- Γράφει  ο Δημήτρης  Φεργάδης*

Δεν το κρύβω – κι ούτε  που το θέλω αυτό – .   Πως  αγαπάω τον Καβάφη… πολύ και περισσότερο.  Και το Λόρκα  αγαπάω  πολύ και περισσότερο. Και την Ανδαλουσία  του και τις πορτοκαλιές  και τον  Γουαδαλκιβίρ  αγαπάω. Κι εκείνο   τον Ιγνάθιο …. Όταν  βραδιάζει…  και τον  Περλιμπλίν και την  Μπελίσα  του,  θλιμμένα, αγαπάω.  Μόνο τα  ντουφέκια  του Φράνκο  δεν αγαπάω.  Αγαπάω, όμως,  τον Αναγνωστάκη.  Και «το μέτρο του» για τον… συγκεκριμένο…  – «Τόσος ήταν» ο άνθρωπος, τι να κάνουμε. –

Αγαπάω  τον Κόλια… – «Μάνα, θα πάω στα  καράβια …» -.  Τον  Καββαδία,  πίσσα  της θάλασσας τα βάθη,  κι άντε – το μπορώ –  να τα ερμηνεύσεις. Τον Καρυωτάκη, αγαπάω,  με τις κάργιες  και τις «εξηκονταρχίες του (;). Τον  Λαπαθιώτη, την Πολυδούρη, τον Περικλή Γιαννόπουλο» αγαπάω.  Να μπαίνει με τ’ άλογό   του  και τη στολή δανδή – περίστροφο στον γαλανό του κρόταφο –  στην πόρτα  του θανάτου  του… στη θάλασσα  του  Σκαραμαγκά.

Αγαπάω  το Σολωμό, τον  Κάλβο.  Αγαπάω  το Βύρωνα, τον Παλαμά  και τον Σικελιανό. Αγαπάω τους Δελφούς,  το Μεσολόγγι και τους «γύφτους». –«Άφκιαστο κι αστόλιστο του Χάρου δε  σε δίνω»– Το  χάλκεον χέρι,  την όψη της  κόψης του σπαθιού … αγαπώ.  Που όταν χρειάζεται…  γίνεται  δίκοχο  και δίκοπο … «μύτη» του Θερσίτη  και του Άρη γένι. Γίνεται.

Τον παππού μας  αγαπάω τον Κώστα Βάρναλη.

«Αν  λαχταράς τον ήλιο, ανασηκώσου
και  με  δαυλό  άναψέ τονε δικό σου».

Πιότερο  γλυκός  κι από  γλυκό του  κουταλιού,  ο λόγος  του.

Το Σεφέρη μας, αγαπάω.  Με τα μηνύματα πούχουν   οι θαλασσινές  σπηλιές του.  Και οι Ελλάδες του,  που παντού πάντα – όλους – σαν  δίκοπο,  πληγώνουν.

Είναι  κακό η αγάπη. 

Τον Ελύτη  αγαπάω  που αντέχει  να  σέρνει  τα λασπωμένα, από το καταβούλιαγμα,  πόδια του και να θυμώνει  μ’ αυτόν που – γι’ άλλη μια φορά – δεν έφερε   την άνοιξη  για τα χελιδόνια  μας. Το εφηβαίο  όστρακο – κύαμο,   κουκί – κι όποιος το συναντήσει…  Τον Ρεμπώ,  που τον νοιώθω  σαν Ελληνάκι  δεκαοχτώ  χρονώ, κουτσό – όχι «στραβό» -,  για να μοιάζει – είναι –με τους κουτσούς.   Καταραμένο… σαν τους  καταραμένους  του μαύρου πέλαγου. Αγαπάω  τον  Αλεξάνδρου και το βαρύ  – στη ζωή του –φορτίο με το κιβώτιο  του παραμάσχαλα… τον Τάσο  Λειβαδίτη – δεν κάνω πίσω – με την Δραπετσώνα – αυτή θυμάμαι … πειράζει ;  -και το πέτσινο  πάτωμα στο μαχαλά του.

Και τον Γιάννη  τον Τσαρούχη και τον Θεόφιλο και τον Μόραλη ζωγράφους, ποιητές για μένα, αγαπάω.

Τον Εμπειρίκο, τον Εγγονόπουλο  με τους στρατηγούς  που στέλνει στα όρη, στα βουνά  και στις όψιμες  ραχούλες, αγαπάω. Τον Σαχτούρη,  γόνο –όχι «γόνο» – άναρχο, αυτόνομο  και  αυτάρκη,  πέρα ως πέρα  πέτρα  τρίκοχη …  τουλάχιστον.  Και τον Μιχάλη  αγαπώ,  τον Κατσαρό (έμενε  και στους Αγίους…)  που  πρώτος  αυτός μου μίλησε  για την  ξηρασία,  του μέλλοντος.  Και το μικρό,  σκυφτό  σπιτάκι …  της ζωής  μας.

Και τον κύριο Νίκο αγαπάω…  το Γκάτσο.   Για «ν’ αστράψει  ο  μαύρος ουρανός να λουλουδίσει  ο  φλόμος». Και την Περιμπανού  του, όμως, αγαπώ –  γιατί  ξενίζεστε ; -και τον Γιάννη – αυτός ήταν ο φταίχτης ; – τον Κεμάλ  – α ρε  δόλιο   παληκαράκι μου … – και την Περσεφόνη  μου με τα σπόρια  του ροδιού στο προσκεφάλι της.  Και τον  κοντοχωριανό του  τον Βρεττάκο, αγαπάω.  Άφησα  προς το τέλος την κυρία Κική. Τη Δημουλά.  Για να προλάβει – θα προλάβει ;  – να χτίσει  τις  χρήσιμες  φωλιές της.  – Και τον Άκη – κέρασμα στο χάρο – και την Ευτυχία  – δύο πόρτες  έχει η ζωή – αγαπάω.  – Κι όλους αυτούς  τους  χωρίς όνομα … (άκου  χωρίς όνομα!!!)   που γράψανε  τα  στιχάκια  της εφηβείας  μου πίσω  από τις μικρές  διάφανες – δάφνης –  σελίδες   του «ημερο – δρόμου» μου, αγαπάω.

Είναι κακό  η αγάπη.

Και  νάτανε  αλήθεια, η αλήθεια… Γιατί – παράπονο; άγνοια ; ανασφάλεια; – αληθινή αλήθεια,  αλήθεια, δύσκολα  πολύ να βρεις.

Αν ήτανε,   λοιπόν,  – λέμε τώρα … –  αληθινή  αλήθεια και αληθινά αγαπούσαμε  λίγους,  έστω λίγο από όσους  πιο πάνω  θυμήθηκα  εγώ  ο κοντά στους  αγράμματους ή και το, χειρότερο,   ο ίδιος  μισο – αγράμματος  (πολλά  μου λένε οι ποιητές και οι νεκροί …) τότε θα  φθάναμε  σίγουρα και γρήγορα  στον ένα –κόκκινο  το σύννεφο – που μια ζωή μας μίλαγε για του φτωχού  τ’ αρνί, την ελιά και  το κόκκινο κρασί. Για τον Ρίτσο, ο λόγος.

Είχα την τύχη  να τον γνωρίσω.  Αρχές  δεκαετίας  του ογδόντα. Στο Λύκειο Αγίων Αναργύρων.  Εγώ … Πρόεδρος  του Συλλόγου  Γονέων.  Εκλήθη (και) από την Λυκειάρχη  για μια «γνωριμία»… Με τα παιδιά. Πρόθυμος …

«Έϊ,  εσύ!  Ουρανέ! 
          Βγάλ’ το καπέλο σου.
                 Εγώ  περνάω…»

Και από πιο παλιά…  τον γνωρίζω.  Στο χώρο που δούλευα. Στην ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ (Μια ήταν… και είναι η ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ.   Η  δισκογραφική … κύριε  Μπακογιάννη,  κύριε  Δήμαρχε  Αθηναίων  έχετε  τίποτε  νεώτερον και …θετικόν ; Ή θα  λυπηθείτε  λυπημένα  όταν .. – τι να κάνουμε –  «έπεσε» – κτίρια είναι… πέφτουν –  από  μόνη της.  Γιατί,  όπως  ξέρετε,   τα μεταξωτά κ.τλ.,  κτλ..  Στο  Studio  II. Τώρα…  τότε.  Στο μικρό  δωματιάκι  των  απαγγελιών (που γκρεμίστηκε, νόμιμα (;)  κύριε Μπακογιάννη).  Η ηχογράφηση.   «Ο  ΡΙΤΣΟΣ  διαβάζει ΡΙΤΣΟ».  Έτος 1966.  Label. ΔΙΟΝΥΣΟΣ (Cat No. 0857).  Ποιανού  άλλου ; Του Αλέκου  Πατσιφά,  ασφαλώς.

Αν, λοιπόν … λέμε,  πάλι, αν … ήταν αλήθεια  αληθινά  και αγαπούσαμε  αληθινά  όλους αυτούς,  μικρούς και μεγάλους ποιητές  και μαζί τον ένα  με το κόκκινο το σύννεφο  στην καρδιά,  που πάσχουνε   για να κρατάμε   τα μάτια μας και το μυαλό μας – ;;;;- ανοιχτά τότε …  Τότε  δεν θα  χρειαζόταν  κανένας μικρός  σαν εμένα να γράφει, να γράφει και να κορδώνεται.  Τάχα μου  πως θυμίζει….

Γιατί … θάτανε  αυτοί… (Δροσουλίτες… Καβαλαραίοι…)  θα ‘μαστε εμείς.  Οι γέροντες  – οι χρήσιμοι γέροντες – «λιοντάρια  στη μπασιά της νύχτας…». Που δεν  μιλάνε, αλλά που …

«Δίπλα στα μάτια  τους έχουν ένα δεντράκι  καλοσύνη, /ανάμεσα  στα φρύδια τους  ένα γεράκι δύναμη,/  κι ένα μουλάρι  από θυμό μές  την καρδιά  τους/ που δεν σηκώνει τ’ άδικο…». Αυτά  ο  Γιάννης  Ρίτσος.

Είναι  κακό  η αγάπη;

Τι  κι αν πέρασε  η μέρα που άφησε σε μας, ο Γιάννης  Ρίτσος,  τους χρόνους  τους  πολλούς και δίσεκτους.  Ο  Μονεμβασίτης  ποιητής, ο πάντα παντού  και  πανταχού  παρών ποιητής  του πλούτου.   Γιατί  αληθινός  πλούτος είναι η αγάπη  για το δίκιο.   Και είχε  τέτοιο  πλούτο  πολύ ο Ρίτσος,  που μοίραζε  στους  πολλούς  απλόχερα,    ο  άχρονος  – του χτες,   του σήμερα,  του αύριο – ποιητής  μας.

Τι  κι  αν λοιπόν,  κι εγώ  γράφω  μέρες μετά από το «πρέπει  της μέρας» (11 Νοέμβρη) για τον ποιητή   μας –  του χτες,  του σήμερα,  της χρείας,  του αύριο… – αρκεί  που να θυμόμαστε  για ναχουμε, πάντα …ζωντανό…  «ένα μουλάρι  από θυμό  μες  την καρδιά μας  που να μη σηκώνει τ’  άδικο».

Αυτά ο άχρονος Γιάννης Ρίτσος.

Του χτες, της χρείας,  του  σύννεφου,  του πάντα,  του  ξέσκεπου  του πέλαγου. Του σήμερα…

* Συνταξιούχος. Ιστορικό στέλεχος της Βιομηχανίας της  ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑΣ σε ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ και MINOS – EMI. Συγγραφέας του  βιβλίου «Με αφορμή την ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ. Η Βιομηχανία της δισκογραφίας στην Ελλάδα κατά τον 20^ο  αιώνα» – Εκδόσεις  ΚΨΜ  

πηγη: imerodromos.gr

Γιώργος Παυλόπουλος

Σοσιαλιστές και Unidas Podemos έδωσαν ήδη τα χέρια, καθώς όμως τους λείπουν βουλευτές μετά τις απώλειεςστις εκλογές της περασμένης Κυριακής, αναζητούν συμμάχους και σε αντιδραστικές δυνάμεις για μια «προοδευτική συμμαχία».

«Κάλλιο αργά παρά ποτέ», έγραψε την Τρίτη ο Αλέξης Τσίπρας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δηλώνοντας παράλληλα «ευτυχής» επειδή μόλις είχε γίνει γνωστή η συμφωνία των Σοσιαλιστών και των Unidas Podemos και είχαν δώσει τα χέρια ο Πέδρο Σάντσεθ και ο Πάμπλο Ιγκλέσιας. «Προοδευτική κυβέρνηση στην Ισπανία – ιστορική συμφωνία Σοσιαλιστών-Αριστεράς», ήταν ο πρωτοσέλιδος τίτλος της Αυγής την επομένη. «Επιτέλους τα βρίσκουν» ήταν και ο τίτλος του σχετικού θέματος στις σελίδες της ΕφΣυν την ίδια ημέρα.

Θυμάστε πώς το λέει ο λαός; «Όπου γάμος και χαρά, η Βασίλω πρώτη!». Ή, επί το πολιτικότερον, όπου μισανοίγει η πόρτα για τα σαλόνια της εξουσίας, η συστημική κυβερνώσα «Αριστερά» τρέχει πρώτη να μπει μέσα, μην μπορώντας να κρύψει τη χαρά και τη συγκίνησή της για την ευκαιρία που της δίνεται να δείξει τι μπορεί να καταφέρει και να προσφέρει. Κυρίως στο κεφάλαιο, φυσικά, γιατί οι λαοί έχουν καταλάβει και από την καλή και από την ανάποδη τι σημαίνει η παρουσία της στην κυβέρνηση, είτε κατά μόνας είτε μαζί με κάποιο από τα παραδοσιακά αστικά κόμματα. Ειδικά στην Ελλάδα και για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό ισχύει πολλαπλώς – αφήστε που (για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή…) ο πρόεδρός του είχε δηλώσει ευτυχής και πέρυσι την άνοιξη, όταν συγκρότησαν κυβέρνηση συνασπισμού οι Γερμανοί Σοσιαλιστές με τους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ, για να μην κλονιστεί το σύστημα και η ΕΕ!

«Σήμερα είναι μέρα χαράς», σχολίασε από την πλευρά του ο Αλμπέρτο Γκαρθόν, στέλεχος του ΚΚ Ισπανίας και συντονιστής της Ενωμένης Αριστεράς, η οποία κατέβηκε σε αυτή την αναμέτρηση πάλι μαζί με τους Podemos. «Επικράτησε η κοινή λογική μπροστά στις προτάσεις μίσους της Άκρας Δεξιάς», είπε και η δήμαρχος της Βαρκελώνης, Άντα Κολάου, προσπαθώντας να δώσει ιδεολογική διάσταση και αιτιολόγηση στη συμμαχία — ξεχνώντας, ωστόσο, ότι είναι ο ηγέτης των Σοσιαλιστών και πρωθυπουργός Σάντσεθ αυτός ο οποίος συνέχισε την πρακτική του Λαϊκού Κόμματος, αντιμετωπίζοντας με βία, καταστολή και φυλακίσεις το μεγαλειώδες κίνημα για την ανεξαρτησία και τα δημοκρατικά δικαιώματα στην πόλη της και σε ολόκληρη την Καταλονία.

Το Vox, κόμμα των νοσταλγών του Φράνκο, είναι το νέο αστέρι της ευρωπαϊκής Ακρδεξιάς

Εκτός των άλλων, πάντως, όλοι τους μοιάζουν να παραβλέπουν και ένα ακόμη γεγονός: Ότι για να συγκροτηθεί κυβέρνηση πλειοψηφίας ή ισχυρής μειοψηφίας από την παρούσα βουλή, θα πρέπει να συγκεντρώσει 176 ψήφους εμπιστοσύνης ή ένα αριθμό ο οποίος δεν θα απέχει πολύ από αυτόν. Όμως, Σοσιαλιστές και Podemos διαθέτουν αθροιστικά μόλις 155, δηλαδή 10 λιγότερες ακόμη και σε σύγκριση με εκείνες που είχαν στην προηγούμενη βουλή, μιας και έχασαν εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους – 750.000 και 650.000 αντιστοίχως – στις εκλογές της περασμένης Κυριακής. Έτσι, αναγκαστικά θα αναζητήσουν συμμαχίες και σε κόμματα που μόνο «προοδευτικά» δεν μπορούν να χαρακτηριστούν.

Μια τέτοια περίπτωση είναι, για παράδειγμα, οι ακραία νεοφιλελεύθεροι και συνάμα σκληροί εθνικιστές Ciudadanos (Πολίτες), οι οποίοι ναι μεν συνετρίβησαν χάνοντας τις 47 από τις 57 έδρες τους και κάπου 2,5 εκατ. ψήφους, όμως εμφανίζονται πρόθυμοι να συνεισφέρουν για τον σχηματισμό μιας σταθερής κυβέρνησης υπό τους Σοσιαλιστές, για το καλό και τη σταθερότητα της χώρας. Κι αυτό, παρά το ότι στην τοπική κυβέρνηση της Ανδαλουσίας συνεργάζονται από τον Δεκέμβριο με το Λαϊκό Κόμμα και με το ακροδεξιό Vox, όπου έχουν συσπειρωθεί και όλοι οι νοσταλγοί του Φράνκο. Το τελευταίο, ούτως ή άλλως, αναδεικνύεται ως ο μεγάλος νικητής αυτής της αναμέτρησης και αναδεικνύεται στο νέο «αστέρι» της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς, καθώς αύξησε το ποσοστό του κατά 5% (έφτασε στο 15,2% και την τρίτη θέση) και τις ψήφους του κατά ένα εκατομμύριο, ενώ υπερδιπλασίασε τις έδρες του στη βουλή, φτάνοντας τις 52 από 24 που διέθετε.

Όποιες και αν είναι οι εξελίξεις σε κυβερνητικό επίπεδο και όσα και αν συμβαίνουν και συμβούν στη Μαδρίτη, πάντως, ξεχωριστής αναφοράς χρήζουν τα αποτελέσματα και οι συσχετισμοί στην «φλεγόμενη» Καταλονία. Εκεί, τα κόμματα που υποστηρίζουν την ανεξαρτησία και έχουν δει τους ηγέτες τους να διώκονται και να φυλακίζονται αναδείχθηκαν και πάλι πρώτα, με κάποιες αξιοσημείωτες ωστόσο διαφοροποιήσεις στους μεταξύ τους συσχετισμούς. Ισχυρότερη δύναμη παρέμεινε η Ρεπουμπλικανική Αριστερά (ERC), με 3,6%, 870.000 ψήφους και 13 έδρες, καταγράφοντας ωστόσο απώλειες της τάξης του 0,3% σε ποσοστό (λόγω της πολύ αυξημένης αποχής), 150.000 ψήφων και 2 εδρών έναντι των εκλογών της 28ης Απριλίου. Πρόκειται για το κόμμα του Οριόλ Ζουνκέρας, που έχει σαφώς πιο αριστερά και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά σε σύγκριση με το Μαζί για την Καταλονία (JxCAT), του εξόριστου Κάρλος Πουτζδεμόντ, που ενισχύθηκε οριακά σε ψήφους (κατά 30.000), ποσοστό (0,3%) και έδρες (8 από 7).

Το CUP και η κομμουνιστική Αριστερά

Ιδιαίτερη σημασία έχει η επίδοση του καταλανικού CUP (Υποψηφιότητα για τη Λαϊκή Ενότητα), το οποίο, κατεβαίνοντας για πρώτη φορά στις εθνικές εκλογές και μάλιστα αυτόνομα, κατάφερε να συγκεντρώσει 245.000 ψήφους και ποσοστό άνω του 1%, εκλέγοντας έτσι 2 βουλευτές. Πρόκειται για τον δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό ψήφων από το 2012, όταν άρχισε να έχει παρουσία στις τοπικές εκλογές της Καταλονίας, μετά τις 338.000 του 2015, τις οποίες «εξαργύρωσε» με τη στήριξη στην κυβέρνηση του δεξιού εθνικιστή Αρτούρ Μας και στη συνέχεια του Πουτζδεμόντ. Κάτι που είχε ως αποτέλεσμα το 2017 –μετά το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία και την καταστολή που το συνόδευσε– να χάσει σχεδόν τη μισή του δύναμη, παίρνοντας 195.000 ψήφους.

Τέλος, όσον αφορά στα διάφορα κόμματα κομμουνιστικής αναφοράς, η εκλογική τους επιρροή παρέμεινε σχετικά σταθερή — αν και οπωσδήποτε περιθωριακή για τα δεδομένα της Ισπανίας.

πηγη:  prin.gr