Τα υψηλότερα επίπεδα να καταγράφονται στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Νοτιοανατολική Ασία

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποίησε σήμερα ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση των πόλεων παγκοσμίως έχει αυξηθεί σε ανησυχητικό βαθμό, με τα υψηλότερα επίπεδα να καταγράφονται στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Νοτιοανατολική Ασία.

Σχεδόν το 80% των κατοίκων των αστικών περιοχών εκτίθεται σε επίπεδα ατμοσφαιρικής ρύπανσης που δεν τηρούν τα όρια που έχει θέσει ο ΠΟΥ, σύμφωνα με έκθεση που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα ο διεθνής οργανισμός. Η ατμοσφαιρική ρύπανση δεν είναι ίδια για όλο τον κόσμο.

"Αν και πλήττονται όλες οι περιοχές του κόσμου, οι κάτοικοι των πόλεων χαμηλού εισοδήματος είναι αυτοί που υφίστανται τις περισσότερες συνέπειες", προειδοποιεί.
Σύμφωνα με την μελέτη, το 98% των πόλεων που έχουν περισσότερους από 100.000 κατοίκους στις χώρες χαμηλού ή μεσαίου εισοδήματος δεν τηρούν τις κατευθυντήριες γραμμές του ΠΟΥ σε σχέση με την ποιότητα του αέρα. Στις χώρες υψηλού εισοδήματος, το ποσοστό αυτό μειώνεται στο 56%.

Η ατμοσφαιρική ρύπανση, η οποία οφείλεται σε υψηλές συγκεντρώσεις μικρών σωματιδίων (ΜΡ10) και λεπτών σωματιδίων (ΜΡ2,5) που περιλαμβάνουν ρύπους όπως τα οξείδια του θείου, τα νιτρικά και η αιθάλη, συνιστούν τον κύριο περιβαλλοντικό παράγοντα για την υγεία.
Η ρύπανση αυξάνει τον κίνδυνο αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου, καρδιοπάθειας, καρκίνου του πνεύμονα και οξέων αναπνευστικών νοσημάτων, κυρίως άσθματος, ενώ προκαλεί περισσότερα από τρία εκατομμύρια πρόωρους θανάτους ετησίως.

"Όταν ο μολυσμένος αέρας τυλίγει τις πόλεις μας, οι πιο ευάλωτοι αστικοί πληθυσμοί --οι πιο νέοι, οι πιο ηλικιωμένοι και οι πιο φτωχοί-- είναι οι πλέον πληγέντες", αποκαλύπτει η δρ Φλάβια Μπουστρέο, γενική υποδιευθύντρια του ΠΟΥ αρμόδια για την οικογενειακή υγεία.

Αύξηση 8% μέσα σε διάστημα 6 χρόνων

Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι οποίοι συνέκριναν τα επίπεδα των λεπτομορίων σε 795 πόλεις 67 χωρών, τα παγκόσμια επίπεδα ατμοσφαιρικής ρύπανσης σε αστικό περιβάλλον αυξήθηκαν κατά 8% μεταξύ 2008 και 2013.

Τα υψηλότερα επίπεδα ατμοσφαιρικής ρύπανσης παρατηρήθηκαν στις χώρες χαμηλού ή μεσαίου εισοδήματος της ανατολικής Μεσογείου και της νοτιοανατολικής Ασίας, όπου τα μέσα ετήσια επίπεδα είναι συχνά πενταπλάσια έως και δεκαπλάσια των ανώτατων ορίων του ΠΟΥ. Οι χώρες χαμηλού εισοδήματος της περιοχής του δυτικού Ειρηνικού τις ακολουθούν από κοντά.
Σύμφωνα με τον πίνακα που έχει καταρτίσει ο ΠΟΥ, το Ριάντ, το Νέο Δελχί, το Κάιρο και το Πεκίνο συγκαταλέγονται στις πόλεις όπου η ατμοσφαιρική ρύπανση είναι η πλέον επιβαρυμένη σε μόρια ΜΡ10.
 
Στη Ευρώπη, Παρίσι και Ρώμη πιο μολυσμένα σε σχέση με το Λονδίνο και τη Γενεύη
Στην Ευρώπη, τα επίπεδα συγκέντρωσης μικρών σωματιδίων και λεπτών σωματιδίων είναι ουσιαστικά τα ίδια στο Λονδίνο και τη Γενεύη, ενώ είναι ελαφρώς υψηλότερα στο Παρίσι και την Ρώμη.

Οι περισσότερες πηγές ατμοσφαιρικής ρύπανσης σε αστικό περιβάλλον δεν προέρχονται από ιδιώτες, σύμφωνα με την υπηρεσία του ΟΗΕ, η οποία συνιστά τον περιορισμό των εκπομπών των βιομηχανικών ρύπων, την αύξηση της χρήσης πηγών ανανεώσιμης ενέργειας και την προτίμηση στα γρήγορα μέσα μεταφοράς και τα δίκτυα ποδηλατοδρόμων.

πηγη: protothema.gr

Κρίσεις με χαρακτηριστικά την έντονη, βαθιά και εξαιρετικά επίμονη οικονομική και κοινωνική παρακμή δεν περιορίζονται στον επηρεασμό της ζωής των άτυχων που τις βιώνουν. Όπως και οι μεγάλοι πόλεμοι, επηρεάζουν μακροπρόθεσμα την εθνική ταυτότητα ή, για να αποφευχθεί κάθε φυλετική ερμηνεία αυτού του όρου, τον λαό και τον πολιτισμό ενός τόπου. Οι Γερμανοί φέρουν ακόμα μέσα τους το σύνδρομο ενοχής για τη στάση της χώρας τους στον πρώτο και τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Εγγλέζοι περιφέρονται γύρω από τον βρετανικό ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία, άλλοι με νοσταλγία, άλλοι με αυταπάτες ότι είναι ακόμα αυτοκρατορική δύναμη, άλλοι με λύπη. Οι Αλβανοί έχουν την αίσθηση ότι αιωνίως θα ζουν σε μια χώρα σε κρίση.

Αυτή την επίδραση της ευρωπαϊκής κρίσης στην εθνική ταυτότητα τη βλέπουμε πολύ καθαρά στην περίπτωση της Μεγάλης Βρετανίας. Κι είναι καλό αυτό για την ίδια, γιατί η συζήτηση για το Brexit, για τις δύο εναλλακτικές επιλογές, γίνεται δημόσια, ανοιχτά και σε βάθος. Χαρακτηριστική εκδήλωση αυτού του φαινομένου είναι η άγρια σύγκρουση που έχει ανάψει ανάμεσα στους ιστορικούς, διαιρώντας την ακαδημαϊκή κοινότητα από την Οξφόρδη μέχρι το πιο ακραίο περιφερειακό πανεπιστήμιο. Από τη μια οι «Ιστορικοί για τη Βρετανία» που υποστηρίζουν ότι οι κοινοβουλευτικοί τους θεσμοί έχουν μια σαφή εντοπιότητα, ότι εκεί η πρόοδος βημάτιζε συνεχώς με μεταρρυθμίσεις, κι όχι με αιματηρές επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις όπως σε Γαλλία ή Γερμανία, κι ότι πάντα υπήρχε μια βρετανική ιδιαιτερότητα απέναντι στην Ευρώπη. Το αντίπαλο στρατόπεδο, χωρίς τίτλο αλλά οπαδοί της παραμονής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, υποστηρίζουν ότι από τις λεγεώνες του Καίσαρα μέχρι τους ναπολεόντειους πολέμους κι από εκεί μέχρι την πτώση του τείχους του Βερολίνου, η Βρετανία έχει υπάρξει ως ευρωπαϊκή δύναμη.

Δυστυχώς, αληθινά δυστυχώς, ανάλογες συζητήσεις για τους εναλλακτικούς δρόμους δεν γίνονται ούτε στην επιστημονική κοινότητα –με ελάχιστες τιμητικές εξαιρέσεις - ούτε στον δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα. Αδιάκοπο κουβεντολόι με μαντείες για το τι μαγειρεύεται στο Eurogroup ή για τις ανούσιες, ασήμαντες και ανύπαρκτες διαφορές στα πλαίσια ενός υποτελούς στους ξένους δικομματισμού.

Πολλές φορές οι μικρές συζητήσεις λίγων φίλων ή συγγενών στο τραπέζι μιας ταβέρνας ή στον κήπο ενός σπιτιού ή κάποιων ανήσυχων νέων σε μια καφετέρια είναι κλάσεις ανώτερες από τα τραπέζια και τα παράθυρα των κεντρικών τηλεοράσεων. Μιλάνε με απλά λόγια για την ιστορία μας, για τα παραδείγματα άλλων χωρών, για τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα του λαού μας.

Αξίζει να την κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Αξίζει να σκεφτούμε αυτός ο πολυβασανισμένος και ταπεινωμένος λαός με τι κώδικες, με τι αξίες, με τι δυνατότητες, γενικά με ποιά χαρακτηριστικά θα διαμορφώσει από εδώ και πέρα την πορεία του και με ποιά θα βγει από την κρίση.

Όπως και σε κάθε λαό, αν αναλογισθούμε το παρελθόν, θα βρούμε αρνητικά και θετικά χαρακτηριστικά. Αρνητικά θα μπορούσαμε να πούμε τη διχόνοια, από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο –μια που βρισκόμαστε εδώ– μέχρι τον εμφύλιο της δεκαετίας του ’40. Την προγονολατρεία - νιώθουμε μοναδικοί για τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, αυτός όμως θυσίασε την ίδια του τη ζωή στον αγώνα ενάντια στον ξένο κατακτητή και δεν περιοριζόταν στις δάφνες των προπατόρων του όπως εμείς. Η εξάρτηση - από την υποταγή στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία μέχρι το πατριαρχείο, την τουρκοκρατία ή την ξενοδουλεία της ιθύνουσας πολιτικής τάξης, αλλά και ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας, όλα τα χρόνια μετά την απελευθέρωση μέχρι σήμερα.

Δίπλα σε αυτά, πάλι όπως σε κάθε λαό, θα βρούμε τα θετικά χαρακτηριστικά, που πάντα υπερτονίζονται για να δυναμώσουν την αυτοεκτίμηση, όπως το φιλότιμο, η ιδιόρρυθμη εργατικότητα, το εμπορικό δαιμόνιο, η ναυτική ικανότητα.

Υπάρχει όμως κάτι πιο σημαντικό, πολύτιμο και εξαιρετικά αναγκαίο για σήμερα. Η ικανότητα αυτών των κοινωνιών που αναπτύχθηκαν στα παράλια του Αιγαίου και του Ιονίου να συγκρούονται, να αναμετρώνται και να εξέρχονται νικηφόρες απέναντι στις επικρατούσες συμβατικές αντιλήψεις. Η ικανότητα να επινοούν εντελώς καινοτομικούς ριζοσπαστικούς δρόμους στις σκέψεις και στη δράση, να έχουν τη γενναιότητα να βηματίσουν προς το διαφορετικό. Έτσι γεννήθηκε η ελληνική σοφία, όχι από το κεφάλι ή το πόδι ενός θεού, αλλά από έναν λαό, που κατέστησε ξεπερασμένη την ερμηνεία του κόσμου ως παράγωγου μια ανώτερης δύναμης, έκανε χωρίς δισταγμό πέρα τους θεούς, τις νύμφες και τους ιερείς και αναζήτησε με τον «λόγο» την ερμηνεία της φύσης και των νόμων της. Δεν ήταν σκόρπιες κουβέντες αυτά. Έτσι γεννήθηκε η παγκόσμια φιλοσοφία, η μελέτη της φύσης, τα μαθηματικά, η ιατρική. Και σε κοινωνικό επίπεδο γεννήθηκαν οι δημοκρατικοί θεσμοί με λειτουργίες που ακόμα και σήμερα θα μας φαίνονταν εξτρεμιστικές, όπως η εκλογή πολιτικών ηγετών, στρατηγών, νομοθετών με κλήρωση – παρά το γεγονός ότι το άλλο μεγάλο βήμα, η ισοπολιτεία όλων, συμπεριλαμβανομένων των δούλων, δεν μπόρεσε να γίνει.

Ας μη φοβόμαστε λοιπόν. Ας μην αφήνουμε να μας φοβίζουν τραπεζίτες, μέσα ενημέρωσης, εξανδραποδισμένοι πολιτικοί. Κατ’ αυτούς, αν η Ελλάδα πάρει ένα διαφορετικό δρόμο από τον καταστροφικό που μας υπαγορεύουν τα μεγάλα καπιταλιστικά κέντρα, σε λίγο η Πελοπόννησος θα φέρνει σε Ουκρανία, η Στερεά Ελλάδα σε Συρία, στα Γιάννενα θα έχει μεταστεγαστεί το Ισλαμικό Χαλιφάτο και τα Χανιά θα πυρπολούνται όπως το Ντιγιαρμπακίρ. Τέρατα και σημεία – όπως οι Μάγοι, οι Γόητες, οι Οιωνοσκόποι, οι Τσαρλατάνοι αντιμετώπιζαν το ορθό λόγο στη Μίλητο, τη Σικελία, την Αθήνα.

Ας μην αφήσουμε λοιπόν τα σύγχρονα χαρακτηριστικά της σημερινής Ελλάδας της κρίσης να γίνονται η υποτακτικότητα, ο ραγιαδισμός, η μοιρολατρία, ο πεσιμισμός, η ηττοπάθεια, η συμβατικότητα, η παραίτηση, η παθητικότητα, ο τρόμος απέναντι στο καινούργιο. Ας κατανοήσουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τις συνταγές, τα φάρμακα και τις εντολές των ισχυρών της Ευρώπης. Ότι δεν είμαστε πιο ανίκανοι από τους Σουηδούς ή τους Δανούς ή τους Νορβηγούς που δεν χρειάζονται το νόμισμά τους και τους καταστροφικούς τους εαυτούς. Ότι μπορούμε να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας κι ότι μπορούμε να κυβερνήσουμε το σκάφος με σταθερότητα μέσα από τα άγρια πελάγη του σημερινού κόσμου. Ότι χρειάζεται, σε αυτό τον στόχο της απελευθέρωσης από τα δεινά αυτού του τόπου, προηγουμένως να απελευθερώσουμε τον εαυτό μας. Να τον κάνουμε σύμμαχο, εμπνευστή και αρωγό σε αυτό τον απελευθερωτικό στόχο, από αντίπαλο, φρένο και εμπόδιο.

Θα ήθελα τέλος να πω πως υπάρχουν κάποιες ελάχιστες, σημαντικές και ιστορικές πόλεις στον πλανήτη που αυτές, ή παράγωγά τους, είναι γνωστές σε ένα αξιόλογο τμήμα του πληθυσμού της γης. Νέα Υόρκη, Βερολίνο, Παρίσι, Πεκίνο – ή νεοϋορκέζικη ζωή, παριζιάνικη μόδα, βερολινέζικα λουκάνικα, μεγάλο τείχος Πεκίνου. Καμία όμως δεν είναι τόσο πλατιά γνωστή, όσο μια μικρή πόλη, λίγα χιλιόμετρα πέρα από εδώ, από τον Πύργο. Άνθρωποι που δεν έχουν ακούσει το Παρίσι ή τη Μόσχα, ή το Νέο Δελχί, που δεν ξέρουν αν η Ευρώπη είναι ήπειρος ή λίμνη, που δεν γνωρίζουν σε ποιο ημισφαίριο είναι η Ελλάδα, αυτή τη λέξη γνωρίζουν: «Ολυμπία», «Ολυμπιακοί Αγώνες». Και πού βρίσκεται στις μέρες μας αυτή η κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού, αθλητισμού και ειρήνης; Σε μια ευρωπαϊκή περιφέρεια που είναι από τις πιο φτωχές της Ένωσης, σε έναν νομό που είναι από τους πιο φτωχούς της Ελλάδας, δίπλα σε μια πρωτεύουσα που, όπως το είδα με τα μάτια μου το μεσημέρι, είναι πνιγμένη στα σκουπίδια και τη σήψη, με ένα κράτος ανίκανο, απόν και εγκληματικό.

Όχι, όχι, όχι λοιπόν. Δεν έχουμε δικαίωμα να αναβάλουμε την έναρξη ή να σταματήσουμε την προώθηση επαναστατικών μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη ο τόπος μέχρις ότου μια οργανωμένη δημοκρατική κοινωνία θα μπορεί να παρεμβαίνει λυτρωτικά για να λύνει ένα οξύ τοπικό πρόβλημα. Μέχρις ότου οι πόλεις μας σταματήσουν να είναι εστίες υλικής, κοινωνικής και ψυχικής σήψης και αρχίσουν να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των κατοίκων τους. Μέχρις ότου διαλυθεί το νέφος του μαρασμού, της κακομοιριάς και της απαισιοδοξίας, από την κουζίνα και το σαλόνι κάθε διαμερίσματος, και περάσει το φως του ήλιου από τα παράθυρα. Μέχρις ότου οι οικογένειες σταματήσουν να μετρούν πόσους ανέργους έχουν και αρχίσουν τις βραδινές αφηγήσεις για τη δουλειά και τις δυνατότητές τους. Μέχρις ότου σταματήσουν τα νέα παιδιά να εκδιώκονται ως εξόριστα από τον τόπο, να περιφέρονται άσκοπα στους δρόμους χωρίς παρελθόν, παρόν και μέλλον εργασίας, να χιλιοπαρακαλούν για μια δουλειά εξευτελιστική για τις γνώσεις τους, εξευτελιστική για την αμοιβή της, εξευτελιστική για την περηφάνια που ο καθένας μας θα ήθελε για το παιδί του. Μέχρις ότου εμείς συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε κάνει κάτι που αφήνει στην ιστορία αυτού του τόπου όχι λαδιές, μουτζούρες και μαύρες σελίδες, όπως μέχρι σήμερα, αλλά μια πνοή δημιουργίας, προοπτικής, αισιοδοξίας και ελευθερίας.

πηγη: sxedio-b.gr

του Αλέκου Αναγνωστάκη.

Νέα κατάσταση: Η πολιτική ως πραγματικότητα και το ψέμα ως πολιτική

Με την ιδιαίτερης σημασίας δήλωση του Τσίπρα στη Βουλή πως «είχαμε αυταπάτες», δήλωση - απάντηση σε όσους μέσα και έξω από το ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζονται ότι μπορούν να κάνουν κάτι άλλο από την πλήρη υποταγή στη λογική της ΤΙΝΑ (δεν υπάρχει εναλλακτική λύση) και με τη δήλωσή του στο υπουργικό συμβούλιο πως «Δεν πετάμε στα σύννεφα, αλλά ήρθαν καλές ειδήσεις», η κυβέρνηση του ψέματος και της βίας πανηγυρίζει για τα κανιβαλικά μέτρα που φόρτωσε στις πλάτες του ελληνικού λαού.

 Τα μέτρα που υπερψηφίστηκαν από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, χωρίς μια διαμαρτυρία, “ούτε καν ένα δάκρυ” αφορούν:

 - τη νεοσυντηρητική αναμόρφωση του συνταξιοδοτικού συστήματος στην Ελλάδα,

- την επιδρομή στα «κόκκινα δάνεια», στα σπίτια δηλαδή και στις μικρές επιχειρήσεις των βιοπαλαιστών,

- την επιβολή στα λαϊκά εισοδήματα δέσμης επιπλέον φορολογικών επιβαρύνσεων,

- τα αβάσταχτα μέτρα σε βάρος των μεσαίων στρωμάτων (αγροτών, γιατρών, δικηγόρων, μηχανικών) που στέλνονται σε μεγάλες εταιρείες ή στον Καιάδα.

 Τα μέτρα αυτά ακολούθησαν τις πρόσφατες τροπολογίες για την απαλλαγή των βιομηχάνων από τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στο φυσικό αέριο και την απαλλαγή ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων από την καταβολή προηγούμενων προστίμων και λοιπών «επιβαρύνσεων», τη συγκρότηση από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ - ΣΕΒ του διαρκούς «Φόρουμ Βιομηχανίας», τη μορφοποίηση των μηχανισμών της σφοδρότερης ιδιωτικοποίησης - εκποίησης δημόσιας περιουσίας, τη συνεπαγόμενη πολιτική επιβράβευση της κυβερνητικής πολιτικής από το παραόργανο του Eurogoup.

• Όλα μαζί τα μέτρα, προηγούμενα και πρόσφατα, κλείνουν ένα κεφάλαιο της πολιτικής και ταξικής αναμέτρησης, δημιουργούν μια νέα κοινωνική και πολιτική κατάσταση.

 Η υπερψήφισή τους συνιστά ήττα για το εργατικό κίνημα που οπισθοχωρεί μπροστά στις υπέρτερες «δυνάμεις του εχθρού» και την Αριστερά, η οποία αδυνατεί να βρει τον βηματισμό της.

 Τα μέτρα εκτινάσσουν την εκμετάλλευση των σύγχρονων κολασμένων, οδηγούν στην περαιτέρω φτωχοποίηση του εργαζομένου και άνεργου λαού και νεολαίας, στη βίαιη συρρίκνωση των μεσαίων στρωμάτων. Στη μόνιμη και επιπλέον, κατά 15–30 %, μετατόπιση προς τα κάτω, σε σχέση με τις μειώσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Παπαδήμου, του βιοτικού επιπέδου των συνταξιούχων με την πατητή που δέχονται μέσω του τρόπου υπολογισμού των συντάξεων, των πραγματικών χρόνων εργασίας – ανεργίας και του ύψους των αποδοχών.

 Η πολιτική αυτή προστίθεται στη δραματική μείωση των εξόδων αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης με την καθήλωση των δημόσιων εκπαιδευτικών δαπανών για την Παιδεία στο 2,8 % (!) ΑΕΠ, τη διατήρηση της μείωσης-σοκ της δημόσιας δαπάνης για την υγεία πάνω από το 35% το χρονικό διάστημα 2009-2015.

 Προστίθεται στην απο-ασφάλιση των ελλήνων ανέργων και φτωχών, (3 εκατ. είναι ήδη οι ανασφάλιστοι), στο 1,3 εκατ. ανέργους, στα 6,3 εκατ. Έλληνες που βρίσκονται ήδη κάτω ή κοντά στο όριο της φτώχειας (τέταρτη χειρότερη θέση μεταξύ 35 χωρών του ΟΟΣΑ).

 Ο εναπομείνας και μεταλλαγμένος (μετά την αποχώρηση το καλοκαίρι 30.000 αγωνιστών) σε αριστερο-νεοφιλελεύθερο κόμμα ΣΥΡΙΖΑ, δεν περικόπτει μόνο μισθούς και κοινωνικές δαπάνες. Εξαιτίας αυτού του όποιου ιστορικού φορτίου που φέρει, το οποίο θέλουμε δεν θέλουμε συνδεόταν, μέχρι πρότινος, με τον ρεφορμιστικό βραχίονα της ελληνικής Αριστεράς και «τα κινήματα», επιφέρει ειδικό και σοβαρό πλήγμα σε αξίες, μεταλλάσσει αγωνιστές, σπέρνει απογοήτευση.

 Ειδική πλευρά αυτού του ζητήματος αποτελεί η κυβερνητική προπαγάνδα η οποία δεν έχει όρια στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας ειδικά σε ό,τι αφορά την «υπεραπόδοση» της οικονομίας, τα ματωμένα «πρωτογενή πλεονάσματα», το διαρκές τσάκισμα του λαού.

 Την προωθούμενη πούρα νεοφιλελεύθερη, βαθιά αντιλαϊκή πολιτική από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και τις κατά καιρούς κυβερνήσεις ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Παπαδήμου, στην οργάνωση της εργασίας (ύψος μισθών, ημερομισθίων και συντάξεων, ελαστικό ωράριο εργασίας, ατομικές ή επιχειρησιακές κατά βάση συμβάσεις εργασίας), στο ρόλο του δημόσιου τομέα (περιορισμένο και ιδιωτικοποιημένο το κοινωνικό του μέρος και ενισχυμένος ο κατασταλτικός και στρατηγικός–επιτελικός του ρόλος), θα έπρεπε κατά τους αστούς πολιτικούς «να την είχαμε μόνοι μας ανακαλύψει» και σε κάθε περίπτωση εφαρμόσει. Να θυμηθούμε για παράδειγμα τις δηλώσεις του κεντρικού τραπεζίτη Ντράγκι που συμπυκνώνουν και αποκαλύπτουν, άλλη μια φορά, την ουσία των εφαρμοζόμενων μέτρων: «Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα έχουν λίγη σχέση με το ευρώ. Σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις. Στην Ευρωζώνη η Ελλάδα μπορεί να το κάνει αυτό με τη στήριξη των εταίρων της». (Μ. Ντράγκι, «Bild» 28/4/2016).

Σε κάθε περίπτωση…

• Οι «επάνω» έχουν στρατηγική και τακτική

 Οι «εταίροι», οι αστικοί μηχανισμοί και οι κυβερνώντες έχουν στρατηγική: Την ανάταση της βαθιά χτυπημένης κερδοφορίας και του ελληνικού κεφαλαίου. Έχουν επίσης σαφή τακτική. Η αστική τάξη εφαρμόζει από την αρχή – και συνεχίζει – την πολιτική συγκέντρωσης των δυνάμεων της με την άμεση παρουσία  ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ (ευρώ) ώστε να αλλάξει καταθλιπτικά τους συσχετισμούς σε βάρος του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα και να περάσει την πολιτική της με τις λιγότερο δυνατές καθυστερήσεις και απώλειες.

 Οι απώλειες μπορεί να μην είναι - και δεν είναι - οι λιγότερες δυνατές, καθώς έχουν αλλάξει σε οκτώ χρόνια εφτά κυβερνήσεις, έχουν συρρικνωθεί βασικά κόμματα, μαζί και κόμματα του αστικού πάγκου, έχουν χρεοκοπήσει και εξαφανισθεί βασικά πουλέν της αστικής πολιτικής.

 Ωστόσο στο τέλος τα καταφέρνουν.

 ΣΕΒ και ΕΕ και αστικά κόμματα εκτίμησαν πως τα μέτρα μπορεί να περάσουν μόνο  σε συμμαχία και «με την στήριξη των εταίρων», της ΕΕ του ΔΝΤ και της ΕΚΤ(ευρώ). Οι έλληνες βιομήχανοι ειδικά, αλλά και λοιποί εκπρόσωποι της ελληνικής αστικής πολιτικής, παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις, αποδέχτηκαν το σύνολο των πακέτων – και την παρουσία ΕΕ, ΕΚΤ(ευρώ) και ΔΝΤ - εν γνώσει τους πως θα πλήρωναν και σε υπεραξία και σε εθνική κυριαρχία.  Ακριβώς για να βγει ο ελληνικός καπιταλισμός από την βαθιά κρίση που έχει περιπέσει, να ανατάξει την σε πρωτοφανή χαμηλά επίπεδα (ανάλογα της οικονομίας των ΗΠΑ) πεσμένη κερδοφορία του φορτώνοντας τα βάρη στις πλάτες του εργαζόμενου Λαού. 

 «Ως ο κατ' εξοχήν εκπρόσωπος των οργανωμένων ελληνικών επιχειρήσεων, ανακοινώνει αμέσως μετά τις εκλογές, ο ΣΕΒ θα είναι δίπλα στην κυβέρνηση...».  Ο δε πρόεδρος του ΣΕΒ Θ. Φέσσας σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt τον περασμένο Οκτώβρη τονίζει υποστηρικτικά: «Έχει (η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ) μια καθαρή εντολή από τους ψηφοφόρους. Η κυβέρνηση δείχνει πιο ενωμένη από ό,τι θα ήταν ίσως ένας ευρύτερος συνασπισμός». 

 Η όλη εξέλιξη δυσκολεύει τη ΝΔ και τον νεότερο Μητσοτάκη στην προώθηση της πολιτικής του «εδώ και τώρα εκλογές» και στην παρουσίασή του ως γνησιότερου και αποτελεσματικότερου εκφραστή της ίδιας πολιτικής.

 Ο Τσίπρας κατατροπώνει έτσι τον λαό και τον Μητσοτάκη ταυτοχρόνως. Και γι’ αυτό αισθάνεται χαρούμενος.

 Η αστική πολιτική λοιπόν ως εσωτερικό αναγκαίο συστατικό της είχε και έχει την πολιτική συγκέντρωσης και άμεσης παρουσίας των δυνάμεών της (τρόικα, κουαρτέτο, ΣΕΒ, κυβέρνηση).

• Η Αριστερά τι έχει;

 Η Αριστερά και το εργατικό κίνημα όχι μόνο δεν έχουν ανάλογη πολιτική, αλλά εμφανίστηκαν και εμφανίζονται με διαφορετικά συλλαλητήρια ή και εσωτερικά διχασμένα μπλόκα, με διαφοροποιήσεις ακόμη και στους συντονισμούς πρωτοβάθμιων σωματείων και ομοσπονδιών.

 Λες και η μια πορεία με διακριτό μπλοκ, συνθήματα, και προκηρύξεις της κάθε συλλογικότητας, θα εμπόδιζε την ανεξάρτητη παρουσία της. 

 Για το πέρασμα των μέτρων, οι εκπρόσωποι και οι μηχανισμοί της αστικής πολιτικής, (κόμματα, ΣΕΒ, ΜΜΕ ινστιτούτα) οργανώνουν επίσης την ιδεολογική – θεωρητική τους επίθεση με κεντρικό επιχείρημα το «σε όλη τη μεταπολίτευση ζούσαμε σε μια ψευδαίσθηση με δανεικά που μαζί (άντε και άδικα) τα τρώγαμε» και υποβοηθητικό το «παράγουμε ελάχιστα, είμαστε χώρα υπηρεσιών». (Αν ζούσαμε σε μια ψευδαίσθηση ευμάρειας και παράγαμε ελάχιστα, αυτό που απομένει, εκεί οδηγούν τη σκέψη, είναι να ξαναμοιράσουμε το ελάχιστο, τη φτώχεια. Περίπου αυτό που γίνεται).

 Η μαχόμενη Αριστερά όφειλε να επικεντρώνει και να πολλαπλασιάζει τα θεωρητικά και ιδεολογικά, πρωτίστως αποδεικτικά, πυρά της στη βάση πως «τέτοιου είδους κρίσεις ξεσπούν ακριβώς στα ντουζένια του καπιταλισμού», ή πως «ο καπιταλισμός έχει πρόβλημα, το πρόβλημα είναι ο ίδιος» και ότι  «η ελληνική κρίση έσκασε σε μια ισχυρή οικονομικά χώρα μεσαίου επιπέδου».

 Ακόμη και ο κλασικός σοσιαλδημοκράτης, υποστηρικτής του «Ναι» στο δημοψήφισμα, καθηγητής Κ. Βεργόπουλος αγανακτεί και σημειώνει: «Στη διάρκεια της οκταετίας 2001-2008, (σ.σ. πριν το ξέσπασμα της κρίσης) με την οικονομία να καταγράφει μέση ετήσια αύξηση 4,2%, οι πραγματικές αμοιβές των εργαζομένων δεν αυξήθηκαν παρά μόνον με 1,74% μέσο ετήσιο ρυθμό, ενώ τα κέρδη του κεφαλαίου εκτινάχθηκαν με μέση ετήσια προσαύξηση 8%…»

 Κατά την ίδια περίοδο, η συνολική εθνική κατανάλωση ως ποσοστό του ΑΕΠ δεν αυξήθηκε, αλλά αντίθετα συμπιέστηκε από 63% σε 60%, ενώ παράλληλα οι ξέφρενες επενδύσεις σε κεφαλαιακούς εξοπλισμούς εκτινάχθηκαν από 19,8% του ΑΕΠ το 2000 σε 26% το 2008. Στο επίμαχο διάστημα, η Ελλάδα αναδείχτηκε πρώτη χώρα στην ευρωζώνη, όμως όχι βέβαια σε υπερκαταναλωτισμό, αλλά σε υπερεπενδύσεις και με ρυθμό 3,5 φορές ανώτερο από τον αντίστοιχο μέσο όρο των εταίρων στο ευρώ.

 Κατά την κρίσιμη περίοδο που προηγήθηκε της σημερινής κρίσης, η Ελλάδα δεν υπήρξε καθόλου θύμα κάποιου υποθετικού υπερκαταναλωτισμού, αλλά κυρίως θύμα μιας «άγριας, αρπακτικής και αναρχούμενης» κεφαλαιοποίησης, που στη συνέχεια βρέθηκε απρόσμενα στο κενό με το ξέσπασμα της αμερικανικής και διεθνούς κρίσης από το φθινόπωρο του 2008».

 Αντ’ αυτού η μαχόμενη Αριστερά αναλώθηκε και αναλώνεται ανισότιμα σε ανούσιες εσωτερικές και εν πολλοίς τυφλές και αδιέξοδες (ενίοτε και μικροπρεπείς) εσωτερικές αντιπαραθέσεις.

 Oι εντυπωσιακού βαθμού - μέχρι παραλογισμού - διαφορές στην τακτική κομμάτων και ομάδων της μαχόμενης Αριστεράς, έχουν σαν αιτία: Τη διαφορετική και ομιχλώδη αντίληψη για τον στρατηγικό στόχο. Την αποστασιοποίησή τους από τα άμεσα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Το διαφορετικό «διάβασμα» της ιστορίας του εργατικού κινήματος, τη συντήρηση μύθων και την προσπάθεια μίμησής τους ή την υποτίμηση της ιστορίας - πέταμα του μωρού μαζί με τα απόνερα. 

• Η αντιλαϊκή πολιτική δεν γνωρίζει ανάπαυλα

 Στο Eurogroup της 24ης Μαΐου, εκτός του νέου μνημονίου, θα υπάρξει κάποια αναφορά σχετικά με το χρέος.

 Να θυμίσουμε πως το χρέος ανήλθε στα 321 δισ. ευρώ ή στο 179% του ΑΕΠ στις 31/12/2015 σύμφωνα με τον Ο.Δ.ΔΗ.Χ. (Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους) και παρά τις προβλέψεις της Κομισιόν (προέβλεπε ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας θα ήταν το 2012 στο 120% και το 2022 αρκετά κάτω από 110%, παραδοχή  πάνω στην οποία στηρίχτηκε και ολόκληρο το πρόγραμμα του PSI. Τώρα, σύμφωνα με τις δηλώσεις Μοσκοβισί στις 24/2/2016, ως βασικό σενάριο δέχεται  ότι ο δείκτης χρέους/ΑΕΠ θα φτάσει το 2020 στο 175%). Πάνω σε αυτό στηρίχτηκε το 3ο μνημόνιο.

 «Οι θεσμοί» αυτό που δείχνουν στη συγκυβέρνηση στο ζήτημα του χρέους είναι ένα κόκκαλο που να μπορεί να το γλείφει και να το επιδεικνύει στα κανάλια ως επιτυχία, και το οποίο διαρκώς απομακρύνουν. Γι' αυτό το κόκκαλο πανηγυρίζει ο Τσίπρας και αυτό το κόκκαλο κρατά αρραγή την κοινοβουλευτική ομάδα αποκαλύπτοντας ξανά την πολιτική τους ποιότητα.

Το ενιαίο και αρραγές της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποκαλύπτει – όπως συχνά ανάλαφρα γράφεται και ανέξοδα λέγεται – ψευδαισθήσεις και φρούδες ελπίδες, αλλά αντιθέτως και πρωτίστως την οπισθοχώρηση του κινήματος.

Αρκεί να επαναφέρουμε στη μνήμη πως ανάλογα μέτρα με την εξαγγελία τους και μόνο επέφεραν ρωγμές τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και στη ΝΔ, ρωγμές - αποτέλεσμα της επίδρασης του τότε κινήματος.

Το επόμενο διάστημα και με τη λήψη νέων μέτρων θα οξυνθούν με δεδομένο πως από το σύνολο του χρέους μόνο  €25 δισ. έχει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ενώ τα 238,4 δισ ευρώ περιστρέφονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση (€142 δισ. το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), 52,9 δισ. τα κράτη της ευρωζώνης, 27 δισ. η ΕΚΤ).

Σε αυτό το ζήτημα ρυθμιστής θα είναι η αρχή πως «η οικονομία καθορίζει και η πολιτική αποφασίζει και αντεπιδρά στην οικονομία». Οι αποφάσεις δηλαδή θα είναι ένα μείγμα οικονομικής δυναμικής πραγματικότητας και πολιτικών επιδιώξεων.

Ο εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης Στ. Ζάιμπερτ καθορίζει τα γενικά πολιτικά πλαίσια σε σχέση με το χρέος στο όνομα της ΕΕ: «Όλα έχουν εδώ και οκτώ μήνες αποσαφηνιστεί γραπτώς… το Γιούρογκρουπ επαναβεβαιώνει ότι ονομαστικό κούρεμα δημόσιου χρέους δεν είναι δυνατόν».

Αποκλείουν μάλιστα όχι μόνο τη μερική διαγραφή χρέους αλλά και το ενδεχόμενο μεταφοράς χρέους από το ΔΝΤ, ή την ΕΚΤ στον ESM. Ο Ντάισελμπλουμ επισήμανε ότι «κάτι τέτοιο θα αποτελούσε νέο πρόγραμμα, με νέα κεφάλαια από τον ESM και κατά συνέπεια θα συνοδευόταν από νέους όρους και προϋποθέσεις. Ο δε επικεφαλής του ESM, Κλ. Ρέγκλινγκ, απείλησε με τη δυνατότητα του μηχανισμού να κάνει άμεσα απαιτητά τα ποσά των δανείων που έχουν χορηγηθεί (θυμίζουμε ύψους περίπου στα 142 δισ. ευρώ), σε περίπτωση «αθέτησης» των υποχρεώσεων της ελληνικής κυβέρνησης προς το ΔΝΤ. 

Αυτό που υπόσχονται είναι μια ασαφής επιμήκυνσης της περιόδου χάριτος και πιθανόν της περιόδου αποπληρωμής, χαμηλότερο ίσως επιτόκιο και ίσως, με μηδαμινές πιθανότητες, τη μετατροπή των κυμαινόμενων επιτοκίων σε σταθερά.

Δηλαδή την αποπληρωμή, μετά τις οβιδιακές μεταμορφώσεις των Τσίπρα[i] και λοιπών, όλου του δανείου - και με τους τόκους - σε συνδυασμό με την καταλήστευση της δημόσιας περιουσίας και τη δημιουργία ενός «επενδυτικού περιβάλλοντος» πρωτοφανούς εκμετάλλευσης των εργατών στην 38^η σε παγκόσμια κατάταξη ελληνική αγορά και  οικονομία.  

Σημειώνουμε πως το Eurogroup στην τελευταία παράγραφο της ανακοίνωσης του μετά τη συνεδρίαση της προηγούμενης Δευτέρας 9.5.2016, προαναγγέλλει νέο μνημόνιο (Memorandum of Understanding, Μνημόνιο Κατανόησης, MoU [ii]), που θα συμπεριλάβει την λίστα προαπαιτούμενων δράσεων, καθώς και την έκθεση συμμόρφωσης για την πρώτη αξιολόγηση: «καλεί τους θεσμούς και τις ελληνικές αρχές να ολοκληρώσουν τις επόμενες ημέρες τις τεχνικές διεργασίες σχετικά με τη συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο πάνω στην πρώτη αξιολόγηση, συμπεριλαμβανομένου του μηχανισμού επείγουσας επέμβασης. Σε αυτό το πλαίσιο το Eurogroup προσβλέπει να λάβει άμεσα το προσχέδιο ενός πρόσθετου μνημονίου κατανόησης».

Στο επερχόμενο τέταρτο μνημόνιο που έρχεται θα εσωτερικεύεται η μέχρι τώρα πολιτική και θα αφήνεται ανοικτό το ζήτημα νέων μέτρων με τον πανταχού και πάντα παρόντα «αυτόματο κόφτη δημόσιων δαπανών».

Στο νέο μνημόνιο θα παίρνουν σειρά το ζήτημα των ομαδικών απολύσεων, του συνδικαλιστικού νόμου αλλά και νέων περικοπών, μέσω της πολιτικής των μηδενικών ελλειμμάτων στα ταμεία και την αβεβαιότητα στη χρηματοδότηση του νέου υπερταμείου ασφάλισης ΕΦΚΑ ("Ενιαίος Φορέας Κύριας Ασφάλισης").

Επομένως, καμιά καθυστέρηση δεν πρέπει να υπάρξει στην οργάνωση της πάλης απέναντι στην υλοποίηση των μέτρων που ψηφίστηκαν αλλά και στα επερχόμενα, με έγκαιρη προετοιμασία και προσανατολισμό στους χώρους εργασίας, με σταθερό το μέτωπο στην εργοδοσία και στην κυβερνητική πολιτική.

• Να ξανασχεδιάσουμε την πολιτική μας

 Εντός αυτής της κίνησης και μ' αυτό το πνεύμα χρειάζεται να οργανωθεί συλλογικά η συζήτηση για τον απολογισμό της συγκλονιστικής πενταετίας 2010-2015 από τη σκοπιά των αναγκαίων συμπερασμάτων για την επόμενη μέρα.

 Ώστε όχι μόνο να αποφύγουμε τον ορατό κίνδυνο της μόνιμης οπισθοχώρησης  και της μετατροπής των διαδοχικών πολιτικών και κινηματικών ηττών σε μια νέα ιστορική στρατηγική ήττα, αλλά να αποδείξουμε πως το πράγμα μπορεί να πάει αλλιώς.

 Να ξαναδούμε τα συνθήματα, τα αιτήματα, τη μετωπική πολιτική του ίδιου του κινήματος, ώστε να επιβληθεί όχι κάποια θολή – ανύπαρκτη στην πράξη - ανατροπή, αλλά η ανατροπή που θα έχει ουσιαστικό και βαθύ αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα και περιεχόμενο.

• Να ενισχύσουμε την αυτοτελή παρουσία της επαναστατικής Αριστεράς όχι για να χωρίσουμε αλλά για να ενώσουμε

 Να ενισχύουμε την προσπάθεια διαρκούς σύγκλισης και μετασχηματισμού των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς, επαναστατών και αγωνιζόμενων μεταρρυθμιστών, με τη δημιουργία μορφών συσπείρωσης, διαλόγου και δράσης σε μια άμεσα συμπαράταξη μάχης.

 Όχι για να διαχυθούμε σε αυτές αλλά – ως καθοριστικό - για να ενισχύεται ο προγραμματικός λόγος και η συνολική προσπάθεια όσων στρατεύονται κάτω από ένα συγκεκριμένο και στέρεο σύγχρονο κομμουνιστικό βηματισμό. Να δημιουργούνται και να αναγεννώνται οι θεωρητικοί, πολιτικοί και κινηματικοί όροι για μια βαθιά προγραμματική, αυτοτελή μετωπική και κινηματική αναγέννηση της Αριστεράς και του κινήματος.

Με σταθερή την αντίληψη πως η  επίδραση της εργατικής πολιτικής στον λαϊκό κόσμο και στις γραμμές ρεφορμιστικών κομμάτων (ακόμη και αστικών) γίνεται με την ανεξάρτητη πολιτική παρουσία και την αυτοτέλεια της εργατικής πολιτικής στους χώρους δουλειάς και στη γειτονιά και την ταυτόχρονη σταθερή και δημόσια εκφρασμένη επιδίωξη ενωτικής μετωπικής δράσης και συγκρότησης συμμαχιών σε όλα τα επίπεδα. 

[i] Α. Αναγνωστάκης, 15 Φεβρουαρίου 2015: Προσχώρηση ΣΥΡΙΖΑ στη “γραμμή Γιούνκερ” -  Εφημερίδα ΠΡΙΝ

[ii] (The Eurogroup calls upon the institutions and the Greek authorities to complete in the coming days the technical work on the staff level agreement on the first review, including the contingency mechanism. In this context, the Eurogroup looks forward to receive rapidly the draft supplemental MoU, including the final full list of prior actions, as well as the compliance report for the first review).

Πηγή: kommon.gr

Πρόσθετους φόρους 2,3 δισ. ευρώ φέρνει μέχρι και το 2018 το νέο πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Oικονομικών, το οποίο φιλοδοξεί να κλείσει τις υποχρεώσεις της πρώτης αξιολόγησης και να ανοίξει στο Eurogroup της Τρίτης τον δρόμο για την εκταμίευση μιας δόσης τουλάχιστον 6,5 δισ. ευρώ.

- Την αλλαγή του τρόπου προσδιορισμού των τελών ταξινόμησης Ι.Χ: Από την 1η Ιουνίου αλλάζουν τα τέλη ταξινόμησης των Ι.Χ και συνδέονται με τη λιανική τιμή προ φόρων και τους ρύπους με αποτέλεσμα μειώσεις για τα φθηνά και μη ρυπογόνα και αυξήσεις για τα ακριβά και περισσότερο ρυπογόνα με στόχο την αύξηση των δημοσίων εσόδων κατά 30 εκ. ευρώ.

- Την αύξηση του ΕΦΚ στα καύσιμα με στόχο πρόσθετα έσοδα ύψους περίπου 520 εκ. ευρώ. Από την 1η Ιουνίου 2016, στη βενζίνη ο ειδικός φόρος κατανάλωσης από τα 670 ευρώ ανά χιλιόλιτρο αυξάνεται σε 700 ευρώ. Σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς η επίπτωση θα είναι της τάξεως των 5 λεπτών από τα 1,35 στα 1,40 ευρώ ανά λίτρο σε επίπεδα μέσης τιμής με τα σημερινά επίπεδα διεθνών τιμών. Στο πετρέλαιο κίνησης, ο φόρος αυξάνεται από τα 330 στα 410 ευρώ το λίτρο (επιβάρυνση 8 λεπτών ανά λίτρο από το 1 ευρώ στο 1,08 ευρώ) και στο πετρέλαιο θέρμανσης ο ΕΦΚ αυξάνεται από τα 230 στα 280 ευρώ (από τα 75 λεπτά στα 81 λεπτά, επιβάρυνση έξι λεπτών ανά λίτρο). Στα υγραέρια τα οποία χρησιμοποιούνται ως καύσιμα κινητήρων ο ΕΦΚ αυξάνεται από 330 σε 430 ευρώ ανά χιλιόλιτρο ενώ από την 1η Ιουνίου απαλλάσσεται από τον ΕΦΚ το φυσικό αέριο το οποίο χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Το 2017

Τον επόμενο χρόνο το πολυνομοσχέδιο έχει ένα λογαριασμό πρόσθετων φόρων ύψους 1,1 δισ. ευρώ.

Συγκεκριμένα:

- Αυξάνεται από την 1-1-17 από το 20% στο 26% ο αναλογικός φόρος στα τσιγάρα ενώ στον καπνό αυξάνεται από τα 156,70 στα 170 ανά κιλό με στόχο πρόσθετα έσοδα 699 εκ. ευρώ.

- Η απόδοση από την αύξηση του βασικού συντελεστή του ΦΠΑ από το 23% στο 24% αυξάνεται λόγω της επιβολή τους για το σύνολο του έτους και φτάνει τα 437 εκ. ευρώ φέρνοντας στα δημόσια ταμεία πρόσθετα έσοδα 182 εκ. ευρώ.

- Από την 1-1-2017 προβλέπεται ο διπλασιασμός του ΕΦΚ στη μπύρα ο οποίος φτάνει τα 5 ευρώ ανά βαθμό PLATO κατά όγκο και εκατόλιτρο μπύρας (από 2,6 ευρώ που είναι σήμερα). Παράλληλα αυξάνεται σε 2,5 ευρώ ανά βαθμό Plato κατά όγκο και εκατόλιτρο μπίρας από 1,30 ευρώ που είναι σήμερα, ο μειωμένος συντελεστής ΕΦΚ που επιβάλλεται στην μπίρα που παράγεται στη χώρα μας ή σε άλλα κράτη μέλη της Ε.Ε από ανεξάρτητα μικρά ζυθοποιεία, εφόσον η παραγωγή τους δεν υπερβαίνει τα 200.000 εκατόλιτρα μπίρας ετησίως. Ο στόχος είναι πρόσθετα έσοδα 70 εκ. ευρώ.

- Την επιβολή τέλους στα αναλώσιμα του ηλεκτρονικού τσιγάρου.

Συγκεκριμένα, επιβάλλεται, από την 1η Ιουλίου 2017, ειδικός φόρος κατανάλωσης στα υγρά αναπλήρωσης των ηλεκτρονικών τσιγάρων ίσος με δέκα λεπτά του ευρώ ανά χιλιοστόλιτρο προϊόντος με στόχο πρόσθετα έσοδα 84 εκ ευρώ.

- Την επιβολή ΕΦΚ στον Καφέ: Κατά την εισαγωγή καφέ από την 1η Ιανουαρίου 2017, επιβάλλεται φόρος 2 ευρώ ανά κιλό καθαρού βάρους στον μη καβουρδισμένο καφέ, 3 ευρώ στον καβουρδισμένο και 4 ευρώ για τον στιγμιαίο καφέ καθώς και σε παρασκευάσματα με βάση εκχυλίσματα, αποστάγματα ή συμπυκνώματα του καφέ. Ο στόχος είναι πρόσθετα έσοδα 70 εκ. ευρώ.

Το 2018

Ο μικρότερος λογαριασμός για το 2018 είναι ο μικρότερος. Δεν ξεπερνά τα 150 εκ. αφού και αφορά:

- Την επιβολή από την 1η Ιανουαρίου 2018 φόρου διαμονής ανά ημερήσια χρήση του δωματίου, σουίτας, διαμερίσματος ή ενιαίας κατοικίας. Για ξενοδοχεία ενός και δύο αστέρων ο φόρος είναι 0,50 ευρώ, για τα τρία αστέρια 1,5 ευρώ, για τέσσερα αστέρια τρία ευρώ και για ξενοδοχεία πέντε αστέρων 4 ευρώ. Για τα ενοικιαζόμενα δωμάτια ο φόρος είναι 0,25 ευρώ για δωμάτια 1-2 κλειδιών, για τα τρία κλειδιά αυξάνεται σε 0,5 ευρώ και για τέσσερα κλειδιά σε 1 ευρώ.

- Την κατάργηση από 1-1-18 του μειωμένου κατά 50% συντελεστή ΕΦΚ αλκοολούχων ποτών που ισχύει στα Δωδεκάνησα ενώ από την ίδια ημερομηνία αυξάνεται ο φόρος από 2,6 σε 5 ευρώ ανά 100 λίτρα μπίρας και από 1,3 σε 2,5 ευρώ ανά 100 λίτρα μπίρας για τις μικρές ζυθοποιίες, αυτές δηλαδή που παράγουν έως 200.000 εκατόλιτρα μπίρας ετησίως. Στόχος είναι να συγκεντρωθούν πρόσθετα έσοδα 70 εκ. ευρώ.

πηγη: enikonomia.gr