Ο μόνος λόγος που το συγκεκριμένο αίτημα δεν είναι πάνδημη απαίτηση είναι ότι ο φερόμενος ως επόμενος ένοικος έχει την αξιοπιστία του στα Τάρταρα. Ανεξάρτητα όμως του αν ο Τσίπρας ανακάμψει ή παραμείνει αναξιόπιστος, ο θυμός και η αγανάκτηση για το ότι κάηκε η μισή Ελλάδα με μηδέν μποφόρ, είναι ισχυρός λόγος αποδοκιμασίας του Μητσοτάκη. Γιατί το καλά στημένο (και εξίσου καλά αγορασμένο) αφήγημα των ΜΜΕ ότι έχουμε ικανό πρωθυπουργό και αποτελεσματικότητα στη διακυβέρνηση, κάηκε, μαζί με τη μισή Εύβοια.

Η κυβερνητική χρεοκοπία έχει πολλαπλές διαστάσεις. Χρεοκόπησε (το ήδη χρεοκοπημένο από την πανδημία) δόγμα του μικρότερου κράτους (με την εξαίρεση της μεγαλύτερης αστυνομίας). Χρεοκόπησε η δοξασία ότι το αόρατο χέρι της αγοράς μπορεί να τα πάει καλύτερα από τον γραφειοκρατικό δημόσιο τομέα. Χρεοκόπησε η αντίληψη ότι η καταστολή είναι προτιμότερη από την πρόληψη (και στην δασοπροστασία), μόνο και μόνο επειδή με την καταστροφή και την ανοικοδόμηση κινείται καλύτερα η καπιταλιστική οικονομία. Χρεοκόπησε τέλος η τάχα καινοτομία και η κίβδηλη αποτελεσματικότητα του επιτελικού κράτους, που οφείλεται στο ότι όλα ελέγχονται προσωπικά και απευθείας από τον ικανότερο πρωθυπουργό της Μεταπολίτευσης, τον τίγρη της μεσογείου, τον σιμουλτανέ στρατηγό, τον γκόμενο, τον πολύγλωσσο, τον πολιτισμένο Κυριάκο.

Μπορεί να χρεοκόπησαν όλα αυτά, αλλά για την κυβέρνηση της ΝΔ και το οικονομικό – μηντιακό σύμπλεγμα που τη στηρίζει ισχύει το «we will always have Μάτι».

Το Μάτι λειτουργεί διαχρονικά ως δώρο εξ ουρανού όχι μόνο για τον Μητσοτάκη αλλά για κάθε μελλοντική κυβέρνηση που θα συγκρίνει την ανικανότητά της σε κάθε φυσική καταστροφή με τους 102 νεκρούς και θα επιχαίρει ότι «αυτή τα πήγε καλύτερα». Γιατί όση αθλιότητα εμπεριείχε η διαχείριση της κυβέρνησης Τσίπρα που έκρυβε νεκρούς και δήλωνε ότι όλα πήγαν καλά, άλλη τόση αθλιότητα ήταν η τυμβωρυχία στην οποία εμετικά επιδόθηκε η ΝΔ για να ανέβει στην κυβέρνηση. Και διαρκής – ζώσα αθλιότητα είναι η σύγκριση κάθε νέας στιγμής κυβερνητικής ανεπάρκειας με ό,τι έγινε τον Ιούλιο του 2018. Αυτή η σύγκριση γίνεται και σήμερα.

Για αυτό και η μοναδική άμυνα του κυβερνητικού σχεδιασμού εξαντλήθηκε στο να μην υπάρχει εκατόμβη νεκρών. Όχι επειδή αυτή είναι μια λογική ιεράρχηση σε μια έκτακτη συνθήκη, αλλά επειδή το Μάτι λειτουργεί ως ο χαμηλότερος δυνατός πήχης προσδοκιών. Και προφανώς κάθε κυβέρνηση από εδώ και τώρα, σε κάθε φυσική καταστροφή, θα στέλνει ένα μήνυμα εκκένωσης με το 112, θα έχει προειδοποιήσει, θα έχει κάνει το καθήκον της και από εκεί και πέρα γαία πυρί μιχθήτω. Η ατομική ευθύνη ζει και βασιλεύει. Η κρατική ευθύνη εξαντλείται στο να μην υπάρξει άλλη τραγωδία με πάνω από 102 νεκρούς.

Ωστόσο, όσο και αν το Μάτι λειτουργεί ταυτόχρονα ως οδυνηρή υπενθύμιση, ως πολιτική τυμβωρυχία και ως βολικό άλλοθι, είναι σαφές ότι η σημερινή κυβέρνηση τα σκάτωσε. Ανταπεξήλθε, επικοινωνιακά έστω, στην μεταναστευτική κρίση του Έβρου και στην πρώτη φάση της πανδημίας, αλλά τόσο η εξέλιξη της υγειονομικής κρίσης, όσο κυρίως – και πολύ περισσότερο – οι πυρκαγιές και το γενικευμένο μπάχαλο της κρατικής μηχανής και του κυβερνητικού συντονισμού που επιδεικνύεται επί μία εβδομάδα, τσαλακώνει, ίσως ανεπανόρθωτα, την εικόνα του ικανού και αποτελεσματικού Μητσοτάκη.

Το πρόβλημα ωστόσο στο αν το Μαξίμου μπορεί να εκκενωθεί, είναι ταυτόσημο με το πολιτικό πρόβλημα της χώρας. Η οργή και ο θυμός είναι υπαρκτά, αλλά δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική, ούτε στη μείζονα ούτε στην ελάσσονα αντιπολίτευση. Η ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς, εκτελέστηκε εν ψυχρώ πριν έξι καλοκαίρια και έκτοτε η κοινωνία διαπαιδαγωγείται όλο και περισσότερο στην αποδοχή των τετελεσμένων, στην ιδεολογία του μονόδρομου και στην επιλογή του λιγότερου μάπα διαχειριστή της ίδιας πολιτικής. Η κοινωνία αναζητά διαχειριστή στο ίδιο πλαίσιο, απλώς λιγότερο χρεοκοπημένο.

Αυτό το καταλαβαίνουν οι πάντες και έτσι ερμηνεύεται και η στάση τους. Ο Μητσοτάκης αποφεύγει να εμφανιστεί γιατί θα ταυτιστεί με την καταστροφή και η κοινωνική οργή θα τον περιλούσει με το γνωστό hashtag, ο Τσίπρας αποφεύγει να μιλήσει γιατί ένα πελώριο “σκάσε” πλανάται πάνω από το κεφάλι του, ειδικά σε ότι έχει να κάνει με πυρκαγιές.

Μένουμε λοιπόν με το ερώτημα του πόσο μπορεί να αντέξει ο θυμός προτού αρχίζουν να μοιράζουν χιλιάρικα εξαγοράς και φρούδες υποσχέσεις ανάκαμψης και ανοικοδόμησης των καμένων και αν ποτέ συγκροτηθεί αντίπαλο πολιτικό και κοινωνικό σχέδιο από τις υποτελείς δυνάμεις. Γιατί η πραγματική πολιτική εξέλιξη που πρέπει να φέρει η ολοκληρωτική χρεοκοπία του επιτελικού κράτους του Μητσοτάκη δεν είναι η (μικρή ή μεγάλη) φθορά του ίδιου, αλλά η ανασυγκρότηση ανταγωνιστικής δύναμης σε άλλο – και όχι στο ίδιο – πλαίσιο. Μόνο που αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο καθήκον.

Πάσχος Λαζαρίδης

Αρθρογραφεί στο antapocrisis για θέματα πολιτικής επικαιρότητας και Αριστεράς.

 

 

πηγη: antapocrisis.gr

Του Βασίλη Καλαματιανού.

Στις 15 Αυγούστου του 2021, αργά το βράδυ, όλα τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων μετέδιδαν την είσοδο των Ταλιμπάν στην Καμπούλ και στο Προεδρικό Μέγαρο. Ήταν αναμενόμενη μετά την απόφαση των ΗΠΑ να αποσύρουν τα στρατεύματά τους.

Το Αφγανιστάν είναι χώρα της νοτιοκεντρικής Ασίας με έκταση 647.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και 33 εκατομμύρια κατοίκους. Είναι χώρα μεσογειακή, απέχει από τη θάλασσα τουλάχιστον 350 χιλιόμετρα. Τα 2/3 του εδάφους είναι ορεινά με μέσο υψόμετρο τα 2.000 μέτρα. Δεν έχει συγκοινωνιακό και σιδηροδρομικό δίκτυο. Είναι χώρα αγροτική; Παράγει φρούτα και, κυρίως, όπιο. Έχει ανεκμετάλλευτο ορυκτό πλούτο όπως χαλκό και λίθιο.

Αποτελείται από 50 εθνότητες και ομιλούνται 50 γλώσσες.  Οι κυριότερες είναι δύο: Παστούν και Ταντζί, που μιλάνε περσικά. Η γραφή τους είναι η αραβική. Θρήσκευμα το Ισλάμ, η πλειοψηφία Σουνίτες και μειοψηφία Σιίτες.  Κύρια πόλη η πρωτεύουσα Καμπούλ, με πάνω από 3 εκατομμύρια κατοίκους, κι ακόμη η Κανταχάρ, που λέγεται ότι χτίστηκε από τον Μ. Αλέξανδρο.

Το 1919, μετά από μακροχρόνιο πόλεμο με την Αγγλία, οι Αφγανοί απέκτησαν την ανεξαρτησία τους. Κατά τον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο τήρησαν αυστηρή ουδετερότητα.

Η χώρα κυβερνήθηκε από διάφορες κυβερνήσεις: αυτοκρατορικές, στρατιωτικές, ενώ το 1978, με πραξικόπημα, ήρθε στην εξουσία ο Ταράκι, που ακολούθησε φιλοσοβιετική πολιτική. Το 1980 ο Ταράκι ανατράπηκε από δυνάμεις που προσπαθούσαν να εφαρμόσουν προοδευτικές πολιτικές, σοσιαλιστικού προσανατολισμού. Αυτό οδήγησε κυρίως τις ΗΠΑ, το Πακιστάν, τη Σ. Αραβία, το Ιράν και την Κίνα να οργανώσουν, να εξοπλίσουν και να στηρίξουν οικονομικά τους Μουτζαχεντίν ενάντια στην κυβέρνηση και το καθεστώς που στηριζόταν -και με στρατιωτικές δυνάμεις- από τη Σοβιετική Ένωση, μέχρι το 1989 που αποχώρησαν τα σοβιετικά στρατεύματα.

Μεσολάβησε ένα μικρό χρονικό διάστημα εμφυλίου από διάφορες δυνάμεις και φυλές όπου, πέρα από τους Ταλιμπάν, μια ομάδα στρατηγών, η λεγόμενη Βόρεια Συμμαχία, υποστηριζόταν περισσότερο από τις ΗΠΑ και άλλους δυτικούς. Ο εμφύλιος τελείωσε το 1996, οι Ταλιμπάν έγινα εξουσία και εφάρμοσαν τον ισλαμικό νόμο (τη Σαρία).

Μετά την 11^η/9/2001 και τα γεγονότα με τους δίδυμους πύργους στις ΗΠΑ, για τα οποία κατηγορήθηκε ο Μπιν Λάντεν, οι ΗΠΑ, η Αγγλία και οι σύμμαχοί τους επιτέθηκαν με τεράστιες στρατιωτικές δυνάμεις και μέσα στο Αφγανιστάν, με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ονομάσθηκε «διεθνής στρατιωτική δύναμη» στην οποία συμμετείχε και η Ελλάδα. Το 2003 τη διοίκηση ανέλαβε το ΝΑΤΟ, ενώ το 2004 έγιναν εκλογές καθώς τα ξένα στρατεύματα ήταν σε πλήρη ανάπτυξη.

Από τότε και στη συνέχεια οι ΗΠΑ, με τη στήριξη του ΝΑΤΟ και των συμμάχων τους, προσπάθησαν να δημιουργήσουν κυβέρνηση και στρατό ικανό να αντιμετωπίσει τους Ταλιμπάν. Αποδείχτηκε αδύνατο. Το 2020, επί Τραμπ, οι ΗΠΑ άρχισαν συνομιλίες με τους Ταλιμπάν για εξεύρεση λύσης. Αρχές του 2021, ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ ανακοίνωσε την πλήρη αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων. Το ίδιο έκαναν το ΝΑΤΟ και τα άλλα κράτη.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, είναι γνωστό ότι ο πρόεδρος του Αφγανιστάν, Ασράφ Γκάνι, βρίσκεται στο Τατζικιστάν (η παραίτησή του ήταν όρος των Ταλιμπάν), 5.000 Αμερικανοί στρατιώτες είναι στο αεροδρόμιο της Καμπούλ για να υποστηρίξουν την άτακτη υποχώρηση Αμερικανών και άλλων πολιτικών και πολιτών. Άλλες ξένες δυνάμεις αναχωρούν με κάθε τρόπο και μέσο.

Στις ΗΠΑ δημιουργείται σοβαρό πολιτικό ζήτημα. Δημοσιογράφοι ρωτούσαν τον ΥΠΕΞ Α. Μπλίνκεν κατά πόσο η αποχώρηση από την Καμπούλ μοιάζει μ’ εκείνη από τη Σαιγκόν. Ο Τραμπ μίλησε για μεγάλη ήττα των ΗΠΑ και κάλεσε τον Μπάιντεν να παραιτηθεί. Οι ΗΠΑ έχουν δώσει ειδική άδεια εισόδου στη χώρα τους σε Αφγανούς πολιτικούς, κρατικά στελέχη και συνεργάτες τους (μεταφραστές κλπ).

Πρόβλημα που τρομάζει πολλούς, κυρίως τους ευρωπαίους, μεταξύ αυτών και την ελληνική κυβέρνηση, είναι το αναμενόμενο κύμα προσφύγων.

πηγη: ergatikosagwnas.gr/

Θετική ήταν η ανταπόκριση των Σωματείων και άλλων φορέων του Πειραιά στην πρωτοβουλία της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Πειραιά για συλλογή τροφίμων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης ως δείγμα αλληλεγγύης των εργαζομένων της πόλης μας προς τους πληγέντες των πρόσφατων καταστροφικών πυρκαγιών στην Βόρεια Εύβοια.

Όπως είναι γνωστό η ΠΕΝΕΝ με δική της πρωτοβουλία πρωτοστάτησε και πολύ έγκαιρα κλιμάκιο της Ένωσής μας παρέδωσε υγειονομικό υλικό στην περιοχή που ήταν το επίκεντρο της φωτιάς.

Ταυτόχρονα η Ταξική Εργατική Συσπείρωση, που κορμός της είναι οι δυνάμεις της ΠΕΝΕΝ, συνέβαλε στην οργάνωση και στην αποστολή βοήθειας και στα πλαίσια του Εργατικού Κέντρου Πειραιά.

Στην κατεύθυνση αυτή ο εκπρόσωπός της και μέλος του Δ.Σ. του Εργατικού Κέντρου Πειραιά Φώτης Κισκήρας συμμετείχε στην μεταφορά και παράδοση της βοήθειας στην πληγείσα περιοχή.

Όπως διαπιστώθηκε την ημέρα παράδοσης της βοήθειας, η μάχη με τις φλόγες δεν είχε τελειώσει, υπήρχαν πολλές διάσπαρτες εστίες αναζωπυρώσεων και το έργο των πυροσβεστικών δυνάμεων συνέδραμαν κάτοικοι της περιοχής αλλά και πολλές ομάδες εθελοντών.

Η πύρινη λαίλαπα στην Εύβοια, στην Αττική, στην Πελοπόννησο και οι πυρκαγιές σε άλλες περιοχές της χώρας αναδεικνύουν τις τεράστιες διαχρονικές ευθύνες όλων των κυβερνήσεων μέχρι και σήμερα για την ανεπάρκεια ουσιαστικών μέτρων και πολιτικών για την δασοπροστασία, για την ίδια την προστασία της περιουσίας ακόμη και της ζωή του λαού μας.

Το χειρότερο είναι ότι η κυβέρνηση και μετά την πρωτοφανή καταστροφή που έχει συντελεστεί στο φυσικό περιβάλλον, πανηγυρίζει ότι δεν χάθηκαν ανθρώπινες ζωές και φορτώνει τις δικές της ευθύνες στην κλιματική αλλαγή, προσπαθώντας έτσι να αποκρύψει τις βαρύτατες ευθύνες της στην ανυπαρξία μέτρων πρόληψης, στην θωράκισή της σε πτητικά και εναέρια μέσα, στην έλλειψη προσωπικού, στην ανικανότητα οργάνωσης και σχεδιασμού.

Τα μέτρα που έχει ανακοινώσει για τους πληγέντες και αυτά αποδεικνύονται αποσπασματικά, ελλιπή και σε καμία περίπτωση δεν καλύπτουν τις ανάγκες και τα προβλήματα που έχουν οι πληγέντες.

Από αυτή την σκοπιά αποκτά ιδιαίτερη σημασία η οργάνωση, η κινητοποίηση και η δράση των ίδιων των κατοίκων των περιοχών που επλήγησαν, να βάλουν μπροστά και να παλέψουν διεκδικώντας ουσιαστικές λύσεις στα προβλήματα που διαμόρφωσαν οι καταστροφικές πυρκαγιές και η κυβερνητική αναλγησία.

Στην κατεύθυνση αυτή το μαζικό λαϊκό και το εργατικό κίνημα θα πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή αυτής της πάλης.

Τέλος, πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι κάκιστη εντύπωση προκάλεσε η προσπάθεια των δυνάμεων του ΠΑΜΕ να καπηλευτούν και επικοινωνιακά να επιχειρήσουν να παρουσιάσουν ότι η σχετική πρωτοβουλία (συγκέντρωση και αποστολή υλικής βοήθειας) έγινε από τις δικές τους αποκλειστικά δυνάμεις και τα συνδικάτα της επιρροής τους και στο πλαίσιο αυτό στα σχετικά δημοσιεύματα (βλέπε 902 κ.λπ) να εξαφανίσουν εντελώς το Εργατικό Κέντρο Πειραιά και τα σωματεία της δύναμής του!!!

Πειραιάς 17/8/2021

Ταξική Εργατική Συσπείρωση (Τ.Ε.Σ)

στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά

Μέλος του πληρώματος του Capesize φορτηγού πλοίου FORMOSABULK CLEMENT βρήκε τραγικό θάνατο νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, στην προσπάθεια του να αποβιβαστεί από το πλοίο για να βγει στην στεριά.

Οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν ότι έπεσε από τη σκάλα του πιλότου ανάμεσα στην λάτζα και στο κύτος του πλοίου.

Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η συγκεκριμένη τραγωδία θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, και η αιτία πυροδοτήθηκε από την απάνθρωπη πολιτική της αλλαγής πληρώματος που εφαρμόζεται από τις αυστραλιανές αρχές λόγω των περιορισμών για τον COVID.

Οι αλλαγές πληρωμάτων πρέπει να πραγματοποιούνται υπεράκτια και όχι σε λιμάνια!

Τα μέτρα ασφαλείας που εφαρμόστηκαν από τις κυβερνήσεις της Αυστραλίας, τόσο σε κρατικό όσο και σε ομοσπονδιακό επίπεδο, καθιστούν αδύνατη την ασφαλή αλλαγή των πληρωμάτων στο λιμάνι.

Το πλοίο έπρεπε να αλλάξει πορεία προς την ακτή του Κουίνσλαντ για να πραγματοποιήσει αλλαγή πληρώματος, στην περιοχή Μουλολαμπά, καθώς κατευθυνόταν προς το Μπρίσμπεϊν. Από τις 11 Αυγούστου, αναφέρεται ότι κρατείται από την AMSA «για έρευνα».

Οι κυβερνητικές πρακτικές της Αυστραλίας και όχι μόνο, συνεχίζουν να υποβαθμίζουν τον ναυτικό και να του φέρονται λες και δεν είναι άνθρωπος. Ντροπή.

πηγη:  e-nautilia.gr