Μεγάλη αναταραχή, αλλά καθόλου θαυμάσια κατάσταση προκλήθηκε από το καίριο σχόλιο της Χριστίνας Κοψίνη «Ο κομματάρχης» («Εφ.Συν.», 14/10/2022), που έθιγε μέσα από μιαν αδιάψευστη πληροφορία την πιο σκοτεινή -και αναπάντητη μέχρι στιγμής από αυτούς που θίγει και αφορά- διάσταση της ανατριχιαστικής υπόθεσης του Κολωνού: πώς ένας άνθρωπος που ενορχήστρωνε και εκτελούσε τόσο φρικτά εγκλήματα εις βάρος ενός παιδιού, στο φως της μέρας, των φωτογραφικών φακών και της επίσημης πολιτικής είχε γίνει πολύτιμος παραγοντίσκος του κυβερνώντος κόμματος, επαρκής να παρέχει τις υπηρεσίες του σε γαλάζιους υποψήφιους πολιτευτές και ήδη εκλεγμένους παράγοντες της κυβέρνησης ή της Αυτοδιοίκησης.

Ωστόσο, στο παράλληλο σύμπαν των σόσιαλ μίντια -που όσο περνά ο καιρός πείθομαι ότι καλώς αποφεύγω να γίνω μόνιμος κάτοικός του, κι ας κινδυνεύω με εξορία στην ανυπαρξία- γύρω από το σχόλιο της Χρις εξελίχθηκε ένας άλλος «πόλεμος». «Πόλεμος» με βαρείς χαρακτηρισμούς και αμετροεπείς ατάκες για το δικαίωμα ενός εκάστου να φέρει, να απεμπολεί ή απλώς να αποκρύπτει τον τίτλο του «πρώην κνίτη», που αφορούσε το νεανικό πέρασμα από τη μαζικότερη πολιτική οργάνωση νεολαίας της Μεταπολίτευσης, την ΚΝΕ, υποψηφίου της Ν.Δ. (που στο μεταξύ πέρασε και από άλλα κόμματα), ο οποίος είχε μια ατυχή συσχέτιση με τον «γαλάζιο κομματάρχη» του Κολωνού και του δυσώδους blindchat.

Επειδή οι αντιδράσεις ενός σμήνους ενοίκων του σοσιαλμιντιακού κόσμου, με κρυφές ή φανερές ταυτότητες, θυμίζουν λίγο τη μωσαϊκή εντολή «ου λήψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω», που αμφιβάλλω αν ακόμη και οι φανατικοί ορθόδοξοι Εβραίοι την πιστεύουν πια, επιτρέψτε μια δυο παρατηρήσεις ως πρώην κνίτη εμού του ιδίου.

Ολοι είμαστε πρώην κάτι. Ακόμη κι αυτές οι γραμμές, αυτές οι λέξεις, από την ώρα που τις διαβάσετε, έχουν ήδη γίνει «πρώην». Είμαστε πρώην κνίτες, πρώην ρηγάδες, πρώην μαοϊκοί, πρώην τροτσκιστές, πρώην αναρχικοί, πρώην πανελλαδικάριοι, πρώην πασόκοι, πρώην εαρίτες, πρώην συνασπισμίτες, πρώην συριζαίοι. Οι υπερήλικες της Μεταπολίτευσης, οι μεσήλικες της «αλλαγής», οι ώριμοι της αριστεροδέξιας «κάθαρσης» του ’89, οι νεότεροι της κατάρρευσης του «υπαρκτού», της κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού, της φενάκης του εκσυγχρονισμού, της αντίδρασης στην παγκοσμιοποίηση, της κρίσης του 2008 και της μνημονιακής κόλασης, όλοι είμαστε ως μέλη, φίλοι ή απλοί οπαδοί και ψηφοφόροι «πρώην κάτι». Οχι μόνο γιατί αλλάξαμε εμείς, αλλά γιατί μπορεί στο μεταξύ να άλλαξε αυτό το «κάτι» που ήμασταν, ή απλώς να αποσυντέθηκε. Πριν από μερικά χρόνια κάποιοι ήταν «ποταμάκια», αλλά το «Ποτάμι» δεν υπάρχει πια, αν και αυτοί μπορούν να επικαλούνται την ιδιότητα του πρώην, όπου κι αν είναι σήμερα, σωστά; Γιατί το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, που λέει και το κλισέ, κι όπως μας δίδαξε ο Ηράκλειτος όλα τα όντα κινούνται κι αλλάζουν συνεχώς ακριβώς σαν το ποτάμι. Ολα τα πλάσματα, νυν και αεί, είναι κάθε στιγμή «πρώην».

Αλλά αυτή η διαλεκτική της ακατάπαυστης αλλαγής, που έχει κονιορτοποιήσει και ανασυνθέσει το πολιτικό σύστημα, τα κόμματα, τις νεολαίες τους και τις ανθρωπογεωγραφίες τους άπειρες φορές τα τελευταία πενήντα χρόνια, δεν μπορεί να καταργήσει τη διαλεκτική της μνήμης. Η μόνη περιουσία μας είναι η μνήμη. Η ανάμνηση είναι η βάση της γνώσης – και της αυτογνωσίας. Αλλά στην αντίστοιχη αγγλική λέξη re-member (ανα+μέλος) έχει μια ακόμη πιο ισχυρή σημειολογία, γιατί η ανάμνηση γίνεται μια επανασυναρμολόγηση όλων των επιμέρους «πρώην» ιδιοτήτων ενός ατόμου, μιας ομάδας, μιας τάξης, ενός λαού, φυσικά και ενός έθνους. Θυμάμαι όλες τις πολιτικές φάσεις, ιδεολογικά στάδια, κοινωνικά στάτους που πέρασα, σημαίνει τελικά: επανασυναρμολογώ τον εαυτό μου.

Δικαιούμαι να φέρω υπερηφάνως τον τίτλο του πρώην κνίτη; Φυσικά. Δικαιούμαι να το αποκρύπτω; Φυσικά, πάλι, όλοι έχουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού και της επινόησης του εαυτού τους με αποσιωπήσεις, λίφτινγκ και προσθετικές επεμβάσεις. Στην αγορά της κατασκευής εαυτών, άλλωστε – Instagram, Facebook, LinkedIn, Twitter- ο καθένας μπορεί να φιλοτεχνήσει ένα βιογραφικό εξωραϊσμένο και ευπώλητο, ακόμη και φωτοσόπ στη φάτσα του μπορεί να κάνει, ή να φουσκώσει τα επαγγελματικά και ακαδημαϊκά προσόντα του με τίτλους σπουδών και δεξιοτήτων αποκτημένους με γκρίζες διαδικασίες. Ο καθένας, δηλαδή, μπορεί να φιλοτεχνήσει τη μυθολογία του εαυτού του, όπως άλλωστε τα σύγχρονα έθνη βασίζουν τις συλλογικές συνειδήσεις σε μυθολογίες που δεν πολυαντέχουν στο φως της ιστορικής έρευνας. Αυτό ισχύει προφανώς για κόμματα και πολιτικές συλλογικότητες.

Αλλά η λογοκρισία και αυτολογοκρισία της μνήμης κατά την επανασυναρμολόγηση του εαυτού μας (ή της συλλογικότητας που υπερασπιζόμαστε την καθαρότητά της) προσκρούει στη μνήμη των άλλων. «Ημουν κι εγώ εκεί». «Αλήθεια; Κι εγώ αλλά δεν σε θυμάμαι». Ή: «Εγώ στα ΚΝΑΤ; Ποτέ!». «Εγώ στην κατάληψη του Πολυτεχνείου το ’95; Λάθος κάνεις, με κάποιον με μπερδεύεις». Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα θυμάται αυτό που θέλουμε να ξεχαστεί για τους εαυτούς μας. Η αναγνώριση της στοιχειώδους κοινής αλήθειας είναι η βάση για να συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Εμείς, οι κοινοί θνητοί, δεν έχουμε την ευχέρεια και τα χρήματα να εξαγοράσουμε τη συλλογική μνήμη με ιδρύματα, πολιτιστικά ινστιτούτα, μέγαρα τέχνης, φιλανθρωπικούς οργανισμούς που αγιογραφούν τους Νιάρχους, τους Ωνάσηδες, τους Λάτσηδες, τους Μποδοσάκηδες και το ληστρικό πέρασμά τους από τον δημόσιο πλούτο και τη νεότερη πολιτική Ιστορία της χώρας. Το δικό μας πέρασμα, ιδιαίτερα όσων αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί, ανεξάρτητα από το πόσες «πρώην» κομματικές εντάξεις συνθέτουν αυτή την ιδιότητα, ανεξάρτητα από το πόσες ήττες και οικτρές διαψεύσεις αθροίζει, έχει σημασία να αφήνει ένα ίχνος αλήθειας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Κι αυτό δεν εξαρτάται πάντα από την ετικέτα και την πολιτική ομπρέλα που επιλέγεις. Κάτω από τις ομπρέλες ενίοτε κρύβονται άθλιοι και αθλιότητες. Οπως έλεγε -πάλι- ο σκοτεινός Ηράκλειτος, “Ηθος ανθρώπω δαίμων” (Ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι η μοίρα του).

Πηγή:  antapocrisis.gr

Μια απίστευτη τραγωδία συνέβη μέσα στο λιμάνι της Πάτμου την περασμένη Παρασκευή με αποτέλεσμα να χάσει την ζωή του ο Πλοίαρχος του ρυμουλκού Γιάννης Τρικοίλης 45 χρονών και πατέρας δυο ανήλικων παιδιών.

Το δυστύχημα έγινε στις 10μ.μ την στιγμή κατά την οποία το ρυμουλκό συνέδραμε για την απόπλου του κρουαζιερόπλοιου.

Στο ρυμουλκό ήταν δυο άτομα πλήρωμα, ο Πλοίαρχος και ο Μηχανικός.

Όπως προκύπτει από αυτόπτες μάρτυρες το τεράστιο κρουαζιερόπλοιο παρέσυρε το ρυμουλκό και το οδήγησε στο βυθό σε χρόνο μηδέν!

Ο Μηχανικός κατάφερε να πηδήξει αμέσως στη θάλασσα με αποτέλεσμα να σωθεί!

Τον άτυχο καπετάνιο τον παρέσυρε το ρυμουλκό στο οποίο έμεινε εγκλωβισμένος όταν η θάλασσα  το «ρούφηξε» σε χρόνο ρεκόρ.

Μεγάλο ερωτηματικό αποτελεί γιατί δεν υπήρχε στο πλοίο την ώρα του δυστυχήματος ο Ναύτης που προβλέπεται στην σύνθεση του ρυμουλκού «Ποθητός».

Σύμφωνα με τεκμηριωμένη καταγγελία που δημοσιοποιήθηκε προκύπτει ότι στο συγκεκριμένο ρυμουλκό οι τεχνικές προδιαγραφές του ήταν εντελώς ανεπαρκείς για την ρυμούλκηση ενός κρουαζιερόπλοιου αυτού του μεγέθους με αποτέλεσμα εξ αυτού του γεγονότος να τίθεται σε άμεσο κίνδυνο η ζωή και η ασφάλεια των Ναυτεργατών του πλοίου των λιμενικών υποδομών και η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος.

Με αυτά τα δεδομένα καθίσταται σαφές ότι επρόκειτο για ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα το οποίο ήταν θέμα χρόνου να συμβεί…

Οι ευθύνες για τα συνεχόμενα δυστυχήματα- εγκλήματα στα πλοία έχουν όνομα και επίθετο! Την κυβέρνηση και τους εφοπλιστές!

Για το δυστύχημα διενεργείται προανάκριση από τις λιμενικές και δικαστικές αρχές του νησιού.

Η ΠΕΝΕΝ εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του αδικοχαμένου Ναυτικού.

Χωρίς να αντιμετωπίζονται οι λόγοι που γεννούν τις πληθωριστικές πιέσεις, δεν μπορεί να φανεί ο ορίζοντας αποκλιμάκωσης των τιμών.

'Εχει συμπληρωθεί ένα χρόνος και κάτι από τις δηλώσεις της προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Κριστίν Λαγκάρντ σύμφωνα με τις οποίες οι πληθωριστικές πιέσεις κρίνονταν «παροδικές» και άρα δεν απαιτούνταν κινήσεις εκ μέρους της. Λίγο πριν την εκπνοή του 2021, η Αμερικανίδα Υπουργός Οικονομικών Τζάνετ Γέλεν, έδειξε να υπαναχωρεί από όμοιες τοποθετήσεις, παραδεχόμενη -και ακολουθώντας τη γραμμή του δικού της κεντρικού τραπεζίτη, του επικεφαλής της FED, Τζερόμ Πάουελ-, δηλώνοντας πως «ο όρος παροδικός για τον πληθωρισμό θα πρέπει να αποσυρθεί».

Εν ολίγοις, η όποια πρόβλεψη πολιτικών και ισχυρών οικονομικών παραγόντων έχει καταρριφθεί σε λιγότερο από 12 μήνες, γεγονός που ενδεχομένως να μην ξάφνιαζε, αν ακολουθούνταν από κάποιες εκτιμήσεις ορατότητας για το μέλλον…. Προφανώς στα βασικά σενάρια των κεντρικών τραπεζών και των οικονομικών επιτελείων περιγράφονται προβλέψεις για ρυθμούς ανάπτυξης και διαμόρφωσης του πληθωρισμού, ωστόσο, κι αυτά στηρίζονται σε κάποιες βασικές παραδοχές, που δεν μπορούν να αποκλείσουν άλλες παραμέτρους.

Απλούστερα, η Ευρώπη αντιμετώπιζε πιέσεις στο κόστος ενέργειας ήδη από διετίας αλλά οι αγορές της δεν μπορούσαν να προβλέψουν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και τα τραγικά επακόλουθα. Η πανδημία και η κλιματική αλλαγή συγκλόνισαν τόσο τη γεωργία και την παραγωγή βασικών τροφίμων ενώ το κόστος μεταφοράς εκτοξεύτηκε εξαιτίας της ακραίας ζήτησης (σε βαθμό αισχροκέρδειας) δημιουργώντας νέο ανυπολόγιστο κόστος για μια παγκοσμιοποιημένη οικονομική αλυσίδα, που επίσης δεν μπορούσε να προβλεφθεί. Κανείς –και ιστορικά- δεν είναι ειδικός στον πληθωρισμό (είναι αρκετά πολυπαραγοντικό φαινόμενο), αλλά και κανείς δεν είναι αρκετά δυνατός να βρει λύση μόνος του, μια και οι τοπικές οικονομίες αλληλοσυνδέονται στην παγκοσμιοποίηση.

Ακόμη και σε συνομιλίες με οικονομικούς παράγοντες, επικεφαλής εταιρειών και στελέχη του χρηματοοικονομικού κλάδου οι απαντήσεις για το «τι θα γίνει με τον πληθωρισμό» είναι λιγοστές και σίγουρα αβέβαιες.

Οι ευθύνες αποτροπής και συγκράτησης αυτού του ξέφρενου ρυθμού προφανώς βαρύνουν πολιτικούς και οικονομικούς ηγέτες αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση, που ξεφεύγει από τις προθέσεις αυτού του κειμένου

Ακόμη και σε συνομιλίες με οικονομικούς παράγοντες, επικεφαλής εταιρειών και στελέχη του χρηματοοικονομικού κλάδου οι απαντήσεις για το «τι θα γίνει με τον πληθωρισμό» είναι λιγοστές και σίγουρα αβέβαιες. Με βάση τις βραχυπρόθεσμες εκτιμήσεις, καύσιμα και τρόφιμα θα διατηρήσουν τον πληθωρισμό σε διψήφιο ρυθμό τον Οκτώβριο για έβδομο συνεχόμενο μήνα, καθώς οι τιμές για πετρέλαιο και φυσικό αέριο, παρά τις ολιγοήμερες διακυμάνσεις τους, συνεχίζουν σε μέσα επίπεδο την ανοδική τους πορεία, ενώ σε βασικά τρόφιμα οι ανατιμήσεις συνεχίζονται σε 15ήμερη βάση.

Στην Ελλάδα, ο πληθωρισμός είναι σημαντικά υψηλότερος από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, ενώ κινείται πλέον σε θετικό έδαφος για 16 συναπτούς μήνες. Σε εθνικό επίπεδο, ο δομικός πληθωρισμός (δηλαδή ο πληθωρισμός χωρίς να υπολογίζονται τα καύσιμα και τα εποχικά φρούτα και λαχανικά) έφτασε το Σεπτέμβριο στο 4,98%, δείχνοντας πλέον ότι η ακρίβεια έχει διαχυθεί σε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες.

ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΨΑΛΙΔΑ

Τι συμβαίνει ωστόσο στο πορτοφόλι του καθένα;

Οι αναλυτές καταγράφουν σταθερή αύξηση τζίρου στις επιχειρήσεις η οποία εν πολλοίς αποδίδεται στην άμεση καταγραφή των ανατιμήσεων στις πωλήσεις και τα κέρδη τους. Δεν πρόκειται δηλαδή για οργανική αύξηση των μεγεθών της επιχείρησης που προήλθε από το ό,τι πούλησε περισσότερα προϊόντα ή υπηρεσίες και άρα κέρδισε και μερίδια αγοράς. Στην κάτω γραμμή όμως έγραψε ταχύτατα όλο την ανατίμηση και εν μέρει κάλυψε και το δικό της αυξημένο κόστος λειτουργίας.

Σύμφωνα με τη Moody’s οι μισθοί στην Ελλάδα αυξήθηκαν σε ετήσια βάση μόλις 0,8% στο δεύτερο τρίμηνο φέτος, σε σύγκριση με την αντίστοιχη μέση αύξηση της Ευρωζώνης που ήταν 4,1%.

Αντιθέτως όμως για τους μισθωτούς η απορρόφηση του πληθωρισμού είναι αδύνατη, γιατί ο ρυθμός αύξησης των εισοδημάτων τους (αν υποθέσουμε ότι αυτό μπορεί να έρθει από τις μετρημένες αυξήσεις στον κατώτατο μισθό ή τις συντάξεις) είναι είτε πενιχρός, είτε αργός. Ακόμη και η επιδοματική πολιτική των τελευταίων μηνών επί των τιμών ενέργειας δεν μπορεί να εξουδετερώσει την αύξηση τιμών που παρατηρείτε πλέον σε κάθε κατηγορία προϊόντος ή υπηρεσίας. Σύμφωνα με τη Moody’s οι μισθοί στην Ελλάδα αυξήθηκαν σε ετήσια βάση μόλις 0,8% στο δεύτερο τρίμηνο φέτος, σε σύγκριση με την αντίστοιχη μέση αύξηση της Ευρωζώνης που ήταν 4,1%. Οι δε μισθοί στην Ελλάδα είναι οι χαμηλότεροι, πλην Βουλγαρίας που βρίσκεται στη θέση του ουραγού.

Από αυτά και μόνο τα στοιχεία και εφόσον οι ανατιμήσεις στο όποιο ράφι καλπάζουν διαρκώς είναι σαφές πως το μέσο εισόδημα χάνει τη όποια δύναμη του. Στην απάντηση για ραγδαία αύξηση μισθών, επιδομάτων κτλ, έρχονται βεβαίως και πάλι οι οικονομολόγοι να υπενθυμίσουν πως αν διατηρηθεί η κατανάλωση θα ανατροφοδοτηθεί ο πληθωρισμός και ο φαύλος κύκλος θα συνεχιστεί.

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗ

Σ’αυτό το περιβάλλον είναι σχεδόν αδύνατο να προβλέψει κανείς πως θα επέλθει μια ισορροπία. «Εδώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες ένα χρόνο συζητούν για την κοινή του στάση στην ενεργειακή κρίση και δεν έχει βρεθεί άκρη. Πως άραγε να υπολογίσουμε όλοι οι υπόλοιποι το τι θα γίνει» σημειώνει κορυφαίος μάνατζερ κατασκευαστικού ομίλου, ο οποίος επιπλέον προσθέτει στη «σούπα» και την αύξηση του κόστους δανεισμού για τις επιχειρήσεις που εν πολλοίς θέλουν να επενδύσουν.

Επικεφαλής γνωστής λιανεμπορικής αλυσίδας αναφέρει επίσης μια ενδιαφέρουσα ανθρωπολογική παρατήρηση. «Είχαμε ξεχάσει τι είναι ο πληθωρισμός. Εδώ και 50 χρόνια ζούσαμε σε καθεστώς αρνητικού ρυθμού, την τελευταία φορά που άκουσα για πληθωρισμό ήμουν μαθητής του Δημοτικού». Τέτοια απότομη άνοδος του πληθωρισμού, πάνω από 4% σε σχέση με τα επίπεδα του προηγούμενου έτους για αρκετούς μήνες, έχει να παρατηρηθεί παγκοσμίως πενήντα χρόνια, από το μακρινό 1973.

Οι περισσότεροι παρατηρητές και αναλυτές καταλήγουν πως όσο κι αν αυξηθούν τα επιτόκια των κεντρικών τραπεζών για να αναχαιτίσουν τον πληθωρισμό, αυτό ως μέτρο απλώς θα συμμαζεύει πρόσκαιρα την κατάσταση. Για να πέσουν οι τιμές θα έπρεπε τα έθνη να διαπραγματευτούν, να σταματήσουν κάθε είδους πολέμου (γεωστρατηγικό, ενεργειακό ή εμπορικό), τα οικονομικά συμφέροντα να ισορροπήσουν και οι αλυσίδες εφοδιασμού να αναδιαρθρωθούν.

Αλλά αυτό μοιάζει με γράμμα στον Άη Βασίλη με την ευχή για παγκόσμια ειρήνη και ευημερία.

Πηγή: news247.gr

 Με την Μόσχα να κατηγορεί την Ουκρανία  για κατασκευή «βρόμικης βόμβας» (RDD),που θα χρησιμοποιηθεί ως προβοκατόρικη ενέργεια κατά της Ρωσίας, για άλλη μία φορά φουντώνουν οι ανησυχίες για την πιθανότητα χρήσης πυρηνικών όπλων.

Τι είναι όμως η βρόμικη βόμβα και πόσο απειλητική είναι;

Σύμφωνα με την Πυρηνική Ρυθμιστική Επιτροπή  των ΗΠΑ, πρόκειται για όπλο διασποράς ακτινοβολίας που αποτελείται από ένα μείγμα δυναμίτη και ραδιενεργής σκόνης ή σφαιριδίων.  Με την πυροδότησή της το  ραδιενεργό υλικό αρχίζει να εξαπλώνεται. 

 Τα περισσότερα όπλα RDD δεν απελευθερώνουν αρκετή ακτινοβολία για να σκοτώσουν ή να προκαλέσουν σοβαρές ασθένειες. Σημαντικό κίνδυνο αναιμετωπίζουν μόνο όσοι βρεθούν πολύ κοντά στην έκρηξη, ενώ θάνατοι μπορεί να προλήθούν από το ίδιο το συμβατικό εκρηκτικό.

Η βρόμικη βόμβα δεν μοιάζει σε καμία περίπτωση με ένα πυρηνικό όπλο ή μια πυρηνική βόμβα, καθώς η έκκλυση ακτινοβολίας  θα μπορούσε να διασκορπιστεί μόνο σε λίγα τετράγωνα ή μίλια από την έκρηξη.

Ωστόσο, ανάλογα με το σενάριο, μια έκρηξη RDD θα μπορούσε να δημιουργήσει φόβο και πανικό. Γιαυτό και δεν χαρακτηρίζεται ως  «όπλο μαζικής καταστροφής» αλλά ως «όπλο μαζικής αναστάτωσης», όπου η πρόκληση φόβου και άγχους για πιθανή μόλυνση  είναι οι κύριοι στόχοι όσων την χρησιμοποιούν.

Η έκταση της τοπικής μόλυνσης εξαρτάται ί από διάφορους παράγοντες, όπως το μέγεθος της εκρηκτικής ύλης, η ποσότητα και ο τύπος του ραδιενεργού υλικού που χρησιμοποιείται, τα μέσα διασποράς και οι καιρικές συνθήκες. 

Ωστόσο καθώς το ραδιενεργό υλικό εξαπλώνεται, χάνει την πυκνότητά του και γίνεται λιγότερο επιβλαβές.  

Οι άμεσες επιπτώσεις στην υγεία από την έκθεση στα χαμηλά επίπεδα ακτινοβολίας που αναμένονται από μια RDD  είναι πιθανώς ελάχιστες. Οι επιπτώσεις της έκθεσης σε ακτινοβολία θα προσδιορίζονται από:

• Η ποσότητα της ακτινοβολίας που απορροφάται από το σώμα.
• Το είδος της ακτινοβολίας (γάμα, βήτα ή άλφα).
• Η απόσταση από την ακτινοβολία σε ένα άτομο.
• Τα μέσα έκθεσης-εξωτερική ή εσωτερική (απορροφάται από το δέρμα, εισπνέεται ή καταπίνεται).
• Το χρονικό διάστημα που εκτίθεται.

 Πηγή: naftemporiki.gr