Νίκος Μπογιόπουλος:
Μανώλης Αναγνωστάκης
Βαθύς γνώστης της σημασίας του λόγου. Αλλά και της σιωπής. Σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του πριν από τον θάνατό του, τον Ιούνιο του 2005, εξήγησε τη σχεδόν δεκαπεντάχρονη ποιητική «σιωπή» του: «Στο αλλοιωμένο τοπίο της εποχής μας δε θα ξαναγράψω. Το έργο μου το ολοκλήρωσα. Επιλέγω τη σιωπή».
Προχτές συμπληρώθηκαν 90 χρόνια από την γέννησή του, στις 10 Μάρτη 1925. Ο Μανώλης Αναγνωστάκης, ο άνθρωπος που πορεύτηκε σύμφωνα με τον στίχο του – «όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα» - μια ξεχωριστή μορφή της ελληνικής ποίησης που με την Τέχνη του και τη στάση ζωής του συντηρούσε «φωλιές νερού μέσα στις φλόγες», ένας από τους κορυφαίους ποιητές της γενιάς του, βγαλμένος από τα σπλάχνα του λαού και τους αγώνες του, το είχε διατυπώσει έτσι: «Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει»…
***
«Μιλῶ γιὰ τὰ τελευταῖα σαλπίσματα τῶν νικημένων στρατιωτῶν
Γιὰ τὰ κουρέλια ἀπὸ τὰ γιορτινά μας φορέματα
Γιὰ τὰ παιδιά μας ποὺ πουλᾶν τσιγάρα στοὺς διαβάτες
Μιλῶ γιὰ τὰ λουλούδια ποὺ μαραθήκανε στοὺς τάφους καὶ τὰ σαπίζει ἡ βροχὴ
Γιὰ τὰ σπίτια ποὺ χάσκουνε δίχως παράθυρα σὰν κρανία ξεδοντιασμένα
Γιὰ τὰ κορίτσια ποὺ ζητιανεύουν δείχνοντας στὰ στήθια τὶς πληγές τους
Μιλῶ γιὰ τὶς ξυπόλυτες μάνες ποὺ σέρνονται στὰ χαλάσματα
Γιὰ τὶς φλεγόμενες πόλεις τὰ σωριασμένα κουφάρια σοὺς δρόμους
Τοὺς μαστρωποὺς ποιητὲς ποὺ τρέμουνε τὶς νύχτες στὰ κατώφλια
Μιλῶ γιὰ τὶς ἀτέλειωτες νύχτες ὅταν τὸ φῶς λιγοστεύει τὰ ξημερώματα
Γιὰ τὰ φορτωμένα καμιόνια καὶ τοὺς βηματισμοὺς στὶς ὑγρὲς πλάκες
Γιὰ τὰ προαύλια τῶν φυλακῶν καὶ γιὰ τὸ δάκρυ τῶν μελλοθανάτων.
Μὰ πιὸ πολὺ μιλῶ γιὰ τοὺς ψαράδες
Π᾿ἀφήσανε τὰ δίχτυά τους καὶ πήρανε τὰβήματά Του
Κι ὅταν Αὐτὸς κουράστηκε αὐτοὶ δὲν ξαποστάσαν
Κι ὅταν Αὐτὸς τοὺς πρόδωσε αὐτοὶ δὲν ἀρνηθῆκαν
Κι ὅταν Αὐτὸς δοξάστηκε αὐτοὶ στρέψαν τὰ μάτια
Κι οἱ σύντροφοί τους φτύνανε καὶ τοὺς σταυρῶναν
Κι αὐτοί, γαλήνιοι, τὸ δρόμο παίρνουνε π᾿ἄκρη δὲν ἔχει
Χωρὶς τὸ βλέμμα τους νὰ σκοτεινιάσει ἢ νὰ λυγίσει
Ὄρθιοι καὶ μόνοι μὲς στὴ φοβερὴ ἐρημία τοῦ πλήθους». (Μανώλης Αναγνωστάκης, «Μιλώ…»
ΠΗΓΗ: enikos.gr
Ελλάδα: δουλοπρέπεια απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό;
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
του Peter Koenig (*)
Κατ' αρχήν, ας ξεκαθαρίσουμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια εγκληματική, φονική μάστιγα που δεν γνωρίζει έλεος. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι η ρίζα όλων (σχεδόν) των δεινών του 21ου αιώνα. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι η αιτία για τους πιο πρόσφατους πολέμους, συγκρούσεις και εμφύλιες διαμάχες σε όλο τον κόσμο. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι η έκφραση της απόλυτης απληστίας για τη συσσώρευση των πόρων από τους λίγους, για την οποία δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι πρέπει να πεθάνουν. Ο νεοφιλελευθερισμός και το φεουδαρχικό τραπεζικό του σύστημα, με επικεφαλής την Wall Street και το περίπλοκο δίκτυο των διεθνών χρηματαγορών, κλέβει τις δημόσιες υποδομές, τα δίκτυα δημόσιας ασφάλειας – τις δημόσιες επενδύσεις που πληρώνονται από τους πολίτες των εθνών- στερεί από τα έθνη τους πόρους τους (εργασία, φυσικούς πόρους υπέργειους και υπόγειους) – καταστρώνοντας μανιώδη σχέδια ιδιωτικοποίησης, τα οποία δικαιολογεί υπό το πρόσχημα των «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων», της «διάσωσης», φτωχοί, αλλά συχνά σώζει τις πλούσιες χώρες από τη χρεοκοπία.
Η διάσωση από τη διαρθρωτική μεταρρύθμιση ή η προσαρμογή είναι συνώνυμη με το δόλο. Ακόμα και η επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, παραδέχτηκε ότι το μοντέλο απέτυχε στην Ελλάδα, δεχόμενη έτσι ότι η έννοια της «λιτότητας» για τους φτωχούς ως μέσο για την ανάκαμψη της οικονομίας δεν λειτουργεί. Δεν υπάρχουν νέα για τους περισσότερους από μας.
Η νεοφιλελεύθερη αντίληψη δεν είναι σημερινη καινοτομία. Γεννήθηκε στη δεκαετία του 1930 στην Ευρώπη, ως απάντηση (sic) στην ύφεση των ΗΠΑ τη δεκαετία του 1930. Αρχικά είχε θεωρηθεί ως μια μέτρια μορφή της δίνοντας στον ιδιωτικό τομέα περισσότερη ελευθερία για τις πρωτοβουλίες και τις επενδύσεις, περιορίζοντας ταυτόχρονα τον έλεγχο της κυβέρνησης.
Η έννοια ανακαινίστηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ουάσιγκτον από δεξιές δεξαμενές σκέψης (sic), όπως το American Enterprise Institute, το Heritage Foundation, το Political Economy Research Centre και τα παρόμοια. Στο Ηνωμένο Βασίλειο που ανέπτυξε σκληροπυρηνικό νεοφιλελευθερισμό ήταν ως επί το πλείστον το Institute of Economic Affairs. Επιφανείς ακαδημαϊκοί, επεξεργάστηκαν την ιδέα κατά τις δεκαετίες του ’60 και του ΄70 μέσα σε ένα φονταμενταλισμό της αγοράς που ξεκίνησε στη δεκαετία του 1980 στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπό τον Πρόεδρο Ρίγκαν και στην Ευρώπη στο πλαίσιο του Ηνωμένου Βασιλείου από τη βρετανίδα πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ. Η έννοια κορυφώθηκε με την λεγόμενη Γενική Συμφωνία της Ουάσιγκτον (Washington Consensus) το 1989, που απεικονίζει μια σειρά από μεταρρυθμιστικές πολιτικές της αγοράς όπου «τα πάντα επιτρέπονται». η οποία εγκρίθηκε από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που στηρίζει η Ουάσιγκτον: την Παγκόσμια Τράπεζα (World Bank), τη Διαμερικανική Τράπεζα Ανάπτυξης (IDB), το ΔΝΤ (IMF), την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (FED), το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ (US Treasury).
Από τότε, ο νεοφιλελευθερισμός έχει καταπιεί τον κόσμο, όπως η πυρκαγιά. Δεν γνωρίζει σύνορα. Επηρεάζει τις οικονομίες του κόσμου, όπως δεν το έκανε καμία άλλη οικονομική έννοια πριν. Αν και χωρίς όπλα και αιματηρούς πολέμους, ο νεοφιλελευθερισμός καταστρέφει κι αυτός ζωές, προκαλώντας δυστυχία, εξοντώνοντας ολόκληρα έθνη, με τα χρηματοοικονομικά του μέσα, με τα θεσμικά του όργανα με κυριότερα το Μπρέττον Γουντς[1], την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο - και τα τελευταία χρόνια και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), η οικονομική “βαριοπούλα” των 19 χωρών της Ευρωζώνης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (EC) έχουν γίνει γνωστές ως η περίφημη «τρόικα», η αιτία για τον οικονομικό στραγγαλισμό των νότιων ευρωπαϊκών εθνών -της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ιρλανδίας- ακόμη και της Ιταλίας.
Στην προκειμένη περίπτωση είναι η Ελλάδα. Την περασμένη Παρασκευή 20 του Φλεβάρη, ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο Αλέξης Τσίπρας, και ο υπουργός του των Οικονομικών, Γιάννης Βαρουφάκης, από τον ΣΥΡΙΖΑ, τη συμμαχία των λεγόμενων αριστερών κομμάτων, πέρασαν από μια μαραθώνια συνεδρίαση προσπαθώντας να διαπραγματευθούν με τις Βρυξέλλες το πάνω από 240 δις επιπλέον χρέος, που αναμένεται στα τέλη του Φεβρουαρίου 2015. Ζήτησαν παράταση 6 μηνών χωρίς δεσμεύσεις, κάτι που σημαίνει “όχι περισσότερα κοινωνικά εξουθενωτικά προγράμματα λιτότητας”. Ίσως έκαναν όνειρα, ή απλά δεν άκουγαν τις απόλυτα αλαζονικές προειδοποιήσεις των ελιτίστικων νεοφιλελεύθερων κεφαλών των Βρυξελλών, ιδιαίτερα του οικονομικού γερακιού της Γερμανίας, του υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και του υπερ-νεοφιλελεύθερου προέδρου της ομάδας των 19 υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης Γερούν Ντάισελμπλουμ.
Αυτός ο τελευταίος είπε ότι η Αθήνα είχε δώσει «κατηγορηματική δέσμευση να τηρήσει όλες τις οικονομικές της υποχρεώσεις» προς τους πιστωτές, και ότι ο ίδιος θα την αναγκάσει να τηρήσει αυτή την υπόσχεση. Η δέσμευση αυτή αναφέρεται, στην Συνθήκη που ο προκάτοχος του κου Τσίπρα, ο κος Αλέκος Αλαβάνος, υπέγραψε με την ΕΕ[2].
Το αποτέλεσμα ήταν προβλέψιμο. Ο Τσίπρας ο οποίος αγωνίστηκε κάτω από τη ριζοσπαστική, αλλά ευγενή στάση του «όχι παραχωρήσεις» στους άρχοντες των Βρυξελλών, και τον υπουργό των Οικονομικών του, υπέκυψε οικτρά. Δεν πήραν εξάμηνη παράταση, αλλά μόνο τετράμηνη υπό την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα υποταχθεί σε μια ολοκληρωμένη λίστα μεταρρυθμίσεων και μηχανισμών της μεταρρύθμισης από το βράδυ της Δευτέρας, 23 Φεβρουαρίου. Βασικά, τον ίδιο κατάλογο των μέτρων λιτότητας που συμφωνήθηκαν από τον προκάτοχό του Τσίπρα. Η εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων θα εποπτεύονταν από την τρόικα. Κατ' αρχάς, οι Τσίπρας-Βαρουφάκης αποδέχτηκαν πειθήνια τους όρους της ΕΕ.
Όπως το θέτει ο Τζέιμς Πίτρας[3] στο έργο του «Η δολοφονία της Ελλάδας», «Κάθε μεγάλο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα -η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ- δείχνουν την ίδια γραμμή: καμιά διαφωνία ή δεν παρέκκλιση επιτρέπεται. Η Ελλάδα πρέπει να αποδεχθεί τις επιταγές της ΕΕ ή αντιμετωπίζει μεγάλα οικονομικά αντίποινα. “Ο οικονομικός στραγγαλισμός ή η διαρκής υποδούλωση του χρέους” είναι το μάθημα που επιφυλάσσουν οι Βρυξέλλες για όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ. Ενώ φαινομενικά μιλούν στην Ελλάδα, είναι ένα μήνυμα που απευθύνεται σε όλα τα κράτη, στα κινήματα της αντιπολίτευσης και τα συνδικάτα που θέτουν υπό αμφισβήτηση τις προσταγές της ολιγαρχίας των Βρυξελλών και των αφεντικών της από το Βερολίνο».
Κατά τη διάρκεια της Παρασκευής, 20 Φλεβάρη, ενώ ο οικονομικός μαραθώνιος εξακολουθούσε στις Βρυξέλλες, 1 δις € αποσύρθηκαν από τις ελληνικές τράπεζες, εν αναμονή των αποτυχημένων διαπραγματεύσεων και της πιθανής αποβολής της Ελλάδας από την Ευρωζώνη - το λεγόμενο Grexit.
Δεν είναι σαφές πώς οι Τσίπρας-Βαρουφάκης πρόκειται να εξηγήσουν το δύσμοιρο αποτέλεσμα που έφεραν πίσω από τις Βρυξέλλες στο εκλογικό τους σώμα. Πρέπει να υπενθυμίσω σε όσους μπορούν ακόμα να θυμηθούν πώς ο Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κόμματος, που εξελέγη πρώτος πρωθυπουργός μόλις η Ελλάδα έγινε δεκτή το 1980 στην ΕΕ, πρόδωσε τους εκλογείς του. Τους υποσχέθηκε ότι η Ελλάδα θα αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, ότι η Ελλάδα θα αναπτύξει τη δική της οικονομία με δικό της ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης. Λίγο μετά τις εκλογές, αυτός υπαναχώρησε και από τις δύο υποσχέσεις. – Άραγε, ο ελληνικός λαός θα καταπιεί τις «εξηγήσεις» των Τσίπρα-Βαρουφάκη που δεν θα τιμήσουν τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ;
Η Ελλάδα έχει διάφορες επιλογές. Οι Τσίπρας-Βαρουφάκης πρέπει να τις γνωρίζουν. Ίσως να τις κρατήσουν κρυμμένες μέχρι τη στιγμή πριν «το τελευταίο χαντάκι». Κατ' αρχάς, θα μπορούσαν να έχουν επιβάλει και εξακολουθούν να μπορούν να επιβάλουν αυστηρούς ελέγχους στη μεταφορά κεφαλαίων, για να αποφευχθεί η εκροή των πολύτιμων κεφαλαίων από τους Έλληνες ολιγάρχες, ένα κεφάλαιο που τελικά λείπει για την ανοικοδόμηση της οικονομίας στην Ελλάδα και θα πρέπει να αντικατασταθεί από νέο χρέος. Αν και αυτό είναι βασικά ενάντια κανόνα της ελεύθερης μεταφοράς κεφαλαίων της ΕΕ, η Ελλάδα ως κυρίαρχο κράτος, μπορεί να αποτινάξει την υποτέλεια στην ΕΕ, να πάρει πίσω την κυριαρχία της και να κάνει ό, τι θα έκανε κάθε δυνατή κεντρική τράπεζα για την κατάσταση της Ελλάδας: να επιβάλλει περιορισμούς μεταφοράς κεφαλαίων. Στο κάτω-κάτω, το ευρώ είναι επίσης -και εξακολουθεί να είναι- το νόμισμα της Ελλάδας.
Μπορεί να μην άρεσε στην ΕΕ -ούτε στους Έλληνες ολιγάρχες- αλλά θα ήταν ένα τολμηρό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Κι αν θα πρέπει να οδηγήσει σε ηχηρές απειλές για «κυρώσεις» τον Γερούν Ντάισελμπλουμ και τον Γερμανό Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, τότε ας γίνει έτσι. Γιατί δεν μπλοφάρουν; Ας στείλουν μια επιστολή τη Δευτέρα που να λέει ακριβώς αυτό: “είμαστε στην ευχάριστη θέση να δεχτούμε τη δική σας τετράμηνη επέκταση, αλλά είμαστε ηθικά, κοινωνικά και οικονομικά ανήμποροι να εκπληρώσουμε τους όρους σας λιτότητας”. Τελεία.
Η ΕΕ δεν έχει κανένα απολύτως ενδιαφέρον για μια ελληνική έξοδο. Στην πραγματικότητα, φοβούνται ένα Grexit, όχι μόνο εξαιτίας της δυνητικής αθέτησης υποχρεώσεων σχετικά με το ελληνικό χρέος, αλλά επειδή θα μπορούσε να ανοίξει ένα φράγμα για τις άλλες χώρες της Νότιας Ευρώπης που βρίσκονται σε κίνδυνο ώστε να ακολουθήσουν το ελληνικό παράδειγμα. Αυτό θα ήταν το τέλος του ευρώ όπως το ξέρουμε. Θα μπορούσε να είναι το τελικό χτύπημα στον πύργο με τα τραπουλόχαρτα ευρω-δολαρίου, στον οίκο των χρημάτων του καζίνο.
Οι Τσίπρας-Βαρουφάκης πρέπει να επιμείνουν στην υπόσχεσή τους: όχι άλλα προγράμματα λιτότητας. Όχι άλλες ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας, όχι άλλες περικοπές στις συντάξεις και τους μισθούς. Το αντίθετο, να επιστρέψουν τις περικοπές που έχουν ήδη χορηγηθεί, φέρνοντας πίσω αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής για τον ελληνικό λαό, σταδιακή αποτροπή της παράνομης τρόικα που επέβαλε τη δυστυχία.
Σήμερα το χρέος της Ελλάδας ανέρχεται στο 175% της οικονομικής παραγωγής της. Η καλύτερη -και η μόνη αξιοπρεπής και κοινωνικά όσο και οικονομικά βιώσιμη επιλογή- είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη με δική της απόφαση. Η Ελλάδα θα πρέπει να κηρύξει πτώχευση. Οι αγγλοσαξονικοί οργανισμοί αξιολόγησης γρήγορα θα κατέτασσαν την Ελλάδα οικονομικά σε «junk»[4]. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές θα την απέφευγαν. Δεν θα υπάρχουν άλλα χρήματα, αλλά ύψιστη πίεση να επιστρέψει ό, τι μπορεί. Η Ελλάδα θα είναι στη ζηλευτή θέση να διαπραγματευτεί την αποπληρωμή του χρέους της με τους ΔΙΚΟΥΣ ΤΗΣ όρους – à la Argentina (σαν την Αργαντινή) το 2001.
Καμία χώρα δεν μπορεί να αφεθεί να λιμοκτονήσει, ειδικά όταν το χρέος της έχει συναφθεί παράνομα ή κάτω από εξαναγκασμό. Το διεθνές δίκαιο επιτρέπει την επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων αυτών - συμβάσεις που έχουν υπογραφεί υπό πίεση ή από διεφθαρμένες κυβερνήσεις.
Τέλος - ή ίσως αναζωογονητικά – η Ελλάδα θα μπορούσε να κοιτάξει στα ανατολικά, στη συμμαχία Ρωσίας-Κίνας. Η βοήθειά τους κάτω από πολύ πιο λογικές συνθήκες είναι σχεδόν εξασφαλισμένη. Γιατί επιμένει να ακολουθεί ένα πεθαμένο ληστρικό σύστημα, όταν νέες υποσχόμενες δυνατότητες ανάπτυξης διαφαίνεται στον ορίζοντα;
(*) Ο Peter Koenig είναι οικονομολόγος και γεωπολιτικός αναλυτής. Είναι επίσης πρώην στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας και εργάστηκε σε όλο τον κόσμο στους τομείς του περιβάλλοντος και των υδάτινων πόρων. Γράφει τακτικά για τα περιοδικά Global Research, ICH, RT, Sputnik News, the Voice of Russia / Ria Novosti, TeleSur, The Vineyard of The Saker Blog καθώς και άλλους δικτυακούς τόπους. Είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Κατάρρευση: Ένα οικονομικό θρίλερ για τον πόλεμο, την καταστροφή του περιβάλλοντος και την εταιρική απληστία», ενός βιβλίου φαντασίας που βασίζεται σε γεγονότα και σε 30 χρόνια εμπειρίας από την Παγκόσμια Τράπεζα σε όλο τον κόσμο.
Πηγή: telesurtv.net
Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης
[1] Το Σύστημα Σταθερών Ισοτιμιών του Μπρέττον Γουντς ήταν ένα σύστημα το οποίο προσδιόριζε σταθερές ισοτιμίες μεταξύ των νομισμάτων των χωρών που συμμετείχαν σε αυτό. Πήρε το όνομα του από την ομώνυμη Νομισματική και Χρηματοοικονομική Διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Bretton Woods στο Νιου Χάμσαϊρ των ΗΠΑ από την 1 έως τις 22 Ιουλίου του 1944 και στην οποία συμμετείχαν οι 44 συμμαχικές δυνάμεις οι οποίες είχαν βγει νικήτριες από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Σύστημα σταθερών ισοτιμιών του Μπρέττον Γουντς ίσχυσε έως και το 1971.
[2] Προφανώς ο συγγραφέας έχει μπερδευτεί με τους προκατόχους του Αλ. Τσίπρα. Τη Συνθήκη με τη την ΕΕ είναι μάλλον απίθανο να την προσυπέγραψε ο προκάτοχός του Αλ. Τσίπρα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέκος Αλαβάνος. Ασφαλώς, πρόκειται για τον προκάτοχό του στο Μαξίμου, τον Αντώνη Σαμαρά. (ΣτΜ)
[3] Ο James Petras είναι συνταξιούχος Ομότιμος καθηγητής της Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Binghamton της Νέας Υόρκης και επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Saint Mary's University, του Χάλιφαξ στη Νέα Σκωτία του Καναδά. Έχει αρθρογραφήσει για πολιτικά ζητήματα της Λατινικής Αμερικής και της Μέσης Ανατολής και έχει γίνει ευρύτερα γνωστός από το βιβλίο του «Η δολοφονία της Ελλάδας».
[4] Στην αργκό του χρηματιστηρίου τα «Ομόλογα Υψηλού Κινδύνου» ή, όπως είναι ευρέως γνωστά τα junk bonds («ομόλογα σκουπίδια»), είναι ομόλογα που έχουν βαθμολογηθεί ως speculative (κερδοσκοπικά) ή below investment grade (κάτω του επενδυτικού βαθμού) από τους δύο κύριους φορείς διαχείρισης και αξιολόγησης επενδύσεων, τη Moody’s (με βαθμό κάτω του BBB) και τη Standard and Poor’s (με βαθμό κάτω του Baa). Η αξιολόγηση αυτή στηρίζεται κυρίως στην πιθανότητα για μία επιχείρηση να κηρυχθεί έκπτωτη, με βάση την ανάλυση των χρηματοοικονομικών και λογιστικών της δεικτών, όσο και την αξιολόγηση των επενδυτικών της σχεδίων. Επίσης, γίνεται αξιολόγηση των όρων και των προστατευτικών διατάξεων του δανειακού συμβολαίου, προκειμένου να διασφαλιστούν οι δανειστές σε περίπτωση πτώχευσης. Σκοπός αυτής της αξιολόγησης είναι να ενημερωθούν οι πιθανοί επενδυτές για την πιθανότητα που έχει μία επιχείρηση να αθετήσει τη συμφωνία και να μην καταφέρει να αποπληρώσει σε αυτούς το χρέος. Έτσι, όσο υψηλότερος είναι ο κίνδυνος αθέτησης για ένα ομόλογο, τηρουμένων των αναλογιών, τόσο χαμηλότερη είναι η βαθμολογία του. Αυτό που καθιστά τα junk bonds ελκυστικά για τους επενδυτές, είναι, ότι παρόλο που έχουν υψηλότερο κίνδυνο αθέτησης ή άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες πιστώσεων, συνήθως πληρώνουν υψηλότερες αποδόσεις απ’ ότι ομόλογα ανώτερης ποιότητας.
Πώς η δικαίωση του Διστόμου σκόνταψε στις πολιτικές ισορροπίες
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Ελένη Μπέλλου
Ένας αγώνας 20 χρόνων για την απόδοση αποζημιώσεων στα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας της σφαγής του Διστόμου, φαίνεται να δικαιώνεται μετά τη δέσμευση του υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου να επικυρώσει τη δήμευση γερμανικής περιουσίας επί ελληνικού εδάφους σε περίπτωση που το ζήτημα δε λυθεί πολιτικά. Το tvxs.gr παρουσιάζει το χρονικό του πολυετούς αγώνα για την ιστορική αποκατάσταση των θυμάτων του ναζισμού στο Δίστομο και το πολιτικό παρασκήνιο που απέτρεψε μία λύση εδώ και τόσα χρόνια.
Το ιστορικό του δικαστικού αγώνα για το Δίστομο
Ο δικαστικός μαραθώνιος για την αποζημίωση των θυμάτων του Διστόμου ξεκινά το 1995 με επικεφαλής τον νομικό, νομάρχη Βοιωτίας και πρώην ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Ιωάννη Σταμούλη. Ο Σταμούλης καταθέτει για πρώτη φορά ομαδική αγωγή των επιζώντων αλλά και συγγενών των 218 θυμάτων της σφαγής του Διστόμου κατά του γερμανικού δημοσίου, ζητώντας αποζημίωση για ψυχική οδύνη αλλά και για τις καταστροφές που προκάλεσαν τα ναζιστικά στρατεύματα πυρπολώντας και λεηλατώντας τα σπίτια του χωριού, στις 10 Ιουνίου του 1944.
Η δικαίωση δεν αργεί να έρθει. Δύο χρόνια αργότερα, το 1997, με την υπ’ αριθ 137/97 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, επιδικάζει αποζημίωση για ψυχική οδύνη στα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας του Διστόμου. «Η τελεσίδικη κι αμετάκλητη απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς έχει επιδικάσει ένα ποσό της τάξεως των 23,5 περίπου εκατομμυρίων ευρώ σε 258 ενάγοντες, επιζώντες και συγγενείς των θυμάτων της σφαγής του Διστόμου», θα πει η επίσης νομικός και κόρη του Γιάννη Σταμούλη, Χριστίνα. Η λογική της απόφασης ορίζει ότι το ποσό της αποζημίωσης αφορά την ηθική ικανοποίηση των συγγενών των θυμάτων και δεν κάνει δεκτές τις αξιώσεις για τις υλικές ζημιές, καθώς κρίνονται αόριστες. Η απόφαση δίνει το δικαίωμα να υπάρξει κατάσχεση γερμανικών περιουσιακών στοιχείων στην Ελλάδα, με την προϋπόθεση όμως για να γίνει εκτελεστή ως απόφαση σε βάρος αλλοδαπού δημοσίου, να προσυπογράψει ο υπουργός Δικαιοσύνης.
Η απόφαση προκαλεί την άμεση αντίδραση της γερμανικής πλευράς με εκπροσώπους του γερμανικού Δημοσίου να προσφεύγουν στο Εφετείο Αθηνών. Το Εφετείο κρίνει σωστή την απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, με αποτέλεσμα η Γερμανία να προσφύγει στον Άρειο Πάγο κατά της απόφασης του Εφετείου, με το επιχείρημα της ετεροδικίας, δηλαδή υποστηρίζοντας ότι δεν είναι δυνατόν να δικάζεται σε ξένη χώρα για τα εγκλήματα που διέπραξε στο παρελθόν. Το αίτημα αναίρεσης της απόφασης εκδικάζεται το 2000 ενώπιον του Αρείου Πάγου, ο οποίος με την υπ΄ αριθ. 11/2000 απόφαση της Ολομέλειας του, και με 16 υπέρ 4 κατά, απέρριψε την προσφυγή των Γερμανών.
Η Γερμανία αρνείται να καταβάλει τα ποσά που δια της άνω δικαστικής αποφάσεως οφείλει και έτσι ο Ιωάννης Σταμούλης προχωρά σε αναγκαστική εκτέλεση κατά περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού δημοσίου στην Ελλάδα. Το γερμανικό δημόσιο ασκεί αμέσως ανακοπή το 2002, η οποία και γίνεται δεκτή από τον Άρειο Πάγο και ως εκ τούτου η δικαίωση των θυμάτων του Διστόμου πέφτει στο κενό.
Το 2004 ο Σταμούλης επικαλείται τον Κανονισμό 44/2001 του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου δυνάμει του οποίου η ελληνική αμετάκλητη απόφαση του δικαστηρίου της Λιβαδειάς μπορεί να κηρυχτεί εκτελεστή σε άλλο κράτος-μέλος της Ε.Ε. Υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Σημίτη, είναι ο Φίλιππος Πετσάλνικος, ο οποίος δεν θα πάρει την ευθύνη της ρήξης των αγαστών σχέσεων με τη Γερμανία, τη στιγμή μάλιστα που έχει προηγηθεί «μετά κόπων και βασάνων» της κυβέρνησης που υπηρετεί, η είσοδος της Ελλάδας στην ΟΝΕ.
Στο μεταξύ, τον Ιούνιο του 2006, τέσσερα μέλη της οικογένειας Σφουντούρη που ξεκληρίστηκε στη σφαγή του Διστόμου απευθύνονται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο, προσφεύγοντας κατά των αποφάσεων της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης καθώς και των Γερμανικών Δικαστηρίων, οι οποίες αποστερούν από τις ενάγουσες και τους ενάγοντες την ατομική έννομη αξίωση αποζημίωσης ή αποκατάστασης έναντι της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Τα τέσσερα αδέλφια Σφουντούρη επιθυμούν την αναγνώριση του ότι η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση και τα γερμανικά δικαστήρια προσκρούουν με τις απορριπτικές αποφάσεις τους στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Και πέραν τούτου απαιτούν τον προσδιορισμό του ποσού αποζημίωσης μέσω του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στο κενό πέφτει και αυτή η προσπάθεια...
Στο παράλληλο δικαστικό μέτωπο ο Γιάννης Σταμούλης ζητάει την κατάσχεση περιουσίας του γερμανικού κράτους στην Ιταλία και για την ακρίβεια τη βίλα Βιγκόνι, στη Φλωρεντία, καθώς η Ιταλία έχει στο παρελθόν αποδεχθεί παρόμοιες αγωγές Ιταλών πολιτών. Έτσι ακολουθεί ένας δεύτερος δικαστικός γύρος που διαρκεί τέσσερα χρόνια μέχρι τον Νοέμβριο του 2008 να κηρυχθεί εκτελεστή η απόφαση της Λιβαδειάς στην Ιταλία.
Το Γερμανικό Δημόσιο προσφεύγει τότε στο Πρωτοδικείο Φλωρεντίας για να ακυρώσει την κατάσχεση αλλά το δικαστήριο απορρίπτει την προσφυγή του, με το Εφετείο της Φλωρεντίας να την απορρίπτει επίσης σε δεύτερο βαθμό. Στη συνέχεια και ο ιταλικός Άρειος Πάγος κρίνει ότι η κατάσχεση είναι νόμιμη, με αποτέλεσμα η Γερμανία να προσφύγει το 2009 στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Το Δικαστήριο τάσσεται κατά των θετικών αποφάσεων ιταλικών δικαστηρίων σχετικά με τη διεκδίκηση αποζημιώσεων για την περίπτωση του Διστόμου. Το βασικό νομικό διακύβευμα της δίκης αφορούσε το δικαίωμα στην ετεροδικία, δηλαδή το δικαίωμα της Γερμανίας να μην δικάζεται ως κράτος από δικαστήρια άλλων χωρών και επομένως να μην αναγνωρίζει τις αποφάσεις ξένων δικαστηρίων, όταν αυτά κρίνουν ότι η Γερμανία θα πρέπει να πληρώσει για τις θηριωδίες των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης τα ιταλικά δικαστήρια παραβίασαν το δικαίωμα ετεροδικίας της Γερμανίας, εγκρίνοντας κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού δημοσίου για να αποζημιώσουν τις οικογένειες των θυμάτων του ναζισμού στην Ιταλία, αλλά και του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, που επικυρώθηκε από τον Άρειο Πάγο και επιδίκασε αποζημίωση στα θύματα του Διστόμου.
«Το Δικαστήριο θεωρεί ότι η άρνηση των ιταλικών δικαστηρίων να αναγνωρίσουν την ασυλία συνιστά παράβαση των υποχρεώσεών τους απέναντι στο γερμανικό κράτος» ήταν η ανακοίνωση του προέδρου του Δικαστηρίου Χισάσι Οουάντα, κατά την ανάγνωση της απόφασης σε δημόσια συνεδρίαση στο Μέγαρο της Ειρήνης στη Χάγη. Ο ίδιος ωστ'οσο είχε τότε εκφράσει την έκπληξη και τη λύπη του για το γεγονός ότι η γερμανική κυβέρνηση αρνείται τις αποζημιώσεις και είχε καλέσει τις δύο πλευρές να διευθετήσουν το θέμα σε διμερείς διαπραγματεύσεις, διαπραγματεύσεις που από ότι έδειξε η μετέπειτα ιστορία δεν έγιναν ποτέ στα αλήθεια. Θέση για την απόφαση είχε πάρει τότε και η Διεθνής Αμνηστία η οποία σε ανακοίνωση της είχε κάνει λόγο για «μεγάλη οπισθοδρόμηση για την διεθνή προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», συμπληρώνοντας ότι «η ετεροδικία τίθεται υπεράνω των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
«Δυστυχώς μετά την έκδοση της απόφασης της Χάγης επικράτησε η άποψη ότι η υπόθεση του Διστόμου χάθηκε, πράγμα που είναι απολύτως ανακριβές», θα σχολιάσει στο tvxs.gr η Χριστίνα Σταμούλη, που κρατά το νομικό φάκελο της υπόθεσης Δίστομο και είναι και η ίδια μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Όπως εξηγεί: «Καταρχήν στη Χάγη η Ελλάδα παρενέβη ως μη διάδικος. Αυτό σημαίνει ότι η απόφαση της Χάγης δε δεσμεύει την Ελλάδα. Και δεύτερο και πιο σημαντικό ίσως για την ουσία της υποθέσεως είναι ότι η απόφαση της Χάγης έκρινε τρία θετικά σημεία κι ένα αρνητικό». «Τα τρία θετικά είναι ότι αναγνώρισε την πολιτειακή συνέχεια της σημερινής ενωμένης Γερμανίας, ότι οι πράξεις που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα κατά την περίοδο 1940-1941 είναι εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και τρίτον -που από εδώ πηγάζει και η παρεξήγηση ότι η υπόθεση χάθηκε- ότι αυτού του είδους οι αποζημιώσεις τις οποίες αναγνώρισε ότι οφείλει η Γερμανία δεν κρίνονται ενώπιον δικαστηρίων αλλά πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο διακρατικών διαπραγματεύσεων και συμφωνιών. Έτσι λοιπόν ουσιαστικά η Χάγη πήγε να κλείσει την πόρτα των δικαστικών διεκδικήσεων. Μόνο όμως ενώπιον των ιταλικών δικαστηρίων τα οποία δεσμεύσει η απόφαση», θα πει.
Οι υπουργοί Δικαιοσύνης που ποτέ δεν υπέγραψαν
«Η απόφαση του Αρείου Πάγου παραμένει εκτελεστή και προσωπικά είμαι έτοιμος να δώσω την άδεια για την εκτέλεσή της», δήλωσε ο υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος στην ειδική συνεδρίαση της Βουλής για τις γερμανικές αποζημιώσεις, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο μια υπόθεση-σταθμό νομικών και ιστορικών διεκδικήσεων που έχει παγώσει εδώ και 15 χρόνια. Πρόκειται για την πρώτη φορά στα αλήθεια που η Ελλάδα εμφανίζεται αποφασισμένη να αξιοποιήσει το δεδικασμένο του Διστόμου, που η ίδια στο παρελθόν αποδόμησε, παρεμποδίζοντας την εκτέλεσή του.
Το ζήτημα της αποζημίωσης των θυμάτων του Διστόμου έχει διαχρονικά αντιμετωπιστεί όχι ως νομικό αλλά ως πολιτικό ζήτημα. Η απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου για το Δίστομο, που με συντριπτική πλειοψηφία δέχθηκε ότι η Γερμανία δεν καλύπτεται από το προνόμιο της ετεροδικίας δεν στάθηκε αρκετή το 2001 να αποσπάσει την υπογραφή του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Μιχάλη Σταθόπουλου για συντηρητική δήμευση περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού κράτους επί ελληνικού εδάφους.
Το ρεπορτάζ της εποχής έκανε λόγο για την τότε «ευρωπαϊκή» συγκυρία της ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ, επί κυβέρνησης Σημίτη, που αποτέλεσε αποτρεπτικό παράγοντα για τον υπουργό να ανοίξει μέτωπο με το Βερολίνο. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Μιχάλης Σταθόπουλος υπό την πίεση των θυμάτων εξέφρασε τότε την πρόθεση του στον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη να υπογράψει την εκτέλεση της απόφασης του Πρωτοδικείου της Λιβαδειάς, δίνοντας μάλιστα το περιθώριο των 45 ημερών στον τότε πρωθυπουργό ώστε να υπάρξει πολιτική διαβούλευση για το θέμα. Ο Μιχάλης Σταθόπουλος τότε αντικαταστάθηκε αιφνιδίως από τον Φίλιππο Πετσάλνικο, αν και η πρόσφατη επιτυχία του να επιβάλλει την απόσυρση από τις ταυτότητες της αναγραφής του θρησκεύματος παρά τις αντιδράσεις, τον είχαν καταστήσει έναν επιτυχημένο υπουργό για τον οποίο δεν συνέτρεχαν λόγοι αντικατάστασης. Σημειώνεται ότι ο Φίλιππος Πετσάλνικος, σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βόννης για το οποίο εργάστηκε και ως επιστημονικός συνεργάτης. Στη Γερμανία ήταν όπου γνώρισε και τη Γερμανίδα σύζυγο του...
Το ζήτημα της υπογραφής του υπουργού Δικαιοσύνης προς αποκατάσταση των θυμάτων του Διστόμου τέθηκε εκ νέου με τη μορφή ερωτήσεων στη Βουλή και σε μετέπειτα υπουργούς Δικαιοσύνης. Στον αγώνα για την δικαίωση των θυμάτων του Διστόμου πρωτοστατεί μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τον πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα Μανώλη Γλέζο, ο καταγόμενος από το Δίστομο, βουλευτής Βοιωτίας Γιάννης Σταθάς. Ο κ. Σταθάς έθεσε το ζήτημα τόσο στην προηγούμενη κυβέρνηση με επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις του προς τους αρμόδιους κατά την τελευταία τριετία, επανέφερε όμως το ζήτημα απευθύνοντας επιστολές και προς τους αρμόδιους της παρούσας κυβέρνησης.
Τον Φεβρουάριο του 2013 ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Αντώνης Ρουπακιώτης, απαντώντας σε σχετική επίκαιρη ερώτηση του Γιάννη Σταθά σχετικά με τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων για τη σφαγή στο Δίστομο και παρουσία επιζώντων της σφαγής στη Βουλή, είχε δηλώσει ότι «χρεώνεται ο ίδιος προσωπικά να μείνει το θέμα ανοικτό». Είχε επίσης σημειώσει ότι πρέπει να εκτελεστεί η απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου η οποία επικύρωσε την απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς για τη συντηρητική κατάσχεση γερμανικής περιουσίας στην Ελλάδα, τονίζοντας ότι «δεν σημαίνει πως η υποχρέωση της Γερμανίας να καταβάλει αυτές τις αποζημιώσεις είναι πέραν των ορίων της νομιμότητας. Κάθε άλλο μάλιστα. Είναι ιστορικό της χρέος». Το ζήτημα έμεινε σε επίπεδο συζήτησης στη Βουλή χωρίς να δοθεί συνέχεια.
Κάθετα αντίθετος στο ενδεχόμενο να δώσει άδεια ώστε να εκτελεστεί κατά του γερμανικού δημοσίου η απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου για το Δίστομο, εμφανίσθηκε ο μετέπειτα υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου απαντώντας στη Βουλή σε ερώτηση του τότε βουλευτή των Ανεξάρτητων Ελλήνων Βασίλη Καπερνάρου. Παρέμβαση είχε κάνει τότε και ο Μανώλης Γλέζος από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ ζητώντας «εφαρμογή της δικαιοσύνης».
Ο κ. Αθανασίου είχε επικαλεστεί τότε τα προβλήματα που θα δημιουργούσε στις ελληνογερμανικές σχέσεις η αναγκαστική εκτέλεση κατά του γερμανικού δημοσίου και έκανε λόγο για πολιτικό θέμα. Η παροχή άδειας αναγκαστικής εκτέλεσης «άπτεται μίας γενικότερης πολιτικής», είχε πει εκτιμώντας ότι ενδεχόμενη υπογραφή από πλευράς του θα αποτελούσε «αποσπασματική κίνηση που θα όξυνε τις σχέσεις χωρίς να δίνεται οριστική λύση στο ζήτημα».
«Ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Χαράλαμπος Αθανασίου με τις δηλώσεις του εκτέλεσε ηθικά για δεύτερη φορά τα θύματα του Διστόμου», ήταν το δηκτικό σχόλιο του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα για το νέο τείχος που η Ελλάδα ύψωσε από μόνη της για το ζήτημα.
Ο Νίκος Παρασκευόπουλος δεν είναι η πρώτη φορά που άνοιξε το θέμα της δήμευσης γερμανικής περιουσίας. Τόσο ο Αλέξης Τσίπρας όσο και ο ίδιος είχε δώσει στίγμα προθέσεων πριν από έναν μήνα, επίσης στη Βουλή στη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. «Θα υπάρξουν διεκδικήσεις των κατοχικών δανείων και των αποζημιώσεων με την εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων», είχε πει τότε. Λίγες μόλις μέρες μετά τις εκλογές, στις 6 Φεβρουαρίου, ο Γιάνης Σταθάς σε επιστολή του προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, με κοινούς αποδέκτες την Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Πάνο Καμμένο, τον Νίκο Κοτζιά και τον Νίκο Παρασκευόπουλο, ο Διστομίτης βουλευτής επανέφερε το ζήτημα στην επικαιρότητα ζητώντας την εκτέλεση της δικαστικής απόφασης που δικαιώνει τα θύματα του Διστόμου. Στις 27 Φεβρουαρίου του 2015 σε επιστολή του προς την πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Γιάννης Σταθάς ζήτησε τη επανασύσταση της Διακομματικής Επιτροπής για τη Διεκδίκηση των Γερμανικών Αποζημιώσεων, τονίζοντας ότι αποτελεί ηθικό και ιστορικό καθήκον η συνέχεια της αποστολής της.
Ο Νίκος Παρασκευόπουλος σημείωσε ότι «περιμένει τον κατάλληλο χρόνο, τη στάθμιση των εθνικών, νομικών και πολιτικών ζητημάτων» για την εκτέλεση της απόφασης που δικαιώνει τα θύματα του Διστόμου. Επεσήμανε ωστόσο ότι ο «χρόνος εκτέλεσης της διαδικασίας» θα εξαρτηθεί από νομικά πολύπλοκα ζητήματα αλλά και από την «πολιτική διαπραγμάτευση» που θα επιχειρήσει η κυβέρνηση.
«Το γεγονός ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης εμφανίστηκε θετικός να υπογράψει τη δήμευση γερμανικής περιουσίας για την αποζημίωση των θυμάτων του Διστόμου είναι ένα πολύ θετικό πρώτο βήμα. Πρόκειται για μία δήλωση που με ικανοποιεί τόσο ως βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ αλλά πρώτα από όλα ως Διστομίτη. Περιμένουμε όμως να μπει και η υπογραφή επίσημα», σχολίασε στο tvxs.gr ο Γιάννης Σταθάς.
«Πρόκειται για μία πολύ σημαντική εξέλιξη, την οποία και χαιρετίζουμε. Όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση, σε πλήρη συμφωνία με τη ρητή εντολή του ελληνικού λαού αλλά και με τις δεσμεύσεις του πρωθυπουργού και του υπουργού Δικαιοσύνης κατά τις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή, προχωρά στις απαιτούμενες ενέργειες για την εκπλήρωση από τη Γερμανία του ισχυρά τεκμηριωμένου και απαράγραπτου υπέρτατου ηθικού και ιστορικού της χρέους προς την Ελλάδα. Η πρωτοβουλία της Προέδρου της Βουλής να αναβαθμίσει την Κοινοβουλευτική Επιτροπή Διεκδίκησης αποτελεί επίσης πολύ θετική ενέργεια και την συγχαίρουμε για αυτό. Σε κάθε περίπτωση, το ζήτημα της ανάδειξης της ιστορικής μνήμης και της απόδοσης δικαιοσύνης δεν περιορίζεται σε διμερές επίπεδο, αλλά είναι ένα ζήτημα ευρωπαϊκό και οικουμενικό», δηλώνει στο tvxs.gr το μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, Αριστομένης Συγγελάκης.
«Η κυβέρνηση οφείλει να προχωρήσει μεθοδικά και αποφασιστικά στη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών, χωρίς παλινωδίες και δεύτερες σκέψεις, καθώς έχει στο ζήτημα αυτό την ομόθυμη στήριξη όλων των πτερύγων της Βουλής και, κυρίως, την καθολική υποστήριξη του ελληνικού λαού. Ελπίζουμε ότι η ιστορική αναμφίβολα, συνεδρίαση θα είναι η απαρχή θετικών εξελίξεων που θα οδηγήσουν στη δικαίωση της θυσίας του ελληνικού λαού κατά την περίοδο της Κατοχής. Θεωρούμε επίσης ότι η δημοκρατική Γερμανία οφείλει να αρπάξει την ευκαιρία που της προσφέρεται για να αποδείξει ότι έχει τη βούληση να κλείσει οριστικά το μαύρο κεφάλαιο της χιτλερικής περιόδου και τις προϋποθέσεις να ηγηθεί της Ευρώπης», θα συμπληρώσει.
Μια απόφαση που στέλνει πολλαπλά μηνύματα
«Το ζήτημα της αποζημίωσης των θυμάτων των ελληνικών Ολοκαυτωμάτων αποτελεί πρωτίστως ηθικό ζήτημα», υπογραμμίζει ο Γιάννης Σταθάς. «Ακόμα και ολόκληρο το χρυσάφι του κόσμου να δοθεί στους επιζώντες και στους συγγενείς των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, οι χαμένες ανθρώπινες ζωές δεν ξεπληρώνονται», θα πει στο tvxs.gr.
«Τονίζουμε για άλλη μια φορά ότι με την απόδοση δικαιοσύνης θα σταλεί παράλληλα ένα ισχυρό μήνυμα αποτροπής στους όψιμους ζηλωτές του ναζισμού στην Ελλάδα, τη Γερμανία και όλη την Ευρώπη ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν θα έρθει κάποια στιγμή η ώρα που θα κληθούν να πληρώσουν για τα εγκλήματα τους. Και αυτό αποτελεί ένα ισχυρό διάβημα υπέρ της Δημοκρατίας και της ειρηνικής συμβίωσης των λαών», θα σχολιάσει από την πλευρά του ο Αριστομένης Συγγελάκης.
«Θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι το σύνθημά μας, σύνθημα που ενώνει τους Έλληνες και τους Γερμανούς δημοκράτες, είναι "Διεκδίκηση! Όχι εκδίκηση". Εμείς, οι απόγονοι των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας στην Ελλάδα, επιθυμούμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας κι εργαζόμαστε για τη φιλία και τη συνεργασία με τη Γερμανία και τον γερμανικό λαό, πιστεύουμε ακράδαντα ωστόσο ότι οι σχέσεις των δύο λαών πρέπει να έχουν ως θεμέλια την ειλικρίνεια, την ισότητα και τη δικαιοσύνη», λέει. «Η ώρα που θα καρποφορήσουν οι αγώνες δεκαετιών, οι αγώνες του Μανώλη Γλέζου, του Γιάννη Σταμούλη, του Ευάγγελου Μαχαίρα και των άλλων, σπουδαίων, αγωνιστών της Εθνικής μας Αντίστασης και του κινήματος διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών πλησιάζει! Αγωνιζόμαστε, αισιοδοξούμε, επαγρυπνούμε!», τονίζει ο Αριστομένης Συγγελάκης.
Όπως επισημαίνει ο Γιάννης Σταθάς, η Ελλάδα κατά τη διεκδίκηση της ηθικής και υλικής αποζημίωσης των θυμάτων του ναζισμού δε στρέφεται σε καμία περίπτωση κατά του γερμανικού λαού. Σε αυτό το πλαίσιο, την προηγούμενη εβδομάδα ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ είχε συνάντηση με βουλευτές του Die Linke, οι οποίοι τον διαβεβαίωσαν ότι θα σταθούν στο πλευρό της ελληνικής κυβέρνησης στον αγώνα διεκδίκησης των πολεμικών αποζημιώσεων όπως και του κατοχικού δανείου. Όπως λέει ο Διστομίτης βουλευτής τα στελέχη της γερμανικής Αριστεράς τον ενημέρωσαν ότι περιμένουν το πόρισμα της ελληνικής επιτροπής για το ακριβές ποσό των γερμανικών οφειλών προκειμένου να ξεκινήσουν τις διαδικασίες από την δική τους πλευρά σε εσωτερικό κοινοβουλευτικό επίπεδο. Ο Γιάννης Σταθάς τονίζει επίσης πως σην Γερμανία δεν είναι μόνο το Die Linke που στηρίζει τις ελληνικές αξιώσεις αλλά και απλός κόσμος που συμμετέχει σε αντιφασιστικές ομάδες αλλά και συνδικάτα, αλλά και μεμονωμένοι πολίτες που αναγνωρίζουν το ηθικό δίκαιο των ελληνικών αξιώσεων.
Τέλος, απάντηση στην εκδοχή που θέλει την κυβέρνηση να προχωράει στην επίσημη δήλωση ότι προτίθεται να υπογράψει τη δήμευση γερμανικής περιουσίας επί ελληνικού εδάφους προκειμένου να αποζημιωθούν τα θύματα της σφαγής του Διστόμου με στόχο να ασκήσει πολιτικές πιέσεις εν μέσω διαπραγματεύσεων με τους Ευρωπαίους εταίρους, δίνει ο Αριστομένης Συγγελάκης. «Δεν θα πρέπει να εκπλήσσονται κάποιοι κύκλοι για το γεγονός ότι τίθεται τώρα το ζήτημα από την κυβέρνηση. Οφείλουν να γνωρίζουν ότι πρόκειται για μία διαχρονική και ιστορικής σημασίας απαίτηση των θυμάτων της Κατοχής αλλά και συνολικά του ελληνικού λαού. Ένα ανεκπλήρωτο χρέος και ένας ιερός αγώνας που δεν προσφέρεται για "παρεξηγήσεις", ούτε επιδέχεται συμψηφισμούς!», σημειώνει.
«Οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, οι Ενώσεις Θυμάτων και το κίνημα διεκδίκησης στο σύνολό του αγωνίζονται με πείσμα για δεκαετίες διεκδικώντας δικαιοσύνη. Στα πέτρινα χρόνια της αδιαφορίας των ΜΜΕ με πίστη, αγώνα και υπομονή, κράτησαν ζωντανή τη φλόγα της ελπίδας. Είναι λοιπόν προσβλητικό και παντελώς αβάσιμο να λέγεται από κάποιες φωνές στη Γερμανία ότι πρόκειται για όψιμη επιδίωξη λόγω πολιτικών συγκυριών. Αντίθετα, η Γερμανική κυβέρνηςη πρέπει να θυμηθεί τις διακηρύξεις της περί ηθικής, συνέπειας και αμοιβαιότητας, που πρέπει να χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά των κρατών και πολύ περισσότερο των εταίρων. Ο αγώνας μας συνεχίζεται μέχρι τη δικαίωσή μας!», θα καταλήξει.
πηγη: tvxs.gr
Φέσια και στο ΙΚΑ εκτός από τις τράπεζες από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Εκατομμύρια ευρώ συνεχίζουν να χρωστούν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, ακολουθώντας ευλαβικά όλα αυτά τα έτη την τακτική του “δεν πληρώνω”. Περισσότερα από 250.000.000 ευρώ χρωστούν στις Τράπεζες ενώ το ύψος των οφειλών τους προς το ΙΚΑ από ασφαλιστικές οφειλές αγγίζει περίπου το μισό εκατομμύριο ευρώ.
Το ζήτημα των απλήρωτων δανείων των δυο κομμάτων ήρθε πάλι στη δημοσιότητα, έπειτα από σχετική ερώτηση που κατέθεσαν προς τους υπουργούς Οικονομικών και Δικαιοσύνης, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, Στάθης Παναγούλης και Νάσος Αθανασίου.
Οι βουλευτές καλούν να γνωστοποιηθεί το ακριβές ποσό που οφείλουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ενώ ταυτόχρονα προτείνουν να εξεταστεί το ενδεχόμενο να δεσμευτούν οι περιουσίες του πρώην πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά και του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Ευάγγελου Βενιζέλου ώστε να μην πληρώσει για ακόμη μια φορά τα “σπασμένα” ο ελληνικός λαός.
Τα δύο όμως κόμματα δεν χρωστούν μόνο στις Τράπεζες. Όπως είχε αποκαλύψει το HOTDOC, τα “χρωστούμενα” Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ στο ΙΚΑ από μη καταβληθείσες ασφαλιστικές εισφορές, το Σεπτέμβριο του 2012 ξεπερνούσαν το 1.5 εκατομμύριο ευρώ. Συγκεκριμένα, η ΝΔ όφειλε 1.446.451 ευρώ, ενώ το ΠΑΣΟΚ 352.535 ευρώ.
Τι έκαναν τότε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ;
Το 2012, λίγο πριν τις εκλογές, Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ ψήφισαν το νόμο 4038/2012, στο 21ο άρθρο του οποίου γίνεται λόγος για ρύθμιση των χρεών όσων χρωστούν στο ΙΚΑ. Αυτός ο νόμος ουσιαστικά έδωσε τη δυνατότητα στα κόμματα να πάρουν την “πολυπόθητη” ασφαλιστική ενημερότητα ώστε να λάβουν το ζεστό χρήμα της κρατικής επιχορήγησης στα χέρια τους.
«Τα κόμματα έχουν προβεί σε ρύθμιση των οφειλών τους προς το ΙΚΑ. Το ακριβές ύψος των οφειλών δεν μπορώ να σας το αναφέρω, γιατί αυτά είναι προσωπικά δεδομένα», είχε αναφέρει στο τεύχος 10 του HOTDOC, ο διοικητής του ΙΚΑ και γενικός διευθυντής τότε του ΠΑΣΟΚ, Ροβέρτος Σπυρόπουλος.
Όταν το περιοδικό επανέφερε το εν λόγω θέμα το Νοέμβριο του 2013, ζητώντας πληροφορίες αναφορικά με το τότε ύψος των χρεών των δυο κομμάτων προς το ασφαλιστικό ταμείο, ο κ. Σπυρόπουλος δήλωσε “Το Ίδρυμα έχει γραπτή διαβεβαίωση από τα κόμματα πως την ημέρα καταβολής της κρατικής επιχορήγησης μπορεί να λάβει τις μη καταβληθείσες ασφαλιστικές εισφορές. Κάτι τέτοιο θα γίνει την ερχόμενη εβδομάδα. Δεν υφίσταται κανένα πρόβλημα”.
Τι συμβαίνει τώρα
Πόσο όμως είναι το τωρινό ύψος των οφειλών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στο ΙΚΑ;
Το koutipandoras.gr επικοινώνησε με τον διοικητή του ΙΚΑ, Ροβέρτο Σπυρόπουλο, ο οποίος ευρισκόμενος στο εξωτερικό δεν μπόρεσε να μας δώσει συγκεκριμένο αριθμό του ποσού των οφειλών.
“Δεν γνωρίζω απ' έξω το ύψος. Για το ΠΑΣΟΚ είναι περίπου συνολικά 100.000 ευρώ, σε ρυθμισμένες 48 δόσεις. Για τη Νέα Δημοκρατία περίπου 300.000 ευρώ”.
Όπως δήλωσε ο κ. Σπυρόπουλος οι οφειλές των δυο κομμάτων παραμένουν ενταγμένες σε ρύθμιση και είναι εξυπηρετούμενες.
“Παρακρατούνται κατευθείαν τα χρήματα από το υπουργείο Εσωτερικών μέσω της χρηματοδότησης που λαμβάνουν τα κόμματα από το κράτος”.
Τα δυο, μέχρι πρότινος "μεγάλα κόμματα" την ίδια ώρα που προωθούσαν περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και κυνηγούσαν σαν "δαιμονισμένα" οφειλέτες του ΙΚΑ, δημιουργούσαν τα ίδια ένα τεράστιο κενό στα έσοδα του ταμείου αφού λάμβαναν τη μια ρύθμιση μετά την άλλη ώστε να τη βγάζουν...λάδι.
Χρωστώντας χιλιάδες ευρώ στο ταμείο, έψαχναν για τα "μάτια του κόσμου" να πατάξουν οφειλέτες, χωρίς να κοιτούν πρώτα να αποπληρώσουν το δικό τους χρέος.
Από την άλλη μεριά, το ΙΚΑ έδειξε μια τεράστια ανοχή στις καθυστερήσεις καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών των κομμάτων, κάτι το οποίο δεν φαίνεται να κάνει αντίστοιχα σε επιχειρήσεις που όντως το έχουν ανάγκη.
ΠΗΓΗ: koutipandoras.gr
«Μποναμάς» 1,2 δισ. σε... βαριά ονόματα
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Βαριές κατηγορίες εναντίον των εταιρειών Μότορ Όιλ και ΕΛΠΕ, που ανήκουν σε δύο από τις μεγαλύτερες επιχειρηματικές οικογένειες της χώρας (Βαρδινογιάννη και Λάτση), εξαπέλυσε την Τετάρτη στη Βουλή ο Δημήτρης Στρατούλης, με αφορμή «χαριστική», όπως είπε, ρύθμιση που είχε ψηφίσει η προηγούμενη κυβέρνηση και τώρα το ΠΑΣΟΚ προκαλεί τη σημερινή να την καταργήσει.
«Η τροπολογία χάριζε φόρους και πρόστιμα για το 2010, ύψους 1,2 δισ. ευρώ, τα οποία είχαν επιβληθεί σε δύο εταιρείες που έχουν διυλιστήρια, τη Μότορ Οϊλ και τα ΕΛΠΕ, ιδιοκτησίας Βαρδινογιάννη και Λάτση», επισήμανε χθες ο αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων στην κοινή συνεδρίαση των αρμόδιων επιτροπών της Βουλής για το νομοσχέδιο της ανθρωπιστικής κρίσης.
Αναφερόμενος στην ίδια τροπολογία που είχε κατατεθεί πρώτη φορά στις 2 Δεκεμβρίου 2013, σε άσχετο νομοσχέδιο, και τελικά ψηφίστηκε με την… τρίτη, σε άλλο νομοσχέδιο, στις 13 Μαρτίου του 2014 λόγω εσωτερικών αντιδράσεων του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Στρατούλης κατηγόρησε τις δύο εταιρείες ότι «είχαν πραγματοποιήσει τριγωνικές συναλλαγές για πώληση και αγορά πρώτων υλών με ενδιάμεσες offshore που είχαν στην Κύπρο. Τους εντόπισαν, μπήκαν τα πρόστιμα και μετά τους τα χάρισαν».
Στην ίδια τροπολογία υπήρχε διάταξη και για την απορρόφηση των υποκαταστημάτων των κυπριακών τραπεζών από την Τράπεζα Πειραιώς, με την οποία, όπως είπε ο αναπληρωτής υπουργός, επίσης χαρίζονταν φόροι λόγω «ειδικής και όχι καθολικής διαδοχής» των κυπριακών τραπεζών.
Ο Δημήτρης Στρατούλης έκανε την καταγγελία στη Βουλή | EUROKINISSI
«Την ίδια στιγμή που κάποιοι χάνουν τη δουλειά τους, χαρίζονταν εκατομμύρια σε επιχειρηματικά συμφέροντα», πρόσθεσε και συνέχισε στο ίδιο μήκος κύματος με ακόμη πιο βαριές καταγγελίες: «Εμείς θα φορολογήσουμε και θα τιμωρήσουμε αυτά τα φαινόμενα. Εχουμε ισχυρή πολιτική βούληση, αλλά και κάτι που δεν είχαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Εμάς δεν μας κρατάει κανείς από αυτούς στο χέρι, γιατί δεν μας έχει χρηματοδοτήσει προεκλογικούς αγώνες και γιατί δεν μας έχει δώσει μίζες ούτε στα κόμματά μας ούτε στα στελέχη μας».
Τα σχόλια, πάντως, στο περιστύλιο από στελέχη της αντιπολίτευσης έκαναν λόγο για συνέχιση της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑ «να δημιουργεί εχθρούς στο εσωτερικό και το εξωτερικό μπροστά στα δικά του αδιέξοδα».
Αφορμή για την τοποθέτηση του κ. Στρατούλη στάθηκε μια γραπτή ερώτηση του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή (Β. Κεγκέρογλου, Γ. Δριβελέγκας), με την οποία ζητούσαν ονόματα και ενημέρωση για το πότε θα ανακτήσει η κυβέρνηση το 1,2 δισ. «που κατά τις δηλώσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ χαρίστηκαν σε 2-3 μεγαλοεπιχειρηματίες».
Η τοποθέτηση του ΠΑΣΟΚ
Απαντώντας στην τοποθέτηση του αναπληρωτή υπουργού, ο Γιάννης Κουτσούκος από το ΠΑΣΟΚ υπενθύμισε ότι κατά την ψήφιση της τροπολογίας, οι μισοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ήταν αυτοί που αντέδρασαν μπροστά στην επιχειρηματολογία του τότε υπουργού Οικονομικών Γ. Στουρνάρα, αλλά «τα κόμματα που είχαν ζητήσει ονομαστική ψηφοφορία (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝ.ΕΛΛ., Χρυσή Αυγή) αποχώρησαν ομαδικά για να περάσει». Ο βουλευτής του μικρότερου πλέον κόμματος της Βουλής προκάλεσε την κυβέρνηση να φέρει άλλο νόμο που καταργεί τη ρύθμιση αυτή.
«Τα τρία κόμματα που λέτε, είχαν όλα μαζί 101 βουλευτές. Ακόμη και κανένας να μην έλειπε, η τροπολογία θα περνούσε με τις 142 ψήφους των Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ», ανταπάντησε ο κ. Στρατούλης και πρόσθεσε πως η κυβέρνηση έχει για το θέμα αυτό την ίδια βούληση, όπως και για τις γερμανικές πολεμικές επανορθώσεις.
Το δημοσίευμα της «Εφ.Συν.» στις 14.3.2014 με τίτλο «Πέρασαν στη Βουλή την τροπολογία-σκάνδαλο» ήταν η μόνη αναφορά τότε στα ΜΜΕ για το θέμα |
Για την ιστορία η τροπολογία είχε ψηφιστεί με 142 ναι, 88 όχι, 4 παρών, ενώ απουσίαζε σύσσωμη η Χρυσή Αυγή, πολλοί βουλευτές από ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝ.ΕΛΛ. και ΔΗΜΑΡ, ενώ στο ΠΑΣΟΚ άλλοι ψήφισαν ναι, άλλοι όχι, άλλοι «παρών» και άλλοι έλειπαν.
Υπενθυμίζεται ότι για το ζήτημα που ρύθμιζε η τροπολογία και που μόνο η «Εφ.Συν.» είχε αναδείξει, είχαν ασκηθεί πιέσεις στον τότε γενικό γραμματέα Δημοσίων Εσόδων και σημερινό βουλευτή του Ποταμιού Χάρη Θεοχάρη ώστε να «τακτοποιήσει» το θέμα με εγκύκλιό του, αλλά εκείνος αρνήθηκε, με αποτέλεσμα να επιλεγεί η νομοθετική λύση από τη Βουλή. Λίγες εβδομάδες μετά την ψήφισή της, ο κ. Θεοχάρης απομακρύνθηκε με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου από τη θέση του και οι πληροφορίες της «Εφ.Συν.» επιμένουν ότι η κίνηση αυτή δεν ήταν άσχετη με το όλο ζήτημα.
Σύμφωνα πάντως με εκτιμήσεις ανθρώπων της αγοράς, το πρόβλημα ξεκίνησε όταν με μια παρερμηνεύσιμη διάταξη σε νόμο του πρώην υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, επιβλήθηκαν τα εν λόγω υπέρογκα πρόστιμα στο συνολικό τζίρο των εταιρειών και όχι στο δηλωμένο κέρδος, και μάλιστα για λάθος λόγο, καθώς δεν επρόκειτο για τριγωνικές συναλλαγές.
«Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρχουν τριγωνικές συναλλαγές σε άλλες περιπτώσεις», σημειώνουν οι ίδιες πηγές, εξηγώντας ότι π.χ. η αγορά αργού πετρελαίου από τη Σαουδική Αραβία μέσω μπρόκερ στην Κύπρο δεν εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία.
ΠΗΓΗ: efsyn.gr
Καταγγελία Ρωμανιά: ''Για τα σκουπίδια'', οι μελέτες που βασίστηκαν οι μειώσεις στις συντάξεις, υπό καθοδήγηση της τρόικας
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Κατερίνα Μπρέγιαννη
«Για τα σκουπίδια» οι μελέτες που έγιναν οι μειώσεις στις συντάξεις και οι αυξήσεις των ορίων ηλικίας κατήγγειλε ο Γενικός Γραμματέας Κοινωνικής Ασφάλισης, Γιώργος Ρωμανιάς. Χαρακτήρισε τις αναλογικές αυτές μελέτες «αντιεπιστημονικές» και «αβάσιμες» ενώ δεσμεύτηκε ότι θα επανεξεταστούν και θα διορθωθούν (Video). Επιπλέον όπως διαπίστωσε οι απαράδεκτες αυτές μελέτες έγιναν υπό καθοδήγηση της τρόικας. «Απορώ πως τις δέχθηκαν οι δικοί μας» είπε χαρακτηριστικά ο γενικός γραμματέας. Ο Γ. Ρωμανιάς διευκρίνισε ότι οι μελέτες αυτές «δεν λαμβάνουν καθόλου υπόψη –σαν να μην υπάρχει- την περιουσία και τις αποδόσεις της περιουσίας».
Συγκεκριμένα όπως δήλωσε στην εκπομπή Κοινωνία Ωρα Mega: «Έμεινα κατάπληκτος –και κυριολεκτώ γιατί ξέρετε ότι έχω κάνει αναλογιστικές μελέτες- όταν διαπίστωσα ότι στις παραδοχές των αναλογιστικών μελετών αυτών, στις οποίες επαναλαμβάνω στηρίχτηκαν οι μειώσεις των συντάξεων και οι αυξήσεις των ορίων ηλικίας και όλα τα δυσμενή μέτρα, δεν έχει ληφθεί υπόψη καν η υφιστάμενη περιουσία, ούτε οι αποδόσεις της περιουσίας των Ταμείων, του συνολικού ασφαλιστικού συστήματος.»
Τέλος αναφέρθηκε αναλυτικά στις συντάξεις χηρείας που στο δημόσιο χρήζουν όπως είπε επανεξέτασης. Είναι προβλήματα που κληρονομήθηκαν από την προηγούμενη κυβέρνηση και τώρα θα κληθούν οι χήρες που παίρνουν σύνταξη δύο συντάξεις μία από το δημόσιο και μία από κάποιον άλλο φορέα, να επιλέξουν. Θα πρέπει δηλαδή να γίνουν υπεύθυνες δηλώσεις ώστε να επιλέξουν ποια από τις δύο συντάξεις θα λαμβάνουν. Ο Γ. Ρωμανιάς διαβεβαίωσε ότι όλες οι αδικίες και τα «απίθανα» που συμβαίνουν θα καταργηθούν με ειδικό νόμο και θα διορθωθούν.
Ρεσιτάλ στρεψοδικίας από τον Κ. Καραγκούνη (Video)
Ο εκπρόσωπος τύπου της Ν.Δ. κ. Καραγκούνης νομίζει ότι ασκεί αντιπολίτευση επιδιδόμενος σε συνεχείς στρεβλώσεις στις δηλώσεις άλλων. Ξεκίνησε από το Δίστομο με αφορμή τη χθεσινή δήλωση του υπ. Δικαιοσύνης και συνέχισε διαστρεβλώνοντας τα λεγόμενά του Γενικού Γραμματέα ενώπιον του. Εκτέθηκε ανεπανόρθωτα στην προσπάθεια του να δημιουργήσει εντυπώσεις του τύπου «όλοι ίδιοι είμαστε». Ο Γενικός Γραμματέας ξεκαθάρισε σε απόλυτο τόνο ότι «ούτε ένα ευρώ δεν έχει δοθεί από τα ταμεία για το χρέος, από αυτή την κυβέρνηση».
ΠΗΓΗ: avgi.gr
Π. Σκουρλέτης: Εντός του 2015 η σταδιακή αύξηση του κατώτατου μισθού, κανένα νέο Μνημόνιο δεν θα υπάρξει
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Kατερίνα Μπρέγιαννη
«Εντός του 2015 η πρώτη δόση της σταδιακής αύξησης του κατώτατου μισθού» δήλωσε ο υπουργός Εργασίας Π. Σκουρλέτης και πρόσθεσε ότι δεν έχει λογική να υπάρξει κανένα νέο Μνημόνιο εξηγώντας ότι «ο ελληνικός λαός έχει ανάγκη από έναν άλλο δρόμο και πρέπει να το συνειδητοποιήσουν αυτό και οι εταίροι.»
Ο Π. Σκουρλέτης ερωτώμενος στην εκπομπή Κοινωνία Ώρα Mega, για το χρονικό πλαίσιο των νέων μέτρων είπε ότι έρχονται άμεσα και θα αποδώσουν. Ο υπουργός τόνισε να μην δημιουργούνται λάθος εικόνες στον κόσμο, άλλο οι τροϊκανοί, άλλο το Brussel Group που δεν θα έχει κανένα πολιτικό ρόλο και εξουσία.
Ο υπουργός εργασίας διαβεβαίωσε ότι "δεν έχουμε την σχέση που είχαν οι προηγούμενοι με την τρόικα". Στόχος της νέας κυβέρνησης είναι να αποκατασταθεί μια σχέση εμπιστοσύνης. Οι συζητήσεις δεν θα γίνουν στη βάση μνημονιακών μέτρων, αλλά στη βάση συνεργασίας και ανταλλαγής τεχνικών γνώσεων και εμπειρίας.
Εξήγησε επιπλέον ότι ο γερμανικός παράγοντας θέλει να αξιολογήσει τη συμφωνία όπως τον συμφέρει, αλλά το δικό τους πρόγραμμα δεν πέτυχε πουθενά και κανείς δεν το αναγνωρίζει ως επιτυχημένο. Το σχέδιο είναι να καθυστερήσουμε για να «μας περάσουν τη θηλιά» να μας αναγκάσουν να συμβιβαστούμε με τους δικούς τους όρους και υπό τα ασφυκτικά όρια της οικονομικής δυσπραγίας.
"Ο ελληνικός λαός με τη ψήφο του τάραξε τα λιμνάζοντα νερά της Ευρώπης" εξήγησε ο υπουργός και διαβεβαίωσε ότι τα πράγματα θα είναι πολύ καλύτερα για τον ελληνικό λαό από εδώ και πέρα.
Ο υπουργός Εργασίας έθεσε, όπως είπε, το θέμα της αποκατάστασης του κατώτατου μισθού και παρ' όλη την αναταραχή που δημιούργησε αρχικά, δεν υπήρξαν κατ' ιδίαν αντιδράσεις. "Ήμασταν η μόνη χώρα που έθεσε το ζήτημα να εγκαταλειφθούν οι πολιτικές λιτότητες και να αποκατασταθεί η δημοκρατία στην Ευρώπη" σημείωσε προσθέτοντας ότι: "Ο κ. Σόιμπλε πρέπει να εξηγήσει γιατί η Γερμανία καθιέρωσε πρόσφατα τον κατώτατο μισθό" ενώ όπως υποστήριξε στον κ. Άσμουσεν είπε: Ότι εσείς το κάνατε, εμείς γιατί όχι.
Ο Π. Σκουρλέτης σε ερώτηση για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα είπε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση δεν είχε προϋπολογίσει κονδύλια για τη συνέχιση του. Αναφορικά με το δημοψήφισμα διευκρίνισε ότι δεν υπάρχει στην ατζέντα, αυτή τη στιγμή.
Αναφορικά με το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων είπε ότι με ευθύνη των προηγούμενων κυβερνήσεων που δεν είχαν ασχοληθεί με το θέμα η πλειοψηφία των Γερμανών πολιτών δεν γνωρίζουν τίποτα για αυτό. Το συγκεκριμένο θέμα δεν μπαίνει στη διαπραγμάτευση αλλά η πολιτική του διάσταση έγκειται στη δημιουργία ενός κλίματος διεκδίκησης.
Η κυβέρνηση έχει ταράξει τα νερά. Σε κάθε περίπτωση θα οδηγηθούμε σε μια καλύτερη κατάσταση στο τέλος των διαπραγματεύσεων που θα έχει εξασφαλιστεί η αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού.
ΠΗΓΗ: avgi.gr
Ψηφίστηκε επί της αρχής το νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Υπερψηφίστηκε επί της αρχής στις αρμόδιες επιτροπές της Βουλής το νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και την πάταξη της διαφθοράς, εν αναμονή πάντως αλλαγών σε δύο τουλάχιστον άρθρα.
Το νομοσχέδιο υπερψηφίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, όπως επίσης και από τη ΝΔ, τη Χρυσή Αυγή, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. Το ΚΚΕ ψήφισε «παρών».
Η συζήτηση του νομοσχεδίου, συνεχίζεται επί των άρθρων.
ΠΗΓΗ: avgi.gr
ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr
Νίκος Μπογιόπουλος
H εξαιρετικά… αντιφοροκλεπτική σκέψη του κ.Βαρουφάκη την οποία μετέφερε στους συναδέλφους του στο Eurogroup, να… καλωδιώνονται φοιτητές, οικιακές βοηθοί και τουρίστες, να μπαίνουν στα μαγαζιά και να λειτουργούν σαν φορολογικοί τουριστορουφιάνοι, φοιτητορουφιάνοι και νοικοκυρές-ρουφιάνοι του υπουργείου Οικονομικών, μας θύμισε μια παλιότερη παρεμφερή σκέψη. Είχε διατυπωθεί τον Γενάρη του 2013 στο δελτίο ειδήσεων του «Σκάι» από τον αξιότιμο κύριο Μπάμπη Παπαδημητρίου.
Παραθέτουμε αυτούσιο το απόσπασμα από εκείνο το σχόλιο του εν λόγω περί της σπουδαιότητας της ύπαρξης καθώς και της ανάγκης παροχής προστασίας προς εκείνο το είδος ανθρώπου που ο ίδιος ο κύριος Μπάμπης το είχε αποκαλέσει... «φορολογικό καρφί»:
«Καθυστερούμε συνεχώς στα πιο κρίσιμα πράγματα. Θα σου πω ένα. Πρέπει να γίνει το Μάρτη το τελευταίο μνημόνιο και είναι χαρακτηριστικό. Λέει ότι πρέπει να φτιαχτεί νομοθεσία που θα προστατεύει ποιον; Το καρφί. Το φορολογικό καρφί. Γιατί; Γιατί σε όλο τον κόσμο που έχουν προχωρήσει και λένε ότι κάτι καταφέρνουμε με τη φοροδιαφυγή, καλύτερο από εμάς. Τι γίνεται; Ο άνθρωπος που έχει να καταγγείλει είναι προστατευμένος. Και έτσι μπορεί να καταγγείλει τον συνεργάτη του (!), τον φίλο του (!!), τον αδερφό του (!!!) - τα θαυμαστικά, και λίγα είναι, είναι δικά μας - ακόμα και τον εξάδελφό του. Το λέω αυτό για τον Παπακωνσταντίνου. Άρα πρέπει να φτάσουμε σε αυτό το σημείο».
Αυτή ήταν η άποψη του κυρίου Μπάμπη που δυστυχώς η αποτύπωσή της «χάνει» στο ηλεκτρονικό «χαρτί». Και τούτο γιατί είναι δύσκολο στο γραπτό λόγο να αποδοθεί πάντα όλο το εύρος του πάθους με το οποίο εκφράζεται κανείς στον προφορικό λόγο. Με άλλα λόγια θέλουμε να σημειώσουμε ότι τη στιγμή που ο Παπαδημητρίου έλεγε όσα διαβάσατε είχε ένα απαράμιλλο πάθος. Μια έντονη έξαψη. Ένα ιδιαίτερο λίγωμα. Ειδικά, μάλιστα, όταν αναφερόταν στη λέξη «καρφί»...
Εκεί δε που η διακύμανση στον τόνο της φωνής του δεν άφηνε κανένα περιθώριο παρερμηνείας για την ιερή του πίστη ότι αν υπάρχει «άνθρωπος - σύμβολο» στην εποχή μας αυτός δεν είναι παρά ο «άνθρωπος - καρφί», ήταν όταν σημείωνε πως «πρέπει» ο «άνθρωπος - καρφί» να προστατεύεται (κάτι σαν την Καρέτα - Καρέτα, δηλαδή), για να επιτελεί, ακριβώς, το θεάρεστο, «πατριωτικό» και νομοταγές έργο του. Δηλαδή... να καρφώνει τον συνεργάτη, τον φίλο, τον αδερφό του...
Τότε ήταν, λοιπόν, που είχαμε ακούσει στο πλαίσιο του δημόσιου διαλόγου ότι το να καρφώνεις είναι ένα από τα βασικά ηθικά «προτερήματα - χαρίσματα» που πρέπει να διακρίνει κάποιον στο σύστημα που υπηρετεί ο κ. Παπαδημητρίου. Πράγμα που καμία – φυσικά - έκπληξη δε μας είχε προκαλέσει. Να όμως που τώρα η λογική του «φορορουφιάνου» επιστρέφει από τα… «Αριστερά».
Ως εκ τούτου κι αφούο φορολογικός ρουφιανοτουρισμός αποτελεί πλέον «αριστερή» πρόταση, ας την δώσουμε τη σημασία που της «αξίζει». Τουτέστιν, ας προσπεράσουμε το ιλαρόν και φαιδρόν της συνταγής Βαρουφάκη για την πάταξη της φοροδιαφυγής, κι ας αναρωτηθούμε: Αν αποδεχτούμε ότι μια τέτοια πρακτική είναι «καλή», τότε γιατί να μην την επεκτείνουμε ως ηθικό πρότυπο και πέραν των φορολογικών ζητημάτων. Για παράδειγμα:
Γιατί να μη μαθαίνουμε εξ απαλών ονύχων τα παιδιά να καρφώνουν τον «κακό» συμμαθητή τους στον διευθυντή; Γιατί να μην εισαχθεί διάταξη στο εργατικό δίκαιο να καρφώνει ο εργαζόμενος τον «κακό» εργαζόμενο στον εργοδότη; Γιατί να μην μπολιάσουμε τη συνείδηση των ανθρώπων με τον κανόνα ο γείτονας να καρφώνει τον «κακό» γείτονα στη δημοτική αστυνομία κ.ο.κ.; Γιατί, δηλαδή, να μπορεί μόνο ο «καλός» φορολογούμενος ή το τσιράκι της φορολογικής Αρχής να καρφώνει τον «κακό» φορολογούμενο και να μην μπορούν όλοι να τους καρφώνουν όλους και για οποιοδήποτε λόγο;!
Φυσικά, εδώ τίθεται ένα ερώτημα: Ποιος είναι ο «καλός» και ποιος είναι ο «κακός»; Πώς ξέρουμε ότι σε ένα καθεστώς νομιμοποιημένης σπιουνιάς δεν θα έχουμε το φαινόμενο που έλεγε ο Ρασούλης: «Κακοί ντυθήκανε καλοί, κάνουν πως "μπεμπενίζουν"»...
Σε αυτό το λεπτό ζήτημα, αγαπητοί συνέλληνες, ένας ήταν ανέκαθεν ο κριτής: Η Υπέρτατη Αρχή! Το διαχωρισμό μεταξύ «καλών καρφιών» και «κακών καρφωμένων και ρουφιανεμένων» τον διαφυλάσσει, τον εγγυάται και τον επιτελεί η Υπέρτατη Αρχή. Για παράδειγμα:
Εφόσον η Υπέρτατη Αρχή είναι ο Μακάρθι, τότε «καλός» είναι ο καταδότης, εκείνος δηλαδή που καταδίδει συναδέλφους ή συνανθρώπους του στα όργανα του Μακαρθισμού (σ.σ.: και μη μας πει κανείς ότι αυτά δεν γίνονται στη Δημοκρατία, διότι Δημοκρατία είχαν στις ΗΠΑ επί Μακάρθι, όπως δημοκρατία είχαμε και εδώ επί Μακρονήσου...).
Παρομοίως, αν η Υπέρτατη Αρχή είναι ο Παττακός και ο Μακαρέζος τότε «καλός» είναι ο χαφιές της χούντας. Αν η Υπέρτατη Αρχή είναι η Γκεστάπο, τότε «καλό» καρφί είναι ο δοσίλογος και ο κουκουλοφόρος κ.ο.κ.
Και τώρα – βουνότο δίκιο σας - θα πείτε: Μα τι σχέση έχουν όλα αυτά με την Αριστερά; Που κολλάνε τα περί Μπάμπη, τα περί Μακάρθι, τα περί χούντας κλπ; Ε, λοιπόν, καμία σχέση δεν έχουν! Αυτό ακριβώς λέμε και μείς! Αυτό φωνάζουμε! Ότι δεν έχουν καμία σχέση! Αυτό ακριβώς!
Κι αυτός είναι ο λόγος που το «χοντρύναμε». Μπας και συνεννοηθούμε ότι υπάρχουν και όρια. Που δεν επιτρέπουν να ακολουθείται παντού η τακτική του «κρέας – ψάρι». Μπας και συνεννοηθούμε ότι:
Με τέτοιες σαχλαμάρες όχι μόνο δεν πατάσσεται η φοροδιαφυγή, όχι μόνο δεν επέρχεται φορολογική δικαιοσύνη (θέμα στο οποίο θα αναφερθούμε σε επόμενο σημείωμα), αλλά εκείνο που γίνεται είναι να περνάει υποδόρια η λογική πως το κρατικώς επιδοτούμενο ρουφιανιλίκι μπορεί να έχει και «αριστερό» (!) - τάχα - πρόσημο.
Αλλά, τόσο ο κ.Βαρουφάκης όσο και οι υπόλοιποι με αντίστοιχες «έξυπνες ιδέες» ας φροντίσουν να «ξεκαλωδιωθούν» γρήγορα απ’ αυτές. Οι λόγοι είναι απλοί. Πρώτος λόγος: Το ρουφιανιλίκι δεν είχε, δεν έχει και δεν θα έχει ποτέ (ποτέ!) ουδεμία σχέση με ό,τι είναι καταγεγραμμένο στη συνείδηση του λαού και στην Ιστορία αυτού του τόπου ως Αριστερά. Ου- δε-μί –α! Δεύτερος λόγος: Ουδείς τους έχει επιτρέψει να φορτώσουν τις τέτοιες «έξυπνες ιδέες» τους στην Αριστερά.
πηγη: enikos.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή