Έχει διαφορές ο ΣΥΡΙΖΑ από τη ΝΔ και τα άλλα συστημικά κόμματα; Η απάντηση είναι μία: από άποψη κεντρικών πολιτικών επιλογών δεν έχει καμιά διαφορά. Πρόκειται για κόμμα που υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο, που εφαρμόζει πολιτικές περαιτέρω καταλήστευσης του λαϊκού εισοδήματος σε όφελος της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας. Και έτσι θα συνεχίσει γιατί αυτή είναι μια στρατηγική επιλογή. Θα ακολουθεί τις επιταγές του μεγάλου κεφαλαίου, των ΗΠΑ και του ευρωενωσιακού μονόδρομου. Δεν τις αμφισβήτησε και δεν πρόκειται να τις αμφισβητήσει.

Από την άλλη, όμως, έχει κάποιες διαφορές με τα συστημικά κόμματα. Μόνο που αυτές είναι σε εντελώς δευτερεύοντα ζητήματα και εμφανίζονται σποραδικά, μία στα τόσα. Χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση είναι ο νόμος που ψηφίστηκε πρόσφατα για την ιδιωτική εκπαίδευση. Ο νόμος αυτός δεν αλλάζει το τοπίο αλλά ωστόσο ενσωματώνει κάποιες από τις κατακτήσεις και τα αιτήματα του κινήματος. 

Μια δεύτερη περίπτωση είναι  η αδειοδότηση των καναλιών. Ας πούμε ότι μπήκε μια κάποια τάξη στο χώρο. Σύμφωνοι, αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Η αλήθεια είναι ότι η κρίση εκ των πραγμάτων ωθούσε σε ανακατανομή της πίτας, οπότε κάποιοι θα έμεναν εκτός τηλεοπτικής αγοράς. Από την άλλη, το βασικό ποιο είναι; Ότι όποιος έχει λεφτά αγοράζει κανάλια, αγοράζει το δικαίωμα να διαμορφώνει την κοινή γνώμη, φιμώνει κατ' ουσία τις αληθινά αντισυστημικές φωνές, διαμορφώνει τις πολιτικές κατευθύνσεις του τόπου, προπαγανδίζει τα νέα μνημόνια (στο στυλ του “μένουμε Ευρώπη”) που δήθεν χρειάζεται η χώρα. Για την ακρίβεια, όχι όποιος λεφτά αλλά όποιος έχει πολλά λεφτά. Τέσσερις επιχειρηματίες κουμαντάρουν τα πάντα. Ούτε ονομαστικοποίηση των μετοχών των επιχειρήσεών τους δεν τους επέβαλλε η κυβέρνηση.

Τελικά, μιλάμε δηλαδή για ελάχιστες, ανεπαίσθητες, σποραδικές διαφορές. Αυτές τις ελάχιστες, ανεπαίσθητες, σποραδικές διαφορές θα επιχειρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ να πουλήσει στην κοινή γνώμη όταν θα έρθει η ώρα των εκλογών. Το κάνει ήδη από τώρα. Έτσι προσπαθεί να ξεγελάσει τη λαϊκή κοινή γνώμη. Με ανάλογο τρόπο κινούνταν παλαιότερα το ΠΑΣΟΚ. Εξαιτίας αυτής της τακτικής (πριν την κρίση υπήρχαν και πολύ μεγαλύτερα περιθώρια ελιγμών και παραχωρήσεων) κατόρθωνε να παραμένει στην κυβέρνηση και συχνά να περνά αντιλαϊκά μέτρα χωρίς αντιδράσεις, πιο εύκολα από ό,τι θα τα περνούσε μια παραδοσιακή συντηρητική δύναμη.

Έχουν σημασία αυτές οι μικροδιαφορές; Μπορεί με πρώτη, επιπόλαιη ματιά να φαίνεται ότι έχουν αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν. Γιατί; Γιατί οι όποιες μικροαναάσες παίρνουν κάποιοι από αυτές θα εξαντληθούν γρήγορα από το σύνολο των λοιπών βαριών αντιλαϊκών μέτρων που δεν θα σταματήσουν να ψηφίζονται και να εφαρμόζονται (παραπέρα ανατροπές στα εργασιακά, μειώσεις συντάξεων και μισθών, ΕΝΦΙΑ, φορολογία του λαϊκού εισοδήματος, φοροαπαλλαγές και φοροαποφυγή γαι το μεγάλο κεφάλαιο, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου). Γιατί επίσης και αυτές οι μικροανάσες θα ανατραπούν στο μέλλον από την ίδια την κυβέρνηση, πιθανά μετά από μια νέα εκλογική της νίκη. Μην ξεχνάμε ότι αυτή ακριβώς την τακτική εφάρμοζε επί χρόνια και το ΠΑΣΟΚ.

Κυρίως όμως γιατί η συνέχιση της ίδιας πολιτικής κατεύθυνσης, δηλαδή η υποταγή στα κελεύσματα της ολιγαρχίας και των δανειστών θα φέρνει, κάθε λίγο και λιγάκι, νέα πακέτα μέτρων, νέα μνημόνια, ανεξάρτητα από το πως θα τα ονομάζουν και από το ποια συστημικά κόμματα θα είναι στη σύνθεση της κυβέρνησης. Η ένταση της εκμετάλλευσης και της καταλήστευσης του λαού και της χώρας δεν τελειώνει ποτέ, εκτός αν ο λαός της βάλει φραγμό και τέλος.

Ο επίμονος

ΠΗΓΗ: kordatos.org