσεων του Γερμανικού κράτους χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα. 

-Το 1961 υπήρξε άλλη μια αναφορά στο πρόβλημα, χωρίς η τότε κυβέρνηση της ΕΡΕ του Κωνστ. Καραμανλή να προχωρήσει στις διαδικασίες διεκδίκησης 

-Το 1991 ήρθαν και πάλι στο προσκήνιο αυτές οι διεκδικήσεις, απαιτήσεις ύστερα από ερώτηση που είχε γίνει στη Βουλή από βουλευτές του ΚΚΕ. 

-Το 1993 που ήταν μια κρίσιμη χρονιά άνοιξε ξανά το θέμα και η Πολωνία, καθώς και κάποιες άλλες χώρες πήραν πρακτικά μέτρα για τις διεκδικήσεις τους και έλαβαν ένα μέρος των απαιτήσεών τους από το Γερμανικό κράτος.

Διαχρονικά, λοιπόν, όλες οι κυβερνήσεις, μονοκομματικές, δικομματικές, είτε τρικομματικές δεν έπραξαν τα δέοντα. Δεν διεκδίκησαν όλα αυτά που είναι ΑΠΑΙΤΗΤΑ.

ΝΑΙ, από τη μεριά των Ελληνικών κυβερνήσεων δεν έγινε καμιά συγκεκριμένη προσπάθεια, για τη διεκδίκηση αυτών που οφείλει η Γερμανία. 

Αυτή, δυστυχώς, είναι η σκληρή πραγματικότητα. Ακούσαμε όλα αυτά τα χρόνια πολλές υποσχέσεις από επίσημα χείλη. Ακόμα και πολλές κορώνες ακούστηκαν. Το ΚΥΡΙΟ είναι ότι ΚΑΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ. Εδώ και 74 από τη συντριβή του Ναζισμού. Από τότε, δηλαδή, που η δράση των αντιστασιακών οργανώσεων σε όλη την Ευρώπη και του ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, εδώ στην πατρίδα μας, με την καθοριστική συμβολή και θυσία του Κόκκινου Στρατού, καρφώθηκε στο Ράϊχσταγκ η Κόκκινη σημαία.

Τώρα, γίνονται συναντήσεις, πραγματοποιούνται Ημερίδες, γίνονται ομιλίες, ξοδεύονται ώρες και γράφονται σελίδες επί σελίδων.     Ακούστηκαν κατά καιρούς και στα πλαίσια της Ελληνικής βουλής προτάσεις. Να διεθνοποιήσουμε το πρόβλημα. Να πάμε στα κοινοβούλια των χωρών που σχετίζονται με το πρόβλημα, να μιλήσουμε με προέδρους άλλων κοινοβουλίων, να κάνουμε και άλλους κοινωνούς των απαιτήσεών μας.

Το πρόβλημα δεν θα το λύσουν ούτε οι Επιτροπές, ούτε γενικά και αόριστα τα κοινοβούλια. ΄Οποιος δεν θέλει να προχωρήσει πρακτικά και συγκεκριμένα, μπορεί να συγκροτεί Επιτροπές και να συζητά.

Το θέμα βρίσκεται στα χέρια της κυβέρνησης. Σήμερα, στην κυβέρνηση της ΝΔ. Η κυβέρνηση πρέπει, είναι υποχρεωμένη, όπως άλλωστε, ήταν υποχρεωμένες και ΟΛΕΣ οι προηγούμενες κυβερνήσεις που δεν έκαναν ουσιαστικά τίποτα, δεν προχώρησαν πρακτικά και συγκεκριμένα. Σήμερα η κυβέρνηση να πάρει την ανάλογη πρωτοβουλία και να προχωρήσει.

Το πρόβλημα θα μπει στις ράγες του από τη στιγμή που η Ελληνική κυβέρνηση θα καταθέσει το συγκεκριμένο φάκελλο των απαιτήσεών μας προς το Γερμανικό κράτος.

Ολα τα άλλα απλά θα συντηρούν μια συζήτηση που θα είναι ατέρμονη, χωρίς καμιά προοπτική ικανοποίησης των απαιτητών διεκδικήσεων της Ελλάδας.

Και οι Ελληνικές διεκδικήσεις είναι απαιτητές.

Ο ΣΦΕΑ, όλοι οι αντιδικτατορικοί αγωνιστές δεν μένουν μακρυά. Συνεχίζουν να διεκδικούν όλα όσα δικαιούται η χώρα μας από το Γερμανικό κράτος».

πηγη: imerodromos.gr

Αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Life Member στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ (CLH) 

Με τη δεκαετία του ‘60 συγκρίνεται ο αριθμός των διαμαρτυριών, μετά από χρόνια κινηματικής νηνεμίας και αντιδραστικής επικράτησης. Τα κινήματα έχουν την εμπειρία του προηγούμενου κύματος και δεν υποχωρούν, παρά τις κατακτήσεις που αποσπούν, λέει στο Πριν ο Σεραφείμ Σεφεριάδης. Στην Ελλάδα ξεκίνησε η υπέρβαση του σοκ αποκαρδίωσης που προκάλεσε η συνθηκολόγηση ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η κυβερνητική πολιτική της αστυνομικής βίας μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ.

Συνέντευξη στον Γιώργο Μουρμούρη (φωτογραφία: Πάρις Ταβιτιάν)

-Στο κλείσιμο του συγκρουσιακού κύκλου μιας σχεδόν δεκαετίας βλέπουμε τις εξεγέρσεις να επιστρέφουν διεθνώς καθώς και νέες μορφές κινημάτων, όπως τα κίτρινα γιλέκα, να εμφανίζονται. Ποιοι είναι οι παράγοντες που τα τροφοδοτούν;

Πρόκειται για εξέλιξη που αποτυπώνει γλαφυρά την πυκνότητα του ιστορικού χρόνου που διανύουμε και αποτελεί αντανάκλαση της οργανικής κρίσης του συστήματος. Ο καπιταλισμός της εποχής μας προσπαθεί να σταθεροποιηθεί δημιουργώντας διαρκώς νέες φούσκες που όλοι όμως γνωρίζουν πως κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, θα σκάσουν. Γι’ αυτό και οι πιο σοβαροί συστημικοί αναλυτές είναι κυριολεκτικά πανικόβλητοι, καθώς δεν είναι σε θέση να φανταστούν τι άλλο μέσο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί προκειμένου να αντιμετωπιστεί η νέα επερχόμενη κρίση: πόσο περισσότερη ποσοτική χαλάρωση, πόσο πιο αρνητικά επιτόκια;

Υπάρχει επιπλέον και σοβεί κάτι που στην προηγούμενη κρίση δεν είχε ακόμα εμφανιστεί, αλλά είναι σύμφυτο με τον καπιταλισμό, οι εμπορικοί πόλεμοι. Με μια φράση, το σύστημα βρίσκεται σε φάση πολύπλευρης και ‒τουλάχιστον από πλευράς μορφής‒ ιστορικά ανεπανάληπτης αποσταθεροποίησης: επιλύοντας ένα πρόβλημα προκαλεί δεκάδες άλλα, την ώρα βέβαια που γιγαντώνονται οι παγκόσμιες ανισότητες (σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Oxfam, 8 άτομα κατέχουν περιουσία ίση με ό,τι κατέχει το φτωχότερο 50% του πλανήτη), το προσφυγικό δράμα δεν έχει τελειωμό, και η κλιματική καταστροφή έχει αρχίσει να γίνεται ιδιαίτερα ορατή.

Στο ασφυκτικό αυτό πλαίσιο, το πραγματικό πρόσωπο της κυριαρχίας γίνεται άμεσα αντιληπτό από ολοένα και περισσότερους ανθρώπους ανά την υφήλιο. Την ώρα αυτή που μιλούμε βρίσκονται σε εξέλιξη 18 συγκρουσιακοί κύκλοι, κάποιοι από τους οποίους είναι ευθέως εξεγερτικοί ‒και δεν πρόκειται για μιαν απλώς γενική εκτίμηση. Ποσοτικά τεκμηριωμένες έρευνες έδειξαν πως ο αριθμός των σύγχρονων διαμαρτυριών έχει φτάσει (αν δεν έχει ξεπεράσει) τα επίπεδα της δεκαετίας του ’60, και πάντως είναι ανώτερος από το προηγούμενο διεκδικητικό κύμα της περιόδου 2008-2011 ‒κάτι ιδιαίτερα σημαντικό αν λάβουμε υπόψη μας ότι ο κύκλος εκείνος περιλάμβανε την «Αραβική άνοιξη», τις κινητοποιήσεις των πλατειών και όλα τα κινήματα ενάντια στη λιτότητα.

Όπως ξέρουμε, οι ειδικές συνθήκες που προκαλούν τις νέες κινητοποιήσεις ποικίλουν (στη Χιλή ήταν μια μικρή αύξηση στην τιμή των εισιτηρίων του μετρό, στο Λίβανο η φορολόγηση των κλήσεων μέσω ίντερνετ, στο Εκουαδόρ η άρση της επιδότησης στο πετρέλαιο), όμως είναι φανερό ότι όλα αυτά δεν είναι παρά αφορμές, οι σταγόνες που ξεχείλισαν το ποτήρι. Είναι μια πραγματικότητα που αποτυπώνεται με ευκρίνεια στο σύνθημα των διαδηλωτών στη Χιλή «Δεν είναι για τα 30 πέσος, είναι για τα 30 χρόνια».

Μια και αναφέρατε τα «κίτρινα γιλέκα», όμως, θέλω να πω πως αν είναι κάτι που τα συγκρουσιακά αυτά κινήματα αναδεικνύουν είναι πως το πρόβλημα που το σύγχρονο μετασχηματιστικό-απελευθερωτικό διάβημα καλείται να επιλύσει δεν είναι κοινωνικό: σε αντίθεση με την ‒άκρως ιδεολογική και υποβολιμαία‒ δοξασία περί του δήθεν τέλους του τάξεων, των ιδεολογιών και της ίδιας της ίδιας της ιστορίας (άποψη που διατείνεται ότι στη λεγόμενη «μεταβιομηχανική εποχή» οι κοινωνίες έχουν κατακερματιστεί και είναι, ως εκ τούτου, παθητικοί αποδέκτες του πεπρωμένου τους), οι υποτελείς τάξεις αντιστέκονται, και αντιστέκονται ηρωικά ‒με όσα μέσα διαθέτουν και πέρα ακόμα από αυτά: δείτε, αίφνης, την τεράστια απεργία ενάντια στη συνταξιοδοτική αντιμεταρρύθμιση του Μακρόν που γίνεται αυτές τις μέρες στη Γαλλία, τη μεγαλύτερη των τελευταίων δεκαετιών, που επαναφέρει στο προσκήνιο τις τεράστιες αγωνιστικές παραδόσεις του γαλλικού εργατικού κινήματος.

Το πρόβλημα-πρόκληση που το λαϊκό ‒και ειδικά το εργατικό‒ κίνημα καλείται να επιλύσει είναι λοιπόν πρόβλημα πολιτικό. Συνίσταται στην εξεύρεση τρόπων συντονισμού και αποφασιστικής κλιμάκωσης των αγώνων, που όμως θα είναι σε θέση να ελέγξουν το δηλητήριο της γραφειοκρατικοποίησης: του γεγονότος, δηλαδή, ότι την προηγούμενη περίοδο (αλλά, θα έλεγα, και σε δι-ιστορικό βάθος χρόνου) η πολιτική εκπροσώπηση των μετασχηματιστικών κινημάτων έγινε χωρίς προηγούμενη θέσμιση μηχανισμών δημοκρατικής λογοδοσίας. Έχοντας βιώσει την τραυματική εμπειρία της γραφειοκρατικής μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ, στην Ελλάδα γνωρίζουμε το πρόβλημα αυτό πάρα πολύ καλά.

Όμως το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό, είναι παγκόσμιο ‒και αντανακλάται στη δυσπιστία με την οποία οι μαχητικοί κινηματικοί δρώντες αντιμετωπίζουν την περίοδο αυτή όχι μόνο τα κόμματα αλλά και τις πολιτικές οργανώσεις. Όμως χωρίς πολιτική στρατηγική, χωρίς έλλογη κινητοποίηση των πόρων που διαθέτουν, και χωρίς μεταβατικά αιτήματα που να προχωρούν τη συνείδηση, τα κινήματα δεν μπορούν να επιτύχουν τις απελευθερωτικές τους στοχεύσεις. Πρόκειται για πρόκληση-πρόβλημα ιστορικών διαστάσεων που καλούμαστε άμεσα να επιλύσουμε.

-Τα κινήματα αυτά έχουν κάποια νέα στοιχεία σε σχέση με την περίοδο 2008-2012 (αγανακτισμένοι, Occupy, κίνημα πλατειών σε Ελλάδα και Ισπανία, αντιμνημονιακές απεργίες και κινήματα στην Ελλάδα, Αραβική Άνοιξη);

Να πούμε καταρχάς ότι υπάρχουν πολλά κοινά ‒τίποτα άλλωστε στην ιστορία δεν προκύπτει από παρθενογένεση. Όπως τα κινήματα της περιόδου 2008-2012 έτσι και τα σημερινά έρχονται να αντιπαρατεθούν στον ίδιο εχθρό: το απεχθές πρόσωπο του καπιταλισμού της καταστροφής που κάθε μέρα που περνά γίνεται ακόμη απεχθέστερο. Κουβαλούν όμως ταυτόχρονα και την εμπειρία των παραγόντων που οδήγησαν σε ύφεση το προηγούμενο διεκδικητικό κύμα. Η εξαγωγή συμπερασμάτων δεν είναι βέβαια ούτε κάτι απλό ούτε και προκύπτει ενιαία. Υπάρχουν διαφορετικοί χρονισμοί, διαφορετικά επίπεδα συνείδησης, διαφορετικές συγκυρίες εκδήλωσης΄ ‒είναι μια πυκνή και άνιση διαδικασία.

Εντυπωσιάζουν εντούτοις η μεγάλη μαζικότητα και διάχυση των κινητοποιήσεων (τα κινήματα αυτά κατέβασαν στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες σε ελάχιστο χρονικό διάστημα), η μαχητικότητά τους απέναντι σε κυριολεκτικά βάρβαρη καταστολή (στη Χιλή συγκροτήθηκε ακόμα και διαδήλωση όσων τυφλώθηκαν από τις αστυνομικές σφαίρες), καθώς και το γεγονός ότι, παρότι πολλές κυβερνήσεις πήραν πίσω τα μέτρα που είχαν σε πρώτο χρόνο προκαλέσει τις κινητοποιήσεις, τα κινήματα παρέμειναν στο δρόμο βαθαίνοντας και επεκτείνοντας τον αγώνα τους. Νομίζω πως δεν είναι υπερβολή να υποστηρίξει κανείς πως, αν και αυτό δεν γίνεται με απολύτως συνειδητό τρόπο, οι συγκρουσιακές συλλογικές δράσεις του σήμερα έχουν σε μεγάλο βαθμό αφομοιώσει ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα: πως η δύναμή τους είναι ευθεία συνάρτηση της δυνατότητάς τους να παρεμποδίζουν την ομαλή αναπαραγωγή της αδιέξοδης νεοφιλελεύθερης κανονικότητας.

Αντανακλάται βέβαια εδώ και η εύλογη δυσπιστία με την οποία τα κινήματα αντιμετωπίζουν τους υπάρχοντες μαζικούς πολιτικούς φορείς στην οποία και προηγουμένως αναφέρθηκα. Η αναζήτηση λύσεων στο πρόβλημα αυτό είναι πραγματικά αγωνιώδης, αλλά είναι και ελπιδοφόρα. Σε συνάρτηση με την πυκνότητα της περιόδου δεν είναι αδύνατο να έχουμε σε λίγους μόνο μήνες εξελίξεις που, σε άλλες περιστάσεις, θα διαρκούσαν χρόνια ή και δεκαετίες. Το τοπίο είναι ασταθές και, ως εκ τούτου, ανοιχτό και απρόβλεπτο.

-Υπάρχει κίνδυνος η οργή που εκφράζεται στα νέα κινήματα να βρει πολιτική έκφραση μέσω της ακροδεξιάς;

Ερχόμαστε και πάλι στο πολιτικό πρόβλημα των κινημάτων και των εν γένει διεκδικητικών δράσεων. Παρότι η συζήτηση περί ακροδεξιάς είναι εξαιρετικά εκτενής, δεν είμαι διόλου βέβαιος ότι έχει κατοχυρώσει το μείζον συμπέρασμα της ιστορικής εμπειρίας: πως η ακροδεξιά ‒μια βαθιά συστημική δύναμη που όμως ενδύεται το μανδύα μιας ευκαιριακής αντισυστημικότητας‒ έρχεται κυρίως να καλύψει το πολιτικό κενό που αφήνει η συμβιβασμένη αριστερά.

Δε θέλω με αυτό να υποτιμήσω άλλους παράγοντες ‒λ.χ. την επιρροή που ασκούν τα ΜΜΕ που διαχέουν ένα ρατσιστικό συντακτικό σκέψης, ή ιστορικά εμπεδωμένες αντιδραστικές νοοτροπίες ή και συγκεκριμένα συμφέροντα μεσαίων κυρίως στρωμάτων που νιώθουν ότι απειλείται το κοινωνικό τους στάτους. Τίποτε όμως από όλα αυτά δεν θα οδηγούσε στην ανάπτυξη της ακροδεξιάς που είδαμε την τελευταία περίοδο σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες αν δεν είχε προηγουμένως υπάρξει η ιδεολογική υποχώρηση της κατ’ όνομα αριστεράς.

Στο βαθμό που τα κινήματα είναι σε κίνηση, θέτοντας έμπρακτα τη μετασχηματιστική προοπτική επί τάπητος, η ακροδεξιά προοπτική δεν θα έχει καμιά τύχη ‒δείτε, λ.χ., την αποτυχία της όταν επιχείρησε να εμπλακεί στις κινητοποιήσεις των κίτρινων γιλέκων στη Γαλλία. Κάποια στιγμή όμως έρχεται η ώρα που η κινηματική πρώτη ύλη καλείται να μετασχηματιστεί σε πολιτική ποιότητα. Η παρατεταμένη ανεπάρκεια της μαζικής Αριστεράς στον τομέα αυτό (μιας Αριστεράς που, επιτρέψτε μου να το επαναλάβω, έγινε συν τω χρόνω Αριστερά μόνο κατ’ όνομα και σε πολλά εισαγωγικά) είναι το επικίνδυνο στοιχείο. Πατώντας στην αποκαρδίωση που η εξέλιξη αυτή φέρνει, ναι, ο κίνδυνος είναι υπαρκτός ότι κάποιο τμήμα της συσσωρευμένης λαϊκής δυσαρέσκειας (αλλά κυρίως της απογοήτευσης) ενδέχεται να πάρει τον ακροδεξιό δρόμο. Μου δίνει όμως αυτό και πάλι την ευκαιρία να τονίσω πως το πρόβλημα της εποχής μας δεν είναι πρόβλημα κοινωνιών, δεν πρόβλημα των απλών ανθρώπων, είναι πρόβλημα πολιτικής εκπροσώπησης.

-Μιλώντας για ακροδεξιά, θεωρείτε ότι η «alt right» μπορεί να επικοινωνεί με μερίδα της νεολαίας κυρίως και να μετατρέπει σε «μόδα» την ακροδεξιά ρητορεία;

Είναι γεγονός ότι ακροδεξιά ρητορεία απεργάζεται τρόπους να καταστεί πιο θελκτική, να βρει τρόπους επικοινωνίας με τμήματα της νεολαίας που έχουν βιώσει τη θεσμική ενσωμάτωση της Αριστεράς και δεν έχουν μνήμες του ακροδεξιού εφιάλτη στη μακρά ιστορική διάρκεια. Πρόκειται και πάλι για μια μάχη νοηματοδοτήσεων που όμως τα κινήματα, οι μαχητικές συλλογικές δράσεις και η προοπτική της δημοκρατικής εμβάθυνσης (δηλαδή η προοπτική του σοσιαλισμού) είναι απολύτως σε θέση να κερδίσουν.

Όμως για να αποκαλυφθεί η απάτη της alt right δεν αρκεί η ρουτινιάρικη επανάληψη παλαιών συνθημάτων, ούτε βοηθούν από καθέδρας διαλέξεις και ακατάληπτες ορολογίες ‒που είναι τόσο ακατάληπτες διότι οι διακινητές τους ούτε τις έχουν χωνέψει, ούτε και αντιλαμβάνονται τη λειτουργία που καλούνται να επιτελέσουν. Αυτό που χρειάζεται είναι η ενεργή παρέμβαση στις σύγχρονες νεολαιίστικες αγωνίες ‒στο πρόβλημα της δομικής ανεργίας, της ελαστικής απασχόλησης, των μηδαμινών ευκαιριών ποιοτικής ψυχαγωγίας, της ανασφάλιστης εργασίας. Καθώς η νεολαία ασφυκτιά, δε θέλει λόγια, θέλει έργα ‒αγώνες μαχητικούς που, ξεκινώντας από τα άμεσα προβλήματα που αντιμετωπίζει, θα αναδεικνύουν με μεταβατικό τρόπο τις συστημικές καταβολές αυτών των προβλημάτων και θα δημιουργούν στέρεες προσδοκίες για ένα καλύτερο αύριο.

Η ευθύνη της Αριστεράς είναι και πάλι τεράστια. Το σοσιαλιστικό όραμα πρέπει να επανακάμψει, όχι όμως ως απλό σύνθημα ή μεσσιανική ουτοπία, αλλά ως συγκεκριμένη απάντηση στα σημερινά προβλήματα. Στις καθυστερήσεις που παρουσιάζονται στον τομέα αυτό (και στο γεγονός ότι ο αριστερός λόγος ηγεμονεύεται από ασάφεια και θεωρητική εκζήτηση που, όχι σπάνια, είναι απλώς φλυαρία) είναι που πατά η alt right. Στις περιστάσεις, την απάντηση δίνουν τα μαχητικά κινήματα που ξεσπούν και έρχονται από πολλές κατευθύνσεις που η ακροδεξιά δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί ό,τι περίβλημα και αν υιοθετήσει: οι πρόσφατοι αγώνες ενάντια στην κλιματική αλλαγή, οι αγώνες των νέων γυναικών, αλλά και οι αγώνες του εξακολουθητικά κρίσιμου αντιφασιστικού κινήματος είναι οι πιο σημαντικές αντιστάσεις.

-Ένα από τα βασικά ιδεολογικά όπλα του συστήματος στον προηγούμενο συγκρουσιακό κύκλο ήταν η κατηγορία του «λαϊκισμού» που απευθυνόταν σε όσους διαμαρτύρονταν για τις νεοφιλελεύθερες αναδιαρθρώσεις, συχνά αναμιγνύοντας την κριτική που ασκούταν τόσο από τα (ακρο)δεξιά όσο και από τα αριστερά. Υπάρχει τελικά «λαϊκισμός» στον λόγο που αρθρώνουν τα κινήματα;

Ευχαριστώ που μου δίνετε την ευκαιρία να μιλήσω γι’ αυτή την άθλια έννοια ‒μια έννοια «χοάνη» όπως έγραψα πρόσφατα, που μας απειλεί με γνωστική παλινδρόμηση. Αυτό που λέτε έχει πιστεύω στις μέρες μας καταστεί απολύτως σαφές: ότι ο λόγος για τον οποίο ο «λαϊκισμός» επανήλθε με τέτοιο δραματικά προβεβλημένο τρόπο στη ζωή μας ‒τόσο στην ακαδημαϊκή ορολογία όσο και στη δημόσια σφαίρα‒ είναι υποβολιμαία ιδεολογικός: βασικός στόχος υπήρξε η εξομοίωση όλων των αντιστάσεων ενάντια στη νεοφιλελεύθερη κανονικότητα της κοινωνικής απαξίωσης και της δημοκρατικής συρρίκνωσης μόνο και μόνο επειδή οι φορείς τους επικαλούνται το «λαό». Μα τον «λαό» τον επικαλούνται όλα σχεδόν τα πολιτικά διαβήματα, ειδάλλως δεν είναι πολιτικά. Ενώ λοιπόν ως αναλυτική έννοια ο «λαϊκισμός» δεν εισφέρει απολύτως τίποτα στην έρευνα (αντίθετα συγχέει και αποπροσανατολίζει), στον ιδεολογικό-κανονιστικό τομέα επιτυγχάνει να εκπέμψει το μήνυμα πως οι κινητοποιήσεις των κινημάτων ‒λ.χ. οι πλατείες των Αγανακτισμένων‒ και καθεστωτικές πρακτικές όπως αυτές του Orbán είναι ένα και το αυτό. Αυτός είναι ο λόγος της διάδοσης της έννοιας, και έτσι εξηγείται η βιομηχανία παραγωγής συναφών εργασιών.

Υπήρξε όμως και μια αντίδραση στην πρακτική αυτή, εντελώς αλυσιτελής και φοβάμαι εξίσου υποβολιμαία, αν και με διαφορετικό αξιακό πρόσημο. Αναφέρομαι στη συζήτηση περί του ευκταίου που δήθεν συνιστά ο λεγόμενος «αριστερός λαϊκισμός» ‒μια έννοια που συγχέει κάθε μορφή αντίστασης με την προϋπόθεση ότι δεν είναι ακροδεξιά. Ως ερευνητές όμως (αλλά και ως πολίτες) δεν κερδίζουμε απολύτως τίποτα αν εισηγηθούμε μιαν έννοια που συγχέει τον Ομπάμα με το Avanti Popolo, το ΕΑΜ με τον Τσίπρα και τον Αντρέα Παπανδρέου με τη Ναρόντναγια Βόλια του ρωσικού 19ου αιώνα (έχοντας μάλιστα αποδεχτεί αβρόχοις ποσί την κυρίαρχη άποψη ότι στις μορφές αυτές επέρχεται και καταπάτηση των συνταγματικών εγγυήσεων αναφορικά με τα δικαιώματα των μειοψηφιών).

Αυτό που χάνουμε ‒ενώ το χρειαζόμαστε πάραυτα και άμεσα‒ είναι το ακριβώς αντίθετο: μια δυνατότητα διάκρισης των διαφορών που είχαν φιλολαϊκά πολιτικά εγχειρήματα στον τομέα των περιεχομένων πολιτικής. Όταν η συζήτηση μεταφερθεί εκεί, οι απαντήσεις που ακούμε είναι συγκεχυμένες ‒κάποτε ακούμε πως ο λαϊκισμός δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός, κάποτε ότι είναι ένα απλό μοτίβο, κάποτε όμως ‒κι αυτό είναι το πλέον συγκεκριμένο‒ ότι είναι η λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Αριστερά. Ψάχνοντας το πράγμα λίγο περισσότερο, εύκολα ανακαλύπτει κανείς πως αυτό που οι εν λόγω θεωρητικοί έχουν κατά νου είναι το πολιτικό περιεχόμενο που διακινεί ο νέος ρεφορμισμός τύπου ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος μάλιστα επιχειρείται να παρουσιαστεί και ως μονόδρομος για την Αριστερά ‒κάτι σαν πολιτικό μάντρα, ή αριστερό ΤΙΝΑ. Πρόκειται λοιπόν για επικίνδυνη παλινδρόμηση στην οποία πρέπει ενσυνείδητα να αντισταθούμε.

Προσωπικά απαξίωνα επί μακρόν την έννοια, όμως καθώς ο υπερπληθωρισμός της χρήσης της έχει φτάσει στο απροχώρητο, αποφάσισα να ασχοληθώ (ετοιμάζω μάλιστα και κάποιο βιβλίο). Ως «λαϊκισμό» ορίζω εκεί τις «ψευδείς επικλήσεις του λαϊκού», αυτό που καμώνεται μια δυνατότητα εκπροσώπησης των συμφερόντων των υποτελών ενώ δεν την έχει. Χρησιμοποιώ όμως την έννοια ως εφαλτήριο για να θέσω τα κρίσιμα ζητήματα που, επιτρέψτε μου να επαναλάβω, αφορούν τα παραγνωρισμένα περιεχόμενα πολιτικής.

Ελπίζω με τον τρόπο αυτό να απαντώ και στο ερώτημά σας. «Λαϊκισμός» εμφανίζεται όταν την πολιτική εκπροσώπηση των κινημάτων την αναλαμβάνουν γραφειοκρατικές ηγεσίες που μιλούν με ασάφεια (τεκμήριο του ότι, ενώ ντύνονται το λαϊκό, στην πραγματικότητα δεν έχουν σχέση μαζί του), εκπέμπουν  αντιφατικά μηνύματα (και εργατικά δικαιώματα και επιχειρηματικά κίνητρα), και για να πραγματώσουν την επιβολή τους (με στόχο αυτό που θα μπορούσαμε περιπαικτικά να περιγράψουμε ως «συγκρούομαι με την κυριαρχία χωρίς όμως και να συγκρούομαι») πνίγουν την εσωτερική δημοκρατία κομματικών ή/και κινηματικών οργανώσεων.

Όλα αυτά έγιναν επί ΣΥΡΙΖΑ ‒και, με αρκούντως φαιδρότερο τρόπο, εξακολουθούν ως ένα βαθμό να γίνονται και σήμερα. Υπάρχει όμως ένας πολύ καλύτερος όρος για να περιγράψουμε το φαινόμενο, που είναι ταυτόχρονα ικανός να συνδέσει τη σύγχρονη έκφανσή του με τις ιστορικές της καταβολές: ο όρος «νέος ρεφορμισμός». Πρέπει να καταλάβουμε σε βάθος τα αδιέξοδα που κυοφορεί αυτή η πολιτική, να εντοπίσουμε με ακρίβεια τους μηχανισμούς μέσα από τους οποίους επωάζεται και να την αντιμετωπίσουμε.

-Η διαδήλωση του Πολυτεχνείου ήταν φέτος η μαζικότερη των τελευταίων ετών. Τι ώθησε τόσες χιλιάδες κόσμου στους δρόμους ενώ η κυρίαρχη ρητορεία μιλά εδώ και χρόνια για το «τέλος της Μεταπολίτευσης»;

Αποτελεί νομίζω τεκμήριο όσων και προηγουμένως λέγαμε περί του γεγονότος ότι οι κυρίαρχοι δεν μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Τα προβλήματα της νεολαίας και των λαϊκών στρωμάτων είναι τόσα πολλά και τόσο πιεστικά που ανά πάσα στιγμή μπορούν να ξεσπάσουν και πάλι μεγάλοι αγώνες. Υπάρχει βέβαια η αυταρχικότητα της κυβέρνησης, το απεχθές πρόσωπο της καταστολής, η επανάκαμψη της οργανωμένης φαυλότητας που προκλητικά αυτοαποκαλείται «αριστεία» που εξοργίζει και εκ των πραγμάτων κινητοποιεί, όμως αυτό που εγώ διακρίνω στη φετινή μεγάλη πορεία είναι, θα έλεγα, το ξεκίνημα του ξεπεράσματος του σοκ αποκαρδίωσης που προκάλεσε η συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Για το φαινόμενο αυτό είχα γράψει ένα κείμενο το καλοκαίρι του 2015 με τίτλο «Μετατραυματικό σύνδρομο» ‒το τραύμα ήταν τεράστιο ακριβώς γιατί ερχόταν «από τα μέσα», και οι επιπτώσεις του εξακολουθούν μέχρι σήμερα, 4 και πλέον χρόνια μετά. Δόθηκε τότε η εντύπωση πως δεν υπάρχει διέξοδο, πως η λογική του «δεν υπάρχει εναλλακτική» είναι τελικά σωστή. Γι’ αυτόν άλλωστε το λόγο, την ώρα που διεθνώς παρατηρείται η διεκδικητική έξαρση στην οποία αναφερόμασταν προηγουμένως, στην Ελλάδα υπάρχει ακόμα ένα σχετικό μούδιασμα. Όπως εξήγησε και η Naomi Klein στο γνωστό Δόγμα του Σοκ, όμως, το διεκδικητικό μούδιασμα που επέρχεται από τα καταπληξιακά χτυπήματα δε διαρκεί για πάντα: αργά ή γρήγορα, οι κοινωνίες ξαναβρίσκουν τον προσανατολισμό τους. Αυτό το σταδιακό ξεπέρασμα του σοκ είναι νομίζω το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της περιόδου. Η έκπληξη έχει αρχίσει να υποχωρεί και τα λαϊκά στρώματα μπαίνουν και πάλι στην αναζήτηση απαντήσεων στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Όσο για τη φράση της κυρίαρχης ρητορείας περί του «τέλους της Μεταπολίτευσης», τι να πει κανείς πέρα από το ότι ‒όπως και με την περίπτωση του «λαϊκισμού»‒ είναι ακριβώς αυτό: κυρίαρχη ρητορεία που σκοπό έχει να συσκοτίσει και να παραχαράξει την πραγματικότητα. Όσοι χρησιμοποιούν την απολύτως ξεπερασμένη αυτή ορολογία, έχουν βέβαια κατά νου το τέλος των κοινωνικών αγώνων ‒ επειδή όμως κάτι τέτοιο δεν θα επέλθει (και, ως εκ τούτου, θα βρίσκονται διαρκώς προ εκπλήξεων) είναι ίσως ώρα να επιλέξουν κάποιους άλλους όρους. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι κάτι το οποίο πρέπει ιδιαίτερα να μας απασχολεί.

-Ο Δεκέμβρης και η δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου συγκινούν ακόμα τη νεολαία και φέτος συναντήθηκαν με το φοιτητικό κίνημα και τους αγώνες για το άσυλο και τις ελευθερίες. Πώς λειτουργεί ο μηχανισμός διατήρησης της μνήμης και προσαρμογής της στο σήμερα;

Ο Δεκέμβρης υπήρξε σύμβολο πολλών πραγμάτων ‒της δυνατότητας διάχυσης των μαχητικών συγκρουσιακών δράσεων, της μεγάλης μαχητικότητας της νεολαίας, της τεράστιας σημασίας του σωστού χρονισμού των αγώνων, καθώς και του γεγονότος ότι η συνείδηση των ανθρώπων δεν προχωρεί γραμμικά αλλά με άλματα. Καθώς τα συστημικά αδιέξοδα πολλαπλασιάζονται, η επικαιρότητα του Δεκέμβρη παραμένει και θα παραμείνει ‒αυτό δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη.

Έχει όμως σημασία να δούμε πώς θα γίνει η διαχείριση των παρακαταθηκών του. Δεν πρέπει, λ.χ., να αρκεστούμε σε απλώς επετειακού χαρακτήρα εκδηλώσεις ή σε μια στάση που θα αναμασά τα περί του πρέπει μόνο να ρωτάμε αλλά να μην απαντάμε, ή ότι ‒με υφέρπουσα θεολογική διάθεση‒ την απάντηση τη δίνει ο δρόμος και μόνο ο δρόμος κτλ. Ο Δεκέμβρης έδειξε τεράστιες δυνατότητες, αποκάλυψε όμως και τα όρια αυτού που αποκαλείται «αυθόρμητο». Προϋπόθεση για την προωθητική αξιοποίηση της μνήμης του από το σύγχρονο νεολαιίστικο και λαϊκό κίνημα είναι λοιπόν η ψύχραιμη και επισταμένη μελέτη των συμπερασμάτων που βγαίνουν από την εμπειρία του Έτσι μόνο θα καταστεί σοβαρός διεκδικητικός πόρος για τους αγώνες που αναπόφευκτα θα ξεσπάσουν την επόμενη περίοδο.

-Στις κινητοποιήσεις των τελευταίων μηνών έδωσε δυναμικά παρόν η γενιά που μεγάλωσε μέσα στην κρίση και τα μνημόνια. Θεωρείτε ότι αυτή η γενιά φέρει νέα πολιτικά χαρακτηριστικά σε σχέση με τους νέους που πολιτικοποιήθηκαν μέσα από τον «αντιμνημονιακό» αγώνα;

Στο πλαίσιο του πυκνού πολιτικού χρόνου που διανύουμε, η νέα γενιά απορροφά πλειάδα μηνυμάτων τόσο από το πρόσφατο παρελθόν όσο και κυρίως από το παρόν. Ενώ δεν συμμετείχε στους αντιμνημονιακούς αγώνες, ασφαλώς τους γνωρίζει και επίσης ασφαλώς έχει ‒τουλάχιστον μια γενική‒ εικόνα της πολιτικής τους ιστορίας (αναφέρομαι και πάλι στη διαχείρισή τους από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ). Αυτό δημιουργεί αντιφατικά συναισθήματα, ενδεχομένως ενισχύει τη δυσπιστία απέναντι σε κόμματα και πολιτικές οργανώσεις, δημιουργεί όμως και νέες προσδοκίες. Δεν θα πρέπει κανείς να σπεύσει να βγάλει συμπεράσματα, όμως είναι σαφές ότι η γενιά αυτή θα αναζητήσει και θα βρει η ίδια το δρόμο της ‒θα τον διαμορφώσει με βάση την πολιτική ύλη που θα συναντήσει.

Όπως έδειξαν όμως και οι κινητοποιήσεις των τελευταίων μηνών, το μόνο σίγουρο είναι ότι ‒αργά ή γρήγορα‒ θα κινηθεί στο δρόμο των αγώνων. Το σύστημα δεν έχει τίποτε να της προσφέρει, και αυτό αρχίζει ήδη να γίνεται αντιληπτό παρά την καταιγιστική προπαγάνδα. Σημαντικό στοιχείο στις περιστάσεις είναι επίσης η παγκοσμιότητα των προβλημάτων καθώς και η γρήγορη πολιτικοποίηση θεμάτων που πριν λίγα μόνο χρόνια βρίσκονταν παγιδευμένα σε μια κερματισμένη μονοθεματικότητα, όπως ‒πιο χαρακτηριστικά‒ οι αγώνες για το περιβάλλον και την έμφυλη ισότητα. Επιπλέον, η εμπειρία και τα συμπεράσματα του προηγούμενου διεκδικητικού κύκλου υπάρχουν, είναι καταγεγραμμένα ‒παρότι αυτό μπορεί να μη φαίνεται ή να εκφράζεται ακόμη ρητά. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνούμε ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας νέας κρίσης με ακόμη απρόβλεπτη έκταση και συνέπειες. Όπως έλεγα και πριν, το σύστημα δεν μπορεί να βρει εξισορρόπηση και αυτό θα τείνει διαρκώς να τροφοδοτεί πλειάδα αναζητήσεων.

Συνάγεται και πάλι πως μείζον καθήκον της ενσυνείδητης πολιτικής παρέμβασης είναι η συστηματική εξαγωγή συμπερασμάτων από την εμπειρία του προηγούμενου κύκλου και η ανάληψη τολμηρών αγωνιστικών πρωτοβουλιών που ‒ενωτικά και μεταβατικά‒ θα απαντούν στις σύγχρονες αγωνίες.

-Η κυβέρνηση της ΝΔ υποστηρίζει πως φέρνει την κανονικότητα, την ανάπτυξη και τη σταθερότητα. Κοινοβουλευτικά είναι πολύ ισχυρή, κοινωνικά όμως; Υπάρχουν υπόγεια ρεύματα που μπορούν να αμφισβητήσουν και πολιτικά την κυριαρχία της και την (μετα)μνημονιακή σταθερότητα;

Η κυβέρνηση μπορεί να το υποστηρίζει, όμως η πραγματικότητα τη διαψεύδει και στο άμεσο μέλλον θα τη διαψεύσει ακόμη περισσότερο. Η «ανάπτυξη» την οποία ευαγγελίζεται, εκτός από ‒ούτως ή άλλως‒ ισχνή και αναιμική είναι και ανάπτυξη που οδηγεί στον πλουτισμό των λίγων, συνδυαστικά με το ιδεολόγημα ότι η εξέλιξη αυτή θα οδηγήσει σε κοινωνική ευημερία. Αυτό δεν πραγματοποιήθηκε πουθενά. Δείτε την έκρηξη των ανισοτήτων στις ΗΠΑ (που όντως είχαν ανάπτυξη), δείτε τις εξελίξεις στη Βρετανία, όπου το 1% των πλουσιότερων έχει περιουσία ίση με το φτωχότερο 80%. Είναι αδύνατο στις συνθήκες αυτές να επέλθει «κανονικότητα» όσο δυνατά και αν φωνάζουν περί του αντιθέτου οι κυρίαρχοι. Η αυταρχικά υπεροπτική στάση της κυβέρνησης είναι επίσης ένας παράγοντας που θα αποτρέψει την κοινωνική εδραίωση της επιρροής της ‒μην ξεχνούμε άλλωστε πως επιρροή αυτή ήταν εξαρχής ιδιαίτερα περιορισμένη (αν λάβουμε υπόψη μας τη μεγάλη αποχή των τελευταίων εκλογών, δεν ήταν ποτέ πάνω από 20-25%). Ως εκ τούτου υπόγεια ρεύματα και πολύπλευρες μοριακές διεργασίες αναμφίβολα συντελούνται.

Αναπόφευκτα, κάποια στιγμή η ποσοτική συσσώρευση της λαϊκής δυσαρέσκειας θα μετατραπεί σε ποιότητα, όμως αυτό αποτελεί συνάρτηση και των πολιτικών εξελίξεων. Αυτό που σήμερα λείπει, και που πάνω του εδράζεται όλη αυτή η ιδεολογική παλινδρόμηση που βιώνει η χώρα, είναι η απουσία μιας πραγματικής μαζικής Αριστεράς. Ο ρυθμός  επανάκαμψης του διεκδικητικού κινήματος είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό συνάρτηση του πόσο γρήγορα και με ποιες προϋποθέσεις θα καλυφθεί αυτό το κενό.

-Πού αποσκοπεί η κυβέρνηση με το όργιο καταστολής και την πολιτική κάλυψη της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας; Δεν φοβάται μήπως η κλιμάκωση της καταστολής οδηγήσει στο αντίθετο αποτέλεσμα, την κλιμάκωση των κοινωνικών αγώνων;

Αποσκοπεί στη διασπορά φόβου ‒ακριβώς γιατί ξέρει, πως κάτω από τη φαινομενικά ήρεμη πραγματικότητα (που όμως δεν είναι τελικά και τόσο ήρεμη) κυοφορούνται θύελλες. Θέλει λοιπόν να ανεβάσει, όπως λέμε, το κόστος συμμετοχής στους κοινωνικούς αγώνες με στόχο να αποτρέψει την επερχόμενη εκδήλωσή τους. Είναι η παλαιά στρατηγική της προληπτικής καταστολής, που στην Ελλάδα δοκιμάζεται ήδη από το Μεσοπόλεμο: το Ιδιώνυμο του 1929, λ.χ. επιβλήθηκε σε μια περίοδο σχετικής ύφεσης των κοινωνικών αγώνων, που είχαν μόλις αρχίσει να ανακάμπτουν από το απόλυτο ναδίρ του 1926.

Όπως σωστά επισημαίνετε, το στρατήγημα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο, κατά το ότι μπορεί να φέρει αποτελέσματα ακριβώς αντίθετα από αυτά που προσδοκούν οι εμπνευστές του. Πρέπει όμως να τονιστεί πως οι διαδικασίες αυτές δεν επέρχονται μηχανιστικά και αυτόματα. Είναι συνάρτηση του τρόπου με τον οποίο θα γίνει η πολιτική ερμηνεία των εξελίξεων Η κυβέρνηση επιτίθεται διασπείροντας το μύθευμα περί μιας ανάπτυξης που «θα έλθει» (προσπαθώντας να πείσει πως τα λαϊκά στρώματα δεν απειλούνται) κυρίως όμως ελπίζοντας πως το λογισμικό ΤΙΝΑ θα παραμείνει και, συνεπώς, οι υποτελείς δεν θα έχουν τίποτε αξιόλογο να τους εμπνεύσει. Το πρώτο σύντομα θα καταρρεύσει, αν δεν έχει ήδη καταρρεύσει. Όμως για να έχουμε πραγματική κλιμάκωση των αγώνων απαιτείται και το δεύτερο, αυτό που στη Συγκρουσιακή Πολιτική αποκαλούμε «κινηματική προσδοκία» ‒αυτό που ο Μαρξ έλεγε για το προλεταριάτο, ότι έχει να κερδίσει έναν κόσμο ολόκληρο.

Αυτό, όπως εύκολα μπορεί να συναχθεί, είναι μια βαθιά πολιτική διαδικασία. Πρέπει οι συντεταγμένες αυτού του κόσμου, ενός κόσμου που δεν θα στηρίζεται στην εκμετάλλευση, να γίνουν άμεσα συγκεκριμένες. Σε ένα πιο πρακτικό επίπεδο χρειάζεται επίσης συντονισμός των αγώνων ‒όχι απλές «ντουφεκιές στον αέρα» που, εκτός από το ότι δεν επιλύουν κανένα πρόβλημα, κουράζουν και απογοητεύουν.

-Η αντιδραστική πολιτική της ΝΔ ενδέχεται να οδηγήσει στην επανάκαμψη του ΣΥΡΙΖΑ; Δικαιώνει την πολιτική του ως «το μικρότερο κακό»;

Σε αυτό ακριβώς είναι που ποντάρει ο ΣΥΡΙΖΑ (όπως και η ΝΔ πόνταρε στο ΣΥΙΡΖΑ), αναπαλαιώνοντας ακόμη περισσότερο τη ρητορική του, επιχειρώντας να μεταμορφωθεί ακόμη περισσότερο σε ΠΑΣΟΚ νούμερο 2. Είναι πραγματικά απογοητευτικό, όμως η στάση αυτή δεν πρέπει πλέον να προκαλεί καμία έκπληξη. Δε θέλω να σπαταλήσω το χρόνο των αναγνωστών σας επισημαίνοντας αυτό που σε κάθε ενεργό πολίτη είναι απόλυτα προφανές: ότι την επιστροφή της ΝΔ την προετοίμασε η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που οφείλει να μας απασχολήσει είναι η προοπτική της συγκρότησης μιας πραγματικής εναλλακτικής, μιας πραγματικής Αριστεράς. Εκεί νομίζω πρέπει πως να στρέψουμε την προσοχή μας: στα βήματα που είναι απαραίτητα ώστε το εγχείρημα αυτό να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί. Όσο καθυστερεί, είναι πράγματι πιθανό τμήμα της λαϊκής δυσαρέσκειας να στραφεί και πάλι προς τον ΣΥΡΙΖΑ, όμως με τον ίδιο τρόπο που η στάση αυτή εκδηλώθηκε και στις τελευταίες εκλογές, ως ψήφος δυσανεκτικά αρνητική.

Σε κάθε περίπτωση, ελάχιστοι είναι εκείνοι που περιμένουν κάτι ουσιαστικό από το κόμμα αυτό, ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες του κινήσεις. Κύριος νικητής θα είναι και πάλι η αποχή και ο «κανένας». Μια τέτοιου τύπου παράταση του «νέου δικομματισμού» θα ήταν, όμως, ιδιαίτερα επικίνδυνη καθώς θα απειλούσε να επαναφέρει στο προσκήνιο την ακροδεξιά. Είναι και αυτό ένας λόγος που απαιτούνται έλλογές αλλά και τολμηρές πολιτικές πρωτοβουλίες.

-Η σημερινή Αριστερά και ιδίως η ριζοσπαστική-αντικαπιταλιστική επικοινωνεί με τις εξεγερσιακές τάσεις που κυοφορούνται; Τι δεν την καθιστά θελκτική ως πολιτική λογική;

Πρόκειται, θα έλεγα, για το μείζον πρόβλημα της εποχής. Όπως είδαμε, οι διεθνείς εξελίξεις πείθουν πως εξεγερσιακές τάσεις πράγματι κυοφορούνται και, όχι σπάνια, καταφέρνουν να εκφραστούν και πολιτικά. Θα είδατε φαντάζομαι την εκπληκτική νίκη της Σάμα Σαγουάντ στο πολιτειακό συμβούλιο του Σιάτλ ενάντια στον υποψήφιο που υποστήριζε ο πλουσιότερος άνθρωπος του πλανήτη, ο Τζεφ Μπέζος. Είχαμε λοιπόν στις ΗΠΑ την επικράτηση μιας υποψήφιας ακριβώς της αριστεράς που αναφέρετε ‒της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής‒ ενάντια σε έναν φαινομενικό κολοσσό. Τι δείχνει αυτό; Δείχνει αφενός ότι οι ιδέες της πραγματικής Αριστεράς μπορούν να έχουν τεράστια διάδοση και απήχηση, και αφετέρου ότι ο βασιλιάς δεν είναι μόνο αντιδραστικός, είναι και γυμνός.

Στην Ελλάδα, βέβαια, το τοπίο εξακολουθεί να είναι περίπλοκο και άνισο. Οι αντίστοιχες πρωτοβουλίες δείχνουν να μην έχουν ακόμη βρει ένα στέρεο βηματισμό ανάμεσα στη Σκύλλα του οπορτουνισμού και τη Χάρυβδη του σεχταρισμού, και αυτό είναι που περιορίζει την επιρροή τους. Όμως υπομονή! Μέχρι ο βηματισμός να βρεθεί, πρέπει να αξιοποιηθεί αυτό που η εμπειρία του ιστορικού εργατικού κινήματος αναδεικνύει ως κορυφαία διττή παρακαταθήκη: την ενότητα στη δράση και την εσωτερική  δημοκρατία στις διεργασίες που συντελούνται ώστε να μπορούν να προκύψουν έλλογα συμπεράσματα. Καθώς μπαίνουμε σε μια νέα διεκδικητική περίοδο, οι προκλήσεις είναι πραγματικά ιστορικών διαστάσεων.

πηγη:  prin.gr

Γράφει ο Αμετανόητος.

Οι μπούρδες περί της «τυφλής δικαιοσύνης» πάντα μου προξενούσαν αφόρητα χάχανα. Όχι όμως σήμερα. Σήμερα μαζί με εκατομμύρια συνέλληνες νοιώθω οργή παρακολουθώντας την ξεφτίλα αυτού που ονομάζεται αστική «δικαιοσύνη». Παρακολουθούμε το άσπρο να γίνεται μαύρο, τα θύματα να γίνονται θύτες και τους εισαγγελείς να γίνονται αυτόκλητοι συνήγοροι εγκληματικών οργανώσεων και πράξεων.

Η -κατά δήλωσή της- εισαγγελέας Αδαμαντία Οικονόμου, με μια μονοκοντυλιά, αθώωσε την εγκληματική οργάνωση των χρυσαυγιτών ξαναμαχαιρώνοντας τον Παύλο Φύσσα μαζί με κάθε έννοια δημοκρατίας και δικαιοσύνης. Η κα Οικονόμου πρότεινε την καταδίκη του Ρουπακιά χαρακτηρίζοντας το έγκλημα μεμονωμένο και ξεκομμένο από την πολιτική-κομματική ιδιότητα του φονιά. Πάλι καλά που δεν μας είπε πως το θύμα τον προκάλεσε κι εκείνος «εν βρασμώ ψυχής» υπερασπίστηκε την τιμή του έτσι ώστε να μετριαστεί η ποινή του. Όλοι ακούσαμε πως το μοιραίο εκείνο βράδυ ο Ρουπακιάς, που δεν βρισκόταν στο χώρο, κλήθηκε να «καθαρίσει». Ποιος κατά την κα Οικονόμου τον κάλεσε; Κανένας απατημένος σύζυγος; Κάποιος που δεν του άρεσε η μουσική του Killah P; Κάποιος γείτονας που τον ενοχλούσε ο Παύλος;

Ρητορικά τα ερωτήματα καθώς η συνήγορος της χρυσής αυγής εισαγγελέας της έδρας δεν είδε πολιτική εμπλοκή της ηγεσίας του ναζιστικού μορφώματος, δεν είδε συσχετισμό των ομάδων κρούσης που χτυπούσαν συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και δολοφονούσαν αλλοδαπούς και ως εκ τούτου δεν μπορεί να δει «εγκληματική οργάνωση».

«Όταν έχεις τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους εχθρούς;» αναρωτιέται ο λαός. Χιλιάδες «απλοί πολίτες» από σήμερα αναρωτιόμαστε «όταν έχεις τέτοιους εισαγγελείς, τι τους θέλεις τους συνήγορους υπεράσπισης;».

Μια πολιτική δολοφονία που σέρνεται εδώ και 75 μήνες, που επιδέχεται αναβολές επί αναβολών και κωλυσιεργίες με μικροκομματικά κίνητρα, τώρα δια των θεράποντων και θεραπαινίδων της «δικαιοσύνης» μετατρέπεται σε μια αστική αντιδικία, σε ένα φόνο που έγινε πάνω σε μια «κακιά στιγμή».

Θα μπορούσε κανείς να σχολιάσει τα παραπάνω με τα λόγια του Bob Dylan από το θρυλικό «Hurricane»[1]: «Πώς μπορεί η ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου να είναι στα χέρια ενός ανόητου; Βλέποντας τον εμφανώς ενοχοποιημένο, δεν μπορούσα να βοηθήσω αλλά νιώθω ντροπή που ζω σε μια χώρα όπου η δικαιοσύνη είναι παιχνίδι». Όμως, όχι! Αυτό δεν αρκεί.

Στη χώρα που το μόνο «δίκαιο» είναι εκείνο των «αρίστων», των «ημετέρων», του αστυνόμου και του δικαστή, στη χώρα που η δικαιοσύνη είναι παιχνίδι στα χέρια πολιτικάντηδων και δικαστών, όλοι έχουμε καθήκον να βγούμε στους δρόμους και να υπερασπίσουμε το δίκιο του Παύλου, το δίκιο των δολοφονημένων μεταναστών, το δίκιο των τραμπουκισμένων συνδικαλιστών, το δίκιο της δημοκρατίας απέναντι στο φασιστικό τέρας και όσους το εκτρέφουν και το υπηρετούν. Σε όποια θέση και σε όποιο έδρανο κι βρίσκονται όλοι αυτοί οι «υπηρέτες».

Το δικό τους «δίκαιο» βγαίνει μέσα σε δικαστικές αίθουσες πάντα υπέρ των λίγων, των ισχυρών, της δεξιάς, της ακροδεξιάς του φασισμού. Είναι το «δίκαιο» του Μελίστα, του Κορκονέα, του Ρουπακιά, του Μιχαλολιάκου και του Κασιδιάρη. Το «δίκαιο» της Αδαμαντίας Οικονόμου και των δικαστών που βγάζουν παράνομη κάθε εργατική διεκδίκηση και νόμιμους τους φασίστες. 

Το δικό μας δίκαιο είναι το δίκαιο της δημοκρατίας, το δίκαιο της εργατικής τάξης, το δίκαιο των πολλών απέναντι στους λίγους. Και πάντα θα περνά μέσα από τους δρόμους τους αγώνα!

[1] «Hurricane» (Τυφώνας) ήταν το ψευδώνυμο του μαύρου πυγμάχου Ρούμπιν Κάρτερ (1937-2014) στον οποίο οι λευκοί αστυνομικοί του Πάτερσον του Νιου Τζέρσι φόρτωσαν ένα τριπλό φόνο. Η δίκη του Τυφώνα ήταν μια παρωδία «δικαιοσύνης» και η καταδίκη του προαποφασισμένη. Ο Κάρτερ εξέτισε πολυετή φυλάκιση παρά το κύμα συμπεράστασης που σήκωσε με το ομώνυμο τραγούδι και τις ενέργειες του ο Ντύλαν. Μετά από 19 χρόνια εγκλεισμού, ο Κάρτερ ελευθερώθηκε και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του παλεύοντας υπέρ των άδικα καταδικασθέντων.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Οι διεργασίες που εξελίσσονται στον χώρο της ΠΝΟ το τελευταίο χρονικό διάστημα, όπως όλα δείχνουν, γίνονται κάτω από την εποπτεία και την καθοδήγηση του εφοπλιστικού κεφαλαίου και κυβέρνησης - ΥΕΝ προκειμένου να συνεχίσουν την άσκηση του ασφυκτικού ελέγχου στην ΠΝΟ και να διατηρηθεί η ενιαία και συμπαγής γραμμή του εργοδοτικού συνδικαλιστικού μπλοκ και με τον τρόπο αυτό να εμπεδωθεί και στις νέες συνθήκες η πολιτική του συμβιβασμού και της υποταγής στο δόγμα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Η αντικατάσταση του υπερήλικα Γιάννη Χαλά ο οποίος επί μια 30ετία υπηρέτησε πιστά την πολιτική του εφοπλισμού και ο οποίος συνέβαλε τα μέγιστα, με την συγκροτημένη με αυτόν διαχρονικά ομάδα του κυβερνητικού - εργοδοτικού συνδικαλισμού, να υλοποιηθεί η αντιναυτεργατική εφοπλιστική επίθεση ενάντια στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των Ναυτεργατών και ο οποίος με εργαλείο τα οικονομικά της ΠΝΟ διαμόρφωσε ένα αδιάφανο αντιδημοκρατικό καθεστώς με προκλητικές οικονομικές ενισχύσεις, ρουσφετολογικές τοποθετήσεις και άλλες σκανδαλώδεις διευθετήσεις, είναι έτοιμο να παραδώσει τα σκήπτρα σε μια νέα ομάδα του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού η οποία με την σειρά της αναλαμβάνει εξίσου ισχυρές δεσμεύσεις απέναντι στα μεγάλα αφεντικά του εφοπλιστικού κεφαλαίου για την συνέχιση της ίδιας πολιτικής.

Με ένα αναχρονιστικό αντιδραστικό καταστατικό το οποίο αποτελεί πρόκληση για όλο το συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας, χωρίς την απλή αναλογική στην διαδικασία των αρχαιρεσιών των σωματείων, με περιορισμό στην εκπροσώπηση (1/10) που οδηγεί στην αλλοίωση της εκλογικής βούλησης των Ναυτεργατών, χωρίς συλλογική ηγεσία και αντίστοιχη δομή, με διαδικασίες εκλογών διάτρητες και μητρώα μελών τα οποία ουδέποτε έχουν εκκαθαριστεί, ένα αντιδραστικό καταστατικό το οποίο είναι κομμένο και ραμμένο να εξασφαλίζει πρωτοφανείς υπερεξουσίες και αρμοδιότητες στον εκάστοτε Γ.Γ της Ομοσπονδίας ο οποίος είναι ο μόνος εκλεγμένος στην Διοίκηση της ΠΝΟ....

Στην συντριπτική πλειοψηφία των σωματείων η κατάσταση και ο συσχετισμός δυνάμεων που διαμορφώνεται είναι παντελώς επίπλαστος, κατασκευασμένος και το μόνο που αναπαράγει είναι μια νόθα κατάσταση.

Η τελευταία τροποποίηση του καταστατικού της ΠΝΟ και της πλειοψηφίας των ναυτεργατικών σωματείων έγινε με βάση τον αντιδημοκρατικό νόμο 330/76, ο μεταγενέστερος συνδικαλιστικός νόμος 1264/82 εξαίρεσε το ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα κατόπιν αξίωσης του εφοπλιστικού κεφαλαίου την οποία η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υλοποίησε στο ακέραιο....

Έχοντας στα χέρια τους την υπογραφή συμβάσεων με εφοπλιστές ανασφάλιστων πλοίων ελληνικών συμφερόντων στο όνομα της ITF για την δήθεν προστασία των αλλοδαπών Ναυτεργατών (που είναι αντικείμενο αισχρής εκμετάλλευσης από την ίδια την Διεθνή Οργάνωση Μεταφορών) έχουν θεσπίσει ένα προνομιακό καθεστώς παροχών προς τα σωματεία και μέσα από το οποίο ασκείται και επιβάλλεται ο έλεγχος, η καθοδήγηση και η πλήρης συμμόρφωση με την πολιτική που καθορίζει κάθε φορά το παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο και η εκάστοτε κυβέρνηση.

Οι ανωτέρω συμβάσεις κατά πλοίο αντιστοιχούν σε ποσόν από 6000 έως 8000 ευρώ και συνολικά από αυτές τις επαίσχυντες συμβάσεις εισρέει στην ΠΝΟ ετησίως ποσόν που φτάνει τα 4.700.000 ευρώ!!!

Με μοχλό τα οικονομικά και τις αντίστοιχες παροχές ο Γ.Γ επιβάλει απόλυτα την γραμμή του και την πειθάρχηση αυτών των δυνάμεων στην πολιτική που ορίζουν τα πραγματικά αφεντικά, δηλαδή οι εφοπλιστές.

Αυτό το άθλιο αντιδραστικό καθεστώς καμιά έως τώρα κυβέρνηση (Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ (ΚΙΝΑΛ) - ΣΥΡΙΖΑ και οι συνεργαζόμενες με αυτούς άλλες αστικές και συστηματικές δυνάμεις που συγκυβέρνησαν την τελευταία 10ετία) όχι μόνο δεν το άλλαξε αλλά αντίθετα το άφησαν εντελώς αλώβητο, μεταξύ των οποίων και οι Υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ Δρίτσας - Κουρουμπλής - Κουβέλης.

Η θέληση των εφοπλιστών, ο έλεγχος της ΠΝΟ στην δική τους κατεύθυνση γίνεται νόμος για τους κυβερνώντες οι οποίοι ακολούθησαν την γραμμή της ένοχης σιωπής στις επανειλημμένες παρεμβάσεις της ΠΕΝΕΝ για την ανάγκη ριζικής αλλαγής του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου.

Στο κρίσιμο ζήτημα που αφορά τα ναυτεργατικά προβλήματα, τις διεκδικήσεις τους, την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους, είναι ξεκάθαρο ότι και τα δύο μπλοκ είναι στην ίδια όχθη, αυτή της εφοπλιστικής και κυβερνητικής στρατηγικής η οποία βάζει μπροστά την ανταγωνιστικότητα και την επιχειρηματική της ασυδοσία.

Η στάση, η θέση και ο ρόλος των δυνάμεων του κομματικού συνδικαλισμού

Η στάση των τριών σωματείων που ανήκουν στο μπλοκ του ΠΑΜΕ (ΠΕΜΕΝ - ΠΕΕΜΑΓΕΝ - ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ), εγκλωβισμένοι και οι ίδιοι μέχρι τα μπούνια σε αυτό το άθλιο καθεστώς των οικονομικών παροχών και συναλλαγών, η θέση που διαδοχικά διατύπωσαν σε αυτή την εξέλιξη είναι της διακριτικής μεν, αλλά σαφούς δε, στήριξης του χρεοκοπημένου εργοδοτικού Χαλά μέσα από τον οποίο ωφελήθηκαν τα μέγιστα!...

Χαρακτηριστικά τα δύο σωματεία ΠΕΜΕΝ - ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ έλαβαν πρόσφατα μέσα σε δύο μήνες το απίστευτο ποσό των 50.000 ευρώ(!!!), είτε για ανακαίνιση των γραφείων τους, είτε για επισκευές ασανσέρ, είτε για την αναβάθμιση του μηχανογραφικού συστήματος, ποσό που η ΠΕΝΕΝ για τους ίδιους σκοπούς δεν έχει πάρει στα 115 χρόνια από την ίδρυσή της!!!   Κατά συνέπεια στο μεγάλο αυτό φαγοπότι έχουν και αυτοί πρώτη θέση στην πίστα....

Κατά τα λοιπά οι καταγγελίες τους για βρώμικες συναλλαγές, βρώμικο χρήμα που εισρέει από τις κατάπτυστες συμβάσεις στα ανασφάλιστα πλοία, όταν έχουν προορισμό τα ταμεία των σωματείων τους είναι απολύτως καθαρά!!!

Οι υποκριτικές κορώνες (για εσωτερική κατανάλωση) για προσκόμιση των νομιμοποιητικών εγγράφων των Σωματείων θα είχε βάση και αξιοπιστία εάν οι ίδιοι τα είχαν προσκομίσει και εάν οι ίδιοι στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά δεν έβαζαν φρουρά για να περιφρουρήσουν τα ίδια αυτά έγγραφα που αφορούν τις εκλογικές τους διαδικασίες!!!

Το λιγότερο που έχουμε να σημειώσουμε είναι να κοιταχθούν στον καθρέπτη και να αναλογιστούν τις δικές τους βαρύτατες ευθύνες για την κατάσταση και τα προβλήματα στο ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Σημειώνουμε ότι έως και πριν ένα μήνα οι επικεφαλής των 9 σωματείων που εμφανίζονται σήμερα ως ένα ενιαίο μπλοκ αποτελούσαν ως σύνολο το βασικό συνδικαλιστικό μπλοκ που στήριζαν, συμπορεύονταν και είχαν απόλυτη συνεργασία με τον Γ.Γ της ΠΝΟ σε όλα τα ζητήματα που αφορούσαν την τακτική και στρατηγική της ΠΝΟ, αυτές οι δυνάμεις ήταν που τον στήριξαν με την ψήφο τους στην επανεκλογή του τον Δεκέμβρη του 2017 και όλοι μαζί υπηρετούσαν με πίστη και αφοσίωση το μοντέλο της εργασιακής ειρήνης, της αγαστής τριμερούς συνεργασίας με ΥΕΝ - εφοπλιστές και μαζί συνυπέγραφαν απεμπολώντας τις δίκαιες ναυτεργατικές διεκδικήσεις βάζοντας πλάτη να περάσει η εφοπλιστική κυβερνητική επίθεση ενάντια στα ναυτεργατικά δικαιώματα.

Από την άλλη ο Γ.Γ της ΠΝΟ σε ανταπόδοση αυτών των υπηρεσιών τους προχώρησε σε συναλλαγή μαζί τους σε ένα μπαράζ οικονομικών παροχών (για τις οποίες θα μιλήσουμε αναλυτικά τις επόμενες ημέρες) μέσα από τις οποίες βεβαίως - βεβαίως ήταν πριν από όλα ο ίδιος ο πλέον κερδισμένος....

Τα κίνητρα της "ρήξης"

Αυτό που φαίνεται ότι αποτέλεσε την αιτία της ρήξης δεν ήταν και δεν είναι μια άλλη αντιμετώπιση στα ναυτεργατικά προβλήματα (από το ένα ή το άλλο μπλοκ) αλλά η απόπειρα του Γ. Χαλά να οικειοποιηθεί τις Συμβάσεις που υπογράφει εξ ονόματος της Ομοσπονδίας με τα ανασφάλιστα πλοία ελληνικής πλοιοκτησίας και τα οποία αποτελούν σήμερα πάνω από το 86% των εσόδων της ΠΝΟ!!!

Μια τέτοια "εφιαλτική" εξέλιξη συνεπάγεται για την συντριπτική πλειοψηφία των σωματείων της ΠΝΟ ντε φάκτο και ντε γιούρε κατάργηση όλων των προκλητικών προνομίων που απολαμβάνουν μέσα από αυτό το καθεστώς ξεπεσμού και εξαχρείωσης και το οποίο έχουμε καταγγείλει δεκάδες φορές χωρίς έως τώρα να ιδρώσουν τα αυτιά κανενός...

Προφανώς οι μεθοδεύσεις αυτές του Χαλά οδηγούν επίσης με βεβαιότητα στο άμεσο λουκέτο πολλών σωματείων με ότι συνεπάγεται μια τέτοια εξέλιξη... όχι μόνο για τα σωματεία αλλά και τον συσχετισμό που θα διαμορφωθεί στην βάση αυτών των εξελίξεων.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι οι διαφορές που διαμόρφωσαν την αντίθεση και την σύγκρουση του μπλοκ των 9 σωματείων ήταν τα οικονομικά και η ανησυχία τους να απολέσουν ότι απολάμβαναν έως σήμερα και μάλιστα αυτά να περάσουν στον ίδιο τον Χαλά στον οποίο επέτρεψαν όλα τα χρόνια στα θέματα οικονομικής διαχείρισης να λειτουργεί ως το απόλυτο αφεντικό, με όρους αδιαφάνειας, αποκτώντας πλέον μια ιδιοκτησιακή αντίληψη για την ΠΝΟ και πρωτίστως για τα οικονομικά της....

Συμπέρασμα, οι παραπάνω εξελίξεις δείχνουν ότι τα 9 σωματεία που πίσω τους στοιχίζονται εφοπλιστές και ΥΕΝ θεώρησαν πολύ απλά ότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να προχωρήσει η αντικατάσταση του Χαλά ο οποίος όμως φαίνεται ότι εξακολουθεί να έχει τις δικές του προσβάσεις και απεγνωσμένα προσπαθεί να κρατηθεί στην χρυσοφόρα καρέκλα της ΠΝΟ....  

Οι Ναυτεργάτες δεν θα δουν την παραμικρή αλλαγή στην αντιμετώπιση των προβλημάτων τους ούτε από το μπλοκ των 9 σωματείων ούτε από αυτό του Χαλά και δυστυχώς και από τις δυνάμεις που μιλούν στο όνομα της ταξικής πάλης, διότι αυτό που εκπέμπουν είναι σύγχυση, αποπροσανατολισμό και αναλύσεις για τον κάδο των σκουπιδιών, αφού και οι ίδιοι έχουν περιέλθει σε πλήρες αδιέξοδο μη έχοντας πλέον καμιά επίδραση και επιρροή στον Ναυτεργατικό κόσμο της χώρας μας.

Ο μοναδικός δρόμος που έχουν μπροστά τους οι Ναυτεργάτες για να αντιμετωπίσουν την αναμενόμενη επίθεση του εφοπλιστικού κεφαλαίου και της κυβέρνησης, η οποία κλιμακώνεται έχοντας σταθερά στο επίκεντρο την κατάργηση των ΣΣΕ, με εκκίνηση την ποντοπόρο ναυτιλία, είναι η οργάνωση, η πάλη από τα κάτω, μέσα και έξω από τα καράβια που επιβάλλεται περισσότερο από ποτέ να σηκώσουν το ανάστημά τους και να ακυρώσουν όλους αυτούς τους σχεδιασμούς σε βάρος των δικαιωμάτων τους.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ  

Σημειώνουμε ότι το προγραμματισμένο Γενικό Συμβούλιο της ΠΝΟ στις 18/12/2019 δεν πραγματοποιήθηκε αφού 9 Ναυτεργατικά Σωματεία με έγγραφό τους στις 16/12 ζήτησαν την σύγκληση έκτακτου Πανναυτεργατικού Συνεδρίου με μοναδικό θέμα την εκλογή νέου Γενικού Γραμματέα στην ΠΝΟ. Οι αντιπρόσωποι των ίδιων αυτών σωματείων απείχαν από την συγκρότηση σε σώμα του ετήσιου Γ.Σ της ΠΝΟ μπλοκάροντας με αυτό τον τρόπο την διεξαγωγή του.