Του  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ*

Από κυβερνητικά στελέχη με διάθεση υπεκφυγής, αλλά και με ειλικρίνεια από πολλούς αγωνιστές, τίθεται το ερώτημα:

‘’Μπορούσε να κάνει κάτι άλλο η κυβέρνηση;’’

Υπάρχει ο γνωστός κύκλος χρέος-δάνειο-μνημόνια, στον οποίο τελικά υποτάσσεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Ένας άλλος δρόμος για την ελληνική κοινωνία που θα άφηνε πραγματικά πίσω τον εφιάλτη των μνημονίων της  λιτότητας, της ανεργίας και της εργασιακής βαρβαρότητας, θα ξεκινούσε απαραίτητα από το σπάσιμο αυτού του κύκλου.

Αφετηρία για αυτή τη ρήξη, στις παρούσες συνθήκες, θα μπορούσε να ήταν η άρνηση πληρωμών για το χρέος.

Με ταυτόχρονη καταγγελία (και όχι παράταση) των σχετικών δανειακών συμβάσεων χρέους, μη αναγνωρίζοντας τη νομιμότητα του ίδιου του χρέους και διεκδικώντας την γενική αθέτηση και διαγραφή του.

Μόνο για το 2015 αυτό θα σήμαινε όφελος 22,37 δις, δηλαδή θα χωρούσαν δύο προγράμματα Θεσσαλονίκης.

Τυπικά, η  στάση πληρωμών δεν προϋποθέτει δήλωση αποχώρησης από την ευρωζώνη ή την ΕΕ. Θα σήμαινε ωστόσο, πράγματι,  διακοπή χρηματοδότησης από την ΕΚΤ και τους μηχανισμούς της ΕΕ, στους οποίους άλλωστε ανήκει πλέον το ελληνικό χρέος.

Πρέπει επομένως το βήμα αυτό να είναι προετοιμασμένο και συνειδητό. Κυρίως, να είναι έτοιμο το επόμενο αλλά και η ολόκληρη η ακολουθία βημάτων, που θα αντιστοιχούν σε μια συνεκτική λογική ρήξης. Διαφορετικά, ο αντίπαλος θα είχε στα χέρια του την κατάρρευση των τραπεζών και τη συνακόλουθη καθίζηση σε όλη την παραγωγική οικονομική δραστηριότητα με κλείσιμο επιχειρήσεων,  αδυναμία πληρωμών και εκτίναξη της ανεργίας ή/και στάση πληρωμής μισθών.

Απαντήσεις σε αυτό υπάρχουν: Αυτοτέλεια νομισματικής πολιτικής, εθνικοποίηση τραπεζών, έλεγχος κινήσεων κεφαλαίου, εθνικοποίηση μεγάλων επιχειρήσεων, δημοσιονομική πολιτική με κριτήριο τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας και όχι την εξυπηρέτηση του χρέους. Η απαγόρευση εξόδου κεφαλαίων, η διασφάλιση των λαϊκών μικρο-καταθέσεων και η επίταξη των ‘’χοντρών’’ πορτοφολιών σε κατεύθυνση χρηματοδότησης από τις τράπεζες της  επαναλειτουργίας επιχειρήσεων και νέων επενδύσεων, θα ήταν το αναγκαίο αίμα για μια αναπτυξιακή δυναμική που θα δημιουργούσε νέες θέσεις παραγωγικής εργασίας και πλούτο.

Όλα αυτά βεβαίως,  σημαίνουν ότι ερχόμαστε σε ρήξη και φεύγουμε από την ευρωζώνη και την ΕΕ. Δεν υπάρχει μαγικός τρόπος να γίνουν  με ‘’διμερή’’ τρόπο.

Η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, είναι αναγκαία, αλλά όχι και ικανή συνθήκη για ανεξάρτητη νομισματική και δημοσιονομική πολιτική με κριτήριο την κοινωνική και οικονομική αναγέννηση των λαϊκών στρωμάτων. Θα αποτελέσει όπλο άμυνας και ανάσχεσης της εισαγωγής προϊόντων των πολυεθνικών και ανεργίας και ενίσχυσης των παραγωγικών δυνατοτήτων, της απασχόλησης και των εξαγωγών.

Τα οφέλη θα είναι προσωρινά εάν δεν συνοδευτούν ταχύτατα με ένα πρόγραμμα αξιοποίησης των συνολικών παραγωγικών δυνατοτήτων και του πλούτου της χώρας, με μοχλό ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων, βάθρο τη δημόσια κοινωνική ιδιοκτησία, όπλο τον εργατικό έλεγχο και τελικά με αποφασιστικό παράγοντα  την ανάδειξη του κόσμου της εργασίας σε κέντρο των κοινωνικών εξελίξεων.

Το αποφασιστικό κριτήριο για την εισαγωγή σε ένα άλλο δρόμο, είναι ακριβώς η επιλογή για ανατροπή του ταξικού συσχετισμού δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας, η αντικαπιταλιστική ανατροπή.

Διαφορετικά, τα παραπάνω οφέλη θα είναι μονομερή και ταξικά ιδιοτελή αν τα διαχειριστούν οι εκπρόσωποι του ελληνικού κεφαλαίου, που θέλουν να τα οικοδομήσουν πάνω στην απαξίωση των μισθών και να βάλουν το παραδάκι στην τσέπη τους. Αντίθετα, χρειάζονται συνδυασμένα μέτρα αύξησης των μισθών (έναντι και πιθανής υποτίμησης), δημόσια δίκτυα εξασφάλισης βασικών αγαθών και υπηρεσιών, επιβολή καθεστώτος ελέγχων, διατίμησης και μείωσης τιμών με κρατική παρέμβαση σε απαραίτητα εισαγόμενα αγαθά.

Η λυσσώδης αντίσταση της αστικής τάξης και του διεθνούς κεφαλαίου, πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Θα υπάρχουν επίσης προς επίλυση πολλά οικονομικά, πολιτικά ή/και τεχνικά ζητήματα. Από θέματα που σχετίζονται με τη μεταβατική περίοδο  εισαγωγής νέου νομίσματος και την έλλειψη εισαγώγιμων πρώτων υλών για τη βιομηχανική παραγωγή, μέχρις ζητήματα που θα αφορούν την αδυναμία αυτόματης αναίρεσης των πρωτοφανών στρεβλώσεων που έχουν δημιουργηθεί στη δομή της ελληνικής οικονομίας λόγω της έκθεσής της στην τοξική λειτουργία της ΕΕ και της καπιταλιστικής νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Ας δούμε κατ’ αρχήν τα αντικειμενικά δεδομένα: Έχει η ελληνική οικονομία την παραγωγική  δυνατότητα να μπει σε ένα άλλο δρόμο ή πρόκειται για μια ‘’κατεστραμμένη χώρα, που δεν παράγει τίποτα’’;

Σε αντίθεση με πολλές απόψεις που αναπαράγουν συνειδητά ή από άγνοια ή αφέλεια τις σύγχρονες εκδοχές της θεωρίας της ‘’ψωροκώσταινας’’, η πραγματικότητα λέει ότι η Ελλάδα συνδυάζει ένα σύνολο θετικών αντικειμενικών δεδομένων. Έχει ορυκτό και ενεργειακό πλούτο, παραγωγικό κλίμα, σημαντική βιομηχανική  παράδοση, υψηλό μορφωτικό επίπεδο στην εργατική τάξη, εξαιρετικό επιστημονικό δυναμικό, πλεονεκτική γεωγραφική θέση, παράδοση καλής γειτονίας με τις χώρες της περιοχής, αλλά και ιστορία και πολιτισμό με ιδιαίτερο φορτίο.

Στην Ελλάδα, έχει παραχθεί ή είναι δυνατό να παραχθεί οτιδήποτε θα ήταν απαραίτητο, σε συνδυασμό με ένα πλαίσιο ισότιμων διακρατικών ανταλλαγών, έξω από τον καταστροφικό καταμερισμό και τους περιορισμούς που επιβάλλει η ΕΕ.  Σε κάθε περίπτωση, οι δυνατότητες αυτές δεν είναι μικρότερες, από  χώρες σαν την Ισλανδία (με κύριο προϊόν το βακαλάο) ή ακόμη και την Αργεντινή, για να μιλήσουμε με χώρες που απέδειξαν ότι τα οφέλη τους από επιλογές ρήξης –και παρά τον περιορισμένο και ατελή χαρακτήρα αυτής- ήταν σαφώς μεγαλύτερα από τις προσωρινές δυσκολίες.

Ένας αντικαπιταλιστικός δρόμος στην Ελλάδα, θα πρόσθετε ‘’αντικειμενικά’’ ένα ουσιώδη παράγοντα για μια παραγωγική αναγέννηση, τον οποίο η σύγχρονη καπιταλιστική λειτουργία εκ των πραγμάτων οδηγεί σε μαρασμό: Την συνένωση (και μάλιστα σε πλήρη λειτουργία και αξιοποίηση) ενός παραγωγικού ιστού που σήμερα υπο-αξιοποιείται (σχεδόν στο 65% σε ότι αφορά τη βιομηχανική παραγωγή και ακόμη λιγότερο στην αγροτική) και του συνολικού εργατικού παραγωγικού δυναμικού που σήμερα φυτοζωεί  στην ανεργία, την ξενιτιά ή την υποαπασχόληση. Η αντικαπιταλιστική διέξοδος περιλαμβάνει την ‘’επίταξη’’ και λειτουργία  του πρώτου παράγοντα, με στήριγμα και υποκείμενο την εργατική τάξη και την καθολική της ένταξη στην παραγωγική διαδικασία.

‘’Μα δε θα μας κάνουν πόλεμο; Πως θα τα καταφέρουμε μόνοι μας;’’

Τα προβλήματα στην Ελλάδα, είτε αφορούν το χρέος και τη λιτότητα, είτε αφορούν θέματα καταπάτησης της λαϊκής κυριαρχίας και δημοκρατίας, δεν είναι μοναδικά. Αντίθετα, μια προοπτική ρήξης στην κατεύθυνση των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, θα έχει θετική πολλαπλασιαστική επίδραση στις εργατικές τάξεις και τους λαούς των άλλων χωρών της ΕΕ.

Μια επιλογή ρήξης θα αφαιρέσει δύναμη από την ευρωζώνη, ενώ αντίθετα η παραμονή σε αυτήν, ενδυναμώνει τον εκβιαστικό και εκφοβιστικό της ρόλο.

Η ίδια αντίληψη της δυναμικής των πραγμάτων, ισχύει σε ότι αφορά την συμπεριφορά των κοινωνικών δυνάμεων στο εσωτερικό της Ελλάδας:

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη από μια εργατική τάξη, πολιτικά οργανωμένη, που θα ‘’ταυτίζεται’’ με μια εφαρμοζόμενη εργατική πολιτική στην οποία θα βλέπει πραγματικά τα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντά της.

Ένας άλλος δρόμος, συνδυάζει αφενός μια  στάση πληρωμών με διπλή αποδέσμευση από ευρωζώνη και ΕΕ και αφετέρου, μια αντικαπιταλιστική κατεύθυνση οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης.

Είναι δύο προϋποθέσεις ποιοτικά αλληλένδετες, χωρίς σχέση τυπικής χρονικής αλληλουχίας όπως το αντιλαμβάνεται στατικά το ΚΚΕ, αλλά με δυνατότητα, ανάλογα με τους λαϊκούς αγώνες η μία πτυχή να σύρει ή/και να δρα πολλαπλασιαστικά και δυναμικά στην άλλη, ώστε να τεθεί το αποφασιστικό ζήτημα της εξουσίας και της αντικαπιταλιστικής επανάστασης.

Ο άλλος δρόμος, μπορεί να διανοιχτεί μόνο με την ηγεμονία των εργατικών αναγκών στις λαϊκές διεκδικήσεις και να περπατηθεί νικηφόρα μόνο με την εργατική τάξη στο τιμόνι της κοινωνίας και τελικά με όλο τον πλούτο και όλη την εξουσία στα χέρια των εργαζομένων και των οργάνων τους.

Όμως, υπάρχει η αντίρρηση, ότι:

‘’θα μας κόψει η ΕΕ την χρηματοδότηση και θα πεινάσουμε’’.

Στην πραγματικότητα, οι εισροές (πχ ΕΣΠΑ) είναι μικρό κλάσμα μπροστά στην αιμοδοσία της αποπληρωμής του χρέους. Η ΕΕ δε χρηματοδοτεί καμία ανάπτυξη παρά μόνο την στήριξη της δραστηριότητας των μεγάλων πολυεθνικών, την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, την υποστήριξη των ιδιωτικοποιήσεων

Όμως,

‘’αν θα πάμε στη δραχμή, σε συνδυασμό με την υποτίμησή της, δε θα γιγαντωθεί το χρέος;’’.

Αυτό είναι επιχείρημα μόνο όσων έχουν σκοπό να πληρώσουν ένα χρέος και όχι να αρνηθούν την αποπληρωμή του.

Άλλο επιχείρημα:

‘’Θα δημιουργηθούν προβλήματα τροφοδοσίας σε καύσιμα, φάρμακα και άλλα βασικά είδη’’.

Όμως, η ΕΕ ούτε παράγει, ούτε μας χαρίζει πετρέλαιο. Η πρόσδεση της Ελλάδας σε αυτήν, η οποία πχ επιβάλει εμπάργκο στις πωλήσεις του Ιράν, είναι που μας περιορίζει και όχι το σπάσιμο αυτής της δέσμευσης. Φάρμακα παράγονται και στην Ελλάδα, η κρατική εθνική φαρμακοβιομηχανία έχει παράδοση και δυνατότητα γρήγορης επανα-συγκρότησης, ενώ το διεθνές εμπόριο σε ένα περιβάλλον ακύρωσης των πατεντών, δίνεις άλλες και φτηνότερες δυνατότητες.

Ωστόσο,

‘’δε θα απομονωθούμε από την Ευρώπη και τον κόσμο;’’

Από τις 50 χώρες στην Ευρώπη και τις 240 σε ολόκληρο τον κόσμο, στην ΕΕ συμμετέχουν 28 και στην ευρωζώνη συμμετέχουν 20 χώρες. Μειονέκτημα και όχι πλεονέκτημα είναι ο περιορισμός στην ΕΕ. Η ευρωζώνη αποδεικνύεται το βασικό και αιώνιο λίκνο εξέλιξης μιας ευρύτερης καπιταλιστικής κρίσης, με την Ελλάδα μέσα σε αυτή, να είναι στο ρόλο του πειραματόζωου των αντεργατικών πολιτικών και οι εργαζόμενοι να αποτελούν τα θυσιάσματα.

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 1/3/2015

ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ REUTERS

Στο υψηλότερο επίπεδο από τον Μάρτιο του 2013 ανήλθε το Φεβρουάριο ο δείκτης διάλυσης του ευρώ (Euro Break-up Index -ΕΒΙ) σύμφωνα με έρευνα του Reuters που πραγματοποιήθηκε από τις 26 έως τις 28 Φεβρουαρίου και στην οποία συμμετείχαν 980 ιδιώτες και «θεσμικοί» επενδυτές.

Το πρακτορείο σημειώνει πως το 38% των ερωτηθέντων επενδυτών δήλωσαν τον Φεβρουάριο ότι αναμένουν διάλυση της ευρωζώνης μέσα στους επόμενους μήνες, όταν τον Ιανουάριο το αντίστοιχο ποσοστό ήταν στο 24,3%. Σημειώνεται πως ο δείκτης EBI είχε καταγράψει ιστορικό υψηλό 73% τον Ιούλιο του 2012, ενώ τον Ιούλιο του 2014 είχε υποχωρήσει στο 7,6%.

Παράλληλα, αναλυτές της αγοράς συναλλάγματος αναφέρουν πως η ισοτιμία ευρώ – δολαρίου έχει εισέλθει βραχυπρόθεσμα σε καθοδική τροχιά. Όπως αναφέρουν αν διασπαστεί η στήριξη του 1,1171 δολαρίου, τότε θα δοκιμαστεί το χαμηλό της στήριξης του 1,1158.  Αντιθέτως αν διασπαστεί η τεχνική ανοδική αντίσταση του 1,1212 δολαρίου, τότε η ισοτιμία θα δοκιμάσει το 1,1244.

πηγη: iskra.gr

Της ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ*

Πήραμε μια ανάσα, είπε χτες ο Αλέξης Τσίπρας στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, πάμε τώρα να εφαρμόσουμε την πολιτική μας

Ας βάλουμε -προς ώρας- στην άκρη τη συμφωνία μας ή όχι με τον τρόπο διαπραγμάτευσης, ας βάλουμε στην άκρη το αν η συμφωνία ήταν νίκη, ήττα ή το καλύτερο που θα μπορούσε να επιτευχθεί κι ας μεταφερθούμε 4 μήνες μετά την υπογραφή της. Όταν, σύμφωνα και με τον ίδιο το πρωθυπουργό, θα κριθούν όλα...

Μπορεί η κυβέρνηση στην Ελλάδα να άλλαξε, όμως δεν άλλαξαν οι εταίροι στην ΕΕ.

Ούτε οι επιδιώξεις τους, ούτε η γλώσσα που χρησιμοποιούν. Κι επειδή τα τελευταία πέντε μνημονιακά έτη μάθαμε να «αποκρυπτογραφούμε» αυτή την περίπλοκη γλώσσα των «θεσμών», αλλά και τις επιδιώξεις τους, δεν ήταν δύσκολο να υποθέσει κανείς ότι εκείνη την Παρασκευή στο Γιούρογκρουπ η ελληνική κυβέρνηση θα αντιμετώπιζε την απειλή να γίνει «της Κύπρου» (όπως διέρρεαν τα στελέχη της τις επόμενες μέρες) ή την απειλή «υπογράφετε νέο μνημόνιο η χρεοκοπείτε» (όπως παραδέχτηκε δημόσια στην Κεντρική Επιτροπή ο Γ. Δραγασάκης). Νομίζω ότι κάθε πολίτης αυτής της χώρας ήταν βέβαιος ότι αυτές ακριβώς θα ήταν οι απειλές. Και ότι κάθε πολίτης αυτής της χώρας είναι βέβαιος ότι ίδιες -και χειρότερες- θα είναι οι απειλές τον Ιούνιο.

Τι θα χει αλλάξει ως τότε; Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι τότε τα πράγματα θα είναι καλύτερα, γιατί ως τότε θα έχει εφαρμόσει την πολιτική της. Ισχυρίζεται ότι η «παράταση» των 4 μηνών, ακόμη και με την αναγνώριση από πλευράς μας του χρέους, της δανειακής σύμβασης και της επιτροπείας, είναι κρίσιμος χρόνος που θα λειτουργήσει υπέρ της Ελλάδας. Δυστυχώς όμως, ο χρόνος λειτουργεί υπέρ του ισχυρού -και ο ισχυρός δεν είναι σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα...

Εντελώς ψυχρά: αν όλα κυλήσουν απρόσκοπτα όπως τα περιγράφει το μέιλ Βαρουφάκη, σε 4 μήνες από τώρα οι εταίροι θα μας καλέσουν για να κάνουν «ταμείο». Και θα πουν: «εφαρμόσατε την πολιτική που θέλατε, πόσα έσοδα είχατε;» -και μάλιστα σε σχέση με τα «προσδοκώμενα έσοδα» που είχαν εγγραφεί στον προϋπολογισμό του 2015 από την κυβέρνηση Σαμαρά (δηλαδή κάτι απίστευτα νούμερα, μιας και ο Σαμαράς με το Χαρδούβελη έφτιαξαν προϋπολογισμό με δήθεν 4% πλεόνασμα!). Τι θα έχει να απαντήσει τότε η κυβέρνηση αν όλα γίνουν όπως τα περιγράφει το μέιλ Βαρουφάκη;

Καταρχάς, είναι αποδεκτό και από την ίδια την κυβέρνηση ότι τα μέτρα Βαρουφάκη δεν συνιστούν ούτε παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, ούτε επανεκκίνηση της οικονομίας. Είναι ένας συνδυασμός της πολιτικής που ήδη εφαρμόζεται -με τα γνωστά υφεσιακά αποτελέσματα- με κάποια μέτρα ανακούφισης από την ανθρωπιστική κρίση (όπως την αποκαλεί η κυβέρνηση). Άρα δεν συζητάμε για έσοδα από την αύξηση της παραγωγικής δραστηριότητας μέσα σε 4 μήνες...

Η κυβέρνηση βασίζει την πολιτική της για τα έσοδα σε τρεις πυλώνες: το φορολογικό, την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου και τον εξορθολογισμό στον δημόσιο τομέα (το μέιλ λέει και για αύξηση ΦΠΑ και διάφορα άλλα ωραία, αλλά για την ώρα -είπαμε- θα μείνουμε μόνο σε αυτά που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι όντως θα κάνει, γιατί τα άλλα διαβεβαίωσε ο Γιάνης ότι ήταν στάχτη στα μάτια των κουτόφραγκων...). Ακόμη κι αν σε μια βδομάδα ψηφιστεί το δικαιότερο φορολογικό σύστημα του πλανήτη, που θα φορολογεί τους πλούσιους και θα έχει τη δυνατότητα να βρει και όλες τις πηγές φοροδιαφυγής, αυτό θα αποδώσει καρπούς στα δημόσια ταμεία σε ένα χρόνο και βάλε -κοινή λογική. Το ίδιο ισχύει για την πάταξη του λαθρεμπορίου -σε 4 μήνες ίσα που προλαβαίνεις να επιλέξεις (ίσως) το καλύτερο σύστημα ανίχνευσης του λαθρεμπορίου καυσίμου και να ξεκινήσεις να το εφαρμόζεις πιλοτικά -τα έσοδα θα έρθουν όμως σε βάθος χρόνου.

Οι φορολογικοί έλεγχοι στους μεγαλοεπιχειρηματίες, τα πρόστιμα στους λαθρέμπορους και τους μεγαλοφοροδιαφεύγοντες (όσα δεν τα χει ήδη σβήσει χαριστικά η προηγούμενη κυβέρνηση με τις ωραίες της τροπολογίες κι όσα δεν έχουν παραγραφεί...) ή στη λίστα Λαγκάρντ και τις οφ-σορ, δεν μπορούν ούτε αυτά να αποφέρουν μερικά δις σε 4 μήνες. Και τις καλύτερες προθέσεις να έχουν (που δεν τις είχαν ως τώρα) οι (αποδεκατισμένοι) ελεγκτικοί μηχανισμοί, υπάρχει και το δικαίωμα ένστασης και προσφυγής στη δικαιοσύνη των κατηγορουμένων -ακόμη και με το καλύτερο σενάριο, σε 4 μήνες λίγοι θα πληρώσουν αυτό που τους αναλογεί.

Τι μένει; Η μείωση των Υπουργείων από 16 σε 10, ακόμη και με νέους Οργανισμούς με μειωμένες δομές (παρότι δεν είναι σοβαρή πολιτική πρόταση, όταν χρειάστηκε 30 ολόκληρες μέρες για να βγουν οι εξουσιοδοτικές αποφάσεις για τους αναπληρωτές υπουργούς, να λέει η κυβέρνηση ότι σε 3 μήνες θα έχει φτιάξει νέους Οργανισμούς στα Υπουργεία, αλλά ας το παραβλέψουμε και αυτό) δεν σημαίνει έσοδα στα δημόσια ταμεία -άντε κάνα νοίκι να γλιτώσεις.

Από την άλλη, από τη στιγμή που η κυβέρνηση δεσμεύεται μέσω του μέιλ Βαρουφάκη ότι δεν θα σταματήσει τις ιδιωτικοποιήσεις, τότε απεμπολεί τομείς που ήταν όντως κερδοφόροι για το δημόσιο και μάλιστα βραχυπρόθεσμα: για παράδειγμα, ζεστό χρήμα εισέφερε στα ταμεία του κράτους κάθε μήνα ο ΟΠΑΠ, όμως είναι συντελεσμένη ιδιωτικοποίηση την οποία η κυβέρνηση δεσμεύτηκε ότι δεν θα πάρει πίσω...

Πόσο μάλλον όταν η ελληνική κυβέρνηση έχει δεσμευτεί με τη συμφωνία του Γιούρογκρουπ ότι θα πληρώσει όλες τις δόσεις των δανείων που έρχονται, και μάλιστα στην ώρα τους, με αποτέλεσμα ο Γ. Βαρουφάκης να δηλώνει: «Είναι σίγουρο ότι μέσα στον Μάρτιο θα έχουμε αδυναμία πληρωμής της δόσης για το ΔΝΤ και μέσα στον Ιούλιο της δόσης για την ΕΚΤ». Άρα τι; Ξαναλέμε, εντελώς ψυχρά: σε 4 μήνες οι «εταίροι» θα κάνουν ταμείο. Και στο ταμείο αυτό, όποιος νομίζει ότι αυτό που θέλουν οι «θεσμοί» είναι ένας τύπου αστικός εκσυγχρονισμός (οι «βαθιές μεταρρυθμίσεις» που λέει η κυβέρνηση) που δεν τον έκαναν οι προηγούμενοι, θα διαψευστεί οικτρά. Στο «ταμείο» οι εταίροι δεν θα ρωτήσουν πόσα νομοσχέδια ψηφίστηκαν, αλλά πόσα ήταν τα έσοδα –έτσι συνηθίζουν να κάνουν.

Μήπως σε 4 μήνες θα είναι περισσότερη η στήριξη που απολαμβάνει η κυβέρνηση κι έτσι θα πετύχει καλύτερη συμφωνία; Ε εδώ και οι «θεσμοί» θα κληθούν να παίξουν το ρόλο τους! Αφού η ελληνική κυβέρνηση αποδέχτηκε την επιτροπεία, το επόμενο διάστημα θα αναγκαστεί να μπει στο γνωστό -και ταπεινωτικό- αλισβερίσι να εγκριθούν από τους «θεσμούς» τα νομοσχέδια, να αλλάζουν οι διατάξεις γιατί δεν τις θέλει η ΕΚΤ και τα σχετικά. Και αυτό το αλισβερίσι θα γίνεται υπό το φόβο της δόσης, των ομολόγων, των δηλώσεων του Ντράγκι και της απειλής του «πιστωτικού γεγονότος». Ήδη πήραμε μια πρόγευση με την μη έγκριση των προτάσεων της κυβέρνησης για τα στελέχη στα ΔΣ των τραπεζών. Όπως και από τα δύο νομοσχέδια που ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεσμεύτηκε ότι θα κατατεθούν πριν το Γιούρογκρουπ και αυτοδιαψεύστηκε την επόμενη μέρα. Όσο λοιπόν το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» ή το «εθνικό σχέδιο συμφωνίας» (όπως το ονόμασε τώρα ο Τσίπρας) θα ξηλώνεται ή θα απομειώνεται υπό την επιτροπεία των «θεσμών», οι ιδιωτικοποιήσεις θα προχωράνε, η ανεργία και η φτώχεια θα παραμένει, τόσο η κυβέρνηση θα γίνεται και πιο ανακόλουθη στα μάτια του κόσμου που τη στηρίζει...

Ως τον Ιούνη, που το ίδιο δίλημμα «μνημόνιο ή χρεοκοπία» θα ξανατεθεί από τους αξιότιμους «εταίρους» με χειρότερους όρους, μιας και το επιχείρημά τους θα εμπλουτιστεί: «Εφαρμόσατε την πολιτική σας για 4 μήνες και δεν έφερε έσοδα. Τώρα ή θα κάνετε αυτό που λέμε εμείς ή θα χρεοκοπήσετε». Τότε ποια ακριβώς θα είναι η μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη; Αν βαδίσουμε στο δρόμο του μέιλ Βαρουφάκη και στο "πάση θυσία στο ευρώ" (όπως μετονομάστηκε πλέον το «καμιά θυσία για το ευρώ»), καμία.

Οπότε, αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν έχει σκοπό, μέσα στους επόμενους 4 μήνες, τουλάχιστον να δημεύσει μερικές περιουσίες και τραπεζικούς λογαριασμούς για να βρει τα δις που θα λείπουν από τα κρατικά ταμεία (βάζοντας φυλακή όσους καταλήστευσαν δημόσιο πλούτο όλα αυτά τα χρόνια) ή να διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, όπως έλεγε -και αυτά όμως μονομερείς ενέργειες θα θεωρηθούν, γιατί η Τρόικα κατεξοχήν υπερασπίζεται αυτούς που μας λήστευαν όλα αυτά τα χρόνια- τότε ο χρόνος θα μετράει εις βάρος μας. Γιατί δεν θα χουμε κανένα «χαρτί» στη διαπραγμάτευση. Απλά, ψυχρά, υπολογιστικά.

Ο μόνος τρόπος να λειτουργήσει υπέρ μας αυτό το τετράμηνο είναι να αλλάξουμε ρότα: σε αυτό το χρόνο να προετοιμαστούμε για τη ρήξη με τους εταίρους, την έξοδο από την ευρωζώνη και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Το «καλό» της διαπραγμάτευσης ήταν πως έδειξε ότι, ακόμη και με τις καλύτερες προθέσεις και τις καλύτερες θέσεις εκκίνησης, το πολύ να επιστρέψεις με ένα μνημόνιο που απλώς θα περιέχει και κάνα μέτρο για να μην πεθαίνει κόσμος στο δρόμο –και μόνο αυτό.

Ούτε παραγωγική ανασυγκρότηση, ούτε επανεκκίνηση της οικονομίας, ούτε έξοδο από την κρίση. Γιατί το Μνημόνιο στην πραγματικότητα δεν είναι οι δόσεις και το χρέος. Είναι το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, οι ιδιωτικοποιήσεις, η μετατροπή της χώρας σε μια μεγάλη Ειδική Οικονομική Ζώνη με φτηνό εργατικό δυναμικό: από αυτά οι πιστωτές μας θα κερδίσουν -τελικά- πολύ περισσότερα. Το παράδειγμα της Ανατολικής Γερμανίας είναι εύγλωττο και πολύ κοντινό.

Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει και έχουμε μπροστά μας ένα τετράμηνο για να αποκτήσουμε πραγματικό όπλο στο τραπέζι. Όπλο απαλλαγής από την ουσία του Μνημονίου και την απειλή του «πιστωτικού επεισοδίου». Απλά, ψυχρά, υπολογιστικά. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί κανείς σε τέσσερις μήνες να πει ότι δεν ήξερε τι θα αντιμετωπίσει...

* Η Δέσποινα Κουτσούμπα είναι μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, περιφερειακή σύμβουλος Αττικής και συνδικαλίστρια στο υπουργείο Πολιτισμού

Είναι αυτονόητο πως το άρθρο εκφράζει τις απόψεις του συντάκτη του

πηγη: iskra.ge

ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ’Η ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΣΟΪΜΠΛΕ ΠΡΟΣ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΡΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 

Οι πρόσφατες «συμφωνίες» της Ελλάδας στο eurogroupαντί να χαλαρώσουν τις πιέσεις σε βάρος της χώρας μας, μάλλον αποθράσυναν τους πιστωτές.

Δεν έχει προλάβει να στεγνώσει το «μελάνι» των συμφωνιών, που αρκετοί στον ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισαν ως ετεροβαρείς και οι εκβιασμοί σε βάρος της νέας κυβέρνησης και της Ελλάδας έχουν φτάσει σε τέτοια σημεία κορύφωσης, τα οποία δεν έχουν φτάσει ούτε ίσως στις χειρότερες στιγμές των προηγούμενων χρόνων.

Η χώρα απειλείται ανοικτά με χρεοκοπία από τον Σόιμπλε, ο οποίος συμπεριφέρεται στην Αθήνα ως «αγκιστρωμένο ψάρι» και ως αμετάθετα εξαρτημένη από τις δόσεις των «θεσμών».

Παρά τις συμφωνίες στο eurogroup, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) δεν δέχεται τα ελληνικά ομόλογα ως εγγυήσεις για την παροχή ρευστότητας στις τράπεζες, δεν αυξάνει το πλαφόν έκδοσης εντόκων γραμματίων του δημοσίου πέραν των 15 δισ. για το 2015, η Κομισιόν δεν δίνει χρηματοδότηση πριν τον Απρίλη και εφ’ όσον ολοκληρωθεί η «αξιολόγηση» και η συμφωνία, ενώ τα ξένα fundsδεν φαίνεται να «επενδύουν» στα έντοκα γραμμάτια του δημοσίου, επιδιώκοντας να μην καλυφθεί η έκδοση των επόμενων ημερών.

Οι πιστωτές και πρώτα απ’ όλα το Γερμανικό δίδυμο Μέρκελ – Σόιμπλε, εκβιάζουν με πνίξιμο τη χώρα, αν στις επόμενες μέρες δεν προσφέρει «γη και ύδωρ» και δεν εφαρμόσει πλήρως τη συμφωνία, προχωρώντας άμεσα στις επιθυμητές γι' αυτούς μεταρρυθμίσεις (στην πραγματικότητα απορρυθμίσεις).

Η κυβέρνηση μέσα σε αυτές τις εφιαλτικές συνθήκες και μπροστά στους ωμούς εκβιασμούς δεν διαθέτει καμιά άλλη επιλογή από το να εφαρμόσει πλήρως και με συνέπεια το πρόγραμμά της.

Ο δρόμος της υποταγής δοκιμάστηκε, αποδοκιμάστηκε και απέτυχε.

Η επιλογή, επίσης, της δύσμορφης ισορροπίας ανάμεσα στις συμφωνίες με τους εταίρους και των ριζοσπαστικών κυβερνητικών δεσμεύσεων είναι ατελέσφορος και ανασφαλής.

Αυτήν την ώρα όσο ποτέ ο τόπος χρειάζεται τόλμη, αποφασιστικότητα και ριζοσπαστική, μέχρι τέλους, εναλλακτική πρόταση.

ΦΑΝΗΣ ΔΕΛΗΣ

Ο ΣΟΪΜΠΛΕ ΕΚΒΙΑΖΕΙ ΜΕ ΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

«Με ενδιαφέρει ελάχιστα το τι λένε οι Έλληνες στις συνεντεύξεις τους ή οπουδήποτε αλλού. Εμένα με ενδιαφέρει σε τι έχουν δεσμευτεί. Και αν δεν τα τηρήσουν, θα υποστούν οι ίδιοι τις συνέπειες», δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας στην εκπομπή «Berlin direkt» του δεύτερου καναλιού της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ZDF.

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ήταν ο «άνθρωπος της εβδομάδας» για την εκπομπή και μίλησε για την κρίση του ευρώ, την πολιτική του έναντι της Ελλάδας και τη σχέση του με τη νέα ελληνική κυβέρνηση.

«Αν ζητούσε η ελληνική κυβέρνηση τη συμβουλή μου, θα έλεγα “συμπεριφερθείτε έτσι ώστε να βρείτε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη, διότι χρειάζεστε την εμπιστοσύνη των επενδυτών, των τραπεζών”. Έτσι όπως συμπεριφέρονται ή έτσι όπως αυτό εκλαμβάνεται στα διεθνή ΜΜΕ, δεν έχω την αίσθηση ότι ενισχύεται πραγματικά η εμπιστοσύνη και αυτό με αφήνει άναυδο διότι, κατά τη δική μου άποψη, αυτό δεν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας», ανέφερε χαρακτηριστικά ο B. Σόιμπλε.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια της εκπομπής προβλήθηκε σκηνή από ομιλία του Γερμανού χριστιανοδημοκράτη στη Στουτγκάρδη, όπου ο κ. Σόιμπλε, αναφερόμενος στη συνάντησή του με τον Γιάνη Βαρουφάκη στο Βερολίνο λέει αστειευόμενος ότι «προσπάθησε πρώτα να με κολακέψει - ότι είμαι ένας από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους- αλλά κατάλαβα τι πήγαινε να κάνει διότι δεν είμαι ηλίθιος».

«Η ΜΠΟΥΝΤΕΣΤΑΓΚ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΛΛΑΓΗ»

Σε άλλη συνέντευξή του, στο πρώτο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD, ο κ. Σόιμπλε δηλώνει ότι κατανοεί την έλλειψη εμπιστοσύνης στη γερμανική κοινή γνώμη για τη "μεταρρυθμιστική" διάθεση της Ελλάδας.

«Δεν είναι να απορεί κανείς, αν λαμβάνει υπόψη του τη ρητορική που ακούει από την Ελλάδα», λέει, αλλά επισημαίνει ότι δεν είναι αυτό το αποφασιστικό, αλλά το για ποιο πράγμα έχουμε δεσμευτεί:

«Το κείμενο που συμφωνήσαμε στο eurogroup είναι σαφές - μόνο αυτό είναι η βάση για τη συγκατάθεση της Βουλής και η κάθε εκταμίευση απαιτεί ομόφωνη απόφαση όλων των 18 κρατών-μελών της ευρωζώνης. Στη Γερμανία έχουμε ξεκάθαρη ρύθμιση ότι η Μπούντεσταγκ πρέπει να συμφωνήσει σε κάθε αλλαγή. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, ισχύει αυτό που έχουμε συμφωνήσει».

Εκφράζει δε την ελπίδα ότι η ελληνική κυβέρνηση θα αξιοποιήσει την τετράμηνη παράταση που δόθηκε για να ολοκληρώσει τις μεταρρυθμίσεις. «Είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης - αλλά κυρίως της Ελλάδας. Αν θέλουν βοήθεια, πρέπει να κάνουν αυτό που έχει συμφωνηθεί. Η Ελλάδα τον τελευταίο καιρό έχει δυσκολέψει αρκετά την θέση της, με αυτή τη ρητορική που έξω από την Ελλάδα δύσκολα μπορεί να γίνει κατανοητή», δηλώνει ο Γερμανός «τσάρος» της οικονομίας.

«ΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΝ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΘΕΙ Η ΠΡΩΤΗ ΔΟΣΗ»

Απαντώντας σε ερώτηση εάν η δήλωση του Γιάνη Βαρουφάκη σε σχέση με τις πληρωμές της Ελλάδας στην ΕΚΤ αποτελούν απειλή ή ακόμη και εκβιασμό, ο κ. Σόιμπλε τονίζει: «Ούτε το ένα ούτε το άλλο, διότι έχει υπογράψει ότι η Ελλάδα θα τηρήσει όλες τις υποχρεώσεις της πλήρως και έγκαιρα. Γνωρίζει -πρέπει να το γνωρίζει, διότι είναι υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας και καθηγητής Οικονομίας, άρα τα ξέρει όλα αυτά- ότι τη στιγμή που δεν θα πληρώσει εγκαίρως την πρώτη δόση, αυτό σημαίνει πιστωτικό γεγονός. Το τι θα συμβεί τότε στην Ελλάδα, δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του και να ευθύνομαι γι' αυτό».

Σε ό,τι αφορά ενδεχόμενο κουρέματος ή ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών επισημαίνει ότι «αποφασιστικό είναι το τι έχουμε συμφωνήσει και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό».

Ερωτώμενος εάν θα έβλεπε ένα τρίτο πακέτο στήριξης για την Ελλάδα, ο κ. Σόιμπλε απαντά: «Ναι, αλλά ο κ. Τσίπρας είπε ότι δεν θέλει τρίτο πρόγραμμα βοήθειας, άρα δεν χρειάζεται εγώ να σπάω το κεφάλι μου».

NTAΪΣΕΛΜΠΛΟΥΜ: ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ» («ΔΙΑΛΥΣΕΙΣ») ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΑΛΕΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΑΜΙΕΥΣΗ ΤΩΝ ΔΟΣΕΩΝ

H Eλλάδα πρέπει άμεσα να υιοθετήσει τις οικονομικές "μεταρρυθμίσεις" που απαιτούν οι πιστωτές της για να κερδίσει την πρόσβαση στην έκτακτη χρηματοδότηση που τόσο πολύ έχει ανάγκη ενόψει των σοβαρών προβλημάτων ρευστότητας του Μαρτίου.

Την προειδοποίηση αυτή προς την Ελλάδα απευθύνει, μέσω των Financial Times,ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ, δηλώνοντας ότι  είναι έτοιμος να προχωρήσει ακόμα και αυτόν τον μήνα στην «πρώτη εκταμίευση» των 7,2 δις. ευρώ που απομένουν στην Ελλάδα από την διάσωση των 172 δισ. ευρώ.

Αλλά οι πόροι θα μεταφερθούν μόνο αν η νέα ελληνική κυβέρνηση, η οποία για εβδομάδες έχει αντισταθεί να εφαρμόσει μέτρα που περιλαμβάνονται στο υπάρχον πρόγραμμα διάσωσης διακηρύσσοντας το θάνατο του μνημονίου, υιοθετήσει μεταρρυθμίσεις στις οποίες μπορούν να συμφωνήσουν άμεσα και οι δύο πλευρές.

«Το μήνυμα μου στην Ελλάδα είναι: προσπαθήστε να ξεκινήστε το πρόγραμμα ακόμα και πριν ολοκληρωθεί όλη η επαναδιαπραγμάτευση» ανέφερε ο κ. Ντάισελμπλουμ. «Υπάρχουν στοιχεία τα οποία μπορούν να μπουν μπροστά από σήμερα. Αν το κάνετε αυτό, τότε κάποια στιγμή το Μάρτιο, μπορεί να γίνει η πρώτη εκταμίευση. Αλλά αυτό προϋποθέτει να σημειωθεί πρόοδος και όχι μόνο καλές προθέσεις».

Οι παρατηρήσεις του κ. Ντάισελμπλουμ αντανακλούν την αυξανόμενη ανησυχία στις πρωτεύουσες της ευρωζώνης για τον κίνδυνο να στερέψει γρήγορα η ελληνική κυβέρνηση από χρήματα για την πληρωμή των χρεών της και για την χρηματοδότηση των λειτουργιών της παρά την συμφωνία της περασμένης εβδομάδας για παράταση της διάσωσης της Ε.Ε. για άλλους τέσσερις μήνες.

Με βάση την παράταση, η οποία ολοκληρώθηκε τυπικά την Παρασκευή, η Αθήνα δεν θα λάβει πόρους από το πακέτο διάσωσης μέχρι να εφαρμόσει μια ολοκληρωμένη λίστα οικονομικών μεταρρυθμίσεων, μια διαδικασία που πολλοί αναμένουν ότι θα κρατήσει για μήνες. Αλλά αξιωματούχοι από τους θεσμούς που εποπτεύουν την Ελλάδα εκτιμούν ότι η κυβέρνηση μπορεί να ξεμείνει από ρευστό τις επόμενες δύο με τέσσερις εβδομάδες, αυξάνοντας τις πιθανότητες να μην είναι σε θέση να καταβάλλει πληρωμές 1,4 δισ. ευρώ προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

H ελληνική κυβέρνηση έχει υποστηρίξει ότι μπορεί να καλύψει το χρηματοδοτικό έλλειμμα αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ανεβάσει το όριο των 15 δισ. ευρώ για τα έντοκα που μπορεί να εκδώσει η Ελλάδα. Αλλά οι αξιωματούχοι της ΕΚΤ είναι διστακτικοί να σηκώσουν το όριο, με ορισμένους να υποστηρίζουν πως θα ήταν ανάρμοστο να προσφέρει η κεντρική τράπεζα την βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση που ο κ. Ντάισελμπλουμ και οι υπουργοί του έχουν αποκλείσει κατηγορηματικά.

Ο κ. Ντάισελμπλουμ δεν ασχολήθηκε με το αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης για την έκδοση περισσότερων έντοκων, αλλά η αντιπρόταση του για ένα μέρος της δόσης των 7,2 δισ. ευρώ δείχνει πως οι αρχές της ευρωζώνης μπορεί να εγκρίνουν τα έντοκα ως μια λύση για την κάλυψη των άμεσων χρηματοδοτικών αναγκών της Ελλάδας αν καταλήξει σε μια συμφωνία για τις μεταρρυθμίσεις.

«Αν περάσουμε δύο μήνες μιλώντας ο ένας στον άλλο χωρίς να κάνουμε τίποτα, στο τέλος Απριλίου θα υπάρξουν τεράστια προβλήματα», είπε ο κ. Ντάισελμπλουμ.

Ανεξάρτητα από την πρόταση του Ολλανδού, αξιωματούχοι που συμμετείχαν στις διαπραγματεύσεις ανέφεραν πως υπάρχουν λίγα σημάδια ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι πρόθυμη να αποδεχτεί τέτοιους όρους. Για να λάβει η Ελλάδα το πρώτο μερίδιο από τις δόσεις θα πρέπει να υπάρξει μια συμφωνία σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων.

Αξιωματούχοι δήλωσαν πως η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει ακόμα δεσμευτεί σε τέτοια ζητήματα. Ένας ανέφερε πως υπάρχουν λίγες ενδείξεις για επαφές μεταξύ Ελλήνων υπουργών και των στελεχών που θα διαπραγματευτούν τις λεπτομέρειες αυτές. Επιπρόσθετα, το Σαββατοκύριακο υπήρξαν σημάδια ότι η ελληνική κυβέρνηση ψάχνει ήδη να μαζέψει όσα συμφωνήθηκαν την περασμένη εβδομάδα.

πηγη: iskra.gr

Το Πρωτοδικείο Πειραιά απέρριψε την αίτηση της Πανελλήνιας Ένωσης Πλοιάρχων Ε.Ν. (ΠΕΠΕΝ) η οποία ζητούσε την ακύρωση της παραπάνω Γενικής Συνέλευσης επειδή οι αντιπρόσωποί της είχαν αποκλεισθεί από την Συνέλευση τόσο με απόφαση του Δ.Σ του Ε.Κ. Πειραιά όσο και με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης. Υπογραμμίζουμε ότι η ΠΕΠΕΝ παραιτήθηκε από την έφεση της πρωτόδικης απόφασης πράγμα που καθιστά οριστική και τελεσίδικη την απόφαση του Πρωτοδικείου. Στην συνέχεια παραθέτουμε την δικαστική απόφαση για την ενημέρωση των μελών μας και ευρύτερα των εργαζομένων του Πειραιά.

ΑΠΟΡΡΙΠΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Νο 3969/2013 ΤΟΥ ΜΟΝΟΜΕΛΟΥΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΕ ΑΙΤΗΣΗ ΠΕΠΕΝ ΓΙΑ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΓΣ ΤΟΥ ΕΚΠ ΣΤΙΣ 17/3/2012

Πάγωσε όλη η χώρα πολιτικά, εδώ και δέκα μέρες. Η επιστολή Βαρουφάκη προς την Ευρωομάδα, η απόφαση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης για την Ελλάδα και τελικά η λίστα των μεταρρυθμίσεων που υπέβαλε η κυβέρνηση Τσίπρα προς την Ευρωομάδα την Τρίτη σηματοδότησαν την εναρμόνιση της Αθήνας προς τις απαιτήσεις του Βερολίνου. Αυτό γέμισε απελπισία τον ελληνικό λαό. Υποχώρηση στη Γερμανία σημαίνει περαιτέρω επιδείνωση της οικονομικής και κοινωνικής ζωής των Ελλήνων. Για πολλά, πολλά χρόνια.

Ούτε έναν νόμο (!) δεν έχει ψηφίσει ακόμη η Βουλή. Πάνω από μήνας έχει περάσει από τότε που κέρδισε τις εκλογές και ανέλαβε την εξουσία. Σπατάλησε η κυβέρνηση τον χρόνο αυτόν προσπαθώντας να σφυρηλατήσει συμμαχίες ευρωπαϊκού επιπέδου με γερμανόφρονες σοσιαλιστές της Γαλλίας και της Ιταλίας. Απέτυχε παταγωδώς.

Θεμελιώδες λάθος. Ο χρόνος κυλάει σε βάρος της. Επρεπε από την πρώτη κιόλας εβδομάδα να είχε νομοθετήσει τις βασικότερες από τις φιλολαϊκές εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα στο «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης»: Τη 13η σύνταξη, τον κατώτατο στα 751 ευρώ, το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, την αποκατάσταση των εργασιακών σχέσεων...

Ψήφιση νόμων πρώτα, διαπραγμάτευση με τους Γερμανούς ύστερα. Αυτή ήταν η σωστή σειρά. Δεν την ακολούθησε. Το πλήρωσε πολύ ακριβά. Πολιτικά η κυβέρνηση, οικονομικά ο λαός μας. Θα έδειχνε αυτοπεποίθηση μεγάλη, αν νομοθετούσε πρώτα και στη συνέχεια προσερχόταν στη διαπραγμάτευση. Πρόβατο επί σφαγή απεδείχθη με την τακτική που ακολούθησε - και ο γερμανικός λύκος τον κατασπάραξε! Αποτέλεσμα, ούτε ένα από τα σημεία του πλήρως αστικού, καθόλου αριστερού «Προγράμματος της Θεσσαλονίκης» δεν τόλμησε να συμπεριλάβει στη λίστα μεταρρυθμίσεων που έστειλε στην Ευρωομάδα!

Θα υλοποιήσει άραγε ο πρωθυπουργός καμία από τις προεκλογικές του υποσχέσεις; Αυτό αναρωτιέται τώρα ο κόσμος, απογοητευμένος από την κατά κράτος υποχώρησή του. Απολύτως καμία δεν θέλουν να τον αφήσουν να εκπληρώσει οι Γερμανοί. Αυτό είναι βέβαιο. Θέλουν πρώτα να τον εξευτελίσουν ως «μνημονιακό πιόνι» σε ολόκληρη την Ευρώπη, να τον λιώσουν πολιτικά σαν σκουλήκι και μετά να τον ανατρέψουν. Μόνο έτσι θα τρομοκρατηθούν κάποιοι από τους Ευρωπαίους που θα ήθελαν να αντισταθούν στους Γερμανούς.

Να αλλάξει πολιτική η κυβέρνηση, έστω και τώρα, υπάρχει περίπτωση; Θεωρητικά, ναι. Μπορεί να επανέλθει σε φιλολαϊκή τροχιά η κυβερνητική πολιτική, αν ο Αλέξης Τσίπρας τολμήσει να αρχίσει να νομοθετεί στη Βουλή κάποιες σοβαρές πτυχές του καθόλου αριστερού, αλλά σίγουρα ανακουφιστικού για τα ασθενέστερα οικονομικά λαϊκά στρώματα «Προγράμματος της Θεσσαλονίκης».

Θα το κάνει ο Τσίπρας; Τώρα πια καθόλου βέβαιοι δεν είμαστε. Γνωρίζουμε φυσικά ότι τώρα πια αποκλείεται να υλοποιήσει όλες τις υποσχέσεις ακόμα και της Θεσσαλονίκης. Αν θέλει όμως να ξανακερδίσει κάτι από τη λαϊκή αποδοχή που είχε, έστω και με τη μορφή της ανοχής αυτή τη φορά, μόνο αν δώσει κάποια οικονομική ανακούφιση στον κοσμάκη, έχει ελπίδα ο ίδιος να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία.

Η τύχη Σαμαρά - Βενιζέλου και το πολιτικό τέλος τους, που θα επισφραγιστεί οσονούπω, θα έπρεπε να έχουν πείσει τον Αλέξη Τσίπρα ότι οι Γερμανοί φίλοι δεν πιάνονται. Δούλους θέλουν, όχι εταίρους!

πηγη: ethnos.gr

Γιώτα Ιωαννίδου

Διαβάσαμε ένα σχόλιο σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, σχετικά με την πολιτική της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

‘’Όταν  πριν 3 μήνες καταψήφιζες σε όλες τις σχολές της χώρας το πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ γιατί είχε «ρηχό περιεχόμενο» αλλά τώρα δεν είχες κανένα πρόβλημα να κατέβεις σε συλλαλητήριο με σύνθημα «ψωμί, σουβλάκι και Γιάννη Βαρουφάκη».

Λες εντάξει. Είναι η φύση του μέσου ενημέρωσης, η χαλαρότητα, η ελευθεριότητα και το δικαίωμα για μια κουβέντα παραπάνω, πιθανά από πρωτοετείς νέους φοιτητές, μέσα στον οίστρο μιας αντιπαράθεσης.

Όμως όταν τελικά βλέπεις ότι αυτό είναι αναδημοσίευση από το Ριζοσπάστη, όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ, όπου το κάθε τι που δημοσιεύεται περνάει από έγκριση και κόσκινο, τα πράγματα γίνονται πολύ σοβαρά.

Υπάρχει κάποιος σοβαρός άνθρωπος, κομμουνιστής ή μη,  που να θεωρεί ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι με τον Βαρουφάκη, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με το ΔΝΤ ή την ΕΕ, ακόμη και με τον ..βασιλιά;

Πολλές κριτικές διατυπώνονται για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Οι περισσότερες λένε τούτο: Είναι μια δύναμη αγωνιστική, έντιμη, μαχητική, αλλά βιαστική, υπερ-αριστερή, υπερ-επαναστατική και συνήθως άδικη και υπερβολική στην κριτική της στο ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΚΕ.

Εμείς δε συμμεριζόμαστε αυτή την κριτική, χωρίς να παραγνωρίζουμε πως έχουμε τις ευθύνες μας και πως υπάρχουν σοβαρές ανεπάρκειες που μπορεί να δικαιώνουν κάποιες πλευρές της.

Αυτά που γράφει ο Ριζοσπάστης όμως, ανήκουν σε άλλη σφαίρα. Αυτή της κοινής και πανικόβλητης ψευδολογίας. 

Η ιστορική εφημερίδα ενός ιστορικού κομμουνιστικού κόμματος στα χέρια ανεύθυνων ανθρώπων, τυπικών γραφειοκρατών και μίζερων μικρο- ιδιοκτητών! Πολύ κρίμα!

Απολαύστε μερικές ακόμη ‘’σοβαρές’’ πολιτικές κατηγορίες για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

‘’Οταν την ώρα που ο Βαρουφάκης δηλώνει για τη διαπραγμάτευση «συμφωνούμε με το 70% του μνημονίου και 30% μέτρα του ΟΟΣΑ», εσύ -ΑΝΤΑΡΣΥΑ- καλείς τους φοιτητικούς συλλόγους να στηρίξουν αυτήν τη διαπραγμάτευση εντός των τειχών της ΕΕ’’ (…)

‘’Οταν δίπλα στα πανό και τις σημαίες σου έχεις στην ίδια αλυσίδα όλη την αφρόκρεμα της «εθνικής ενότητας» και, άσχετα με το περιτύλιγμα, ενώνεις και εσύ τη φωνή σου με την υπόλοιπη αντιπροσωπεία της «εθνικής αντιπροσωπείας», όπως ο τέως «Βασιλιάς» Κοκός, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος κ.ά.’’ (…)

Το να μπει κανείς σε μια προσπάθεια αντίκρουσης των παραπάνω θα ήταν τουλάχιστον υποτιμητικό.

Θα θέσουμε ωστόσο ένα μόνο πολιτικό ερώτημα:

Εντάξει, ας ξεχάσουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ προσωρινά. Έκανε πράγματι την επιλογή να προτείνει παρέμβαση σε όλες τις λαϊκές συγκεντρώσεις, όχι βέβαια  για στήριξη της κυβέρνησης, αλλά με την πεποίθηση ότι μόνο το οργανωμένο λαϊκό κίνημα με σημαίες στους αγώνες  ‘’όχι σε νέο μνημόνιο-διαγραφή χρέους- έξοδος από ευρώ και ΕΕ’’, μπορεί να απαντήσει στους εκβιασμούς. Μπορεί να κρίνει κανείς αν έπραξε σωστά ή όχι.

Το ΚΚΕ γιατί χρειάστηκε ένα μήνα για να κάνει μια συγκέντρωση και να πάρει θέση πάνω στα φλέγοντα αυτά ζητήματα; Η τοποθέτηση και κινητοποίηση για τα ζητήματα χρέος, ευρώ, μνημόνια είναι αναγκαία για να ζήσει η εργατική τάξη και ο λαός ή είναι χρήσιμη τότε και μόνο που μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο κριτικής στο ΣΥΡΙΖΑ;

Θα ήταν νόμιμη μια πολιτική απάντηση που θα στηριζόταν σε άλλες πολιτικές ιεραρχήσεις και κριτήρια

Αντί αυτής  βλέπουμε κοινό ψέμα, διαστρέβλωση, συκοφάντηση και καλλιέργεια ενός άχαρου ενδο-αριστερού φανατισμού.

Ποιος αλήθεια έχει ανάγκη καταφυγής  σε αυτή τη μέθοδο; Μήπως αυτός που δεν έχει καμία απολύτως εμπιστοσύνη στις δικές του πολιτικές προσεγγίσεις και για αυτό ακριβώς το λόγο βιάζεται να σηκώσει σκόνη, καπνό και τοίχους που θα σταματούν ή θα δηλητηριάζουν κάθε συζήτηση και την αναγκαία -όσο ποτέ άλλοτε σήμερα- κοινή δράση;

πηγη: pandiera.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Είναι σημαντικό να λέει κανείς τα πράγματα με το όνομά τους. Είναι κρίσιμο για την αριστερά να επιμένει στην ανάδειξη της ουσίας, του περιεχομένου και όχι του περιτυλίγματος.
Μα ακόμη πιο σημαντικό είναι να μη νομιμοποιηθεί και να μην αναπαραχθεί μέσα και από την αριστερά, η γνώριμη τακτική των αστικών κομμάτων του συνειδητού ψεύδους, της ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗΣ της πραγματικότητας και τελικά της ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ του κόσμου.
Η κυβέρνηση προχώρησε σε μια συμφωνία εξαιρετικής σημασίας με το Eurogroup. Για όποιον θέλει να βλέπει τα πράγματα όπως είναι πραγματικά, πρόκειται για συμφωνία παράδοσης στον αντίπαλο και συνέχισης του γνωστού άθλιου κύκλου χρέος- νέο δάνειο- νέοι όροι/μνημόνια και φυσικά με αποδοχή της εποπτείας, ζητώντας άδεια ακόμη και για …μια δόση παραπάνω στην εφορία.
Πρόκειται για μια εκτίμηση που δε γίνεται φυσικά αποδεκτή από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Οι περί τον πρωθυπουργό μιλούν για ‘’δημιουργική ασάφεια’’, που ‘’μας δίνει χρόνο’’ και για ανατροπή ενός σχεδίου συνωμοσίας που υπήρχε για ανατροπή της κυβέρνησης μέσα από την ύπουλη ρυμούλκησή της σε τροχιά ρήξης. Οι αριστερές διαφοροποιήσεις, μιλούν για ‘’συμφωνία σε ολισθηρό δρόμο’’, εκτιμώντας όμως ότι αυτή ‘’δεν ακυρώνει το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ’’, επομένως δε μπορεί ναι γίνει χαλασμός για αυτήν, αλλά να επικεντρωθεί η προσοχή στο κυβερνητικό έργο. Το τελευταίο βέβαια σε ότι αφορά ειδικά το σκέλος της λαϊκής ανακούφισης, μετατρέπεται σε απομακρυσμένο …πεντάχρονο σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
Πέρα από τις γνώμες, τα αντικειμενικά δεδομένα είναι απλωμένα μπροστά μας.
Από τη μια, έχουμε τη συνομολόγηση μιας συμφωνίας παράτασης της δανειακής σύμβασης και των μνημονιακών υποχρεώσεων. Μια και μόνη υπενθύμιση εδώ: υπάρχει ρητή και γραπτή δήλωση αποχής όλων των δανειακών υποχρεώσεων χρέους και δέσμευσης πλήρους και έγκαιρης πληρωμής. Η διαγραφή χρέους, διαγράφηκε…
Από την άλλη, ακολούθησε το γνωστό e-mail Βαρουφάκη με τη λίστα ‘’μεταρρυθμίσεων’’, όπου, για να σταθούμε μόνο σε ένα παράδειγμα, δηλώνεται ρητά ότι οι δεν σταματούν οι τρέχουσες ιδιωτικοποιήσεις, ούτε ακυρώνονται οι ήδη διενεργηθείσες και ότι, «στην περίπτωση που ο διαγωνισμός έχει προκηρυχθεί, η κυβέρνηση θα σεβαστεί τη διαδικασία σύμφωνα με τον νόμο».
Δύσκολα μπορεί να υπάρξει άνθρωπος που να ισχυριστεί ότι αυτή η κατεύθυνση είναι μέσα στο γράμμα και το πνεύμα των προεκλογικών εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ και της λαϊκής εντολής που έχει.
Το λογικό και δημοκρατικό θα ήταν μια τέτοια αρνητική και μεγάλη στροφή να μπει στην κρίση του λαού με τη μορφή του δημοψηφίσματος. Μένει έξω από τη συζήτηση…
Μήπως να πάει απλά στη Βουλή για συζήτηση και ψηφοφορία;
Και εδώ αρχίζουν οι τραγωδίες.
Τα ορφανά της τρόικας δεν κρατιούνται: ‘’Φέρτε γρήγορα συμφωνία και ‘’μεταρρυθμίσεις’’ να τα ψηφίσουμε’’, κραυγάζουν εν χορώ. Οπωσδήποτε η εικόνα αυτή αποτελεί γελιοποίηση για την κυβέρνηση.
Αλλά υπάρχει και άλλο πρόβλημα: τι θα έκαναν σε αυτή την περίπτωση οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που διαφωνούν (πόσοι και πόσο διαφωνούν δεν γνωρίζουμε, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα); Δύσκολο να ακυρωθούν πειθαρχώντας, αδιανόητο- για αυτούς- να καταψηφίσουν σπάζοντας την κομματική πειθαρχία.
Ο συνδυασμός από αυτές τις καραμπόλες, οδηγεί σε τούτο το παράδοξο: Όσοι είναι με όλο τους το είναι με αυτή τη ‘’ρεαλιστική’’ και απολύτως ‘’ευρωπαϊκή’’ στροφή υποταγής του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Δ. Παπαδημούλης, κραυγάζουν ‘’φέρτε τη συμφωνία στη Βουλή, είναι θέμα δημοκρατίας’’! Όσοι, δηλώνουν ενάντια στη συμφωνία, λένε το αντίθετο. ‘’Η συμφωνία με τους πιστωτές δεν είναι απαραίτητο, αλλά ούτε υποχρεωτικό να εγκριθεί από τη Βουλή, δηλώνει σε συνέντευξή του ο Π. Λαφαζάνης.
Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η επιχειρηματολογία των δεύτερων, που περίπου, όχι φυσικά ανοιχτά και δημόσια, λέει τα εξής: Πρώτο, θα πρόκειται για επικύρωση με συντριπτική πλειοψηφία της συνέχισης των μνημονίων και αυτό είναι τραγικό. Δεύτερο, θα αποτελεί παράλληλα, ισχυρή νομική δέσμευση προς τους εταίρους/δανειστές που θα αποτελεί τροχοπέδη για την περαιτέρω ‘’διαπραγμάτευση’’.
Το αν αυτή η επιχειρηματολογία είναι ουσιαστική ή προσχηματική για να ξεφύγουν κάποιοι βουλευτές από τη δύσκολη θέση, είναι ένα ερώτημα.
Προέχει ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, να δούμε την ουσία του θέματος.
Σοβαρά μιλάμε τώρα; Τα παραπάνω προβλήματα, που είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΤΣΙ, τα δημιουργεί η ΙΣΧΥΣ, η ΥΠΑΡΞΗ, η ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΗΣΗ αυτής της συμφωνίας και όχι η συζήτησή της στη Βουλή. Το να λέγεται ότι »είναι θετικό ότι η συμφωνία δε θα ψηφιστεί στη Βουλή διότι είναι νεο-αποικιακή», τη στιγμή που υπάρχει ανοχή στη ντε-φάκτο ισχύ και δέσμευση της ελληνικής κοινωνίας από τη συμφωνία, αποτελεί αντιστροφή του ζητήματος. Το μόνο θετικό θα ήταν η ακύρωση, η καταψήφιση του πλαισίου παράδοσης.
Το αμείλικτο ερώτημα επομένως είναι άλλο: Ποιος και με ποια αριστερή λογική, ανέχεται την ισχύ αυτής της συμφωνίας, ενώ αγωνιά να περισώσει το φαίνεσθαι και τα συνεπαγόμενα; Εδώ πια, η κυβερνητική διαχείριση έχει γίνει ανίκητος και αδιαπραγμάτευτος αυτοσκοπός… Και θα πληρωθεί βαρύ τίμημα.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Ότι η αστική δημοκρατία έχει γυρίσει στην εποχή της Ιεράς Συμμαχίας και άρα στην εποχή της ιεράς εξέτασης των δημοκρατικών δικαιωμάτων, είναι μια διαπίστωση που παραβιάζει ανοιχτές ιστορικές θύρες. Ως εκ τούτου χρόνια τώρα, πολύ πριν από τα Μνημόνια, από την εποχή των τρομονόμων, των χουντικών διαταγμάτων κατά αγροτών και μαθητών, των ηλεκτρονικών φακελωμάτων, των Αμπού Γκράιμπ και των Γκουαντάναμο, η Αριστερά έχει αναδειχτεί στο προκεχωρημένο φυλάκιο υπεράσπισης ακόμα και αυτών των αστικοδημοκρατικών ελευθεριών.

    Συνιστά, όμως πολιτική έκπτωση, για κάθε αριστερό, πόσω μάλλον κομμουνιστή, να μειώνει το εύρος των δημοκρατικών ελευθεριών στα αστικοδημοκρατικά τους όρια, και να βαφτίζει «αριστερά» αυτά τα όρια. Διότι δι’ αυτού του τρόπου παραιτείται από το πραγματικό νόημα της προάσπισης και αποκατάστασης των αστικοδημοκρατικών ελευθεριών. Που δεν είναι άλλο  για την Αριστερά από την επέκτασή τους, την υπέρβασή τους και - μέσω αυτού του τρόπου - από την κατοχύρωση όλων των ελευθεριών. Αυτό είναι αριστερή πολιτική.

    Το αυτό ισχύει στα ζητήματα της οικονομίας και της αντανάκλασης τους στη ζωή και τον βίο των ανθρώπων. Η Αριστερά, πόσω μάλλον η κομμουνιστική Αριστερά, πάλευε και θα παλεύει πάντα για το μεροκάματο, για τη δουλειά, για το δικαίωμα στην εργασία, για την ανύψωση του πολιτιστικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων μέσα από την ικανοποίηση των όλο και πιο διευρυμένων αναγκών τους. Γιατί αυτό σημαίνει ανύψωση του κοινωνικού και  πολιτιστικού επιπέδου του λαού: Η ικανοποίηση των όλων και πιο διευρυμένων αναγκών του.

     Αλλά η Αριστερά, δεν βαφτίζει την ασπιρίνη θεραπεία επειδή οι κανίβαλοι έκοψαν την ασπιρίνη από τον άρρωστο. Η Αριστερά δεν βαφτίζει το μισό κουλούρι λουκούλλειο γεύμα επειδή οι κανίβαλοι στέρησαν το ψωμί από το τραπέζι. Η Αριστερά παλεύει για την ασπιρίνη και για το ψωμί, οφείλει να τα εξασφαλίζει και να τα διανέμει με δίκαιο τρόπο, όχι για να βαφτίσει «αριστερό» το δίκαιο μοίρασμα της φτώχειας και τον «λιτό βίο». Αλλά για να εξαλείψει τη φτώχεια και να εξασφαλίσει - στον επίγειο βίο - όλα τα ελέη του Θεού.

    Η Αριστερά είναι αριστερά επειδή ακριβώς δεν κατεβάζει τον πήχη των απαιτήσεων των ανθρώπων έχοντας για μέτρο – ή για άλλοθι - εκείνους που έριξαν τους ανθρώπους στα Τάρταρα. Πασχίζει να τους βγάλει από τα Τάρταρα για να κατακτήσουν τον Όλυμπο και όχι για να σέρνονται στη Γη.

    Να λοιπόν που μέσα στις σημερινές συνθήκες - και λόγω αυτών ακριβώς των  συνθηκών της καπιταλιστικής βαρβαρότητας - τα λόγια του Λένιν απέναντι σε όσους υπόσχονται «βελτιώσεις» χωρίς, όμως, να σταματούν τους τεμενάδες στο καθεστώς που βαλτώνει το λαό, οι διαπιστώσεις του μπολσεβίκου ηγέτη ισχύουν χίλιες φορές: «Σε συνθήκες διατήρησης του καπιταλισμού οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να είναι ούτε σταθερές ούτε σοβαρές», έλεγε προσθέτοντας με έμφαση ότι αυτό κάθε άλλο παρά αναιρεί τη θέση πως οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να «παλεύουν για βελτιώσεις για να συνεχίσουν πιο επίμονη πάλη ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά».

    Να λοιπόν που ειδικά στις σημερινές συνθήκες είναι πολιτικός και ιστορικός αναθεωρητισμός έσχατης μορφής να επιδίδονται ορισμένοι στο ατόπημα του τεμαχισμού του ΕΑΜ. Πρόκειται για όσουςαναφέρονται συχνά στο πρόγραμμα του ΕΑΜ που μιλούσε για «καθημερινή πάλη για να μην τσακιστεί ο λαός κάτω από την πείνα, την αρρώστια και τις υλικές στερήσεις», αλλά που μονίμως «ξεχνούν» εκείνη την στροφή από τον ΥΜΝΟ του ΕΑΜ: «…έχει πρόγραμμα Λαοκρατία…».

    Αυτά είναι στοιχειώδη για τους Αριστερούς. Πόσω μάλλον για τους κομμουνιστές. Οι οποίοι επειδή ακριβώς όχι μόνο αντιλαμβάνονται αλλά και επειδή δεν παραιτούνται από τα στοιχειώδη, τονίζουν: Οι αποστάσεις που χωρίζουν τους «αριστερούς» νεοφιλελεύθερους από τους «αριστερούς» κεϋνσιανιστές είναι υπαρκτές, καταγεγραμμένες και ενίοτε μεγάλες. Ωστόσο: Αυτές οι αποστάσεις ήταν, είναι και θα είναι πάντα μικρότερες από τις αποστάσεις που χωρίζουν και τους «αριστερούς» νεοφιλελεύθερους και τους «αριστερούς» κεϋνσιανιστές από τους αριστερούς μαρξιστές.  

***

    Κατά τα λοιπά ακούμε συχνά ότι δεν υπάρχει «αριστερόμετρο». Όποτε μιλάς για τις αρχές της Αριστεράς όλο και κάποιος - αριστερός - θα σου πετάξει: «Φέρε το «αριστερόμετρο» να μετρηθούμε…

    Προσωπικά (και επιτρέψτε μας τον προσωπικό τόνο) δεν είμαι κάτοχος του «αριστερόμετρου». Όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά αντιθέτως επειδή υπάρχει!  Και επειδή ξέρω ότι είναι τέτοιο το μπόι αυτών (των χιλιάδων και χιλιάδων) που το κατασκεύασαν, πού ούτε στο νυχάκι τους δεν θα μπορούσαμε να συγκριθούμε.

    Αλλά επειδή – και ευτυχώς - υπάρχει το «αριστερόμετρο», γι’ αυτό (και αιτούμαι ξανά την επιείκεια για τον προσωπικό τόνο): Ξέρω πολλούς ανθρώπους που είναι γενναιόδωροι. Αλλά δεν είναι αριστεροί. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που είναι τίμιοι. Αλλά δεν είναι αριστεροί. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που είναι δίκαιοι. Αλλά δεν είναι αριστεροί. Ξέρω πολλούς ανθρώπους ανιδιοτελείς, αλληλέγγυους προς το διπλανό τους, με την ντομπροσύνη που κουβαλούν οι λαϊκοί άνθρωποι, πολλοί από αυτούς σου «δίνουν το βρακί τους» αν βρεθείς στην ανάγκη. Αλλά δεν είναι αριστεροί.

    Ότι δεν είναι αριστεροί, δεν μειώνει σε τίποτα τα χαρακτηριστικά του αλτρουισμού που τους διακρίνει. Παρά μόνο σε ένα: Δεν προσδίδει σε αυτά τα χαρακτηριστικά την αναγκαία και ικανή συνθήκη, που θα τα μετέτρεπε σε πολιτικό μέγεθος και σε πολιτική δύναμη καταπολέμησης της ατιμίας, της εκμετάλλευσης, της αδικίας.

    Αριστερός δεν είναι ο δίκαιος, ο ανιδιοτελής, ο τίμιος, ο αλληλέγγυος απέναντι στα θύματα που αφήνει η πολιτική της καταστροφής και της λεηλασίας.

    Είναι όλα αυτά αλλά – δυστυχώς - είναι και κάτι πιο σύνθετο. Αριστερός είναι κείνος, που η συνείδησή του, η ανθρωπιά του, έχει μετουσιωθεί σε πολιτική συνείδηση και που παλεύει πολιτικά, κοινωνικά, ταξικά για την «εγκαθίδρυση» της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της τιμιότητας στον κόσμο.

    Που η συνεισφορά της πολιτικής του δράσης σ' αυτήν την υπόθεση δεν έρχεται από το «περίσσευμα» του ελεύθερου χρόνου του, ούτε συνιστά ένα γενικό ουμανιστικό πρόταγμα που του θολώνει τα μάτια για να μη βλέπει τα αίτια και τους υπαίτιους της τραγωδίας.

    Η Αριστερά, δε, δεν είναι η παράταξη της θωπείας, της κολακείας ή της διθυραμβολογίας για την «καλότητα» των ανθρώπων. Η ειδοποιός διαφορά της έγκειται στο ότι στην Αριστερά τα χαρακτηριστικά της καλοσύνης μετασχηματίζονται στην αναγκαία και ικανή συνθήκη που τα μετατρέπει σε πολιτικό μέγεθος και πολιτική δύναμη καταπολέμησης της ταξικής κακότητας, δηλαδή της ταξικής εκμετάλλευσης και της ταξικής βαρβαρότητας.

    Η Αριστερά (και εδώ βρίσκεται το «αριστερόμετρο» που συχνά το ξορκίζουν οι ομιλούντες αριστερά και πράττοντες δεξιά) εφόσον θέλει να είναι δύναμη της κοινωνικής απελευθέρωσης και όχι μια ακόμα λωρίδα – η αριστερή λωρίδα – του ίδιου καθεστωτικού δρόμου, δεν μπορεί παρά να έχει πάντα ως πυξίδα ότι: «Η ιστορία όλων των ως τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων», όπως υποστηρίζουν οι συγγραφείς του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου». Και συνεχίζουν:«Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε καλυμμένο, πότε ανοιχτό (…)».

    Η Αριστερά εφόσον θέλει να είναι δύναμη της κοινωνικής απελευθέρωσης και όχι μια ακόμα λωρίδα – η αριστερή λωρίδα – του ίδιου καθεστωτικού δρόμου, δεν μπορεί παρά να τοποθετείται  ξεκάθαρα απέναντι σε κάθε λογική που «κουκουλώνει τις ταξικές αντιθέσεις και προωθεί τη λογική «και στον ληστή ψωμί και στον χωροφύλακα χαμπέρι».

    Γι’ αυτό και η Αριστερά δεν είναι «Ερυθρός Σταυρός» ούτε «ΟΗΕ». Κι όποιος την υποβιβάζει σε κάτι τέτοιο διαπνέεται από μια παιδαριώδη αφέλεια που όποιος του τη διαταράσσει δεν έχει σκοπό να πλήξει το αγνό παιδί που κρύβεται μέσα στις παιδαριώδεις προσεγγίσεις. Σκοπός είναι να προφυλαχτεί το παιδί. Τόσο από τις δικές του διαψεύσεις όσο κι από εκείνους που παίρνουν καμιά φορά τα παιδιά και τα κάνουν γενίτσαρους.

 ΠΗΓΗ: enikos.gr 

πηγη: ergatikosagwnas.gr