Ο εν λόγω άνθρωπος είναι γνωστός. Εμπορεύτηκε όσο κανείς τους ρόλους και τις θέσεις του έναντι (ευτελούς) ανταμοιβής: ένα στασίδι στην τηλεοπτική πραγματικότητα και στην πολιτική ζωή. Η σκηνοθεσία του των τελευταίων χρόνων τον παρουσιάζει ως συγγραφέα. Αντλεί από την γνώση του ΚΚΕ, των μηχανισμών και της λειτουργίας του, κάποια από τα θέματά του.

Το χθεσινό  Βήμα (της Κυριακής 13 Νοεμβρίου) αναδημοσιεύει κάποιο απόσπασμα από το καινούργιο του βιβλίο, που όπως λέει είναι αυτοβιογραφικό. Εκεί  αποκαλύπτεται η ψευδής ύπαρξή του!..

Προσπαθεί να ξαναπαρουσιάσει τον εαυτό του, όπως θα ήθελε να ήταν! Ξανακατασκευάζει τους ρόλους του, ως φαίνεται. Με πρόσχημα την προβολή του συλλογικού εμείς, ανασυνθέτει το τεράστιο Εγώ. Και προσπαθεί να ξορκίσει τα φαντάσματα που στοίχειωσαν το παρελθόν του και που δεν ξεπέρασε ποτέ, καθώς δεν είχε ποτέ το ηθικό και πνευματικό μεγαλείο να αναγνωρίσει την ανωτερότητά τους.

Ένα τέτοιο πρόσωπο-φάντασμα είναι ο Κώστας Τζιαντζής. Ο «μοιραίος άνθρωπος», όπως τον αποκαλεί στο βιβλίο, και ο οποίος όντως είναι, αλλά για άλλον λόγο από εκείνον που επικαλείται ο Ανδρουλάκης.

Ο Κ. Τζιαντζής ήταν η ηγετική φυσιογνωμία της αντιδικτατορικής πάλης. Όχι στα αμφιθέατρα, αλλά στην συστηματική, επώδυνη και ευρηματική δράση της παρανομίας και της διαμόρφωσης των όρων για την ανάπτυξη του φοιτητικού κινήματος. Ήταν ο εμπνευστής της δημιουργίας της Αντι-ΕΦΕΕ και εκείνος που καθοδήγησε συστηματικά και με συνέπεια τη δράση των Κνιτών μέσα σε αυτήν. 

Υπήρξε μια πραγματική πολιτική προσωπικότητα, με ηθικό και πνευματικό κύρος, στους φίλους και τους συντρόφους του. Ήταν καλλιεργημένος όσο ελάχιστοι της γενιάς του, ιδιαίτερα ικανός και ευφυής, συνεπώς όχι εύκολος αντίπαλος. Ήταν σε όλη του τη ζωή ανιδιοτελής και ακομπλεξάριστος απέναντι στους καλύτερους του. Έζησε και πέθανε μέσα στο ήρεμο μεγαλείο της συνέπειας, ζωής, ιδεολογίας και πάθους.

Δηλαδή, ήταν όλα εκείνα που θα ήθελε αλλά δεν ήταν και δεν μπορούσε να γίνει ο Ανδρουλάκης.

Επί πλέον, ήταν εκείνος που αποκάλυψε και αντιτάχθηκε στα σχέδια, τα δικά του (του Ανδρουλάκη) και της ομάδας του, εντός του ΚΚΕ, από την αρχή κιόλας της δεκαετίας του 80.

Πολλά δεν είναι αυτά για να κουβαλάει μέσα του ένας τύπος που δεν είναι και ο ορισμός της συνέπειας;

Πριν μερικά χρόνια έκανε μια απόπειρα να εξισώσει τον εαυτό του με τον Κ. Τζιαντζή στη διάρκεια της αντιδικτατορικής πάλης. Έλεγε τότε πως στην ΚΝΕ τη δικτατορία διαμορφώθηκαν δυο ρεύματα, το ένα το εξέφραζε ο Τζιαντζής, το άλλο ο εγώ, έλεγε για τον εαυτό του. Μπορεί να ήταν έτσι. Μόνο που το ρεύμα του Τζιαντζή ήταν όλη η οργάνωση και το ρεύμα Ανδρουλάκη ήταν μόλις και μόνο ο ίδιος. Τι θλιβερή απόπειρα να ξαναφτιάξει την ιστορία από εκεί που του επιβάλλει το παρόν του και η αγωνία του να προσθέσει δάφνες στο παρελθόν!

Τώρα κάνει το ίδιο, αλλά πιο περίτεχνα. Δεν λέει το γελοίο ισχυρισμό πως ήταν στο ίδιο ύψος, αλλά πως ο Τζιαντζής και η ομάδα του ήταν τα άγρια που ήρθαν να διώξουν τα ήμερα, δηλαδή τον ίδιο, από την καθοδήγηση της ΚΝΕ. Τι σχέση είχε ο Ανδρουλάκης με την καθοδήγηση της ΚΝΕ στη δικτατορία; Πότε έφυγε από το «Μαχητή» και πότε έγινε μέλος της ΚΝΕ; Ως ένα απλό μέλος της ΚΝΕ διάνυσε μόλις τον ενάμιση τελευταίο χρόνο της δικτατορίας, ούτε ρεύματα, ούτε κύκλοι επιρροής, ούτε φαντασίες που μηχανεύεται. Αυτό το ήξεραν και το ξέρουν όλοι οι τότε ενταγμένοι και δρώντες. Τι ήξερε αυτός για τον τρόπο με τον οποίο συγκροτήθηκε και αναπτύχθηκε η ΚΝΕ από το 1968, μέχρι το κομβικό 1972; Εκεί όπου ο Κώστας Τζιαντζής, ο Τάκης Κυπραίος, ο Γιάννης Τσεβρένης κ.α. μοχθούσαν πάνω στο σκληρό τοπίο της μοναξιάς; Χρειάστηκε να περάσει αρκετός καιρός μετά τη μεταπολίτευση για να γίνει ο Ανδρουλάκης στέλεχος της ΚΝΕ.

Αλλά δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να ανέβει στην ιεραρχία του Κόμματος, να παίξει τα παιχνίδια με τα δημοσιογραφικά συγκροτήματα, να πάει στο Συνασπισμό, στο ΠΑΣΟΚ και να καταλήξει πολύ νωρίς στα αζήτητα της πολιτικής ζωής, αποτελώντας πλέον γραφική γλάστρα των τηλεοπτικών πάνελ που ήθελαν ένα σκανδαλάκι για να κάνουν σουξέ.       

Δεν χρειάζεται προσεκτική μελέτη για να καταλάβεις, πως εδώ κάποια ένταση υπάρχει. Πως δεν είναι τωρινή, αλλά έρχεται από πολύ παλιά. Πως δεν είναι προσωπική μόνο, αλλά βαθύτερα πολιτική και προσωπική ταυτόχρονα. 

Ποιος θα γράψει για τον Ανδρουλάκη ότι ήταν ένα καβαλάρης τ’ ουρανού, όπως έγραφε για τον Τζιαντζή ο Γιώργος Δελαστίκ, ή ένας υφαντής ονείρων; Το πολύ-πολύ αν κάποιος ασχοληθεί μαζί του θα γράψει ότι υπήρξε ένας ψιλικατζής της πολιτικής που είχε τη φαντασίωση πως διευθύνει σούπερ μάρκετ. 

Επειδή όμως κανείς δεν θα έδινε σημασία στις απόπειρες ενός υποκοριστικού ανθρώπου, φρόντισε να διανθήσει την ιστορία με το σχετικό σκάνδαλο. Το σκάνδαλο που παίζει σχετικά με το Πολυτεχνείο 73, είναι η Πανσπουδαστική Νο 8. Τη φορτώνει αποκλειστικά στον Κ. Τζιαντζή, ενώ ξέρει καλά πως δεν είναι έτσι.

Αναπαράγει τη φιλολογία, την οποία απέκρουε όταν ήταν στέλεχος του ΚΚΕ, ότι δήθεν κατήγγειλε τους εξεγερθέντες ως προβοκάτορες.

Ας διαβάσει όποιος ενδιαφέρεται τα σχετικά κείμενα της παράνομης εφημερίδας. Παρά τις αστοχίες που υπάρχουν ποτέ δεν αποδοκίμασε το Πολυτεχνείο ως έργο προβοκατόρων. Το αντίθετο. Ήδη η συμμετοχή όλης της οργάνωσης στην εξέγερση είναι γνωστή στον Ανδρουλάκη. Όπως, φαντάζομαι, η μάχη που δόθηκε από την πρώτη νύχτα για να δοθεί χαρακτήρας αντιδικτατορικός, αντιαμερικάνικος στην εξέγερση, απέναντι σε διάφορες δυνάμεις, μεταξύ αυτών και προβοκάτορες - πως να είναι αλλιώς σε μια εξέγερση; Και η καθοριστική συμβολή του Κ. Τζιαντζή να μετατραπούν εν συνεχεία τα φοιτητικά διεκδικητικά αιτήματα σε πολιτικά,  αντιχουντικά και αντιαμερικάνικα.

Μη σας κάνει εντύπωση πως γεννήθηκαν και διατηρούνται ως τις μέρες μας φαινόμενα σαν κι αυτόν. Νομίζω πως πάντα τέτοια πρόσωπα έρχονται να δώσουν σε κάθε εποχή τα σκούρα χρώματα τους, μόνο που οι εποχές της ανόδου τα ξεχωρίζουν γρήγορα και τα πετάνε στο περιθώριο, ενώ οι εποχές που σέρνονται και ηττώνται, τα κουβαλάνε πάνω τους σα βάρος, μέχρι την επόμενη στροφή τους.  

Δεν θα είχα διανοηθεί να χτυπήσω ένα πολιτικό πτώμα, ακόμη κι αν ήταν το πιο αποκρουστικό, αλλά όταν επιμένει να βρωμίζει την ατμόσφαιρα η σιωπή ευνοεί τη μετάδοση της βρώμας και των μικροβίων που μεταφέρει. 

Πηγή: kommon.gr

Συμπληρώνονται φέτος 49 χρόνια από την ηρωική εξέγερση  του Πολυτεχνείου ενάντια στη λαομίσητη φασιστική Χούντα των Συνταγματαρχών  η οποία είχε την αμέριστη στήριξη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Το Πολυτεχνείο αποτέλεσε την κορυφαία αντιδικτατορική δράση λαού και νεολαίας και ήταν αρχή του τέλους για την κατάρρευση των πραξικοπηματιών.

Ο αγώνας του Πολυτεχνείου αποτελεί μια τεράστια και πολύτιμη παρακαταθήκη για την εργατική τάξη και την νεολαία μας στη πάλη και για τα σημερινά προβλήματα!

-Παλεύουμε ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- Ε.Ε.-Ουκρανίας με την Ρωσία. Απαιτούμε το σταμάτημα του και τον απεγκλωβισμό της χώρας μας από αυτόν. Την απομάκρυνση των στρατιωτικών βάσεων και την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ.

-Είμαστε μετωπικά ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική Κυβέρνησης- Κεφαλαίου που μέσα στην περίοδο της υγειονομικής – ενεργειακής κρίσης και του πολέμου επιχειρούν να χτυπήσουν ότι έχει μείνει όρθιο από τα εργατικά δικαιώματα!

-Βάζουμε μπροστά, παλεύουμε και διεκδικούμε ουσιαστικά μέτρα κατά της ακρίβειας και των καθημερινών ανατιμήσεων σε ενέργεια- καύσιμα- καταναλωτικά αγαθά.

-Υπογραφή ΣΣΕ σε όλους τους κλάδους και επιχειρήσεις με πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, τις συντάξεις και πάσης φύσης επιδόματα.

-Κατάργηση όλων των αντεργατικών και αντιασφαλιστικών νόμων μέσα από τους οποίους οι αστικές κυβερνήσεις παγιώνουν την καθήλωση μισθών – συντάξεων, εμπλουτίζουν το αντιδραστικό οπλοστάσιο, αυξάνοντας το βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζομένων, δημιουργούν νέα εμπόδια στους αγώνες των συνδικάτων και της νεολαίας.

-Κατάργηση των νόμων Κεραμέως που μετατρέπει τις σχολές σε επιχειρήσεις για φθηνό εργατικό δυναμικό, βάζει στις σχολές την αστυνομία, ενισχύει τον αυταρχισμό και την καταστολή για να περάσει τις αντιδραστικές της επιλογές.

Καλούμε τα μέλη μας να πάρουν μέρος στην συγκέντρωση- διαδήλωση στην Αμερικανική πρεσβεία.

Η κατάθεση στεφάνου της ΠΕΝΕΝ στο χώρο του Πολυτεχνείου θα γίνει την Πέμπτη στις 12:30 μμ.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Το κινέζικο καθεστώς που αυτοδιαφημίζεται ως «σοσιαλιστικό» από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, έκανε ένα μεγάλο άλμα με όραμα η Κίνα του 2000 να είναι στην κορυφή των ανεπτυγμένων χωρών του κόσμου.

Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής άνοιξε διάπλατα τα σύνορα της στο ξένο κεφαλαίο εφαρμόζοντας την πιο άγρια μορφή καπιταλισμού στον κόσμο!

Διαμόρφωσε και μετέτρεψε τεράστιες περιοχές της χώρας σε μια «ελεύθερη οικονομική ζώνη» με στόχο να εισέλθουν νέες επενδύσεις που θα συμβάλουν στον παραπάνω στόχο.

Στο προσκλητήριο της κρατικής ηγεσίας ανταποκρίθηκαν τα επόμενα χρόνια χιλιάδες επιχειρηματικοί κολοσσοί, μονοπωλιακοί όμιλοι, πολυεθνικές εταιρίες (που παρά τον υποτιθέμενο κομουνιστικό χαρακτήρα του καθεστώτος) δεν δίστασαν όχι μόνο να επενδύσουν δις δολάρια σε αυτή την χώρα, αλλά σταδιακά μετέφεραν όλες τις  παραγωγικές δυνάμεις τους στην Κίνα!

Το καθεστώς  έδωσε πρωτοφανή προνόμια στους μεγαλοκαπιταλιστές, τους εξασφάλισε πάμφθηνο εργατικό δυναμικό, ελάχιστη φορολογία στα κέρδη τους, κανένα ουσιαστικό μέτρο για την προστασία και ασφάλεια των εργαζομένων και των δικαιωμάτων τους αλλά ούτε και την ελάχιστη πρόνοια για την προστασία του περιβάλλοντος…

Έτσι σε λίγα χρόνια το μεγάλο χρηματιστικό κεφάλαιο από ΗΠΑ- Ευρώπη- Ασία μετακόμισε μαζικά τις επιχειρήσεις του στην χώρα αυτή!

Έτσι σε μια 25ετία η «κομμουνιστική» Κίνα μετατράπηκε σε μια μεγάλη οικονομική δύναμη η οποία σήμερα διεκδικεί με μεγάλες αξιώσεις τα σκήπτρα στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα και τα επόμενα 10 χρόνια αναμένεται να υποσκελίσει και τις ΗΠΑ!

Πενήντα χρόνια μετά την επέλαση των επιχειρηματικών ομίλων στην χώρα αυτή (η οποία μετατράπηκε σε γη της επαγγελίας για το μεγάλο πολυεθνικό κεφάλαιο), τα κοινωνικά αποτελέσματα για τον πολυπληθή και πολύπαθο αυτόν λαό εξακολουθούν να είναι τραγικά!

Από τη μια τα οικονομικά αποτελέσματα εμφανίζονται εντυπωσιακά (αφού δεκάδες είναι οι Κινέζοι επιχειρηματίες που φιγουράρουν στην κορφή των  δισεκατομμυριούχων του κόσμου), από την άλλη όλα αυτά τα χρόνια συντελέστηκε ένα πρωτοφανές «ολοκαύτωμα» αφού η φτώχεια, τα εξευτελιστικά μεροκάματα, τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα και η υποδούλωση του λαού στις πολυεθνικές δεν οδήγησαν καθόλου στην καλυτέρευση των συνθηκών ζωής, μισθών, δικαιωμάτων για τα εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζομένων!

Μέσα σε αυτό το σκηνικό αναδύονται οι δύο κόσμοι αυτός της εργασίας που ασφυκτιά από το καθεστώς εκμετάλλευσης – καταπίεσης και ο άλλος που γιγαντώνει τα κέρδη του!

Χαρακτηριστική απόδειξη είναι το γεγονός ότι ο βασικός μισθός στην Κίνα σήμερα είναι μεταξύ 320- 340 δολάρια ποσόν δυσανάλογα ασήμαντο σε συνδυασμό με το κόστος ζωής αλλά και την εκρηκτική οικονομική ανάπτυξη που έχει συντελεστεί!

Στο φόντο μιας εξωστρεφούς – επιθετικής οικονομικής πολιτικής η Κίνα διακρίνεται τα τελευταία χρόνια από μια επεκτατική πολιτική στον οικονομικό τομέα έχοντας κεντρικό ρόλο σε επενδύσεις στο εξωτερικό, σε Ασία, Ευρώπη, Αφρική ανοίγοντας νέους δρόμους για την προώθηση των προϊόντων της και στην κατεύθυνση αυτή επενδύει δυναμικά στην εξαγορά λιμενικών εγκαταστάσεων σε διάφορες χώρες που έχουν κομβικό ρόλο στους οικονομικούς, στρατηγικούς αλλά και πολιτικούς της σκοπούς.

Με τον τρόπο αυτό έχει εγκαινιάσει μεγάλες επενδύσεις ανοίγοντας νέους θαλάσσιους δρόμους, επιλέγει στρατηγικής σημασίας λιμενικές υποδομές και εγκαταστάσεις σε διάφορες χώρες μεταξύ των οποίων και της Ευρώπης, διευρύνει συνεχώς της γεωπολιτική της θέση και την προώθηση των εμπορευμάτων της και έτσι ισχυροποιεί το ρόλο της σαν μια υπερδύναμη σε ανταγωνισμό με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Δύσης για την διείσδυση και κυριαρχία των μονοπωλιακών ομίλων και την ακόμη μεγαλύτερη αύξηση των κερδών!

 Ενημερωτικά σημειώνουμε ότι η Cosco Shipping Ports είναι ο βραχίονας ενός πολυσχιδούς ομίλου που περιλαμβάνει χιλιάδες πλοία όλων των τύπων, τεράστιες ναυπηγικές βιομηχανίες και εγκαταστάσεις.

Βλέποντας τα στοιχεία των επενδυτικών επιλογών της Cosco σε λιμάνια είναι αξιοσημείωτο ότι μόνο η Ελλάδα είναι εκείνη από όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες που επέλεξε να πουλήσει στους Κινέζους το 100% των μετοχών του ΟΛΠ!!

Ενδεικτική εικόνα των τεράστιων κερδών που αποκομίζει η Cosco από τις επενδυτικές επιλογές της είναι το γεγονός ότι ο όμιλος το τρίτο τρίμηνο του 2022 είχε έσοδα 349,4 εκατ. δολάρια από τα οποία, τα 182 προήλθαν από τις διεθνείς δραστηριότητες της!

ΠΙΝΑΚΑΣ

Τα λιμάνια της Cosco στην Ευρώπη και όλο τον κόσμο.

Piraeus Container Terminal S.A. (Ελλάδα)

COSCO SHIPPING Ports (Spain) Terminals S.L.U. (Ισπανία, Βαλένθια, Μπιλμπάο)

CSP Zeebrugge Terminal NV (Βέλγιο)

Suez Canal Container Terminal S.A.E. (Αίγυπτο)

Kumport Liman Hizmetleri ve Lojistik Sanayi ve Ticaret A.Ş (Τουρκία, Μαρμαράς)

Antwerp Gateway NV (Αμβέρσα, Βέλγιο)

COSCO-PSA Terminal Private Ltd. (Σιγκαπούρη)

Busan Port Terminal Co. Ltd. (Νότια Κορέα)

SSA Terminals (Seattle), LLC (ΗΠΑ)

Euromax Terminal Rotterdam B.V. (Ολλανδία)

Reefer Terminal S.P.A. (Vado, Ιταλία)

APM Terminals (Vado, Ιταλία)

CSP Abu Dhabi Terminal L.L.C. (Αμπού Ντάμπι)

Red Sea Gateway Terminal (Ερυθρά Θάλασσα)

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Οι παγκόσμιες εκπομπές άνθρακα το 2022 παραμένουν σε υψηλά επίπεδα, χωρίς κανένα σημάδι μείωσης, η οποία τόσο πολύ χρειάζεται για να επιτευχθεί ο επιθυμητός στόχος περιορισμού της ανόδου της θερμοκρασίας στους ενάμισι βαθμούς Κελσίου. Ειδικότερα οι εκπομπές, λόγω καύσης ορυκτών καυσίμων, πιθανότατα θα σημειώσουν νέο ρεκόρ φέτος, αυξημένες κατά 1% έναντι του 2021.

Αν τα επίπεδα αυτά εκπομπών συνεχιστούν, υπάρχει πλέον πιθανότητα 50% η άνοδος της θερμοκρασίας να κινηθεί πάνω από 1,5 βαθμούς μέσα στα επόμενα εννέα χρόνια (έως το 2031), σύμφωνα με τους περίπου 100 επιστήμονες του διεθνούς προγράμματος Global Carbon Project. Μέχρι σήμερα η θερμοκρασία έχει ανέβει κατά 1,1 βαθμούς σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα και ήδη έχει προκαλέσει μεγάλες κλιματικές καταστροφές.

Η νέα έκθεση προβλέπει ότι οι συνολικές παγκόσμιες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα φέτος θα φθάσουν τους 40,6 δισεκατομμύρια τόνους (γιγατόνους), σχεδόν σταθερές από το 2015. Ειδικότερα όμως οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από ορυκτά καύσιμα θα αυξηθούν κατά 1% έναντι του 2021, φθάνοντας τους 36,6 γιγατόνους, λίγο πάνω από τα προ πανδημίας επίπεδα του 2019. Οι εκπομπές διοξειδίου από την αλλαγή χρήσης γης (ιδίως τις αποψιλώσεις δασών), κυρίως σε Βραζιλία, Ινδονησία και Κονγκό, εκτιμώνται σε 3,9 γιγατόνους το 2022.

Το πετρέλαιο θα είναι φέτος η πηγή με τη μεγαλύτερη συμβολή στη συνολική αύξηση των εκπομπών άνθρακα. Οι εκπομπές άνθρακα αναμένεται να μειωθούν το 2022 στην Κίνα (-0,9%) και στην Ευρωπαϊκή Ένωση (-0,8%), αλλά να αυξηθούν στις ΗΠΑ (1,5%) και στον υπόλοιπο κόσμο (1,7%).

Η ξηρά και οι ωκεανοί που απορροφούν και αποθηκεύουν άνθρακα με φυσικό τρόπο, συνεχίζουν να αφαιρούν περίπου τις μισές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα. Μολονότι το ισοζύγιο άνθρακα εμφανίζει μια σχετική βελτίωση, σε σχέση με τη δεκαετία του 2000 (όταν οι εκπομπές από τα ορυκτά καύσιμα αυξάνονταν με μέσο ετήσιο ρυθμό άνω του 3%, έναντι 0,5% της δεκαετίας του 2010), οι επιστήμονες τόνισαν ότι «βρισκόμαστε ακόμη μακριά από τις μειώσεις εκπομπών που χρειαζόμαστε».

Για να μειωθούν στο μηδέν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα έως το 2050, απαιτείται πλέον μια μείωσή τους κατά 1,4 γιγατόνους ετησίως. Η προειδοποίηση αυτή έρχεται καθώς οι ηγέτες των χωρών συναντώνται στην Αίγυπτο στο πλαίσιο της συνόδου COP27, για να συζητήσουν την κλιματική κρίση.

«Φέτος βλέπουμε ακόμη μια αύξηση στις παγκόσμιες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από τα ορυκτά καύσιμα, ενώ αυτό που έχουμε ανάγκη είναι μια γρήγορη μείωσή τους. Υπάρχουν κάποια θετικά σημάδια, αλλά οι ηγέτες που συναντιούνται στην COP27, πρέπει να αναλάβουν περισσότερη δράση, αν πρόκειται να υπάρξει μια ευκαιρία να περιορίσουμε την παγκόσμια υπερθέρμανση κοντά στους 1,5 βαθμούς. Μέχρι στιγμής δεν βλέπουμε την αναγκαία δράση», δήλωσε ο επικεφαλής επιστήμονας του Global Carbon Project καθηγητής Πιέρ Φριντλιγκστάιν του βρετανικού Πανεπιστημίου του Έξετερ.

Η νέα έκθεση εκτιμά ότι η συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα θα φθάσει κατά μέσο όρο τα 417,2 ppm (μέρη ανά εκατομμύριο) το 2022, επίπεδο πάνω από 50% υψηλότερο σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα.

Μια δεύτερη αμερικανική επιστημονική μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό για θέματα κλιματικής αλλαγής «Nature Climate Change», εκτιμά και αυτή ότι πιθανότατα η άνοδος της θερμοκρασίας θα ξεπεράσει τελικά τους 1,5 βαθμούς σε σχέση με τα επίπεδα προ βιομηχανικής επανάστασης. Το θέμα πλέον είναι πόσο πολύ θα ξεπεράσει αυτό το όριο που είχε συμφωνηθεί στη διεθνή σύνοδο του Παρισιού το 2015 και πόσο γρήγορα.

Οι ερευνητές του Εθνικού Εργαστηρίου Pacific Northwest του υπουργείου Ενέργειας των ΗΠΑ, της αμερικανικής Υπηρεσίας Περιβαλλοντικής Προστασίας (ΕΡΑ) και του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ καλούν τις χώρες να υιοθετήσουν πιο φιλόδοξα μέτρα και να απαλλαγούν από τον άνθρακα ταχύτερα, καθώς η υπέρβαση του ορίου των 1,5 βαθμών «φαίνεται πια αναπόφευκτη».

«Ας έρθουμε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα. Πρόκειται να σπάσουμε το όριο των 1,5 βαθμών μέσα στις δύο επόμενες δεκαετίες. Αυτό σημαίνει ότι θα φτάσουμε τους 1,6 ή 1,7 βαθμούς ή και περισσότερο, οπότε θα πρέπει μετά να τους κατεβάσουμε στους 1,5 βαθμούς. Το πόσο γρήγορα μπορούμε να το πετύχουμε αυτό, θα είναι το κλειδί», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής Haewon McJeon.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: naftikachronika.gr