Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*  

Ούτε που τόλμησαν να ψελλίσουν κάτι για το ευρώ ή κατά της Γερμανίας οι ηγέτες του ''ευρωπαϊκού Νότου'' που μάζεψε ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στην Αθήνα! Αυτό όμως δεν εμπόδισε του Γερμανούς να γίνουν έξαλλοι εναντίον του Γάλλιου προέδρου Φρανσουά Ολάντ και του Ιταλού πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι. Όσο για τον Τσίπρα, το Βερολίνο τον ''τιμώρησε'' καλώντας τον να πάει στην γερμανική πρωτεύουσα για να συναντηθεί με τη Μέρκελ, ακριβώς την ημέρα που έλαβε χώρα η Σύνοδος του Ευρωπαϊκού Νότου!  

Να αφήσει δηλαδή σύξυλους του καλεσμένους του και να τρέξει στο Βερολίνο για να του ...τραβήξει το αφτί η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ! Πάντως μια ...μπούρδα αποδείχτηκε αυτή η σύνοδος σε ό,τι αφορά στο περιεχόμενο της. ''Στόχος μας είναι να ενισχύσουμε τη συνοχή της Ευρώπης'', είπε ακόμη και ο Αλέξης Τσίπρας στην εισαγωγική ομιλία του. Όπως τόνισε ο πρωθυπουργός, στόχος της συνόδου που συγκάλεσε και στην οποία ανταποκρίθηκαν οι σοσιαλιστές Ολάντ και Ρέντσι ήταν ''να ενώσει ακόμη περισσότερο την Ευρώπη και όχι να τη διαιρέσει''. Αυτό δεν εμπόδισε, φυσικά, τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να κάνει ένα δηλητηριώδες σχόλιο: ''Όταν οι σοσιαλιστές συγκεντρώνονται, δεν προκύπτει κάτι έξυπνο τις περισσότερες φορές''. Ο Σόιμπλε απαγόρευσε μάλιστα στον υπηρεσιακό πρωθυπουργό της Ισπανία Μαριάνο Ραχόι να έρθει στην Αθήνα! Ο Ραχόι δεν ήθελε με τίποτα να εμφανιστεί ότι συμμετέχει στο υποτιθέμενο ...''αντιγερμανικό μέτωπο'' εναντίον του οποίου άφριζε ο γερμανικός Τύπος. Η Μάλτα και η Κύπρος, των οποίων οι δεξιοί πρωθυπουργοί ήρθαν στην Αθήνα είναι ασήμαντες σαν χώρες, ενώ η Ισπανία είναι πολύ σημαντική.  

Η αλήθεια είναι ότι ο Τσίπρας ποντάρει σε ...ψόφια άλογα! Αυτή τη στιγμή, ο Φρανσουά Ολάντ δεν φαίνεται να περνάει με τίποτα στο δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, όπου όλα δείχνουν πως θα αναμετρηθεί η Μαρίν Λεπέν του Εθνικού Μετώπου με τον όποιο υποψήφιο του κύριου κόμματος της Δεξιάς. Όσο για τον Ιταλό πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι, είναι άκρως αμφίβολο αν θα κερδίσει το δημοψήφισμα που θα οργανώσει τον Οκτώβρη ή τον Νοέμβρη, ίσως και αργότερα για να παραμείνει στην εξουσία μήπως και αρπάξει καμιά ευκαιρία να νικήσει -ένα δημοψήφισμα που ουσιαστικά καταργεί την απλή αναλογική και εισάγει μονίμως ως εκλογικό σύστημα της χώρας το πλειοψηφικό. Ο Αλέξης Τσίπας μπορεί να προωθεί με τον τρόπο αυτόν τη βελτίωση των σχέσεων με τους σοσιαλδημοκρατές ηγέτες και ενδεχομένως να μεταλλάξει τον ΣΥΡΙΖΑ σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα.  

Είναι πολύ αμφιλεγόμενο, όμως, αν αυτή η πολιτική θα τους επιστρέψει να βελτιώσει πραγματικά την οικονομική κατάσταση του λαού μας, ιδίως των λαϊκών στρωμάτων. Εκείνος πάντως που κυριολεκτικά δεν είπε τίποτα μη τυχόν και δυσαρεστήσει του Γερμανούς ήταν ο Φρανσουά Ολάντ. ''Σε μεγάλο βαθμό, το μέλλον της Ευρώπης διακυβεύεται σήμερα στη Μεσόγειο''. Ήταν η πιο ...''βαρυσήμαντη'' διαπίστωση που έκανε. Μια εξόφθαλμη αλήθεια δηλαδή που την κάνει και ο πιο άσχετος πολίτης. Προφανώς και μέσω της Μεσογείου έρχονται τα εκατομμύρια πρόσφυγες από τη Συρία, τη Λιβύη, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τις χώρες της Αφρικής που οι πολίτες τους αναζητούν καλύτερη τύχη, πλημμυρίζοντας την Ιταλία, την Ελλάδα, την Ισπανία. Αλλού βρίσκεται πάντως η ουσία. Το δυστύχημα για τον ελληνικό λαό είναι η προσέγγιση του Αλέξη Τσίπρα με τη σοσιαλδημοκρατία δεν εδράζεται κατά κανένα τρόπο σε κάποια αριστερή βάση, έστω και οπορτουνιστική. Αντίθετα, βασίζεται πάνω σε καθαρά σοσιαλδημοκρατική βάση, άρα αντιδραστική. Αντί δηλαδή να τραβάει προς τα αριστερά τους σοσιαλδημοκράτες ο Αλέξης Τσίπρας, τον τραβούν αυτοί πολύ πιο προς τα Δεξιά. Αυτός άλλωστε είναι ο λόγος που η σοσιαλδημοκρατία ψυχορραγεί στην Ευρώπη, ως δύναμη φιλολαϊκή σε κάποιο βαθμό.  

Η τακτική του πρωθυπουργού παγιδεύει δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ και τον σπρώχνει προς τη σοσιαλδημοκρατικοποίηση, αντί να μετατοπίζει προς τα αριστερά όλο το πολιτικό φάσμα μέσω της συμπόρευσης του με τη σοσιαλδημοκρατία. Με άλλα λόγια,ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται σταδιακά ...''ΠΑΣΟΚ'', δεν γίνονται ''αριστερούλικα'' κόμματα το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, ακόμη και η Ν.Δ.

*Δημοσιεύεται στον ΠΡΙΝ την Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2016

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ*  

Ο διαγωνισμός για την ανάθεση των τηλεοπτικών αδειών απέδειξε με τον καλύτερο τρόπο ότι μια «αριστερή» κυβέρνηση εξυπηρετεί συχνά καλύτερα από μια δεξιά τα συμφέροντα του κεφαλαίου.  

Επιβεβαιώθηκε έτσι και με αυτόν τον τρόπο η εκτίμηση του Ανιέλι ιδιοκτήτη της Φίατ ότι «η αριστερά -στην κυβέρνηση της οποίας ο ίδιος ως γερουσιαστής έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης- κάνει μερικές φορές τη δουλειά καλύτερα από τη δεξιά».  

Βεβαίως πολύ πριν από τη διαπίστωση αυτή του κεφαλαιοκράτη Ανιέλι η αριστερά με τη μορφή της ρεφορμιστικής, σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς έχει προσφέρει στο κυρίαρχο σύστημα πολύτιμες υπηρεσίες.  

Θυμίζω την κραυγαλέα περίπτωση των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών και πιο ειδικά του Gustav Noske, ο οποίος αφού προηγουμένως το 1914 ψήφισε τις πολεμικές δαπάνες, στη συνέχεια το 1919 ανέλαβε το ρόλο του «ματωβαμένου σκυλιού» όπως ο ίδιος το προσδιόρισε και πρωτοστάτησε, κατά τη διάρκεια της αιματηρής βδομάδας του Βερολίνου στην καταστολή του κινήματος των σπαρτακιστών και τη δολοφονία των κομμουνιστών Karl Liebknecht και Rosa Luxemburg.  

Πιο ειδικά, στην εποχή όπου το δίλημμα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ και τα περιθώρια μη αντικαπιταλιστικής κατεύθυνσης φιλολαϊκών μεταρρυθμίσεων ανύπαρκτα, εκτιμώ ότι ο ρεφορμισμός καταλήγει νομοτελειακά στη μετεξέλιξή του σε υπηρέτη του νεοφιλελευθερισμού ή καπιταλισμού της εποχής μας.  

Και στην περίπτωση των τηλεοπτικών αδειών, η από γεννησιμιού της λόγω σύνθεσης της (ΑΝΕΛ - ΣΥΡΙΖΑ και τέως στελέχη του ΠΑΣΟΚ ) και κυρίαρχης ευρωκομμουνιστικής μήτρας του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, κυβέρνηση -για να μην ξεχνιόμαστε- έπαιξε τον ρόλο του καλύτερου διαχειριστή του συστήματος γενικώς αλλά και του τηλεοπτικού ειδικότερα και κάθε άλλο «του εκ βάθρων ανατροπέα του», όπως διατείνονται ορισμένοι.  

Και το έπαιξε διττά. Από τη μια και κυρίως, διότι για ακόμη μια φορά εμφυσάει στην κοινή γνώμη την αντίληψη ότι είναι αδύνατον να υπάρξει μια άλλου τύπου κυρίαρχη ενημέρωση από εκείνη των πλουτοκρατών και τελικά ότι είναι αδύνατον να υπάρξει άλλος δρόμος από τον καπιταλιστικό μονόδρομο.  

Βεβαίως, άθελα της η κυβέρνηση επιβεβαιώνει με αυτόν τον τρόπο τον περιορισμένο ως προς το περιεχόμενο του χαρακτήρα της αστικής δημοκρατίας και τη φιλελεύθερη παράδοση (Λοκ), η οποία σε αντίθεση με τον μαρξισμό θέλει ως κατόχους του Λόγου και του λόγου τους κατέχοντες τον πλούτο και μόνον και όχι τον ίδιο το λαό.  

Από την άλλη, με αυτήν της την παρέμβαση η κυβέρνηση ουσιαστικά επεδίωξε να ανταποκριθεί στο ρόλο του αστικού κράτους και των κυβερνήσεων του ως διαχειριστών όχι στιγμιαίων ή κοντοπρόθεσμων, όχι ατομικών συμφερόντων επί μέρους καπιταλιστών, αλλά των μακροπρόθεσμων και συλλογικών συμφερόντων της αστικής τάξης στο σύνολό της.  

Το αν τελικά επικρατήσει στο τηλεοπτικό τοπίο -κάτι καθόλου βέβαιο διότι πέρα από δεξιά, η κυβέρνηση είναι και ανίκανη- ο Μαρινάκης και ο Καλογρίτσας, αντί του Ψυχάρη και του Μπόμπολα δεν συνιστά χτύπημα κατά του κεφαλαίου, ούτε ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών.  

Αντίθετα, η δημοπρασία αποτέλεσε πράξη δηλωτική της κυριαρχίας της αγοράς, της γενίκευσης της εμπορευματοποίησης της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας συμπεριλαμβανομένων.  

Αποτελεί πράξη νομιμοποίησης της διαπλοκής πολιτικής εξουσίας και κεφαλαιοκρατών, συνιστά επιβράβευση των πιο ισχυρών εν προκειμένω κεφαλαίων και ενίσχυσης της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου.  

Το αφελές επιχείρημα ότι το δημόσιο θα εισπράξει από αυτήν τη διαδικασία το τρομερό ποσό των 246 εκατομμυρίων που έχανε μέχρι σήμερα, αποτελεί στην ουσία ξεδιάντροπη απάτη των κυβερνώντων, αν σκεφτεί κανείς την παράλληλη με αυτήν την είσπραξη πρωτόφαντη αφαίμαξη του λαού υπέρ του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου και ακόμη τα ανταποδοτικά οφέλη που θα έχουν οι καναλάρχες από την κατοχή των τηλεοπτικών σταθμών.  

Τελικά, όσο και αν πασχίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, του είναι όλο και πιο δύσκολο να διατηρήσει το αριστερό του προσωπείο διότι φαίνεται από παντού πια το πραγματικό του δεξιό πρόσωπο.  

Όσο για μας, μέρες που είναι, από σταγόνες επερχόμενης καταιγίδας, ας συμβάλουμε αυτή να ξεσπάσει και να πνίξει και τον ΣΥΡΙΖΑ και την δεξιά πολιτική, απ’ όπου και αν προέρχεται και ό,τι απόχρωση κι αν έχει.  

*Ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου  

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Ο ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΩΣΕΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΧΩΡΙΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΕΙ

Εκδήλωση με ομιλητή τον Δ. Κουτσούμπα πραγματοποίησε στη Μακρόνησο το ΚΚΕ για να τιμήσει τους κομμουνιστές και αγωνιστές που εξορίστηκαν στο νησί.

Ως εδώ έχει καλώς και επαινούμε την πρωτοβουλία του ΚΚΕ, αν και θα είχαμε πολλές παρατηρήσεις να κάνουμε. Δεν έχουν, όμως, αυτήν την ώρα σημασία.

Θα περιμέναμε, όμως, από μια τέτοια εκδήλωση τιμής στους αγωνιστές της Μακρονήσου να αναδειχθεί από το ΚΚΕ η σημασία των θυσιών τους στο σήμερα και η επικαιρότητα των στόχων τους.

Οι αγωνιστές της Μακρονήσου, όπως φαίνεται καθαρά και στο κείμενο του Νίκου Ζαχαριάδη, που φιλοξενεί η Iskra υπό τον τίτλο «Αστικός πολιτικός κόσμος και Δοσιλογισμός» (πατήστε εδώ), αγωνίζονταν στην τότε συγκυρία πρώτα απ' όλα και κυρίως για να διαμορφώσουν, με τη «λαϊκή δημοκρατική πολιτική τους», το πιο πλατύ μέτωπο ενάντια στο «μοναρχοφασισμό» για την εθνική ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία και την προάσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και του ελληνικού λαού.

Αυτοί οι στόχοι του αγώνα των Μακρονησιωτών, με άλλη μορφή, είναι ιδιαίτερα επίκαιροι σήμερα, που η χώρα μας στενάζει κάτω από μια ιδιόμορφη πολιτική και οικονομική κατοχή, την οποία υπηρετούν εγχώριοι μνημονιακοί πολιτικοί υπάλληλοι. Σήμερα, επίσης, που η όποια δημοκρατία, ακόμα και η αστική, πνίγεται και ακυρώνεται, ενώ οι μισθωτοί και τα επαγγελματικά, μικρομεσαία και αγροτικά στρώματα λεηλατούνται, φτωχοποιούνται και εξαθλιώνονται.

Θα περιμέναμε, λοιπόν, από τον Δ. Κουτσούμπα στο τόπο του μαρτυρίου των αγωνιστών και συνεχίζοντας το επίκαιρο πνεύμα των θυσιών τους, να απευθύνει από τη Μακρόνησο ένα απλόχερο ενωτικό και άκρως επίκαιρο και αναγκαίο κάλεσμα για τη συγκρότηση ενός σύγχρονου μετώπου στη χώρα, που θα αγκάλιαζε όλες τις ριζοσπαστικές, δημοκρατικές, πατριωτικές, αντιμνημονιακές δυνάμεις, οι οποίες στρέφονται με συνέπεια ενάντια στην σύγχρονη τυραννία που αντιπροσωπεύει η σημερινή μνημονιακή νεοαποικιακή κηδεμονία της χώρας.

Αντί γι' αυτό, όμως, ο Δ. Κουτσούμπας κατέληξε να ομιλεί, ως η Μακρόνησος να μην αντιπροσωπεύει ένα επίκαιρο πολιτικό ενωτικό αγωνιστικό προσκλητήριο ενάντια στη σημερινή νεοαποικιακή κηδεμονία της χώρας, αλλά να αποτελεί μια απλή επιβεβαίωση της διαχρονικής παρουσίας ενός ΚΚΕ, το οποίο πορεύεται αντλώντας απλώς από την «κληρονομιά» της και τις «επετείους» των θυσιών των αγωνιστών.

Είπε, λοιπόν, ο Δ. Κουτσούμπας με ένα ύφος αυτάρκειας, στηριγμένος σε κάποιους απαρασάλευτους νόμους και με άγνοια των απίστευτων κινδύνων: «Το ΚΚΕ άντεξε και αντέχει γιατί υπάρχει και θα υπάρχει η εργατική τάξη».

Και αφού είπε αυτό το ακλόνητο απόφθεγμα ως καθησυχαστική διαβεβαίωση για το παρόν και το μέλλον του ΚΚΕ, κατέφυγε ήσυχος σε μια αφοριστική επίθεση ενάντια σε όλες τις άλλες ανεξαιρέτως τις αριστερές δυνάμεις που μάχονται τα μνημόνια, την ευρωζώνη και την ΕΕ, διότι όπως είπε είναι «οπορτουνιστικές» και ως τέτοιες προσφέρουν «σημαντική βοήθεια στο σάπιο σύστημα».

Συγκεκριμένα ο Δ. Κουτσούμπας, μπερδεύοντας το νέο μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ με αριστερές δυνάμεις όπως η ΛΑ.Ε που έφυγαν από τους κόλπους του και τον αντιπολιτεύονται, είπε από τη Μακρόνησο επί λέξει τα εξής:

«(...) Σημαντική βοήθεια στο σάπιο σύστημα, για τη διατήρηση της εξουσίας του, δίνει διαχρονικά και σταθερά τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς ο γνωστός πλέον σε όλους μας οπορτουνισμός. Είτε δρώντας μέσα σε εργατικά κομμουνιστικά κόμματα, είτε δρώντας ως ξεχωριστό τμήμα εξωκοινοβουλευτικά ή κοινοβουλευτικά ως μικρό κόμμα αντιπολίτευσης, είτε από κυβερνητικές καρέκλες σε εναγκαλισμό με τη σοσιαλδημοκρατία. Στη χώρα μας τα έχουμε ζήσει όλα και εξακολουθούμε να τα ζούμε, παρά την αλλαγή ονομάτων και προσώπων. Με το Συνασπισμό και το ΣΥΡΙΖΑ μετά, αλλά και άλλες ομάδες που αποσπάστηκαν από αυτόν πέρσι, αλλά και από το Κόμμα μας παλιότερα και πιο πρόσφατα (...)».

Δ. Κουτσούμπα, η εργατική τάξη υπήρξε και θα υπάρχει.

Αλλά μπορεί να υπάρξει και χωρίς δικαιώματα και με την αφαίρεση, δυστυχώς, επί των ημερών του κατά τ' άλλα αντιοπορτουνιστικού ΚΚΕ, όλων των κατακτήσεών της που επιτεύχθηκαν και με τις θυσίες και το αίμα των Μακρονησιωτών αγωνιστών.

Δεν ξέρω αν, πόσο και πώς το ΚΚΕ θα συνεχίσει να υπάρχει, εφόσον η εργατική τάξη συνεχίζει να βρίσκεται στο σφαγείο, άθυρμα στα χέρια του κεφαλαίου και της μνημονιακής φαυλοκρατίας.

Εκείνο που ξέρω είναι πως τιμή σήμερα στους Μακρονησιώτες δεν μπορεί να υπάρξει με το πνεύμα της αυταρέσκειας και του μακάριου εφησυχασμού της ηγεσίας του ΚΚΕ, που ενώ τα πάντα καταρρέουν γύρω μας, το μόνο που κάνει είναι να δίνει άδοξες μάχες περιχαράκωσης και αντιοπορτουνιστικών εξορμήσεων, κυνηγώντας ανεμόμυλους και παραπέμποντας στις καλένδες επίκαιρους στόχους και τα επίκαιρα ενωτικά μέτωπα για την επίτευξή τους. Επίκαιρα ενωτικά μέτωπα για τα οποία οι Μακρονησιώτες έδιναν ακόμα και τη ζωή τους, διότι ήξεραν ότι οι άνθρωποι παλεύουν και κατακτούν το μέλλον, πολύ περισσότερο το σοσιαλιστικό μέλλον, όχι με την εκτόξευση στο «υπερπέραν», αλλά μέσα από αγώνες και νίκες για τα προβλήματα και τις ανάγκες του παρόντος.

ΝΖ

πηγη: iskra.gr