Κούρεμα πολλών ταχυτήτων έρχεται στο εφάπαξ του Δημοσίου και άλλων ταμείων πρόνοιας με το νέο σύστημα υπολογισμού που προβλέπει το ασφαλιστικό νομοσχέδιο Κατρούγκαλου που κατέθεσε στη Βουλή η κυβέρνηση.

Οι απώλειες ξεκινούν από 13,26% και φτάνουν έως και 27% για όσους αποχώρησαν με σύνταξη ως 1/9/2013 και μετά. Λιγότερα θα χάσουν όσοι πρόλαβαν την έξοδο ως τις 31/12/2013, ενώ όσοι αποχώρησαν από 1/1/2014 και μετά και κυρίως όσοι θα αποχωρούν στα επόμενα έτη (2016, 2017, 2018 κλπ) θα έχουν μεγαλύτερες απώλειες, αναφέρει το δημοσίευμα του Ελεύθερου Τύπου.

Σε λίστα αναμονής είναι 65.000 εργαζόμενοι, οι οποίοι περιμένουν το εφάπαξ ως και 2,5 χρόνια. Οι νέες πληρωμές, αν όλα εξελιχθούν ομαλά και κλείσει η αξιολόγηση, αναμένεται να ξεκινήσουν μετά το Σεπτέμβριο. Τότε θα είναι έτοιμο το Ταμείο Πρόνοιας να τρέξει το νέο σύστημα, ενώ το κρισιμότερο όλων είναι να πάρει και την έξτρα χρηματοδότηση ύψους 350 εκατ. ευρώ για να πληρώσει τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του από τα χρωστούμενα εφάπαξ.

Με το νέο σύστημα το εφάπαξ θα υπολογίζεται με δύο τρόπους:

1. Για το διάστημα ασφάλισης ως τις 31/12/2013 το βοήθημα θα είναι ίσο με το 60% του μέσου όρου των αποδοχών των 5 τελευταίων ετών και θα πολλαπλασιάζεται με το σύνολο των ετών εργασίας.

2. Για το διάστημα ασφάλισης από 1/1/2014 και εφεξής το εφάπαξ θα ισοδυναμεί με την επιστροφή των εισφορών που πλήρωσαν οι εργαζόμενοι (Δημοσίου, ΔΕΚΟ, Τραπεζών και Ταμείων Πρόνοιας Ιδιωτικού Τομέα). Για τον υπολογισμό του ποσού που δικαιούται ο ασφαλισμένος από την 1/1/2014 και μετά προβλέπεται η εφαρμογή νέου μαθηματικού τύπου που θα υπολογίζει την επιστροφή εισφορών ανάλογα με τη μεταβολή των μισθών.

Πρέπει να ξέρετε:

*Το εφάπαξ θα είναι μικρότερο κάθε χρόνο με το νέο τρόπο υπολογισμού καθώς θα επιστρέφονται οι εισφορές για το διάστημα ασφάλισης από 1/1/2014 και μετά
*Έξτρα μειώσεις για Ταμεία που είχαν «κοινωνικό πόρο» όπως τω ν δημοτικών υπαλλήλων που πλήρωναν εισφορά 1% αντί 4%
*Πώς θα υπολογίζεται το βοήθημα με το 60% του μέσου όρου των αποδοχών της τελευταίας πενταετίας
*Το μυστικό των μισθολογικών κλιμακίων που είχαν οι υπάλληλοι μέχρι το 2011
*Πότε και πώς οι περικοπές καταλήγουν να είναι μεγαλύτερες για όσους έχασαν 1 ή 2 μισθολογικά κλιμάκια

πηγη: newsbeast.gr

ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ – ΜΕΡΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ,  ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ – ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

ΠΡΟΧΩΡΟΥΜΕ ΣΤΑΘΕΡΑ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ, ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΦΟΡΟΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΕΝΕΝ ΣΤΙΣ 8/5/2016 ΚΑΙ ΩΡΑ 9.30 π.μ

ΣΤΟ Ε/Γ-Ο/Γ ΠΛΟΙΟ «ΕΛΥΡΟΣ» ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

Συνάδελφοι όλων των κλάδων,

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έδειξε για άλλη μια φορά το αντιδημοκρατικό της προσωπείο ανακοινώνοντας την ψήφιση του φοροασφαλιστικού νομοσχεδίου μέσα στο επόμενο Σαββατοκύριακο Η κοινοβουλευτική διαδικασία του κατεπείγοντος για το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο δείχνει την πρόθεση της κυβέρνησης να εξουδετερώσει και να μετριάσει στο ελάχιστο την εργατική και λαϊκή αντίδραση και αντίσταση ενώ ταυτόχρονα αποδεικνύει πόσο σαθρή και επικίνδυνη ήταν η απόφαση του συνδικαλιστικού κατεστημένου να ανακοινώσει εδώ και μήνες μια 48ωρη με την κατάθεση του νομοσχεδίου στην ολομέλεια της Βουλής.

Στο πλαίσιο των παραπάνω εξελίξεων συνεδρίασε στις 5/5/2016 η Διοίκηση της ΠΝΟ και αποφασίστηκε η κήρυξη 4ήμερης απεργίας (6-10 Μάη 2016).

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ καλεί τα μέλη της, τους εν ενεργεία και Συνταξιούχους ναυτεργάτες να συμμετέχουν, να στηρίξουν και με την δυναμική παρουσία τους να συμβάλουν με όλες τις δυνάμεις τους στην επιτυχία του απεργιακού αγώνα μας.

Η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται από την σκληρή και βάρβαρη επίθεση κυβέρνησης και τοκογλύφων δανειστών, του γνωστού κουαρτέτου.

Στο στόχαστρό τους αυτήν την φορά είναι η ισοπέδωση του δημόσιου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και της κατεδάφισης των ασφαλιστικών – συνταξιοδοτικών μας δικαιωμάτων.

Είναι επίσης η νέα φοροκαταιγίδα μέτρων που συναποφάσισαν η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – Δανειστές με τα οποία επιχειρείται νέα λεηλασία των εισοδημάτων και του βιοτικού επιπέδου του λαού και των εργαζομένων.  

Στο έδαφος αυτής της ενορχηστρωμένης βάρβαρης επίθεσης εναντίον των κατακτήσεων των εργαζομένων, η συγκυβέρνηση από κοινού με το κουαρτέτο καταργούν την προστασία της πρώτης κατοικίας, παραχωρούν τα «κόκκινα δάνεια» στα αρπαχτικά επενδυτικά κεφάλαια, ξεπουλούν έναντι πινακίου φακής μεγάλες δημόσιες παραγωγικές επιχειρήσεις και τον δημόσιο πλούτο.

Με την πολιτική τους στο προσφυγικό απέδειξαν για πολλοστή φορά ότι είναι υπηρέτες των ξένων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, στηρίζουν την φιλοπόλεμη τυχοδιωκτική πολιτική τους, σφραγίζουν τα σύνορα και μετατρέπουν την χώρα και την Ευρώπη σε φρούριο παραβιάζοντας όλες τις διεθνείς συνθήκες αλλά και τα κατοχυρωμένα δικαιώματα των προσφύγων.

Ταυτόχρονα έχουν το απύθμενο θράσος να χρησιμοποιούν και να εκμεταλλεύονται τα αισθήματα αλληλεγγύης του λαού μας υπέρ των καταδιωκομένων προσφύγων τους οποίους το ελληνικό κράτος και η κυβέρνηση έχει συνυπογράψει τον εγκλωβισμό τους στην χώρα μας και ταυτόχρονα εδώ και μέρες έχει εγκαινιάσει τα απάνθρωπα μέτρα για τις επαναπροωθήσεις και απελάσεις στην γειτονική Τουρκία στα πλαίσια της συμφωνίας με την Ε.Ε.

Στον χώρο της Ναυτιλίας η συγκυβέρνηση με την ναυτιλιακή της πολιτική ακολουθεί πιστά τα χνάρια των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων (ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ) συνεχίζοντας να στηρίζει την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των εφοπλιστών και ταυτόχρονα την πολιτική του αφελληνισμού της εμπορικής μας ναυτιλίας σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.

Παράλληλα παρά την γενική λαϊκή και κοινωνική κατακραυγή διατηρεί το καθεστώς της φοροασυλίας για το εφοπλιστικό κεφάλαιο, προστατεύει την παράνομη ανασφάλιστη μαύρη εργασία, αρνείται όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις να πάρει το παραμικρό μέτρο στήριξης και προστασίας των ανέργων Ναυτεργατών, νομιμοποιεί τα παράνομα παραμεσιτικά κυκλώματα που λυμαίνονται τους ανέργους….

Η ενεργοποίηση της διαδικασίας για την ψήφιση του αντιασφαλιστικού με την πραξικοπηματική, αυθαίρετη και απαράδεκτη αυτή κυβερνητική απόφαση αποσκοπεί να εξουδετερώσει οποιαδήποτε εργατική και λαϊκή αντίδραση.

Ταυτόχρονα οδηγεί το ΝΑΤ και τα υπόλοιπα ασφαλιστικά μας ταμεία στο λουκέτο και την διάλυση και τα ενοποιεί με το ΕΦΚΑ!! Με τον τρόπο αυτόν θα συνθλίψει ακόμη περισσότερο τα εναπομείναντα ασφαλιστικά – συνταξιοδοτικά μας δικαιώματα τα οποία στην διάρκεια των μνημονιακών πολιτικών έχουν συρρικνωθεί σε δραματικό βαθμό.

Η νεοαριστερά τύπου Τσίπρα – Δραγασάκη – Σταθάκη – Δρίτσα – Κατρούγκαλου αποδεικνύεται ακόμη χειρότερη των Σαμαροβενιζέλων που προηγήθηκαν και το τρίτο μνημόνιο το πλέον αντεργατικό – αντιλαϊκό όλων των προηγούμενων!!!

Αυτή η μνημονιακή πολιτική συνιστά μια σκληρή και βάρβαρη ταξική επιλογή σε νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση η οποία ωφελεί τα συμφέροντα των τοκογλύφων δανειστών του μεγάλου κεφαλαίου και οδηγεί τον λαό και τους εργαζομένους στην μαζική φτωχοποίηση και την εξαθλίωση!!

Τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο φορο-ασφαλιστικό νομοσχέδιο επιβεβαιώνουν πλήρως αυτές τις εκτιμήσεις μας.

Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα και τις συνθήκες που διαμορφώνονται το εργατικό κίνημα πρέπει να αντιτάξει την δύναμη της ταξικής πάλης, της αλληλεγγύης, της ανάπτυξης και κλιμάκωσης των αγώνων ως μοναδικό όπλο για να μην περάσει αυτή η πολιτική.

Μια πολιτική που δεν μερεμετίζεται, δεν διορθώνεται παρά μόνο ανατρέπεται με σκληρούς μαχητικούς και πολύμορφους αγώνες διαρκείας!!!

Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται οργάνωση, ενότητα, συσπείρωση, ταξικός αγωνιστικός προσανατολισμός, μαζική παρουσία και δράση των εργαζομένων και η εξασφάλιση της πιο πλατιάς συμμετοχής τους στην λήψη των αποφάσεων, στις μορφές πάλης και διεκδίκησης πριν απ’ όλα στους χώρους δουλειάς, εκεί που χτυπάει η καρδιά της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων.

Χρειάζεται επίσης το μέτωπο της εργατικής τάξης να διευρυνθεί σε μια πλατιά λαϊκή συμμαχία με την συμμετοχή των αυτοαπασχολουμένων, της μικρομεσαίας αγροτιάς, της νεολαίας και άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση πρέπει να κινηθούν οι πρωτοβουλίες και οι δράσεις των ταξικών δυνάμεων στο εργατικό κίνημα έτσι ώστε να διαμορφώσουν συνθήκες ουσιαστικής εργατικής αντιπαράθεσης και σύγκρουσης με τις ασκούμενες νεοφιλελεύθερες μνημονιακές πολιτικές με σκοπό αυτές να τις ανατρέψουν όπως επίσης και τους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς υπηρέτες του μεγάλου κεφαλαίου.

Στην κατεύθυνση αυτού του μεγάλου μαζικού ταξικού εργατικού κινήματος πρέπει να κινηθεί και η παρέμβαση της ριζοσπαστικής ανατρεπτικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς η οποία καλείται να διαδραματίσει τον δικό της πρωτοπόρο ρόλο που της αντιστοιχεί.

• Όχι στο ασφαλιστικό τερατούργημα
• Όχι στην διάλυση του ΝΑΤ και στην κατάργηση των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων
• Όχι στην φορολεηλασία λαού και εργαζομένων
• Άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας και της ουσιαστικής προστασίας των άνεργων Ναυτεργατών
• Υπογραφή ικανοποιητικών ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων
• Κατάργηση των προνομίων κα ιτης ασυδοσίας των εφοπλιστών
• Διαγραφή του χρέους
• Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας
• Κατάργηση των παλιών και νέων μνημονίων. Για μια εναλλακτική επιλογή και διέξοδο σε όφελος του λαού και των εργαζομένων

Πειραιάς 5/5/2016

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Το πλοίο "Παναγία Τήνου" (πρώην "Αγιος Γεώργιος") στις 27/4/2016 πήρε κλίση μέσα στο κεντρικό λιμάνι του Πειραιά.

Πηγή: Epsilon TV - Live News (Κεντρικό Δελτίο Ειδήσεων 27/4/2016))

Γράφει ο Ζήσιμος Βαφίδης.

Το κυβερνητικό ΦΟΡΟ-ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση στη βουλή την Παρασκευή 22/4/2016, υλοποιεί τις επιταγές του τρίτου μνημονίου, περιλαμβάνοντας μέτρα που κοστίζουν 5,4 δις € σε βάρος των εργαζομένων και συνταξιούχων που καλούνται να τα πληρώσουν, τόσο με την αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων, όσο και με την παραπέρα μείωση των συντάξεων.

Είναι ένα κόστος που γίνεται δραματικά δυσβάστακτο, αθροιζόμενο στις αυξημένες ποικιλόμορφες φορολογίες και στις κάθετες και οριζόντιες μισθολογικές και συνταξιοδοτικές περικοπές που επιβλήθηκαν από τα προηγούμενα μνημόνια αλλά και με τις περικοπές κατά 3% στις κύριες και κατά 6% στις επικουρικές συντάξεις τον περασμένο Αύγουστο από την τωρινή κυβέρνηση, που τις βάφτισε εισφορές για την υγεία. Και θα γίνει ακόμα χειρότερη η κατάσταση, είτε άμεσα αν το κουαρτέτο των δανειστών αποφασίσει και συμφωνήσει να νομοθετηθούν από τώρα τα προληπτικά μέτρα «καβάντζα» των 3,6 δις € μέτρων, είτε στο εγγύς μέλλον, σε μια από τις επόμενες αξιολογήσεις της πορείας εφαρμογής των επικείμενων μέτρων και σε κάθε περίπτωση στο παρά πέντε της αποπληρωμής δόσεων που οφείλει το κράτος προς τους δανειστές και αδυνατεί να πληρώσει, οπότε ο εκβιασμός του grexit συμμορφώνει τους «άτακτους», όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά και της αντιπολίτευσης. Η πρόσφατη εμπειρία της υπογραφής του τρίτου μνημονίου από τον ΣΥΡΙΖΑ από κοινού και με τα υπόλοιπα ευρωενωσιακά κόμματα τον περασμένο Αύγουστο, δείχνει ότι όλα αυτά τα κόμματα, ως αγκιστρωμένα ψάρια στο «πάση θυσία παραμένουμε στην Ευρωένωση», είναι έρμαια των δανειστών, με ότι αυτό συνεπάγεται σε βάρος του λαού και της χώρας μας. Πάντως, από ότι φαίνεται, μάλλον και η «καβάντζα» των 3,6 δις € μέτρα, θα διασφαλιστούν με εγγυημένη νομοθετημένη από τώρα δέσμευση της κυβέρνησης, σύμφωνα με τη τελευταία δήλωση του Ντάισελμπλουμ που λέει «Κοιτώντας τα τελευταία στοιχεία, οι Έλληνες βρίσκονται στον σωστό δρόμο. Είναι απλώς τα (3,6 δις μέτρα), ένα επιπλέον πακέτο ασφαλείας. Εάν υπάρχουν νομικοί περιορισμοί, θα το σχεδιάσουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να υλοποιηθεί… Και φυσικά πρέπει να είναι νομικά εφικτό». Αυτά δήλωσε ο πρόεδρος του Eurogroup, ερωτηθείς σχετικά από δημοσιογράφους, μετά τις δηλώσεις του Ευκλείδη Τσακαλώτου, ότι η ελληνική νομοθεσία δεν προβλέπει τη νομοθέτηση, υπό αίρεση, μέτρων.

Τα κύρια χαρακτηριστικά του φορο-ασφαλιστικού κυβερνητικού νομοσχεδίου είναι: η παραπέρα αύξηση της πιο βάρβαρης αντιλαϊκής φορολογίας, της έμμεσης φορολογίας με την αύξηση του ΦΠΑ στο 24%. Αυτό σημαίνει ότι ο εργαζόμενος και ο συνταξιούχος, διαθέτοντας όλο το μισθό και τη σύνταξή τους για την αγορά των αναγκαίων ειδών για την επιβίωσή τους, θα αγοράζουν είδη μόνο για τα ¾ του πενιχρού εισοδήματός τους αφού το ¼ θα το σφετερίζεται το κράτος με το 24% ΦΠΑ. Αύξηση όμως θα υπάρξει και στην άμεση φορολογία αφού τα 9100 € αφορολόγητο, θα κατέλθει είτε άμεσα είτε σταδιακά, στα 8150€.

Όσον αφορά στις συντάξεις, κατ’ αρχήν καταργείται η σημερινή κατώτερη σύνταξη που ήταν 486 ευρώ. Τα 384 ευρώ της εθνικής σύνταξης θα δίνονται με 20 έτη ασφάλισης (6.000 ένσημα), όταν σήμερα αρκούσαν 15 έτη (4.500 ένσημα). Όποιος εργαζόμενος δεν θέλει να βγει στην ηλικία των 67 ετών που προβλέπει το νομοσχέδιο αλλά στα 62 έτη, όπως για πολλές κατηγορίες ίσχυε ως σήμερα, θα δέχεται ποινή 40%, δηλαδή θα μειώνεται απευθείας η σύνταξή του, στα 230 ευρώ.

Για όλους τους συνταξιούχους που αθροιστικά η κύρια και η επικουρική σύνταξη τους, υπερβαίνει τα 1100€, επέρχονται άμεσες δραστικές μειώσεις στην επικουρική, σύμφωνα με το νομοσχέδιο. Η στρατηγική όμως «μαχαιριά» στις συντάξεις, επέρχεται με τον επαναϋπολογισμό τους. Με βάση το σχετικό πίνακα των ποσοστών αναπλήρωσης του νομοσχεδίου, οι συντάξεις παλαιών και νέων συνταξιούχων επαναϋπολογιζόμενες, θα κυμανθούν, με βάση τα χρόνια ασφάλισης, στο 11,55% του μέσου όρου των μισθών όλου του εργάσιμου βίου για τα 15 χρόνια ασφάλισης και, κλιμακωτά, έως 46,80% του μέσου όρου των μισθών όλου του εργάσιμου βίου για τα 42 και πάνω χρόνια ασφάλισης!!! Και, ως δικλείδα ασφαλείας, για να παραμείνουν οι συντάξεις σε αυτά τα επίπεδα μέχρι το 2060!!!, το νομοσχέδιο αυτό, στο άρθρο 14&4, αντιγράφει επί λέξει την παράγραφο 2 του άρθρου 7 του νόμου 3865/2010(νόμος Λοβέρδου) που λέει: «Από την 1.1.2017 και ανά τριετία, η Εθνική Αναλογιστική Αρχή εκπονεί υποχρεωτικά αναλογιστικές μελέτες, οι οποίες επικυρώνονται από την Επιτροπή Οικονομικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αντικείμενο τη συνεχή παρακολούθηση της εξέλιξης της εθνικής συνταξιοδοτικής δαπάνης. Με ειδικό νόμο ανακαθορίζονται οι συντάξεις με στόχο τη διασφάλιση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος. Το ύψος των ανωτέρω δαπανών για την εθνική, την ανταποδοτική και την επικουρική σύνταξη, προβαλλόμενο έως το έτος 2060, δεν πρέπει να υπερβαίνει το περιθώριο αύξησης των 2,5 ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ, με έτος αναφοράς το 2009». Γίνεται επομένως σαφές, ότι στην ουσία με όλα αυτά, με δεδομένη τη μεγάλη ανεργία, τη γενίκευση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, τη συρρίκνωση των μισθών κλπ, σύνταξη με πλήρη δικαιώματα με 40 και 42 χρόνια πλήρους εργασίας, δεν θα υπάρχει για κανέναν. Στη θέση της σύνταξης επομένως, θα υπάρχει, για το 90% των εργαζομένων, ένα επίδομα επαιτείας.

Επίσης στη λογική του διαίρει και βασίλευε αλλά και για να ενεργοποιήσει έναν ιδιότυπο κοινωνικό αυτοματισμό η κυβέρνηση με αυτό το νομοσχέδιο της, διαχωρίζει τους συνταξιούχους σε παλιούς που συνταξιοδοτήθηκαν πριν από αυτό το νομοσχέδιο και σε νέους που θα συνταξιοδοτηθούν μετά την ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου. Για τους παλιούς λοιπόν θεσπίζει ότι οι όποιες μειώσεις μέχρι 300€ προκύψουν από αυτόν τον επαναϋπολογισμό των συντάξεων τους, θα καταγράφονται αλλά δεν θα παρακρατούνται από το κράτος ως το 2018, ενώ στους νέους θα υπάρχουν αυτές οι μειώσεις άμεσα. Δηλαδή ο αντιασφαλιστικός κυβερνητικός κύκλωπας, θα φάει τους παλιούς τελευταίους και γι’ αυτό να είναι ευχαριστημένοι και να μην αντιδράσουν, ενώ οι νέοι να αντιδράσουν, όχι ενάντια στην κυβέρνηση αλλά ενάντια στους παλιούς που «ευνοούνται»

Όλα αυτά που περιέχονται στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης καθώς και όσα άλλα σχεδιάζονται σε βάρος μας, είναι γνωστά και μάλιστα ακόμα και στις λεπτομέρειές τους. Αναδείχνονται καθημερινά με κάθε είδους, τύπου και σκοπιμότητας δημοσιεύματα, αναδείχτηκαν και με τη γενική πανεργατική απεργία που έγινε στις 4 του Φλεβάρη. Από τότε και μέχρι σήμερα έγιναν και κάποιες άλλες κινητοποιήσεις που, χωρίς να υποτιμά κανείς την αξία τους, ωστόσο ήταν κινητοποιήσεις αναμονής, ή «προς τιμήν» μιας 48ωρης γενικής πανεργατικής απεργίας που «θα γίνει όταν το νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο θα πάει για ψήφιση στη βουλή». Αυτή είναι η απόφαση που πάρθηκε και στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ από τις παρατάξεις του νέου και του παλαιού κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού αλλά και δυστυχώς και του ΠΑΜΕ. Δηλαδή τι είπαν επί της ουσίας αυτές οι παρατάξεις με αυτήν τους την απόφαση; Λένε ότι δεν κάνουμε αγώνα για να μην επιτρέψουμε να πάει το νομοσχέδιο στη βουλή όπως θα’πρεπε αλλά ότι θα κάνουμε την απεργία όταν θα ψηφίζεται, μια απεργία δηλ. διαμαρτυρίας. Λένε κοντολογίς με αυτήν τους την πράξη, ότι είναι μοιραίο, είναι αντικειμενικό, είναι αναπότρεπτο να έρθει αυτό το νομοσχέδιο στη βουλή, γι’ αυτό επιλέγουμε να μην κάνουμε κανέναν αγώνα αποτροπής, κανέναν αγώνα για να μην πάει το νομοσχέδιο στη βουλή και απλά θα κάνουμε μια 48ωρη απεργία όταν αυτό θα ψηφίζεται στη βουλή. Έτσι αφήνουμε τα πράγματα να εξελιχθούν κατά πως σχεδιάζουν η κυβέρνηση και το κουαρτέτο και όταν η κυβέρνηση φέρει το νομοσχέδιο στη βουλή, αποφασίζουμε ότι θα κάνουμε μια 48ωρη γενική πανεργατική απεργία που θα δείξουμε την κατηγορηματική αντίθεσή μας όταν αυτό θα ψηφίζεται. Κάνουμε δηλαδή απεργία όχι για να μην πάει το νομοσχέδιο στη βουλή αλλά για να δείξουμε τη διαμαρτυρία μας την ώρα της ψήφισής του!!! όταν πια θα είναι αργά. Αν, όμως, έτσι λειτουργούσε το συνδικαλιστικό κίνημα και το 2001 στο γνωστό αντιασφαλιστικό σχέδιο του Γιαννίτση, θα είχαν από τότε θεσμοθετηθεί αυτά τα ακραία αντιασφαλιστικά μέτρα που περιέχει το τωρινό νομοσχέδιο. Ευτυχώς όμως τότε επικράτησε η λογική: κάνουμε αγώνες για να μην πάει το νομοσχέδιο στη βουλή. Και έγιναν πράγματι δυνατοί αγώνες και πρωτοφανείς σε όγκο, αποφασιστικότητα και παλμό διαδηλώσεις που εμπόδισαν την εισαγωγή και ψήφιση στη βουλή αυτού του αντιασφαλιστικού εκτρώματος. Δικαίως επομένως σήμερα οι εργαζόμενοι αγανακτούν και εξοργίζονται με αυτήν την τακτική που επέλεξαν οι προαναφερόμενες παρατάξεις. Μια τακτική που παροπλίζει και ευνουχίζει το συνδικαλιστικό κίνημα, μια τακτική που άφησε εδώ και τρεις μήνες (από τη γενική απεργία στις 4 Φλεβάρη), απερίσπαστους την κυβέρνηση και το κουαρτέτο να σχεδιάζουν και να «ωριμάζουν» το πέρασμα των αντεργατικών αντιλαϊκών μέτρων τους. Όταν πάνε και έρχονται οι εκπρόσωποι του κουαρτέτου, όταν επί μέρες συνεδριάζουν και συσκέπτονται στο «ΧΊΛΤΟΝ», όταν διαρρέουν σενάρια επί σεναρίων για εθισμό της κοινής γνώμης στα μέτρα τους και δεν γίνεται καμιά κινητοποίηση ενώ θα’πρεπε όλες αυτές τις μέρες να είναι αποκλεισμένη η Αθήνα από τις κινητοποιήσεις, τότε κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Όταν εξελίσσεται μια τέτοια αντεργατική λαίλαπα και επικρατεί «νηνεμία» στο κίνημα, όταν οι εργαζόμενοι ακούνε ότι θα γίνει απεργία την ώρα της ψήφισης αυτής της λαίλαπας, την ώρα δηλαδή που θα ψηφίζεται και θα επικυρώνεται με θετική ψήφο μέσα στη βουλή και με μια ατελέσφορη αρνητική ψήφο της 48ωρης απεργίας έξω από τη βουλή, είναι ευνόητο να εδραιώνεται στη συνείδησή τους η άποψη, ότι τίποτα δεν μπορεί να αποτρέψει αυτήν την εξέλιξη, ότι είναι παντοδύναμοι και ανίκητοι οι αντίπαλοι και επομένως είναι μάταιος κάθε αγώνας. Αλλά και η κυβέρνηση και οι εταίροι της στο κουαρτέτο, σφυγμομετρούν τους εργαζόμενους, βρίσκουν ελλιποβαρές το συνδικαλιστικό κίνημα και αποθρασύνονται.

Αυτή η τακτική, για μεν τις συνδικαλιστικές παρατάξεις του παλιού και νέου εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού είναι ευεξήγητη αφού έτσι συναινούν για ακόμα μια φορά στις αντιλαϊκές επιλογές των πολιτικών φορέων τους και μάλιστα με τον αγωνιστικό μανδύα της 48ωρης απεργίας. Για την παράταξη όμως του ΠΑΜΕ, αυτή η τακτική δημιουργεί πολλά ερωτηματικά όταν μάλιστα αξιοποιείται εντέχνως από την κυβέρνηση αλλά και από κάθε λογής καλόπιστους ή κακόπιστους καλοθελητές. Έτσι, κάποιοι από την κυβέρνηση νουθετούν τους συνδικαλιστές της, λέγοντας τους να έχουν κατανόηση και να πάρουν υπόψη τους, τους κομμουνιστές που, τάχατες, κατανοούν την κρισιμότητα της κατάστασης και γι’ αυτό είναι συγκρατημένοι και κάνουν μετρημένα βήματα και όχι διαρκείς αγώνες ανατροπής. Κάποιοι άλλοι, εκλαμβάνουν αυτήν την τακτική ως σιωπηρή στήριξη στην κυβέρνηση, διατυπώνοντας την άποψη ότι το ΚΚΕ που ελέγχει και κατευθύνει το ΠΑΜΕ, δεν μπορεί να ελέγξει τις εξελίξεις από μια ενδεχόμενη πτώση της κυβέρνησης, ως αποτέλεσμα των δυναμικών κινητοποιήσεων και γι’ αυτό δεν ευνοεί δυναμικούς αγώνες ανατροπής. Άλλοι πάλι, έχοντας υπόψη την απολυτότητα της άποψης του ΚΚΕ, ότι μόνο με την ανατροπή του καπιταλισμού μπορούν να λυθούν όλα τα προβλήματα και τίποτα ούτε μικρό ούτε μεγάλο δεν μπορεί να γίνει στο έδαφος του καπιταλισμού, διαδίδουν ότι συνειδητά οι κομμουνιστές δεν συναινούν σε διαρκείς, μαζικές, δυναμικές κινητοποιήσεις, έτσι ώστε να αφεθούν ασύδοτοι οι καπιταλιστές και να κάνουν τη ζωή του λαού κόλαση και έτσι, κάτω από μια τέτοια κατάσταση, να αυτοεκπληρωθεί η προφητεία του ΚΚΕ, ότι τίποτα δεν γίνεται μέσα στον καπιταλισμό. Τέτοια λέγονται και διαδίδονται που συνδυασμένα με διάφορες παραλλαγές και εκδοχές, κυκλοφορούν ανάμεσα στους εργαζόμενους που τους απογοητεύουν και τους κάνουν καχύποπτους και επιφυλακτικούς. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη ζημιά που προκύπτει από μια τακτική αναμονής, μέχρι την ψήφιση των νέων αντεργατικών, αντιασφαλιστικών και φορομπηκτικών κυβερνητικών μέτρων, ανεξάρτητα από τη βασιμότητα ή μη των προαναφερόμενων και άλλων ανάλογων διαδόσεων. Είναι γεγονός πάντως, ότι, αντικειμενικά, μια τέτοια συνδικαλιστική στάση αναμονής για αγώνες όταν ψηφίζονται αντιλαϊκά μέτρα, όταν δηλ. είναι πια αργά, προσφέρεται για εκμετάλλευση από την κυβέρνηση, την διευκολύνει και της δίνει ακόμα τη δυνατότητα να έχει και το προβάδισμα στην πρωτοβουλία κινήσεων και στην τακτική της. Έτσι η κυβέρνηση, γνωρίζοντας ότι η 48ωρη απεργία θα γίνει στις μέρες κατάθεσης και ψήφισης του νομοσχεδίου στη βουλή, προφασιζόμενη ότι δίνει μάχες με το κουαρτέτο, τράβηξε τις συζητήσεις μαζί του και τις έφτασε παραμονές του Πάσχα. Καταθέτει λοιπόν το νομοσχέδιο στη βουλή την Παρασκευή το απόγευμα πριν τη μεγαλοβδομάδα και αρχίζει τη συζήτησή του στις αρμόδιες επιτροπές τη Μεγάλη Δευτέρα, σχεδιάζοντας να το τελειώσει μέσα στην πασχαλιά, έχοντας επίγνωση ότι πασχαλιάτικα η 48ωρη απεργία αλλά και άλλες κινητοποιήσεις είναι δύσκολο να γίνουν ή και αν γίνουν, με τα σημερινά δεδομένα θα είναι αποδυναμωμένες και θα έχουν μικρή απήχηση.

Οι εργαζόμενοι όμως θα πρέπει να παραμερίσουν όλους εκείνους που απεργάζονται τη διάλυση του συνδικαλιστικού κινήματος και πρώτα και κύρια τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης που, κατ’ επιταγήν των εταίρων της στην ευρωπαϊκή ένωση, ετοιμάζει επέλαση στα εργασιακά δικαιώματα και στη λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος. Ταυτόχρονα όμως θα πρέπει να παραμερίσουν τον παλιό και νέο κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό που είναι συνένοχος για τον ευνουχισμό του συνδικαλιστικού κινήματος και για τον παροπλισμό του, ειδικά σε καθοριστικές για τα δίκαια των εργαζομένων στιγμές, όπως είναι οι σημερινές. Ανάλογα θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της και η ηγεσία και η καθοδήγηση του ΠΑΜΕ που οι αγκυλώσεις τους σε θεωρητικές απολυτότητες και μονομέρειες, τους οδηγούν σε ασυνάρτητες και επιζήμιες για το συνδικαλιστικό κίνημα και για τους εργαζόμενους τακτικές, όπως στην προκειμένη περίπτωση η σύμπραξή τους με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό στη απόφαση για τη 48ωρη απεργία της αναμονής που, αντικειμενικά, όπως αναλύθηκε παραπάνω και αποδείχνεται από τα γεγονότα, αποβαίνει επιζήμια για τους εργαζόμενους και για το συνδικαλιστικό κίνημα.

Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, είναι άμεση ανάγκη, η βάση των εργαζομένων, έστω και τώρα, ξεπερνώντας τις εγγενείς και αντικειμενικές μεγάλες δυσκολίες και υπερβαίνοντας τον εαυτό της, αυτήν τη 48ωρη απεργία να τη διασώσει, μετατρέποντας την σε πολυήμερο δυναμικό και αποτελεσματικό αγώνα, συνδυάζοντάς την με καθημερινές διαδηλώσεις και περικυκλώσεις της βουλής. Εκείνο που προέχει σήμερα είναι να μην ηττηθεί το κίνημα, να μην πεθάνει η ελπίδα. Και για να γίνει αυτό, το ασύνταχτο μέτωπο που εκ των πραγμάτων συσπειρώνεται ενάντια στη λογική των αντιλαϊκών μέτρων και στις αιτίες που τα γεννούν, είναι άμεση ανάγκη, να συνταχτεί οργανωτικά και να βαδίσει έναν συνεχή ανένδοτο αγώνα που θα ωριμάζει τις συνειδήσεις για γενικότερες και ριζικότερες φιλεργατικές κοινωνικοοικονομικές αλλαγές.

πηγη: ergatikosagwnas.gr