του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Το προσχέδιο του προγράμματος της Λαϊκής Ενότητας εν όψει της πρώτης συνδιάσκεψής της επιβεβαιώνει το χαρακτήρα της ως σοσιαλρεφορμιστικής δύναμης, που κινείται στα πλαίσια ενός νεοκεϊνσιανού σχεδίου και στη λογική της κοινοβουλευτικής – κυβερνητικής διαχείρισης, χωρίς πραγματική ρήξη και ανατροπή του συστήματος.

Δεν αμφισβητεί κανείς την πολιτική ειλικρίνεια ούτε την ηθική αξία των διακηρύξεων της ΛΑΕ σε εποχή ενίσχυσης της κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού στη χώρα μας με την προσχώρηση και του ΣΥΡΙΖΑ σ’ αυτήν την πολιτική, ούτε τις αγωνιστικές διαθέσεις της.

Θετικό είναι και το γεγονός ότι ορισμένες θέσεις παρουσιάζονται βελτιωμένες, όπως η ρητή, μετά από ταλαντεύσεις, αναφορά στην έξοδο απ’ το ευρώ, η οριακή και προσχηματική όμως αναφορά στη δυνατότητα εξόδου απ’ την ΕΕ, αν και η θέση αυτή παραμένει η αχίλλειος πτέρνα του πολιτικού προγράμματος της ΛΑΕ.

Το πρόβλημα με την ΛΑΕ είναι ότι δεν εννοεί να «αποσυριζοποιηθεί». Υιοθετεί το πρόγραμμα του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ του 2013, προσθέτοντας το πρόσημο της αριστερής συνέπειας. Όμως το κύριο αίτιο της νεοφιλελεύθερης μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρξε η προδοσία των αριστερών ιδεών, εξαιρουμένης της οπορτουνιστικής ηγεσίας του, αλλά η ρεφορμιστική πολιτική του, η οποία αδυνατεί να οδηγήσει σε μιαν εναλλακτική κοινωνία, χωρίς την επαναστατική τομή. Στα πλαίσια του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και μάλιστα εν μέσω της δομικής κρίσης του 2007-8, αδυνατεί και ένα στοιχειώδες πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, όπως της Θεσσαλονίκης, να υλοποιήσει.

Τα ρεφορμιστικά κόμματα παρακάμπτοντας βουλησιαρχικά το ζήτημα της εξουσίας με τετριμμένα σοφίσματα, φύλλα συκής του συμβιβασμού, όπως η θέση της ΛΑΕ ότι «επανάσταση δεν είναι ένας σύντομος παροξυσμός βίας», όχι μόνον αποκλείουν τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό στον οποίο ομνύουν, αλλά και την πραγματοποίηση ουσιωδών φιλολαϊκών μεταρρυθμίσεων, που απαιτούν, ιδιαίτερα στις σύγχρονες ταξικές συνθήκες, σκληρή αναμέτρηση.

Αναφέρουμε από το πρόγραμμα της ΛΑΕ χαρακτηριστικές περιπτώσεις: Η απροθυμία σύγκρουσης με το σύστημα εκδηλώνεται πρώτιστα στην άρνηση εξόδου απ’ την ΕΕ. Άρα, η ηγεσία της ΛΑΕ θεωρεί ότι είναι δυνατές οι προωθημένες μεταρρυθμίσεις που προτείνει στα πλαίσια της ΕΕ, μέχρι η ΕΕ να προβάλει βέτο σ’ αυτό το πρόγραμμα! Είναι όμως ακραία αυταπάτη και αναπόφευκτα θα οδηγήσει στην αποτυχία ή το συμβιβασμό η αντίληψη ότι για ένα απροσδιόριστο διάστημα η υπεραντιδραστική ΕΕ θα ανεχτεί την εφαρμογή ενός ριζοσπαστικού προγράμματος!

Επιπλέον, η ΛΑΕ επιμένει στον αριστερό κυβερνητισμό, που ηττάται όμως στρατηγικά αλλά και τακτικά, όταν δεν εδράζεται στο κοινωνικοπολιτικό κίνημα – υποκείμενο της ανατροπής. Θετικό στοιχείο αποτελεί η αναγνώριση της ΛΑΕ ότι «η ανάδειξη μιας κυβέρνησης της μαχόμενης Αριστεράς θα στηρίζεται σε μια μεγάλη άνοδο της λαϊκής κινητοποίησης». Και στο σχήμα αυτό όμως ο καθοριστικός ρόλος αποδίδεται στην κυβέρνηση, ενώ το κίνημα εκλαμβάνεται ως συμπληρωματική δύναμη.

Με την ίδια λογική, η ΛΑΕ ενώ αναγνωρίζει ότι «η κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας είναι ένας μόνο κρίκος στη διαδικασία κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας», την ολοκλήρωση της κατάκτησης της εξουσίας δεν αναθέτει στο επαναστατικό κοινωνικοπολιτικό κίνημα, αλλά στους θεσμούς του συστήματος που θα «αποδομούν τον υπάρχοντα κρατικό μηχανισμό».

Η αντιφατικότητα των θέσεων της ΛΑΕ, που σε τελευταία ανάλυση καταλήγει στην ηγεμονία συστημικών θέσεων, είναι προφανέστερη στον προφορικό λόγο και στην προπαγάνδα. Στη συνέντευξη του Π. Λαφαζάνη για τις προγραμματικές θέσεις της ΛΑΕ (Ίσκρα, 12/5), με μια πρώτη σταχυολόγηση, παρατηρείται ότι: Κυριαρχεί η θέση της εξόδου από την Ευρωζώνη, ενώ εξοβελίζεται η οριστική περίπτωση εξόδου απ’ την ΕΕ, επιβεβαιώνοντας τον προσχηματικό χαρακτήρα της.

Επίσης, η αναφορά στην ανατροπή των μνημονίων υπερτερεί σαφώς έναντι του μεταβατικού προγράμματος, χωρίς να αρθρώνεται η σχέση τους (συμπερίληψη της αντιμνημονιακής πολιτικής στο ευρύτερο και βαθύτερο μεταβατικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα). Η ρηχότητα και η γενικότητα του αντιμνημονιακού λόγου ανοίγει το δρόμο για πολιτική συνεργασία με «αντιμνημονιακές – δημοκρατικές – πατριωτικές δυνάμεις», χωρίς ταξικό προσδιορισμό, παράλειψη που δεν αποκλείει τη συνεργασία με αστικές δυνάμεις.

Με την αποκαλυπτικότητα του προφορικού λόγου ο Π. Λαφαζάνης στη συνέντευξη στην Ίσκρα υπερθεματίζοντας για το μέτωπο αντιμνημονιακών, δημοκρατικών, πατριωτικών δυνάμεων τόνισε ότι «Δεν εξαιρούμε κανένα. Θέλουμε διάλογο με όλους, κοινή δράση με όλους»…

Πηγή: ΠΡΙΝ

Η μέση παγκόσμια θερμοκρασία στην επιφάνεια του πλανήτη, σε ξηρά και θάλασσα, ήταν 1.11βαθμούς μεγαλύτερη από ό,τι ο μέσος όρος της περιόδου 1951-80, που χρησιμοποιείται ως σημείο αναφοράς

Ο Απρίλιος του 2016 σημείωσε ρεκόρ υψηλών θερμοκρασιών, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στην δημοσιότητα η NASA. Σε συνδυασμό με τις υψηλές θερμοκρασίες των προηγούμενων μηνών, ο δεύτερος μήνας της Άνοιξης του 2016 ήταν ο πιο ζεστός έως τώρα στην Γη.

Ο Απρίλιος σημείωσε τις υψηλότερες θερμοκρασίες σε παγκόσμιο επίπεδο και ήταν ο έβδομος κατά σειρά μήνας με υψηλές θερμοκρασίες που έχουν σπάσει κάθε ρεκόρ. 

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία η θερμοκρασία φέτος ξεπέρασε τουλάχιστον ένα βαθμό στη συνολική καταγραφή τα στοιχεία που έχουν καταγραφεί από το 1951 έως το 1980. 

Πολύ υψηλές θερμοκρασίες για την εποχή είχαν καταγραφεί και τον μήνα Φεβρουάριο. Ο Φεβρουάριος του 2016 σημείωσε ρεκόρ υψηλών θερμοκρασιών, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η NASA. Σε συνδυασμό με τις υψηλές θερμοκρασίες του Ιανουαρίου, ο χειμώνας (πρώτο δίμηνο του 2016) ήταν ο πιο ζεστός έως τώρα στη Γη.

Τον Απρίλιο, σύμφωνα με τα στοιχεία της NASA η μέση παγκόσμια θερμοκρασία στην επιφάνεια του πλανήτη, σε ξηρά και θάλασσα, ήταν 1.11βαθμούς μεγαλύτερη από ό,τι ο μέσος όρος της περιόδου 1951-80, που χρησιμοποιείται ως σημείο αναφοράς.

πηγη: protothema.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*  

Πανηγυρίζει το κείμενο της απόφασης της Ευρωομάδας της Δευτέρας: ''Ένας πρόσθετος μηχανισμός απρόοπτων καταστάσεων, ο οποίος θα νομοθετηθεί για να διασφαλίσει ότι ένα πακέτο μέτρων, συμπεριλαμβανομένων μη διακριτικών μέτρων, θα εφαρμόζεται αυτομάτως αμέσως μόλις υπάρχει αντικειμενική ένδειξη αποτυχίας επίτευξης των στόχων του ετήσιου πρωτογενούς πλεονάσματος στο πρόγραμμα (3,5% μεσοπρόθεσμα)'' αναφέρει επί λέξει. Τι σημαίνει αυτό; Πρακτικά, ότι κάθε χρόνο θα μειώνονται οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και οι συνάξεις!  

Το γιατί είναι απλούστατο: Οι δανειστές έχουν συμφωνήσει με τις ελληνικές κυβερνήσεις(Γιωργάκη, Σαμαρά – Βενιζέλου και Τσίπρα) Η Ελλάδα για... δέκα (!) χρόνια να παρουσιάζει πρωτογενές πλεόνασμα του ανέφικτου ύψους του 3,5% του ΑΕΠ και στη συνέχεια, ως το 2030, να έχει πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από 3%! Σχεδόν δεκαπέντε χρόνια δηλαδή συνεχώς να έχει τέτοιο εξωπραγματικό πλεόνασμα, το οποίο στην περίπτωση αυτή δεν μπορεί να καλυφθεί με λογιστικές απάτες οποιοδήποτε είδους, πρέπει να είναι αληθινό. Για να πετύχει πραγματικούς τέτοιους στόχους η κυβέρνηση θα πρέπει αφενός να μειώνει διαρκώς τις κοινωνικές δαπάνες οδηγώντας την ελληνική κοινωνία σε καταστάσεις ανάλογες με της κοινωνίας των... σπηλαίων και αφετέρου να μειώνει διαρκώς, σχεδόν κάθε χρόνο, τις συντάξεις και τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Σχεδόν κάθε χρόνο! Θα εκμηδενίζονται δηλαδή σταδιακά μισθοί και συντάξεις και ταυτόχρονα θα αυξάνεται η φορολογία! Ο Τσίπρας συμφώνησε ήδη να αυξήσει τον ΦΠΑ από 23% που ήταν στο 24%.  

Είναι εκπληκτικός δε ο τρόπος που το δικαιολόγησε, μιλώντας στη γενική συνέλευση του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων( ΣΕΤΕ): ''Πρέπει όλοι να γνωρίζουν ότι οδηγηθήκαμε στην πρόταση για αύξηση του ανώτερου συντελεστή (σ.σ του ΦΠΑ) κατά μια μονάδα προκειμένου να αποφύγουμε την αρχική πρόταση των δανειστών που ήταν η αύξηση των τιμολογίων του ηλεκτρικού ρεύματος και του νερού, με την αύξηση του ΦΠΑ από 13% στο 23% υποστήριζε ο πρωθυπουργός.  

Φυσικά, το διπλό ''Όχι'' – ''Όχι'' στην αύξηση του ηλεκτρικού ρεύματος και του νερού και ταυτόχρονα ''Όχι'' στην αύξηση του ΦΠΑ – είναι προφανές ότι ούτε καν πέρασε από το μυαλό της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα, ο Τσίπρας και οι υπουργοί του εγκατέλειψαν στην τύχη όσους Έλληνες έχουν πάρει δάνεια για την πρώτη κατοικία τους και επειδή είτε βρέθηκαν στην ανεργία είτε επειδή το οικογενειακό τους εισόδημα μειώθηκε δραματικά, αδυνατούν να πληρώνουν κάθε μήνα τις δόσεις του δανείου και παρουσιάζουν καθυστερήσεις.  

Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει ήδη συμφωνήσει να αλλάξει νόμο που ψήφισε η ίδια πέρσι (το ''νόμο Σταθάκη'' ή ν 3354 του 2015) για να επιτραπεί αμέσως η πώληση όχι μόνο ''κόκκινων'' δανείων, αλλά και απολύτως ενήμερων που εξυπηρετούνται κανονικότατα (!) σε ξένους κερδοσκόπους, οι οποίοι αποκαλούνται ''γύπες''. Αυτοί αγοράζουν ειδικά ''κόκκινα'' δάνεια και στη συνέχεια απαιτούν το 100% της αξίας τους και όταν δεν έχεις να δώσεις μια δόση, σου παίρνουν το σπίτι και σε πετούν στο δρόμο! Ποιος Γερμανός συνταξιούχος δεν θα ήθελε ένα σπίτι στην Αθήνα, στην Κέρκυρα ή στη Ρόδο, αλλά και σε μικρότερα μέρη της ηλιόλουστης Ελλάδας; Ο ''νόμος Κατσέλη'' προστάτεψε τα σπίτια – την πρώτη κατοικία – εννοείται – των Ελλήνων για έξι σχεδόν χρόνια, ο ''νόμος Τσίπρα'' θα τα παραδώσει στους ξέν0υς σε ενάμιση μόλις χρόνο από σήμερα – την 1η Ιανουαρίου 2018! Και μάλιστα μόνο αν η πρώτη κατοικία έχει αντικειμενική (όχι πραγματική, αντικειμενική) αξία μέχρι 140.000 ευρώ. Από 140.000 και 1 ευρώ, οι κερδοσκόποι μπορεί να μπουκάρουν από τώρα και να αρπάξουν το σπίτι, δεν χρειάζεται να περιμένουν αυτόν τον ενάμιση χρόνο! Ο Τσίπρας αποδείχτηκε αναξιόπιστος εντελώς και στο κεφαλαιώδες ζήτημα του ''κουρέματος'' του χρέους. ''Η Ευρωομάδα επαναβεβαιώνει ότι αποκλείονται ονομαστικά''κουρέματα'' του ελληνικού δημόσιου χρέους, υπογραμμίζει η απόφαση της Δευτέρας. Τίποτα δεν πήρε για τις υποχωρήσεις του ο Τσίπρας.  

Αυτή είναι η ΕΕ που χρησιμοποιεί ως όπλο εκβιασμών το ευρώ η Γερμανία για να οικοδομήσει το Τέταρτο Ράιχ της! Μπορεί αυτή τη στιγμή το ευρώ να συγκεντρώνει την οργή πρώτα απ' όλα τμημάτων την αστικής τάξης στις μεγάλες χώρες της ΕΕ – στην Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιταλία. Αιτία όμως είναι η ύπαρξη της ίδιας της ΕΕ, η οποία σύντομα θα βρεθεί και ως σύνολο στο κέντρο της λαϊκής οργής.  

*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 15 Μαΐου 2016

Πρώτη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Λαϊκής Ενότητας.

Η ΛΑΕ βα­δί­ζει προς την 1η Συν­διά­σκε­ψή της μέσα σε συν­θή­κες απο­λύ­τως κρί­σι­μες για την Αρι­στε­ρά, το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα, την κοι­νω­νι­κή αντί­στα­ση.

Η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ βυ­θί­ζε­ται με τα­χύ­τη­τα μέσα στον μνη­μο­νια­κό βούρ­κο. Ένα κόμμα που χτί­στη­κε (με τις ορ­γα­νώ­σεις του, τους αν­θρώ­πους του, τα σύμ­βο­λα και τα μέσα προ­πα­γάν­δας του κ.ο.κ.) μέσα από μια μακρά και σκλη­ρή πε­ρί­ο­δο αντι­μνη­μο­νια­κής - αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης - αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής πάλης των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών δυ­νά­με­ων, έχει σή­με­ρα πε­ρά­σει στην υπη­ρε­σία της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης, των ευ­ρω­η­γε­σιών, των δα­νει­στών. Αυτό το ολο­φά­νε­ρο πλέον γε­γο­νός, ενώ είναι εξαι­ρε­τι­κά αμ­φί­βο­λο ότι ενι­σχύ­ο­ντας τις κα­θε­στω­τι­κές δυ­νά­μεις θα κα­τορ­θώ­σει να βγά­λει το «σύ­στη­μα» από την κρίση, είναι –για την ώρα του­λά­χι­στον– ικανό να προ­κα­λεί βαθιά σύγ­χυ­ση στις δυ­νά­μεις της αντί­στα­σης: ένας ολό­κλη­ρος κό­σμος βυ­θί­ζε­ται στην απο­γο­ή­τευ­ση, δεν δια­κρί­νει ελ­πί­δα και προ­ο­πτι­κή, πα­ρα­με­ρί­ζει μπρο­στά στα με­γά­λα κα­θή­κο­ντα της σύ­γκρου­σης για την ανα­τρο­πή της μνη­μο­νια­κής επί­θε­σης. Τέ­τοια σκλη­ρά με­σο­δια­στή­μα­τα δεν είναι άγνω­στα, ούτε καν σπά­νια στην τα­ξι­κή πάλη. Σε τέ­τοιες πε­ριό­δους έχει με­γά­λη ση­μα­σία οι ορ­γα­νω­μέ­νες δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς να κρα­τή­σουν τις γραμ­μές τους. Να στη­ρί­ξουν απο­φα­σι­στι­κά τους αγώ­νες, να εξη­γούν τα πο­λι­τι­κά αδιέ­ξο­δα, να ανοί­γουν δρό­μους για την ερ­γα­τι­κή και λαϊκή αντί­στα­ση, που ανα­πό­φευ­κτα θα επα­νέλ­θει με μα­ζι­κές δια­στά­σεις και ορ­μη­τι­κό τρόπο (το «ξαφ­νι­κό» ξέ­σπα­σμα του κι­νή­μα­τος στη Γαλ­λία είναι, για τους δύ­σπι­στους, μία από τις πρό­σφα­τες απο­δεί­ξεις...).

Η ΛΑΕ έχει μέχρι σή­με­ρα κρα­τη­θεί μέσα σε αυτόν τον προ­σα­να­το­λι­σμό. Με προ­βλή­μα­τα, με κα­θυ­στε­ρή­σεις (πώς θα μπο­ρού­σε να γίνει αλ­λιώς;), αλλά επι­μέ­νο­ντας στην πο­λι­τι­κή της ανα­τρο­πής των μνη­μο­νί­ων από τη σκο­πιά της ερ­γα­ζό­με­νης πλειο­ψη­φί­ας και στην προ­ο­πτι­κή της ευ­ρύ­τε­ρης σο­σια­λι­στι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης. Οι επι­θέ­σεις που διαρ­κώς δέ­χε­ται η ΛΑΕ από το «υπό­γειο» του Μα­ξί­μου είναι η κα­λύ­τε­ρη από­δει­ξη.

Κατά τη γνώμη μας η 1η Συν­διά­σκε­ψη της ΛΑΕ οφεί­λει να επι­βε­βαιώ­σει και να ενι­σχύ­σει αυτόν τον προ­σα­να­το­λι­σμό, να επε­ξερ­γα­στεί και να διευ­κρι­νί­σει, στο μέτρο του δυ­να­τού, τα κρί­σι­μα πο­λι­τι­κά προ­βλή­μα­τα γραμ­μής, να χτί­σει ένα πλαί­σιο κοι­νής δρά­σης και πο­λι­τι­κής συλ­λει­τουρ­γί­ας που θα επι­τρέ­ψει τη συ­σπεί­ρω­ση ενός με­γά­λου μέ­ρους της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­μνη­μο­νια­κής αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς.

Πρό­γραμ­μα

Τις μέρες αυτές δό­θη­κε στη δη­μο­σιό­τη­τα η πρό­τα­ση του ΠΣ της ΛΑΕ για τις προ­γραμ­μα­τι­κές θέ­σεις. Πρό­κει­ται για έναν «συμ­βι­βα­σμό», με ανα­πό­φευ­κτα αδιευ­κρί­νι­στα ση­μεία, αλλά συμ­βι­βα­σμό προ­ω­θη­τι­κό: η κα­τεύ­θυν­ση αυτή μπο­ρεί να κρα­τή­σει τη ΛΑΕ στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων. Στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες αυτό δεν είναι λίγο, και γι’ αυτό οι δυ­νά­μεις μας θα στη­ρί­ζουν την προ­γραμ­μα­τι­κή πρό­τα­ση, διευ­κρι­νί­ζο­ντας ασφα­λώς όπου είναι ανα­γκαίο τη δική μας πο­λι­τι­κή και δια­τη­ρώ­ντας το δι­καί­ω­μα τρο­πο­λό­γη­σης μέχρι και την ίδια τη Συν­διά­σκε­ψη.

Η ΛΑΕ ορί­ζει τον εαυτό της ως μέ­τω­πο της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­μνη­μο­νια­κής Αρι­στε­ράς. Η θέση αυτή έχει προ­φα­νή ση­μα­σία και ως προς την επι­λο­γή των δυ­νά­με­ων που μπο­ρεί να απευ­θυν­θεί η ΛΑΕ για τη διεύ­ρυν­σή της, αλλά και αντι­στρό­φως ως προς την πε­ρι­γρα­φή δυ­νά­με­ων που δεν είναι δυ­να­τόν να γί­νουν απο­δε­κτές στη ΛΑΕ.

Οι προ­γραμ­μα­τι­κές θέ­σεις πε­ρι­γρά­φουν μια συ­νε­κτι­κή με­τα­βα­τι­κή πο­λι­τι­κή.

Αυτή αρ­χί­ζει από το κρί­σι­μο πεδίο της ανα­γκαί­ας πο­λι­τι­κής της αντι­λι­τό­τη­τας, επι­χει­ρώ­ντας να εν­σω­μα­τώ­σει το σύ­νο­λο των αι­τη­μά­των των αγώ­νων της τάξης μας σε όλη την τρέ­χου­σα ιστο­ρι­κή πε­ρί­ο­δο, με εμ­βλη­μα­τι­κά ση­μεία τους μι­σθούς, τις συ­ντά­ξεις, τις κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες, την αντι-«ελα­στι­κό­τη­τα» στις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις. Πρό­κει­ται για πεδίο που ενώ θα έπρε­πε να είναι αυ­το­νό­η­το, δεν θα πρέ­πει να υπο­τι­μη­θεί: γιατί στην εποχή της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης επι­θε­τι­κό­τη­τας του κε­φα­λαί­ου δεν σπα­νί­ζουν οι φωνές, ακόμα και μέσα στην Αρι­στε­ρά, που «υπο­βαθ­μί­ζουν» αι­τή­μα­τα με­γά­λου τμή­μα­τος των ζω­ντα­νών αν­θρώ­πων, προ­κει­μέ­νου να προ­βά­λουν κά­ποιο φα­ει­νό «σχέ­διο» ανα­συ­γκρό­τη­σης της χώρας, συ­ναι­νε­τι­κής διε­ξό­δου από την κρίση κ.ο.κ. Όλοι οι σύ­ντρο­φοι-ισ­σες του Κόκ­κι­νου Δι­κτύ­ου θα επι­μεί­νου­με ότι οι αγώ­νες της τάξης μας προσ­διο­ρί­ζουν προ­γραμ­μα­τι­κές δε­σμεύ­σεις, κα­θο­ρι­στι­κές για τη δια­μόρ­φω­ση της πο­λι­τι­κής τα­κτι­κής και της στρα­τη­γι­κής της ΛΑΕ.

Ένα δεύ­τε­ρο πεδίο της με­τα­βα­τι­κής «αντί­λη­ψης» προ­κύ­πτει μέσα από την πείρα που ήδη έχου­με, με σκλη­ρό τρόπο, απο­κτή­σει. Η πο­λι­τι­κή της αντι­λι­τό­τη­τας δεν μπο­ρεί να επι­βλη­θεί, αν δεν επι­λυ­θούν κά­ποιοι κρί­σι­μοι «εν­διά­με­σοι» πο­λι­τι­κοί και κοι­νω­νι­κοί «κό­μποι»: Η στάση πλη­ρω­μών στους δα­νει­στές, που οδη­γεί στην απο­νο­μι­μο­ποί­η­ση-δια­γρα­φή του χρέ­ους. Η εθνι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών και η κα­τάρ­γη­ση των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων «ελευ­θε­ριών» του κε­φα­λαί­ου. Το στα­μά­τη­μα των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων και η επα­να­κρα­τι­κο­ποί­η­ση των ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νων ΔΕΚΟ, Ορ­γα­νι­σμών και δη­μό­σιων χώρων. Η επα­να­φο­ρά της ισχύ­ος των Συλ­λο­γι­κών Συμ­βά­σε­ων Ερ­γα­σί­ας και η ενί­σχυ­ση των μορ­φών ερ­γα­τι­κού-λαϊ­κού ελέγ­χου στην οι­κο­νο­μία και την πα­ρα­γω­γή. Όμως σή­με­ρα γνω­ρί­ζου­με ότι ένα τέ­τοιο πρό­γραμ­μα δεν είναι συμ­βα­τό με τις ανο­χές του ευρώ και την πο­λι­τι­κή των ευ­ρω­η­γε­σιών. Η έξο­δος από την ευ­ρω­ζώ­νη και η απαρ­χή μιας συ­στη­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής αντί­στα­σης-ρή­ξης με τη συ­νο­λι­κό­τε­ρη ΕΕ έχει γίνει «λυδία λίθος» για την αξιο­πι­στία κάθε προ­γράμ­μα­τος αντι­λι­τό­τη­τας. Το ΚΔ έχει υπο­στη­ρί­ξει αυτήν την επι­λο­γή, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι η έξο­δος από το ευρώ απο­τε­λεί ανα­γκαία αλλά όχι και ικανή συν­θή­κη για την υλο­ποί­η­ση του προ­γράμ­μα­τός μας. Που ση­μαί­νει ότι για την Αρι­στε­ρά πα­ρα­μέ­νει το κο­λοσ­σιαίο κα­θή­κον να δώσει στην έξοδο από την ευ­ρω­ζώ­νη και τη σύ­γκρου­ση με την ΕΕ το δικό της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κό πε­ριε­χό­με­νο, σε σύ­γκρου­ση με τις πο­λι­τι­κές του οι­κο­νο­μι­κού εθνι­κι­σμού και του προ­τε­ξιο­νι­σμού, που ήδη εμ­φα­νί­ζο­νται σε ευ­ρω­παϊ­κά κόμ­μα­τα της λαϊ­κής Δε­ξιάς ή, χει­ρό­τε­ρα, της ακρο­δε­ξιάς.

Στις προ­γραμ­μα­τι­κές θέ­σεις της ΛΑΕ έχει εντα­χθεί ο αντι­ρα­τσι­σμός και στην πε­ρί­ο­δο της δρα­μα­τι­κής προ­σφυ­γι­κής κρί­σης απο­δεί­χθη­κε η ει­λι­κρί­νεια σε αυτήν την επι­λο­γή. Σωστά η ΛΑΕ συν­δέ­ει την ανα­γκαία αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες με τα γε­νι­κό­τε­ρα αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κά αντι­πο­λε­μι­κά κα­θή­κο­ντα στην πε­ριο­χή. Όμως θα χρεια­στεί με­γα­λύ­τε­ρη προ­σο­χή σε δύο ση­μεία: α) η αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες δεν είναι δυ­να­τόν να συ­ναρ­τά­ται (και τε­λι­κά να υπο­βαθ­μί­ζε­ται...) με οποιο­δή­πο­τε πρό­σχη­μα που προ­κύ­πτει από γε­ω­πο­λι­τι­κές «ανα­λύ­σεις» β) η αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες πρέ­πει να εντα­χθεί σε ένα σα­φέ­στε­ρο αντι­ρα­τσι­στι­κό-αντι­φα­σι­στι­κό πλαί­σιο πο­λι­τι­κής και να εμπε­δω­θούν ως αδια­πραγ­μά­τευ­τες «αξίες» για την Αρι­στε­ρά ο αντιε­θνι­κι­σμός, ο αντι­σε­ξι­σμός κ.ο.κ.

Συμ­μα­χί­ες

Όλα αυτά τα κρι­τή­ρια είναι κα­θο­ρι­στι­κά, με­τα­ξύ άλλων, στο καυτό ζή­τη­μα των συμ­μα­χιών. Η ΛΑΕ, σωστά, ανα­φέ­ρε­ται σε ένα ευ­ρύ­τε­ρο «μέ­τω­πο» για την ανα­γκαία φι­λο­λαϊ­κή διέ­ξο­δο από την κρίση, με βάση τους στό­χους του προ­γράμ­μα­τός της. Εμείς θε­ω­ρού­με ότι το «μέ­τω­πο» αυτό αφορά κυ­ρί­αρ­χα τις δυ­νά­μεις της πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς, των «ερ­γα­τι­κών» κομ­μά­των και ορ­γα­νώ­σε­ων. Έχου­με συ­στη­μα­τι­κά υπο­στη­ρί­ξει την ανά­γκη μιας συ­γκρο­τη­μέ­νης τα­κτι­κής συμ­μα­χιών προς την πλευ­ρά του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ.

Προς την κα­τεύ­θυν­ση αυτή θε­ω­ρού­με ση­μα­ντι­κές τις πρω­το­βου­λί­ες που πρέ­πει να ανα­λά­βει η ΛΑΕ προς τις δυ­νά­μεις που προ­έρ­χο­νται από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (Πλεύ­ση Ελευ­θε­ρί­ας, Δι­κτύ­ω­ση ΡιζΑ κ.ά.). Γνω­ρί­ζου­με τις πι­κρί­ες που έχουν συσ­σω­ρεύ­σει μέσα στους αγω­νι­στές-ριες της Αρι­στε­ράς οι μάχες που δό­θη­καν (ή αυτές που δεν δό­θη­καν) τους σκλη­ρούς μήνες της κρί­σης στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Όμως θε­ω­ρού­με ότι αυτές οι πι­κρί­ες πρέ­πει να πο­λι­τι­κο­ποι­η­θούν: το κα­λύ­τε­ρο έδα­φος και για την κρι­τι­κή-αυ­το­κρι­τι­κή της πε­ριό­δου ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι η συ­γκέ­ντρω­ση δύ­να­μης για να συ­νε­χι­στεί σή­με­ρα η μάχη για την ανα­τρο­πή των μνη­μο­νί­ων, νέων και πα­λιών.

Κα­νο­νι­σμός Λει­τουρ­γί­ας

Πέρα από το προ­γραμ­μα­τι­κό πεδίο, η ΛΑΕ οφεί­λει να τα­κτο­ποι­ή­σει το «κα­τα­στα­τι­κό» της, να θε­σπί­σει κα­νό­νες που θα εγκα­θι­στούν μια δη­μο­κρα­τι­κή και πο­λι­τι­κά απο­τε­λε­σμα­τι­κή λει­τουρ­γία των ορ­γα­νώ­σε­ων και των μελών της.

Στην εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αλλά και της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, έχει ανα­δει­χθεί ως κα­θο­ρι­στι­κό το ζή­τη­μα της ομα­λής σχέ­σης με­τα­ξύ των ορ­γα­νώ­σε­ων που συμ­με­τέ­χουν στο «μέ­τω­πο» και του πο­λύ­τι­μου ανέ­ντα­χτου δυ­να­μι­κού. Η σχέση αυτή μπο­ρεί να δια­φυ­λα­χθεί μόνο με μια δέσμη μέ­τρων.

Αφε­νός η δια­κρι­τό­τη­τα των ορ­γα­νώ­σε­ων πρέ­πει να δια­φυ­λα­χθεί, αλλά ταυ­τό­χρο­να να υπο­στη­ρι­χθεί σε ένα ελά­χι­στο επί­πε­δο: στο δι­καί­ω­μα να μπο­ρούν να υπο­στη­ρί­ζουν την άποψή τους στη δια­δι­κα­σία της Συν­διά­σκε­ψης, ακόμα και αν δεν έχουν εκλέ­ξει αντι­προ­σώ­πους (π.χ. με 2 «αρι­στί­δην» εκ­προ­σώ­πους). Όμως, πέρα από αυτό το ελά­χι­στο επί­πε­δο, οι κα­νό­νες οφεί­λουν να λο­γο­δο­τούν κυ­ρί­ως στην ώσμω­ση και στη συλ­λει­τουρ­γία ορ­γα­νω­μέ­νων και ανέ­ντα­χτων στα πλαί­σια του «με­τω­πι­κού» σχη­μα­τι­σμού: αρχή «1 μέλος – 1 ψήφος», απο­φά­σεις διά πλειο­ψη­φί­ας (και σο­βα­ρές απο­φά­σεις δι’ ενι­σχυ­μέ­νης πλειο­ψη­φί­ας), «αυ­το­πρό­σω­πη» κα­το­χύ­ρω­ση της έν­νοιας του μέ­λους, έμ­φα­ση στη λει­τουρ­γία των το­πι­κών και κλα­δι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων, έμ­φα­ση στη ση­μα­σία της πο­λι­τι­κής συ­ζή­τη­σης, προ­τε­ραιό­τη­τα στην ανα­ζή­τη­ση συ­ναι­νέ­σε­ων, θέ­σπι­ση ανα­κλη­τό­τη­τας κ.ο.κ.

Σε όλα αυτά είναι φα­νε­ρό ότι ο πα­ρά­γο­ντας-κλει­δί είναι η ενί­σχυ­ση των το­πι­κών και κλα­δι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων. Στην εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εί­χα­με την εξου­δε­τέ­ρω­ση των πρω­το­βάθ­μιων ορ­γα­νώ­σε­ων μέσα από την υπερ­διό­γκω­ση των «εν­διά­με­σων» ορ­γά­νων (Νο­μαρ­χια­κές και Θε­μα­τι­κές Επι­τρο­πές) που, από τη στιγ­μή που συν­δυά­στη­καν με τα κοι­νο­βου­λευ­τι­κά «όρ­γα­να» (τμή­μα­τα, ΚΕΠΕ), αναί­ρε­σαν κάθε αρ­μο­διό­τη­τα και εξου­σία από τις Ορ­γα­νώ­σεις Μελών. Θε­ω­ρού­με ότι στη ΛΑΕ οι Νο­μαρ­χια­κές Επι­τρο­πές θα πρέ­πει να πε­ριο­ρι­στούν σε συ­ντο­νι­στι­κό ρόλο, ενώ οι Θε­μα­τι­κές αυ­στη­ρά σε ρόλο συμ­βου­λευ­τι­κό και τεκ­μη­ρί­ω­σης.

Συλ­λο­γι­κή ηγε­σία

Η ανα­γκαία δη­μο­κρα­τι­κή λει­τουρ­γία ολο­φά­νε­ρα αφορά και την ηγε­τι­κή λει­τουρ­γία. Πι­στεύ­ου­με ότι αυτή η συ­ζή­τη­ση για να γίνει ου­σια­στι­κά θα πρέ­πει να δια­χω­ρι­στεί από έναν αφη­ρη­μέ­νο «αντι­η­γε­τι­σμό» και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο από την προ­σω­πο­ποί­η­ση και τη στο­χο­ποί­η­ση. Τα ηγε­τι­κά όρ­γα­να (Πο­λι­τι­κό Συμ­βού­λιο και Πο­λι­τι­κή Γραμ­μα­τεία) ορί­ζο­νται από τον Κα­νο­νι­σμό και –παρά τους με­γά­λους αριθ­μούς που επι­λέ­χθη­καν κυ­ρί­ως για να λυ­θούν προ­βλή­μα­τα αντι­προ­σω­πευ­τι­κό­τη­τας...– θα πρέ­πει να έχουν ου­σια­στι­κή λει­τουρ­γία, χωρίς να ανε­χθούν φαι­νό­με­να υπο­κα­τά­στα­σης. Για τη θέση τού κατά το νόμο «επι­κε­φα­λής» προ­τεί­νε­ται γραμ­μα­τέ­ας του ΠΣ, που εκλέ­γε­ται από το ΠΣ και όχι από το Συ­νέ­δριο και είναι ανα­κλη­τός με από­φα­ση διά πλειο­ψη­φί­ας του ΠΣ.

Όμως το πιο ου­σια­στι­κό γνώ­ρι­σμα μιας δη­μο­κρα­τι­κής ηγε­σί­ας είναι η συλ­λο­γι­κό­τη­τα. Εμείς προ­τεί­νου­με έναν συν­δυα­σμό κε­ντρι­κών «θέ­σε­ων» (π.χ. γραμ­μα­τέ­ας του ΠΣ, συ­ντο­νι­στής του ΠΓ, υπεύ­θυ­νος του Γρα­φεί­ου Τύπου) όπου θα ισχύ­ει μια πλου­ρα­λι­στι­κή κα­τα­νο­μή για να ενι­σχύ­ε­ται ο με­τω­πι­κός χα­ρα­κτή­ρας. Ανά­λο­γα μέτρα θα πρέ­πει να έχουν ως στόχο τη συ­νει­δη­τή (αυτο)πει­θάρ­χη­ση του δη­μό­σιου λόγου στον συμ­φω­νη­μέ­νο προ­γραμ­μα­τι­κό λόγο στη ΛΑΕ.

Τέλος, «οξυ­γό­νο» για κάθε συλ­λο­γι­κή προ­σπά­θεια είναι η ζω­ντα­νή πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση. Αυτή θα πρέ­πει να ενι­σχυ­θεί με όλα τα ανα­γκαία μέτρα. Ανά­με­σά τους είναι η προ­στα­σία της συλ­λο­γι­κής και δη­μο­κρα­τι­κής συ­ζή­τη­σης από την τάση προ­σω­πο­ποί­η­σης και κα­ταγ­γελ­τι­σμού-κα­νι­βα­λι­σμού, που (προ­σω­ρι­νά, ελ­πί­ζου­με) θρέ­φει το γε­νι­κό κλίμα. Όμως αυτό δεν μπο­ρεί παρά να επα­φί­ε­ται στην (αυτο)πει­θάρ­χη­ση των μελών και στη λει­τουρ­γία των ορ­γα­νώ­σε­ων.

Η ανά­δει­ξη κά­ποιων ανά­λο­γων κα­νό­νων δη­μο­κρα­τι­κής-συλ­λο­γι­κής συ­γκρό­τη­σης της ΛΑΕ θα είναι θε­μέ­λιο και για την ανα­γκαία διεύ­ρυν­σή της. Που απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θε­ση για να μπο­ρέ­σει να ολο­κλη­ρώ­σει νι­κη­φό­ρα τις δε­σμεύ­σεις της.

πηγη: rproject.gr