Γράφει ο Αλέξανδρος Καπακτσής

Σοκάρει η διαφοροποίηση των στοιχείων ενός κρίσιμου μεγέθους, όπως είναι το δημόσιο χρέος, για τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Ψάχνοντας, τι στο καλό χρωστάμε τελικά και τι πρέπει να πληρώσουμε, πέφτουμε σε δύο κρίσιμες αντιφάσεις. Ο προϋπολογισμός του 2015 που ψηφίσθηκε το Νοέμβρη του 2014 δίνει ως υποχρεώσεις (έντοκα γραμμάτια, δάνεια και ομόλογα) για την εξυπηρέτηση του χρέους για όλο το 2015 είκοσι (20) δις «και κάτι ψιλά». Το δελτίο (76) δημόσιου χρέους του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους του Δεκεμβρίου του 2014 περιγράφει τελείως διαφορετικά στοιχεία για τις δανειακές υποχρεώσεις του 2015. Τα έντοκα γραμμάτια ανέρχονται περίπου στα 14 και δις και μαζί με τα υπόλοιπα ομόλογα και δάνεια από την ευρωζώνη και ΔΝΤ ανέρχονται σε ένα ποσό μεγαλύτερο από τα 39 δις. Για του λόγου το αληθές επισυνάπτονται οι σχετικοί πίνακες που δείχνουν και διαχρονικά τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας όπως τις καθόρισαν οι εγκληματικές σε βάρος του λαού πολιτικές της αστικής τάξης και των εκπροσώπων της. Η διαφορά είναι μεγάλη. Ξεπερνάει τα 15 δις! Υπάρχει και η ενδιάμεση τιμή! Οι Charles Forelle, Pat Minczeski και Elliot Bentley στο Greece’s Debt Due: What Greece Owes When μας δίνουν για το 2015 29.347.246.049 ευρώ.

Παραθέσαμε τα παραπάνω στοιχεία και θα κάνουμε μια προσπάθεια να απαντήσουμε σε ερωτηματικά πολλά και κρίσιμα. Οι εγκληματίες που κυβέρνησαν τη χώρα και τα γνωστά λαμόγια τους είναι φυσικό να μειώνουν το μέγεθος του χρέους σε μια προσπάθεια προεκλογική να πείσουν ότι βγαίνουμε από τα μνημόνια, έπιασαν οι θυσίες, μια ανάσα δρόμος έμεινε, μια τόσο δα μικρή πιστοληπτική γραμμούλα και καθαρίσαμε. Αν και αυτοί έχουν αποδείξει επανειλημμένα ότι δεν έχουν κανένα ενδοιασμό στο μαγείρεμα των στοιχείων για πολιτικούς λόγους τι συμβαίνει με την ηγετική ομάδα του Σύριζα; Δεν μπορεί να μην είχαν διαπιστώσει τις «αντιφάσεις» των στοιχείων. Αν λοιπόν θεωρήσουμε ότι για πολιτικούς λόγους περικόπτονται οι αριθμοί στα στοιχεία του προϋπολογισμού δεν μπορούμε παρά να θεωρήσουμε πιο κοντά στην αλήθεια τα στοιχεία του ΟΔΔΗΧ. Και αν θεωρήσουμε ακόμη ότι τα 14+ δις των έντοκων γραμματίων τα ανακυκλώνουν οι τράπεζες (έχει μπει όριο από τους οικονομικούς δολοφόνους της ΕΚΤ τα 15 δις) απομένουν 25 δις χρέος που πρέπει να πληρωθεί μέσα στο 2015!

Αν σαν συγκριτικό μέγεθος χρησιμοποιήσουμε το ύψος του τακτικού κρατικού προϋπολογισμού που προϋπολογίζει τα έσοδα στα 50,871 δις καταλαβαίνουμε ότι είναι αδύνατο να πληρωθούν αν δεν υπάρξει νέος δανεισμός και μετακύληση τους στο μέλλον. Με δεδομένους τους περιορισμούς από τους γκάνγκστερ της ΕΚΤ στην έκδοση ομολόγων και στο χαμηλό όριο στήριξης από τον ELA στις τράπεζες τα περιθώρια ελιγμών είναι μηδαμινά και στρώνεται ο δρόμος για νέο δανεισμό.

Χρήσιμο είναι να δούμε και διαχρονικά τις μελλοντικές αποπληρωμές. Με μια γρήγορη ματιά γίνεται αντιληπτό ότι η εξυπηρέτηση του χρέους θα στερεί από τη χώρα όλους τους απαραίτητους πόρους που θα μπορούσαν να τη βγάλουν από το τέλμα της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης έστω και με μια άλλου τύπου πολιτική αστικής διαχείρισης όπου οι δημόσιες επενδύσεις θα ήταν ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία.

Όταν λοιπόν ξέρουμε τις ανάγκες εξυπηρέτησης του χρέους που υπάρχουν, καθώς και τις άτεγκτες απαιτήσεις των εταίρων για την κάλυψη τους, πως και με ποια κριτήρια χαράζεται η γραμμή «των καλών παιδιών» που μας κυβερνούν όπως εμφανίζεται στις 29 Γενάρη: «Δεν θα υπάρξει καμία μονομαχία μεταξύ της κυβέρνησής μας και της Ευρώπης. Δεν θα υπάρξουν απειλές, δεν τίθεται θέμα ποιος θα υποχωρήσει πρώτος», δήλωσε ο κ. Βαρουφάκης, ενώ πρόσθεσε ότι στόχος αυτή τη στιγμή είναι «μια νέα συμφωνία “γέφυρα” μεταξύ των προηγούμενων προγραμμάτων και της τελικής συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας, ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ». Τι είναι αυτή η γέφυρα πέρα από πιστώσεις, δανεικά δηλαδή, για να καλυφθεί το κενό αφού ταυτόχρονα έχει εγκαταλειφθεί η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους από τον Α. Τσίπρα που δήλωσε στο πρακτορείο Bloomberg την ίδια μέρα: «σε καμιά περίπτωση δεν περιλαμβάνει τη μη εκπλήρωση των δανειακών μας υποχρεώσεων μας απέναντι στην ΕΚΤ και στο ΔΝΤ.» Αφού ξέρουν από τη μια πλευρά ότι δεν μπορούν να εξοφληθούν οι υποχρεώσεις και από την άλλη δεν έχουν σκοπό την παύση πληρωμών προς τι οι ηρωικές κορώνες ότι δεν χρειαζόμαστε την τελευταία δόση του δανείου; Ποιος ήταν ο τελικός αποδέκτης των θέσεων της μικρής κλειστής ομάδας φίλων, με τους δυο «θείους» από τα παλιά, που αποτελούν το κονκλάβιο που μας κυβερνά αν όχι πρωταρχικά το στελεχικό δυναμικό της κυβέρνησης και του κόμματος και κυρίως ο εργαζόμενος λαός; Το έργο το έχουμε ξαναδεί…

Έχουν πάρει τις αποφάσεις και μεθοδεύουν την αποδοχή τους.

Έτσι μπορούμε να εξηγήσουμε όχι μόνο τις επιστολές και συμφωνίες που υπέγραψαν αλλά και τη μετέπειτα στάση τους. «Νομίζω ότι δεν θα έχουμε πρόβλημα όσον αφορά τη ρευστότητα του δημοσίου, αυτό που θα έχουμε πρόβλημα και είναι δεδομένο ότι θα έχουμε πρόβλημα είναι στην αποπληρωμή των δόσεων του ΔΝΤ βασικά τώρα και της ΕΚΤ τον Ιούλιο» δήλωσε στο ραδιόφωνο του Alpha και ερωτηθείς για το πώς θα αντιμετωπιστεί αυτό ο κ. Βαρουφάκης επισήμανε ότι «από σήμερα ξεκινάμε η διαπραγμάτευση αυτού του ζητήματος». Μια στάση που αμέσως μετεξελίχτηκε σε «στις αποπληρωμές στο ΔΝΤ φυσικά πρόκειται να δώσουμε προτεραιότητα. Δεν πρόκειται να είμαστε η πρώτη χώρα που δεν θα τηρήσει τις υποχρεώσεις της προς το ΔΝΤ. Θα βγάλουμε από τη μύγα ξίγκι αν χρειαστεί να το κάνουμε αυτό μόνοι μας, και θα το κάνουμε».
Για τα χρέη προς την ΕΚΤ είπε πως ανήκουν σε άλλη κατηγορία. «Θα πρέπει να το καθορίσουμε αυτό σε συνεργασία με τους εταίρους μας και τους θεσμούς».

Το σίγουρο είναι ότι αφού εμπεδωθεί καλά το γεγονός ότι παίζουμε μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ και του Ευρώ και πληρώνουμε τα «χρέη μας», σαν τη μόνη λύση, θα αρχίσουν την πίεση για να καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό, για να μην χρεοκοπήσουμε, και, ω του θαύματος, θα επαληθευτεί το ΔΝΤ (αλλά και οι Γερμανοί) που από τον Ιούνιο του 2014 εκτιμούσε ότι θα υπάρξει «χρηματοδοτικό κενό 12,6 δισ. ευρώ το 2015 και ότι θα αρχίσει να φαίνεται από τον Μάιο του 2015″ και ακόμη δημοσιονομικό κενό 2 δισ. ευρώ το 2015, 3,7 δισ. ευρώ το 2016 και 1,8 δισ. ευρώ το 2017.»

Έτσι λοιπόν όλη η άμεση πολιτική ζωή θα μπει στον Προκρούστη της λογικής να «κρατήσουμε τη χώρα πάση θυσία ζωντανή», θα αρχίσουν οι σκληρές διαπραγματεύσεις για ένα νέο δάνειο «βοήθεια»(30 δις;) που θα συνοδεύεται από όρους που θα θέτουν οι δανειστές και που δεν θα ονομάζεται ούτε καν πρόγραμμα, πολύ περισσότερο μνημόνιο, αλλά τολμούμε να πούμε αναπτυξιακή διάσταση της νέας συμφωνίας χρηματοδοτικής στήριξης από τους «εταίρους». Οι δανειστές βέβαια δεν είναι κορόιδα. Έχουν μια σειρά στόχων μετά τη διάσωση των τραπεζών τους το 2010-2012.

Ο πρώτος κρίσιμος στόχος να πάρουν πίσω τα λεφτά τους και ο δεύτερος είναι να συνεχισθεί το τιμωρητικό παράδειγμα, για όλη την εργαζόμενη Ευρώπη, «των κακών παιδιών της» μέσω της αέναης λιτότητας για να «εξαγνισθούν» από την κραιπάλη της σπάταλης περιόδου. Ο τρίτος στόχος είναι να κλείσει το ελάχιστο ρήγμα (των ελπίδων για μια άλλη πολιτική που το εκλογικό αποτέλεσμα έφερε, αποτέλεσμα που οι αγώνες του προηγούμενου διαστήματος επέβαλλαν) που οι αντικειμενικές συνθήκες της περιόδου μπορούν να μετατρέψουν σε διεθνείς σεισμούς μέσω της ανάστασης ενός νέου εργατικού κινήματος. Οι κυβερνητικές εξαγγελίες για φιλολαϊκά μέτρα όλο και θα περιορίζονται, θα φθίνουν και θα εξαϋλώνονται, για να καταλήξουμε σε μια διαχείριση της κρίσης με ανθρώπινο πρόσωπο, με χαμόγελο και αισιοδοξία. Άλλωστε οι αστοί οικονομολόγοι επιμένουν ότι η πορεία της οικονομίας έχει να κάνει πρωτίστως με την ψυχολογία! Τόσο επιστημονικά…

Η πολιτική αυτή γραμμή, που αποφεύγει τις ακρότητες της υποτέλειας και διαπραγματεύεται ταυτόχρονα εκ νέου τη θέση του ελληνικού καπιταλισμού με νέους όρους, που δεν θίγει προς το παρόν στο ελάχιστο τους πυλώνες του μεγάλου κεφαλαίου (βλέπε τράπεζες κλπ), έχει την αμέριστη υποστήριξη της αστικής τάξης όπως υποδηλώνει και η σχετική ανακοίνωση του ΣΕΒ: «Η μεταρρυθμιστική ατζέντα της Κυβέρνησης, όπως αυτή καταγράφεται στη λίστα του Υπουργείου Οικονομικών, δημιουργεί προσδοκίες για την πολυπόθητη κοινωνική και οικονομική ανάκαμψη. Άλλωστε εμπεριέχει αρκετά από όσα δεν έγιναν και πολλά από αυτά που πρέπει να γίνουν. Αρκεί να υποστηριχθεί με σθεναρότητα και πίστη από το πολιτικό σύστημα, τους κοινωνικούς εταίρους και τους πολίτες. »

Αν είναι κάθε μέρα και σε περισσότερους φανερή η λογική συνέπεια των χειρισμών της ομάδας περί τον κ. Τσίπρα εκεί που πραγματικά είναι δύσκολα τα πράγματα είναι σε αυτούς που αντικειμενικά έχουν και τη δύναμη και το υλικό συμφέρον να πάνε τα πράγματα αλλιώς.

Θα λέγαμε όχι απλώς δύσκολα αλλά πολύ δύσκολα. Γιατί σε όλη την προηγούμενη περίοδο και μέσα στις μάχες της δε συγκροτήθηκε ένα μειοψηφικό μεν αλλά ευδιάκριτο τμήμα της εργατικής τάξης που με αυτοτέλεια και μέσα από συγκρούσεις θα χάραζε τη συνολική πολιτική της τάξης για τη διέξοδο από την κρίση προς όφελος της τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, σε μια πρώτη φάση τουλάχιστον και χωρίς να απεμπολεί το μέλλον. Θα είχε γνώμη και θα δρούσε για όλα. Και για το χρέος και για τις τράπεζες και για το μισθό και για το Ευρώ και για την έξοδο από την ΕΕ, και για το σημερινό και το αυριανό και το μερικό και το συνολικό. Με την πιο πλατιά ενωτική πολιτική και την ταυτόχρονη σύγκρουση του με τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό. Χωρίς αυτή τη συγκρότηση η ήττα σε αυτή την ιστορική περίοδο θα είναι βέβαια. Όμως δεν είναι αργά για μια τέτοια πορεία συγκρότησης. Είναι η μόνη ελπίδα άλλωστε.

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΦΙΛΙΚΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*

Δεν είναι μόνο το -πραγματικό για τους μεν, επίπλαστο για τους δε- ενδεχόμενο του Grexit που έχει αναζωπυρώσει, το τελευταίο διάστημα, τους προβληματισμούς για το μέλλον του κοινοί νομίσματος σε διεθνή κλίμακα. Έγκυροι οικονομολόγοι και αναλυτές, ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού, διατυπώνουν σε ευρείας επιρροής έντυπα έντονη κριτική στην αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης, ενώ οι φωνές αμφισβήτησης επεκτείνονται σε όλες τις αποχρώσεις του πολιτικού φάσματος.

Πρόσφατα το γαλλικό δημόσιο τηλεοπτικό δίκτυο France 5 παρουσίασε στη ζώνη μέγιστης τηλεθέασης ένα ντοκιμαντέρ που έκανε πάταγο με τίτλο ‘’Bye bye l’ euro’’ έναν τίτλο ο οποίος παρέπεμπε στην κινηματογραφική επιτυχία ‘’Good bye Lenin’’ Η ταινία ξεκινούσε με ένα υποθετικό σενάριο – την αποχώρηση πρώτα της Ιταλίας ( όχι της Ελλάδας !) και ύστερα της Γαλλίας από την Ευρωζώνη – για να δώσει στη συνέχεια το λόγο σε σειρά γνωστών προσωπικοτήτων του πολιτικού και ακαδημαϊκού κόσμου, όπως οι Φρανσουά Μπαρουάν, Ζακ Αταλί, Ζακ Σαπίρ, Φιλίπ Ντεσερτίν κ.α. Το αβίαστο συμπέρασμα: Η έξοδος από το ευρώ, αν και παραμένει μειοψηφική άποψη στους κύκλους των γαλλικών ελίτ, δεν αποτελεί πλέον ταμπού και οπωσδήποτε δεν περιορίζεται στο Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν.

Αντίστοιχα, στην απέναντι πλευρά του Ρήνου οι φωνές εναντίον του ευρώ δεν ακούγονται μόνο από το ανερχόμενο, όπως έδειξαν οι πρόσφατες εκλογές στο Αμβούργο, ρεύμα του δεξιού κόμματος ‘’ Εναλλακτική για τη Γερμανία’’ (AfD). Την περασμένη Τρίτη, η γαλλική εφημερίδα Le Monde φιλοξενούσε ολοσέλιδη ανάλυση του Βόλφγκανγκ Στρικ, διευθυντή του ινστιτούτου Μαξ Πλανκ στην Κολωνία, υπό τον εύγλωττο τίτλο ‘’Η Ευρώπη οφείλει να εγκαταλείψει το κοινό νόμισμα’’.

‘’Αν το ευρώ αποτύχει, θα αποτύχει η ίδια η Ευρώπη, έλεγε η Άγκελα Μέρκελ. Σήμερα ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Το ευρώ καταστρέφει την Ευρώπη. Παρ’ όλα αυτά, η Ευρώπη μπορεί να μην αποτύχει στο τέλος’’ υποστηρίζει ο προοδευτικός κοινωνιολόγος. ‘’Με την άνοδο στην εξουσία του αριστερού κόμματος ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα… το τερατώδες σχέδιο να επιβάλουν ένα κοινό νόμισμα σε χώρες με πολύ διαφορετικές οικονομίες φαίνεται να πλησιάζει στο τέλος που δικαιούται. Είχαν προηγηθεί, βέβαια προσπάθειες διάσωσης. Ξεκίνησαν αντικαθιστώντας εκλεγμένες κυβερνήσεις με τεχνοκράτες από τις χρηματιστικές γραφειοκρατίες, ιδιωτικές και δημόσιες, αλλά οι αχάριστοι λαοί τους έστειλαν σπίτι τους. Η εποχή της υπακοής παρήλθε:: οι δημοκρατικοί θεσμοί απέρριψαν τα εμφυτεύματα των Βρυξελλών. Και έπεται συνέχεια: στην Ισπανία, οι PODEMOS, το αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, θα στείλει στο καναβάτσο το λαϊκό κόμμα’’.

Ο Βόλφγκανγκ Στρικ προειδοποιεί το Βερολίνο πως η θηλιά που βάζει στο λαιμό της Ελλάδας μπορεί να οδηγήσει σε μια ‘’γεωστρατηγική καταστροφή’’, οδηγώντας τη χώρα μας στην αγκαλιά της Ρωσίας. Μια άποψη που συμμερίζεται και ο βρετανικός Economist στην πρόσφατη ανάλυσή του ‘’Ελλάδα ένας ημικατευθυνόμενος πύραυλος’’, στην οποία υπογραμμίζεται το έντονο ενδιαφέρον των ΗΠΑ για το ελληνικό πρόβλημα. Την ίδια στιγμή, ο γνωστός Αμερικανός οικονομολόγος Τζέιμς Γκαλμπρέιθ έγραφε στην Boston Globe ότι ‘’ σε αυτές τις δραματικές ώρες, αν η Ευρώπη αποτύχει, οι ΗΠΑ πρέπει να παρέμβουν και να στηρίξουν την Ελλάδα’’.

Η αλήθεια είναι ότι τα αντιγερμανικά αισθήματα βρίσκουν ολοένα και ευκολότερα το δρόμο τους προς τα πιο έγκυρα αμερικανικά ΜΜΕ. ‘’Ήρθε η ώρα να διώξουμε κλωτσηδόν τη Γερμανία από την Ευρωζώνη’’, ήταν ο προκλητικός τίτλος του άρθρου στην ηλεκτρονική σελίδα του Foreign Policy, ενός εκ των γνωστότερων think για θέματα διεθνούς πολιτικής. Συγγραφέας του ήταν ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Κολούμπια Πάτρικ Τσόβανεκ, ο οποίος έχει διατελέσει σύμβουλος ηγετικών προσωπικοτήτων του Ρεμπουπλικανικού Κόμματος. Η ανάλυσή του ενοχοποιεί τη Γερμανία και τα αστρονομικά πλεονάσματά της για την ύφεση στην Ευρωζώνη και την καταστροφή των περιφερειακών χωρών, εισηγείται δε ‘’φιλικό διαζύγιο’’ και συντεταγμένη επιστροφή της Γερμανίας στο μάρκο.

Σε ανάλογο μήκος κύματος κινείται το άρθρο της εφημερίδας Politico με τίτλο ‘’Είναι οι Γερμανοί έτοιμοι να συντρίψουν την παγκόσμια οικονομία;’’ Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι με την ανελαστική πολιτική του το Βερολίνο κινδυνεύει να διαλύσει την Ευρωζώνη και τονίζει:’’ Αυτό δεν είναι αποκλειστικά ευρωπαϊκό ζήτημα. Επηρεάζει όλο τον κόσμο και θα μπορούσε να αλλάξει την τροχιά της αμερικανικής οικονομίας’’. Το ευκόλως εννοούμενο συμπέρασμα είναι πως η Ουάσιγκτον έχει σοβαρούς λόγους να παρέμβει στον ευρωπαϊκό κυκεώνα προτού πλέον να είναι πολύ αργά.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΦΙΛΙΚΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ

Σε αντίθεση με την ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι ενδεχόμενη έξοδος μιας μικρής χώρας, όπως η Ελλάδα, δεν θα είχε σοβαρές επιπτώσεις για την Ευρωζώνη , ο γενικός επίτροπος πολιτικού σχεδιασμού της γαλλικής κυβέρνησης, Ζαν Πιζανί-Φερί, θεωρεί ότι οι κίνδυνοι είναι κάθε άλλο παρά αμελητέοι. Με άρθρο του στο Project Synticate υποστηρίζει πως μια τέτοια εξέλιξη ‘’θα ανατρέψει την υπόρρητη παραδοχή, ότι η συμμετοχή στην Ευρωζώνη είναι μη αναστρέψιμη. Η ιστορία πράγματι διδάσκει ότι τίποτα δεν είναιμη αναστρέψιμο. Σύμφωνα με τον Γενς Νόρνβιγκ, από τις αρχές του 19^ου αιώνα έχουν καταγραφεί 67 διασπάσεις νομισματικών ενώσεων. Αν μια χώρα κάνει την αρχή, οι αγορές θα θεωρήσουν ότι αυξάνονται οι πιθανότητες να ακολουθήσουν και άλλες’’.

Παραπλήσια είναι η ανάλυση του πρώην προέδρου της Γαλλίας Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, ο οποίος,, με συνέντευξή του στην εφημερίδα Les Echos, τάσσεται υπέρ μιας ‘’φιλικής εξόδου’’ της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, σε συμφωνία και όχι σε σύγκρουση με τους εταίρους της. Το σενάριο τοπυ ‘’φιλικού διαζυγίου’’ προκρίνει και ο ανλυτής των ‘’Financial Times Βόλφγκανγκ Μινχάου, προτείνοντας την εισαγωγή παράλληλου νομίσματος για τις εσωτερικές συναλλαγές. Ο αρθρογράφος θεωρεί ως υπόθεση υψηλού ρίσκου ένα συγκρουσιακό Grexit, επιμένει όμως ότι ‘’ακόμη και αυτό θα ήταν προτιμότερο από το στάτους κβο’’.    

ΠΗΓΗ: ''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ''

Νίκος Μπογιόπουλος:

Η 8^η Μάρτη, η Ημέρα της Γυναίκας, στην Ελλάδα «γιορτάστηκε» δυο μέρες πριν από την θεσπισμένη ημερομηνία της και «γιορτάστηκε έτσι:

Αυτά είχαν συμβεί πριν από 3 σχεδόν χρόνια. Αλλά την Παρασκευή, στη δίκη που έγινε για τα «ανδραγαθήματα» του ναζί Κασιδιάρη, το δικαστήριο κατέληξε ότι εκείνες οι μπουνιές που είχε ρίξει στην Λιάνα Κανέλλη δεν στοιχειοθετούν την κατηγορία της επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Αλλά της… απλής σωματικής βλάβης. Ως εκ τούτου η δίωξη εναντίον του τερματίστηκε…

Είχαμε τονίσει την επόμενη ακριβώς μέρα από όσα είχαν διαδραματιστεί στα τηλεοπτικά πλατό ότι η «Χρυσή Αυγή» είναι ένα συστημικό τοξικό παράγωγο, βγαλμένο μέσα από τα σπλάχνα και τα απόβλητα του συστήματος της ταξικής βαρβαρότητας. Κομμάτι του εποικοδομήματος αυτού του συστήματος είναι και η Δικαιοσύνη που το διέπει.

Είχαμε τονίσει τότε ότι αυτό το ναζιστικό μόρφωμα, αυτή η μετενσάρκωση της «Ένωσης φίλων του Χίτλερ», η απαρτιζόμενη από ελληνόφωνα «Ες - Ες», από τους απόγονους των κουκουλοφόρων και των γερμανοτσολιάδων, συνιστά μια δολοφονική συμμορία στρατιωτικού τύπου. Ακολούθησαν οι φωτογραφίες του Κασιδιάρη με το τατουάζ με τη σβάστικα να δεσπόζει στο χεράκι του. Στο ίδιο χεράκι με το οποίο αυτός ο «άντρακλας» γρονθοκοπεί γυναίκες…

Και είχαμε σημειώσει πως τα όσα είχε παρακολουθήσει το πανελλήνιο εκείνο το πρωινόστα πλατό του «Αντέννα» ήταν ένα «ψήγμα» μπροστά στα όσα είχαν ήδη διαπράξει και κυρίως στα όσα σχεδίαζαν να διαπράξουν οι ναζιστές. Ότι ήταν ένα «τίποτα» μπροστά στα μαχαιρώματα κατά αλλοδαπών, στα νυχτερινά πογκρόμ στις γειτονιές της Αθήνας και αλλού, στις εγκληματικές επιθέσεις των «Καιάδων» κατά φοιτητών και εργατών. Εκείνο που ακολούθησε ήταν η δολοφονία ενός παλικαριού, του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι. Oι οργανωμένες και σχεδιασμένες δολοφονικές επιθέσεις κατά μελών του ΚΚΕ στο Πέραμα. Oι εκατοντάδες επιθέσεις κατά μεταναστών. H επίδειξη του ναζιστικού τραμπουκισμού σε δημόσια θέα. Tο σαλιάρισμα και η θωπεία της «μπαλτακοειδούς» έκφανσης του κράτους με και προς τον ναζισμό.

Ωστόσο το δικαστήριο έκρινε την Παρασκευή – έτσι είπε ο κύριος εισαγγελέας - ότι οι μπουνιές του Κασιδιάρη στην Κανέλλη είναι ένα θέμα που έπρεπε να κριθεί με αυστηρά νομικά κριτήρια και όχι με πολιτικά αφού δεν συνιστά πολιτικό ζήτημα! Προφανώς δεν θα υπάρχει τίποτα το πολιτικό στο να γρονθοκοπεί κάποιος γυναίκες με αιτιολογικό ότι «είσαι κουμούνι που πρέπει να γίνει σαπούνι»…

Κατά την ίδια λογική, όμως, τι το πολιτικό μπορεί να κρύβεται στο να μαχαιρώνει κάποιος μετανάστες επειδή είναι μαύροι, ή να επιτίθεται με ρόπαλα κατά κομμουνιστών επειδή είναι κομμουνιστές, ή να δολοφονεί το γιο του μαστρο-Τάκη στη ναυπηγοεπισκευαστική, τον αντιφασίστα Παύλο επειδή είναι αντιφασίστας!

Μήπως, λοιπόν, θα πρέπει και η επόμενη δίκη για την Χρυσή Αυγή να γίνει με αυστηρά νομικά κριτήρια; Μήπως θα δούμε κανέναν εισαγγελέα να ανοίγει παράθυρο σε μια «λογική» που λέει δεν φταίνε οι ναζί που είναι ναζί, φταίνε οι δολοφονημένοι και οι μαχαιρωμένοι που είναι μαύροι, κομμουνιστές και αντιφασίστες;;!!!

Στην προχτεσινή δίκη είχαμε κι άλλες «ομορφιές». Ακούστηκε, για παράδειγμα, ότι οι μπουνιές δεν ήταν ακριβώς μπουνιές γιατί ο «άντρακλας» δεν τις εκτόξευσε με κλειστή αλλά… με ανοιχτή παλάμη.

Συνεπώς, αν θέλετε να λιντζάρετε κάποιον, αν θέλετε να χτυπήσετε μια γυναίκα, αν θέλετε να τραμπουκίσετε κατά του οποιουδήποτε, κάντε το με… ανοιχτή παλάμη. Η Δικαιοσύνη θα σας απαλλάξει από την κατηγορία της επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Θα πάτε για απλή σωματική βλάβη. Και θα την βγάλετε καθαρή…

Κάπως έτσι την έβγαλαν καθαρή και οι «ρίγκο» που είχαν πυροβολήσει τους μετανάστες στη Μανωλάδα. Η ίδια Δικαιοσύνη ήταν που τότε είχε αποφανθεί ότι τα σκάγια που γέμισαν το κορμί των μεταναστών εργατών δεν έφυγαν απευθείας από τις καραμπίνες των επιστατών του «τσιφλικά». Οι επιστάτες, κατάληξε η Δικαιοσύνη, είχαν πυροβολήσει ψηλά και απλώς ήταν ο αέρας που πήρε τα σκάγια τα οποία πέφτοντας προς τη γη (είναι κι αυτός ο διαβολεμένες νόμος της βαρύτητας) «πυροβόλησαν» τους ανθρώπους… Που ξέρετε, ίσως να ήταν και το μάγουλο της Κανέλλη που «μαγνήτισε» τις… ανυπεράσπιστες γροθιές του Κασιδιάρη.

Όλα αυτά θα ήταν γελοία, αν δεν ήταν άκρως αποκαλυπτικά μιας κατάστασης τόσο επικίνδυνης που αγγίζει τα όρια του συναγερμού. Μιας κατάστασης που διαμορφώνει όρους ανοχής απέναντι στον ναζισμό. Και δεν χρειάζεται να είσαι νομικός για να αντιληφθείς ότι η ανοχή απέναντι στο έγκλημα του ναζισμού συνιστά υπόθαλψη του εγκλήματος. Κι αυτή είναι μια διαπίστωση που εξάγεται πολιτικά. Πέρα από νομικισμούς. Αρκεί να διαθέτει κανείς τα στοιχειώδη της πολιτικής «αλφαβήτας».    

ΠΗΓΗ: enikos.gr 

Του ΠΑΝΟΥ ΚΟΣΜΑ*

1. ΤΑ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΑ

Η σχέση ανάμεσα στο χρέος και το πρωτογενές πλεόνασμα δεν είναι εξ ορισμού καθορισμένη.

Οι κυβερνήσεις και οι ιδεολόγοι της ακραίας λιτότητας θεωρούν ότι, ιδιαίτερα στο πλαίσιο της κρίσης, πρέπει οι χώρες με υψηλό χρέος να έχουν σταθερά υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα ώστε να τα διαθέτουν για να αποπληρώνουν το χρέος τους. Αυτό οδηγεί σε υφεσιακό «φαύλο κύκλο» και εκτεταμένη κοινωνική δυστυχία, αλλά και σε διαρκή αφαίμαξη για το χρέος («αποικία χρέους») αφού οι συνεχείς περικοπές δαπανών και η βαριά φορολογία μειώνουν διαρκώς τον παραγόμενο πλούτο (ΑΕΠ), μειώνουν επομένως τον παρονομαστή του κλάσματος και τελικά αυξάνουν το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ! Ακριβώς με αυτόν τον τρόπο, το ελληνικό κρατικό χρέος, ξεκινώντας από 120% του ΑΕΠ όταν υπογράφτηκε το πρώτο μνημόνιο, έχει ξεπεράσει σήμερα το 180% του ΑΕΠ, εξαιτίας των και όχι παρά τις πολιτικές για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα.

Οι νεοκεϊνσιανοί (φιλελεύθεροι κεϊνσιανοί) επιμένουν στην ανάγκη το χρέος να είναι «βιώσιμο», δηλαδή εξυπηρετήσιμο, δηλαδή όχι μόνο να εξασφαλίζονται οι τρέχουσες πληρωμές για τοκοχρεολύσια αλλά και να είναι ρεαλιστικό να αποπληρωθεί στο σύνολό του - αλλιώς πρέπει να «κουρευτεί» μέχρι του ορίου που θα ξαναγίνει «βιώσιμο». Ποιο είναι αυτό το όριο; Το ΔΝΤ, που στις αρχές της κρίσης θεωρούσε «κόκκινη γραμμή» για τη «βιωσιμότητα» του χρέους το 90% του ΑΕΠ, στην περίπτωση της Ελλάδας από το 2012 έχει ανεβάσει τον πήχη της «βιωσιμότητας» στο 120% του ΑΕΠ - το όριο μετακινείται όπως βολεύει...

Οι κλασικοί κεϊνσιανοί θεωρούν ότι το χρέος πρέπει να «κουρεύεται» γενναία, να αποπληρώνεται κυρίως με την επίτευξη υψηλών ρυθμών ανάπτυξης ή και σε συνδυασμό με ρήτρα ανάπτυξης, ώστε να αυξάνεται ο παρονομαστής και άρα να μειώνεται το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, αφήνοντας έτσι περιθώρια για μια πολιτική πρωτογενών πλεονασμάτων πιο ήπια, που δεν προϋποθέτει βαριές - υφεσιακές πολιτικές λιτότητας.

Η ριζοσπαστική Αριστερά, δηλαδή η Αριστερά της ταξικής πολιτικής (ταξικής μονομέρειας), πάει πολύ μακρύτερα από τον κεϊνσιανισμό: Θεωρεί το χρέος μηχανισμό εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, μηχανισμό αναδιανομής του εισοδήματος εις βάρος τους. Δεν μιλά για «κούρεμα» αλλά για διαγραφή του, με την εξαίρεση του χρέους προς τα ασφαλιστικά ταμεία. Ζητεί λογιστικό έλεγχο του χρέους για να προσδιοριστεί το απεχθές χρέος, δηλαδή για να αποκαλυφθούν οι μηχανισμοί κερδοσκοπίας στις κρατικές δαπάνες και την αναχρηματοδότηση του χρέους, θεωρώντας το μέρος της μάχης για τη διαγραφή του χρέους. Είναι, σε αυτό το πλαίσιο, ενάντια στα πρωτογενή πλεονάσματα -και, πολύ περισσότερο, στα θηριώδη πρωτογενή πλεονάσματα- θεωρώντας τα συνώνυμα των πολιτικών λιτότητας, άρα συνώνυμα των μνημονίων.                                         

2. ΔΙΑΡΚΗΣ ΔΙΟΛΙΣΘΙΣΗ

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ξεκινώντας από τις ανωτέρω θέσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς (διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, λογιστικός έλεγχος για αποκάλυψη του απεχθούς χρέους, που θα επέτρεπε και τον απεγκλωβισμό από πολιτικές πρωτογενών πλεονασμάτων), με ευθύνη του ηγετικού κέντρου μετατοπίστηκε σταδιακά σε κεϊνσιανές θέσεις (διαγραφή «σημαντικού» ή «μεγάλου» μέρους σε συνδυασμό με μικρότερα πρωτογενή πλεονάσματα και με ρήτρα ανάπτυξης στην αποπληρωμή του), στη συνέχεια έβαλε στο μίγμα των πολιτικών του νεοκεϊνσιανές θέσεις (μετατόπιση από τη διαγραφή στην «εξυπηρεσιμότητα» του χρέους μέσω «έξυπνης μηχανικής»), και στην πρόσφατη συμφωνία του Eurogroup έγιναν αποδεκτές θέσεις και πέραν αυτού του ορίου: «Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτηση δέσμευσή τους να τηρήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές, πλήρως και έγκαιρα»  και «οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται επιπλέον να διασφαλίσουν τα πρέποντα πρωτογενή πλεονάσματα ή τα οικονομικά έσοδα που απαιτούνται για τη βιωσιμότητα του χρέους, σύμφωνα με την απόφαση του Eurogroup του Νοεμβρίου του 2012».

Η διαρκής αυτή διολίσθηση ισοδυναμεί με διαρκή μετατόπιση σε θέσεις πέραν του νεοφιλελεύθερου κεϊνσιανισμού, στην κατεύθυνση των θέσεων της τρόικας, όπου το καλύτερο που μπορούμε να αναμένουμε, είναι μια συμφωνία σαν κι αυτή που συζητούσε ο Σαμαράς: επιμήκυνση με ταυτόχρονη μείωση επιτοκίων.

Όμως αν ο μηχανισμός επιβολής της ακραίας λιτότητας, δηλαδή χρέος - πρωτογενή πλεονάσματα, δεν αμφισβητηθεί, τότε δεν μπορεί να αμφισβητηθούν - ανατραπούν ούτε η λιτότητα και τα μνημόνια! 

*Πηγη :rproject.gr

Εμείς γράφουμε και ξαναγράφουμε μήπως και το αντιληφθεί η σημερινή κυβέρνηση και χαράξει πολιτική εδραζόμενη στο θεμελιώδες αξίωμα: Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να πετάξουν οι Γερμανοί την Ελλάδα έξω από την Ευρωζώνη! Ο λόγος είναι απλούστατος: Δεν θα ξεκινούσε ποτέ το Βερολίνο με τα ίδια του τα χέρια μια υπαρξιακή κρίση της Ευρωζώνης! Αν έκανε ποτέ η Γερμανία αυτό το μοιραίο λάθος, όλα τα κερδοσκοπικά κεφάλαια του κόσμου με επικεφαλής τα αμερικανικά θα έπεφταν να κατασπαράξουν την Ευρωζώνη. Οχι φυσικά από... αλληλεγγύη προς την Ελλάδα! Απλώς θα έβγαζαν τρελά κέρδη κόβοντας φέτες την Ευρωζώνη! «Αριστεροί υπερφίαλοι ισχυρισμοί» θα μπορούσε να πει κάποιος. Ισως. Μόνο που φυσικά «αριστερά κολλήματα» απολύτως κανένας δεν μπορεί να προσάψει στον δεξιό πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ. Καταπέλτης ήταν όμως στη συνέντευξη που έδωσε στη σκληρή δεξιά γερμανική εφημερίδα «Βελτ αμ Ζόντακ» ο Γιούνκερ - μια συνέντευξη που αφορά την Ελλάδα και δημοσιεύτηκε χθες: «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκπροσωπεί την άποψη ότι ποτέ δεν θα υπάρξει Grexit!» διακήρυξε ο δεξιός πρόεδρος της Κομισιόν στεγνά και κατηγορηματικά. «Η χώρα είναι και παραμένει μέλος της νομισματικής ένωσης» πρόσθεσε με τον πιο επίσημο τρόπο. Εξήγησε λακωνικά γιατί δεν δέχεται κουβέντα επί του θέματος αυτού: «Κανένας από τους πολιτικά υπεύθυνους στην Ευρώπη δεν εργάζεται επί μιας εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Μια έξοδος της Ελλάδας θα οδηγούσε σε μια ανεπανόρθωτη απώλεια της καλής φήμης ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε όλον τον κόσμο» υπογράμμισε με ιδιαίτερη έμφαση. Οταν ο δεξιός πρόεδρος της Κομισιόν δηλώνει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι «ποτέ δεν θα υπάρξει Grexit», ότι η Ελλάδα «είναι και θα παραμείνει μέλος της νομισματικής Ενωσης», ότι η έξοδός της από το ευρώ θα συνιστούσε «ανεπανόρθωτη απώλεια» για όλη την ΕΕ, ότι «κανένας πολιτικός υπεύθυνος» δεν εργάζεται για την αποβολή της, τι έχουν να πουν όσοι απειλούν με Grexit;

Από πού θα πέσει στα κεφάλια των Ελλήνων η έξοδος από την Ευρωζώνη, από τον ουρανό; Ο πρόεδρος της Κομισιόν τα λέει αυτά, ο άνθρωπος δηλαδή που ξέρει τα πάντα για την επίσημη στάση αλλά και τους μύχιους πόθους κάθε κυβέρνησης όχι απλά της Ευρωζώνης, αλλά ολόκληρης της ΕΕ! Τώρα που τα λέει ο Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ, θα τα καταλάβουν άραγε οι υπουργοί της κυβέρνησης και ο πρωθυπουργός ή θα συνεχίσουν να συμπεριφέρονται σαν πανικόβλητοι Βαλκάνιοι επαρχιώτες; Είπε κι άλλα ο Γιούνκερ, όπως μας πληροφορεί η «Βελτ αμ Ζόντακ». Φυσικά και είπε ότι «η Ελλάδα πρέπει να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που έχει συμφωνήσει με τους δανειστές. Αν η (ελληνική) κυβέρνηση θέλει να ξοδέψει περισσότερα χρήματα, πρέπει να τα βρει μέσω περικοπών ή πρόσθετων εσόδων» τόνισε.

Η Ευρώπη πρέπει στο μέλλον να προσέχει περισσότερο να αντιμετωπίζει με σεβασμό χώρες οι οποίες λαμβάνουν οικονομική βοήθεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι διαπραγματεύσεις για τα προγράμματα βοήθειας πρέπει να είναι χαλαρότερες, πρέπει όμως να είναι «πολιτικές» σε πολιτικό επίπεδο. «Δεν είναι αποδεκτό να διαπραγματεύεται ένας πρωθυπουργός μεταρρυθμίσεις με υπαλλήλους. Ο ένας έχει εκλεγεί, οι άλλοι όχι» υπογράμμισε στη συνέντευξή του ο πρόεδρος της Κομισιόν. Ο Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ ζήτησε επίσης περισσότερη κατανόηση από τους Ευρωπαίους εταίρους για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα. «Πρέπει να προσέξουμε να μη χειροτερέψει ακόμη περισσότερο η κατάσταση στην Ελλάδα. Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι τη σοβαρότητα της κατάστασης στην Ελλάδα δεν την έχουν ακόμη καταλάβει όλοι στην Ευρωπαϊκή Ενωση» τόνισε με ιδιαίτερη έμφαση.

Δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι την προειδοποίηση αυτή την απηύθυνε προς τους Γερμανούς μέσω μιας σκληρής δεξιάς γερμανικής εφημερίδας, με δεδομένο ότι ακριβώς η γερμανική κυβέρνηση είναι αυτή που φέρεται με τον χειρότερο τρόπο προς την πατρίδα μας. Η πασίγνωστη γερμανική αλαζονεία, απόρροια βεβαίως της ισχύος της Γερμανίας, οδηγεί σε πλήρως περιφρονητική και απαξιωτική στάση της κυβέρνησης του Βερολίνου απέναντι σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα έχει τη δυστυχία να πέσει στα νύχια των Γερμανών δανειστών. Για την ώρα η Μέρκελ και ο Σόιμπλε αδιαφορούν για το με καλπάζοντες ρυθμούς αυξανόμενο αντιγερμανικό μίσος των ευρωπαϊκών λαών. Οταν θα αντιληφθεί η γερμανική ηγεσία τις πολιτικές διαστάσεις και επιπτώσεις του φαινομένου, ελπίζουμε να είναι αργά πια για τους Γερμανούς...

πηγη: ethnos.gr

 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΕΡΙΚ ΤΟΥΣΑΙΝ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΜΑΥΡΟΥΛΗ*

Στην Αθήνα βρέθηκε, λίγα 24ωρα πριν τη συμφωνία στο Eurogroup και την αποστολή της «λίστας Βαρουφάκη» στους πιστωτές, ο γνωστός Βέλγος πολιτικός επιστήμονας και ιστορικός, διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Παρισιού VIII και του Πανεπιστημίου της Λιέγης, Ερίκ Τουσαίν. Μιλώντας με τo Periodiko.gr ο Ε. Τουσέν, πριν την υπογραφή της συμφωνίας, υπογραμμίζει ότι ο συσχετισμός δυνάμεων εντός της Ε.Ε δεν επιτρέπει πρακτικά άλλη επιλογή παρά αυτήν των μονομερών κινήσεων δια της κατάθεσης αιτήματος λογιστικού ελέγχου του ελληνικού χρέους, στη βάση αξιοποίησης κανονισμού της ίδιας της Ε.Ε.

Εκτιμά ότι, εφόσον η πίεση προς την Ελλάδα κλιμακωθεί από τους πιστωτές, και κυρίως από την ΕΚΤ, που θα μπορούσε να διακόψει την ρευστότητα προς τις τράπεζες, τότε η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να θέσει υπό τον έλεγχο του κράτους τις τράπεζες και να διασφαλίσει, μέσα από τον έλεγχο της μετακίνησης κεφαλαίων, τη ρευστότητα. Είναι, δε, βέβαιος ότι το ελληνικό χρέος, σχεδόν στο σύνολό του, μπορεί να αποδειχτεί ότι είναι επαχθές και παράνομο και υπογραμμίζει ότι και οι πιστωτές γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν μπορεί να αποπληρωθεί, αλλά το χρησιμοποιούν ως μοχλό πίεσης για την προώθηση της δημοσιονομικής προσαρμογής, που είναι και ο βασικός τους στόχος.

Υπενθυμίζεται ότι, μεταξύ άλλων, ο Ε. Τουσαίν είναι, επίσης, πρόεδρος της Επιτροπής για τη Διαγραφή του Χρέους των Χωρών του Τρίτου Κόσμου (Comité pour l’annulation de la dette du Tiers Monde, CADTM) και μέλος της Προεδρικής Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους (CAIC) στον Ισημερινό. Έχει έρθει πολλές φορές στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, συμμετείχε στο ντοκυμαντέρ Debtocracy του Άρη Χατζηστεφάνου, και πρωτοστατεί στις προσπάθειες δημιουργίας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού χρέους.

Ολόκληρη η συνέντευξη έχει ως εξής:

Πριν τις εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου υπήρχε η εντύπωση ότι το πρώτο  θέμα που θα έθετε η νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν το ζήτημα της διαγραφής του χρέους. Τώρα επικρατεί η εντύπωση ότι αυτό έχει τεθεί στο περιθώριο. Ποια είναι η δική σας γνώμη; 

Eρίκ Τουσέν: Έχω την αίσθηση ότι η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα επέλεξε να βάλει ως προτεραιότητα το ζήτημα της διασφάλισης από τις ευρωπαϊκές αρχές της δυνατότητας να εφαρμόσει το πρόγραμμα του κόμματος κατά της λιτότητας. Και, προφανώς, θεώρησε ότι δεν πρέπει να έρθει σε άμεση αντιπαράθεση για το ζήτημα του χρέους με την Ε.Ε.

Είδαμε γρήγορες εξελίξεις καθώς,  πριν από τις εκλογές, γινόταν συζήτηση για την διενέργεια μια ευρωπαϊκής διάσκεψης για το χρέος και αμέσως μετά τις εκλογές ο Γιάνης Βαρουφάκης κατέθεσε μια συγκεκριμένη πρόταση: την πρόταση για αντικατάσταση των ελληνικών ομολόγων σε ομόλογα στο διηνεκές (perpetual bonds) από την ΕΚΤ, κάτι που σημαίνει ότι δεν αποπληρώνεται το κεφάλαιο των δανείων, αλλά μόνο οι τόκοι και με ένα επιτόκιο που θα εξαρτάται από την πραγματική ανάπτυξη της οικονομίας. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι επέρχεται σοβαρή μείωση του χρέους, γιατί αν μετατρέψουμε τα ομόλογα που πρέπει να αποπληρωθούν σε ομόλογα που δεν είναι υποχρεωτικό να αποπληρωθούν, προφανώς αυτό σημαίνει ότι δεν αποπληρώνεις το κεφάλαιο.

Επί της ουσίας, η συζήτηση για την μείωση του χρέους αντικαταστάθηκε από μια άλλη συζήτηση, την οποία εγώ εκλαμβάνω ως μια επικοινωνιακή τακτική από την πλευρά της κυβέρνησης. Έχω την αίσθηση ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε σε μια τέτοια αλλαγή,  καθώς αντιλήφθηκε ότι δεν πρόκειται να κερδίσει τίποτε συγκεκριμένο (καμία υποχώρηση) όσον αφορά στο κούρεμα του χρέους και, συνεπώς, δεν υπήρχε κανένας λόγος να επικεντρώσει όλες τις συζητήσεις σε αυτό το θέμα. Γι’ αυτό, έριξε το βάρος κυρίως στο βασικό θέμα, που είναι ο τερματισμός των μέτρων λιτότητας.

Η Ελλάδα χρεώθηκε για να γλιτώσουν κυρίως ορισμένες γαλλικές και γερμανικές τράπεζες

Ποια είναι η ρίζα του προβλήματος του ελληνικού χρέους; Θα μπορούσε κανείς να ενοχοποιήσει το ίδιο το σχέδιο διάσωσης  του τραπεζικού συστήματος που προηγήθηκε; 

Ε.Τ. : Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι ξεκάθαρο. Το τρέχον ελληνικό χρέος θα μπορούσε κανείς να πει ότι έχει προέλθει κατά 80% από την τρόικα και το υπόλοιπο 20%, σε σημαντικό μέρος, είναι τίτλοι που πουλά το ελληνικό κράτος, ανά τρίμηνο ή εξάμηνο στις ελληνικές τράπεζες.  Και έτσι, οι ελληνικές τράπεζες εξαρτούν την ρευστότητά τους από το πρόγραμμα ELA, που προέρχεται από το σύστημα της ΕΚΤ.

Αυτό σημαίνει ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, το χρέος είναι αποτέλεσμα της τρόικα. Επίσης, είναι ξεκάθαρο ότι αυτό το χρέος αυξάνεται κυρίως το 2010-2012. Και είναι στενά συνδεδεμένο με το σχέδιο διάσωσης ιδιωτικών τραπεζών σε Γαλλία, σε Γερμανία, σε Ιταλία,  σε Βέλγιο και Λουξεμβούργο, που ήταν και οι κύριοι πιστωτές της Ελλάδας. Οι γαλλικές τράπεζες κατείχαν το 25%, οι γερμανικές 20%, οι ιταλικές 10%, οι βελγικές 9%. Συνεπώς, οι ιδιωτικές τράπεζες ορισμένων χωρών, και για την ακρίβεια ιδιωτικές τράπεζες ορισμένων χωρών, όπως οι BNP Paris Bas, Crédit Agricole, Société Generale, και BPC, μοιράζονταν περίπου το 25% του ελληνικού χρέους.

Έτσι, το σχέδιο διάσωσης του 2010, που βασίζεται σε δάνεια διμερή ανάμεσα στην Ελλάδα και στο ΔΝΤ ή στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας της Ε.Ε και σε κράτη-μέλη της ευρωζώνης (π.χ. η Γαλλία πρέπει να εμφανίζεται να έχει δανείσει 12 δισεκατομμύρια δολάρια σε αυτό το πρώτο πακέτο διάσωσης) είχε ως στόχο να δώσει στις ελληνικές αρχές τα χρήματα να αποπληρώσουν τις ξένες αυτές ιδιωτικές τράπεζες, επιτρέποντάς τους με τον τρόπο αυτό να απαγκιστρωθούν από την ελληνική οικονομία και να αντικατασταθούν σταδιακά από την τρόικα στο ρόλο του δανειστή. Έτσι, άνοιξε ο δρόμος και για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους το 2012 με αποτέλεσμα οι γαλλικές, γερμανικές, ιταλικές τράπεζες να μην υποστούν σχεδόν καμία ζημιά, επειδή είχαν ήδη απαγκιστρωθεί από την ελληνική οικονομία, ενώ αντίθετα επλήγησαν κυρίως οι κυπριακές τράπεζες, που είχαν αγοράσει στη δευτερογενή αγορά ελληνικά ομόλογα από τις βρετανικές τις γαλλικές και τις υπόλοιπες τράπεζες.

Το ότι δεν έγινε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους κατευθείαν το 2010 ήταν μια σαφής επιλογή προκειμένου να μην πληγούν οι συγκεκριμένες ξένες τράπεζες, οι οποίες ήταν εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος,  και γι’ αυτό έπρεπε να δοθούν χρήματα στις ελληνικές αρχές για να αποπληρωθούν οι τράπεζες τουλάχιστον των κεντροευρωπαϊκών χωρών και να ικανοποιηθούν η κ. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί, να ικανοποιήσουν, ας πούμε, τις μεγάλες τράπεζές τους.  

Ένα δεύτερο σημείο το οποίο προφανώς ενοχοποιεί το πρόγραμμα διάσωσης είναι το ότι οι όροι υπό τους οποίους οι ελληνικές αρχές πήραν τα χρήματα για να αποπληρώσουν τις ξένες τράπεζες και να τις ελαφρύνουν από το βάρος του ελληνικού χρέους, στο οποίο οι ίδιες λειτουργώντας με ρίσκο είχαν εμπλακεί, ήταν να προχωρήσουν σε μέτρα διαθρωτικής προσαρμογής, που έθεταν σε εφαρμογή σοβαρότατες υποχωρήσεις ως προς τις συντάξεις, τους μισθούς, τις εργασιακές σχέσεις, τις συλλογικές συμβάσεις και την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων.

Πώς συνδέεται το πρόγραμμα διαρθρωτικής προσαρμογής με την αύξηση του χρέους; 

Ε.Τ. : Με βάση τα επίσημα στοιχεία σήμερα, το χρέος έφτασε το 185% του ΑΕΠ στα τέλη του 2014. Έγινε μια ταχυδακτυλουργική εκστρατεία επικοινωνίας το 2012 που παρουσίασε την αναδιάρθρωση χρέους, τόσο στους Έλληνες όσο και στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, ως «ελάφρυνση» του χρέους κατά 50%. Μόνο που αυτή η ελάφρυνση συνδεόταν με νέα δάνεια που βάρυναν περισσότερο το χρέος και ένα νέο πρόγραμμα μέτρων από την τρόικα. Τα θύματα ήταν τα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά ταμεία των Ελλήνων εργαζομένων, που ήταν υποχρεωμένα να αγοράζουν ελληνικά ομόλογα, οι κυπριακές και οι ελληνικές τράπεζες και οι έλληνες ομολογιούχοι, λόγω της έκπτωσης στην τιμή των ελληνικών ομολόγων που επιβλήθηκε στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης («κούρεμα»).

Μόνο που στο δεύτερο αυτό πρόγραμμα υπήρχε πρόβλεψη για στήριξη των ελληνικών τραπεζών και πολύ περισσότερο των ξένων τραπεζών που είχαν μετοχές στις ελληνικές τράπεζες. Συγκεκριμένα, υπήρχε πρόγραμμα ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών, έτσι ώστε να μπορέσουν να απαγκιστρωθούν οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες από τις ελληνικές (π.χ. η Credit Agricole πούλησε την ελληνική θυγατρική της, την Εμπορική Τράπεζα). Πουλώντας, λοιπόν, οι ξένες τράπεζες κέρδισαν επιπλέον, ενώ οι ελληνικές παρέμειναν στο χείλος της χρεωκοπίας και χρειάζονται διαρκώς στήριξη.

Οι πιστώσεις προς την Ελλάδα είναι παράνομες από όλες τις δυνατές απόψεις

Για όλους αυτούς τους λόγους, κατά τη γνώμη μου, οι πιστώσεις της τρόικα προς την Ελλάδα είναι απονομιμοποιημένες, εφόσον ευνόησαν συγκεκριμένα συμφέροντα ιδιωτών τραπεζιτών ξένων χωρών και πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις εντός Ελλάδας. Επίσης, είμαι πεπεισμένος ότι πρόκειται περί επαχθούς χρέους, καθώς παραβιάζεται σειρά δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών. Μπορεί, επίσης, να αποδειχτεί ότι από πολλές απόψεις είναι παράνομες, υπό την έννοια ότι το μνημόνιο του 2010 δεν σεβάστηκε το Σύνταγμα της Ελλάδας, όσον αφορά στο πώς πρέπει να τίθενται υπό συζήτηση και να εγκρίνονται τέτοιου είδους συμφωνίες από το ελληνικό κοινοβούλιο.

Και από την άλλη πλευρά έχουν παραβιάσει τις προβλέψεις των συμφωνιών της E.E που ξεκάθαρα αναφέρουν ότι δεν μπορούν τα κράτη μέλη να δεσμεύονται εκ μέρους ενός άλλου κράτους. Και είναι εκπληκτικό. Εδώ και περισσότερο από ένα μήνα, ακούμε στη Γερμανία και στη Γαλλία να λέγεται ότι οι χώρες αυτές δεσμεύτηκαν και πλήρωσαν άμεσα για την Ελλάδα. Αν όντως το έκαναν, έχουν παραβιάσει το άρθρο 125 της Συνθήκης της Λισαβόνας, που προβλέπει ότι δεν μπορεί να υπάρξει δέσμευση κρατών για την δανειοδότηση άλλων κρατών της Ε.Ε. Θα μπορούσε, λοιπόν, κανείς να πει ότι τα δάνεια αυτά που επικαλούνται σήμερα, είναι παράνομα και υπό την έννοια αυτή δεν μπορούν να αποπληρωθούν.

Από την πλευρά του το ΔΝΤ έχει χορηγήσει δύο διαδοχικά δάνεια στην Ελλάδα. Οι κανόνες του ΔΝΤ είναι πολύ ξεκάθαροι: δεν μπορεί το Ταμείο να δανείσει μια χώρα, εκτός και αν το δάνειο είναι σίγουρο ότι μπορεί να αποπληρωθεί. Είναι προφανές πλέον, ότι το χρέος αυτό δεν μπορεί να αποπληρωθεί.

Θα πει κανείς ότι αυτό είναι ένα συμπέρασμα που προέκυψε εκ των  υστέρων. Κι όμως, όπως προκύπτει από σειρά στοιχείων (ίσως το πιο γνωστό είναι το δημοσίευμα της Wall Street Journal), εκπρόσωποι τουλάχιστον 10 χωρών (της Αργεντινής, του Ιράν, της Ελβετίας, της Κίνας κ.ο.κ.) το Μάη του 2010, όταν γινόταν η συζήτηση για την χορήγηση δανείου στην Ελλάδα, είχαν διαφωνήσει, λέγοντας ακριβώς αυτό: ότι με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία και τις οικονομικές προβλέψεις, η Ελλάδα δεν θα μπορούσε ποτέ να αποπληρώσει το χορηγηθέν δάνειο. Ο Ντομινίκ Στρος-Καν, που τότε ήταν επικεφαλής, ήξερε πολύ καλά λοιπόν ότι το δάνειο προς την Ελλάδα δεν μπορεί ν’ αποπληρωθεί. Υπό την έννοια αυτή, επίσης πρόκειται για ένα παράνομο δάνειο από το πρίσμα των κανόνων του ΔΝΤ.

Πιστεύω ότι υπάρχουν πολύ σοβαρά επιχειρήματα που μπορούν να αμφισβητήσουν πραγματικά  τις αποπληρωμές των δανείων που απαιτεί η τρόικα.  Στις χώρες – εταίρους τής Ελλάδας πέφτει το βάρος να δείξουν στην κοινή γνώμη ότι όλη η επιχειρηματολογία περί των ευθυνών και της ενοχής της Ελλάδας είναι μια ψευδής επιχειρηματολογία. Γι’ αυτό το  λόγο, στη Γαλλία τις προηγούμενες ημέρες δώσαμε στη δημοσιότητα μια κοινή διακήρυξη δεκάδων οργανώσεων που εμπεριέχει ακριβώς μια σειρά από αποκαλύψεις για το ελληνικό χρέος που δίνουν μια εικόνα πιο κοντά στην πραγματικότητα. Είναι κάτι που προσπαθούμε να γίνει και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, αλλά και στις ΗΠΑ.

Να ζητήσει η Αθήνα λογιστικό έλεγχο του χρέους της στη βάση κανονισμού της Ε.Ε !  

Γιατί ήρθατε στην Αθήνα; 

Μετά τις εκλογές επικοινώνησαν μαζί μου ορισμένα πρόσωπα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τον Οκτώβριο του 2012 είχα συναντηθεί με τον Α. Τσίπρα, όπως και τον Οκτώβριο του 2013, οπότε είχαμε συζητήσει για το τι μπορεί να γίνει με το θέμα του χρέους της Ελλάδας. Έχω έρθει καταρχάς για να συναντήσω μέλη της κυβέρνησης, για να μάθω ποια είναι η στάση τους απέναντι στο θέμα τώρα που η κατάσταση έχει αλλάξει και για να εκφράσω τη γνώμη μου, καθώς πρόκειται, σε αρκετές περιπτώσεις, για ανθρώπους που είχαμε επαφές και στο παρελθόν και είχαμε συνεργαστεί στη δημιουργία της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού χρέους το 2011.

Θέλω να τους ξαναβρώ για να ανταλλάξουμε απόψεις για το τί έχει γίνει από  τότε. Δεν είμαι επίσημα προσκεκλημένος της κυβέρνησης. Αλλά έχω έρθει για να δω φίλους σε μια κυβέρνηση που στηρίζω με τρόπο κριτικό και ανεξάρτητο απέναντι στην επιχειρηματολογία της Ε.Ε και για να τους προτείνω συγκεκριμένα να χρησιμοποιήσουν κανονισμούς της ίδιας της Ε.Ε στο θέμα του χρέους.

Η Ελλάδα, ως κράτος-μέλος της Ε.Ε που βρίσκεται σε πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει κανονισμό που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησαν στις 21 Μάη 2013. Ο κανονισμός αυτός στο σημείο 9 του άρθρου 7 αναφέρει ότι ένα κράτος υπό δημοσιονομική προσαρμογή θα προχωρήσει σε λογιστικό έλεγχο του χρέους του για να δει για ποιό λόγο αυξήθηκε τόσο πολύ και για να «προλάβει» νέες ενδεχόμενες ανάλογες ενέργειες. Ο Α. Τσίπρας έχει τη δυνατότητα να ζητήσει να εφαρμόσει το συγκεκριμένο άρθρο, κάτι που δε ζήτησε η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά, με ό,τι συνέπεια αυτό θα έχει, καθώς, προφανώς, μπορούν να προκύψουν στοιχεία που θα αποδείξουν τις παρανομίες και το ότι το χρέος έχει χαρακτήρα επαχθές και είναι μη βιώσιμο.

Δεν είναι μια διαδικασία αυτή που θέλει χρόνο;

Ε.Τ. : Ένας λογιστικός έλεγχος του χρέους είναι μια διαδικασία που μπορεί να γίνει σχετικά γρήγορα. Μπορεί να συσταθεί μια επιτροπή ελέγχου στην οποία θα υπάρχει συμμετοχή και εκπροσώπηση και των πολιτών, κατά τη γνώμη μου, επειδή χρειάζεται διαφάνεια. Και ναι, προφανώς, θα έχει συνέπειες μια τέτοια ενέργεια και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αφού θα υπάρχουν πολύ ισχυρά επιχειρήματα που θα δείχνουν ότι το χρέος της Ελλάδας είναι και παράνομο και επαχθές και κάλλιστα μπορεί να μην αποπληρωθεί.

Προφανώς, μια τέτοια εξέλιξη θα επηρεάσει και άλλες χώρες της Ε.Ε που βρίσκονται σε πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, ίσως όχι τόσο την Ιρλανδία που φαίνεται να τελειώνει το πρόγραμμα, αλλά σίγουρα την Πορτογαλία, την Κύπρο και την Ισπανία, καθώς δέχτηκε δια του Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας πολλά χρήματα για να σώσει τις τράπεζές της και την αφορά το θέμα.

Η μόνη δυνατή λύση είναι μια ενέργεια μονομερή στη βάση του εθνικού δικαίου, στη βάση της εθνικής κυριαρχίας, που προφανώς από την Ε.Ε θα χαρακτηριστεί ως πράξη ανυπακοής

Πρακτικά, αυτό που περιγράφετε, εκτός από επίδραση και σε άλλες χώρες της Ε.Ε, θέτει και ζήτημα τροποποίησης του ρόλου της ΕΚΤ;

Ε.Τ. : Προφανώς. Αλλά ας δούμε ειλικρινά ορισμένα πράγματα. Ένα παράδειγμα είναι η πρόταση του Γ. Βαρουφάκη για swap ομολόγων, προκειμένου να χαλαρώσει το βάρος του ελληνικού χρέους. Υποστηρίζω αυτήν την πρόταση, αλλά πόσο ρεαλιστική είναι; Από τεχνικής άποψης είναι απολύτως ρεαλιστική και εφικτή και θα είχε και αποτέλεσμα.  Και από πολιτικής άποψης είναι απολύτως σωστά τεκμηριωμένη. Από την άποψη, όμως, του συσχετισμού δυνάμεων που επικρατεί μέσα στην ΕΕ δεν είναι ρεαλιστική και εφικτή, δεν πρόκειται να επιτραπεί να γίνει πράξη.

Συνεπώς, αυτό που απομένει ως δυνατή λύση για μια κυβέρνηση όπως του Αλέξη Τσίπρα, είναι μια πράξη εθνικής κυριαρχίας που θα στηρίζεται στο διεθνές και στο εθνικό δίκαιο.  Μιλώ για μια ενέργεια μονομερή στη βάση του εθνικού δικαίου, στη βάση της εθνικής κυριαρχίας, που προφανώς από την Ε.Ε θα χαρακτηριστεί ως πράξη ανυπακοής, αλλά δεν εμπεριέχει τίποτε σκανδαλώδες και παράνομο. Βασισμένη σε μια καλή επιχειρηματολογία με γνώμονα το διεθνές και το εθνικό δίκαιο, μια τέτοια ενέργεια είναι απολύτως εφικτή.

Μιλάτε όμως για μια μονομερή κίνηση και ήδη βλέπουμε μια τεράστια πίεση που ασκείται, ενώ γίνεται διαπραγμάτευση για το πρόγραμμα, με την ΕΚΤ λίγο πολύ να απειλεί με διακοπή της χρηματοδότησης προς τις ελληνικές τράπεζες. Πώς θα μπορούσε να γίνει;

Ε.Τ. : Οι πιέσεις ασκούνται ήδη. Η ΕΚΤ δεν δέχεται ήδη τα ομόλογα και έχει περάσει τις τράπεζες στον ΕLA. Δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει ότι η ΕΚΤ θα διακόψει και τον ELA σε περίπτωση μονομερούς ενέργειας, δηλαδή σε περίπτωση που μονομερώς η Ελλάδα θέσει αίτημα για λογιστικό έλεγχο του χρέους και ουσιαστικά επαναπροσδιορίσει όλο το πλαίσιο διαπραγμάτευσης. Μια τέτοια ενέργεια θα μπορούσε να οδηγήσει σε αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων στα όργανα της Ε.Ε.

Αλλά ακόμη και αν αυτό δεν γίνει και η ΕΚΤ προχωρήσει σε πλήρη διακοπή της χρηματοδότησης στις τράπεζες, θα χρειαστούν επιπλέον βήματα. Για να διασφαλιστεί η λειτουργία του τραπεζικού συστήματος θα πρέπει να περάσει ο έλεγχος των τραπεζών στο κράτος και να επιβληθεί ένας έλεγχος στην κίνηση των κεφαλαίων, και αυτό είναι κάτι που η τρόικα το Μάρτιο του 2013 επέβαλε στην Κύπρο.

Αν στην Κύπρο επιβλήθηκε και έγινε δεκτό, δεν καταλαβαίνω γιατί η κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν μπορεί να πάρει τα ίδια μέτρα για να διασφαλίσει την λειτουργία του τραπεζικού συστήματος. Δεν μπορούν να επιβληθούν αντίποινα στην Ελλάδα για αυτό, όταν πρόκειται για τα ίδια μέτρα που λήφθηκαν στην Κύπρο. Είναι ένα επιχείρημα που μπορεί να χρησιμοποιήσει η κυβέρνηση.

Για τους πιστωτές, το ζήτημα είναι η δημοσιονομική προσαρμογή, όχι η αποπληρωμή

Η πρόταση Βαρουφάκη για ανταλλαγή ομολόγων θεωρείτε ότι θα είχε το ίδιο αποτέλεσμα με την προεκλογική υπόσχεση του ΣΥΡΙΖΑ για ριζική μείωση του χρέους;

Ε.Τ. : Ναι, πιστεύω ότι θα είχε το ίδιο αποτέλεσμα. Γιατί είπαν όχι; Γιατί όσον αφορά στο χρέος, το ζήτημα δεν είναι η αποπληρωμή του επί της ουσίας. Φέτος η Ελλάδα θα πρέπει να επιστρέψει 22 δις ευρώ. Και προβλεπόταν ότι αν ο Σαμαράς έμενε στην κυβέρνηση το ΔΝΤ θα έδινε 7,6 δις ευρώ και τα υπόλοιπα θα έρχονταν από το μηχανισμό χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της Ε.Ε. Αυτό σημαίνει ότι τα χρήματα θα εξασφαλίζονταν μέσα από ένα νέο δάνειο της τρόικας.

Άρα, το ζήτημα με το χρέος δεν είναι η αποπληρωμή. Είναι η χρησιμοποίησή του ως μοχλό πίεσης για να συνεχιστεί η δημοσιονομική προσαρμογή, οι ιδιωτικοποιήσεις, η ανασφάλεια στις συμβάσεις εργασίας. Μια σειρά από χώρες αποπληρώνουν το χρέος τους με νέα δάνεια υπό την προϋπόθεση ότι θα εφαρμόσουν βίαιες νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις. Συνεπώς, είναι προφανές ότι το μεγάλο θέμα για τους πιστωτές είναι η δημοσιονομική προσαρμογή.

Για την Ελλάδα είναι το αντίθετο. Γι’ αυτό και αρχικώς, ειπώθηκε ότι η Ελλάδα δε θέλει την τελευταία δόση του δανείου του ΔΝΤ, γιατί αυτό σημαίνει ότι δε δέχεται το συγκεκριμένο εκβιασμό. Σε αυτό το σημείο αντέδρασαν οι πιστωτές. Δεν έχουν πρόβλημα με το όνομα της τρόικα.

Αυτό που θέλουν είναι να συνεχιστούν οι ιδιωτικοποιήσεις, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με ένα ρυθμό που είναι διατεθειμένοι να συζητήσουν και να μη γίνει αύξηση του κατώτατου μισθού. Θέτουν θέμα με τη δημιουργία χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας, καθώς αυτές προϋποθέτουν δημόσιες επενδύσεις και δαπάνες. Αυτό είναι ακριβώς που δεν θέλουν. Δεν θέλουν αύξηση των δημοσίων δαπανών και δημόσιες επενδύσεις, θέλουν μείωση του δημοσίου τομέα.  Δεν θέλουν επαναπρόσληψη στον δημόσιο τομέα.

Όλα αυτά είναι ενάντια στην λογική της δημοσιονομικής προσαρμογής. Και σε αυτό αντιδρά και η κ. Μέρκελ, αλλά και οι κ.κ. Ολάντ, Ρέντζι και πολύ περισσότερο  ο κ. Ραχόι, γιατί αυτό θα σηματοδοτούσε προβλήματα για αυτούς στο εσωτερικό της χώρας του. Το ζήτημα για τους πιστωτές δεν είναι η αποπληρωμή του χρέους, αλλά η συνέχιση της δημοσιονομικής προσαρμογής.

*Πηγή: toperiodiko.gr

Του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ*

Το προηγούμενο δεκαπενθήμερο η Ευρωπαϊκή Τράπεζα έδωσε στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα μια ανάσα από 3,3 δις ευρώ. Χτες αποφάσισε για το επόμενο δεκαπενθήμερο να δώσει μόνο 500 εκατομμύρια ευρώ. Για το επόμενο δεκαπενθήμερο, βλέπουμε. Η ΕΚΤ έχει κανόνες και αν δεν τηρήσει η Ελλάδα τους όρους δεν πρόκειται να άρει την εξαίρεση για τα ελληνικό ομόλογα δήλωσε ο κύριος Ντράγκι. Και εν συνεχεία, με ήσυχη τη συνείδησή του, ασχολήθηκε με την Κύπρο.

Η κυβέρνηση από την πλευρά της δήλωσε ότι δεν προκύπτει από την απόφαση κανένα πρόσθετο πρόβλημα ρευστότητας για το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα. Οι επαΐοντες μπορούν να αποφανθούν αν έχει δίκιο, ή αν κάνει τα ξινά γλυκά, για να καθησυχάσει τους έτοιμους να τρομάξουν. Οι μη επαΐοντες όμως δεν γίνεται να μην σκεφτούν, πως όταν ο Ντράγκι κλείνει σιγά-σιγά τη βρύση της ρευστότητας, τότε υπάρχει πρόβλημα. Για την ακρίβεια υπάρχουν δυο σοβαρά προβλήματα.

Το πρώτο είναι ότι ο Ντράγκι συντηρεί το κλίμα αβεβαιότητας ως προς το αύριο της ελληνικής οικονομίας. Το δεύτερο, καθόλου ανεξάρτητο από το πρώτο, είναι ότι εκβιάζει κανονικά και κυνικά την ελληνική κυβέρνηση. Κανονικά -δηλαδή σύμφωνα με τους κανόνες που επικαλείται και τους οποίους σε πάμπολλες περιπτώσεις παραβλέπει. Και κυνικά -δηλαδή απαιτώντας να τηρηθούν οι όροι. Ποιοι όροι; Ελάτε τώρα, όπου όροι και Βερολίνο. Ή όπου όροι και Σόιμπλε.

Πολιτικά μιλώντας, έχουν πιασμένη την Ελλάδα από το λαιμό. Εξακολουθούν να διαπράττουν μικρά εγκλήματα σε βάρος της και να απειλούν με τα χειρότερα, αν δεν υπάρξει πλήρης παράδοση. Μπορεί συνεπώς το δέντρο των 500 εκατ. να μη φαίνεται σοβαρό, αλλά το δάσος του εκβιασμού είναι και σοβαρό και σκοτεινό. Και πορευόμαστε προς το Eurogroup που θα συζητήσει τις ελληνικές προτάσεις, με την αγωνιώδη απορία της Κοκκινοσκουφίτσας: Λύκε, λύκε, είσαι εδώ;

Εδώ είναι, να είστε βέβαιοι. Το δείχνουν οι καθημερινές απειλές του Σόιμπλε, οι φαρισαϊκές συμβουλές του Γιούνκερ, το μαρτύριο της σταγόνας του Ντράγκι. Οι όροι, οι κανόνες, η επίκληση παλιών και καταδικασμένων δεσμεύσεων, δεν είναι παρά τα λογάκια του λύκου. Τα δόντια του όμως τα δείχνει -και τα χρησιμοποιεί.... δειγματοληπτικά- ο τραπεζίτης. Και καλό είναι όσοι κουνούν αυστηρά το δάχτυλο στην κυβέρνηση να θυμούνται και τα δόντια...

πηγη: ''ΑΥΓΗ''

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας υπενθυμίζει τη μεγάλη συνεισφορά των αγώνων των γυναικών στην εξέλιξη της ανθρωπότητας, στα δικαιώματα των γυναικών, στις κατακτήσεις των εργαζομένων, στον ασταμάτητο αγώνα που συνεχίζουν να δίνουν ενάντια στη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο.

Τη βαρβαρότητα της μνημονιακής επιδρομής στη χώρα μας οι γυναίκες την πλήρωσαν ήδη πολύ ακριβά, με αυξημένα ποσοστά ανεργίας, με ελαστικές σχέσεις εργασίας, χαμηλούς μισθούς. Σήκωσαν δε επιπλέον στις πλάτες τους, την εξαφάνιση και των ελάχιστων κοινωνικών δομών που υπήρχαν. Ακόμα και το ιερό δικαίωμα της γυναίκας στη μητρότητα –κάτι που στην υπόλοιπη Ευρώπη θεωρείται δεδομένο, προστατεύεται αλλά και ενισχύεται – στην Ελλάδα είναι ακόμα αίτημα που προσπαθούν οι γυναίκες να υπερασπιστούν στο βωμό του κέρδους. Και είναι πολλά τα πρόσφατα παραδείγματα γυναικών που απολύθηκαν επειδή κυοφορούσαν.

Οι γυναίκες στη χώρα μας έδωσαν και θα συνεχίσουν να δίνουν σκληρό αγώνα για να απαλλαγούν οριστικά οι εργαζόμενοι και ο λαός μας από το βραχνά της νεοφιλελεύθερης μνημονιακής φυλακής που βυθίζει τη χώρα στη φτώχεια και στην ανέχεια

Χαιρετίζουμε τους αγώνες των γυναικών που συμβαδίζουν με τους αγώνες όλων των εργαζομένων για ισοτιμία, για εργασία με καλύτερες συνθήκες, δικαιώματα και αξιοπρέπεια, για αποκατάσταση και διεύρυνση ασφαλιστικών, εργασιακών, κοινωνικών δικαιωμάτων που ρήμαξε η μνημονιακή επέλαση και για την απελευθέρωση από τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης κάθε τύπου.

πηγη: ergasianet.gr