Του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ*
Η χώρα βρίσκεται υπό κατάληψη. Το λέει η έγκυρη ΝΔ. Και η κυβέρνηση υπό διάλυση. Το λέει το έγκυρο Βήμα και το υπογράφει ο έγκυρος Κωβαίος. Που τσουβαλιάζει τη Ζωή, τους αντιεξουσιαστές, τον Λαπαβίτσα, τις επικουρικές, το Euroworking Group,τον Σκουρλέτη, τον Βούτση, τους πιστωτές, και άλλα ακατονόμαστα, για να βγάλει ένα σχεδόν ανατριχιαστικό στη δημοσιογραφική του ευθύτητα συμπέρασμα: Όμηρος προσωπικών στρατηγικών και αδυναμίας συντονισμού η κυβέρνηση!!!
Ας μην αμφισβητήσουμε τη δεοντολογία, ου μην και την τελεολογία του πονήματος. Η σημειολογία του όμως είναι πιο ευεπίφορη για σχολιασμό. Διότι σημειολογείται (λέξη αντάξια του Βήματος, ε;) ένας καημός μεγάλος σε όλα αυτά. Όχι ο καημός ότι η κυβέρνηση είναι όμηρος και μάλιστα προσωπικών στρατηγικών, και μπλα-μπλα-μπλα. Αλλά ότι δεν είναι όμηρος εκείνων που κρατούσαν μέχρι χτες όλες τις κυβερνήσεις από τα... Μιραλέικα. Ή από τις τσέπες. Ή από τα εμβάσματα, τις offshore, το Άγιο Όρος.
Αυτή η βάρκα τους η κουρελού δεν είναι όπως καταλαβαίνετε ούτε ρεπορτάζ, ούτε άποψη. Άμα διαπλέεις τον αναρχικό Ρουβίκωνα για να προσαράξεις στον προφητικό Κλήδονα -η συμφωνία με τους δανειστές είναι στον αέρα!-, delivery διαπράττεις. Κομμένα δάχτυλα δίκην προειδοποίησης στον Τσίπρα στέλνεις. Εκβιασμό επιχειρείς. Με στόχο να βάλεις κι αυτή την κυβέρνηση στο μεγάλο βρακί της διαπλοκής, στο οποίο μέχρι χτες όλοι οι καλοί χωρούσαν. Αρκεί αυτοί να κρατούσαν το όνομα της εξουσίας κι εσύ τη χάρη της.
Λέει ο Τσίπρας ότι θα τηρήσει τις δεσμεύσεις και θα βάλει χέρι στη διαπλοκή και στις βαρονίες; Να σου πετιέται το σουρομάδημα του Κατρούγκαλου. Λέει ο Βαρουφάκης ότι θα ρίξει φως στα θαλασσοδάνεια των μεγάλων ΜΜΕ από τις τράπεζες, δηλαδή από μας; Να σου πετιέται η διάλυση της κυβέρνησης και της χώρας, μεταξύ Ρουβίκωνα και Κλήδονα. Το μήνυμα είναι σαφές και σταυρικό: Θα μας κάτσετε ρε τσογλάνια; Ή θα σας αλαλιάσουμε στην τελεολογική δημοσιογραφία; Ή μήπως στη δημοσιομαφία;
Υπάρχει όμως κι ένα ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολήσει σταυρικώς τους δράστες αυτής της καρκατσουλιάς: Κι αν δεν τους κάτσουν; Αν τα τσογλάνια δεν αποδειχτούν κότες; Τι θα κάνει τότε η σταυρικώς αλεπού; Μήπως φτάσει να αναρωτιέται σαν την αλεπού της παροιμίας: τι δουλειά είχα εγώ στο παζάρι; Μήπως, λέμε...
*Δημοσιεύθηκε στην ''ΑΥΓΗ''
ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ: "ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑ"- "ΠΑΝΙΣΧΥΡΗ ΚΑΙ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ" - "ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ ΕΞΟΥΣΙΑ"
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Το ντοκυμαντέρ που παρουσιάζουμε, προβλήθηκε από το γαλλογερμανικό κανάλι Arte, στις 24 Φεβρουαρίου και στις 9 Μαρτίου από το γερμανικό κρατικό κανάλι ARD1. Δυστυχώς, υποτιτλησμένη στα ελληνικά είναι μόνο η σύντομη εκδοχή (43 λεπτά) που προβλήθηκε στο γερμανικό κανάλι. Μπορείτε να βρείτε την πληρη εκδοχή (90 λεπτά), στα γαλλικά και στα γερμανικά.
Παραδόξως, ο τίτλος που επελέγη στα ελληνικά, είναι ο πιο αδύναμος: «Στα ίχνη της Τρόικα». Σε αντίστροφη αναλογία, με εμπειρίες που έχουμε στην Ελλάδα από την Τρόικα, οι τίτλοι σε Γαλλία και Γερμανία, είναι πιο πετυχημένοι, και σίγουρα πιο κοντά στην πραγματική της δράση: «Puissante et Incontrôlée : La Troïka» («Πανίσχυρη και ανεξέλγκτη: η Τρόικα») στη Γαλλία, «Macht ohne Kontrolle - Die Troika» («Ανεξέλεγκτη ισχύς- η Τρόικα»)στη Γερμανία.
Στην περιγραφή του ντοκυμαντέρ, το κανάλι ARTE αναφέρει χαρακτηριστικά: «Οι χώρες της Ευρωζώνης για να καταφέρουν να πάρουν τα έκτακτα δάνεια, αναγκάστηκαν να υπακούσουν στις απαιτήσεις αξιωματούχων, που βρίσκονταν εκτός οποιουδήποτε κοινοβουλευτικού ελέγχου. Προερχόμενοι από το Δ.Ν.Τ., την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Κομισιόν, απαιτούσαν περικοπές σε καταστροφικό βαθμό […] Εξανάγκασαν τα κράτη,σε μέτρα λιτότητας που απειλούν τον κοινωνικό ιστό και αλλάζουν ριζικά τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων[…] Μετά το βραβευμένο ντοκυμαντέρ του, «Κρατικό μυστικό: η διάσωση των τραπεζών» ( «Staatsgeheimnis Bankenrettung»), ο οικονομικός ρεπόρτερ και συγγραφέας best-seller, HaraldSchumann, θέτει το σημαντικό ερώτημα: τι συμβαίνει στην Ευρώπη, στο όνομα της Τρόικα;[…]Ταξιδεύει στην Ιρλανδία, την Ελλάδα, την Πορτογαλλία, την Κύπρο, τις Βρυξέλλες και τις Η.Π.Α. και παίρνει συνεντεύξεις από υπουργούς, οικονομολόγους, δικηγόρους, τραπεζίτες […] Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί, φτωχότεροι. Αυτή είναι η πολιτική της Ευρώπης; Ο HaraldSchumannκαλει παθιασμένα για μεγαλύτερη διαφάνεια και λογοδοσία, για μια κοινωνική Ευρώπη. Στο μεταξύ παίρνει το κοινό του, σε ένα συναρπαστικό ερευνητικό ταξίδι, πηγαίνοντας στις πηγές και τις επιπτώσεις των, κάθε φορά, συγκεκριμένω αποφάσεων της Τρόικα, κατά τόπο.»
Κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
Ο Π. Ρουμελιώτης, ο πρώην εκρόσωπος της Ελλάδας στο Δ.Ν.Τ., διαβάζει mail, του Μαϊου του 2010, των εμπειρογνωμόνων του Ταμείου, προς τους τεχνοκράτες της Κομισιόν, όπου εκτιμώνται οι καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία και την κοινωνία. Ρωτάει λοιπόν ο Γερμανός δημοσιογράφος: «Δηλαδή όλα αυτά έγιναν για τη σταθερότητα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος». «Ακρίβως!» απαντάει ο Ρουμελιώτης.
Μιλώντας με τον εκπρόσωπο του Δ.Ν.Τ. στην Πορτογαλία, Albert Jaeger, ο Γερμανός δημοσιογράφος ρωτάει: «Αυτό το είδος μεταρρύθμισης όπου οι άνθρωποι, έχουν μικρότερο μισθό και δουλεύουν περισσότερες ώρες, δεν έχει το αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή λιγότερη απασχόληση«Αυτό είναι που χρειάζεται τελικά η οικονομία για να γίνει ανταγωνιστική!»
Από τα πιο συναρπαστικά κομμάτια, είναι η συνέντευξη με τον Thomas Wieser, επικεφαλής του EuroWorkingGroup (που είναι και της μοδός τελευταία). Ο Γερμανός δημοσιογράφος, τον κατακεραυνώνει, αραδιάζοντας ερωτήσεις για την παραβίαση του θεσμικού πλαισίου των συνθηκών της Ε.Ε. και ο αμήχανος λογιστάκος, παραδέχεται ότι η δράση της Τρόικα, ήταν εκτός αυτού του πλαισίου, αλλά με τη συναίνεση του Eurogroup και της Κομισιόν!
Απολαύστε υπεύθυνα ΕΔΩ!
Πηγή: stasi.gr
Κορύφωση του «δράματος» σε Βρυξέλλες και Αθήνα: Η λύση και το τίμημα
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Νικόλ Λειβαδάρη
Με μια διήμερη συνεδρίαση του EuroWorkingGroup στις 8 και 9 Απριλίου και με ένα – προδιαγεγραμμένο – κρεσέντο διαρροών για αθέτηση πληρωμών το «ελληνικό δράμα» θα κορυφωθεί μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα. Η λύση όμως και η, μερική έστω, «ανάσταση» μάλλον θεωρείται δεδομένη. Διότι, όπως πολύ απλά επεσήμανε στην ανάλυσή του το CNBC, «Greece is too big to fail»: Η Ελλάδα είναι μια πολύ μεγάλη υπόθεση, σε ό,τι αφορά τις διεθνείς γεωπολιτικές και οικονομικές συνέπειες, για να αφεθεί να πτωχεύσει. Το ερώτημα, όμως, είναι με ποιο κόστος και τίμημα θα έρθει τελικά αυτή η λύση.
Το εν λόγω ερώτημα είναι εκείνο που καθορίζει και την «στρατηγική δράματος» τόσο στις Βρυξέλλες όσο και στην Αθήνα. Με αμφότερες τις πλευρές να γνωρίζουν και να αναγνωρίζουν ότι «το κλίμα έχει βελτιωθεί» και οι «βάσεις για συμφωνία έχουν τεθεί». Και με αμφότερες όμως να μοιάζουν καταδικασμένες να πάνε το θρίλερ στην παράταση έως την έσχατη ώρα – σε μια παράταση τακτικής αλλά και εκατέρωθεν πολιτικών συσχετισμών.
Στις Βρυξέλλες η επίσημη γραμμή, όπως διατυπώθηκε από τον Γερούν Ντάισελμπλουμ, είναι ότι «η κατάσταση βελτιώνεται, αλλά υπάρχει ακόμη αρκετός δρόμος». Στην ουσία, ο στόχος των πιστωτών είναι να εξαντλήσουν τα χρονικά περιθώρια για να αποσπάσουν όσο το δυνατό περισσότερες παραχωρήσεις από την ελληνική πλευρά. Σύμφωνα, δε, με ευρωπαϊκές πηγές θεωρείται ότι το ρίσκο της καθυστέρησης είναι ελεγχόμενο καθώς οι εταίροι εκτιμούν πως τα ταμειακά αποθέματα της Ελλάδας «είναι επαρκή για την πληρωμή της δόσης του ΔΝΤ, ενδεχομένως και για λίγες εβδομάδες ακόμη».
Παραπλεύρως, παίζεται και η μάχη των πολιτικών συσχετισμών που θα αποτυπωθεί και στην τελική μορφή της όποιας συμφωνίας. Η ευρωπαϊκή στροφή της «ειλικρινούς συμμάχου» Μέρκελ και ο μετριοπαθής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ αφήνουν ανοιχτό το παράθυρο για μια σταδιακή εκταμίευση χρηματοδότησης προς την Αθήνα με αντάλλαγμα μια πρώτη, έστω, δέσμη μεταρρυθμίσεων. Στην άλλη όχθη οι «σκληροί» Σόιμπλε και Eurogroup επιμένουν στη γραμμή «όλα τα μέτρα, όλα τα λεφτά».
Στην Αθήνα, η μάχη δίνεται με ακριβώς αντίθετο στόχο: Να περιοριστούν στο ελάχιστο οι εκπτώσεις του «έντιμου συμβιβασμού». Και να περάσει η συμφωνία χωρίς να ψαλιδιστεί το πολιτικό κεφάλαιο της κυβέρνησης. Στο πλαίσιο αυτό η τακτική διαχείριση προβλέπει δημόσια νηφαλιότητα και υπόγειες… χειροβομβίδες για πιθανή μη πληρωμή της δόσης του ΔΝΤ. Ο Γιάννης Βαρουφάκης διέψευσε κατηγορηματικά χθες δημοσίευμα του Reuters, σύμφωνα με το οποίο η ελληνική πλευρά προειδοποίησε τους πιστωτές ότι τα λεφτά τελειώνουν στις 9 Απριλίου. «Τέτοια δημοσιεύματα υπονομεύουν τους ευρωπαϊκούς θεσμούς», διαμήνυσε το υπουργείο Οικονομικών. Λίγη ώρα αργότερα όμως, ένας ακόμη έλληνας αξιωματούχος φέρετο να δηλώνει στην Telegraph: «Είμαστε αριστερή κυβέρνηση. Εάν πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα σε μια στάση πληρωμών προς το ΔΝΤ και μια στάση πληρωμών προς τον λαό μας, δεν υπάρχει δίλημμα…».
Το μήνυμα, όπως και η τακτική είναι σαφής, αλλά όπως αναγνωρίζουν και κυβερνητικές πηγές εμπεριέχει έναν ικανό βαθμό ρίσκου. Κι ίσως το πρόβλημα, όπως επισημαίνει σε ανάλυσή του και το Startfor, είναι πως Αθήνα και Βερολίνο μάλλον θέλουν εξίσου τη συμφωνία αλλά οι κυβερνήσεις τους έχουν αντικρουόμενες πολιτικές ατζέντες στο εσωτερικό:
«Ο Τσίπρας», τονίζουν οι αναλυτές του Stratfor, «υποσχέθηκε να τερματίσει τα μέτρα λιτότητας, να διαπραγματευτεί το χρέος της Ελλάδας και να κρατήσει τη χώρα στην ευρωζώνη. Είναι όμως απίθανο να καταφέρει να τηρήσει ταυτόχρονα όλες του τις δεσμεύσεις. Η Μέρκελ διακηρύσσει ότι θα διαφυλάξει με κάθε τρόπο τη νομισματική ένωση, αλλά θα προστατεύσει και τα χρήματα των γερμανών φορολογουμένων – μια ισορροπία, που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κρατηθεί από το Βερολίνο.
Η Ελλάδα και η Γερμανία θα φθάσουν σε συμφωνία, αλλά και οι δύο κυβερνήσεις θα αντιμετωπίσουν τη δύσκολη πρόκληση να «πωλήσουν» αυτή τη συμφωνία στο εσωτερικό… Κι εκείνο που περιπλέκει ακόμη περισσότερο την κατάσταση είναι πως Αθήνα και Βερολίνο συζητούν τώρα μόνον για μια συμφωνία τεσσάρων μηνών – γεγονός που σημαίνει ότι ο τρέχον γύρος δεν είναι παρά το πρελούδιο της μεγαλύτερης κρίσης που θα έρθει στο δεύτερο μισό της χρονιάς»…
πηγη: tvxs.gr
Αθέτηση πληρωμών στο ΔΝΤ: Αλήθειες και μύθοι
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Το ενδεχόμενο είναι θεωρητικό και, κατά τις επίσημες διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης, θεωρητικό θα παραμείνει. Οι αλλεπάλληλες όμως – και επί το πλείστον – ανώνυμες διαρροές στον ξένο Τύπο κρατούν στο προσκήνιο τα σενάρια της αθέτησης πληρωμής ή των λεγόμενων «σιωπηλών καθυστερούμενων» προς το ΔΝΤ, εν όψει της καταβολής της δόσης των 448 δις ευρώ.
«Η Ελλάδα επεξεργάζεται δραστικά σχέδια εθνικοποίησης του τραπεζικού συστήματος και εισαγωγής παράλληλου νομίσματος, εάν η ευρωζώνη δεν κάνει βήματα για να επιλυθεί η κρίση», είναι η χαρακτηριστική αρχή ρεπορτάζ της Telegraph που επικαλείται ως πηγή «κορυφαίο έλληνα αξιωματούχο». Κατά την εφημερίδα, ο συγκεκριμένος αξιωματούχος δήλωσε ότι «ίσως χρειαστεί να προχωρήσουμε σε μια διαδικασία σιωπηλών καθυστερούμενων προς το ΔΝΤ. Αυτό θα προκαλέσει μια φρενίτιδα στις αγορές και σημαίνει ότι το ρολόι θα αρχίσει να χτυπά πολύ πιο γρήγορα…».
Ως κίνηση τακτικής ή όχι, τα «σιωπηλά καθυστερούμενα» είναι το νέο στοιχείο στην ορολογία της ελληνικής κρίσης. Τι είναι και τι ακριβώς σημαίνουν; Στην πράξη, πρόκειται για αθέτηση πληρωμών. Το πού όμως μπορεί να οδηγήσει και το εάν μπορεί να καταλήξει στην πλήρη χρεοκοπία είναι ζήτημα ερμηνείας των κανονισμών του ΔΝΤ, της αντίδρασης των αγορών, αλλά και των πολιτικών αποφάσεων των πιστωτών.
«Η εμπλοκή σε διαδικασία σιωπηλών καθυστερούμενων προς το ΔΝΤ – ακόμη και για λίγες ημέρες – είναι μια στρατηγική εξαιρετικά υψηλού ρίσκου», υποστηρίζει η Telegraph προσθέτοντας ότι καμία αναπτυγμένη χώρα δεν έχει κάνει ποτέ στάση πληρωμών σε θεσμό του Bretton Woods.
Oι κανονισμοί προβλέπουν ότι πρέπει να περάσει διάστημα έξι εβδομάδων πριν το Διοικητικό Συμβούλιο του ΔΝΤ κηρύξει και τεχνικά την αθέτηση. Από εκεί και πέρα, σύμφωνα με την ανάλυση της Bank of America, «θα ξετυλιχτεί μια αλυσίδα καταλυτικών γεγονότων»: Με βάση την δανειακή σύμβαση μπορεί να κηρυχθεί παράλληλη χρεοκοπία προς το ταμείο διάσωσης της ευρωζώνης, τον EFSF, γεγονός που με τη σειρά του ενδέχεται να οδηγήσει τον EFSF να ακυρώσει το δανειακό πακέτο και να απαιτήσει άμεση αποπληρωμή. Το ντόμινο μπορεί να συνεχιστεί με αθέτηση πληρωμών και των ελληνικών κρατικών ομολόγων που έχουν εκδοθεί στο πλαίσιο της «συμφωνίας διάσωσης».
Στη δική του ανάλυση, το think tank Open Europe θεωρεί μάλλον απίθανη μια απόφαση του EFSF που θα έθετε το σύνολο του ελληνικού δανείου σε καθεστώς αθέτησης. Όπως επισημαίνει, δε, στην δανειακή σύμβαση υπάρχει πρόβλεψη που αναφέρει ότι o EFSF «δεν είναι υποχρεωμένος» να προχωρήσει αναγκαστικά σε μια τέτοια κίνηση.
Όμως, και οι αναλυτές του Open Europe εκτιμούν ότι μια αθέτηση πληρωμής προς το ΔΝΤ θα προκαλούσε δραστικές πολιτικές κινήσεις από κράτη-μέλη και κοινοβούλια της ευρωζώνης, ανεβάζοντας κατακόρυφα τον πήχη των απαιτήσεων από την Ελλάδα. Θεωρούν επίσης πολύ πιθανό ότι η ΕΚΤ θα αναθεωρούσε την πολιτική της σε σχέση με τον ELA και, κατ’ ελάχιστο, θα αρνείτο οποιαδήποτε περαιτέρω αύξηση της χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών μέσω του έκτακτου μηχανισμού ρευστότητας.
«Συνολικά», επισημαίνει το Open Europe, «οι βραχυπρόθεσμες συνέπειες της μη πληρωμής του ΔΝΤ δεν θα ήταν άμεσες και σκληρές σε οικονομικούς και χρηματοοικονομικούς όρους, παρ΄ότι βεβαια θα επέρχετο σοβαρό πλήγμα στο κύρος της Ελλάδας και θα διευρυνόταν ακόμη περισσότερο το ήδη τεράστιο χάσμα με τους πιστωτές της. Μπορεί να περάσει ένας μήνας έως ότου ενεργοποιηθούν οι ρήτρες παράλληλης χρεοκοπίας κι αυτό ακόμη εξαρτάται από τις αποφάσεις οργανισμών που έχουν πολιτικό στάτους και κριτήρια, όπως ο EFSF. Λιγότερο προβλέψιμη είναι η αντίδραση της ΕΚΤ, που για μια ακόμη φορά είναι ο παίκτης-κλειδί.
Εν κατακλείδει, δεν θα συνιστούσε κανείς στην ελληνική κυβέρνηση να δοκιμάσει αυτή τη μορφή δράσης. Εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι θα υπάρξει συμφωνία, που θα βασίζεται κυρίως στους ευρωπαϊκούς όρους».
πηγη: tvxs.gr
Νίκος Μπελογιάννης: Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Σαν σήμερα το 1952, ο Νίκος Μπελογιάννης με τρεις συντρόφους του - Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση -, στήνονται απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα, στο Γουδί και εκτελούνται δια τυφεκισμού.
Διαβάστε το αφιέρωμα του tvxs.gr για τον "Άνθρωπο με το Γαρύφαλλο".
Χρονολογία παραγωγής 1980
Σενάριο-Σκηνοθεσία: ΝΙΚΟΣ ΤΖΙΜΑΣ
Μουσική Σύνθεση: ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
Δ/ντής Παραγωγής: ΑΡΗΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ,
Δ/ντής Φωτογραφίας: ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΟΥΚΙΔΗΣ,
Σκηνογραφία: ΤΑΣΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ, ΕΡΣΗ ΔΡΙΝΗ,
Στίχοι Τραγουδιών: ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ,
Τραγουδούν: ΖΟΡΜΠΑΛΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, ΧΟΡΩΔΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ,
Παραγωγή: ARMA FILMS ( ΗΛΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ )
Παίζουν: ΦΟΙΒΟΣ ΓΚΙΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ, ΠΕΤΡΟΣ ΦΥΣΣΟΥΝ, ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΖΑΝ, ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΖΑΚΟΣ,ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ, ΑΙΜΙΛΙΑ ΥΨΗΛΑΝΤΗ, ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ, ΑΝΕΣΤΗΣ ΒΛΑΧΟΣ, ΜΙΡΚΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΖΟΓΛΟΥ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΤΡΑΝΗΣ, ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ, ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΒΑΣΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ, ΜΙΡΚΑ ΚΑΛΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΛΟΒΟΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΜΕΣΑΡΗΣ, ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΣ ΠΡΟΥΣΑΛΗΣ, ΦΟΙΒΟΣ ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ
Ο Γιάννης Ρίτσoς, εξόριστος στον Άη Στράτη, μαθαίνει για την εκτέλεση και γράφει το ποίημα «ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο».
«Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.
Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή
όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.
Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος.
Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη.
Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.
Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα.
Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους
το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη.
Οι δολοφόνοι κρύβονται πίσω από τα μαχαίρια τους.
Τραβηχτείτε πέρα δολοφόνοι. Τραβηχτείτε πέρα.
Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους
το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη.
Τους σκότωσαν. Τους σκότωσαν.
Ένας άνεμος που πέρασε μες απ' το σκοτεινό τούνελ της σιωπής μας έφερε το μαντάτο.
Τους σκότωσαν. Τους σκότωσαν.
Δυο ξεχασμένοι γλόμποι ξεθωριάζουνε στην ξώπορτα της μέρας.
Τους σκότωσαν.
[...]
Ήταν πικρό το τσάι σήμερα. Αφουγκραζόμασταν
ένα μεγάλο αμάξι που σταμάτησε στο δρόμο -
ένας τροχός του χτύπησε στο βράχο.
Μπορεί να 'ταν ο τροχός της ιστορίας.
Γιατί η γριούλα που βούρτσιζε στην μπαλκονόπορτα
το μαύρο κυριακάτικο φουστάνι της
πέτρωσε εκεί σα να κατάλαβε
τι μαύρο που 'ναι το μαύρο χρώμα
σα να 'δε ανεβασμένη μια μαύρη σημαία στο κατάρτι του χρόνου.
Λογαριάζαμε στα δάχτυλα: μεθαύριο,
μεθαύριο, ναι, μπαίνει ο Απρίλης.
Λέγαμε: θα βρούμε στο πανέρι της άνοιξης
πολλές χρυσές βελόνες, πολλές χρωματιστές κουβαρίστρες
να μπαλώσουμε το γέλιο του παιδιού
να μπαλώσουμε τις ρυτίδες της μάνας
να ράψουμε ακόμα κι ένα κομμένο πόδι, ένα σπασμένο κρανίο - λέγαμε.
Μια καρδιά χωρισμένη στα δύο,
απ' τη μια το ψωμί και το φιλί
απ' την άλλη το χρέος - θα σμίξει, λέγαμε,
μεθαύριο Απρίλης. Κάτου απ' τα δέντρα η ειρήνη,
θα χαιρετιούνται οι άνθρωποι μες απ' τα δίχτυα των αχτίνων
το φως θα κλείσει με τη φούχτα του την υψωμένη κάννη
θα χαμηλώσει η κάννη και θα γράψει στο χώμα
ένα μικρό κύκλο σαν το μηδέν
κι ύστερα γύρω στο μηδέν γραμμές - γραμμές
σαν τις αχτίνες του ήλιου που χαράζουν τα παιδιά στον άμμο.
Λογαριάζαμε στα δάχτυλα:
μεθαύριο Απρίλης και το Πάσχα
θα φιληθούνε οι άνθρωποι.
Τους σκότωσαν.
Τούτα τα πρόσωπα είναι σαν τα σταματημένα ρολόγια.
Τι ώρα να 'ναι; Τι ώρα να 'ναι σήμερα;
Ποιος σταμάτησε τούτα τα ρολόγια;
Ποιος σταμάτησε στη μέση τον Απρίλη;
Ποιος έγραψε με κάρβουνο σταυρούς πάνου στις πόρτες;
Ποιος σταμάτησε το χαμόγελο στα μάτια της μάνας; Τι ώρα να 'ναι;
Ποιος έκοψε στα δυο την ελπίδα; Τι ώρα να 'ναι; Πέστε μου λοιπόν.
Η κυρα-Λένη γύρισε απ' την αγορά μ' άδειο το καλάθι της.
Δε θυμάμαι, είπε, γιατί πήγα.
Όπου πηγαίνω βρίσκουμαι μπροστά στους σκοτωμένους.
Αν έχεις κάτι να μου πεις θα το ξεχάσω.
Δεν ξεχνάω τους σκοτωμένους. Το φουστάνι μου
αγγριώνει στους σταυρούς. Οι νεκροί με κρατάνε.
Ό,τι μου πουν θα κάνω. Παιδί μου, παιδί μου,
αυτοί πέθαναν για να ζήσεις.
Μην το ξεχνάς. Αν το θυμάσαι αυτοί δε θα πεθάνουν.
[...]
Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους
το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη.
Όχι δε σου ταιριάζει εσένα Μπελογιάννη τούτο το σιωπηλό πένθος
τούτες οι μαύρες κορδέλες άκρη άκρη στο φουστάνι της άνοιξης
τούτο το πράσινο σαπούνι που λιώνει ξεχασμένο στη σκάφη θολώνοντας το νερό.
Για σένανε είναι οι μεγάλες σάλπιγγες, τα μεγάλα τύμπανα,
οι μεγάλες καμπάνες και οι μεγάλες παρελάσεις,
ο μεγάλος όρκος των λαών πάνω στο φέρετρό σου
η μεγάλη μέρα της τριάντα του Μάρτη
που μπαίνει στο καινούργιο εορτολόγιο των ηρώων και των μαρτύρων της ειρήνης.
[...]
Εσύ σκαρφάλωσες στη ράχη του χάρου
κουρντίζοντας με γρήγορο χέρι το ρολόι του ήλιου.
Να φύγουν πιο γρήγορα οι δείχτες.
Να φύγει τούτη η μέρα.
Να φύγει το μαύρο απ' τα μάτια μας.
Να φύγει τ' άδικο απ' τον κόσμο.
[...]
Νίκο, είχες μια καρδιά γεμάτη απ' το αίμα του ήλιου.
Όταν περπατούσες στα ερείπια του φθινοπώρου
είχες πάντα στη μέσα τσέπη του σακακιού σου το σχέδιο της καινούργιας πολιτείας μας,
γι' αυτό χαμογελούσε ο λαός μέσα στα μάτια σου.
Έφυγες τώρα Νίκο
ανάβοντας μ' ένα γαρύφαλλο από φλόγα το κουράγιο του κόσμου,
ανάβοντας την ελπίδα στην καρδιά των λαών,
ανάβοντας τους αστερισμούς της ειρήνης στο στερέωμα του κόσμου,
πάνω απ' τις πεδιάδες τις σπαρμένες με κόκαλα.
Έπεσες, Νίκο, με τ' αφτί σου κολλημένο στην καρδιά του κόσμου,
ν' ακούς τα βήματα της λευτεριάς να βαδίζουν στο μέλλον,
ν' ακούς το μέλλον να ξεδιπλώνει εκατομμύρια κόκκινες σημαίες
πάνω απ' το γέλιο των παιδιών και των κήπων.
[...]
Η νύχτα κόβει με το σουγιά της μικρά κομμάτια τ' όνειρο.
Ένα δέντρο κάνει φτερά. Ένα παιδί μεγαλώνει.
Ορκιστείτε να 'χει το παιδί το ψωμί του και το βιβλίο του
να μάθει να γράφει σ' αγαπώ,
να κρατάει μπράτσο τον ήλιο σ' ένα ανθισμένο περιβόλι.
Ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου,
η λευτεριά και η ομορφιά του κόσμου. Ορκιστείτε.
[...]
Αύριο μεθαύριο θα επιστρέψουμε απ' το μεγάλο πόνο μας στις καθημερινές δουλειές μας,
θα φάμε το ψωμί μας. Το ψωμί είναι νόστιμο
όσο πικρές κι αν είναι οι μέρες μας. Πρέπει να φάμε το ψωμί μας.
Πρέπει να ζήσουμε, να διεκδικήσουμε τη ζωή μας και το δίκιο σας.
Μα και την ώρα που θα τρώμε θα 'μαστε έτοιμοι. Το ξέρουμε
είναι βαριά η κληρονομιά σου Μπελογιάννη -
θα τη σηκώσουμε στους ώμους μας.
Συχνά δυσκολευόμαστε, θα δυσκολευτούμε πιότερο -
θα την κρατήσουμε στους ώμους μας.
Η πληγή μας μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, το ίδιο κι η πίστη μας.
Θα φέρουμε την κληρονομιά σου στους ώμους μας,
ως την πόρτα του ήλιου, Μπελογιάννη.
Καλημέρα αδέρφια μου.
Καλημέρα ήλιε
Καλημέρα κόσμε.
Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά
πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.
Μ' ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.
Μ' ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώνει.
Καλημέρα σύντροφοι
Καλημέρα ήλιε
Καλημέρα Μπελογιάννη.
Τώρα, ας βροντήσουνε της λευτεριάς τα τύμπανα κι οι σάλπιγγες.
Καλημέρα Μπελογιάννη.
Ακόμη μια φορά. Ακόμη μια φορά
εσύ Νίκο πολέμησες για όλους μας
εσύ νίκησες για όλους μας
εσύ απόδειξες
πόσο μικρά είναι αυτή την ώρα τα μικρά όνειρα,
[...]
μπροστά στο μπόι της χαράς να πεθαίνεις
για τη χαρά του κόσμου.
[...]
Πόσο μικρή είναι τούτη η λευτεριά μπροστά στην άγρια λευτεριά
να βγάζεις την καρδιά σου σα γαρύφαλλο απ' τον κόρφο σου
για να μοσκοβολάν τα σύμπαντα θυσία και ειρήνη.
[...]
Καλημέρα ανθρώποι μου
Καλημέρα ήλιε
Καλημέρα Μπελογιάννη».πηγη: tvxs.gr
Οι Έλληνες δεν χρωστάνε τίποτα-Το χρέος είναι απάτη
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
του Lyndon LaRouche (*)
"Το ελληνικό χρέος δεν είναι ως επί το πλείστον ελληνικό χρέος. Το χρέος το οποίο η Γερμανία και άλλες χώρες απαιτούν να πληρώνεται αφορούν χρήματα που οι Έλληνες δεν πήραν! Έτσι, οι Έλληνες δεν οφείλουν αυτά τα χρήματα. Πρόκειται για απάτη, γιατί οι Έλληνες δεν επιβαρύνονται με το χρέος".
Αυτό που πρέπει να γνωρίζουν οι Αμερικανοί για την Ελλάδα και "το χρέος της" είναι πως η νέα ελληνική κυβέρνηση ζητά από την Ευρωπαϊκή Ένωση να σταματήσει να τη διοικεί μέσω Wall Street-Λονδίνου και να κάνει δυνατή την οικονομική ανάπτυξη και πάλι στην Ευρώπη. Αν αυτό δεν συμβεί, η επιδείνωση και τελικά η πτώχευση του συνόλου του υπερατλαντικού τραπεζικού συστήματος θα συνεχιστεί, όπως και οι αντιπαραθέσεις με τις μεγάλες δυνάμεις της Ρωσίας και της Κίνας… Και η απειλή του Παγκοσμίου Πολέμου θα γίνει πραγματικότητα…
Η υπόλοιπη Ευρώπη, μέχρι στιγμής, αρνείται να κλείσει η αισχροκερδής Wall Street αισχροκέρδειας και ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Jack Lew υποστηρίζει την άρνηση, μεταξύ άλλων και με απειλητικά τηλεφωνήματα προς τον Έλληνα Υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Βαρουφάκη.
Τι απαιτούν Ομπάμα, Μέρκελ και λοιποί εξουσιαστές να κάνει η Ελλάδα, αντί για τερματισμό αυτής της πανευρωπαϊκής απάτης από τις τράπεζες; Θέλουν να… τρέξει ένα δημοσιονομικό πλεόνασμα ύψους 4,5% της ετήσιας οικονομίας της, αποκλειστικά και μόνο για να πληρώσει το "ελληνικό χρέος". Γνωρίζετε τι θα σήμαινε αυτό αν προωθούνταν ως λύση για τις Ηνωμένες Πολιτείες; Να… τρέξουν ένα φορολογικό πλεόνασμα 750 δισεκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο, προκειμένουν η κυβέρνηση να πληρώσει το χρέος της. Δεν θα ακούσετε τον Ομπάμα ή τον υποτακτικό του, Lew να μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία… Γιατί; ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΊ…
Το "ελληνικό χρέος" είναι μια απάτη ίδια με τη διάσωση TARP εδώ στις ΗΠΑ. Γίνεται εκτύπωση των $ 4 τρισεκατομμυρίων σε νέα κεφάλαια για να καλύψουν τα χρέη της Wall Street. Και δράστες είναι οι ίδιες οι συστημικές τράπεζες.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι μεγάλες τράπεζες πήραν τα εκατομμύρια και τα μετέτρεψαν σε τοξικά χρεόγραφα που ανατίναξαν το χρηματοπιστωτικό σύστημα και το σύνολο της οικονομίας το 2008. Η κυβέρνηση τους γλίτωσε την ίδια ώρα που το βιοτικό επίπεδο των πολιτών βυθίστηκε.
Στην Ευρώπη, οι τράπεζες αγόρασαν τα χρεόγραφα ενυπόθηκων δανείων από τις τράπεζες των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα έκαναν εκατομμύρια unrepayable subprime δάνεια των δικών τους – όχι μόνο για τους ιδιοκτήτες σπιτιού, αλλά και για τις κυβερνήσεις, χωρίς τα μέσα για να τα εξοφλήσουν, όπως εκείνες της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ουγγαρίας και άλλων.
Μεγάλες τράπεζες της Wall Street είχαν εμπλακεί, ιδίως η Goldman Sachs, η οποία δημιούργησε τα «μαγικά» παράγωγα: Το «Πάρτε ένα τραπεζικό δάνειο για την Ελλάδα», το κάνουν να μοιάζει με ένα απλό «νόμισμα ανταλλαγής» και όχι ένα χρέος – αλλά δέκα χρόνια αργότερα το μετατρέπουν σε ένα πολύ μεγαλύτερο χρέος.
Η κρίση χρέους στις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες ξέσπασε το 2009, ένα χρόνο αργότερα από την κρίση που σημειώθηκε στο αμερικανικό τραπεζικό σύστημα.
Τότε οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι οποίες ήταν εξίσου υπερχρεωμένες, δημιούργησαν το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), το αντίστοιχο δηλαδή TARP (Troubled Asset Relief Program), ύψους 1 τρισ. δολαρίων. Διέσωσαν τους τραπεζικούς κολοσσούς, με τη συμμετοχή του ΔΝΤ, χρησιμοποιώντας "μόνο" τα 600 δισ. για να πληρώσουν τα ανεξόφλητα χρέη των κυβερνήσεων. Τα 275 δισ. δολάρια καταβλήθηκαν για την αποπληρωμή του "ελληνικού χρέους".
Αυτή η τεράστια τραπεζική διάσωση εγκρίθηκε από την ελληνική, την ιρλανδική και άλλες κυβερνήσεις και πέρασε κατευθείαν στις τράπεζες που υπήρξαν οι subprime δανειστές τους.
"Πρέπει να τονίσουμε ότι αυτό το γεγονός είναι πρωταρχικής σημασίας για τις ΗΠΑ. Μπορεί να βυθιστεί η Wall Street εξαιτίας του. Αν υποβαθμιστεί η ελληνική απάτη, θα ξεκινήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση του διεθνούς υπερατλαντικού συστήματος, όπως το σύστημα της Wall Street, το βρετανικό κ.α. Σε αυτούς τους ανθρώπους οφείλεται το χρέος και όχι στους Έλληνες"~ Lyndon LaRouche
Η απάτη με το ελληνικό χρέος είναι κλασικό κόλπο. Το 2009 το χρέος στην Ελλάδα ήταν 300 δισ. δολάρια. Στη συνέχεια, η χώρα έλαβε δύο τεράστια πακέτα διάσωσης για το 2010 και το 2012, περίπου 140 δισεκατομμύρια δολάρια το καθένα. Λιγότερο από το 10% των εν λόγω 275 δισεκατομμυρίων δολαρίων έμεινε στην Ελλάδα και χρησιμοποιήθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση. Τουλάχιστον το 90% των χρημάτων αυτών πήγε κατευθείαν και άμεσα στην Deutsche Bank, την HSBC, την JPMorgan Chase, καθώς και στους υπόλοιπους καρχαρίες, ενώ αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου δόθηκαν στα hedge funds.
Η πρώην υπουργός Εργασίας & Κοινωνικής Ασφάλισης Λούκα Κατσέλη έχει προσκομίσει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι στην πραγματικότητα η ελληνική κυβέρνηση έλαβε μόνο το 3% των 275 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Οι μόνες τράπεζες που αναγκάστηκαν να διαγράψουν το "ελληνικό χρέος" ήταν οι ελληνικές. Οι τράπεζες της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου διατήρησαν το τοξικό χρέος στο "ενεργητικό" τους, εγγυημένο 100% από την ευρωπαϊκή απάτη διάσωσης.
Όλο αυτό οδήγησε στη χρεοκοπία των ελληνικών τραπεζών, αναγκάζοντας την ελληνική κυβέρνηση να δανειστεί άλλα 50 δισ. δολάρια για να τις διασώσει. Έτσι, αντί να μειώνεται, το ελληνικό χρέος αυξανόταν. Μία απόλυτη απάτη!
Στη συνέχεια, από το 2010 μέχρι και σήμερα, η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, κλπ υποχρεώθηκαν να πληρώσουν το "λογαριασμό" για τη διάσωση των τραπεζών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Επέβαλαν τόσο σκληρά μέτρα λιτότητας που οι πολίτες τους μετανάστευσαν, τα ποσοστά θνησιμότητας αυξήθηκαν, οι γεννήσεις μειώθηκαν και η αιθαλομίχλη έπνιξε τις πόλεις, αφού οι κάτοικοι δεν μπορούσαν πλέον να πληρώσουν για τη θέρμανσή τους. Μετά από πέντε χρόνια "τιμωρίας" και αφού 250 δισ. δολάρια δόθηκαν στις τράπεζες, το χρέος της Ελλάδας από τα 300 αυξήθηκε στα 350 δισ…
(* ) Ο Lyndon LaRouche είναι Αμερικανός πολιτικός ακτιβιστής και ιδρυτής του κινήματος LaRouche.
Πηγή: tanea24.gr
ΜAΚΗΣ ΑΝΔΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ
Η χώρα διαθέτει επιτέλους ένα πρωθυπουργό που παίρνει τα πράγματα πάνω του. Όχι επειδή το είπε ο Στ. Μάνος ή ο Αντώναρος, αλλά επειδή όλοι ξέρουμε πως ο Αλέξης Τσίπρας είχε το θάρρος, μόλις είδε ποιο ήταν το πραγματικό πολιτικό και θεσμικό περιβάλλον στην ευρωζώνη, να πάρει πάνω του όλη την διαπραγμάτευση και να σώσει δυο-τρεις φορές τη χώρα από ένα ατύχημα (Graccident). Και την πήρε, με όπλο ένα λόγο ειλικρινή, αληθινό και ευρωπαϊκό που διαπέρασε το γυάλινο κάλυμμα της υποκρισίας και των φαντασιώσεων της ευρωπαϊκής ελίτ. Αυτό μπορεί να σημαίνει πολλά για το μέλλον, αλλά τώρα η καυτή πατάτα είναι στα χέρια μας. Η ώρα της ρήξης ήρθε και δεν αφορά μόνο τους ξένους δανειστές, αλλά και τον εαυτό μας.
Στις 21 Φεβρουαρίου γράφαμε πως «άρχισε ο ‘‘πόλεμος’’ με τον εαυτό μας», στις 13 Μαρτίου επισημαίναμε ότι έχουμε «δύο βδομάδες για να αποφασίσουμε». Τώρα είμαστε μπροστά στην πραγματικότητα μιας ριζοσπαστικής αλλαγής της χώρας. Η ατάκα του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Βαρουφάκη στην Κρήτη, όταν τον επευφημούσαν οι πολίτες, «να είστε μαζί μας κι όταν θα κάνουμε τη ρήξη» αυτό εννοούσε. Δεδομένου ότι ο πρωθυπουργός έχει πάρει πάνω του το παιγνίδι με τους δανειστές, θεωρούμε επαρκείς τις εξηγήσεις που έδωσε ο αν. υπουργός Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων Ευκλείδης Τσακαλώτος στην εκπομπή U: 1) «Δημιουργούμε ασάφεια στους εταίρους μας σκοπίμως, γιατί πρέπει να ξέρουν ότι είμαστε έτοιμοι για μία ρήξη, αυτό σημαίνει διαπραγμάτευση», 2) Υπενθύμισε τη ρήση του Γ. Βαρουφάκη στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, «αν δεν μπορείς να φανταστείς τη ρήξη δεν διαπραγματεύεσαι» και 3) Δεν γίνεται να αποκαλύψουμε όλους τους τρόπους με τους οποίους διαπραγματεύεται η κυβέρνηση. Δηλαδή, μετά τα όποια λάθη έγιναν, οι άνθρωποι πλέον ξέρουν τι κάνουν. Συνεπώς, θα συνεχίσουν να παλεύουν σκληρά και θα κάνουν το καλύτερο για τους πολλούς και για τη χώρα. Το σίγουρο πάντως είναι ότι το Grexit και το Graccident, αλλά και το νέο φρούτο του διπλού νομίσματος πρέπει να κλείσουν οριστικά ως εκδοχές. Η κοινωνία έχει αρχίσει να κουράζεται και επιθυμεί σταθερότητα και προοπτική.
Ας έρθουμε τώρα στο εσωτερικό μέτωπο και στο επερχόμενο πολιτικό δίλημμα. Οι μεταρρυθμίσεις που εισηγείται η κυβέρνηση στο Brussels Group, ας πούμε ότι περνάνε, αν και τίποτε δεν είναι σίγουρο. Το ερώτημα είναι αν περνάνε στην Ελλάδα; Διότι είναι προφανές ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι προϊόν συμβιβασμού, που ορισμένοι τις εκτιμούν ως παράδοση στους δανειστές, ενώ άλλοι προσπαθούν να ρυμουλκήσουν την κυβέρνηση σε ένα οικονομικό αδιέξοδο, ώστε να συντελεστεί το «ατύχημα» και να οδηγηθεί η χώρα στη δραχμή και η οικονομία στην κολεκτιβοποίηση. Οι δυνάμεις αυτές μπορεί να μην έχουν ανατρεπτική ισχύ, δεδομένου ότι υπάρχουν κοινοβουλευτικές εφεδρείες, όμως αποτελούν ανασχετικό παράγοντα στο μεταρρυθμιστικό έργο που έχει μπροστά της η κυβέρνηση.
Το πακέτο των μεταρρυθμίσεων πρέπει να ψηφιστεί από τη Βουλή ως ένα πρώτο βήμα εδραίωσης της εμπιστοσύνης με τους δανειστές, τους θεσμούς της ΕΕ και τις αγορές, αλλά και άρσης της όποιας πολιτικής αβεβαιότητας προκαλεί η φερόμενη ως αριστερή πτέρυγα.
Τώρα είναι η ώρα να σπάσουμε τα αυγά για να γίνει η ομελέτα της ανάπτυξης και η Ελλάδα μια «άλλη χώρα». Όλοι ξέρουμε πως ζούμε στη χώρα της στρέβλωσης των πάντων από τους επιτήδειους που έχτισαν το πελατειακό κράτος της διαπλοκής και της καταλήστευσης του δημοσίου χρήματος και πλούτου από τα οργανωμένα συμφέροντα, μεγάλα και μικρά. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Πρέπει επιτέλους, να χτίσουμε ένα σοβαρό, ανταποδοτικό και διαφανές κράτος που είναι προϋπόθεση για μια σταθερή ανάπτυξη που θα φέρει δουλειές και εισοδήματα.
Όλα τα άλλα είναι αστεία, έως δραματικά επικίνδυνα. Για παράδειγμα, το «να μην κάνουμε ήρωες τους αναρχικούς» που κατέλαβαν το Κόκκινο και μπαινοβγαίνουν στην Κουμουνδούρου, μπορεί να έχει νόημα για τους Ναϊτες της ιδεολογίας, αλλά η Fitch διαπιστώνοντας την απουσία κράτους μας έριξε στα CCC. Και από την άλλη, το 36% δεν ψήφισε μια soft αναρχία, αλλά μια δημοκρατική -επιτέλους- εξουσία. Η αριστεροσύνη δεν θα επιβεβαιωθεί από την ανοχή, αλλά από τις αλλαγές στο τραπεζικό σύστημα, στο πλαίσιο λειτουργίας των ΜΜΕ, των πανεπιστημίων (που φαίνεται πως επιστρέφουν στο φαύλο πασοκικό παρελθόν τους), στην αξιολόγηση κ.ο.κ.
Η ελληνική υπόθεση είναι άλλωστε πολύ κρίσιμη για ολόκληρη την Ευρώπη και την αριστερά διεθνώς. Περιμένουν όλοι το καινούργιο, όχι την διολίσθηση στα αποτυχημένα μοντέλα του παρελθόντος. Η μάχη άλλωστε δίνεται μέσα στο σύστημα. Απ΄ έξω υπάρχει μόνο η Αλβανία του Χότζα.
Θα χρειαστεί συνεπώς να γίνουμε σοβαροί. Το πλαίσιο για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης ψηφίστηκε. Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης θα εφαρμοστεί, όμως, θα πάρει το χρόνο του, γιατί θα χρειαστεί, στο μεταξύ, να επιστρέψουν τα λεφτά στις τράπεζες, οι φόροι στα κρατικά ταμεία και τα δισεκατομμύρια από το εξωτερικό. Δεν θα υπάρξουν νέοι φόροι και εισπρακτικά κόλπα, αλλά θα χρειαστεί το κράτος να έχει τις διαστάσεις που πρέπει. Τι να τις κάνουμε τις πολεοδομίες της διαφθοράς με τους χιλιάδες υπαλλήλους, τώρα που βγαίνει μία άδεια το μήνα; Τι να κάνουμε τα περιφερειακά αεροδρόμια που δεν καλύπτουν τα έξοδά τους, αφού δεν έχουν πελατεία; (ΣΣ: Η σύμβαση υποχρεώνει τη Fraport να φέρνει πελατεία…). Τι θα κάνουμε με τις επιχειρήσεις που έβγαλαν τα λεφτά τους έξω για να μπορούν με σιγουριά να πληρώνουν πρώτες ύλες και προμηθευτές; Θα τις διώξουμε, όπως έγινε με την Βιοχάλκο; … Από την άλλη, δεν μπορεί η Μύκονος και η Σαντορίνη να έχουν μειωμένο ΦΠΑ. Δεν μπορεί οι αιώνιοι φοιτητές να επανέλθουν για να φαίνεται ότι έχουν πληθυσμό τα πανεπιστήμια και να χρηματοδοτούνται με το κεφάλι (που δεν υπάρχει). (ΣΣ: μετά τα 4+2 ας περνάνε ένα μάθημα το χρόνο, αλλιώς … ). Εννοείται ότι πρέπει να εκλογικευτεί και το ασφαλιστικό…
Ο Τσίπρας δεν συμβιβάστηκε με τους δανειστές, αλλά με την πραγματικότητα και το συμφέρον του ελληνικού λαού. Ξέρει πια πως παίζεται το παιγνίδι και δείχνει αποφασισμένος να το παίξει. Δεν πρόκειται να αποποιηθεί την ιστορική ευκαιρία να προχωρήσει στον εκδημοκρατισμό του κράτους και της δικαιοσύνης, στην ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους (υγεία και παιδεία, χωρίς φακελάκια και καθηγητές επιχειρηματίες). Ο ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του πρέπει να προχωρήσει σε μια νέα ανάλυση της κατάστασης στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, των πραγματικών δυνατοτήτων της χώρας και προσδοκιών του λαού. Χρειάζεται απεμπλοκή από τις παιδικές ασθένειες της νέας εξουσίας και κυρίως εξεύρεση στελεχών που κατέχουν τα νέα εργαλεία και την νομοτεχνική τεχνογνωσία της ΕΕ. Η λειψανδρία είναι αισθητή. Χρειάζεται τέλος μια μεσομακροπρόθεσμη στρατηγική που θα υπερβαίνει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, χρειάζεται μια στρατηγική για την Ευρώπη που θα ενσωματώνει τη νέα εμπειρία. Για να γίνουν αυτά πρέπει να κλείσει το ζήτημα με τους έξω.
ΠΗΓΗ: koutipandoras.gr
To «Big Oil: In the Wake of the Exxon Valdez» είναι ένα ντοκιμαντέρ παραγωγής BBC που γυρίστηκε το 1991 και περιγράφει την τεράστια οικολογική καταστροφή που προκάλεσε η διαρροή εκατοντάδων χιλιάδων κυβικών μέτρων αργού πετρελαίου από πετρελαιοφόρο στον πορθμό της Αλάσκα.
Ήταν 24 Μαρτίου 1989, όταν το πετρελαιοφόρο Exxon Valdez προσέκρουε στον ύφαλο Blight στον πορθμό Prince William, μεταφέροντας συνολικά 210.000 m3 αργού πετρελαίου.
Υπολογίζεται ότι από το πλοίο χύθηκαν μεταξύ 42.000 και 120.000 m3 αργού πετρελαίου στον πορθμό. Το μέγεθος μιας τέτοιας καταστροφής ήταν πρωτοφανές και από τότε θεωρείται μία από τις χειρότερες περιβαλλοντικές καταστροφές που οφείλονταν σε ανθρώπινα αίτια.
Έρευνα στα αίτια του ατυχήματος ανέδειξε την ανικανότητα του τρίτου αξιωματικού να χειριστεί το πλοίο, την αποτυχία του κυβερνήτη να εξασφαλίσει σωστή πορεία λόγω υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ, αλλά και την αδυναμία της εταιρείας Εxxon να διαθέσει το κατάλληλο πλήρωμα.
πηγη: tvxs.gr
πηγη: ergatikosagwnas.gr
Γιούροστατ: Στο 26% η ανεργία στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Στο 26% ανέβηκε η ανεργία στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο από 25,9% που ήταν τον Νοέμβριο, εξακολουθώντας να είναι η υψηλότερη στην ΕΕ, σύμφωνα με στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας Eurostat που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.
Πιο συγκεκριμένα, ο αριθμός των ανέργων στην Ελλάδα ανήλθε τον Δεκέμβριο στα 1,23 εκατομμύρια.
Το ποσοστό ανεργίας στους άνδρες κινείται στο 23,4%, στις γυναίκες στο 29,3% και στους νέους κάτω των 25 ετών στο 51,2%.
ΠΗΓΗ: 902.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή