Η ανακοίνωση της ΓΣΕΕ αρχίζει ως εξής: «Αύριο 8 Μάρτη μια σειρά Εργατικών Κέντρων και Σωματεία έχουν κηρύξει απεργιακές κινητοποιήσεις. Μεθαύριο 9 Μάρτη είναι προγραμματισμένο το 38ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, γεγονός το οποίο αφενός δεν βοηθά στην ενεργή εμπλοκή της, αφετέρου οι «καλοθελητές» κάθε απόφαση θα την ενέτασσαν σε εκλογικές σκοπιμότητες ή σε συνδικαλιστική υποκρισία». 

Σε τι εμποδίζει το συνέδριο (υπό την προστασία των ΜΑΤ θα γίνει και αυτό) της Πέμπτης να προκηρυχτεί απεργία την Τετάρτη; Τι θα έκαναν και τους εμποδίζει το συνέδριο; Μια ανακοίνωση θα έβγαζαν, άντε να έβγαζαν και κάνα ραδιοφωνικό σποτάκι (όλα αυτά τα αναθέτουν σε επαγγελματίες, επί πληρωμή), θα έστελναν και έναν να βγάλει ένα λογύδριο στην Κλαυθμώνος. Αυτό κάνουν κάθε φορά, αυτό θα έκαναν και τώρα.

Το παρακάτω έχει σημασία: οι «καλοθελητές» κάθε απόφαση θα την ενέτασσαν σε εκλογικές σκοπιμότητες ή σε συνδικαλιστική υποκρισία. Αυτό δεν ισχύει για την ΑΔΕΔΥ, το ΕΚΑ και άλλα εργατικά κέντρα; Στην πραγματικότητα, η ΓΣΕΕ του πασόκου Παναγόπουλου και του δεξιού Κιουτσούκη αποδοκιμάζει όσα όργανα αποφάσισαν απεργία. Τους λέει ότι ρίχνουν νερό στο μύλο κάποιων «καλοθελητών». Στους οποίους «καλοθελητές οι πουλημένοι στο κεφάλαιο εργατοπατέρες εντάσσουν -με τη γνωστή προστυχιά του υπαινιγμού- και τον εαυτό τους, γράφοντας: «Τα Συνδικάτα είναι και θα είναι εδώ και όλες οι δυνάμεις τους θα πρέπει να υπηρετούν τη δική τους αυτόνομη στρατηγική, μακριά από εντάξεις στις κομματικές σκοπιμότητες και αντιπαραθέσεις».

Ποιον βολεύει αυτή η τακτική; Μόνο τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ. Αν η αστικοποιημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν ήθελε να υπηρετήσει κομματικές σκοπιμότητες (λέμε τώρα), μπορούσε εύκολα να το πετύχει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Καταγγέλλοντας εξίσου τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του, που είναι συνυπεύθυνη στο έγκλημα. Που όχι μόνο υπέγραψε την ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, αλλά και εξαπατούσε τον ελληνικό λαό πουλώντας του «γρήγορο και ασφαλή σιδηρόδρομο». Ομως, το βασικό μέλημα της κλίκας Παναγόπουλου-Κιουτσούκη σήμερα είναι να προστατεύσουν όσο μπορούν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, που είναι αυτή που κλυδωνίζεται.

ΥΓ. Σε μια ανακοίνωση 200 λέξεων απουσιάζει προκλητικά η λέξη ιδιωτικοποίηση! Οπως και οποιαδήποτε αναφορά στη Hellenic Train, θυγατρική του ιταλικού μονοπώλιου Ferrovie dello Stato Italiane.

Απόσπασμα από δημοσίευμα της ΚΟΝΤΡΑΣ

Πηγή: vathikokkino.gr

Ίσως σε κάποια από αυτές να είχες βρεθεί ως τουρίστας και να μην είχες ιδέα που έμπλεκες.

Κάποιες μπορεί να μην τις έχεις ακούσει ξανά και κάποιες άλλες μπορεί να έχεις όνειρο να τις επισκεφτείς -ή και να τις έχεις ήδη δει από κοντά. Όλες όμως αυτές οι πόλεις έχουν ένα κοινό: είναι οι πιο επικίνδυνες της ευρωπαϊκής ηπείρου, σύμφωνα τουλάχιστον με αναφορά του Γραφείου για τον Έλεγχο των Ναρκωτικών και την Πρόληψη του Εγκλήματος των Ηνωμένων Εθνών.

Αυτή η αναφορά που είδε το φως της δημοσιότητας το 2019 έφερε τρεις πόλεις από την ίδια χώρα στις τρεις πρώτες θέσεις της λίστα και συμπλήρωσε τη δεκάδα με κανά δυο πόλεις έκπληξη. Ακολουθεί ολόκληρη:

10. ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ

Κι όμως, το Άμστερνταμ, η πρωτεύουσα της Ολλανδίας, είναι η 10η πιο επικίνδυνη πόλη στην Ευρώπη, με το ποσοστό των ανθρωποκτονιών να αντιστοιχεί σε 2,2 κατοίκους ανά 100.000.

Από τους διάσημους οίκους ανοχής μέχρι τα καταστήματα που βρίσκεις ό, τι ψυχεδελικό μανιτάρι έχεις ακούσει ό, τι κυκλοφορεί, δεν είναι μόνο τους τουρίστες που μπορεί να πετύχει κανείς. Δεν είναι οι μόνοι άνθρωποι που κυκλοφορούν στο Άμστερνταμ για να περάσουν μια “νύχτα αμαρτίας”. Υπάρχουν πολλοί ακόμη άνθρωποι που ψάχνουν να αμαρτάνυν κυριολεκτικά.

 Σύμφωνα με το σάιτ Dutch Review, το Άμστερνταμ κατατάχθηκε ως ο πιο “εγκληματικά ενεργός δήμος” της χώρας για το 2018.

 

 

9. ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ

Το ποσοστό των δολοφονιών στη Βουδαπέστη κατά το έτος 2017 ήταν ίδιο με εκείνο του Άμστερνταμ: 2,2 κάτοικοι ανά 100.000. Μόνο για εκείνο το έτος, η ουγγρική εισαγγελία ανέφερε 99 δολοφονίες.

Η Βουδαπέστη, η πρωτεύουσα της Ουγγαρίας με πληθυσμό περίπου 1,75 εκατομμυρίων κατοίκων, είναι διάσημη για την ομορφιά της και πολύ συχνά αποκαλείται ως “Παρίσι της Ανατολής”. Ωστόσο, έχει και τη σκοτεινή της πλευρά. Μόνο το 2017, η αστυνομία ανέφερε περίπου 62.870 εγκλήματα.

8. ΤΑΜΠΕΡΕ

Αυτή η πόλη της Φινλανδίας, αν και σημαντικά μικρότερη από τις δύο προηγούμενες πόλεις (έχει πληθυσμό περίπου 236.000 κατοίκων) κατέγραψε αντίστοιχο ποσοστό ανθρωποκτονιών: 2,2 κατοίκους ανά 100.000.

Σύμφωνα με το Teleport.com, για κάθε 100 ανθρώπους, οι 27 έχουν στην κατοχή τους από ένα όπλο. Και κάθε 42 μέρες, ένας άνθρωπος χάνει τη ζωή του απ’ αυτό.

7. ΜΠΕΛΦΑΣΤ

Το Μπέλφαστ, η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Βόρειας Ιρλανδίας, έχει ποσοστό δολοφονιών 2,4 ανά 100.000 κατοίκους, με πληθυσμό περίπου 300.000 κατοίκους. Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στους Irish Times διαπίστωσε ότι το ποσοστό εγκληματικότητας στην Ιρλανδία είναι μόλις το 60% από εκείνο που έχει συνολικά η Βόρεια Ιρλανδία.

Η μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι η εγκληματικότητα στη Βόρεια Ιρλανδία είχε δεκαπλασιαστεί σε σχέση με το αντίστοιχο ποσοστό του 1945.

 

 

6. ΤΣΕΛΙΕ

Μπορεί να πρόκειται για την τρίτη μεγαλύτερη πόλης Σλοβενίας, αλλά αυτό δεν πρέπει να μας δημιουργεί τίποτα υψηλές προσδοκίες ως προς τον πληθυσμό της. Το Τσέλιε έχει μόλις 38.000 κατοίκους που ζουν μέσα στα όρια της πόλης.

Την ίδια στιγμή όμως, η εγκληματικότητα είναι αρκετά υψηλή. Μόνο για το 2017, η όλη είχε ποσοστό δολοφονιών 2,6 κατοίκους ανά 100.000.

Απ’ την άλλη μεριά όμως, εκπρόσωπος του αστυνομικού τμήματος της πόλης δήλωσε σχετικά: “Δεν αναφέρθηκαν περιπτώσεις δολοφονίας ή ανθρωποκτονίας στην πόλη μας το 2017. Σε αυτήν την περίοδο, η αστυνομία αντιμετώπισε μόνο ένα ποινικό αδίκημα απόπειρας ανθρωποκτονίας από αμέλεια το οποίο, στατιστικά, δεν υπολογίζεται ως τετελεσμένο/ολοκληρωμένο έγκλημα. Το Τσέλιε είναι μια ασφαλής πόλη, που ακολουθεί όλα τα πρότυπα ασφαλείας."

5. ΝΤΕΜΠΡΕΤΣΕΝ

Το Ντέμπρετσεν, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ουγγαρίας μετά τη Βουδαπέστη, είχε ποσοστό δολοφονιών 3,0 ανά 100.000 κατοίκους το 2017. Πρόκειται για πόλη που αποτελεί πολιτιστικό κόμβο για τον ουγγρικό λαό, με πληθυσμό περίπου 202.000 κατοίκων.

4. ΜΑΣΣΑΛΙΑ

Ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Μεσογείου, η Μασσαλία, έχει εδώ και δεκαετίες μεταβληθεί σε ένα κομβικό κέντρο για την παγκόσμια διακίνηση ναρκωτικών. Το λεγόμενο “French Connection”, το οποίο έγινε μέχρι και ταινία στα ‘70s ήταν μια διαδρομή κατά την οποία η ηρωίνη μεταφερόταν λαθραία από την Τουρκία στη Γαλλία μέσω αυτής της πόλης και στη συνέχεια στις ΗΠΑ και τον Καναδά.

Αν και σημαντικός τουριστικός προορισμός σήμερα, η Μασσαλία είχε το 2017 ποσοστό δολοφονιών 3,5 ανά 100.000 κατοίκους, για έναν πληθυσμό περίπου 860.000 ατόμων.

 

 

3. ΚΛΑΪΠΕΝΤΑ

Τρεις πόλεις της Λιθουανίας κατέχουν αντίστοιχα και τις τρεις πρώτες θέσεις με τα υψηλότερα ποσοστά δολοφονιών στην Ευρώπη. Η Κλάιπεντα, πόλη με πληθυσμό 172.272 κατοίκους, είχε ποσοστό δολοφονιών 3,9 ανά 100.000 κατοίκους το 2017. Την ίδια χρονιά, το ποσοστό εγκληματικότητας στη Λιθουανία εκτοξεύτηκε μετά την αυστηροποίηση της νομοθεσίας κατά της οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ.

2. ΒΙΛΝΙΟΥΣ

Η Βίλνιους είναι η πρωτεύουσα της Λιθουανίας και η μεγαλύτερη πόλη της. Τα περισσότερα εγκλήματα αναφέρονται στην “Παλιά Πόλη” της Βίλνιους, λόγω της μεγάλης συρροής τουριστών στο μέρος, οι οποίοι αποτελούν και τον πιο συνηθισμένο στόχο των πορτοφολάδων και λοιπών κλεφτών.

Την ίδια στιγμή, η πόλη είχε το 2017 ποσοστό δολοφονιών 3,9 ανά 100.000 κατοίκους. Την ίδια χρονιά ο πληθυσμός της υπολογιζόταν κοντά στις 700.000.

 

 

1. ΚΑΟΥΝΑΣ

Και φτάσαμε στην πιο “θανατηφόρα” πόλη της Ευρώπης, στο μέρος όπου η εγκληματικότητα έχει χτυπήσει κόκκινο. Και αυτό δεν είναι άλλο από το Κάουνας, την πόλη που κυρίως την γνωρίζουμε για το μπασκετικό καμάρι της, τη Ζαλγκίρις.

Ωστόσο, κάτι που ίσως περνάει σε δεύτερη μοίρα σε μας τους ‘απέξω” είναι ότι το Κάουνας (η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, με περίπου 383.764 κατοίκους) έχει με διαφορά το υψηλότερο ποσοστό δολοφονιών: 5,4 ανά 100.000 κατοίκους από το 2017.

Πάντως, σε σχέση με την πόλη των ΗΠΑ που είναι στην κορυφή της εγκληματικότητας, δηλαδή το Σαιντ Λούις, το Κάουνας υπολείπεται κατά πολύ. Σ’ αυτήν την μεγαλούπολη της άλλης άκρης του ατλαντικού, ο μέσος όρος των δολοφονιών είναι σχεδόν 61 άνθρωποι ανά 100.000 κατοίκους.

 

Πηγή: Foxnews.com

Πηγή: news247.gr

 

H αγγελία που έβαλε η Λίζι Μάγκι στην εφημερίδα ήταν λιτή και περιεκτική: «Νεαρή Αμερικανίδα σκλάβα ζητά σύζυγο για να περάσει στην κατοχή του». Ως μια από τις πιο ριζοσπαστικές φωνές του φεμινιστικού κινήματος στα τέλη του 19ου η Λίζι ήθελε με αυτόν τον τρόπο να στείλει ένα μήνυμα για τη θέση των γυναικών αλλά και των μαύρων στην αμερικανική κοινωνία – και φυσικά δεν εξεπλάγη όταν άρχισε να λαμβάνει προτάσεις από επίδοξους συζύγους που δεν είχαν καταλάβει τον σαρκαστικό χαρακτήρα της αγγελίας.

Η Λίζι Μάγκι αναζητούσε συνεχώς νέους τρόπους για να προωθεί τα πολιτικά και κοινωνικά της μηνύματα και το 1903 σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να το πετύχει δημιουργώντας ένα νέο επιτραπέζιο παιχνίδι με το οποίο θα ασκούσε κριτική στις οικονομικές ανισότητες που παρήγε ο αμερικανικός καπιταλισμός. Για την ακρίβεια με το παιχνίδι ήθελε να προωθήσει τις «σοσιαλίζουσες» ιδέες του Αμερικανού οικονομολόγου Χένρι Τζορτζ ο οποίος υποστήριζε ότι η οικονομική αξία που προέρχεται από τη γη και τους φυσικούς πόρους πρέπει να ανήκει εξίσου σε όλα τα μέλη της κοινωνίας. Το επιτραπέζιο της Λίζι Μάγκι ονομαζόταν The Landlord’s game (Το παιχνίδι του γαιοκτήμονα) και είχε δύο διαφορετικά σετ κανόνων: το «μονοπωλιακό» που θυμίζει εξαιρετικά τη Μονόπολη που γνωρίζουμε σήμερα και το «αντι-μονοπωλιακό» στο οποίο οι παίκτες επιβραβεύονταν για την παραγωγή αξίας που μοιραζόταν στο κοινωνικό σύνολο.

Στις επόμενες δεκαετίες όχι μόνο επικράτησε η μονοπωλιακή εκδοχή του παιχνιδιού αλλά, όπως σημείωνε πρόσφατα ο Στίβεν Ιβ, δημιουργός του ντοκιμαντέρ «Ruthless: Monopoly’s Secret History», το παιχνίδι «μετατράπηκε σε μια ιεροτελεστία με την οποία κάθε γενιά μυεί τα παιδιά της στις έννοιες του χρήματος, της ιδιωτικής περιουσίας και του real estate».

Στο πέρασμα του χρόνου βέβαια η αποτυχία της Λίζι Μάγκι δεν απέτρεψε δεκάδες άλλους δημιουργούς επιτραπέζιων παιχνιδιών να εμφυσήσουν αντικαπιταλιστικά, αντιαποικιακά ή ακόμη και… ιακωβίνικα μηνύματα στα παιχνίδια τους. Στο Guillotine, παραδείγματος χάριν, κερδίζει ο παίκτης που θα αποκεφαλίσει τους περισσότερους ευγενείς, στο Class Struggle (Πάλη των τάξεων) πρέπει να ενώσεις τον λαό και να νικήσεις τους καπιταλιστές εφαρμόζοντας τις αρχές του μαρξισμού. Το Junta σατιρίζει τα λατινοαμερικανικά πραξικοπήματα καθώς οι παίκτες ανεβάζουν ή ρίχνουν προέδρους χωρών, συχνά με τη βοήθεια ξένων δυνάμεων, ενώ παράλληλα προσπαθούν να συγκεντρώσουν τα χρήματά τους σε κάποια ελβετική τράπεζα. Αντίθετα, το επιτραπέζιο Block by Block εμπνέεται από μαζικά κινήματα των τελευταίων δεκαετιών και καλεί τους παίκτες να συγκρουστούν με τις κρατικές δυνάμεις καταστολής.

Το πρόβλημα με αυτά τα παιχνίδια (πέραν του ότι είναι σχεδόν άγνωστα στο ευρύ κοινό) είναι πως τις περισσότερες φορές απλώς ντύνουν με έναν προοδευτικό ή επαναστατικό μανδύα απλουστευτικά παιχνίδια που θα μπορούσαν να αφορούν οποιοδήποτε άλλο θέμα. Πολλές φορές ο ριζοσπαστισμός περιορίζεται στις εικόνες που καλύπτουν το κουτί του παιχνιδιού και δεν έχουν καμία σχέση με τους κανόνες και τη στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσεις για να κερδίσεις. Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά αφού συνήθως οι κανόνες είναι πολύ πιο απλοί ακόμη και σε σχέση με τη Μονόπολη.

Αντίθετα, στον χώρο των λεγόμενων RPG (Role Playing Games – Παιχνίδια Ρόλων) έχουν κάνει τα τελευταία χρόνια την εμφάνισή τους δημιουργοί που αμφισβητούν ανοιχτά το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα και εμπλουτίζουν τα παιχνίδια με αναφορές στην αποαποικιοποίηση, την καταστροφή του περιβάλλοντος κ.ο.κ.

Στα παραδοσιακά παιχνίδια ρόλων, υπήρχε ένας κεντρικός αφηγητής, ο οποίος ασκούσε και καθήκοντα διαιτητή, ενώ οι παίκτες ενσάρκωναν ήρωες που συμμετέχουν σε διάφορες περιπέτειες. Τα RPG επιτρέπουν τη δημιουργία σύνθετων χαρακτήρων αλλά και ολόκληρων κόσμων οι οποίοι δεν χρειάζεται να ακολουθούν κανέναν από τους κανόνες της σύγχρονης κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής. Μέχρι σήμερα όμως αυτό σήμαινε συνήθως ότι αντλούσαν θεματολογία από μεσαιωνικές ιστορίες και φανταστικά βασίλεια. Όπως εξηγούσε όμως στο The Conversation η δημιουργός RPG παιχνιδιών Kaelan Doyle Myerscough, αρκετά από τα νέα παιχνίδια ρόλων καλούν τους παίκτες να φανταστούν ριζικά διαφορετικές μορφές οργάνωσης της κοινωνίας. Στο επίκεντρο αυτών των RPG δεν βρίσκονται πλέον ηρωικές μορφές πολεμιστών αλλά σύνθετα ιστορικά γεγονότα τα οποία καθορίζουν την εξέλιξη του παιχνιδιού.

Ίσως τα εναλλακτικά RPG να εκπληρώνουν το όραμα της Λίζι Μάγκι για επιτραπέζια παιχνίδια οι παίκτες των οποίων προσπαθούν να κατανοήσουν και να αντιμετωπίσουν φαινόμενα όπως οι δομικές ανισότητες και ο θεσμικός ρατσισμός. Ας ελπίσουμε μόνο να μην αφομοιωθούν από το σύστημα που αμφισβητούν, όπως συνέβη με τη Μονόπολη.

Πηγή: info-war.gr