Ενδιαφέροντα στοιχεία για τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων και τα επίπεδα των δημοσίων δαπανών σε Ελλάδα-Ευρωζώνη-Ευρωπαϊκή Ένωση, παρουσιάζει στο άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην «Ίσκρα» ο Καλλίνικος Νικολακόπουλος.

Το ενδιαφέρον του άρθρου εντοπίζεται στο γεγονός, ότι απαντά με τα επίσημα στοιχεία του ΟΟΣΑ και της Γιούροστατ, στη χυδαία και αναπόδεικτη «θεωρία» των πιο επιθετικών και αντιδραστικών κύκλων του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου της χώρας, ότι αιτία της ελληνικής κρίσης αποτελεί ο μεγάλος δημόσιος τομέας.

Η χυδαιότητα αυτή βρίσκει ευήκοα ώτα, επειδή τα κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης επί πολλά, πάρα πολλά χρόνια και με ιδιαίτερη ένταση την περίοδο της οικονομικής κρίσης, επιχειρούν να υποβαθμίσουν στη συνείδηση των εργαζόμενων την σύγκρουση μεταξύ της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας, και της κυρίαρχης αντίθεσης ιμπεριαλισμός-λαός, και να αναδείξουν την «αντίθεση» δημόσιοι υπάλληλοι-ιδιωτικοί υπάλληλοι επιδιώκοντας να στρέψουν τους δεύτερους κατά των πρώτων. Να αλληλοσπαραχθούν μεταξύ τους οι εργαζόμενοι, ώστε να μείνουν στο απυρόβλητο τα σκληρά προγράμματα λιτότητας, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ, η χρηματιστική ολιγαρχία της χώρας.

Από εκεί και πέρα βέβαια, οι σχέσεις ιδιωτικού-δημόσιου τομέα, στην Ελλάδα, αλλά και σε κάθε καπιταλιστική χώρα του κόσμου, δεν μπορούν να εξηγήσουν την κρίση πολύ δε περισσότερο να τις εκλάβουμε σαν αιτία εκδήλωσης των οικονομικών κρίσεων. Οι οικονομικές κρίσεις στον καπιταλισμό, έχουν τις αιτίες τους στο ξέσπασμα του συνόλου των αντιθέσεων και αντιφάσεων που διέπουν την κεφαλαιοκρατική παραγωγή (Καρλ Μαρξ).

Θα πρέπει, τέλος, να τονίσουμε τη διαφωνία μας με την πρόταση του αρθρογράφου, ότι λύση στο ελληνικό πρόβλημα, συνιστά η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη και η διαγραφή του «παράνομου» «επαχθούς» και «επονείδιστου» χρέους (βάζουμε τους επιθετικούς προσδιορισμούς σε εισαγωγικά, επειδή το χρέος, ως οικονομικό μέγεθος, δεν μπορεί να ερμηνευτεί με νομικούς και συναισθηματικούς όρους).

Όπως κατ' επανάληψη έχουμε τονίσει, η λύση στο ελληνικό πρόβλημα, περνάει μέσα από την σύγκρουση με το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, το οποίο ελέγχει σε ασφυκτικό βαθμό την πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική και οικονομική ζωή της χώρας. Και προς την κατεύθυνση αυτή συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις, ώστε να προχωρήσει στη ζωή και την κοινωνία το εγχείρημα της «ΔιΕΕξοδου» από την ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θα ήταν παράλειψη αν δεν αναφέραμε, ότι, στις σημερινές συνθήκες, ειδικά στις σημερινές συνθήκες της οικονομικής κρίσης και της ανείπωτης λεηλασίας του ελληνικού λαού, η πάλη για την απαλλαγή της χώρας από τον ιμπεριαλιστικό βρόγχο, είναι στενά συνυφασμένη με την πάλη για την κατάκτηση της σοσιαλιστικής εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.

Θ.Κ.

Ολόκληρο το άρθρο του Ν.Κ:

Δημοσιονομική κρίση χρέους και νεοφιλελεύθερες μυθοπλασίες

Του Καλλίνικου Νικολακόπουλου*

Στην Ελλάδα έχει εμπεδωθεί ο μύθος της νεοφιλελεύθερης αφήγησης, παρουσιάζοντας την αποκρουστική εικόνα ενός Γολιάθ ‘υπερτροφικού’-‘αδηφάγου’ κράτους, με υπερπληθώρα άχρηστων δημοσίων υπαλλήλων. Τα σχετικά πρόσφατα όμως στατιστικά στοιχεία του ΟΟΣΑ για το 2013, κατατάσσουν τη χώρα μας στην 31η θέση μεταξύ των 33 χωρών-μελών του με τον μικρότερο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων, ως ποσοστό του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, ανερχόμενο σε 8,5%, ενώ ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ είναι 15,5%.

Το κόστος της δημόσιας διοίκησης της χώρας μας είναι 12,4% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος της ευρωζώνης ανέρχεται σε 21,4%.

Το ‘ιδεολογικό’ κατασκεύασμα του νεοφιλελευθερισμού, εντοπίζει ως παθογένεια της ελληνικής οικονομίας τον ‘υπερμεγέθη’ δημόσιο τομέα εντελώς ατεκμηρίωτα, εμμένοντας σε μία πολιτική που βασίζεται στη διαρκή περικοπή του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων και περιστολή των δημοσίων δαπανών, ‘ενθαρρύνοντας’ την ιδιωτικοποίηση των πάντων. Στην πραγματικότητα, αυτή η πολιτική δεν ‘απελευθερώνει’ τον ιδιωτικό τομέα από τον εναγκαλισμό του δημοσίου, αλλά λειτουργεί ανατροφοδοτώντας διαρκώς το καθοδικό σπιράλ της οικονομική ύφεσης, με τη συρρίκνωση της ενεργής ζήτησης.

Οι δημόσιες δαπάνες συρρικνώνονται, ειδικά αυτές που αφορούν στην κοινωνική προστασία, και οι κοινωνικές παροχές, χαρακτηριζόμενες ως ‘παρασιτικές’, περικόπτονται συνεχώς για να περιορισθεί το μέγεθος του κράτους στην οικονομία. Ενώ οι κοινωνικές δαπάνες στο σύνολο της ευρωζώνης ανέρχονται στο 15,9% του ΑΕΠ, στη χώρα μας είναι 13,5%. Οι ευρωπαϊκές χώρες ‘πρότυπα’, κατά τους νεοφιλελεύθερους ‘φωστήρες’, είναι η Λετονία, η Ρουμανία, η Λιθουανία και η Βουλγαρία με αντίστοιχα ποσοστά κοινωνικών δαπανών του ΑΕΠ (βλ. πίνακα 3).

Οι προβληματικότερες χώρες, είναι αυτές με το μικρότερο ποσοστό, ως προς το ΑΕΠ, κοινωνικών δαπανών που πάραυτα δεν μπορούν να εξέλθουν από τον φαύλο κύκλο της υπανάπτυξης. Υπάρχουν χώρες με πληθυσμιακό μέγεθος μικρότερο της Ελλάδας (π.χ. Βέλγιο, Φινλανδία), με μεγαλύτερες ποσοστιαίες κοινωνικές δαπάνες, που η πραγματοποίησή τους δεν αντιμετωπίζεται ως ‘αντι-οικονομική’ αλλά ως προϋπόθεση επίτευξης υψηλών οικονομικών επιδόσεων.

Η υποτιθέμενη ‘υπερφορολόγηση’ των επιχειρήσεων και του πλούτου, ως δικαιολογία της επενδυτικής καχεξίας στην Ελλάδα, είναι ένας ακόμη διαδεδομένος μύθος του νεοφιλελευθερισμού. Ενώ όμως ο μέσος όρος της φορολόγησης του πλούτου στην ευρωζώνη είναι 12,5% του ΑΕΠ, στην Ελλάδα ανέρχεται μόλις και μετά βίας στο 10%, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Eurostat.

Στην Ελλάδα έχουν βαπτισθεί ως ‘υπερφορολόγηση’, η φοροαποφυγή, η φοροδιαφυγή, η αποφορολόγηση και η υποφορολόγηση. Το δημόσιο χρέος είναι το παρελθόν σωρευτικό έλλειμμα των κρατικών οικονομικών απολογισμών, δηλαδή η υστέρηση των πραγματοποιηθέντων δημοσίων εσόδων έναντι των δημοσίων δαπανών. Ενώ το ποσοστό των ελληνικών δημοσίων δαπανών προσέγγιζε τον αντίστοιχο ποσοστιαίο μέσο όρο της ΕΕ, τα ποσοστό των ελληνικών δημοσίων εσόδων παρουσίαζε ακραία υστέρηση έναντι του αντίστοιχου ποσοστιαίου μέσου όρου της ΕΕ, με μέσο όρο υστέρησης 7% του ΑΕΠ, τη δεκαπενταετία που προηγήθηκε της κρίσης, ενώ η απόκλιση των φορολογικών εσόδων προσέγγιζε το 10% του ΑΕΠ.

Η ύπαρξη αυτών των χαρακτηριστικών υστερήσεων, κάνει εμφανέστατο το γεγονός της πραγματικής υποφορολόγησης του πλούτου στη χώρα μας, υποδηλώνοντας τη γενναιόδωρη συμπεριφορά του αστικού μπλοκ εξουσίας έναντι των παραδοσιακών κοινωνικών στηριγμάτων του εργοδοτών και αυτοαπασχολούμενων, που φοροδιέφευγαν προκλητικά όταν δεν είχαν θεσπισμένη νόμιμη φοροαποφυγή και απολάμβαναν μια ιδιότυπη φορολογική ασυλία.

H κυβέρνηση, μέσω της άμεσης φορολογίας εισοδήματος, συνεχίζει αμείωτα τη φορολογική επιδρομή στα εισοδήματα μισθωτών, συνταξιούχων και ευρέων λαϊκών μαζών που έρχεται να συμπληρώσει την άγρια περικοπή μισθών, συντάξεων και κοινωνιών παροχών, εξυπηρετώντας τον κύριο  στόχο των μνημονίων, που δεν είναι άλλος από την τεράστια επιχειρούμενη αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ των υψηλών εισοδηματικών τάξεων, και υπερασπίζοντας τα οικονομικά και άλλα συμφέροντα των εγχώριων και υπερεθνικών ευρωπαϊκών νεοφιλελεύθερων ελίτ. Έτσι επιτείνεται η διάλυση της όποιας κοινωνικής συνοχής και η αποσάθρωση της κοινωνίας, που έχουν προκληθεί από την πελώρια ύφεση και ανεργία, την κατάρρευση του εθνικού συστήματος υγείας και κοινωνικού κράτους πρόνοιας, τη μαζική φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, η τεράστια αύξηση των αυτοκτονιών κλπ.

Η καταστροφική διαχείριση της ευρωπαϊκής κρίσης, της οποίας μέρος είναι η ελληνική, από τις νεοφιλελεύθερες ευρωπαϊκές ελίτ, με τη συμμετοχή και συνενοχή και των εγχώριων ελληνικών ελίτ, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα προσπάθειας υπέρβασής της υπέρ του κεφαλαίου και εις βάρος των δυνάμεων της εργασίας. Όταν ακόμη και το ΔΝΤ, είχε προτείνει το 2010 την απομείωση – ‘κούρεμα’ του ελληνικού δημόσιου χρέους, για να καταστεί διαχειρίσιμο, οι ευρωπαϊκές ελίτ μετέφεραν μέσω των ‘μνημονίων’ το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, που οφειλόταν στα ευρωπαϊκά ιδιωτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, στις χώρες-μέλη για να τα διασώσουν από τις ενδεχόμενες απώλειες.

Κύριο επιχείρημα για αποφυγή του ‘κουρέματος’, ήταν η δέσμευση ότι οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες θα απέσυραν από την κυκλοφορία τα ελληνικά κρατικά ομόλογα μη ζητώντας την αποπληρωμή τους, ενώ αυτές  προέβησαν τελικά σε αθρόες κερδοσκοπικές κινήσεις σε αυτά, επιδεινώνοντας περαιτέρω τη θέση της Ελλάδας. Η ευρωπαϊκή νεοφιλελεύθερη μυθοπλασία, διατείνεται ότι για το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούν την ευρωζώνη, δεν ευθύνονται οι επιλογές της ακραίας εμμονικής λιτότητας και ύφεσης, αλλά οι ελλειμματικές χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας – νότου. Σύμφωνα με τη νεοφιλελεύθερη συλλογιστική, ο κίνδυνος διάλυσης της ευρωζώνης δεν προέρχεται από την ολέθρια διαχείριση της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, αλλά από τα ‘ασθενή’ μέλη της ΟΝΕ.

Ο ‘τυφώνας’ της λιτότητας και τρομακτικής ανεργίας, δεν πλήττει πλέον μόνο τις ελλειμματικές και υπερχρεωμένες χώρες της ευρωζώνης, αλλά έχει επεκταθεί βαθμιαία στις πλεονασματικές και πιστώτριες χώρες του ευρωπαϊκού κέντρου – βορρά. Η απλή λογική υποδεικνύει, ότι εφόσον τα 2/3 των επιτευχθέντων γερμανικών εμπορικών πλεονασμάτων προέρχονται από την ευρωζώνη, η ραγδαία συρρίκνωση της ενεργής ζήτησης, μέσω πολιτικών εσωτερικής υποτίμησης, των ελλειμματικών χωρών θα μειώσει σε μεγάλο βαθμό τη δυνατότητα απόσπασης πλεονασμάτων. Η εφαρμογή των υφεσιακών συνταγών, επιρρίπτει το κόστος της ‘προσαρμογής’ σε όσους δεν έχουν ευθύνη, προσπαθώντας να μη θίξει τις πραγματικά υπεύθυνες νεοφιλελεύθερες ελίτ που έχουν αναλάβει εργολαβικά την διεκπεραίωση της ‘κάθαρσης’.

Η τιμωρητική λογική, ωθεί στην ανεργία διαρκώς μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού και στον παροπλισμό παραγωγικό κεφάλαιο και εξοπλισμό, όταν είναι γνωστό ότι η αποτελεσματικότητα-αποδοτικότητα των οικονομικών συστημάτων, σύμφωνα και με την κλασική-νεοκλασική και κεϋνσιανή θεώρηση, επιτυγχάνεται με την πλήρη απασχόληση και την αξιοποίηση και των λιγότερο αποδοτικών παραγωγικών συντελεστών. Στην ευρωζώνη σήμερα το συνολικό εμπορικό ισοζύγιο είναι πλεονασματικό, το δημόσιο έλλειμμα ανέρχεται στο 4,1% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος στο 95%. Στη χώρα μας, η σωρευτική ύφεση έχει υπερβεί το 25%, η επίσημη ανεργία προσεγγίζει το 30% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού (65% στους νέους), οι ιδιωτικές επενδύσεις είναι αρνητικές και οι δημόσιες μειωμένες άνω του 30%, ενώ το δημόσιο χρέος έχει υπερβεί το 180% του ΑΕΠ. Οι οικονομικές πολιτικές που επιβλήθηκαν από τις ευρωπαϊκές νεοφιλελεύθερες ελίτ, όχι μόνο δεν ελαφρύνουν την κρίση και τις συνέπειές της, αλλά την επιδεινώνουν περαιτέρω καθιστώντας την ουσιαστικά ανεπίλυτη για τις δυνάμεις της εργασίας.

Οι όποιες ελληνικές ιδιομορφίες είχαν προταχθεί, καθώς και άλλων υπερχρεωμένων χωρών της περιφέρειας, έχει αποδειχθεί ότι ήταν το πρόσχημα για να επιβληθεί η νεοφιλελεύθερη ατζέντα των κυρίαρχων ελίτ περί μη ύπαρξης εναλλακτικής (TINA-There Is No Alternative). Οι περικοπές δημοσίων δαπανών και εισοδημάτων, η πρόταξη της ανταγωνιστικότητας και η ‘εξυγίανση’ μέσω εσωτερικής υποτίμησης, καθώς και η συρρίκνωση του εθνικού εισοδήματος με την καταρρέουσα οικονομία σε ύφεση και υπερχρεωμένη και τη ζήτηση εξασθενημένη, είναι προμελετημένο έγκλημα. Το ελληνικό πρόβλημα, δεν είναι τελικά διαφορετικό από το ισπανικό, το ιρλανδικό, το πορτογαλικο κλπ. Ενώ στην περίπτωση της χώρας μας, η υπερχρέωση ήταν απευθείας του δημόσιου τομέα, στις άλλες περιπτώσεις ξεκίνησε από τον ιδιωτικό τομέα, ειδικότερα τον τραπεζικό-χρηματοπιστωτικό, για να καταλήξει όμως επίσης ως πρόβλημα δημόσιας υπερχρέωσης. Οι χρηματοπιστωτικές ‘φούσκες’ δημιουργήθηκαν από τον ιδιωτικό τομέα, ενώ το κράτος επιστρατεύθηκε για τη διάσωσή του επωμιζόμενο τα χρέη του.

Στην Ελλάδα έχουμε έναν ιδιωτικό τομέα που είναι εξαιρετικά κρατικοδίαιτος, ενώ η δημοσιονομική κρίση υπήρξε σε όλες τις χώρες δευτερογενής, και όχι πρωτογενής, συνέπεια της κρίσης του ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού τομέα. Ενώ οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δημιούργησαν την κρίση, με την υπεραφθονία χορήγησης επισφαλών δανείων και τη δημιουργία αμέτρητων παράγωγων προϊόντων χρηματοοικονομικής ‘μηχανικής’, απαίτησαν και επέβαλαν τη διάσωσή τους από τα κράτη με χρήματα των φορολογουμένων που αφαιρέθηκαν από παραγωγικές οικονομικές δραστηριότητες, επιφέροντας πανευρωπαϊκά την ύφεση. Παρά το αδιαμφισβήτητο γεγονός, της ευθύνης του ιδιωτικού χρηματοπιστωτικού τομέα στη δημιουργία των ελλειμμάτων και την υπερχρέωση των οικονομιών, η νεοφιλελεύθερη μυθοπλασία ενοχοποιεί τον δημόσιο τομέα που τάχα είναι υπερδιογκωμένος και παρασιτικός πανευρωπαϊκά και επιβαρύνει το κόστος λειτουργίας και την ανταγωνιστικότητα του ιδιωτικού τομέα! Με τον τρόπο αυτό, ο χρηματοπιστωτικός τομέας ‘ρούφηξε’ όλη τη ρευστότητα της οικονομίας και μετέτρεψε τα κράτη σε τυφλά όργανα εξυπηρέτησής του, σε βάρος βέβαια της πραγματικής παραγωγικής οικονομικής δραστηριότητας.

Η συνεχιζόμενη αδιέξοδη νεοφιλελεύθερη διαχείριση της κρίσης στην Ελλάδα, από τη νεο-μνημονιακή κυβέρνηση του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ, επί τα χείρω μάλιστα, απλά ολοκληρώνει την μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο-αποικία χρέους των δανειστών. Δεν υπήρξε επεξεργασία ενός εναλλακτικού σχεδίου μετάβασης σε εθνικό νόμισμα, εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, για κάθε πιθανό ενδεχόμενο, δαιμονοποιώντας το νόμισμα και όχι τις πολιτικές που το συνοδεύουν. Μία πιθανή έξοδος από την ευρωζώνη, αφού προηγηθεί στάση πληρωμών στο εξωτερικό δημόσιο χρέος και μονομερής διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του ως απεχθούς και επονείδιστου μετά από πραγματοποίηση ελέγχου του από διεθνή επιτροπή λογιστικού ελέγχου,  δεν είναι αφ’ εαυτού της λύση για πάσα νόσο της ελληνικής οικονομίας.

Αποτελεί ένα δύσβατο μονοπάτι που επιβάλλεται εξ ιδίας ανάγκης στην Ελλάδα. Η έξοδος από την ευρωζώνη πιθανότατα θα σημάνει την απαρχή διάλυσης της τελευταίας, γιατί όποιος κρίκος αυτής της νομισματικής–οικονομικής αλυσίδας σπάσει, αυτή θα αποσυντεθεί. Αντίθετα, μία πιθανή έξοδος  μπορεί να σημάνει, υπό προϋποθέσεις, την υιοθέτηση πολιτικών παραγωγικής ανασυγκρότησης, που για να επιτύχουν θα απαιτήσουν τη βαθμιαία αλλαγή των σχέσεων παραγωγής, μείωσης της ανεργίας, αύξησης του διαθέσιμου εισοδήματος και οικονομικής ανάπτυξης, με κοινωνική δικαιοσύνη και αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ των κατώτερων τάξεων, μέσω άσκησης κατάλληλων φορολογικών πολιτικών, χρησιμοποιώντας ως εργαλείο και την κρατικοποίηση υπό κοινωνικό έλεγχο των τραπεζών που επανακεφαλαιοποιήθηκαν με χρήματα που χρεώθηκαν στον ελληνικό λαό.

* Ο Καλλίνικος Νικολακόπουλος είναι οικονομολόγος (πτυχιούχος οικονομικών επιστημών, 2ετές μεταπτυχιακό διοίκησης επιχειρήσεων στην τραπεζική/χρηματοοικονομική, 2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα οικονομικά και διοίκηση μονάδων υγείας) – Αναλυτής Πληροφοριακών Συστημάτων (2ετές μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στα πληροφοριακά συστήματα), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής.

Πηγή: iskra.gr

Επέκταση της εργασιακής ζούγκλας-Περιστολή συνδικαλιστικών ελευθεριών.

ΑΔΙΔΑΚΤΟΙ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ, ΟΔΗΓΟΥΝ ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ!

ΕΝΙΣΧΥΘΗΚΕ ΠΕΡΙΠΟΥ ΜΕ 5% ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ (DIE LINKE). ΑΝΟΔΟ ΕΙΧΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΚΕΝΤΡΩΟΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ.

Σε ιστορικό χαμηλό μετά την Επανένωση καταβαραθρώνονται οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) στο Βερολίνο στη δεύτερη κατά σειρά οδυνηρή εκλογική ήττα για την Άνγκελα Μέρκελ και την πολιτική της στο προσφυγικό. Η ξενοφοβική Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) εισέρχεται για πρώτη φορά στην κρατιδιακή Συνέλευση και μάλιστα με διψήφιο ποσοστό (14,2%).

Πρώτο κόμμα παραμένουν οι Σοσιαλδημοκράτες με 21,6%, αλλά κι αυτοί είχαν ισχυρές απώλειες της τάξης του 5% περίπου.

Μόλις στο 17,6% το μπλοκ Μέρκελ, που όλα δείχνουν θα εκπαραθυρωθεί από τη συγκυβέρνηση στη γερμανική πρωτεύουσα.

Μετά το πρώτο εκλογικό σοκ στις κάλπες της Δυτικής Πομερανίας-Μακλεμβούργου, οι Χριστιανοδημοκρακή Ένωση (CDU) καταγράφει τα χαμηλότερα ποσοστά της μετά την Επανένωση, με την ακροδεξιά να κερδίζει μεγάλο έδαφος εξαιτίας της εναντίωσης μεγάλων τμημάτων του γερμανικού λαού στην γερμανική στάση απέναντι στους πρόσφυγες, την οποία θεωρούν ιδιαίτερα «ανοικτή»!

Με «σημαία» το «εθνικό συμφέρον» σε μία εκστρατεία επικεντρωμένη κατά της πολιτικής της Γερμανίδας καγκελαρίου στο προσφυγικό «που έφερε το χάος», η Εναλλακτική για τη Γερμανία αποσπά ποσοστό της τάξεως του 14,2% και κατορθώνει να εξασφαλίσει εκπροσώπηση στο δέκατο από τα 16 τοπικά Κοινοβούλια της Ομοσπονδίας.

Οι Χριστιανοδημοκράτες συγκεντρώνουν 17,6% από 23,3% στις προηγούμενες εκλογές του 2011, ενώ το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) αναδεικνύεται πρώτο κόμμα με 21,6%, έχοντας κι αυτό ισχυρές απώλειες. Οι Σοσιαλδημοκράτες προσανατολίζονται πλέον στη διάσπαση της μεγάλης συμμαχίας με τους Χριστιανοδημοκράτες στην τοπική κυβέρνηση της γερμανικής πρωτεύουσας.

Από την άλλη θετικό αντίρροπο στοιχείο αλλά όχι αρκετό για να αντιστρέψει την εικόνα, είναι η άνοδος κατά 5% περίπου του γερμανικού Αριστερού Κόμματος (Die Linke), ενώ άνοδο σημείωσε και το κόμμα των Ελευθέρων Δημοκρατών.

Οι κάλπες έκλεισαν στις 20:00 ώρα Ελλάδας και τα αποτελέσματα δείχνουν τα εξής (σε παρένθεση η αυξομείωση των ποσοστών των κομμάτων σε σχέση με τις εκλογές του 2011):

Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) : 21,6% ( -6,7%), Έδρες 38

Xριστιανοδημοκρατικό κόμμα (CDU): 17,6% (-5,7%) , Έδρες 31

Aριστερά (Die Linke): 15,6% ( +3,9% ), Έδρες 27

Πράσινοι (Gruenen): 15,2% ( -2,4%), Έδρες 27

Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD): 14,2% (+14,2%), Έδρες 25

Φιλελεύθερο κόμμα (FDP): 6,7% (+4,9%), Έδρες 12

Πειρατές (Piraten): 1,7% ( -7,2%) , Έδρες -

Η συμμετοχή κυμάνθηκε στο 66,9%, αυξημένη κατά περισσότερες από 6 μονάδες σε σχέση με το 2011.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Όλες οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι οι ιμπεριαλιστικές πολεμικές στρατηγικές του γερμανικού κατεστημένου και όλης της Δύσης, πρώτα απ’ όλα των ΗΠΑ, προκαλεί όλο και μεγαλύτερα κύματα προσφύγων, τα οποία τροφοδοτούν την ξενοφοβία και τον ρατσισμό σε όλο και μεγαλύτερα τμήματα της γερμανικής κοινωνίας, τα οποία έχουν κοντή μνήμη και παραμένουν αδίδακτα από το παρελθόν.

Ο γερμανικός λαός, αντί να βρίσκει καταφύγιο στην ξενοφοβία και τις νεοφασιστικές λογικές, θα έπρεπε να στραφεί μαζικά ενάντια στον γερμανικό και δυτικό ιμπεριαλισμό και τα απάνθρωπα και αποτροπιαστικά τους έργα σε βάρος λαών και χωρών της ευρύτερης Μέσης Ανατολής.

Δυστυχώς η Γερμανία κινδυνεύει να καταστεί εκ νέου η πέτρα του σκανδάλου, η οποία δυστυχώς σπρώχνει την ίδια και την Ευρώπη ξανά στην άβυσσο.

Η ιστορία διδάσκει ότι πιθανότατα ουδείς διδάσκεται από αυτήν και μπορεί να επαναληφθεί με ακόμα πιο τραγικό τρόπο.

ΚΜ

πηγη: iskra.gr

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

Το σκάνδαλο της «ανακεφαλαιοποίησης» («κεφαλαιακής ενίσχυσης») των 4 συστημικών τραπεζών (Εθνικής, Πειραιώς, Alpha, Eurobank), έχει πολλές όψεις, αλλά ένα δραματικό αποτέλεσμα.! Την τεράστια ζημιά πάνω από 40 € δις του ελληνικού δημοσίου, 1,5-2 δις των ασφαλιστικών ταμείων και εκατομμύρια αποταμιεύσεις χιλιάδων μικρομετόχων, σε όφελος εγχώριων και ξένων κεφαλαιούχων-«επενδυτών», καθώς και την απώλεια του μετοχικού ελέγχου των τραπεζών από το δημόσιο, μέσω Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ). Η ΛΑΕ ως γνωστόν, για το σκάνδαλο της «ανακεφαλαιοποίησης» έχει καταθέσει μήνυση (6.6.16) στον εισαγγελέα Πρωτοδικών (Ποινικής Δίωξης), η οποία τελεί υπό δικαστική διερεύνηση.

ΝΕΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΜΕ ΤΑ WARRANTS ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ

Ωστόσο νέα στοιχεία έρχονται στο φως που ενισχύουν τις ενδείξεις ύπαρξης μεγάλων πολιτικών ευθυνών για τις κυβερνήσεις της περιόδου 2012-15 και προφανώς ποινικών ευθυνών, ιδιαίτερα για τις διοικήσεις των τραπεζών και του ΤΧΣ. Σύμφωνα με σχετική έρευνα για την έκδοση των warrants («δικαιωμάτων προαίρεσης») από την Εθνική, υπήρξε σκόπιμη παραπλάνηση του επενδυτικού κοινού με αποτέλεσμα την οικονομική βλάβη πολλών δις από την απαξίωση των warrants, χωρίς αποζημίωση των κατόχων τους. Σημειώνουμε ότι τα «δικαιώματα προαίρεσης» (warrants), είναι κάτι σαν «προμέτοχα», όπου ο κάτοχος τους μπορεί να αγοράσει ένα αριθμό μετοχών, σε ορισμένη τιμή, με δικαίωμα να τα μετατρέψει σε μετοχές εντός ορισμένης χρονικής περιόδου.

Η ιστορία των warrants ξεκινάει το Νοέμβρη 2012, με την απόφαση του υπουργικού Συμβουλίου σχετικά με την ακολουθούμενη μέθοδο ανακεφαλαιοποίησης των 4 τραπεζών, όπου τα αναγκαία κεφάλαια για την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου (ΑΜΚ) θα καλύπτονταν με δύο τρόπους: α) Το 10% «κατ’ ελάχιστον» έπρεπε να καλυφθεί από υφιστάμενους μετόχους (Rights Ιssues), και β) Το 90% «κατά μέγιστον», μπορούσε να καλυφθεί από το ΕFSF (ουσιαστικά το ελληνικό δημόσιο, μέσω του ΤΧΣ). Ειδικά για την Εθνική Τράπεζα, το συνολικό ποσό της ΑΜΚ το Μάη 2013, ήταν 10,927 δις €, το οποίο έπρεπε να καλυφθεί: α) τουλάχιστον κατά 1,171 δις € από υφιστάμενους μετόχους σε τιμή 4.29 € ανά μετοχή (Rights Issues), και β) το μέγιστο ποσό 9,756 δις € από το ΤΧΣ πάλι σε τιμή 4.29 € ανά μετοχή.

Έτσι μετά την πρώτη ανακεφαλαιοποίηση της Εθνικής, υπήρχαν 2.396.785.994 κοινές μετοχές με δικαίωμα ψήφου, εκ των οποίων οι 2.022.323.827 ανήκαν στο ΤΧΣ (δηλαδή 84.41%). Επιπλέον το ΤΧΣ προσέφερε δωρεάν για κάθε μετοχή που καλύπτονταν από τους υφιστάμενους μετόχους ένα (1) warrant, με το οποίο ο κάτοχος μπορούσε να επαναγοράσει από το ΤΧΣ τις μετοχές που είχε, με την εξής αναλογία: 1 warrant = δικαίωμα αγοράς από ΤΧΣ 8,22 μετοχών Εθνικής στην τιμή 4,29 € ανά μετοχή (τιμή διάθεσης των μετοχών) σε μια περίοδο 54 μηνών (4,5 χρόνια).

Μέσα στις διατάξεις και στην απόφαση του υπουργικού Συμβουλίου (άρθρο 3 παρ. 5), καθώς και στο Ενημερωτικό Δελτίο της Εθνικής Τράπεζας για την ΑΜΚ, αναφερόταν ρητά ότι οι κάτοχοι των warrants («δικαιωμάτων προαίρεσης») θα αποζημιώνονταν σε περιπτώσεις εταιρικών πράξεων που θα απαξίωναν την μετοχική τους βάση. Επίσης ο Ν. 3864/2010 ανέφερε ότι καμιά μελλοντική ΑΜΚ της Εθνικής δεν θα μπορούσε να συντελεστεί σε τιμή μικρότερη των 4.29 € ανά μετοχή.!! Με βάση τα παραπάνω, τα «δικαιώματα προαίρεσης» (warrants) άρχισαν να διαπραγματεύονται στο Χρηματιστήριο Αθήνας (ΧΑΑ) σε τιμές που κυμαίνονταν μεταξύ 1,50 - 1,80 € ανά «δικαίωμα».

Στο σημείο αυτό χρειάζεται να διευκρινίσουμε ότι, ένα «δικαίωμα προαίρεσης» (warrant, είτε option, κλπ), είναι ένα «συμβόλαιο» μεταξύ μιας εταιρίας και αυτοτελών επενδυτών. Το «συμβόλαιο» είναι δεσμευτικό και για τα δύο μέρη και δεν μπορεί να αλλάξει από καμιά νομοθετική ή εταιρική πράξη χωρίς τη συναίνεση των «κατόχων δικαιωμάτων», βάση της αρχής του διεθνούς εμπορικού δικαίου «pacta sunt servanda». Αλλαγές στο «συμβόλαιο» προϋποθέτει συναίνεση των «κατόχων δικαιωμάτων» η οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των «κατόχων δικαιωμάτων» (είτε με απλή, είτε με αυξημένη πλειοψηφία ως 75%), στη βάση του αυτονόητου σκεπτικού, ότι οι κάτοχοι δεν θα δέχονταν το «συμβόλαιο» αν γνώριζαν ότι θα προέκυπταν αυθαίρετες νομοθετικές ή εταιρικές πράξεις οι οποίες θα οδηγούσαν σε απώλεια δικαιωμάτων τους.

Η ΑΠΑΤΗ ΜΕ ΤΑ ''ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ'' ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ

Τον Απρίλιο 2014, επί κυβέρνησης ΝΔ, ψηφίστηκε στη Βουλή ο Ν.4254/2014 (Νόμος «έκτρωμα»), όπου μεταξύ άλλων αναφέρει ότι: α) Οι μελλοντικές ΑΜΚ της Εθνικής μπορούσαν να γίνουν σε τιμή κατώτερη των 4,29 € ανά μετοχή (άρθρο 7) με μια αίολη και άκρως ανεδαφική επιχειρηματολογία και β) το υπουργικό Συμβούλιο θα αποφάσιζε μονομερώς με ποιο τρόπο θα αποζημιώνονταν οι κάτοχοι των «δικαιωμάτων» (άρθρο 8) σε περίπτωση «διάσπασης μετοχών» (share-splits) ή «συνένωσης μετοχών» (share reverse-splits), ή «δικαίωμα προτίμησης» παλαιών μετόχων από την ΑΜΚ (Rights Issues). Ωστόσο δεν έκανε καμιά απολύτως αναφορά για το τι μέλει γενέσθαι στις περιπτώσεις κατάργησης του «δικαιώματος προτίμησης» - Private Placements (non-Rights Issues). Ούτε φυσικά υπήρξε καμιά ρητή αναφορά ότι οι κάτοχοι των «δικαιωμάτων» δεν θα αποζημιώνονταν σε περίπτωση αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου με κατάργηση του «δικαιώματος προτίμησης» (Rights Issues) υπέρ των παλαιών μετόχων.

Παρ’ όλα αυτά, αυτό ακριβώς το συμπέρασμα υιοθέτησαν οι διοικήσεις της Εθνικής, όπως επίσης της Πειραιώς, Alpha και Eurobank. Το Μάη 2014 (ένα μήνα μετά την απόφαση του υπουργικού Συμβουλίου), η Εθνική προχώρησε σε νέα αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου (ΑΜΚ) δηλ. τη δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση, ύψους 2,5 δις €, με την κατάργηση του «δικαιώματος προτίμησης» υπέρ των παλαιών μετόχων.! Παρ’ ότι στο Ενημερωτικό Δελτίο της ΑΜΚ αναφέρει (σελ. 86) ότι οι κάτοχοι των δικαιωμάτων αποζημιώνονται για εταιρικές πράξεις, καμιά «αποζημίωση» δεν δόθηκε, λόγω μείωσης της τιμής άσκησης των δικαιωμάτων, όπως ακριβώς έπρεπε να γίνει. Αποτέλεσμα τεράστια πτώση της αξίας των «δικαιωμάτων προαίρεσης» (warrants), στο ΧΑΑ και συνακόλουθη εξαέρωση της περιουσίας των κατόχων τους.

Η ΑΠΑΤΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΗ

Το Νοέμβρη ’15, επί μνημονιακής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η Εθνική προχωρά σε νέα ΑΜΚ, με κατάργηση και πάλι του δικαιώματος προτίμησης υπέρ των παλαιών μετόχων, στην εξευτελιστική τιμή των 0,02 € ανά μετοχή (η τιμή αναπροσαρμόστηκε στα 0,30 € ανά μετοχή, μέσω συνένωσης μετοχών-reverse split 15:1). Επειδή ο αριθμός των νέων μετοχών έγινε πολύ μεγάλος, το ΤΧΣ βρέθηκε να κατέχει το αστείο ποσοστό 1,47% της ΕΤΕ από το 57,23% που κατείχε με την προηγούμενη αύξηση του 2014 και 84,41% στην πρώτη το 2013. Συγκεκριμένα επί συνόλου 9.147.156.345 νέων μετοχών της Εθνικής (μετά την 15:1 συνένωση), το ΤΧΣ απέμεινε με 134.821.588 μετοχές, δηλ. 1,47% επί συνόλου μετοχών. (Το μερίδιο του δημοσίου στα κεφάλαια της Εθνικής είναι μεγαλύτερο λόγω ΝΠΔΔ). Αντίστοιχα η αξία των «δικαιωμάτων προαίρεσης» βυθίστηκε στο αμελητέο ποσό των 0,005 € ανά «δικαίωμα» όπου βρίσκεται και σήμερα. Σε επίσημη επιστολή το Δεκέμβρη ’15, η διοίκηση της Εθνικής, επιμένει και δικαιολογεί τα ανωτέρω, επαναλαμβάνοντας την αβάσιμη δικαιολογία ότι εφ’ όσον δεν υπάρχει αναφορά για αποζημίωση κατόχων «δικαιωμάτων» σε καμιά πράξη υπουργικού Συμβουλίου, άρα καμιά αποζημίωση δεν είναι απαιτητή ή νόμιμη.

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι: Εφ’ όσον σύμφωνα με τις «εξηγήσεις» της διοίκησης της Εθνικής δεν τίθεται θέμα αποζημίωσης, γιατί αυτό δεν αναφέρθηκε στο Ενημερωτικό Δελτίο το 2014 και 2015 (σελ. 130 και 443 αντίστοιχα), όπου αντιθέτως γράφει ότι «οι κάτοχοι δικαιωμάτων δικαιούνται αποζημίωσης».!! Προφανώς πρόκειται για συνειδητή παραπλάνηση του επενδυτικού κοινού, με διασπορά ψευδών ειδήσεων. Κατά συνέπεια προκύπτουν ποινικές ευθύνες για τις διοικήσεις της Εθνικής και του ΤΧΣ.

Πρώτον, για τη διοίκηση της Εθνικής, διότι παραπληροφόρησε το επενδυτικό κοινό με τα δύο Ενημερωτικά Δελτία (Μαΐου 2014 και Νοεμβρίου 2015) στα οποία δεν αναφέρθηκε ρητά ότι ΔΕΝ θα υπάρξει αναπροσαρμογή της τιμής άσκησης των warrants.

Δεύτερον, για τη διοίκηση του ΤΧΣ, διότι δεν συγκάλεσε Γενική Συνέλευση των κομιστών warrants προκειμένου να αποφασιστεί η παραίτηση των δικαιούχων από τη νόμιμη αναπροσαρμογή της τιμής άσκησης των «δικαιωμάτων» και συναίνεσε ΑΥΤΟΒΟΥΛΩΣ στην κατάργηση του δικαιώματος προτίμησης υπέρ των παλαιών μετόχων για την ΜΗ αποζημίωση των κομιστών των warrants.!!

Ασφαλώς πολιτικές ευθύνες υπάρχουν για τα κόμματα που ψήφισαν το νόμο «έκτρωμα» τον Απρίλιο 2014, καθώς και για τα κόμματα που ψήφισαν την τρίτη ανακεφαλαιοποίηση, το Νοέμβρη 2015, χωρίς να αλλάξουν το νόμο.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Πέρα από τα τεχνικά ζητήματα των χρηματοοικονομικών συναλλαγών, το κρίσιμο ζήτημα είναι: Πρώτον, το ΤΧΣ (στην ουσία το ελληνικό δημόσιο) κατέβαλλαν το 2013 περίπου 10,9 δις για ανακεφαλαιοποίηση της Εθνικής και απόκτησε το 84,4% των μετοχών της. Με τις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου 2014 και 2015, «κάποιοι» (δηλαδή αυτοί που συμμετείχαν στις δύο ΑΜΚ), μέσω της διαδικασίας «εγγραφής» (book-building) κατέβαλλαν περίπου 4,1 δις € (2,5 δις και 1,56 δις) και βρέθηκαν να κατέχουν στο τέλος Νοέμβρη ’15, το 61,37% των μετοχών της Εθνικής (5.614.006.714 μετοχές). Είναι προφανές ότι υπήρξε οργανωμένη χρηματιστηριακή κερδοσκοπία και στις δύο ανακεφαλαιοποιήσεις σε βάρος των συμφερόντων του ελληνικού δημοσίου και τελικά του ελληνικού λαού.

Το ίδιο σενάριο της ΑΜΚ (δηλ. ανακεφαλαιοποίησης), εφαρμόστηκε και στις τράπεζες Πειραιώς, Alpha και Eurobank, με ευθύνη των διοικήσεων τους και του ΤΧΣ και παραπέρα της Τράπεζας Ελλάδος και τελικά της κυβέρνησης. Το αποτέλεσμα ήταν μια τεράστια μεταφορά πλούτου (πάνω από 40 δις) από το δημόσιο (ΤΧΣ) στις τσέπες αυτών που συμμετείχαν στις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου και όλων των «παρένθετων» προσώπων, που συνέβαλαν σε αυτό το οικονομικό και πολιτικό έγκλημα της «ανακεφαλαιοποιήσης» το 2014 και 2015. Από μια άποψη είναι ακατανόητο, ενώ από μια άλλη πλήρως κατανοητό (!), γιατί οι διεθνείς σύμβουλοι των κυβερνήσεων 2013-2015, αποτίμησαν τόσο χαμηλά την κεφαλαιακή αξία της Εθνικής, ώστε να παραδώσουν το 61,37% των μετοχών της έναντι 4,1 δις €.! Μιλάμε για μια τράπεζα που έχει ενεργητικό πάνω από 100 δις.!!

Αν κάτι χρειάζεται να προσθέσουμε ως επίλογο είναι, πρώτον, ότι χρειάζεται να ριχτεί άπλετο φως στο μεγάλο σκάνδαλο ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και να αποδοθούν οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες προς πάσα κατεύθυνση με αποζημίωση των θιγομένων και δεύτερον, χρειάζεται να τονιστεί μια ακόμα φορά, το επίκαιρο αίτημα της εθνικοποίησης των τραπεζών, τόσο γιατί ο ελληνικό λαός έχει πληρώσει τη «σωτηρία» τους, όσο γιατί ο δημόσιος έλεγχος των τραπεζών, σε συνδυασμό με τη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα, την βαθιά διαγραφή του δημόσιου χρέους, την κατάργηση της λιτότητας και των Μνημονίων, αποτελούν αφετηριακές προϋποθέσεις φιλολαϊκής εξόδου της χώρας από την κρίση.  

*Ο Γιάννης Τόλιος είναι διδάκτωρ Οικονομικών, μέλος ΠΓ της ΛΑ.Ε.

πηγη: iskra.gr