Το Δ.Σ. κατά πλειοψηφία αποφάσισε απεργιακές κινητοποιήσεις μεγάλης διάρκειας στον Όμιλο ΟΤΕ, ως εξής: 21/12/2019 έως και 24/12/2019 27/12/2019 έως και 31/12/2019 2/01/2020 έως και 5/01/2020 7/01/2020 έως και 12/01/2020.

Ποιος δυναμιτίζει τη διαπραγματευση για ΣΣΕ στον ΟΤΕ

Διανύουμε την περίοδο που η Διοίκηση του ΟΤΕ, με δική της αποκλειστικά πρωτοβουλία, δυναμιτίζει τη διαπραγμάτευση για την υπογραφή ΣΣΕ.

Από την αρχή της διαδικασίας είχαμε διαπιστώσει την προσπάθεια να αρνείται τα αυτονόητα και να αποφεύγει δεσμεύσεις που αποτελούν το κοινό μας, αυτονόητο συμφέρον. Πώς αλλιώς βαφτίζεται η πρότασή της να προβεί σε απολύσεις με τη λήξη της παρούσας σύμβασης και αμέσως μετά την υπογραφή της επόμενης; Γιατί προτείνει μονοετή διάρκεια στη νέα ΣΣΕ ώστε να τηρήσει τη ρήτρα για μη απολύσεις, που όμως θα την αναιρέσει πάλι μετά τη λήξη της ΣΣΕ κοκ; Δηλαδή, ανερυθρίαστα η διοίκηση προτείνει συλλογική σύμβαση με απολύσεις κάθε Χριστούγεννα. Αυτή είναι η θέση της.

Με πολύ μεγάλη δυσκολία ανταποκρίθηκε στα επαναλαμβανόμενα αιτήματά μας να μας χορηγήσει οικονομικά στοιχεία για την πληροφόρησή μας. Ακόμη και τα όσα μας χορήγησε τα αμφισβητούμε σφόδρα. Δεν υπάρχει έτσι καλόπιστη διαπραγμάτευση. Με εμμονές και ιδεοληψίες, με απόκρυψη των σχεδίων που αφορούν στο μέλλον του ΟΤΕ και των εργασιακών σχέσεων, με ψίχουλα και φιλοδωρήματα, με ευθείες απειλές ακόμη και στα μέλη της διαπραγματευτικής επιτροπής της ΟΜΕ-ΟΤΕ, όλα αυτά αποτελούν ισχυρές ενδείξεις μίας αυταρχικής και αλαζονικής Διοίκησης που προσχηματικά διαπραγματεύεται. Έτσι, δεν μας αφήνουν άλλο δρόμο.

Μας οδηγούν σε σύγκρουση!!!

Εμείς βάζουμε φρένο στις ορέξεις μίας Διοίκησης που θέλει υπερκέρδη με απολύσεις, με βραχυπρόθεσμα οφέλη για τους ίδιους και όχι σύγχρονες βιώσιμες τηλεπικοινωνίες για την κοινωνία. Βάζουμε φρένο στις ορέξεις που θα φέρουν μπόνους και πριμ αναλόγως των απολύσεων που θα μετρήσουν εκείνοι που θα τις κάνουν. Είμαστε παρόντες στην αληθινή, καλόπιστη διαπραγμάτευση με αυτονόητο και κυρίαρχο αίτημα τη διασφάλιση από απολύσεις.

Σήμερα πραγματοποιήθηκε συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΟΜΕ-ΟΤΕ προκειμένου να συζητήσει για την πορεία των συλλογικών διαπραγματεύσεων, να εκτιμήσει την κατάσταση και να πάρει αποφάσεις μετά και την τελευταία συνάντηση που είχε με τη Διοίκηση.

Το Δ.Σ. κατά πλειοψηφία αποφάσισε απεργιακές κινητοποιήσεις μεγάλης διάρκειας στον Όμιλο ΟΤΕ, ως εξής:

• 21/12/2019 έως και 24/12/2019

• 27/12/2019 έως και 31/12/2019

• 2/01/2020 έως και 5/01/2020

• 7/01/2020 έως και 12/01/2020.

Εάν η Διοίκηση εν τω μεταξύ προσέλθει με πλαίσιο μη απολύσεων, ανακαλέσει τις υφιστάμενες και στην κατεύθυνση των αιτημάτων που καταθέσαμε και αφορούν:

• Ουσιαστικές αυξήσεις για όλους.

• Υπογραφή ΣΣΕ στις θυγατρικές.

• Ενσωμάτωση των νέων συναδέλφων στα μισθολόγια πριν το 2015.

• Διασφάλιση από απολύσεις για οικονομοτεχνικούς λόγους.

• Τριετή ΣΣΕ.

• Επαναφορά των μισθολογικών κλιμακίων.

• Κατάργηση του άρθρου 13 του ΕΚΠ.

Εάν η διοίκηση αλλάξει στάση, είμαστε παρόντες στη διαπραγμάτευση. Διαφορετικά η ευθύνη της ανήκει εξολοκλήρου.

Προγραμματίζουμε, επίσης:

1. Συνέντευξη Τύπου την Πέμπτη, 19/12/19 όπου θα ενημερώσουμε την ελληνική κοινωνία για τα όσα συμβαίνουν στον Όμιλο ΟΤΕ.

2. Επαφές με φορείς απ’ όλη την Ελλάδα, όπως Εργατικά Κέντρα, Ενώσεις Καταναλωτών κ.ά.

3. Απεργιακές επιτροπές αγώνα σε όλα τα κτίρια του ΟΤΕ πανελλαδικά.

4. Επαφές με κόμματα και επερώτηση στη Βουλή για την επιχειρησιακή πραγματικότητα.

5. Άλλες δράσεις – μορφές αγώνα.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους σε αγωνιστική ετοιμότητα για να προστατέψουμε την εργασία μας και τις ζωές μας.

Δεν θα σταματήσουμε αν δεν δικαιωθούμε.

Αγώνας μέχρι το τέλος.

Φτάνει πια!

πηγη:  ergasianet.gr

Οι διαχρονικές περικοπές των συντάξεων και η εφαρμογή του νόμου Κατρούγκαλου, που έχουν ως αποτέλεσμα την απόδοση πολύ μικρότερων συντάξεων στους νέους συνταξιούχους, οδηγούν κάθε χρόνο στη συμπίεση της συνολικής συνταξιοδοτικής δαπάνης.

Χαρακτηριστικά, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΦΚΑ ενόψει της κατάρτισης του προϋπολογισμού του 2020, οι παροχές προς τους συνταξιούχους για την κύρια σύνταξη το 2019 μειώθηκαν κατά 2,671 δισ. ευρώ σε σχέση με την αντίστοιχη παροχή του 2018!

Συγκεκριμένα, ενώ οι καταβολές για κύρια σύνταξη το 2018 ανήλθαν στα 27,335 δισ. ευρώ, φέτος το ποσό που τελικά θα καταβληθεί (εκτίμηση των υπηρεσιών του ΕΦΚΑ, ενώ ήδη διανύουμε τον τελευταίο μήνα του έτους) μειώνεται στα 24,663 δισ. Πρόκειται για μια τεράστια αφαίμαξη του εισοδήματος των συνταξιούχων, που αντιστοιχεί στο 9,77% της συνολικής συνταξιοδοτικής δαπάνης.

Σημειωτέον, το 2019 η δαπάνη για τις εκκρεμείς αιτήσεις συνταξιοδότησης μειώθηκε στα 177 εκατ. ευρώ, από τα 677 εκατ. ευρώ το 2018. Αλλά ακόμα κι αν αφαιρέσουμε τη διαφορά των 500 εκατ. ευρώ μεταξύ των δύο ετών, το συνολικό κονδύλι για τις κύριες συντάξεις φέτος μειώθηκε κατά 2,171 δισ. ευρώ σε σχέση με το 2018.

Η δραστική αυτή μείωση του κονδυλίου για τις συντάξεις το τρέχον έτος αποτυπώνει την προοδευτική επίδραση που έχει ο νέος τρόπος υπολογισμού των συντάξεων με τον νόμο – λαιμητόμο (4387/2016), αποδεικνύοντας τις καταστροφικές συνέπειές του στο εισόδημα των συνταξιούχων. Επιβεβαιώνει επίσης ότι κατά το τρέχον έτος ο ρυθμός απονομής των εκκρεμών συντάξεων επιδεινώθηκε περαιτέρω, με αποτέλεσμα χιλιάδες νέοι συνταξιούχοι να λαμβάνουν τα πενιχρά ποσά των προσωρινών συντάξεων και με αυτά να προσπαθούν να επιβιώσουν…

Με βάση τον καταρτιζόμενο προϋπολογισμό για το 2020, το κονδύλι για τις κύριες συντάξεις αναμένεται να μειωθεί παραπέρα, κατά 155 εκατ. ευρώ, δείχνοντας ότι η τάση μείωσης των συντάξεων θα συνεχίζεται απρόσκοπτα.

Η προϋπολογισμένη παραπέρα μείωση των συντάξεων για τον επόμενο χρόνο εκφράζεται και στην κλιμακούμενη μείωση της κρατικής επιχορήγησης προς τον ΕΦΚΑ, η οποία για το 2020 περικόπτεται κατά 481 εκατ. ευρώ, από τα 14,902 δισ. ευρώ στα 14,421 δισ.

Πηγή: Εφημερίδα «Ριζοσπάστης» - imerodromos.gr

Στον καλύτερο «τελάλη» των πολυεθνικών όπλων μεταβλήθηκε ο βουλευτής της ΝΔ Μ. Χαρακόπουλος μέσα από ένα κρεσέντο κινδυνολογίας...

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Στον καλύτερο «τελάλη» των πολυεθνικών όπλων μετατράπηκε ο πρόεδρος της Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, βουλευτής Λαρίσης της Νέας Δημοκρατίας Μάξιμος Χαρακόπουλος. 

Από το βήμα της Βουλής ο «γαλάζιος» βουλευτής σε ένα κρεσέντο κινδυνολογίας και πατώντας πάνω στην τουρκική επιθετικότητα του τελευταίου διαστήματα πρόταξε την ανάγκη αύξησης των κονδυλίων για στρατιωτικές δαπάνες ισχυριζόμενος στην διάρκεια της συζήτησης στην Ολομέλεια για τον προϋπολογισμό πως «χωρίς κανόνια δεν θα υπάρξει βούτυρο»…

Ταυτόχρονα ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κάλεσε την κυβέρνηση να προχωρήσει άμεσα σε υποχρεωτική στράτευση στα 18 έτη και σε αύξηση της θητείας!

«Η χώρα επιβάλλεται να προχωρήσει άμεσα σε ενίσχυση των Ενόπλων της Δυνάμεων. Στη γειτονιά που ζούμε είναι αφελές να νομίζει κανείς ότι χωρίς ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, ικανές να εγγυηθούν την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα, μπορούμε να διασφαλίσουμε την ειρήνη. (…) θέλω να πιστεύω ότι μετά το κρεσέντο των τουρκικών προκλήσεων συνειδητοποιούν όλοι ότι πλέον είναι ζήτημα εθνικής ύπαρξης η ενίσχυση της αποτρεπτικής δυνατότητας της χώρας», ανέφερε ο Χαρακόπουλος και πρόσθεσε: «Οφείλουμε να δούμε άμεσα ένα ολοκληρωμένο εξοπλιστικό πρόγραμμα σε βάθος χρόνου. Μπορεί μετά από δέκα χρόνια κρίσης όλοι να ζητούν βούτυρο. Φοβούμαι, όμως, ότι χωρίς κανόνια, δεν θα υπάρχει και βούτυρο».

Τι μας ζήτησε ο κ. Χαρακόπουλος; Να αποδεχτούμε τη φτώχεια. Την αύξηση των φόρων. Τους μισθούς πείνας. Να μην διεκδικήσουμε …«βούτυρο» γιατί κινδυνεύουμε. Να αποδεχτούμε την αγορά νέων όπλων για την …άμυνα της χώρας. 

«Θα ήθελα, λοιπόν, στον επόμενο προϋπολογισμό, κύριοι Υπουργοί, να δω αύξηση των αμυντικών δαπανών» πρόσθεσε και αναφερόμενος στην στρατιωτική θητεία είπε: «Και κάτι ακόμη. Δεν μπορεί να είναι θέμα ταμπού η αύξηση της στρατιωτικής θητείας, λόγω του πολιτικού κόστους. Επίσης πιστεύω ότι πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά τη στράτευση στα δεκαοκτώ, αμέσως μετά το Λύκειο, όπως συμβαίνει στην Κύπρο και στο Ισραήλ».

   Ποια είναι όμως η πραγματικότητα πίσω από τις κινδυνολογικές «κορώνες» του κ. Χαρακόπουλου; Ποιοι θα είναι οι κερδισμένοι από πιθανά νέα εξοπλιστικά προγράμματα της Ελλάδας; Οι αγορές όπλων εξασφαλίζουν την άμυνα της χώρας;

Η Ελλάδα είναι σταθερά στους 5 μεγαλύτερους εισαγωγείς όπλων στον κόσμο και με βάση που κατευθύνονται οι οικονομικοί της πόροι τα τελευταία 35 χρόνια μπορεί δίκαια να χαρακτηριστεί ως « μεγάλος ευεργέτης» των πολεμικών βιομηχανιών των ΗΠΑ, Γερμανίας και Γαλλίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία των εκθέσεων του Διεθνούς Ινστιτούτου Στοκχόλμης για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό (SIPRI), όπως τα είχε παρουσιάσει συγκεντρωμένα το pontiki.gr, η Ελλάδα για την περίοδο 1974-2010 (σε σταθερές τιμές έτους 1990) αγόρασε:

● από τις ΗΠΑ όπλα αξίας 15,5 δισ. δολαρίων,

● από τη Γερμανία όπλα 6.5 δισ. δολ.,

● από τη Γαλλία όπλα αξίας 4,1 δισ. δολ.,

● από την Ολλανδία όπλα αξίας 2.1 δισ ευρώ,

● από τη Ρωσία όπλα αξίας 1 δισ. ευρώ,

● από την Ιταλία όπλα αξίας 879 εκατ. δολ.

Ακόμη είναι αξιοσημείωτο ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία του SIPRI, η Ελλάδα μετά το 1974 εισάγει σταθερά κατά μέσο όρο και σε ετήσια βάση

● Το 3,74% των όπλων που εξάγουν παγκοσμίως οι ΗΠΑ!

● Το 9,64% των όπλων που εξάγει παγκοσμίως η Γερμανία.

● Το 5,51% των όπλων που εξάγει παγκοσμίως η Γαλλία.

Επίσης την εποχή της «ισχυρής Ελλάδας» του Κ. Σημίτη, την πενταετία 2001 – 2005, η χώρα ήταν πρώτη στην παγκόσμια κατάταξη στις εισαγωγές όπλων από τις ΗΠΑ και δέκατη στις εισαγωγές όπλων μεταξύ όλων των χωρών του κόσμου, κατέχοντας ως χώρα εισαγωγής το 4% της παγκόσμιας «πίτας» των εξαγωγών όπλων που γίνονται από όλες τις χώρες! Στην λίστα των παγκόσμιων «πρωταθλητών» στις εισαγωγές όπλων παρέμεινε η Ελλάδα και κατά το διάστημα που χρεοκοπούσε!

   Ωστόσο παρά τα θηριώδη ποσά που έχουν δαπανηθεί για εξοπλισμούς η χώρα σήμερα δεν έχει επαρκή αποτρεπτική δυνατότητα; Η απάντηση έχει δοθεί εδώ και καιρό από καθ’ ύλην αρμόδιο:

Μια χαρακτηριστική σύνοψη του τρόπου δόμησης των ελληνικών εξοπλιστικών δαπανών τη χρωστάμε σε έναν εξ επαγγέλματος ειδικό επί του θέματος: Ο πρώην αρχηγός και ΓΕΣ στρατηγός Κ. Παναγιωτάκης, ο οποίος καταθέτοντας στις 17/11/2008, ως μάρτυρας σε Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, που διερευνούσε τις προμήθειες εξοπλιστικών προγραμμάτων, που έγιναν επί υπουργίας των Α. Τσοχατζόπουλου και Γ. Παπαντωνίου, είχε πει ότι η Ελλάδα επί πολλά χρόνια δεχόταν από τις ΗΠΑ ό,τι περίσσευε, αφού «παίρναμε οπλικά συστήματα τα οποία ήταν σάπια, με τις λεγόμενες βοήθειες και τα προγράμματα FMF. Ό,τι περίσσευε μας δίνανε». Η μονόπλευρη, συνέχισε ο ίδιος, οδός προμήθειας ορισμένων οπλικών συστημάτων κυρίως από τους Αμερικανούς «μας δημιούργησε προβλήματα στις σχέσεις μας και στις επιχειρήσεις μας, αν κάναμε, με τους Τούρκους. Το ΝΑΤΟ μπορεί να μας κάνει παρεμβολές όποτε θέλει», συνέχισε ο στρατηγός Κ. Παναγιωτάκης και υπογράμμισε  ότι η Ελλάδα διαθέτει ήδη αρκετά όπλα για το ΝΑΤΟ. «Πρέπει κάποτε να κρατάμε και κάποια οπλικά συστήματα για τη δική μας την άμυνα γιατί το ΝΑΤΟ, όταν κάνουμε πόλεμο με την Τουρκία δε θα μας βοηθήσει, όπως ξέρετε».

Συμπέρασμα: Τα όπλα που αγόραζαν οι ελληνικές κυβερνήσεις υπερχρεώνοντας τον ελληνικό λαό είτε ήταν «σάπια», είτε τα παραχωρούσαμε για τις ΝΑΤΟϊκές ανάγκες! Και σε καμιά περίπτωση δεν εξασφαλίζουν επαρκώς τη χώρα απέναντι στην Τουρκία, όπως ομολογούν πρώην ανώτατοι στρατιωτικοί!

Οι κινδυνολογικές κορώνες λοιπόν του κ. Χαρακόπουλου έναν μόνο κερδισμένο έχουν: Τα μονοπώλια όπλων που θα βγάλουν αρκετό «βούτυρο» από τα κανόνια που θα πουλήσουν…

πηγη: imerodromos.gr

Το πώς διαμορφώνεται η κατανομή των εδρών στη Μεγάλη Βρετανία, έχει τη δική της μεγάλη σημασία, καθώς σχετίζεται με το καλπονοθευτικό και εντελώς αντιδραστικό εκλογικό σύστημα, όπου το πρώτο κόμμα σε μια περιφέρεια, παίρνει και τις έδρες!

Ας  δούμε παράλληλα προσεκτικά τι ψήφισε ο κόσμος και ας κάνουμε μια σύγκριση ψήφων/ποσοστών μεταξύ των εκλογών 2019 και 2017.

Από τον πίνακα και σε ότι αφορά τις μετακινήσεις, προκύπτει ότι νικητής είναι φυσικά το κόμμα των Συντηρητικών, αλλά η πιο ηχηρή είδηση είναι η μεγάλη πτώση και ήττα των Εργατικών.

Ο Κόρμπιν υποτίθεται ότι έκανε το μεγάλο colpo grosso.

Στο ερώτημα “τι θέση παίρνετε τελικά για το brexit;”, που ήταν στο κεντρικό της αντιπαράθεσης, οι Εργατικοί απάντησαν “α, ναι, το brexit ε; Κοιτάξτε, εμείς βασικά θέλουμε το καλό του λαού και θα φροντίσουμε για αυτό αν μας δώσετε την κυβέρνηση. Όσο για το brexit, ότι μας πει ο λαός θα κάνουμε”.

Το να πει κανείς ότι αυτό το (αόριστο) “καλό του λαού”, δεν κρίνεται ΜΟΝΟ με την έξοδο ή την παραμονή στην ΕΕ, έτσι “σκέτα”, χωρίς πολιτικούς όρους και ταξικές προϋποθέσεις, είναι σωστό.

Το να παρακάμπτεις όμως το ερώτημα, συσκοτίζοντας αφενός το ρόλο της ΕΕ σε σχέση με τις κοινωνικές πολιτικές που εφαρμόζονται στη χώρα και αφετέρου το ποιες είναι οι γραμμές (κοινές, αλλά και διαφορετικές) της βρετανικής αστικής τάξης τόσο στο στρατόπεδο του brexit όσο και του remain, είναι ο συνδυασμός των χειρότερων δυνατών κόσμων.

Αυτό έκαναν ακριβώς ο Κόρμπιν και οι Εργατικοί, δουλεύοντας τελικά για ένα ακροδεξιό κλόουν Τζόνσον.

Αν δούμε τη «μεγάλη εικόνα», μια ισχυρή καπιταλιστική χώρα, με βαρύνουσα για το παγκόσμιο συσχετισμό οικονομική, πολιτική και στρατιωτική δύναμη, αποχωρεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποδυναμώνοντάς της καίρια, σε μια στιγμή που στην Ελλάδα αυτή παρουσιάζεται ως το «άλογο που δε χάνει» και αιώνιος «σωτήρας» μας…

Όσο και αν σε πολλούς αυτή η γραμμή των Εργατικών φαίνεται παράλογη, έχει ως βασικό πυρήνα της την πρόταση ανάθεσης για κυβερνητική διαχείριση, που χαρακτηρίζει όλα τα “αριστεροδημοκρατικά” αστικά κόμματα.

Οι ανά τον κόσμο θιασώτες του αριστερού κυβερνητισμού, μετά το φιάσκο του Τσίπρα, εδώ και δυο χρόνια παρουσίαζαν τους Εργατικούς του Κόρμπιν, τον Σάντερς στους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ (αλλά κάποιοι και τους Σοσιαλιστές του Σάντσεθ στην Ισπανία!), ως το νέο υπόδειγμα για ένα νικηφόρο δρόμο της αριστεράς.

Υπερτόνιζαν για το σκοπό αυτό κάποια αιτήματα βελτίωσης της θέσης των εργαζομένων που είχαν περιληφθεί στο πρόγραμμα των Εργατικών (επαναφορά στο δημόσιο ιδιωτικοποιημένων εταιρειών «κοινής ωφέλειας», όπως τρένα, νερό κλπ, φορολογική επιβάρυνση σε μεγαλύτερα εισοδήματα προς όφελος των περισσότερο κοινωνικά αδυνάτων, κατάργηση διδάκτρων και άλλα ανάλογα). Πόσο έχει χαθεί το μέτρο στην αριστερά!

Όλα αυτά όταν στη Βρετανία, οι Εργατικοί, ο παραδοσιακός πυλώνας του αστικού διπολικού συστήματος, που ταυτόχρονα είχε τον απόλυτο έλεγχο του εργατικού κινήματος, είχαν παλιότερα ως καταστατική αρχή την εθνικοποίηση/κοινωνικοποίηση όλων των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων. Τότε, και σωστά, αυτός ο κοινοβουλευτικός και δια του κράτους Βρετανικός «σοσιαλισμός», αντιμετωπιζόταν από τις βασικές πτέρυγες της αντικαπιταλιστικής, κομμουνιστικής αριστεράς ως κλασικός και ανέφικτος μεταρρυθμισμός εντός του καπιταλισμού.

Σήμερα, με καρικατούρα αυτής της προσέγγισης, απλά και μόνο την κρατικοποίηση των λεγόμενων «φυσικών μονοπωλίων» (μη ξεχνάμε ότι πολλές καπιταλιστικές χώρες διατήρησαν τον κρατικό έλεγχο σε αυτά, μη ακολουθώντας το ακραίο νεοφιλελεύθερο παράδειγμα της Βρετανίας), πολλοί μιλούσαν για «σοσιαλιστικό πρόγραμμα».

Το μοναδικό ελάττωμα που έβλεπαν ήταν «η μη στήριξη στο εργατικό κίνημα», κενό που θεωρούσαν ότι θα γίνει αντιληπτό στην πορεία ή θα το κάλυπταν οι ίδιοι.

Περισσεύουν φυσικά οι δεξιοί κάθε είδους που ισχυρίζονται ότι οι Εργατικοί έχασαν, «τιμωρήθηκαν», επειδή έκαναν την ανοησία να προβάλλουν ένα υπερ-αριστερό πρόγραμμα. Η αλήθεια είναι ακριβώς αντίθετη: Δεν προβάλλουν πλέον, έστω στα λόγια, ένα κάποιο σοσιαλιστικό σκοπό, έστω μέσω ενός ρεφορμιστικού, κοινοβουλευτικού δρόμου όπως παλιά, ούτε θέτουν ζήτημα για οποιοδήποτε κοινωνικό μετασχηματισμό, παρά μόνο για μια άλλη καπιταλιστική διαχείριση, με διαφορετικό ρόλο του κράτους.

Στην εποχή του φονικού ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας, όχι μόνο σημαντικές αντικαπιταλιστικές μεταρρυθμίσεις αλλά και απλά εργατικά αιτήματα βελτίωσης, δεν μπορούν να απαντηθούν με μαγική παράκαμψη του ερωτήματος «και ποιος θα κρεμάσει την κουδούνα στου γάτου την ουρά;». Δηλαδή, δεν μπορούν να υλοποιηθούν χωρίς συνολικό πολιτικό επαναστατικό αγώνα από μεριάς του εργατικού κινήματος και της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς και χωρίς την ισχυρή αυτοτελή της ύπαρξη και δράση.

Πέρα από τα εκλογικά ποσοστά, έχει μεγάλη σημασία η μεταβολή που συντελείται από την άποψη των κοινωνικών και πολιτικών μετατοπίσεων τμημάτων της εργατικής τάξης στη Βρετανία, από τους Εργατικούς στους Συντηρητικούς.

Το Εργατικό Κόμμα ήταν ο ορισμός του εργατικού κόμματος από άποψη ταξικής σύνθεσης και αντιπροσώπευσης. Στην ουσία βλέπουμε μετακινήσεις σαν και αυτές που έγιναν και στη Γαλλία σταδιακά μετά το 1980 (και με την κυβέρνηση της «πληθυντικής αριστεράς») μεταξύ ΓΚΚ και Λεπέν. «Αντιδραστικοποιείται η εργατική τάξη», λένε πολλοί, αρνούμενοι να δουν σημαντικές πολιτικές μεταβολές στα χαρακτηριστικά της αριστεράς, όχι μόνο σε ότι αφορά τις πολιτικές θέσεις της, αλλά και τη ΘΕΣΗ που έχει στο σύστημα εξουσίας. Εντός ή εναντίον του; Αντιπροσωπεύοντας ποιες τάξεις και στρώματα; Αν διατρέξει κάποιος τη φιλολογία της λεγόμενης σύγχρονης ευρωπαϊκής αριστεράς, ξεχειλίζει η υποτίμηση ή/και περιφρόνηση προς την εργατική τάξη, ενώ δεν κρύβεται η γοητεία από τα μικροαστικά, μεσοαστικά, «κοσμοπολίτικης» αναφοράς κοινωνικά στρώματα και ομάδες και τις αντίστοιχες «ευαισθησίες» τους…

Με τούτο και με τα άλλα, το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι που ο Κόρμπιν «δεν πήρε τις εκλογές», αλλά το γεγονός ότι «πήρε την αριστερά» στον κόρφο του και το πρόγραμμά του. Και τελικά στον γκρεμό…

πηγη:  prin.gr