Σήμερα: 10/05/2026
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

DSC02617-1.JPG

Η ψήφιση του αντιασφαλιστικού νόμου 4387/2016 από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει οδηγήσει σε εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη το σύνολον των δικαιωμάτων των εν ενεργεία και συνταξιούχων ναυτικών.

Έως και πρόσφατα ο κ. Δρίτσας δήλωνε σε όλους τους τόνους ότι δεν θίγονται οι όροι συνταξιοδότησης, τα όρια ηλικίας και οι υπόλοιπες θεσμοθετημένες προϋποθέσεις για την θεμελίωση του δικαιώματος συνταξιοδότησης των Ναυτικών.

Αυτή την άποψη αναπαρήγαγε και το γνωστό χρεοκοπημένο συνδικαλιστικό εργοδοτικό – κυβερνητικό κατεστημένο με επικεφαλής τον Γ.Γ της ΠΝΟ Γ. Χαλά, καθησυχάζοντας τις δικαιολογημένες ανησυχίες των Ναυτεργατών, ιδιαίτερα μετά τις αποκαλύψεις της ΠΕΝΕΝ για τις δηλώσεις του Υπουργού Κατρούγκαλου σε συνάντησή του με αντιπροσωπεία συνταξιούχων και εκπροσώπων των υπαλλήλων του ΝΑΤ.

Αντίστοιχα οι δυνάμεις του κομματικού γραφειοκρατικού συνδικαλισμού σιωπούσαν και σφύριζαν αδιάφορα στις καταγγελίες της ΠΕΝΕΝ…

Η άρνηση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης να προβεί μετά την ψήφιση του νόμου στις αναγκαίες διευκρινήσεις επιτείνει τα προβλήματα στο κοινωνικό – ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό των Ναυτεργατών.

Οι υπηρεσίες του ΝΑΤ αδυνατούν να ερμηνεύσουν τις νέες διατάξεις του πρόσφατα ψηφισμένου νόμου με αποτέλεσμα το σύνολο των Ναυτικών που έχουν καταθέσει αιτήσεις συνταξιοδότησης, αυτές να συσσωρεύονται κατά εκατοντάδες χωρίς ωστόσο οι αρμόδιες υπηρεσίες του ΝΑΤ να έχουν την έγκριση για την προώθηση και υλοποίησή τους!!!

Τα θέματα που εγείρονται μετά την ψήφιση του νόμου σχετίζονται με τον χρόνο υπηρεσίας και τους συντελεστές της θαλάσσιας υπηρεσίας, με τον υπολογισμό της άδειας ως χρόνου υπηρεσίας, για τον υπολογισμό της συνθετικής υπηρεσίας.

Ανάλογα προβλήματα ανακύπτουν σχετικά με την επανάληψη του επαγγέλματος, τον υπολογισμό των εισφορών στο ΝΑΤ, την αδυναμία καταβολής των επικουρικών και εφάπαξ παροχών.

Παρόμοια προβλήματα δημιουργούνται σχετικά με τους πόρους και τις εισφορές για τα ασφαλιστικά μας ταμεία.

Η Διοίκηση και οι υπηρεσίες του ΝΑΤ έχουν επανειλημμένα απευθυνθεί στο Υπουργείο Εργασίας και κοινωνικής ασφάλισης χωρίς ωστόσο να έχει ως τώρα αξιωθεί η πολιτική ηγεσία να δώσει σαφή απάντηση στο πλήθος των εκκρεμοτήτων που αφορούν την εφαρμογή του σχετικού νόμου.

Η ΠΕΝΕΝ διερμηνεύοντας τα αισθήματα οργής και αγανάκτησης των Ναυτεργατών από την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί αλλά και την κατάπτυστη στάση των Υπουργών Εργασίας και Ναυτιλίας οι οποίοι εμπαίζουν τον Ναυτεργατικό κόσμο της χώρας μας, απαιτεί την άμεση κυβερνητική παρέμβαση για την εφαρμογή της νομοθεσίας του ΝΑΤ για τους Ναυτικούς χωρίς την παραμικρή παρέκκλιση από τα θεσπισμένα και κατοχυρωμένα δικαιώματά τους.

Σε διαφορετική περίπτωση (αμφισβήτησης και ακύρωσης αυτών των δικαιωμάτων) η κυβέρνηση κηρύσσει τον κλάδο σε διωγμό, το ναυτικό επάγγελμα στην απαξίωση και διευκολύνει στον μέγιστο βαθμό τους σχεδιασμούς του εφοπλιστικού κεφαλαίου για την εξόντωση των ελλήνων Ναυτεργατών από την ελληνική ναυτιλία.

Τέλος επιβάλλεται άμεσα να συγκληθεί η Διοίκηση της ΠΝΟ και να λάβει αποφάσεις απεργιακών κινητοποιήσεων για τα παραπάνω προβλήματα.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                           Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                  Κροκίδης Νικόλαος

efoplistes2.jpg

«Η ελληνική ναυτιλία δεν αποτέλεσε ποτέ μέρος της κρίσης χρέους του ελληνικού κράτους» υποστηρίζει προκλητικά η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών στην ετήσια έκθεσή της 2015-2016, και αυτοανακηρύσσεται ως ο ένας από τους δύο πυλώνες της οικονομίας.

Ένας «πυλώνας», όμως, που καταβάλλει μηδαμινή φορολογίαλιγότερα από 10 ευρώ ανά πλοίο για επταψήφιους τζίρους την ημέρα-, έχει φορτώσει «θαλασσοδάνεια» το τραπεζικό σύστημα που ανακεφαλαιοποιήθηκε ξανά και ξανά με χρήματα του ελληνικού λαού, φοροαποφεύγει περαιτέρω μέσω off-shore σαν να μην είναι σκανδαλωδώς ευνοημένος από τις δεκάδες φοροαπαλλαγές, πώς δεν είναι μέρος της οικονομικής κρίσης της χώρας;

Οι Έλληνες εφοπλιστές φαίνεται να ακολουθούν για άλλη μία φορά τη λογική του «αν δεν με συμφέρει η πραγματικότητα, κρίμα για την πραγματικότητα». Σε μια έκθεση γεμάτη αντιφάσεις, η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών αρχικά παρουσιάζει πόσο έπληξε τη ναυτιλία η επιβολή των capital controls, όμως παρά τη δεινή οικονομική κατάσταση οι Έλληνες εφοπλιστές παρέμειναν στην πρώτη θέση του παγκόσμιου στόλου, συνέχισαν να παραγγέλνουν πλοία σε ναυπηγεία της Ασίας και να αγοράζουν μεταχειρισμένα, επενδύοντας δισεκατομμύρια δολάρια. Η σημαία της χώρας όμως που έχει το πιο ισχυρό εφοπλιστικό κεφάλαιο και τον πιο πολυάριθμο στόλο, βρίσκεται στην 7η θέση παγκοσμίως και ούτε καν πρώτη στην Ευρώπη, αλλά δεύτερη. Την ίδια ώρα, η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών ισχυρίζεται ότι εκτιμά και εμπιστεύεται για τη λειτουργία των πλοίων της, τους Έλληνες ναυτικούς, τα ποσοστά ανεργίας των ναυτεργατών, όμως, άλλα δείχνουν. Επομένως, η συμβολή των Ελλήνων εφοπλιστών στην ελληνική οικονομία είναι μέγεθος σχετικό, λαμβάνοντας υπόψη την ιλιγγιώδη κερδοφορία τους.

Αναλυτικά, τα στοιχεία που παραθέτει η έκθεση είναι:

Το ναυτιλιακό συνάλλαγμα εμφάνισε κατακόρυφη μείωση, που παρά τη σχετική εξομάλυνση μετά τους πρώτους μήνες από την επιβολή των περιορισμών στη διακίνηση κεφαλαίων, συνεχίζεται συγκριτικά με τις αντίστοιχες περιόδους προηγούμενων ετών.

Το 2015 οι εισροές στο ισοζύγιο πληρωμών από την παροχή ναυτιλιακών υπηρεσιών ήταν 6,42 δισεκατομμύρια ευρώ σημειώνοντας αύξηση 2,13% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2014 που ήταν 6,29 δισεκατομμύρια ευρώ. Στο διάστημα, όμως, Ιουλίου - Δεκεμβρίου 2015 οι εισροές ξένου συναλλάγματος ανήλθαν μόνο σε 3,54 δισεκατομμύρια ευρώ σημειώνοντας μείωση σχεδόν 50% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2014 που ήταν 6,84 δισεκατομμύρια ευρώ.Συνολικά, το 2015 οι εισροές στο ισοζύγιο πληρωμών από τη ναυτιλία ήταν 9,97 δισεκατομμύρια ευρώ, σημειώνοντας μείωση 24% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2014 που ήταν 13,13 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι εισροές από τη ναυτιλία στο ισοζύγιο πληρωμών ανέρχονται περίπου στα 142 δισεκατομμύρια ευρώ για τα έτη 2006-2015.

Η ελληνική πλοιοκτησία δια της υπογραφής συνυποσχετικού οικειοθελούς συνεισφοράς με το ελληνικό δημόσιο, ξεκίνησε το 2014 να εισφέρει ποσό ύψους 420 εκατομμυρίων ευρώ, η καταβολή του οποίου θα ολοκληρωθεί σε τέσσερα χρόνια (υπενθυμίζουμε ότι για το 2014 και 2015 έχουν καταβληθεί μόνο 85.977.031,06 ευρώ).

Η έκθεση που επικαλείται τις μελέτες του Boston Consulting Group (BCG) και του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ) (2013), αναφέρει ότι η ελληνική ναυτιλία συνεισφέρει άνω του 7% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ), παρέχει απασχόληση σε 200.000 άτομα και καλύπτει άνω του 30% του ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου.

Η ελληνόκτητη ναυτιλία παραμένει στην πρώτη θέση διεθνώς. Ο στόλος ανέρχεται σε 4.585 πλοία (πλοία άνω των 1.000 gt), χωρητικότητας 341,17 εκατομμυρίων τόνων deadweight (dwt) -αύξηση περίπου 22% σε σχέση με το προηγούμενο έτος- που αντιπροσωπεύει το 19,63% του παγκόσμιου στόλου σε dwt και το 49,96% του στόλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) .

Το 2015 η ελληνική σημαία αριθμούσε 770 πλοία (άνω των 1.000 gt) χωρητικότητας 41,37 εκατομμυρίων gt 4 . Η ελληνική σημαία κατέχει την έβδομη θέση διεθνώς και τη δεύτερη στην ΕΕ (σε dwt).

Ειδικότερα, ο ελληνόκτητος στόλος ελέγχει το 30,14% του παγκόσμιου στόλου δεξαμενοπλοίων, το 21,18% του παγκόσμιου στόλου φορτηγών πλοίων χύδην φορτίων και το 16,61% του παγκόσμιου στόλου πλοίων μεταφοράς χημικών και παράγωγων προϊόντων πετρελαίου.

Παρά τη συρρίκνωση της χρηματοδότησης και την ασταθή ναυλαγορά, οι παραγγελίες νεότευκτων πλοίων ελληνικών συμφερόντων ανήλθαν σε 407 πλοία (άνω των 1.000 gt), αντιπροσωπεύοντας 44,83 εκατομμύρια dwt σε σύνολο 3.507 παραγγελιών χωρητικότητας 260,35 εκατομμυρίων dwt 5 νέων πλοίων μέχρι το τέλος του 2015.

Από αυτά τα πλοία, 221 ήταν δεξαμενόπλοια που αντιστοιχούν στο 25,88% της παγκόσμιας χωρητικότητας (dwt) υπό παραγγελία, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και 63 πλοία μεταφοράς υγροποιημένου αερίου LNG LPG που ανέρχονται στο 19,72% της παγκόσμιας χωρητικότητας (dwt) υπό παραγγελία, 153 πλοία μεταφοράς χύδην φορτίων που αντιστοιχούν στο 14,39% της παγκόσμιας χωρητικότητας (dwt) υπό παραγγελία, 30 πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων που αντιστοιχούν στο 6,12% της παγκόσμιας χωρητικότητας (dwt) υπό παραγγελία και 3 άλλα σκάφη.

Το 2015, οι Έλληνες εφοπλιστές ήταν επίσης δραστήριοι στις αγοραπωλησίες μεταχειρισμένων πλοίων, καθώς συμμετείχαν σχεδόν στο 50% όλων των αναφερόμενων συναλλαγών σε δεξαμενόπλοια και φορτηγά είτε ως αγοραστές, είτε ως πωλητές.

Σύμφωνα με την έκθεση της ΕΕΕ το 2016 αναμένεται να είναι εξαιρετικά δύσκολο για την παγκόσμια ναυτιλία. Η ναυτιλιακή αγορά αναμένεται να παραμείνει σε χαμηλά επίπεδα, με στασιμότητα στην ανάπτυξη των οικονομιών των μεγάλων χωρών και με ανάγκη αυστηρής πειθαρχίας στη διαχείριση της ανισορροπίας προσφοράς και ζήτησης μεταφορικής ικανότητας.
Γεωπολιτικές εντάσεις, υψηλότερο λειτουργικό κόστος και κόστος συμμόρφωσης με τους κανονισμούς, αυξημένο κόστος δανεισμού και περιορισμένη πρόσβαση στη χρηματοδότηση, είναι επίσης δυσμενείς παράγοντες.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, πάντως, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να καθησυχάσει τους Έλληνες εφοπλιστές, δηλώνοντας ότι τα προνόμιά τους δεν πρόκειται να πειραχθούν, ενώ ο «κόφτης» για μισθωτούς και συνταξιούχους καραδοκεί...

πηγη: newsbomb.gr

_ΟΣΙΟΣ_ΔΑΥΙΔ.jpg

Επανερχόμαστε στην καταγγελία μας (έγγραφό μας με αριθμό πρωτοκόλλου 95/26-5-2016) σχετικά με το Ε/Γ- Ο/Γ «Όσιος Δαυίδ» στην γραμμή Πειραιάς – Σουβάλα – Αίγινα της Ναυτιλιακής εταιρείας FERRY BOATS GLYFA – AGIOKAMPOS MARITIME.

Σε έλεγχο που πραγματοποιήθηκε από τον Γενικό Γραμματέα της ΠΕΝΕΝ Κροκίδη Νίκο με παρουσία της Λιμενικής αρχής Πειραιά στις μισθολογικές καταστάσεις του πληρώματος σε σύγκριση με τις μισθολογικές καταστάσεις που απορρέουν από τον πίνακα δρομολογίων του πλοίου και σύμφωνα με την ΣΣΕ Πορθμείων, αποδείχθηκε ότι η ναυτιλιακή εταιρεία εφαρμόζει ατομικές συμβάσεις καθώς δεν περιλαμβάνει υπερωριακές αμοιβές.

Ενδεικτικά αναφέρουμε τις διαφορές που προκύπτουν από την ΣΣΕ:

Ναύκληρος: - 40,70%, Ναύτης: - 44,20%, Μηχανικός Γ΄: -40,60%, Μηχανοδηγός Α΄: - 38%, Θαλαμηπόλος: - 45%.

Από τον έλεγχο προέκυψε σοβαρή παραβίαση της Δ.Σ 180 στις ώρες ανάπαυσης και εργασίας των Ναυτικών που ξεπερνούν και τις 100 ώρες εργασίας εβδομαδιαίως γεγονός που θέτει σε κίνδυνο την Ναυσιπλοΐα και την ασφάλεια των επιβαινόντων και του πληρώματος.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                           Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                   Κροκίδης Νικόλαος

 

-------------------------

-------------------------

 

Κατόπιν ελέγχου του Προεδρείου της ΠΕΝΕΝ στο Ε/Γ – Ο/Γ «ΟΣΙΟΣ ΔΑΥΙΔ» στην γραμμή Πειραιάς – Σουβάλα – Αίγινα διαπιστώθηκε ότι η ναυτιλιακή εταιρεία FERRYBOATSGLYFA – AGIOKAMPOS MARITIME παράνομα και καταχρηστικά επιβάλει στο πλήρωμα να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις καταργώντας τον θεσμό της ΣΣΕ Πορθμείων.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα των δρομολογίων του εν λόγω πλοίου, ξεπερνά καθημερινά τις 15 ώρες εργασίας παραβιάζοντας τις ώρες εργασίας και ανάπαυσης των πληρωμάτων.

Η ΠΕΝΕΝ απαιτεί από τις υπηρεσίες του Υπουργείου Ναυτιλίας και τα αρμόδια όργανά του την ουσιαστική παρέμβασή τους και την πλήρη εφαρμογή της νομοθεσίας και της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                          Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                   Κροκίδης Νικόλαος

Τα παραπάνω έγγραφα στάλθηκαν στους:

           - Υπουργό Ναυτιλίας κ. Θοδωρή Δρίτσα

           - Γεν. Γραμματέα Υπουργείου Ναυτιλίας κ. Γιάννη Θεοτοκά

           - Αρχηγό Λιμενικού Σώματος κ. Σταμάτη Ράπτη

           - Υπουργείο Ναυτιλίας /Διευθυντή Ναυτικής Εργασίας κ. Νικόλαο Ισαάκογλου

           - Κεντρικό Λιμεναρχείο Πειραιά

και Κοινοποιήθηκε σε ΠΝΟ – Ναυτεργατικά Σωματεία

 

_ΣΥΡΙΖΑ.jpg

Παναγιώτης Μαυροειδής

Η βασική επιχειρηματολογία της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για την αποδοχή του περίφημου δημοσιονομικού «κόφτη», δηλαδή της Αυτόματης Μνημονιακής Προσαρμογής (συμβολική και πολιτική αντίθεση με την αλήστου μνήμης Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή των μισθών!), ήταν περίπου η εξής: «Με τον τρόπο αυτό, καθώς και με την προώθηση της αξιολόγησης και την υιοθέτηση των μέτρων του νέου Μνημονίου, κερδίζουμε ένα καθαρό πολιτικό χρόνο τριών ολόκληρων ετών».

Να τον κάνουν τι αυτόν τον χρόνο;

Θα αρκούσε αυτό μόνο το παράδειγμα για να καταδειχθεί  ότι η πεμπτουσία του χαρακτήρα και της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς η συνέχιση της κυβερνητικής διαχείρισης και μιας άθλιας αντιλαϊκής πολιτικής. Με κάθε τίμημα, με κάθε «υπογραφή», με κάθε «μέτρο». Όσοι πίστεψαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «δε θα κάνει τα πολλά –άλλωστε αυτά δεν είναι της ώρας- αλλά θα ανακουφίσει τον κόσμο με άμεσα μέτρα στη ζωή του», αναμφίβολα ζουν στιγμές μεγάλης διάψευσης και απογοήτευσης.

Τα προσχήματα σιγά σιγά φεύγουν από το προσκήνιο και αντικαθίστανται με την ωμή πολιτική σκοπιμότητα. Έτσι, την περασμένη βδομάδα ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε γνωστό πως σχεδιάζει αλλαγή του εκλογικού νόμου, με άρνηση της απλής αναλογικής και συνακόλουθη  διατήρηση της εκλογικής νόθευσης μέσω του λεγόμενου «bonus εδρών». Ακομπλεξάριστος ο Κουρουπλής δήλωσε σχετικά ότι τα περί θέσπισης  απλής αναλογικής «θα οδηγούσαν σε περιπέτειες ακυβερνησίας». Η ανοιχτή υιοθέτηση εφαρμογής της αστικής ευρω-ενωσιακής πολιτικής μόνιμης αντεργατικής σφαγής, συνοδεύεται με μέτρα πολιτικής αντιδημοκρατικής θωράκισης του σάπιου πολιτικού συστήματος και της «σταθερότητάς» του. Όσοι, στην αριστερά καθόρισαν την πολιτική εκτίμηση και στάση τους απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με την μπακάλικη λογική «στηρίζουμε τα θετικά, αντιπαλεύουμε τα αρνητικά», αποδεικνύονται εκτός τόπου και χρόνου, αλλά και γεμάτοι με ευθύνες που πρέπει να αναγνωρίσουν.

Σταδιακά και σταθερά ο πολιτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ, προσεγγίζει απελπιστικά αυτόν των κλασικών αστικών κομμάτων. Έτσι, όλα τα νέα σφαγιαστικά μνημονιακά μέτρα φοροληστείας, μείωσης συντάξεων, κατάργησης ΕΚΑΣ, κοινωνικών περικοπών και ιδιωτικοποιήσεων, δικαιολογούνται με ένα και μόνο (σαθρό και χιλιο-αποτυχημένο) επιχείρημα: «έτσι θα έρθουν οι επενδυτές και στη συνέχεια η χώρα θα μπει στον ενάρετο κύκλο της ανάπτυξης». Πρόκειται για τυπικό νεοφιλελεύθερο επιχείρημα υπέρ των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής όπως βαφτίζουν την καθίζηση της θέσης της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων με μέτρα σοκ.

Η πασαρέλα του Τσίπρα στις συνόδους των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, μαζί με την οικοδόμηση του γνώριμου αρχηγικού προφίλ παλαιάς κοπής, ολοκληρώνουν και στο συμβολικό επίπεδο την ολοκλήρωση της αστικής μνημονιακής εξέλιξης στη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ.

Δηλαδή, «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ίδιος με τη ΝΔ;». Το ερώτημα αυτό, τελευταία υπερασπιστική γραμμή των ΣΥΡΙΖΟφυλάκων, επιδιώκει να αποφύγει τη συζήτηση για το κύριο ζήτημα, στο όνομα των δευτερότερων πλευρών. Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς δεν είναι ταυτόσημος με τη ΝΔ, όπως και η ΝΔ δεν είναι ίδια με το ΠΑΣΟΚ. Κάθε αστικό, μικροαστικό ή άλλο κόμμα έχει πλευρές και ιδιαιτερότητες που σχετίζονται με κοινωνικές διαστρωματώσεις, ιστορικές αφετηρίες, καθώς και διαφορετικές πολιτικές ή  ιδεολογικές διαδρομές. Τα ειδικά χαρακτηριστικά τους όχι μόνο δεν στερούνται σημασίας, αλλά αντίθετα, αποτελούν στοιχείο της ιδιαίτερης πολιτικής αξίας και χρησιμότητάς τους.

Ας παρατηρήσουμε προσεχτικά, την πολιτική γλώσσα του ΣΥΡΙΖΑ.

Από τη μια, απευθυνόμενος στα εθνικά και υπερεθνικά κέντρα αστικής εξουσίας, τονίζει ότι αποτελεί τη μοναδική αποτελεσματική συστημική λύση, με βασικό ατού την εξασφάλιση κοινωνικής ανοχής. Και είναι πράγματι πειστικός, εξασφαλίζοντας σε αυτό το διαγωνισμό συστημικότητας  ότι σε κάθε περίπτωση θα αποτελεί το βασικό μέρος της «λύσης». Όσο πιο δεξιά πηγαίνει, τόσο περισσότερο κερδίζει εμπιστοσύνη και αδειάζει τη ΝΔ.

Από την άλλη, αξιοποιώντας δεσμούς με εργατικά λαϊκά στρώματα και την ιστορική πολιτική διαδρομή του στο χώρο της ρεφορμιστικής «ευρωπαϊκής» αριστεράς, επιχειρεί να «πείσει» τα πληβειακά κοινωνικά στρώματα που τον στήριξαν ότι αποτελεί τη μοναδική «εφικτή» λύση, απέναντι στα «ακόμη χειρότερα» της ΝΔ. Πλαστογραφώντας τα πάντα και ψευδολογώντας ασύστολα, ταυτίζει ακραία αντιλαϊκά μέτρα με δήθεν «αριστερή» και «ταξικά μεροληπτική υπέρ των φτωχότερων» πολιτική, φουσκώνοντας τα πανιά της ακροδεξιάς και ευτελίζοντας κάθε έννοια αριστερής πολιτικής αλλά και πολιτικής ειλικρίνειας.

Ακόμη και στο πλέον αντιφατικό φαινόμενο κυριαρχεί πάντα ηβασικήπλευρά του. Επίσης, οι αντιφάσεις πάντοτε εξελίσσονται και ωριμάζουν.  Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, μένοντας μακριά από επιφανειακές προσεγγίσεις περί «ξαφνικής μετάλλαξης» ή «ξαφνικής προδοσίας της ηγεσίας», πρέπει να εξετάσουμε το «αντικειμενικό» υπόστρωματης σημερινής ολοκλήρωσης της αστικής μνημονιακής εξέλιξής του.

Αφετηρία αυτής της προσέγγισης είναι ότι η σημερινή εικόνα του  ΣΥΡΙΖΑ σχετίζεται όχι μόνο  με την αθέτηση δευτερευουσών πλευρών, όσο κυρίως με το πολιτικό αποτέλεσμα του προγραμματικού πολιτικού ορίου του.

Όταν ένα κόμμα ξεκινά  από την αφετηρία ότι η όποια διέξοδος θα δοθεί εντός ευρωζώνης και ΕΕ  που είναι το βασικό πεδίο σχεδιασμού και βίαιης επιβολής των αντεργατικών μνημονιακών πολιτικών βάθους και της συνέχειας του αστικού κράτους στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου,  δεν μπορεί παρά η κατάληξή του  να είναι το διαρκές μνημόνιο και η αυταρχική πολιτική θωράκιση  του συστήματος.

Στις «καλύτερες» προγραμματικές του στιγμές ο ΣΥΡΙΖΑ ονειρεύτηκε τον κλασικό σοσιαλδημοκρατικό δρόμο, δηλαδή τη σύζευξη της αδιατάρακτης  καπιταλιστικής συνέχειας, με τον «πολιτικό έλεγχό» της και μέτρα περιορισμένης κοινωνικής πολιτικής και δημοκρατίας υπέρ των φτωχότερων από τους φτωχούς και τους αποκλεισμένους, σε μια εκδοχή ευρω-κεϋνσιανισμού. Μόνο που αυτή η εποχή έχει περάσει και αυτή η σοσιαλδημοκρατία είναι ήδη νεκρή, έχοντας συγκλίνει εμφανώς με τη νεοφιλελεύθερη οπτική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε απόλυτη σιγουριά, ότι η όποια «διέξοδος» θα ήταν αποτέλεσμα συντεταγμένης «διαπραγμάτευσης» μιας «αριστερής κυβέρνησης» με τους θεσμούς των εταίρων. Αν και θα ήταν άτοπο να κατηγορήσει κανείς ένα τέτοιο κόμμα για εξοστρακισμό της λογικής της επαναστατικής ρήξης, πρέπει να επισημανθούν οι άμεσες πολιτικές συνέπειες αυτής της αφέλειας:  Η ρητή άρνηση της  σύγκρουσης , οδηγεί στην απουσία έστω της προετοιμασίας για αυτήν και τελικά στην αδυναμία «διαπραγμάτευσης» ακόμη και για τα στοιχειώδη, ακυρώνοντας κάθε δυνατότητα κατακτήσεων. Με αυτή την έννοια, η ενεργός παρουσία στον παρόντα πολιτικό χρόνο της επαναστατικής τακτικής και στρατηγικής δεν αποτελεί θεματοφύλακα του απροσδιόριστου μέλλοντος, όπως συχνά ειρωνεύονται οι αντίπαλοί της, αλλά και αποτρεπτικό παράγοντα μιας στρατηγικής ήττας σαν και αυτήν που απειλούμαστε σήμερα εξ αιτίας της ηγεμονίας της λογικής «ρήξεις, χωρίς ρήξη».

Ας δούμε πως συνόψισε αυτή τη λογική σε πρόσφατη ομιλία του στη βουλή, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας:  «αριστερό και ριζοσπαστικό δεν είναι να φαντασιώνεσαι μια ιδεατή κοινωνία (…) αλλά να ματώνεις για να δημιουργήσεις –έστω σιγά σιγά αλλά σταθερά– τις συνθήκες όπου θα μπορέσουν να ευδοκιμήσουν αλλαγές υπέρ της προστασίας των δικαιωμάτων των πολλών». Με άλλα λόγια: η αριστερά όχι στο ρόλο του μαχητή για να κερδηθεί ο πόλεμος, αλλά σε αυτόν της παρηγορήτρας νοσοκόμας στα μετόπισθεν…

Με μοχλό το ψεύτικο δίλημμα «απτές μικρές αλλαγές τώρα ή ιδεατή κοινωνία στο άφταστο μέλλον» οι οπαδοί του «εφικτού» και του «μικρότερου κακού», τελικά καταστρέφουν κάθε δυνατότητα τόσο άμεσων κατακτήσεων όσο και του να γίνει αύριο εφικτό αυτό που δεν είναι σήμερα μέσω της κοινωνικής και πολιτικής συγκρότησης μιας επαναστατικής ρηξιακής δυναμικής.  Αν κάτι οδήγησε στη σημερινή άθλια μνημονιακή κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ακριβώς η αποδοχή της παραπάνω λογικής. Δεν τους νίκησαν τόσο οι «υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις»  (περίμεναν να τους πουν …να περάσουν άραγε;), όσο κυρίως τους κατάπιε και τους μεταμόρφωσε ολοκληρωτικά το κράτος και η κυβέρνηση με τις αναπόδραστες λειτουργίες και «υποχρεώσεις» που έχουν ως μηχανισμοί της ευρύτερης αστικής εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο), φαντασιώθηκε πως πρόκειται για απλά εργαλεία που θα δούλευαν αλλιώς…

Η συζήτηση για τις αιτίες της εξέλιξης του χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μόνο θεωρητική και ιστορική σημασία. Καθορίζει σε μεγάλο βαθμό, αν θα δοθούν  καύσιμα για την επανεξόρμηση των απελευθερωτικών κομμουνιστικών ιδεών και την ηγεμονία της επαναστατικής αντίληψης σε ένα νέο κύκλο εργατικής και λαϊκής αντεπίθεσης και διαμόρφωσης πολιτικού αντικαπιταλιστικού μετώπου ή αν θα εξακολουθήσει να ηγεμονεύει η διαχρονική και αδιέξοδη αναζήτηση «φιλολαϊκής διεξόδου» εντός του πλαισίου του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ στις 22/5/16

Σελίδα 3989 από 4478
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή