Έχει διαφορές ο ΣΥΡΙΖΑ από τη ΝΔ και τα άλλα συστημικά κόμματα; Η απάντηση είναι μία: από άποψη κεντρικών πολιτικών επιλογών δεν έχει καμιά διαφορά. Πρόκειται για κόμμα που υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο, που εφαρμόζει πολιτικές περαιτέρω καταλήστευσης του λαϊκού εισοδήματος σε όφελος της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας. Και έτσι θα συνεχίσει γιατί αυτή είναι μια στρατηγική επιλογή. Θα ακολουθεί τις επιταγές του μεγάλου κεφαλαίου, των ΗΠΑ και του ευρωενωσιακού μονόδρομου. Δεν τις αμφισβήτησε και δεν πρόκειται να τις αμφισβητήσει.

Από την άλλη, όμως, έχει κάποιες διαφορές με τα συστημικά κόμματα. Μόνο που αυτές είναι σε εντελώς δευτερεύοντα ζητήματα και εμφανίζονται σποραδικά, μία στα τόσα. Χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση είναι ο νόμος που ψηφίστηκε πρόσφατα για την ιδιωτική εκπαίδευση. Ο νόμος αυτός δεν αλλάζει το τοπίο αλλά ωστόσο ενσωματώνει κάποιες από τις κατακτήσεις και τα αιτήματα του κινήματος. 

Μια δεύτερη περίπτωση είναι  η αδειοδότηση των καναλιών. Ας πούμε ότι μπήκε μια κάποια τάξη στο χώρο. Σύμφωνοι, αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Η αλήθεια είναι ότι η κρίση εκ των πραγμάτων ωθούσε σε ανακατανομή της πίτας, οπότε κάποιοι θα έμεναν εκτός τηλεοπτικής αγοράς. Από την άλλη, το βασικό ποιο είναι; Ότι όποιος έχει λεφτά αγοράζει κανάλια, αγοράζει το δικαίωμα να διαμορφώνει την κοινή γνώμη, φιμώνει κατ' ουσία τις αληθινά αντισυστημικές φωνές, διαμορφώνει τις πολιτικές κατευθύνσεις του τόπου, προπαγανδίζει τα νέα μνημόνια (στο στυλ του “μένουμε Ευρώπη”) που δήθεν χρειάζεται η χώρα. Για την ακρίβεια, όχι όποιος λεφτά αλλά όποιος έχει πολλά λεφτά. Τέσσερις επιχειρηματίες κουμαντάρουν τα πάντα. Ούτε ονομαστικοποίηση των μετοχών των επιχειρήσεών τους δεν τους επέβαλλε η κυβέρνηση.

Τελικά, μιλάμε δηλαδή για ελάχιστες, ανεπαίσθητες, σποραδικές διαφορές. Αυτές τις ελάχιστες, ανεπαίσθητες, σποραδικές διαφορές θα επιχειρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ να πουλήσει στην κοινή γνώμη όταν θα έρθει η ώρα των εκλογών. Το κάνει ήδη από τώρα. Έτσι προσπαθεί να ξεγελάσει τη λαϊκή κοινή γνώμη. Με ανάλογο τρόπο κινούνταν παλαιότερα το ΠΑΣΟΚ. Εξαιτίας αυτής της τακτικής (πριν την κρίση υπήρχαν και πολύ μεγαλύτερα περιθώρια ελιγμών και παραχωρήσεων) κατόρθωνε να παραμένει στην κυβέρνηση και συχνά να περνά αντιλαϊκά μέτρα χωρίς αντιδράσεις, πιο εύκολα από ό,τι θα τα περνούσε μια παραδοσιακή συντηρητική δύναμη.

Έχουν σημασία αυτές οι μικροδιαφορές; Μπορεί με πρώτη, επιπόλαιη ματιά να φαίνεται ότι έχουν αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν. Γιατί; Γιατί οι όποιες μικροαναάσες παίρνουν κάποιοι από αυτές θα εξαντληθούν γρήγορα από το σύνολο των λοιπών βαριών αντιλαϊκών μέτρων που δεν θα σταματήσουν να ψηφίζονται και να εφαρμόζονται (παραπέρα ανατροπές στα εργασιακά, μειώσεις συντάξεων και μισθών, ΕΝΦΙΑ, φορολογία του λαϊκού εισοδήματος, φοροαπαλλαγές και φοροαποφυγή γαι το μεγάλο κεφάλαιο, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου). Γιατί επίσης και αυτές οι μικροανάσες θα ανατραπούν στο μέλλον από την ίδια την κυβέρνηση, πιθανά μετά από μια νέα εκλογική της νίκη. Μην ξεχνάμε ότι αυτή ακριβώς την τακτική εφάρμοζε επί χρόνια και το ΠΑΣΟΚ.

Κυρίως όμως γιατί η συνέχιση της ίδιας πολιτικής κατεύθυνσης, δηλαδή η υποταγή στα κελεύσματα της ολιγαρχίας και των δανειστών θα φέρνει, κάθε λίγο και λιγάκι, νέα πακέτα μέτρων, νέα μνημόνια, ανεξάρτητα από το πως θα τα ονομάζουν και από το ποια συστημικά κόμματα θα είναι στη σύνθεση της κυβέρνησης. Η ένταση της εκμετάλλευσης και της καταλήστευσης του λαού και της χώρας δεν τελειώνει ποτέ, εκτός αν ο λαός της βάλει φραγμό και τέλος.

Ο επίμονος

ΠΗΓΗ: kordatos.org

Δημήτρης Σταμούλης

Μετά την αναστολή της ΕΓΣΣΕΕ το 2012,  που μείωσε τον κατώτερο μισθό, πάνω από 100.000 άτομα προστέθηκαν με σχέση πλήρους απασχόλησης στο εργατικό δυναμικό. Αντί όμως το σύνολο του κόστους μισθοδοσίας να αυξηθεί, μειώθηκε, αφού περισσότεροι εργαζόμενοι αμείφθηκαν με λιγότερα κατά μέσο όρο.

Εκτίναξη των ελαστικών σχέσεων εργασίας σε απόλυτους αριθμούς και ποσοστά, και παράλληλα μείωση του μέσου μηνιαίου μισθού σχεδόν κατά 15,5% για τις θέσεις πλήρους απασχόλησης και κατά 34% για τις θέσεις μερικής απασχόλησης, μέσα στα τελευταία τέσσερα χρόνια (2012-2016), προκύπτει από τη σύγκριση των αντίστοιχων στοιχείων του ΙΚΑ για την απασχόληση. Το έτος 2012 ξεκίνησε η υλοποίηση της περίφημης Πράξης Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ) 6/2012 από την κυβέρνηση Παπαδήμα, η οποία ανέστειλε την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που ίσχυε έως τότε και καθιέρωσε μισθό 586 και 511 ευρώ μεικτά για τους πάνω και κάτω από 25 χρόνων, αντίστοιχα. Η μείωση του κατώτατου μισθού έφτασε στο 32% για τους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών και στο 22% για τους εργαζόμενους από 25 ετών και άνω.

Όλο το αντεργατικό καθεστώς που έστησαν οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων, διατηρείται αλώβητο και από τη σημερινή κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αποδίδοντας ανάλογους «καρπούς» από τον κόπο των εργαζόμενων, όπως θα δούμε και από τα στοιχεία του ενός χρόνου διακυβέρνησης Τσίπρα.

Τα στοιχεία που εκδίδει το ΙΚΑ βασίζονται στις ΑΠΔ που καταθέτουν οι λεγόμενες «κοινές επιχειρήσεις» (δεν συμπεριλαμβάνονται τα οικοδομοτεχνικά έργα), οι οποίες συγκεντρώνουν τη συντριπτική πλειοψηφία των μισθωτών.

Οι θέσεις πλήρους απασχόλησης μεταξύ των ετών 2012-2016 μπορεί να παρουσίασαν αύξηση κατά 102.525 (8,69%), ωστόσο το σύνολο της μισθοδοσίας, την ίδια περίοδο, μειώθηκε κατά 8,08%, από 1,7 δισ. ευρώ το 2012 σε 1,56 δισ. ευρώ το 2016. Δηλαδή, μετά την υπογραφή της ΠΥΣ που μείωσε τον κατώτερο μισθό, πάνω από 100.000 άτομα προστέθηκαν με σχέση πλήρους απασχόλησης στο εργατικό δυναμικό. Αντί όμως το σύνολο του κόστους μισθοδοσίας να αυξηθεί, παρουσίασε σημαντική μείωση, δηλαδή περισσότεροι εργαζόμενοι αμείφθηκαν με λιγότερα κατά μέσο όρο.

Απόρροια της κατάστασης αυτής είναι και η μείωση του μέσου μισθού των θέσεων πλήρους απασχόλησης κατά 15,43%, την περίοδο 2012-2016. Το 2012 (Ιανουάριος) ο μέσος μηνιαίος μισθός ήταν 1.442,39 ευρώ μεικτά (περίπου 1.200 ευρώ) και το 2016 έπεσε στα 1.219,16 ευρώ μεικτά (περίπου 1.000 ευρώ καθαρά).

Εντυπωσιακή είναι και η άνοδος της μερικής απασχόλησης μεταξύ των ετών 2012-2016. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΚΑ, η μερική απασχόληση αυξήθηκε κατά 73,85%. Τον Ιανουάριο του 2012, οι θέσεις μερικής απασχόλησης ήταν 294.886, για να ξεπεράσουν τον Ιανουάριο του 2016 το μισό εκατομμύριο, φτάνοντας τις 512.684!

Εάν λάβουμε υπόψη τα στοιχεία του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ που υπολογίζουν τις προσλήψεις πλήρους, μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης σε ετήσια βάση, προκύπτουν ανάλογες τάσεις:

Το 2013, οι νέες συμβάσεις πλήρους απασχόλησης ανήλθαν σε 612.530 ενώ οι μερικής και εκ περιτροπής (αθροιστικά) ανήλθαν σε 523.000, το 2014 η σχέση αντιστράφηκε, με 775.000 συμβάσεις πλήρους απασχόλησης και 790.000 συμβάσεις ελαστικής απασχόλησης και το 2015 η τάση αυτή παγιοποιήθηκε με 805.064 συμβάσεις πλήρους απασχόλησης, ενώ για πρώτη φορά οι συμβάσεις μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης έσπασαν το όριο του ενός εκατομμυρίου!

Η επέκταση της ελαστικής απασχόλησης είναι από τους βασικότερους λόγους αύξησης της απασχόλησης, μόνο που αυτό σημαίνει ότι μια θέση πλήρους απασχόλησης μοιράστηκε σε δύο και τρεις εργαζόμενους. Επίσης προκύπτει το προφανές συμπέρασμα της ραγδαίας επέκτασης και κυριαρχίας των ευέλικτων μορφών απασχόλησης.

Από το 2008, ο εργατικός μισθός έχει πέσει σήμερα πολύ πιο κάτω και από την έναρξη της κρίσης

Η «μοίρα» των θέσεων μερικής απασχόλησης ως προς τις αποδοχές είναι ακόμα χειρότερη από αυτή των θέσεων πλήρους απασχόλησης. Τον Ιανουάριο του 2012, ο μέσος μηνιαίος μισθός για μια θέση μερικής απασχόλησης ήταν 604,22 μεικτά (περίπου 500 ευρώ καθαρά), για να φτάσει τον Ιανουάριο του 2016 τα 400,84 ευρώ μεικτά (περίπου 345 ευρώ καθαρά). Δηλαδή μειώθηκε 203,88 ευρώ ή κατά 33,88%.

Εκ πρώτης όψεως, η συνολική δαπάνη για τη μισθοδοσία, που αφορά στις θέσεις μερικής απασχόλησης αυξήθηκε μεταξύ των ετών 2012-2016 κατά 15,33%, Αυτό όμως δεν οφείλεται σε αύξηση των αποδοχών (όπως φαίνεται και από την πτώση του μέσου μηνιαίου μισθού), αλλά στην τεράστια αύξηση των θέσεων κατά 73,85%.

Εάν εξεταστεί η εξέλιξη της μισθολογικής δαπάνης που αφορά το σύνολο των θέσεων πλήρους και μερικής απασχόλησης, από το 2008 προκύπτει ότι ο εργατικός μισθός έχει πέσει σήμερα σε επίπεδα πολύ πιο κάτω και από την έναρξη της κρίσης.

Στο σύνολο των κοινών επιχειρήσεων (πλην κατασκευών), σε ασφαλισμένους με πλήρη απασχόληση, τον Ιανουάριο του 2008 –στοιχεία ΙΚΑ- το μέσο (μεικτό) ημερομίσθιο ανερχόταν σε 55 ευρώ και ο μέσος (μεικτός) μισθός σε 1349 ευρώ ενώ για ασφαλισμένους με μερική απασχόληση τα αντίστοιχα ποσά ήταν 29,3 ευρώ και 538,9 ευρώ.

Τον ίδιο μήνα του 2012 καταγράφηκε μια μικρή αύξηση στο μέσο ημερομίσθιο με 60,5 ευρώ και το μέσο μισθό με 1442 ευρώ για πλήρη απασχόληση, και με 31,4 ευρώ και 604 ευρώ για μερική απασχόληση. Το 2016 εργαζόμενος πλήρους απασχόλησης αμειβόταν με μειωμένο κατά 13% μέσο ημερομίσθιο (52,25 ευρώ) και μειωμένο κατά 15% μέσο μισθό (1.219,69 ευρώ). Αλλά και ο εργαζόμενους μερικής απασχόλησης αμειβόταν με μειωμένο ημερομίσθιο κατά 25% (23,5 ευρώ) και μειωμένο μισθό κατά 33% (400,84 ευρώ).

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο προκύπτει από το σύνολο της μισθοδοσίας. Τον Ιανουάριο του 2009, το σύνολο των εργατικών μισθών υπολογιζόταν σε 2,21 δισ. ευρώ και αντιστοιχούσε σε 1,81 εκατ. εργαζόμενους. Τον Ιανουάριο του 2016, το σύνολο της μισθοδοσίας έπεσε στα 1,76 δισ. ευρώ για 1,79 εκατ. εργαζόμενους. Με άλλα λόγια, το κεφάλαιο αφαίρεσε από το σύνολο του εργατικού εισοδήματος μισό δισ. ευρώ το μήνα ή 7 δισ. ευρώ το χρόνο, επιπλέον όσων αφαιρούσαν το 2009.

Τεράστια πτώση της απασχόλησης και των μισθών είναι τα βασικά χαρακτηριστικά και σε ό,τι αφορά τον κλάδο της οικοδομής, σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει το ΙΚΑ.

Πιο συγκεκριμένα, ο αριθμός των ασφαλισμένων οικοδόμων τον Ιανουάριο του 2009 ήταν 119.242 και τον Ιανουάριο του 2016 ήταν μόλις 30.907, που σημαίνει μείωση 75%! Το μέσο ημερομίσθιο τον Ιανουάριο του 2009 ήταν 66,87 ευρώ μεικτά και τον Ιανουάριο του 2016 έφτασε μόλις τα 41,19 ευρώ μεικτά (πτώση 38,4%)!

Δυσμενέστερη είναι η θέση των εργαζόμενων και κατά τη διάρκεια του ενός χρόνου διακυβέρνησης από τη συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Συγκρίνοντας τα βασικά μεγέθη Ιανουαρίου 2016 και Ιανουαρίου 2015, και παρά το ότι ο αριθμός των ασφαλισμένων στις κοινές επιχειρήσεις αυξήθηκε κατά 5,08%, στα οικοδομοτεχνικά έργα κατά 2,88% και στο σύνολο των επιχειρήσεων κατά 5,04% (με πλήρη απασχόληση η αύξηση ήταν 3,98%, ενώ με μερική απασχόληση 9,54%), το μέσο ημερομίσθιο στις κοινές επιχειρήσεις μειώθηκε κατά 1,86%, στα οικοδομοτεχνικά έργα  μειώθηκε κατά 2,92%  και στο σύνολο κατά 1,89%.  Αντίστοιχα, μειώθηκε ο μέσος μισθός μειώθηκε στις κοινές επιχειρήσεις κατά 3,51% και στα οικοδομοτεχνικά έργα κατά 2,20%.

Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ, 11.9.2016

Μπαίνοντας στο φθινόπωρο έκαναν την εμφάνισή τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι πρώτες δημοσκοπήσεις. Τα τελευταία χρόνια η αρνητική διάθεση του λαού απέναντι τους είναι εμφανής, ως συνέπεια όχι απλώς των λαθών τους των τελευταίων ετών, ότι «έπεσαν έξω», αλλά κυρίως γιατί ο στόχος τους δεν είναι η καταγραφή της κοινής γνώμης, των διαθέσεων και της συμπεριφοράς των πολιτών, αλλά η επεξεργασία και διαμόρφωση τους. Λειτουργούν ως προπαγανδιστικό μέσο διαμόρφωσης της πολιτικής συμπεριφοράς.

Στο Βήμα της Κυριακής 11/9 δημοσιεύθηκε δημοσκόπηση της Κάπα Research. Εκτός των ποσοστών που καταγράφονται ως επιρροή κάθε κόμματος και η περιβόητη αναγωγή της αδιευκρίνιστης ψήφου, τα οποία έχουν σχετική αξία, καταγράφεται και ένα βασικό συμπέρασμα, αξιοπρόσεκτο, παρότι δεν είναι κάτι καινούργιο. Η εφημερίδα το περιγράφει ως εξής: Η έρευνα αναδεικνύει αντιθέσεις και μια Ελλάδα διχασμένη που δεν εμπιστεύεται το πολιτικό της σύστημα και αναζητεί πυξίδα. Σήμερα δεν παράγεται κανένα πρόγραμμα συντεταγμένης πορείας και η χώρα τείνει να μετατραπεί σε παρακολούθημα των αξιολογήσεων της τρόικας».

Το 42,3% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι έχει βαρεθεί να εκφράζει τη διαμαρτυρία του και αδιαφορεί για όλα. Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει ογκούμενη δυσαρέσκεια και η Ν.Δ. δεν πείθει, προβάλλει αδύναμη να συσπειρώσει τους δυσαρεστημένους καταθέτοντας εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Και η κυβέρνηση και Ν.Δ. και όχι μόνο πρόγραμμά τους έχουν το μνημόνιο και τις εκάστοτε αξιολογήσεις.

Για το δικομματισμό με ποσοστά 75% για το ΣΥΡΙΖΑ και 70,5% για τη Ν.Δ. οι κρίσεις είναι αρνητικές. Οι πολίτες θεωρούν ότι κανένα από τα κόμματα αυτά δεν έχει εναλλακτική πρόταση διεξόδου από την κρίση που να απηχεί σ’ ένα βαθμό τα συμφέροντα του και οι εκάστοτε κυβερνήσεις ακολουθούν τις αξιολογήσεις και εφαρμόζουν τους σχεδιασμούς της τρόικας.

Ένας στους τρεις πολίτες είναι μετέωρος, καταγράφεται ως αδιευκρίνιστη ψήφος.

Αυτά αποτυπώνει η δημοσκόπηση και είμαστε όλοι βέβαιοι ότι δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα.

Τουλάχιστον από το 2012 ή το 2013 η κατάσταση είναι παρόμοια. Οι πολίτες με βάση αυτές τις εμπειρίες που έχουν συσσωρεύσει, επιλέγουν στις εκλογές κάποιο κόμμα το οποίο δεν τους πείθει και από το οποίο πρακτικά δεν περιμένουν κάτι ουσιαστικό, δεν εκτιμούν τη στάση του και την πολιτική του, αλλά στην δεδομένη στιγμή το θεωρούν ως μικρότερο κακό, χωρίς να λείπουν και οι περιπτώσεις ανοιχτής εξαπάτησης του λαού, όπως από το Σαμαρά ως τις εκλογές του 2012 και τον Τσίπρα ωσότου έγινε κυβέρνηση. Όσο δε για την καθημερινή πολιτική και συνδικαλιστική δραστηριότητα και τις διεκδικήσεις, τη συμμετοχή στα σωματεία και στις μαζικές οργανώσεις απέχουν μαζικά.

Όσοι πίστευαν και πιστεύουν ότι τα οξυμένα λαϊκά προβλήματα, η ένδεια και η πείνα, τα αδιέξοδα των νέων και εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών θα ριζοσπαστικοποιούσαν πλατιά τμήματα του λαού, θα τα έσπρωχναν στην καταδίκη των πολιτικών δυνάμεων που ευθύνονται για αυτή την κατάσταση και θα τα έβγαζαν στο δρόμο, θα τα οδηγούσαν στην απόρριψη συνολικά του συστήματος απογοητεύτηκαν.

Μόνο οι δύσκολες αντικειμενικές συνθήκες δεν ριζοσπαστικοποιούν. Αντίθετα μπορεί να σπρώξουν μεγάλα λαϊκά τμήματα ακόμα και στην αντίδραση. Για να ριζοσπαστικοποιηθεί και να στραφεί στην Αριστερά ο λαός, να πυκνώσει τις γραμμές του λαϊκού κινήματος χρειάζονται και άλλα πράγματα πέρα από τις δύσκολες συνθήκες ζωής του. Απαιτείται η διαμόρφωση φιλολαϊκής εναλλακτικής πρότασης που θα γίνει πλατιά αποδεκτή, είναι αναγκαίο να αναδειχθεί και να βγει μπροστά η πολιτική δύναμη που θα αναλάβει το βάρος γι’ αυτό, θα έχει τα εφόδια να πείσει, να συνεγείρει, να συνενώσει και να κινητοποιήσει το λαό.

Όσο αυτές οι προϋποθέσεις δεν εκπληρώνονται η ζωή θα συνεχίζεται όπως μέχρι τώρα. Ο λαός θα απέχει από την πολιτική και τη δράση, θα απορρίπτει τα αστικά πολιτικά κόμματα αλλά με βαριά καρδιά θα δίνει την ψήφο του και ο κίνδυνος της ακροδεξιάς θα καραδοκεί.

Για τα λαϊκά συμφέροντα και τις πολιτικές δυνάμεις που διεκδικούν την αντιπροσώπευση τους δεν θα ανοίγει δρόμος για το μέλλον.

Ν. Π.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr