ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

Πριν από 103 χρόνια, στις 18 του Νοέμβρη του 1916  ξεκίνησε στην Αθήνα ένα όργιο οχλοκρατίας και τρομοκρατίας που έμεινε στην Ιστορία ως «Νοεμβριανά».

Πρωταγωνιστές σ’ αυτό το όργιο ξυλοδαρμών , διαπομπεύσεων, εξευτελισμών κάθε είδους,  και φυλακίσεων ήταν  οι επίστρατοι, η πολιτοφυλακή  (για την ακρίβεια τάγματα εφόδου) του βασιλικού στρατοπέδου στην  περίοδο του Διχασμού βενιζελικών –βασιλικών, που αποτέλεσαν το πρώτο μαζικό «πρωτοφασιστικό» παρακρατικό κίνημα στην Ελλάδα . Η οργάνωσή των επιστράτων έμοιαζε σε πολλά με τα ανάλογα εθνικιστικά κινήματα που δρούσαν στην Ιταλία, τη Γερμανία και την Αυστρία και αποτέλεσαν τη «μαγιά» για την εμφάνιση αργότερα του φασιστικού κόμματος του Μουσολίνι και του ναζιστικού του Χίτλερ.

Οι εθνικιστικές κινήσεις  στην Ελλάδα των αρχών του 20^ου αιώνα

O όρος «φασισμός» μπήκε για πρώτη φορά στο πολιτικό λεξιλόγιο το Μάρτιο του 1919. Τότε ο Μουσολίνι μίλησε σε συγκέντρωση οπαδών του στο Μιλάνο στην πλατεία Σαν Σεπόλκρο και ονόμασε για πρώτη φορά το κίνημά του «φασιστικό».

Στη χώρα μας η χρήση του όρου φασισμός άρχισε από το 1922. Τότε εμφανίζονται σε εμβρυακή μορφή και οι πρώτες οργανώσεις με κύριο ιδεολογικό πρόσημο  τον εθνικισμό , τον αντικομμουνισμό και τον αντισημιτισμό. Αρχικά ήταν ομάδες θαυμαστών του Μουσολίνι που τον θεωρούσαν πρότυπο της αντιμετώπισης των φιλελεύθερων και σοσιαλιστικών ιδεών χωρίς ωστόσο ανοιχτή πολιτική δράση. Αυτή άρχισε λίγα χρόνια μετά το 1927.

Ο καθηγητής Νεοκλής Καζάζης

Όμως  οργανώσεις και κινήσεις με ακραία εθνικιστική και αντικοινοβουλευτική ιδεολογία που αποτέλεσαν τους προδρόμους του ελληνικού φασισμού υπήρχαν ήδη από τα τελευταία χρόνια του 19^ου αιώνα. Μέσα σ’ αυτές ξεχωριστή θέση είχε η κίνηση «Ελληνισμός» επικεφαλής της οποίας ήταν ο καθηγητής Φιλοσοφίας πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Νεοκλής Καζάζης (1849-1936).

Η κίνηση αυτή άσκησε  τόσο πολιτική όσο και ιδεολογική επιρροή κυρίως σε μικροαστικά στρώματα έως και τις παραμονές των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-1913. Μέσα από το περιοδικό «Ελληνισμός» ο Καζάζης προπαγάνδιζε όχι μόνο τον αλυτρωτισμό με  τα «εθνικά δίκαια» στη Μακεδονία , τη Θράκη και την Κρήτη αλλά και την ανάγκη ενός ισχυρού και αυταρχικού κράτους με ένα ισχυρό ηγέτη.

Ο πρίγκιπας Νικόλαος , γιος του βασιλιά Γεωργίου του Α΄ , ήταν νονός του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη

Την ίδια περίοδο και παράλληλα με τον «Ελληνισμό» δρούσε και η «Εταιρεία της υπέρ των Πατρίων Αμύνης». Επίτιμος πρόεδρος της ήταν ο πρίγκιπας Νικόλαος , ένας γαλαζοαίματος με απολυταρχικές απόψεις. Την άμεση καθοδήγηση την είχε ο  αρχηγός του Στρατιωτικού Οίκου του βασιλιά Γεώργιου  Α΄, υποστράτηγος Παπαδιαμαντόπουλος. Τις θέσεις των αντιπροέδρων κατείχαν οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Γ. Χατζιδάκις και Κ. Μητσόπουλος.

Η εταιρεία που είχε την ανοικτή στήριξη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος εξέδιδε την εβδομαδιαία εφημερίδα «Τα Πάτρια».Η εφημερίδα έφτασε και τα 20.000 φύλλα και μοιράζονταν κυρίως στις εκκλησίες. Όπως και ο «Ελληνισμός» η Εταιρεία προπαγάνδιζε τον αλυτρωτισμό μαζί με την ανάγκη προστασίας της θρησκείας και της γλώσσας του Έθνους , της καθαρέυουσας. Κεντρικό στοιχείο της ιδεολογίας της ήταν ακόμη ο μιλιταρισμός και το ισχυρό κράτος στο οποίο οι πολίτες οφείλουν πλήρη υποταγή.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης τον προδρομικό ρόλο που έπαιξαν στη διαμόρφωση του ελληνικού φασισμού ο Περικλής Γιαννόπουλος και ο Ίων Δραγούμης και οι δύο επηρρεασμένοι από τις ιδέες της γαλλικής ακροδεξιάς και των θεωρητικών της  Σαρλ Μωρράς και Μωρίς Μπαρρές οι εθνικιστικές ιδέες των οποίων άσκησαν μεγάλη επιρροή σε όλο το πρώτο μισό  του 20^ου αιώνα.

Οι συνθήκες μέσα στις οποίες δημιουργήθηκαν οι κινήσεις των επιστράτων

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κωνσταντίνος σε φωτογραφία της εποχής των Βαλκανικών Πολέμων

Οι επίστρατοι,  εμφανίστηκαν σε μια στιγμή κατά την οποία είχε φτάσει στο ζενίθ ο διχασμός βενιζελικών-βασιλικών  με επίδικο το στρατόπεδο με το οποίο θα συντασσόταν η Ελλάδα στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε καταλυθεί η ελληνική κυριαρχία και οι ξένοι επεμβαίνανε ανοιχτά και στρατιωτικά στα εσωτερικά της χώρας. Στην  Μακεδονία οι Γερμανοί και οι Αγγλογάλοι στα νότια είχαν καταλύσει κάθε έννοια  κυριαρχίας ενός ανεξάρτητου κράτους.

«Στην κρίσιμη αυτή περίοδο, όπως γράφει ο Γιάνης Κορδάτος, οι μεν παλαιοκομματικοί είχαν ρίξει το σύνθημα «Μικρά και έντιμος Ελλάς», οι δε βενιζελικοί θυμήθηκαν τον Παλαιολόγο και ονειρεύονταν το Βυζάντιο» (Μεγάλη  «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», τ.ΧΙΙΙ, σ. 450, Εκδόσεις 20^ος Αιώνας).

Θυμίζουμε σε συντομία μερικές βασικές ημερομηνίες εκείνης της ταραγμένης περιόδου για να μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα τις συνθήκες  μέσα στις οποίες ιδρύθηκαν, το καλοκαίρι του 1916 οι σύνδεσμοι  επιστράτων.

1915

16 Φλεβάρη/1 Μάρτη (σ.σ.: Η πρώτη ημερομηνία είναι με το παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο, η δεύτερη με το νέο Γρηγοριανό) : Ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος προτείνει στους Αγγλογάλλους τη συμμετοχή της Ελλάδας στην εκστρατεία της Καλλίπολης. Ο Κωνσταντίνος αντιδρά και ο Βενιζέλος παραιτείται και αναλαμβάνει νέα κυβέρνηση υπό τον Δ. Γούναρη.

31 Μάη /13 Ιούνη: Νίκη των Φιλελευθέρων στις βουλευτικές εκλογές. Ο Βενιζέλος επιστρέφει αλλά στις 22 Σεπτέμβρη/5 Οκτώβρη παύεται από τον Κωνσταντίνο. Νέος πρωθυπουργός ο Αλέξανδρος Ζαίμης. Εγγλέζοι και Γάλλοι αποβιβάζονται στη Θεσσαλονίκη.

25 Noέμβρη/8 Δεκέμβρη: Κυβέρνηση Στέφανου Σκουλούδη. Διάλυση της Βουλής.

6/19 Δεκέμβρη: Εκλογές με αποχή των βενιζελικών.

1916

Γενάρης: Κατάληψη της Κέρκυρας από τους Γάλλους.

13/26 Μάη: Το οχυρό Ρούπελ παραδίδεται στο βουλγαρικό στρατό.

Ιούνης: Αρχίζει ο αποκλεισμός της Ελλάδας από τους Αγγλογάλλους. Παραιτείται ο Σκουλούδης. Νέα κυβέρνηση  Ζαίμη.

12/25 Αυγούστου: Ο ιταλικός στρατός που έχει εισβάλει στην Αλβανία προωθείται στη Βόρειο Ήπειρο.

17/30 Αυγούστου: «Κίνημα της Εθνικής Αμύνης» από βενιζελικούς αξιωματικούς στη Θεσσαλονίκη.

19 Αυγούστου/1 Σεπτέμβρη: Από τη μοίρα του γαλλικού στόλου που βρίσκεται στο Σαρωνικό υπό το ναύαρχο Φουρνέ αποβιβάζονται ισχυρές δυνάμεις  στον Πειραιά.

29 Αυγούστου/11 Σεπτέμβρη: Παραιτείται ο Ζαίμης, τον διαδέχεται ο Νικόλαος Καλογερόπουλος.

13/26 Αυγούστου: Το Δ΄ Σώμα Στρατού με διοικητή τον Ι. Χατζόπουλο παραδίδεται στους Γερμανούς και μεταφέρεται στο Γκέρλιτς.

30 Αυγούστου/12 Σεπτέμβρη: Ο βουλγαρικός στρατός μπαίνει στην Καβάλα.

14/27 Σεπτέμβρη: Νέα κυβέρνηση υπό τον Σπυρίδωνα Λάμπρου.

Οι ηγέτες της Εθνικής Άμυνας της Θεσσαλονίκη:ναύαρχος Κουντουριώτης, Ελευθέριος Βενιζέλος, στρατηγός Δαγκλής 

26 Σεπτέμβρη/ 9 Οκτώβρη: Ο Βενιζέλος , ο ναύαρχος Κουντουριώτης και ο στρατηγός Δαγκλής σχηματίζουν την «Κυβέρνηση της Εθνικής Αμύνης». Η Ελλάδα χωρίζεται στα δύο. Το «Κράτος των Αθηνών» περιορίζεται στα  παλιά σύνορα του 1912. Οι Έλληνες της «Παλιάς Ελλάδας» πεινούν λόγω του αποκλεισμού των Αγγλογάλλων. Αντίθετα στη Θεσσαλονίκη μεταφέρονται συνεχώς εφόδια.

Γάλλοι ναύτες μπροστά στο Ζάππειο

25 Οκτώβρη/9 Νοέμβρη: Οι Γάλλοι καταλαμβάνουν το Ναύσταθμο.

3/16 Νοέμβρη: Ο ναύαρχος Φουρνέ απαιτεί να του παραδοθούν  όπλα και κανόνια του ελληνικού στρατού.

18 Νοέμβρη/1 Δεκέμβρη: «Νοεμβριανά». Στρατεύματα της Αντάντ αποβιβάζονται στον Πειραιά και κατευθύνονται στην Αθήνα. Συναντούν όμως ισχυρή αντίδραση από στρατιωτικές μονάδες και Επίστρατους. Ωμή τρομοκρατία από τους  Επίστρατους κατά των βενιζελικών.

24 Νοέμβρη/ 7 Δεκέμβρη: Η κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης διακηρύχνει πως ο Κωνσταντίνος είναι πια  έκπτωτος. Ακόμη κηρύχνει τον πόλεμο στη Γερμανία και τη Βουλγαρία

Ο σωρός με τις πέτρες από το Ανάθεμα του Βενιζέλου

12/25 Δεκέμβρη: Το «Ανάθεμα» του Βενιζέλου.

26 Δεκέμβρη/8 Γενάρη: Νέο τελεσίγραφο της Αντάντ στην κυβέρνηση της Αθήνας και πιο σκληρός αποκλεισμός.

Στο «κράτος της Θεσσαλονίκης» ο λαός ντύνεται με τη βία  στο χακί και σύρεται χωρίς  τη θέλησή του στο πολεμικό σφαγείο, ενώ στο «κράτος των Αθηνών» σε πόλεις και χωριά συμμορίες βασιλικών τραμπούκων ασκούν άγρια τρομοκρατία σε βάρος καθενός που  θεωρούν αντίπαλο.

«Παρακρατικές οργανώσεις και ομάδες πραιτωριανών»

Ο Κωνσταντίνος Έσλιν

Μέσα σ’ αυτή την ατμόσφαιρα στις 5 Ιούνη 1916  υπογράφτηκε το καταστατικό του Πανελληνίου Συνδέσμου  Εφέδρων , όπως ήταν η επίσημη ονομασία των επιστράτων την ηγεσία των  οποίων ανάλαβε τον Αύγουστο ο έφεδρος αξιωματικός Ιωάννης Σαγιάς, όργανο των γερμανών. Πρωταγωνιστικό ρόλο στο κίνημα των Επιστράτων έπαιζε και ο βαυαρικής καταγωγής Κωνσταντίνος Έσλιν, πρόεδρος της Βουλής το 1910.

Ο Γιάνης Κορδάτος γράφει πως «οι πρώτοι πυρήνες των επιστρατικών συλλόγων είχαν καθαρά αντιπολεμική ιδεολογία», αλλά στην πορεία το αντιπολεμικό τους αίσθημα το εκμεταλλεύτηκαν ο Ιωάννης Μεταξάς και οι άνθρωποι της Αυλής του Κωνσταντίνου και έτσι εξελίχτηκαν σε φατρίες που εξυπηρετούσαν τη γερμανική πολιτική , σε παρακρατικές οργανώσεις και ομάδες πραιτωριανών:

« Η γένεση του επιστρατισμού, δεν είναι έργο του Μεταξά. Ο επιστρατισμός σαν πρώτη ιδέα ξεκίνησε από τους στρατώνες. Όπως είπαμε, οι έφεδροι επηρεάστηκαν από την προπαγάνδα «υπέρ της ουδετερότητας», των βασιλικών αξιωματικών και από τις επεμβάσεις  και πιέσεις των Αγγλογάλλων που έφερναν την Ελλάδα πιο κοντά στον πόλεμο. Εξόν από τις αιτίες αυτές και ένας άλλος λόγος έπαιξε αποφασιστικό ρόλο: Οι έφεδροι κουράστηκαν και μαθαίνοντας πως στο δυτικό και ανατολικό μέτωπο σκοτώνονταν σε κάθε επίθεση χιλιάδες στρατιώτες και άλλοι τόσοι πληγώνονταν, οδηγούμενοι από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και επιβίωσης, σχημάτισαν την ιδέα να οργανωθούν για ν’ αντιδράσουν κατά της φιλοπόλεμης και ανταντόφιλης  πολιτικής του Βενιζέλου. Οι πρώτοι λοιπόν πυρήνες των επιστρατικών συλλογων είχαν καθαρά αντιπολεμική ιδεολογία.

Οι επιστρατικοί όμως σύλλογοι δεν μπόρεσαν να κρατήσουν την αυτοτέλειά τους (…) Το αντιπολεμικό αίσθημα των εφέδρων το εκμεταλλεύτηκαν ο Μεταξάς και άλλοι αυλικοί πολιτικοί και στρατιωτικοί και με τα υλικά μέσα που διαθέτανε  και την ηθική επιβολή τους, κατόρθωσαν από τη μια μεριά να ενώσουν  όλους τους επιστρατικούς συλλόγους και να βάλουν επικεφαλής τον έφεδρο αξιωματικό Ι. Σαγιά, που ήταν όργανο της γερμανικής προπαγάνδας.

Έτσι οι επιστρατικοί σύλλογοι που σε κάθε πόλη και μεγάλο χωριό είχαν στρατιωτικό καθοδηγητή έναν αξιωματικό, όχι μόνο οπλίστηκαν, αλλά και εξελίχτηκαν σε φατρίες που εξυπηρετούσαν τη γερμανόφιλη πολιτική του παλαιοκομματισμού και έγινα στήριγμα της Αυλής. Πήραν δηλαδή στραβό δρόμο (…).

Από τη μια μεριά αποκαλούσαν τον Κωνσταντίνο «γνήσιον διάδοχον των Παλαιολόγων» και από την άλλη έγιναν στήριγμα του παλαιοκομματισμού που συνεργαζόταν με τους Βούλγαρους σοβινιστές και τους Τούρκους καταχτητές.

Είκοσι χρόνια μετά τα Νοεμβριανά ο Μεταξάς με τη βοήθεια του Παλατιού έγινε δικτάτορας. Στη φωτογραφία απαντά στο φασιστικό χαιρετισμό των μελών της Εθνική Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΟΝ)

Αντί να κρατήσουν ψηλά τη σημαία της ουδερότητας και να αγωνιστούν για την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας μακριά από τις ξένες επιρροές, έγιναν τυφλά και φανατικά όργανα των πραχτόρων του Σεγκ  (σ.σ.: ο βαρώνος Σεγκ ήταν αντιπρόσωπος στην Αθήνα του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών και του γενικού επιτελείου του Κάιζερ και λειτουργούσε πιο πάνω από τον γερμανό πρεσβευτή).

Με την ανοχή και την καθοδήγηση υψηλών προσώπων οργάνωναν οχλοκρατικές διαδηλώσεις. Οι επιστρατικοί σύλλογοι είχαν εξελιχθεί σε παρακρατικές οργανώσεις και σε ομάδες πραιτωριανών» («Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», οπ.π. σ. 462).

«Παρουσιάζουν αναλογίας με τον ιταλικόν φασισμόν, του οποίου προεπορεύθησαν»

Από την πλευρά των βενιζελικών ο ιστορικός Γεώργιος Βεντήρης γράφει για τον χαρακτήρα των κινήσεων των επιστράτων:

«… Παρουσιάζουν αναλογίας με τον ιταλικόν φασισμόν, του οποίου προεπορεύθησαν , προς τους Γερμανούς μοναρχικούς ή τους εθνικόφρονας σοσιαλιστάς. Αλλ’ αι ομοιότητες περιορίζονται εις την μέθοδον της ενέργειας και τον αντιδημοκρατικόν χαρακτήρα των διαφόρων τούτων κινήσεων. Διότι η δράσις των Ελλήνων επιστράτων δεν ανταπεκρίνετο εις οικονομικάς ανάγκας ή εθνικούς σκοπούς μιας ωρισμένης ομογενούς τάξεως, όπως συμβαίνει εις Ιταλίαν και Γερμανίαν. Αυτή είναι η πρωτοτυπία των, εις τούτο δε πρέπει να αποδοθή ο αναρχικός χαρακτήρ και η σχετικώς σύντομος ζωή των επιστράτων. Ήσαν τεχνητόν πολιτικόν όργανον, ξένον προς την φυσιολογικήν μορφήν της νεοελληνικής κοινωνίας. Απόστημα και όχι σώμα κοινωνικόν. Εις τους πυρήνας των ανευρίσκοντο κατά κανόνα τοπικοί αρχηγοί των παλαιών κομμάτων. Αφορμή και σκοπός της εσωτερικής των υπάρξεως ήτο η επιβολή της βασιλικής δικτατορίας ως του αποτελεσματικοτέρου μέσου δια την συντριβήν του μετά το 1909 «αστικού-συνταγματικού» καθεστώτος. Πρωτίστως όμως τους συνήνωνε η «σημαία της ουδετερότητος». Δια της τελευταίας αυτής παρέσυραν το μέγα μέρος του αγροτικού πληθυσμού,του οποίου εξεμεταλλεύθησαν την άγνοιαν και την έμφυτον συντηρητικότητα». («Η Ελλάς του 1910-1920», τ. Β΄, σ. 151,152, Πυρσός ,Αθήνα 1931).

« Ένας φασισμός προδρομικός αλλά ατελής»

Σύμφωνα με τον Γ.Θ. Μαυρογορδάτο  («Εθνικός Διχασμός και μαζική οργάνωση. Οι επίστρατοι του 1916, σ. 34-36, Αλεξάνδρεια 1996) η συγγένεια των επιστράτων με τα πρωτοφασιστικά και φασιστικά κινήματα που συναντάμε σε άλλες χώρες, και ειδικότερα τον ιταλικό φασισμό και τον γερμανικό ναζισμό είναι εμφανής. Γι αυτό και μπορούμε να μιλάμε για «ένα φασισμό προδρομικό αλλά ατελή».

Πράγματι, ομοιότητες υπήρχαν σε πολλά σημεία:

-Η στρατιωτική οργάνωση με πυρήνα τους παλαιούς πολεμιστές και επικεφαλής αξιωματικούς.

-Η αποθέωση του μιλιταρισμού, της «ιδέας του στρατιώτη» ως ενσάρκωση του ηρωισμού.

-Η  πειθαρχία και η τυφλή υπακοή στον αρχηγό. Στην περίπτωση της Ελλάδας αυτός ήταν ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, ο απόλυτος μονάρχης, που τον αποκαλούσαν σωτήρα της Πατρίδας, φιλόστοργο πατέρα και τρισένδοξο στρατηλάτη. « Εμπιστευόμαστε, αναφερόταν σε ένα τηλεγράφημα που έστειλαν στον Κωνσταντίνο, εις Σε και μόνον μεγαλειότατε, τας τύχας μας και την τύχην της πατρίδος ως γνήσιον διάδοχον των Παλαιολόγων και εκ θείας προνοίας εμπιστευμένον εκπληρωτήν και άγρυπνον φρουρόν των ιερών ιδανικών της φυλής μας».

-Η άσκηση οργανωμένης βίας και τρομοκρατίας σε βάρος των αντιπάλων.

– Η ανακάλυψη και η εξαφάνιση του «εσωτερικού εχθρού» και η επίθεση σε κάθε  ξένο ακόμη κι αν αυτός είναι έλληνας πρόσφυγας. « Κάτω οι ξένοι – κάτω οι ύποπτοι- ζήτω οι ντόπιοι-ντόπιο πράγμα- όχι πρόσφυγες- εξορία-εξορία», έγραφε η φιλοβασιλική εφημερίδα «Νέα Ημέρα» στις 16.8.1916.

Μέλη του κινήματος των επιστράτων

–Oαντικοινοβουλευτισμός, ο αντιφιλελευθερισμός  και η απέχθεια προς την ιδέα της  Δημοκρατίας σαν κάτι καταστροφικό για το Έθνος .« Με την ανακήρυξιν της Δημοκρατίας θα γίνωμεν απλούστατα λαός άνευ ιδέας, η νόθος και έκφυλος φωνή της Ανθρωπότητος και οι Ισραηλίται των Εθνών!», αναφέρεται σε ένα κείμενο των επιστράτων τον Οκτώβριο του 1916.

-Η κοινωνική τους σύνθεση με πλειοψηφία μικροαστών και μικροιδιοκτητών της υπαίθρου, ανάλογη μ’ αυτή των κινημάτων άλλων χωρών.

Υπήρχαν όμως και διαφορές που δεν επέτρεψαν τη μετατροπή των επιστράτων σε ένα καθαρά φασιστικό κίνημα πριν ακόμη εμφανιστεί επίσημα σε άλλες χώρες:

-Στόχος τους ήταν η αστική τάξη και όχι  η εργατική  η οποία στη συγκεκριμένη περίοδο ούτε πολιτική έκφραση είχε και το αριθμητικό βάρος της στην ελληνική κοινωνία ήταν ακόμη μικρό.

-Στις διακηρύξεις τους δεν συναντάμε  στοιχεία επιθετικού εθνικισμού και αλυτρωτισμού.

-Αρχηγό τους είχαν ένα μονάρχη κι όχι μια φυσιογνωμία ηγετική όπως αυτές που συναντάμε αργότερα στη Γερμανία την Ιταλία.

Ο Σαγιάς με τις ολόρθες μουστάκες αλά Κάιζερ και οι επίστρατοι από τα Μεσόγεια

Μια χαρακτηριστική περιγραφή του αρχηγού των επιστράτων Ιωάννη Σαγιά μας δίνει ο ποιητής Κώστας Βάρναλης που τότε υπηρετούσε ως δάσκαλος στη «φωλιά» των βασιλικών στα Μεσόγεια, στην Κερατέα. Γράφει λοιπόν ο Βάρναλης με το δικό του ξεχωριστό σαρκαστικό  τρόπο για το Σαγιά και την κάθοδο των επιστράτων από τα Μεσόγεια στην Αθήνα («Φιλολογικά απομνημονεύματα» , σ. 198,199, Κέδρος, Αθήνα 1980):

« Σ’ ένα καφενείο της πλατείας καθότανε μαζί με τους «επιτελείς» του ο Σαγιάς, ο γενικός πρόεδρος όλων των επιστρατικών συλλόγων με τις ολόρθες μουστάκες του αλά Κάιζερ και περίμενε το λαό να μαζευτεί. Όταν γέμισε το καφενείο, έλαβε το λόγο ( ήτανε φοβερός καθαρευουσιάνος):

-Από χιλιετηρίδων ο ελληνικός λαός υπερήσπισε δια του αίματος του την ελευθερίαν της πατρίδος εναντίον ποικιλωνύμων εχθρών, ών τινες πολλάκις ισχυρότεροί του. Ήδη οι εχθροί της Ελλάδος βοηθούμενοι υπό του μυσαρωτέρου των εφιαλτών της απαιτούσι τα όπλα, τα τίμια όπλα του ελληνικού στρατού, τα οποία εδόξασαν δύο νικηφόροι πόλεμοι. Ουδείς υπεύθυνος κυβερνήτης αισθάνεται εαυτόν ικανόν να υποκύψη εις τοιαύτην αυθαιρεσίαν.

Και ημείς, ο στρατευόμενος λαός, θ’ αντισταθώμεν ενόπλως. Έφθασεν η στιγμή κύριοι, να δείξωμεν εάν είμεθα άξιοι να ζώμεν ελεύθεροι και έντιμοι ή δούλοι και εξουθενωμένοι…

Έτσι πάνου-κάτου μίλησε ο Σαγιάς. Και φανάτισε το πλήθος. Ύστερα μπήκε στο αυτοκίνητό με την παρέα του κι έφυγε να πάει και στ’ άλλα χωριά να πει τα ίδια: στα Καλύβια, στο Μαρκόπουλο, στο Κορωπί, στο Λιόπεσι.

Την άλλη μέρα, από τα χαράματα, οι επίστρατοι όλων των χωριών με τους προέδρους των και με στρατιωτικό αρχηγό τον έφεδρο ανθυπασπιστή Μέγγουλη από την Κερατιά, κατεβήκανε στους σταθμούς και παίρνανε το τραίνο ( καμιά εφτακοσαριά το όλο) για την Αθήνα.

Τη νύχτα η Αθήνα παρουσίαζε την όψη πολιορκημένης πολιτείας. Στην Ομόνοια , στην οδό Σταδίου κ.τ.λ. ανεβοκατεβαίνανε ατελείωτες περιπολίες επιστράτων με βάδισμα αργό και με πολύ σοβαρό ύφος. Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά και μύριζε μπαρούτι».

Και το καυστικό σχόλιο του ποιητή για τον «πόλεμο»  βασιλικών και βενιζελικών με το λαό στη μέση , έρμαιο των επιδιώξεών τους και αιώνιο θύμα:

« Οι «ουδετερόφιλοι» πιστεύανε, πως ύστερα από το πολεμικό ξεσήκωμα του λαού, οι «προστάτιδες Δυνάμεις» δε θα επιμένανε να ζητάνε τα όπλα. Οι ανταντόφιλοι όμως που ήτανε βέβαιοι, πως η κυβέρνηση με την τεχνητή αυτήν εξέγερση των μπράβων της μπλοφάριζε και πως μόλις θα φαινόντανε από μακριά τα αγήματά των ξένων στόλων, θα υποχωρούσε δουλικά- όπως πάντα. Και τότες ο Βενιζέλος, που λέγανε πως βρισκότανε στο Κερατσίνι, θ’ ανέβαινε στην Αθήνα ν’ αφήσει λεύτερο το λαό να πάει να σκοτωθεί για το μεγαλείο της πατρίδας, αφού τούτος είναι ο μεγαλύτερος πόθος του».

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Περίπου 7 εκατομμύρια παιδιά στερούνται την ελευθερία τους καθώς κρατούνται σε φυλακές, είναι υπό αστυνομική κράτηση, διαμένουν σε κέντρα κράτησης μεταναστών, σε οίκους για άτομα με ειδικές ανάγκες και άλλα ιδρύματα, σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ.

Οι συντάκτες της έκθεσης, που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα, τονίζουν ότι το γεγονός αυτό αντίκειται στη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού, την οποία έχουν υπογράψει σχεδόν 200 χώρες και η οποία επιτρέπει την κράτηση ατόμων κάτω των 18 ετών μόνο ως έσχατο μέτρο και για μικρό χρονικό διάστημα.

Αν και τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί πρόοδοι στην αντιμετώπιση του προβλήματος, πρέπει να γίνουν πολλά περισσότερα προκειμένου τα παιδιά να πάψουν να κρατούνται σε ιδρύματα και να τερματιστεί η κράτηση των ανήλικων μεταναστών, επεσήμανε ο Μάνφρεντ Νόβακ, ένας Αυστριακός που ήταν επικεφαλής της έρευνας.

«Είναι ευθύνη μας να δώσουμε στα παιδιά πίσω την παιδική τους ηλικία», τόνισε.

Στην έκθεση επισημαίνεται ότι τα παιδιά που ζουν σε συνθήκες κράτησης εμφανίζουν δέκα φορές συχνότερα ψυχιατρικές διαταραχές και πεθαίνουν σε πολύ μικρότερη ηλικία σε σχέση με όσα δεν έχουν βρεθεί ποτέ υπό κράτηση.

Η ομάδα του Νόβακ βρήκε ότι τουλάχιστον 410.000 παιδιά κρατούνται κάθε χρόνο σε φυλακές ή εν αναμονή της εκδίκασης της υπόθεσής τους, ενώ 1 εκατομμύριο βρίσκεται υπό αστυνομική κράτηση.

Επιπλέον οκτώ χώρες κρατούν συνολικά 330.000 ανήλικους μετανάστες.

Ακόμη 5,4 εκατομμύρια παιδιά ζουν σε ιδρύματα, τα οποία «λόγω της ίδιας τους της φύσης δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς να στερούν την ελευθερία από τα παιδιά», αναφέρει η έκθεση.

Τέλος, δεκάδες χιλιάδες παιδιά τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους κρατούνται σε καταυλισμούς εκτοπισμένων στη Συρία και στο Ιράκ.

ΠΗΓΗ: atexnos.gr

Στο - 0,3% διαμορφώθηκε ο ετήσιος πληθωρισμός στη Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2019, σε σχέση με 0,2% το Σεπτέμβριο, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύει σήμερα η Eurostat. Ένα χρόνο πριν, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 1,8%.

Συνολικά, στην Ευρωζώνη ο ετήσιος πληθωρισμός τον Οκτώβριο ήταν 0,7% από 0,8% το Σεπτέμβριο και 2,3% ένα χρόνο πριν. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο ετήσιος πληθωρισμός ήταν 1,1% τον Οκτώβριο, από 1,2% τον Σεπτέμβριο και 2,3% ένα χρόνο πριν σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Οι χαμηλότεροι ετήσιοι ρυθμοί πληθωρισμού παρατηρήθηκαν στην Κύπρο (-0,5%), την Ελλάδα (-0,3%) και την Πορτογαλία (-0,1%). Τα υψηλότερα ετήσια ποσοστά καταγράφηκαν στη Ρουμανία (3,2%) και στην Ουγγαρία (3%). Σε σύγκριση με τον προηγούμενο μήνα, ο ετήσιος πληθωρισμός μειώθηκε σε 15 κράτη μέλη, παρέμεινε σταθερός σε οκτώ και αυξήθηκε σε πέντε.

πηγη: newsbeast.gr

Αϊτή, Λίβανος, Ισημερινός, Ιράκ, Αλγερία, Καταλονία, Χιλή, Πουέρτο Ρίκο, Ονδούρα, Χονγκ Κονγκ, Νικαράγουα… Ενώ στην Ελλάδα η κυβέρνηση Μητσοτάκη ξεδιπλώνει µια ρεβανσιστική πολιτική χωρίς (ακόµη) περικοπές… Τα γεγονότα µε τα ΜΑΤ στην ΑΣΟΕΕ και τη σύλληψη φοιτητή ύστερα από καρτέρι κάτω από το σπίτι του τις µέρες πριν το τριήµερο του Πολυτεχνείου, δεν είναι τυχαία· είναι «εµβληµατικές» µορφές καταστολής που έρχονται για να µείνουν. ∆εν είναι πρόβληµα µόνο της ΕΑΑΚ, της νΚΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτή η «καµπάνα» χτυπά για ολόκληρη την κοινωνική και πολιτική Αριστερά σε όλες της τις εκδοχές. Για όλους µας! ∆εν πρόκειται µόνο για τον ακροδεξιό βραχίονα της Ν∆ που διψά για «εµφυλιοπολεµικού» τύπου αυταρχισµό και καταστολή, για εκατόµβη δικαιωµάτων και κατακτήσεων· πρόκειται για τις ανάγκες της καπιταλιστικής «κανονικότητας» που εκφράζει συνολικά η κυβέρνηση Μητσοτάκη, για τον ταξικό ρεβανσισµό του συστήµατος. Το γεγονός ότι η οικονοµική συγκυρία ευνοεί πρόσκαιρα µια τέτοια ρεβανσιστική πολιτική να παρουσιάζεται σαν «ήπια», αφού δεν επιβάλλει (ακόµη) «πακέτα» περικοπών, δεν πρέπει να µας παραπλανεί. Είµαστε µόλις στον 4ο µήνα αυτής της κυβέρνησης, και οι µάσκες άρχισαν να πέφτουν.

Από τη Μεταπολίτευση στη «µεταµνηµονιακή» κανονικότητα

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κινείται στο φάσµα της νέας δεξιάς που ενισχύεται παγκόσµια. Μιας δεξιάς αναθεωρητικής και ρεβανσιστικής, ρατσιστικής και εθνικιστικής, του επιθετικού νεοφιλελευθερισµού και του κοινωνικού δαρβινισµού, που ξεφορτώνεται συναινέσεις και «κοινωνικά συµβόλαια» και πολιτεύεται µε γνώµονα το γυµνό συµφέρον των καπιταλιστών αρχόντων και µε τον κνούτο. ∆εν είναι τυχαίο ότι στις µέρες πριν τον εορτασµό του Πολυτεχνείου επέλεξε να προχωρήσει σε µια γενική κατασταλτική δοκιµή. Η Μεταπολίτευση, γνήσιο τέκνο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αλλά και της κατάρρευσης της επιστράτευσης και του χουντικού µηχανισµού στο στρατό ύστερα από το ελληνικό πραξικόπηµα, την τουρκική εισβολή και τη στρατιωτική ήττα στην Κύπρο, δεν έχει µπει τυχαία στο στόχαστρο των εκπροσώπων της ελληνικής άρχουσας τάξης και της ∆εξιάς. Συµβολίζει έναν ταξικό συσχετισµό δύναµης «στενάχωρο» για τις απαιτήσεις του κεφαλαίου, ένα πλαίσιο κατακτήσεων και δικαιωµάτων που κερδήθηκαν χάρη στους αγώνες των εργαζόµενων και των κινηµάτων αντίστασης αλλά και της Αριστεράς και το κεφάλαιο πάντα θεωρούσε «παρά φύσιν» και «υπό προθεσµίαν». Ο ταξικός αναθεωρητισµός/ρεβανσισµός της ελληνικής άρχουσας τάξης εδράζεται πρώτα απ’ όλα σε αυτό το σηµείο – κάθε φορά βαδίζουµε από το Πολυτεχνείο στη Βουλή και στην αµερικανική πρεσβεία, καλό είναι να θυµόµαστε πόσο ενοχλητική είναι αυτή η παράδοση. Υπάρχει όµως και ένας δεύτερος λόγος: τα δικαιώµατα και κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης είναι για την ελληνική άρχουσα τάξη διπλά «στενάχωρα» στις συνθήκες ουσιαστικής χρεοκοπίας του ελληνικού καπιταλισµού, ο οποίος διψά να ανακάµψει περνώντας σαν µπουλντόζα πάνω από τα κεφάλια των εργαζόµενων τάξεων. Μπορεί για την ώρα η άρχουσα τάξη να µην θέλει και να µην είναι υποχρεωµένη να κάνει νέες περικοπές µισθών και συντάξεων, θέλει όµως να θωρακίσει αδίστακτα το µνηµονιακό καθεστώς ακραίας εκµετάλλευσης της εργασίας, που όχι µόνο παραµένει άθικτο αλλά ήταν/είναι η προϋπόθεση για το πέρασµα στη «µεταµνηµονιακή» περίοδο της «ανάπτυξης». Αυτή η θωράκιση έχει υποχρεωτικά και χαρακτηριστικά προληπτικής καταστολής, δηλαδή «εξάρθρωσης» όλων των «θυλάκων» τωρινής αλλά και δυνητικής αντίστασης. Για την άρχουσα τάξη, η Μεταπολίτευση ήταν η εποχή των «καταχρήσεων» για τις εργαζόµενες τάξεις – όπως το διατυµπάνιζε ο πατήρ Μητσοτάκης, «οι Έλληνες ζούσαν πάνω από τις δυνάµεις τους». Αυτές οι «καταχρήσεις» υπήρξαν και διατηρήθηκαν όσο διατηρήθηκαν µε την «ευθύνη» του εργατικού κινήµατος, των άλλων κινηµάτων αντίστασης, της Αριστεράς. Η Ν∆ του Κυριάκου Μητσοτάκη «αγαπά να µισεί» τη Μεταπολίτευση επειδή υποχρεώθηκε από την ώθηση αυτών των τριών ταξικών µοχλών να «ανεχθεί» δικαιώµατα και κατακτήσεις που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα δεχόταν. Έτσι, οι µνηµονιακές πολιτικές, που για τις εργαζόµενες τάξεις ήταν το «κατ’ εξαίρεσιν», το σοκ, για την άρχουσα τάξη δεν ήταν παρά η επιστροφή στην «κανονικότητα», στην «κανονικότητα» της εκµετάλλευσης όπως αυτή την εννοεί. Γι’ αυτό και δεν θέλει να διακινδυνεύσει ούτε υποσηµείωση από το αντεργατικό/αντικοινωνικό «σύνταγµα» των µνηµονίων. Και γνωρίζει πως ο στόχος της θωράκισης του µνηµονιακού καθεστώτος απαιτεί µια ρεβανσιστική πολιτική ολοκληρωµένη: από την οικονοµική βάση µέχρι το θεσµικό και ιδεολογικό εποικοδόµηµα.

Γιατί ο Μητσοτάκης δεν κάνει (ακόµη) περικοπές

Η συγκυρία ευνοεί τον Μητσοτάκη να παρουσιάζει τη ρεβανσιστική του πολιτική σαν «ήπια», ακόµη και «φιλολαϊκή». Οι συγκυριακοί λόγοι που του επιτρέπουν είναι οι εξής: Πρώτο, ο κύκλος της λεγόµενης «δηµοσιονοµικής προσαρµογής» έχει ολοκληρωθεί µε τον καλύτερο δυνατό τρόπο για το κεφάλαιο: µε την επίτευξη όχι µόνο πρωτογενών πλεονασµάτων (κρατικά έσοδα µείον κρατικές δαπάνες χωρίς τον υπολογισµό των δαπανών για τόκους) αλλά και πλεονασµάτων στον Προϋπολογισµό της Γενικής Κυβέρνησης. ∆ηλαδή το ελληνικό ∆ηµόσιο πληρώνει όλες τις δαπάνες, περιλαµβανοµένων των τόκων και έχει και πλεόνασµα. Πρόκειται για περιφανή νίκη της ελληνικής άρχουσας τάξης και των διεθνών συµµάχων της και «προστατών» πάνω στην ελληνική εργατική τάξη. Το να επιδιώξει περισσότερα, είναι πλέον και µε όρους καπιταλιστικού ορθολογισµού και επικίνδυνο και «αντιαναπτυξιακό». ∆εύτερο, ο ελληνικός καπιταλισµός έχει εξέλθει από την οκταετή ύφεση στο «ξέφωτο» µιας ισχνής ανάπτυξης και είναι λογικό να θέλει να λιπάνει τις µηχανές του όσο είναι εφικτό, κι όχι να τις αποδυναµώσει µε νέες περικοπές, που σηµαίνουν νέα πλήγµατα στην κατανάλωση και τη ζήτηση. Τρίτο, το ελληνικό ∆ηµόσιο ευνοείται από τη διεθνή οικονοµική συγκυρία στη χρηµατοδότηση του ελληνικού χρέους. Οι πολιτικές των κεντρικών τραπεζών (FED και ΕΚΤ), που έχουν πληµµυρίσει τις αγορές µε ρευστότητα άνω των 10 τρισεκατοµµυρίων δολαρίων στο διάστηµα από την κρίση του 2008 µέχρι και σήµερα και διατηρούν τα επιτόκια σε ιστορικά πρωτοφανείς χαµηλές πτήσεις, έχει το αποτέλεσµα ότι τεράστιες µάζες ρευστότητας (στις οποίες περιλαµβάνονται και τα υψηλά καπιταλιστικά κέρδη που δεν επανεπενδύονται παραγωγικά) «τριγυρνούν» στις παγκόσµιες αγορές µε τη µορφή νοµαδικών κεφαλαίων που ψάχνουν επικερδείς -συνήθως βραχυπρόθεσµες- τοποθετήσεις. Και τίποτε να µην πηγαίνει καλά, έχουν ανάγκη κάπου να βάλουν τα λεφτά τους. Αφού πρώτα «έφτασαν στο θεό» τα χρηµατιστήρια, ήρθε η σειρά των οµολόγων µόλις άρχισαν να συσσωρεύονται τα σύννεφα της επιβράδυνσης και πιθανής ύφεσης στο διεθνή οικονοµικό ορίζοντα. Με τα επιτόκια του ευρώ γύρω στο µηδέν, η στροφή των νοµαδικών κεφαλαίων της διεθνούς τοκογλυφίας στα οµόλογα παρήγαγε το παράλογο από την άποψη οποιουδήποτε ορθολογισµού αποτέλεσµα να δανείζεται το ελληνικό δηµόσιο µε αρνητικά ή πολύ χαµηλά επιτόκια – που σηµαίνει χαµηλότερη δαπάνη για τόκους, αλλά και ευκαιρίες φτηνού δανεισµού για τις ελληνικές επιχειρήσεις. Ακόµη κι έτσι, πάντως, οι διεθνείς τοκογλύφοι δεν θα πλήρωναν το ελληνικό ∆ηµόσιο να τους φυλάξει τα χρήµατα αν δεν υπήρχε η εγγύηση του «µαξιλαριού» ρευστότητας που εξασφαλίζει ότι το ελληνικό ∆ηµόσιο έχει βάλει στην άκρη τα χρήµατα για να πληρώνει του τόκους του κρατικού χρέους µέχρι και το 2022 τουλάχιστον. Τέταρτο, η Ελλάδα είναι ίσως το πλέον εξέχον παράδειγµα πολιτικού success story στην Ευρώπη: η ακροδεξιά µαζεύτηκε (για την ώρα) στο «µαντρί» της δεξιάς πολυκατοικίας µε διαχειριστή τον Μητσοτάκη, οι αντισυστηµικές πολιτικές εκφράσεις στα δεξιά εξαφανίστηκαν (µε την εξαίρεση του ακίνδυνου Βελόπουλου), ο ΣΥΡΙΖΑ ξεδοντιάστηκε, σοσιαλδηµοκρατικοποιήθηκε και κυβέρνησε υπογράφοντας µνηµόνια, η Αριστερά ηττήθηκε από αυτόν ακριβώς τον ΣΥΡΙΖΑ όχι µόνο το 2015 αλλά και το 2019, και στη βάση όλων αυτών επανήλθε η πολιτική «κανονικότητα». Έτσι, ο Μητσοτάκης, όπως και πριν από αυτόν ο Τσίπρας, έχουν την πολιτική στήριξη των ευρωπαϊκών καγκελαριών.

Η «ευγενής χορηγία» του ΣΥΡΙΖΑ

Σαν να µην έφταναν αυτές οι ευνοϊκές συγκυρίες, ο Μητσοτάκης ευεργετήθηκε γενναία από τον ΣΥΡΙΖΑ. Όχι µόνο µε την έννοια ότι υπογράφοντας και υλοποιώντας µνηµονιακές πολιτικές τις νοµιµοποίησε και τις έκανε στοιχείο της «κανονικότητας» που υπηρετεί τώρα ο Μητσοτάκης ως πιο γνήσιος εκπρόσωπός της˙ όχι µόνο γιατί µε τη µετεκλογική µη αντιπολίτευση που ασκεί, αποδεικνύοντας ότι έχει πάρει αµετάκλητα το δρόµο του σοσιαλφιλελευθερισµού, έχει «ξενερώσει» και παθητικοποιήσει τον κόσµο του που ήλπιζε σε µια αριστερή στροφή όταν περάσει στην αντιπολίτευση˙ αλλά και επειδή πέρα από κάθε λογική χάρισε στον Μητσοτάκη τη δυνατότητα να δώσει ένα «πακέτο» παροχών, παριστάνοντας το «φιλολαϊκό» και θωρακίζοντας τη ρεβανσιστική του πολιτική. ∆ικαιολογίες και εικασίες µπορούν να γίνουν πολλές, αλλά το γεγονός είναι ο Τσίπρας έσπευσε να παραιτηθεί το βράδυ των εκλογών -κατά το συνήθειο του χωρίς να ρωτήσει κανέναν- αφήνοντας ένα γενναίο µπόνους «φιλολαϊκής» πολιτικής στον Μητσοτάκη! Και είναι βέβαιο ότι υπάρχουν πράγµατα που ούτε οι ίδιοι οι στενοί του συνεργάτες δεν γνωρίζουν… Έτσι, η κυβέρνηση Μητσοτάκη όχι µόνο δεν είναι υποχρεωµένη -και δεν υπάρχει λόγος- να κάνει περικοπές, αλλά κάνει και… παροχές, µε τη µορφή φοροαπαλλαγών, ακόµη και… αυξήσεων στις συντάξεις (ύστερα από τη σχετική απόφαση του ΣτΕ). Και τα συστηµικά ΜΜΕ κάνουν πλάκα στον ΣΥΡΙΖΑ µιλώντας για την αποκατάσταση αδικιών ύστερα από την απόφαση του ΣτΕ για τις συντάξεις. Ο κ. Κατρούγκαλος πάντως, που όταν παρουσίασε τη «µεταρρύθµισή» του στις συντάξεις υποστήριζε πως όχι µόνο δεν τις µειώνει αλλά αντίθετα τις… προστατεύει, δεν βγήκε να… καταγγείλει την απόφαση του ΣτΕ…

Μια απόλυτα ρεβανσιστική κυβέρνηση

Αν το να µην κάνει περικοπές εξηγείται για τους λόγους που είπαµε, αν η δυνατότητα να κάνει -αντίθετα- ελαφρύνσεις οφείλεται στη γενναιοδωρία του Αλέξη Τσίπρα, αν αυτά τα δύο αποτελούν καλό και για την ώρα αποτελεσµατικό θώρακα για την πολιτική του επιτρέποντάς του να την εµφανίζει «ήπια», κατά τα άλλα ασκεί µια εξόχως συστηµατική ρεβανσιστική πολιτική. Στο θεσµικό και στο ιδεολογικό επίπεδο αλλά και σε πεδία πραγµατικής πολιτικής όπως το προσφυγικό. Το άσυλο, η περαιτέρω «απελευθέρωση» της αγοράς εργασίας, ο νόµος για τα συνδικάτα, η δροµολόγηση της ιδιωτικοποίησης της ασφάλισης, η δροµολόγηση της ιδιωτικοποίησης της ∆ΕΗ, ο εµπλουτισµός του Ποινικού Κώδικα µε ποινές για τη… βλασφηµία των θείων, η ανάθεση του προσφυγικού στο υπουργείο ΠΡΟΠΟ, οι συστηµατικές ασκήσεις καταστολής στα Εξάρχεια και στα πανεπιστήµια, το διαρκές «τάισµα» των ακροδεξιών και ρατσιστικών ιδεών, ο ιστορικός αναθεωρητισµός κατά των παραδόσεων του κινήµατος και της Αριστεράς – πώς αλλιώς µπορούν να χαρακτηριστούν; Πότε µια τέτοια ρεβανσιστική πολιτική θα συνδυαστεί ξανά µε άµεσα και απτά πλήγµατα στο εισόδηµα των εργαζόµενων, δεν µπορεί να προβλεφτεί µε ακρίβεια. Το σίγουρο είναι πως το «πακέτο ελαφρύνσεων» µε τη χορηγία του ΣΥΡΙΖΑ θα εξαντληθεί µέσα στο 2019. Το 2020, αν δεν υπάρξουν εξελίξεις που θα εκτρέψουν τους σχεδιασµούς της «νέας κανονικότητας», θα είναι έτος στασιµότητας όσον αφορά το ζήτηµα περικοπές/ελαφρύνσεις. Από κει και πέρα, θα αποφασίσει η πορεία της διεθνούς οικονοµίας: αν η επιβράδυνση εξελιχτεί σε ύφεση, τότε µια νέα διεθνής κρίση θα είναι προ των πυλών – οπότε η κάθε είδους «κανονικότητα» στην Ελλάδα θα τιναχτεί στον αέρα. Ανεξάρτητα όµως από τέτοιου είδους προβλέψεις, το σίγουρο είναι πως η «θωράκιση» του µνηµονιακού καθεστώτος ακραίας εκµετάλλευσης της εργασίας εµπεδώνει και βαθαίνει τα βάσανα των εργαζόµενων και των πληβειακών στρωµάτων ακόµη και χωρίς νέες περικοπές. Οι µισθοί είναι καθηλωµένοι, οι συντάξεις το ίδιο, η ανεργία µειώνεται σχεδόν κατά ευθεία αναλογία µε την επέκταση της ευέλικτης απασχόλησης (επεκτείνοντας το στρώµα των εργαζόµενων φτωχών), εκατοντάδες χιλιάδες ζουν µε τα φραγκοδίφραγκα του ΕΚΑ, εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά ζουν χάρη και στην «ευεργεσία» των χαµηλών συντάξεων του παππού και της γιαγιάς, το ποσοστό της φτώχειας καλά κρατεί παρά το γεγονός ότι έχει αναπροσαρµοστεί σύµφωνα µε τους πετσοκοµµένους µισθούς, οι λαϊκές αποταµιεύσεις από την αγωνιώδη προσπάθεια να σωθεί το σπίτι από τον πλειστηριασµό και να καλυφθούν στοιχειώδεις ανάγκες.

Εξεγέρσεις, σύννεφα µιας νέας κρίσης, ανταγωνισµοί

Λίγο πριν την πορεία για την επέτειο των 46 χρόνων από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και υπό την εκκωφαντική σιωπή των κυρίαρχων ΜΜΕ η εξέγερση επιστρέφει παντού στον κόσµο, συνταράσσοντας σειρά από χώρες: Αϊτή, Λίβανο, Ισηµερινό, Ιράκ, Αλγερία, Καταλονία, Χιλή, Πουέρτο Ρίκο, Ονδούρα, Χονγκ Κονγκ, Νικαράγουα… (βλέπε σελ. 23-24). Την ίδια στιγµή τα σύννεφα µιας νέας διεθνούς οικονοµικής κρίσης µαζεύονται γοργά στον ορίζοντα, ενώ οι ιµπεριαλιστικοί ανταγωνισµοί µαίνονται τόσο στο οικονοµικό πεδίο (εµπορικός πόλεµος κ.λπ.) όσο και στο πολεµικό και γεωπολιτικό πεδίο. Κατ’ αναλογίαν µε την ελληνική «καθαρή έξοδο από τα µνηµόνια», ο καπιταλισµός βγήκε από την κρίση του 2008 ξαναστήνοντας στα πόδια του ακόµη πιο ασθενικό, ασταθές και ληστρικό ταυτόχρονα το µοντέλο συσσώρευσης που µπήκε σε κρίση το 2008. Η λιτότητα επιβάλλεται σαν στρατηγική επιλογή, τα βάσανα των δισεκατοµµυρίων εργαζόµενων και πληβειακών στρωµάτων του πλανήτη είναι σε κραυγαλέα αντίφαση µε τον προκλητικό πλούτο, τη διαφθορά, τον αυταρχισµό και την αλαζονεία της µειοψηφίας των καπιταλιστών αρχόντων. Είναι το εκρηκτικό µίγµα µέσα στο οποίο ξεσπούν ήδη οι εξεγέρσεις του παρόντος µας, προαναγγέλλοντας τις επαναστάσεις του µέλλοντός µας. Από αυτό το εκρηκτικό µίγµα, που περιέχει όλους τους κινδύνους µαζί µε όλες τις ευκαιρίες για την ανατροπή, λείπει µόνο -και µάλιστα κραυγαλέα- ένα µόνο «συστατικό»: η Αριστερά. Όχι όµως οποιαδήποτε Αριστερά, αλλά µια Αριστερά γνήσια αντικαπιταλιστική, αλληλέγγυα και διεθνιστική, µια Αριστερά επαναστατική. Οι εργαζόµενες και πληβειακές µάζες αποδεικνύουν ότι η εξέγερση δεν θάφτηκε ούτε από την καπιταλιστική προπαγάνδα ούτε από κάτω από τα υλικά κατεδάφισης της ρεφορµιστικής Αριστεράς. Ότι -ευτυχώς- δεν εξαρτάται ούτε από τις «απαγορεύσεις» του συστήµατος ούτε από τις διαθέσεις µιας τέτοιας Αριστεράς της ήττας. Ωστόσο, αυτή η διαπίστωση, καταρχήν ανακουφιστική, δεν εξασφαλίζει καµία προοπτική νίκης. Η ανασυγκρότηση της επαναστατικής αριστεράς είναι -µαζί µε την (ανα)συγκρότηση του εργατικού κινήµατος και των κινηµάτων αντίστασης- το πιο επείγον καθήκον!

Το κεντρικό πολιτικό άρθρο της εφημερίδας «Κόκκινο Νήμα» Νο16 που κυκλοφορεί.

πηγη: redtopia.gr