Χρονιά ρεκόρ θα είναι για το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ) το 2020, με τον στόχο των εισπράξεων να πιάνει τα 2,4 δισ. ευρώ, υψηλότερα και από το 2018 και 2019. Το ηχηρό και καθολικό μήνυμα ότι «τώρα είναι ευκαιρία για επενδύσεις στην Ελλάδα» εκπέμπουν όλοι -με την κυβέρνηση να δίνει ιδιαίτερα θετικό τόνο- επισήμανε ο εκτελεστικός πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ Άρης Ξενόφος, μιλώντας σε συνάντηση με δημοσιογράφους.

Ο επικεφαλής του Ταμείου περιέγραψε το “καλό κλίμα” που επικράτησε και στο πρόσφατο συνέδριο Capital Link στη Νέα Υόρκη, στο οποίο μετείχε με τον διευθύνοντα σύμβουλο του Ταμείου Ριχάρδο Λαμπίρη, με κεντρική προσέγγιση τις “επενδυτικές δυνατότητες”, όπως ονομάζουν το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου. Ο κ. Ξενόφος επισήμανε ότι οι τομείς της ενέργειας και των υποδομών προσελκύουν σημαντικό “επενδυτικό” ενδιαφέρον, όπως επίσης και ο κλάδος των ακινήτων.

Χρονοδιάγραμμα

Απαντώντας σε ερωτήσεις για την πορεία του προγράμματος εκποίησης της δημόσιας περιουσίας που υλοποιεί το ΤΑΙΠΕΔ, τοποθέτησε χρονικά μετά τις γιορτές την ανακοίνωση των προεπιλεγέντων “επενδυτικών” σχημάτων για τη Β’ φάση του διαγωνισμού για την πώληση του 30% του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών, εκτιμώντας ότι και οι 10 ενδιαφερόμενοι περνούν στη φάση των δεσμευτικών προσφορών.

Μέσα στο πρώτο τρίμηνο θα εκκινήσουν τα περιφερειακά λιμάνια -είναι μια εκκρεμότητα που υπάρχει από το 2019-, Αλεξανδρούπολη, Καβάλα και Ηγουμενίτσα, για να ακολουθήσουν μετά λιμάνια που έχουν ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον, όπως είναι ο Βόλος, το Ηράκλειο και η Κέρκυρα. Θα ακολουθήσουν οι διαγωνισμοί για τις μαρίνες, όπως αυτές της Καλαμαριάς (Αρετσού), της Ρόδου, της Ζακύνθου και του Αργοστολίου. Ακόμη, αναμένεται να αξιοποιηθεί το Ολυμπιακό Κέντρο Ιππασίας στο Μαρκόπουλο, ένα πολύ μεγάλο ακίνητο με ιδιαίτερη χρήση.

Στο κομμάτι του real estate, το Ταμείο συνεχίζει την εκποίηση των ακινήτων που έχει σε ιαματικές πηγές με σχετικούς διαγωνισμούς το επόμενο διάστημα. Αν και πρόκειται για μικρά assets, εντούτοις είναι σημαντικά για την ανάπτυξη τόσο της τοπικής κοινωνίας όσο και αυτού του είδους τουρισμού που παγκοσμίως κερδίζει έδαφος, ανέφερε. «Επίσης, ένα μεγάλο ακίνητο που έχουμε είναι στο Ηράκλειο Κρήτης, στις Γούρνες, για το οποίο φτιάξαμε καινούργιο σχέδιο χρήσεων ανάπτυξης», όπως σημείωσε.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Μαρξιστής φιλόσοφος, καθηγητής στο European Graduate School

Μιλώντας στο ΠΡΙΝ, ο Αλέν Μπαντιού ήταν όπως πάντα ποταμός. Σχολίασε τους πάντες και τα πάντα με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο, αναζητώντας πάντα το Είναι αντί του Φαίνεσθαι, αλλά και τον δρόμο από το Είναι στο Συμβάν. Προφανώς, τα όσα μας είπε ήταν αδύνατο να χωρέσουν στον περιορισμένο χώρο μίας σελίδας της εφημερίδας. Γι’ αυτό, θα υπάρξει και «δεύτερο μέρος» της συνέντευξης στα επόμενα φύλλα, ενώ στη συνέχεια θα αναρτηθεί ολοκληρωμένη και χωρίς περικοπές στην ιστοσελίδα prin.gr.

 Συνέντευξη στην Λίτσα Φρυδά

Υπάρχει εδώ και έναν χρόνο μια μεγάλη κοινωνική αναταραχή στη χώρα σας. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν πως είναι πιο σημαντική και από τον Μάη του ’68. Θεωρείτε πως ευθύνεται η εφαρμογή των κατευθύνσεων της ΕΕ ή τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πολιτικής Μακρόν; 

Στην πραγματικότητα πιστεύω πως οφείλεται σε κάτι ευρύτερο. Οφείλεται στην παγκόσμια κατάσταση. Υπάρχουν αυτήν τη στιγμή πολλά κινήματα σε όλες της γωνιές του κόσμου. Υπάρχουν ίσως κινήματα πολύ πιο σημαντικά από ό,τι αυτό στη Γαλλία, όπως στην Αλγερία, τον Λίβανο ή ακόμη και το Χονγκ Κονγκ. Υπάρχει επομένως μια παγκόσμια αναστάτωση. Ασφαλώς ο Μακρόν έχει τις ευθύνες του. Για παράδειγμα θεωρώ ότι ήταν αδέξιο και επικίνδυνο να πιάσει εκ νέου το ζήτημα των συντάξεων το οποίο είχε ήδη προκαλέσει δύο κινήματα στη Γαλλία, ένα ενάντια στον Ζιπέ κι ένα ενάντια στον Σαρκοζί, τους οποίους οδήγησαν σε αποτυχία. Επομένως, υπάρχει μια ευθύνη σε επίπεδο τακτικής από την πλευρά του Μακρόν, στην πραγματικότητα όμως υπάρχει μια κατάσταση με στρατηγική διάσταση. Υπάρχει μια διεθνής αντίφαση που λειτουργεί αυτό το διάστημα, που είναι όμως ακόμα σκοτεινή όπως είναι και οτιδήποτε στο ξεκίνημα του.

Έχετε πει πως «ό,τι κινείται, δεν είναι κόκκινο» και κρατήσατε μια κριτική στάση σχετικά με την σύνθεση και τις διεκδικήσεις του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων», που σας φαίνονταν σχεδόν αντιδραστικές.  Έπειτα από ένα χρόνο, έχετε μετακινηθεί σε σχέση με την αρχική σας τοποθέτηση.  

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι αυτά τα κινήματα, όχι μόνο τα γαλλικά αλλά και τα κινήματα σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι κινήματα των οποίων οι στόχοι, τα συνθήματα και οι πολιτικές διέξοδοι είναι εξαιρετικά συγκεχυμένα. Για παράδειγμα, το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων» δεν ενοποιήθηκε στην πραγματικότητα παρά μόνο στη βάση μιας διεκδίκησης, του «Μακρόν φύγε!». Όμως, όταν λέμε πως κάποιος πρέπει να φύγει, πρέπει να έχουμε μια ιδέα για το ποιον  θέλουμε να βάλουμε στην θέση του. Το κίνημα αυτό δεν είχε κάποια ιδιαίτερη ιδέα για το ποιος θα αναλάμβανε τη διακυβέρνηση της Γαλλίας, σε ποια κατεύθυνση και με ποιο πρόγραμμα. Υπήρχαν λοιπόν διεκδικήσεις υλικής φύσης, αρχικά ενάντια στην τιμή της βενζίνης, ενάντια στην φορολογία. Υπήρχαν, δηλαδή, αρνητικά χαρακτηριστικά, όμως από την άποψη του τι πραγματικά θα ήθελε, πρακτικά δεν υπήρχε τίποτα. Αυτό όμως δεν αφορά μόνο τα «Κίτρινα Γιλέκα». Ακόμη και το σημερινό κίνημα είναι απολύτως αρνητικό. Ζητάνε απλά την κατάργηση του νέου συνταξιοδοτικού νόμου. Θεωρώ σημαντικά τα πολιτικά κινήματα εκείνα που μπορούν να αποφανθούν για κάτι θετικά κι όχι εκείνα που εκφράζουν διαρκώς μια άρνηση. Ωστόσο, συμβαίνει, κινήματα που αρχικά ήταν αρνητικά, να καταλήξουν να συγκροτήσουν μια νέα κατάσταση. Ξέρετε, ακόμα και το κίνημα του Μάη του ’68, που ήταν εντελώς διαφορετικό αφού είχε ξεκινήσει με τους φοιτητές, είχε μεγάλες αδυναμίες σε επίπεδο προγράμματος. Απόδειξη είναι ότι στο τέλος, τον Ιούνη του ’68, οι εκλογές ήταν συντριπτικά υπέρ του εχθρού και όχι του κινήματος. Αυτή είναι η εμπειρία μου μιας ολόκληρης ζωής κι όχι απλά η εμπειρία μου σε αυτό το συγκεκριμένο γεγονός. Θεωρώ ότι πρέπει πάντα να εξετάζει κανείς τα κινήματα όχι μόνο από την άποψη του αριθμού τους, της δύναμής τους, της δυνατότητάς τους να αντέξουν στον χρόνο, αλλά και από την άποψη του τι θέλουν πραγματικά και όχι απλά με βάση το τι αρνούνται.

φωτογραφία από τη συνέντευξη

Έπειτα από κάποιο διάστημα που τα διάφορα κινήματα που αναπτύσσονται στη Γαλλία διατηρούσαν μεταξύ τους αποστάσεις με το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα βάσης, μια σύγκλιση των αγώνων μοιάζει να αποκρυσταλλώνεται μέσα από την ενική απεργία της 5^ης Δεκέμβρη και τη συνέχεια της,. Αποκτά αυτή η σύγκλιση ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και μέχρι πού μπορούν να πάνε αυτά τα «θεματικά» κινήματα;

Πιστεύω ότι θα πρέπει να  συγκροτήσουν όραμα  που να τα ενώνει. Το φεμινιστικό κίνημα είναι ενάντια στην σεξουαλική παρενόχληση, ενάντια στην ανδρική ανωτερότητα κλπ και το κίνημα για το περιβάλλον είναι ενάντια στην έκλυση αερίων. Παραμένουν, ωστόσο, ξεχωριστά γιατί δεν εκφράζουν τις ίδιες αρνήσεις, ούτε ενώνονται σε μια κατάφαση. Γι αυτό, ενώ είναι όλα πολύ ενδιαφέροντα, θεωρώ ότι πρέπει να οραματιστούν και να συλλογιστούν το μέλλον. Θεωρώ πως αυτά τα κινήματα έχουν μεγάλη δυσκολία να δουν τον εαυτό τους και να ενωθούν μεταξύ τους. Για παράδειγμα, στα «Κίτρινα Γιλέκα» υπήρχε ελάχιστη οικολογική συνείδηση, δεν πιστεύω πως ήταν πολύ φεμινιστικά επίσης, παρότι υπήρχαν πολλές γυναίκες στις τάξεις τους. Στην πραγματικότητα, πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι η κρίση της πολιτικής. Ένα πρόβλημα που τίθεται στα πάντα και όχι μόνο στα κινήματα.

Θεωρώ σημαντικά τα πολιτικά κινήματα που μπορούν να αποφανθούν για κάτι θετικά κι όχι όσα εκφράζουν διαρκώς μιαν άρνηση. Αυτό ισχύει και για τα «Κίτρινα Γιλέκα» και για τους σημερινούς απεργούς

Σε πολλές χώρες του κόσμου εμφανίζονται αυτή την περίοδο κοινωνικά κινήματα προβάλλοντας διάφορες διεκδικήσεις. Υπάρχει κάποια γενεσιουργός αιτία που τα προκαλεί ή πρόκειται για τυχαία γεγονότα; Θεωρείτε πως αυτές οι διεθνείς εξεγέρσεις εμπίπτουν στην κατηγορία του «Συμβάντος» και πως προοιωνίζεται η συνέχειά τους;

Νομίζω πως υπάρχει μια πλευρά που εμπίπτει στην κατηγορία του Συμβάντος, με δεδομένο πως το Συμβάν από μόνο του είναι κάτι σκοτεινό. Αυτό που το νοηματοδοτεί είναι οι συνέπειές του. Πιστεύω πως ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός του σήμερα δημιουργεί μια σημαντική αναστάτωση σε πολύ διαφορετικές κοινωνίες. Η αλγερινή κοινωνία, για παράδειγμα, είναι πολύ διαφορετική από τη γαλλική. Δεν έχει το ίδιο βιοτικό επίπεδο, έχει στρατιωτική κυβέρνηση, ωστόσο αισθανόμαστε ότι υπάρχει κάτι κοινό κι αυτό είναι η άρνηση πολλών ανθρώπων να δεχθούν την κατάσταση ως έχει. Πρέπει να πούμε πως η κατάσταση αυτή είναι εν μέρει παγκόσμια, όπως σήμερα το εμπόριο είναι παγκόσμιο, η παραγωγή είναι παγκόσμια, οι δισεκατομμυριούχοι είναι παγκόσμιοι.  Υπάρχει ένα καθεστώς δημιουργίας ανισοτήτων εξαιρετικά βίαιων,το οποίο σιγά-σιγά οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αποδεχθούν. Βιώνουν, επίσης, μια απώλεια του νοήματος της ύπαρξής τους, καθώς υπάρχει και μια ανησυχία των ανθρώπων σχετικά με το μέλλον των παιδιών τους. Αν ο κόσμος συνεχίζει να πορεύεται έτσι, τι κόσμο έχουμε να προτείνουμε στα παιδιά μας; Γιατί πρέπει να πούμε ότι πρόκειται για μια κρίση που είναι εμφανής και στους νέους. Οι νέοι είναι πολύ ανήσυχοι για το μέλλον τους, τους συναναστρέφομαι πολύ και αναρωτιούνται τι θα μπορέσουν πραγματικά να κάνουν. Γνωρίζω επίσης πολλούς νέους που έρχονται από την Αφρική, με περιπετειώδη τρόπο, διατρέχοντας τη Μεσόγειο με τον κίνδυνο να πνιγούν, που ζουν μια εποποιία για να φτάσουν εδώ και όταν φτάσουν δεν ξέρουν τι να κάνουν, δέχονται επιθέσεις, προσβολές. Όλα αυτά συνθέτουν πράγματι μια «διακίνηση» του Συμβάντος σε παγκόσμιο επίπεδο.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Με 158 ψήφους υπέρ πέρασε ο αντιλαϊκός προϋπολογισμός της κυβέρνησης της ΝΔ

Η κυβέρνηση αφού όλη μέρα εφάρμοζε το δόγμα «νόμος και τάξη» το βράδυ, με την ομιλία του πρωθυπουργού για τον προϋπολογισμό πρότεινε κι ένα νέο σλόγκαν: Μεσαία τάξη, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό είναι κι αυτοί που «παράγουν δίχως να φωνάζουν»! Με λίγα λόγια αυτό που προτείνει για το 2020 ο κ. Μητσοτάκης είναι «δουλέψτε και σκάστε»! Ο νέος ορισμός του πρωθυπουργού για τη «μεσαία τάξη», η οποία δεν χαρακτηρίζεται μόνο από οικονομικά κριτήρια αλλά είναι και εκείνοι οι πολίτες που θέλουν να εργαστούν και να προκόψουν, δεν είναι κάποια εύρημα του. Ολόκληρη η ομιλία του ήταν στηριγμένη στην στήριξη των μεγάλων επιχειρήσεων και την προσέλκυση επενδύσεων, μαζί με τα ψίχουλα για τους πολλούς (συμπεριλαμβανόμενης και της «μεσαίας τάξης»). 

Ο πρωθυπουργός στην ομιλία του είπε ότι ο προϋπολογισμός «ανακουφίζει την μεσαία τάξη και φροντίζει τους ασθενέστερους με ένα οργανωμένο πρόγραμμα μείωσης των φόρων αλλά και δημιουργεί ζωτικό χώρο ανάπτυξης και δημιουργία  νέου πλούτου». «Στόχος μας είναι», είπε, «από τη διανομή σποραδικών επιδομάτων σε όλο και φτωχότερους πολίτες, να περάσουμε στην απέναντι όχθη: Σε ένα διαρκώς αυξανόμενο εθνικό εισόδημα, το οποίο θα κατανέμεται δίκαια σε όλους».

Θα διανέμεται «τόσο δίκαια», αφού στο προϋπολογισμό φαίνονται οι πρόσθετες «αναπτυξιακές» φοροελαφρύνσεις στο κεφάλαιο ύψους 616 εκατ. ευρώ, η εισφοροελάφρυνσή του κατά 123 εκατομμύρια ευρώ, από τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών. Το ίδιο προκύπτει και από την… ένεση «ανάπτυξης» προς τους επιχειρηματικούς ομίλους που διασφαλίζουν επιπλέον 6 δισ. ευρώ από κρατικά και ευρωπαϊκά κονδύλια για τη στήριξη των επενδύσεων.

Θα διανέμεται «τόσο δίκαια» που τα λαϊκά στρώματα επιβαρύνονται για το 2020 με  760 εκατ. ευρώ περισσότερους άμεσους και έμμεσους φόρους. Παράλληλα, μειωμένο κατά 192 εκατ. ευρώ είναι τα κονδύλια για κύριες και επικουρικές συντάξεις. 

Θα διανέμεται «τόσο δίκαια» που τα επιχειρηματικά κέρδη αναμένονται να αυξηθούν στα 541 εκατ. ευρώ από τη μείωση του φορολογικού συντελεστή στα επιχειρηματικά κέρδη στο 24% από 28% και στα 75 εκατ. ευρώ από τη μείωση της φορολογίας στα διανεμόμενα μερίσματα στο 5% από 10%. Παράλληλα, υπάρχει και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, από το οποίο προβλέπονται επιδοτήσεις συνολικού ύψους 6,75 δισ. ευρώ. Από αυτά 6 δισ. αφορούν τη συγχρηματοδότηση από τα ταμεία της ΕΕ και τα 750 εκατ. από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, λες και δεν έχει παρακολουθήσει τι γίνεται με το περιβόητο μέρισμα και το χάος που υπάρχει, περιέγραψε τα μέτρα που έχει πάρει η κυβέρνηση του. Όπως αναφέραμε και στην αρχή ο πρωθυπουργός επέμεινε στις εξαγγελίες για τη μεσαία τάξη. Ο προϋπολογισμός, είπε, «δεν κρύβει το ενδιαφέρον του για την μεσαία τάξη και για τους μισθωτούς. Ξέρω ότι μέχρις στιγμής δεν έχουν ωφεληθεί από τις πολιτικές μας στο βαθμό που θα περίμεναν (…) Αυτό όμως αλλάζει. Καθώς, μήνα τον μήνα, θα δημιουργείται με ασφάλεια και πρόσθετος δημοσιονομικός χώρος, δεσμεύομαι ότι το 2020 ξεκινά, επιτέλους, η μείωση της Εισφοράς Αλληλεγγύης». Στο ίδιο διάστημα, συμπλήρωσε, ακολουθεί και η δεύτερη μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 8% σε συνδυασμό με τις νέες αντικειμενικές αξίες. «Γιατί το δίκαιο είναι να πληρώνουν ΕΝΦΙΑ και οι ακριβές ιδιοκτησίες της Μυκόνου», είπε προσπαθώντας να δείξει ότι «χτυπά» τους μεγαλοϊδιοκτήτες. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ισχυρίστηκε ότι  στο τελευταίο Eurogroup, αποφασίστηκε ότι τα κέρδη από τα ελληνικά ομόλογα να επιστραφούν στη χώρα μας. Τα ελληνικά ταμεία μέχρι το τέλος του 2022, θα ενισχυθούν με πάνω από 5 δισ. ευρώ, χρήματα που θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη «χρηματοδότηση της ανάπτυξης». Ποια ανάπτυξη; Το εξήγησε αμέσως μετά δίνοντας το παράδειγμα ότι μέσα στο 2020 θα ξεκινήσει η πιλοτική συνεργασία τριών δημόσιων νοσοκομείων με τον ιδιωτικό τομέα.

Με 158 πέρασε ο προϋπολογισμός 

Μετά την ολοκλήρωση της ομιλίας του πρωθυπουργού ακολούθησε η ψηφοφορία για τον προϋπολογισμό του 2020. Συγκεκριμένα, ο προϋπολογισμός κυρώθηκε με 158 ψήφους. Αξιοσημείωτο (ΝΑΤΟϊκό) είναι ότι με ευρύτατη πλειοψηφία 250 βουλευτών (39 όχι, 8 “παρών”) ψηφίστηκαν οι δαπάνες του υπουργείου ‘Αμυνας. Οι δαπάνες της Προεδρίας της Δημοκρατίας ψηφίστηκαν από 242 βουλευτές (55 όχι). Οι δαπάνες των υπολοίπων υπουργείων ψηφίστηκαν επίσης από 158 βουλευτές (139 κατά) με μόνη διαφοροποίηση στις δαπάνες του υπουργείου Εξωτερικών που ψηφίστηκαν από 159 βουλευτές (138 κατά).  Συνολικά ψήφισαν 297 βουλευτές σε σύνολο 300. Απουσίαζαν 3 βουλευτές, ενώ δύο εξ αυτών οι κκ Κ. Ζουράρις και Κ. Μάλαμα του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσαν με επιστολή τους πρόθεση καταψήφισης του προϋπολογισμού.

πηγη: imerodromos.gr