Άρχισε και θα συνεχιστεί μέχρι τΙς 24/4/2015 η καταβολή του Δώρου Πάσχα σε άνεργους ναυτεργάτες, που θα πρέπει να προσέλθουν στον Οίκο Ναύτη στον Πειραιά ή στις Λιμενικές Αρχές του τόπου διαμονής τους.

Μάλιστα, το Δώρο Πάσχα θα είναι ελαφρά αυξημένο σε σύγκριση με το περυσινό Δώρο Πάσχα και παραμείνει στα επίπεδα του Δώρου Χριστουγέννων.

Ειδικότερα, με Κοινή Απόφαση των αναπληρωτών υπουργών Οικονομικών Δ. Μάρδα και Ναυτιλίας Θ. Δρίτσα, η οποία δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (τεύχος Β’ αρ. φύλλου 489/2015) το Δώρο Πάσχα για τους άνεργους ναυτικούς ορίστηκε σε:
(α) 300 ευρώ, για τους άγαμους ή άγαμες ναυτικούς ( ήταν 240 € πέρυσι το Πάσχα) και
(β) 350 ευρώ, για τους έγγαμους ή έγγαμες ή τους έχοντες προστατευόμενα τέκνα (ήταν 325 € πέρυσι το Πάσχα).

Δικαιούχοι του Δώρου Πάσχα είναι όσοι ναυτικοί πληρούν αθροιστικά τις εξής προϋποθέσεις:
 α) Έχουν συνολική θαλάσσια υπηρεσία μεγαλύτερη από 5 χρόνια, από την οποία 12 μήνες τουλάχιστον μέσα στην τελευταία, πριν από την 12η Μαρτίου 2015 τριετία, ή 24 μήνες συνολική θαλάσσια υπηρεσία κατά την τελευταία, πριν από την 12η Απριλίου 2015, πενταετία.
β) Έχει μεσολαβήσει, από την τελευταία απόλυσή τους και μέχρι την 12η Απριλίου 2015, χρονικό διάστημα όχι μικρότερο από 30 ημέρες και μέχρι 18 μήνες (δηλαδή ανεργία από 12/10/2013 έως 12/03/2015).
γ) Είναι εγγεγραμμένοι στους καταλόγους ανέργων του Γραφείου Ευρέσεως Ναυτικής Εργασίας (Γ.Ε.Ν.Ε.) και έχουν κάρτα ανεργίας.
δ) Δεν παίρνουν σύνταξη ή δώρο από την πλοιοκτήτρια εταιρεία ή βοήθημα οποιασδήποτε άλλης μορφής, κατά το χρόνο της καταβολής και δεν προστατεύονται από το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων ή άλλον δημόσιο ασφαλιστικό φορέα.
Να σημειωθεί ότι τα επιδόματα ανεργίας και μητρότητας δεν θεωρούνται βοήθημα άλλης μορφής.
ε) Δεν έχουν επιδοθεί σε άλλη βιοποριστική απασχόληση μετά την αναγραφομένη στο ναυτικό τους φυλλάδιο τελευταία απόλυση ή την αναγραφομένη στο διαβατήριό τους ημερομηνία εισόδου στη χώρα.

Τα δικαιολογητικά

Ο κάθε δικαιούχος απαιτείται να προσκομίσει το ναυτικό φυλλάδιο ή το διαβατήριο, απ’ όπου ελέγχονται τα παραπάνω. Επίσης, απαιτείται φωτοαντίγραφο του φυλλαδίου, το οποίο θα παραμείνει στον φάκελο του δικαιούχου.

Ακόμα, το Δώρο Πάσχα δικαιούνται να λάβουν οι κατωτέρω κατηγορίες ανέργων ναυτικών:
α) Ναυτικοί που δεν μπορούν να εργασθούν γιατί πάσχουν από χρόνια νοσήματα, εφόσον έχουν πάνω από 5 χρόνια θαλάσσια υπηρεσία.
β) Ναυτικοί άνεργοι εγγεγραμμένοι στο Γ.Ε.Ν.Ε. που απολύθηκαν από τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων μετά την 20η Οκτωβρίου 2014, εφόσον έχουν τουλάχιστον 2 χρόνια συνολική θαλάσσια υπηρεσία.
γ) Ναυτικοί χανσενικοί που νοσηλεύονται σε Νοσοκομείο Λοιμωδών Νόσων ή παραμένουν στο σπίτι τους.

Πως υπολογίζεται η θαλάσσια υπηρεσία

Για τον υπολογισμό της αναφερόμενης της συνολικής θαλάσσιας υπηρεσίας, υπολογίζεται η υπηρεσία που έχει αποκτηθεί:
α) Σε πλοία με Ελληνική σημαία,
β) σε πλοία με ξένη σημαία, συμβεβλημένα με το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο (Ν.Α.Τ.),
γ) σε πλοία με ξένη σημαία μη συμβεβλημένα με το Ν.Α.Τ., εφόσον έχει εξαγορασθεί σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις.

Να σημειωθεί ότι το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο ναυτικός νοσηλεύθηκε σε κλινική ή νοσοκομείο, με δαπάνες του οικείου ασφαλιστικού φορέα ή του πλοιοκτήτη, υπολογίζεται ως θαλάσσια υπηρεσία
Αντίθετα, δεν προσμετράται ως χρόνος θαλάσσιας υπηρεσίας, η υπηρεσία που αποκτήθηκε σε παροπλισμένα πλοία που δεν τηρούσαν ναυτολόγιο.
Κατά τον υπολογισμό της θαλάσσιας υπηρεσίας και της ανεργίας, ο μήνας υπολογίζεται σε τριάντα 30
ημέρες, ως τελευταία δε απόλυση, λογίζεται η ημερομηνία μέχρι την οποία ο ναυτικός δικαιούται να λάβει αποζημίωση ή μισθό
Ναυτολόγηση μέχρι 30 ημέρες, δεν θεωρείται ότι διακόπτει το απαιτούμενο διάστημα ανεργίας.

ΕΝΩΣΗ ΜΟΝΙΜΩΝ ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΩΝ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΩΝ Ο.Λ.Π.
Tηλ.: 2104614825 - 2104615721 Fax: 2104611273 E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. www.dockers.gr
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΠΟΠΤΩΝ ΚΑΙ ΑΡΧΙΕΡΓΑΤΩΝ Ο.Λ.Π.
ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΥ 1 & ΚΑΝΑΡΗ, 186 48 ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ- ΠΕΙΡΑΙΑ
Τηλ.: 2104060912 – Fax: 2104060913 E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Πειραιάς 30.3.15

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

Η Κυβέρνηση στις προγραμματικές της δηλώσεις στη Βουλή δήλωσε ότι σταματάει η
πώληση του 67% του Μετοχικού Κεφαλαίου του ΟΛΠ.
Είχαν προηγηθεί πολύμηνοι αγώνες όλων των εργαζομένων στον ΟΛΠ σε συμπαράταξη με
την Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση και τους παραγωγικούς φορείς.
Ταυτόχρονα έχει κατατεθεί από την Ένωση Λιμενεργατών ΟΛΠ, την ΟΜ.Υ.Λ.Ε, τον
Δικηγορικό Σύλλογο και τα Επιμελητήρια του Πειραιά, προσφυγή στο ΣτΕ κατά της
πώλησης των μετοχών των ΟΛΠ, η οποία εκδικάζεται στις 02.06.2015, σύμφωνα με την
οποία παραβιάζονται βασικές συνταγματικές διατάξεις και προηγούμενες αποφάσεις του
ΣτΕ.
Όπως έχουμε κατ’ επανάληψη επισημάνει, η πώληση του μετοχικού κεφαλαίου του
ΟΛΠ δεν αποτελεί σχέδιο λιμενικής πολιτικής, ούτε βεβαίως αναπτυξιακή πολιτική, αλλά
είναι μια αντιαναπτυξιακή, ευκαιριακή, εισπρακτική πρακτική.
Τέτοιο προηγούμενο δεν συναντάμε σε κανένα Λιμάνι της Ευρώπης, παρά μόνο στην
αλήστου μνήμης εποχή της νεοφιλελεύθερης Θατσερικής Αγγλίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα είχε καταθέσει την πλήρη αντίθεσή του
στην πολιτική πώλησης του Μετοχικού Κεφαλαίου και συμμετείχε σε όλες τις κινητοποιήσεις
των εργαζομένων στα Λιμάνια.
Οι δηλώσεις του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης κ. Δραγασάκη για ξεπάγωμα και άμεση
συνέχιση του διαγωνισμού πώλησης του Μετοχικού Κεφαλαίου του ΟΛΠ είναι διαμετρικά
αντίθετες προς τις προγραμματικές δηλώσεις της Κυβέρνησης, προκλητική προς τους
εργαζόμενους και συνάμα εκφυλίζουν την αξιοπιστία της πολιτικής.
Αντί η κυβέρνηση να καλέσει την COSCO να επιστρέψει τα εκατομμύρια που καρπώθηκε
από τις παράνομες φοροαπαλλαγές που απολαμβάνει από την παραχώρηση του
Προβλήτα ΙΙ του ΟΛΠ, της χαρίζει τώρα και το υπόλοιπο Λιμάνι του Πειραιά.
Αφού εκτιμήσαμε τα νέα δεδομένα, αποφασίσαμε να ζητήσουμε συνάντηση με τον
Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης κ. Δραγασάκη και τους Υπουργούς κ. Σταθάκη και κ. Δρίτσα,
η οποία θα πρέπει να πραγματοποιηθεί τις αμέσως προσεχείς ημέρες.
Επίσης, θα ενημερώσουμε τα μέλη μας και τους κοινωνικούς φορείς ότι σε
περίπτωση που η Κυβέρνηση δεν σταματήσει την διαδικασία πώλησης των μετοχών,
καθώς και κάθε απόπειρα ιδιωτικοποίησης των Λιμανιών, τα ΔΣ θα συνεδριάσουν εκ νέου
και θα αποφασίσουμε αγωνιστικές κινητοποιήσεις με συνέχεια και διάρκεια.
Την ευθύνη για τις επιπτώσεις αυτών των κινητοποιήσεων θα έχει αποκλειστικά η Κυβέρνηση.

ΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

Το Εργατικό Κέντρο Πειραιά καλεί τους εργαζόμενους του Πειραιά σε μαζική καταδίκη και απομόνωση της Χρυσής Αυγής.

          Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τη δολοφονία του Π. Φύσσα στο Κερατσίνι, τη δολοφονική επίθεση σε συνδικαλιστές του Συνδικάτου Μετάλλου στο Πέραμα, τις δεκάδες επιθέσεις κατά μεταναστών, μικροεπαγγελματιών, εργαζομένων.

          Η Χρυσή Αυγή είναι δύναμη του συστήματος της μεγαλοεργοδοσίας εναντίον του λαού και του λαϊκού κινήματος. Αποδείχτηκε ότι εκτελούσε εγκληματικές ενέργειες σε βάρος του εργατικού λαϊκού κινήματος. Αποκαλύφθηκαν οι διασυνδέσεις της μετά τμήματα του κρατικού μηχανισμού και των δυνάμεων καταστολής.

          Την ίδια στιγμή που ζητούσε στις Βουλή φοροαπαλαγές και προνόμια για εφοπλιστές και βιομηχάνους έφτιαχνε δουλεμπορικά γραφεία.

          Η Χρυσή Αυγή είναι ναζιστική, φασιστική οργάνωση, φορέας του εθνικοσοσιαλισμού, του ρατσισμού, «της ανωτερότητας της φυλής», του ακραίου εθνικισμού, του αντισημιτισμού καλλιεργεί το μίσος ανάμεσα στους λαούς.

          Είναι νοσταλγοί του Χίτλερ, που ματοκύλισε λαούς και ανθρωπότητα. Η πατρίδα μας είναι γεμάτη τόπους μαρτυρίας ολοκαυτωμάτων από τη ναζιστική φασιστική θηριωδία.

          Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να παρουσιαστεί ο ναζισμός σαν «μια άκομα ιδεολογία», ως «ένα ακόμα κοινοβουλευτικό κόμμα».

          Οι εργαζόμενοι, ο λαός δεν έχουμε κανένα συμφέρον από όσους λένε ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι ναζιστικό, φασιστικό δημιούργημα.

          Δεν έχουμε κανένα συμφέρον από όσους επιδίωκουν την εξίσωση της δράσης της Χρυσής Αυγής με την πάλη του εργατικού λαϊκού κινήματος, του φασισμού με τον κομμουνισμό.

          Αυτές οι θεωρίες είναι που οδήγησαν σε μέτρα καταστολής σε βάρος των αγώνων σε όλους τους κλάδους, στον τουρισμό, στους ναυτεργάτες, στη Χαλυβουργία, στα αγροτικά μπλόκα κ.α, την ίδια ώρα που η Χρυσή Αυγή εξαπέλυε εγκληματικές επιθέσεις σε βάρος μεταναστών και ελλήνων εργατών μένοντας στο απυρόβλητο από τα κρατικά όργανα.

          Καλούμε τα σωματεία μέλη μας και τους εργαζόμενους του Πειραιά σε επαγρύπνηση σε ετοιμότητα να καταδικάσουν και να απομονώσουν την Χρυσή Αυγή σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά.

          Να συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις (το μέρος της συγκέντρωσης θα ανακοινωθεί αργότερα) στις 20 Απρίλη το πρωί, ημέρα που θα ξεκινάει η δίκη.

          Η μαζική πάλη του λαού και της νεολαίας είναι αυτή που μπορεί να αντιμετωπίσει τη Χρυσή Αυγή και το σύστημα που τη γεννά.

Η Διοίκηση

ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΑΠΑΙΤΟΥΝ «ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ» ΣΕ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ-ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΝΔΩΣΕΙ ΣΤΟ ΨΕΥΔΟΔΙΛΗΜΜΑ ΑΝΤIΛΑΪΚΑ ΜΕΤΡΑ 'H ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΣΜΟΣ

Ολοκληρώθηκε χωρίς συμφωνία και σε κλίμα ασφυκτικών πιέσεων για λήψη αντιλαϊκών μέτρων το απόγευμα της Τετάρτης (1/4) η διάρκειας δύο ωρών συνεδρίαση του Euroworking Group .Το EuroWorking Group θα συγκληθεί εκ νέου τη M.Τετάρτη για να προετοιμάσει το άτυπο Eurogroup της Λετονίας στις 24 Απριλίου.

«Είχαμε τηλεδιάσκεψη επί της εν εξελίξει διαδικασίας και φτάσαμε στο συμπέρασμα ότι υπάρχει ακόμη αρκετή δουλειά να γίνει, και σε τεχνικό επίπεδο, σε Αθήνα και Βρυξέλλες», δήλωσε πηγή της ευρωζώνης αναφορικά με την τηλεδιάσκεψη του EuroWorking Group .

Ο «νεοαποικιακού» τύπου χρηματοδοτικός εκβιασμός της χώρας από τους δανειστές βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Προφανής  στόχος των πιστωτών και του σκληρού πυρήνα των «εταίρων» της ΕΕ είναι να στραγγαλίσουν τη χώρα, θεωρώντας ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει άλλες επιλογές από το να υποταχθεί, αφού οι όποιοι εναλλακτικοί δρόμοι προβάλλονται από τα κατεστημένα κέντρα  των ευρωπαϊκών πολιτικών και χρηματιστικών ελίτ ως δήθεν καταστροφικές.

Οι ασφυκτικές πιέσεις των δανειστών που εδράζονται στο ψευδοδίλημμαχρηματοδοτική ασφυξία ή αντιλαϊκά μέτρα δεν πρέπει να οδηγήσουν σε ταπεινωτική υποχώρηση και αναδίπλωση την κυβέρνηση. 

Η πρόκληση αυτήν την ώρα για την κυβέρνηση δεν είναι άλλη από την αταλάντευτη εφαρμογή του προγράμματος της παρά και ενάντια στις απειλές και τους χρηματοδοτικούς εκβιασμούς των κατεστημένων κέντρων της ΕΕ.

Σύμφωνα με ανώτατο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών, το σημερινό EuroWorking Group έκανε μία επισκόπηση της προόδου που έχει καταγραφεί τόσο το Brussels Group όσο και στα τεχνικά κλιμάκια στην Αθήνα. Ο ίδιος απέφυγε, ωστόσο, να απαντήσει αν υπάρχει ενδεχόμενο σύγκλησης έκτακτου Eurogroup πριν τις 24 Απριλίου.

Το ίδιο στέλεχος δεν απέκλεισε μάλιστα την πιθανότητα να απαιτηθεί από τους δανειστές και νομοθέτηση των μέτρων, ως προαπαιτούμενο για την εκταμίευση οποιασδήποτε δόσης.

Σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times η ελληνική πλευρά κατέθεσε μία νέα λίστα μεταρρυθμίσεων, έκτασης 26 σελίδων, «εκτιμώντας ότι τα έσοδα από τα μέτρα μπορούν να ανέλθουν σε 6 δισ. ευρώ αυτό το χρόνο».

Στην ερώτηση πάντως αν η Ελλάδα μπορεί να πληρώσει μέσα στον Απρίλιο, χωρίς να έρθουν τα χρήματα από τις δόσεις, τόσο τις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές όσο και για μισθούς και συντάξεις, η ίδια πηγή περιορίστηκε να απαντήσει «κανένα σχόλιο».

Κύκλοι του υπουργού Οικονομικών σημείωναν πως «ο ΕΝΦΙΑ θα αλλάξει επειδή είναι ένας κακός νόμος θα το κάνουμε την ώρα που μπορούμε και πρέπει να το κάνουμε σωστά, ακόμα και σταδιακά.  Δεν θα δημιουργήσει τρύπα, θα φέρει μικρότερα έσοδα αλλά θα καλυφθεί με ισοδύναμα, περικοπές δαπανών ή άλλα έσοδα».

Βασικές εστίες διαφωνίας που διαπιστώθηκαν με τους δανειστές είναι τα εργασιακά και το ασφαλιστικό καθώς ισχυρές ενστάσεις από την πλευρά των «θεσμών» εγείρει η αμετάκλητη απόφαση της κυβέρνησης να μην εφαρμοστεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στις επικουρικές συντάξεις. Ο δανειστές αξιώνουν περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και πλήρη εξαέρωση των συντάξεων με όπλο το χρηματοδοτική ασφυξία της χώρας.

«Πεδίο συνεννόησης υπάρχει πάντως στις αποκρατικοποιήσεις , αλλά προσπαθούμε να τους εξηγήσουμε ότι δεν πρέπει να επιμένουν στον εισπρακτικό στόχο», σημείωνε στέλεχος του ΥΠΟΙΚ.

«Θέλουμε αποκρατικοποιήσεις με κάποιο μίνιμουμ απαιτήσεων για επενδύσεις, έστω και αν μειωθεί το τίμημα για να μην πέσει στον «κουβά» του χρέους η είσπραξη, αλλά να ενισχύσει την απασχόληση και το ασφαλιστικό», κατέληγε η ίδια πηγή διατηρώντας έντονο τον προβληματισμό και τις ανησυχίες για το κατά πόσο μια τέτοια επιλογή έρχεται σε αντίθεση με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τις ίδιες τις αξίες και του αγώνες της Αριστεράς.  

ΝΙΚΟΣ ΖΕΡΒΟΣ

Πηγη: iskra.gr

Στη συνέχεια η Iskra παραθέτει, χωρίς κρίσεις και σχόλια και για την πληρέστερη ενημέρωση των αναγνωστών της, σχετικά ρεπορτάζ από διάφορες ιστοσελίδες:

FINANCIAL TIMES: ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΚΕΤΟ ΜΕΤΡΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Έσοδα έως 6,1 δισ. προσδοκά η κυβέρνηση από την επικαιροποιημένη λίστα μεταρρυθμίσεων που έστειλε στους θεσμούς. Προβλέπει και «παροχές» 1,1 δισ. ευρώ. Βάζει το πρωτογενές πλεόνασμα έως και στο 3,9% του ΑΕΠ. Επιμένουν οι δανειστές για το ασφαλιστικό και το εργασιακά.

Η Ελλάδα υπέβαλε μια νέα λίστα μεταρρυθμίσεων στις ευρωπαϊκές αρχές, εκτιμώντας ότι τα μέτρα θα μπορούσαν να προσφέρουν έως 6 δισ. ευρώ για αυτή τη χρονιά. Είναι η πλέον ολοκληρωμένη προσπάθεια έως τώρα για να ξεκλειδώσει 7,2 δισ. ευρώ πριν οδηγηθεί σε πτώχευση.

Το 26σελιδό που ήρθε στην κατοχή των Financial Times, [ για να διαβάσετε ολόκληρο το έγγραφο κάντε κλικ εδω] στηρίζεται σε σχέδια να καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή και η διαφθορά προκειμένου να συγκεντρωθούν τα περισσότερα έσοδα. Αυτά περιλαμβάνουν 875 εκατ. ευρώ από ελέγχους σε μεταφορές κεφαλαίων off shore εταιρειών και 500 εκατ. από ένα σύστημα λοταρίας το οποίο θα έχει στόχο να πειστούν οι καταναλωτές να ζητούν τις αποδείξεις ώστε να αυξηθούν τα έσοδα του ΦΠΑ.

Η πορεία των συζητήσεων μεταξύ της Αθήνας και των ελεγκτών (Κομισιόν, ΕΚΤ και ΔΝΤ) έχει βελτιωθεί τις τελευταίες ημέρες και έλληνες αξιωματούχοι εξέφρασαν ελπίδες ότι μπορεί να βρεθεί συμφωνία για τα μέτρα τη επόμενη εβδομάδα.

«Ο βασικός στόχος αυτού του κειμένου είναι στην πρώτη ευκαιρία να ξεκλειδώσει βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση που θα επιτρέψει στην ελληνική κυβέρνηση να καλύψει τις άμεσες ανάγκες», αναφέρεται στην σύντομη εισαγωγή.

«Η Ελληνική Δημοκρατία θεωρεί τον εαυτό της περήφανο και ακατάρητο μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσής και αμετάκλητο μέλος της ευρωζώνης».

Η παράδοση [της νέας λίστας] έρχεται μετά από τη χλιαρή υποδοχή εκ μέρους των ευρωπαϊκών οργάνων της προηγούμενης προσπάθειας που, κατά δήλωση των οργάνων, στερείτο λεπτομερειών και ουσίας. Οι συνομιλίες για την αρχική παράδοση διακόπηκαν την Τρίτη χωρίς συμφωνία και οι αξιωματούχοι επεσήμαναν ότι η πιθανότητα να επανεκινήσουν δίχως περισσότερη συνεργασία από την Αθήνα ήταν μικρή.

Παρά τη βελτιωμένη ατμόσφαιρα, πολλοί αξιωματούχοι της Ε.Ε. είπαν ότι δεν αναμένουν συμφωνία πριν από την επόμενη προγραμματισμένη συνάντηση της Ευρωζώνης στις 24 Απριλίου. Κάποιοι αξιωματούχοι είναι ανήσυχοι για το αν η Αθήνα θα έχει επαρκή κεφάλαια για την πληρωμή στο ΔΝΤ στις 9 Απριλίου ύψους 450 εκ. ευρώ, όμως Έλληνες αξιωματούχοι επιμένουν ότι μπορούν να μαζέψουν αρκετά ώστε να βγει ο λογαριασμός.

Παρότι η παράδοση της νέας λίστας σηματοδοτεί μια νέα προσπάθεια από τη μεριά της Αθήνας για να καθησυχάσει την Ευρωζώνη, τα μέτρα είναι παρόμοια με την αρχική λίστα της Παρασκευής και δεν θίγουν πολλά από τα ζητήματα, στα οποία επιμένουν οι ελεγκτές του προγράμματος βοήθειας, τα οποία περιλάμβαναν αναθεώρηση του ελληνικού συστήματος ασφάλισης, και περαιτέρω απελευθέρωση της αγοράς εργασίας. Μάλιστα, η πρόταση φαίνεται να ανατρέπει τις μεταρρυθμίσεις σε πολλούς από αυτούς τους τομείς.

Έτσι, το κείμενο περιλαμβάνει 1,1 δισ. νέων δαπανών για φέτος, εκ των οποίων περισσότερα από τα μισά αποσκοπούν στην αποκατάσταση της λεγόμενης 13ης σύνταξης – ενός επιπλέον μήνα πληρωμών – για τους χαμηλοσυνταξιούχους. Το κείμενο λέει ότι η αλλαγή αυτή θα προσθέσει 660 εκ. δαπανών για φέτος. Επίσης ακυρώνει την αποκαλούμενη ρήτρα μηδενικού ελλείματος, η οποία θα εξανάγκαζε σε περαιτέρω περικοπές των συντάξεων. Το μέτρο θα προσθέσει άλλα 326 εκ. ευρώ.

Κι ενώ το κείμενο περιλαμβάνει πέντε χωριστά μέτρα υπό τον τίτλο «μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας», τα μέτρα αυτά συνίστανται στη σταδιακή άνοδο του κατώτατου μισθού και την ενίσχυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων – και τα δύο μέτρα που αναιρούν τις μεταρρυθμίσεις που έχουν πραγματοποιηθεί νωρίτερα στα πλαίσια του προγράμματος διάσωσης.

Παρ΄ όλα αυτά, το κείμενο περιλαμβάνει αρκετές υποχωρήσεις προς τις ευρωπαϊκές αρχές, ειδικά στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων. Κάποιοι υπουργοί της κυβέρνησης από την πιο αριστερή πτέρυγα του κυβερνόντος κόμματος, ΣΥΡΙΖΑ, έχουν δηλώσει δημοσίως ότι κάθε ιδιωτικοποίηση δημόσιας ιδιοκτησίας θα τερματιστεί.

Ωστόσο, το νέο κείμενο λέει πως «όλα τα ήδη υπογραφέντα συμβόλαια θα εξακολουθήσουν να ισχύουν και όλες οι διαδικασίες που έχουν ξεκινήσει πρόκειται να συνεχίσουν». Οι ιδιωτικοποιήσεις που απομένει να γίνουν θα εκτιμηθούν «κατά περίπτωση» και αναμένεται να αποφέρουν 1,5 δισ. μέσα στη χρονιά, κάτω από τα 2,2 δισ. που προέβλεπε η αρχική συμφωνία του προγράμματος βοήθειας.

«Σπάνια έχει αποτύχει ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων τόσο εντυπωσιακά», δηλώνεται στο κείμενο. «Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί αυτό το στόχο μη ρεαλιστικό, καθώς το ενδιαφέρον των επενδυτών είναι χαμηλό, και ο ανταγωνισμός μεταξύ των διεκδικητών είναι μικρός».

Παρά το αίτημα της Αθήνας να της επιτραπεί μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων – δηλ. το σύνολο των εσόδων μείον τα έξοδα όταν δεν προσμετρώνται οι αποπληρωμές των δανείων και τόκων – το κείμενο αναφέρει ότι τα νέα μέτρα θα μπορούσαν να επιφέρουν πλεόνασμα μέχρι και 3,9% του ΑΕΠ, το οποίο είναι υψηλότερο του στόχου του 3% που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα.

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΜΕ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΟΦΕΛΟΣ

Οι φόροι

* Ελεγχοι σε εμβάσματα και off shore: από 725 εκατ. έως 875 εκατ. ευρώ

* Λαθρεμπόριο πετρελαίου, καπνού και αλκοόλ: 250 έως 400 εκατ.

* Ελεγχοι τριγωνικών συναλλαγών: 40 έως 60 εκατ.

* Λοταρία για τις αποδείξεις: 270 έως 600

* Καταπολέμηση φοροδιαφυγής στον ΦΠΑ: 350 ως 420 εκατ.

* Βελτίωση μηχανισμού είσπραξης φόρων: 225 ως 235

* Ρύθμιση 100 δόσεων: 300 ως 400 εκατ.

* Πρωτοβουλίες για αύξηση εσόδων: 414 ως 450 εκατ.

* Εφαρμογή του φόρου στις τηλεοπτικές διαφημίσεις: 50 ως 70 εκατ.

* Φόρος πολυτελείας: 20 εκατ.

* Μεταρρυθμίσεις στον κώδικα φορολογίας εισοδήματος (φοροαπαλλαγές κ.τλ.): 300 έως 400 εκατ.

* Πάταξη φοροδιαφυγής από ελεύθερους επαγγελματίες: 20 ως 30 εκατ.

* Πρωτοβουλίες για πληρωμή φόρων μέσω φορολογικών ελέγχων: 100 ως 200 εκατ.

* Λύση εκκρεμών υποθέσεων για θέματα φορολογικής περιουσίας: 50 ως 70

* Έσοδα από πολιτιστικές δραστηριότητες: 5 ως 10

ΑΛΛΑ ΜΕΤΡΑ

• Άδειες e-gaming: 125 ως 175 εκατ

• Τηλεοπτικές άδειες: 350 ως 380 εκατ.

• Πλαίσιο κρατικών προμηθειών: 180 εκατ. ευρώ

• Ηλεκτρονικές πληρωμές μέσω καρτών για τη φοροδιαφυγή: 200 ως 266 εκατ.

• Συμμόρφωση της δημόσιας διοίκησης με την ευρωπαϊκή νομοθεσία: 200 ως 210 εκατ.

• Ρύθμιση χρεών στα ασφαλιστικά ταμεία: 300 εκατ.

• Βελτιωμένη νομοθεσία για τα χρέη των Ταμείων: 50 εκατ.

• Ενίσχυση του κρατικού ελέγχου: 150 ως 300 εκατ.

• Συγχωνεύσεις Ταμείων: 10 εκατ.

Πηγή: www.euro2day.gr

ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ Η ΤΗΛΕΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ EUROWORKING GROUP  

Xωρίς αποφάσεις, όπως αναμένονταν άλλωστε, ολοκληρώθηκε αργά το απόγευμα η τηλεδιάσκεψη της Ομάδας Εργασίας του Εurogroup για την Ελλάδα. Όπως μεταδίδει ο ανταποκριτής της Ναυτεμπορικής στις Βρυξέλλες Νίκος Μπέλλος, σύμφωνα με πηγή της Eυρωζώνης, στη συζήτηση που είχε διάρκεια μικρότερη των δύο ωρών, οι εκπρόσωποι των κρατών μελών κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι συζητήσεις πρέπει να συνεχιστούν σε Αθήνα και Βρυξέλλες.

«Υπάρχει ακόμη αρκετή δουλειά να γίνει και σε τεχνικό επίπεδο στην Αθήνα και στις Βρυξέλλες για να φτάσουμε σε μια συμφωνημένη και συνολική λίστα μέτρων», κατέληξε η ίδια πηγή.
Από ελληνικής πλευράς έγινε λόγος για καλό κλίμα και βήματα σύγκλισης των δύο πλευρών.

Σύμφωνα με κορυφαίες πηγές του υπουργείου Οικονομικών, στη συνεδρίαση η ελληνική πλευρά παρουσίασε ένα εμπλουτισμένο κείμενο 27 σελίδων που βασίζεται στις προτάσεις που παρουσιάστηκαν πρόσφατα και δεν θα περιλαμβάνει πρόσθετα μέτρα.

«Υπάρχει σύγκλιση ευρύτερα στις διαπραγματεύσεις» τόνιζε το κορυφαίο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών. Έκανε, ωστόσο, σαφές ότι υπάρχουν και σημεία μεγάλων διαφορών όπως η κατάργηση της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος για τις επικουρικές συντάξεις και η επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων που προωθεί η ελληνική κυβέρνηση αλλά διαφωνούν οι πιστωτές μας.
Το επίσημο χρονοδιάγραμμα προβλέπει ότι το επόμενο Eurogroup θα γίνει στις 24 Απριλίου, ενώ την ερχόμενη Τετάρτη θα πραγματοποιηθεί νέα συνεδρίαση του Euroworking Group. Αυτό όμως, όπως διευκρινίζεται, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξουν τροποποιήσεις στο χρονοδιάγραμμα αυτό ανάλογα με τις εξελίξεις στο επίπεδο των διαπραγματεύσεων.

Σε ό,τι αφορά τον ΕΝΦΙΑ, πηγές του υπουργείου υπογράμμιζαν ότι ο φόρος αυτός θα αλλάξει μέσα στο 2015 γιατί «είναι ένας κακός φόρος».Όπως τόνισαν, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, θα καταργηθεί κάποια στιγμή μέσα στο 2015 και θα αντικατασταθεί από έναν φόρο μικρότερης εισπρακτικής απόδοσης.
Ωστόσο, προκειμένου να μην υπάρξει μαύρη τρύπα στον προϋπολογισμό, έλεγαν οι ίδιες πηγές, θα υπάρξουν ισοδύναμα ώστε μαζί με τον νέο φόρο το τελικό αποτέλεσμα να οδηγεί σε έσοδα ύψους 2,65 δισ. ευρώ όσα απέδωσε και ο ΕΝΦΙΑ το 2014.

Πηγή: www.naftemporiki.gr

Toυ ΑΡΗ ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*

Πανεπιστήμιο Έρασμος στην Ολλανδία, συνέδριο, ένας Έλληνας σύνεδρος μεταπτυχιακός φοιτητής στη Φιλοσοφία της Οικονομίας στρέφεται προς έναν Αμερικανό καθηγητή:  

«Δε νομίζετε ότι χρέος της Επιστήμης είναι να βρίσκει λύσεις που ανακουφίζουν τις κοινωνίες από τον εφιάλτη της φτώχειας;»  

Ο Αμερικανός χαμογέλασε κι απάντησε στον φοιτητή: «Αγαπητέ μου, το ίδιο ερώτημα έβαλα σε ένα άλλο διεθνές συνέδριο. Ξέρετε τι έγινε τότε; Αφού με σάρκασαν, ένας από τους συνέδρους μου απάντησε: Μα αγαπητέ μου, τον Καπιταλισμό δεν τον ενδιαφέρει να δώσει λύση στην κρίση, αλλά να τη διαχειριστεί…»!  

(Ο διάλογος μου μεταφέρθηκε λέξη προς λέξη από το φοιτητή, που τυχαίνει να είναι ο γιος μου).  

Πάμε τώρα παρακάτω. Τι είναι και τι εκπροσωπούν αυτοί οι περίφημοι θεσμοί;  

Τον εφιάλτη κάθε λαού, που αφού πρώτα τον υποχρέωσαν σε υπερδανεισμό, πέσανε στη συνέχεια πάνω του σαν ακρίδες να του φάνε τις σάρκες. Το ζήσαμε πολύ καλά με τα σαρκοβόρα της σχολής Φρίντμαν στην περίπτωση του τυφώνα Κατρίνα. Εκεί πού ξεπατώθηκε κάθε υλικοτεχνική υποδομή στη Νέα Ορλεάνη κι οι γιάπηδες του σύγχρονου Καπιταλισμού πέσανε πάνω στην πόλη για να την κατασπαράξουν. Τότε δοκιμάστηκε για μια ακόμα φορά το όριο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ο σύγχρονος πολιτισμός. Πλακώσανε οι εργολάβοι και οι κερδοσκόποι. Αδιάφοροι για τις συνέπειες στην τοπική κοινωνία, άτεγκτοι και αιμοδιψείς μπροστά στο κέρδος, άρχισαν πάνω στα ερείπια να χτίζουν μια πολιτική εξόντωσης των ανθρώπων. Καταργήθηκαν ακόμα και τα δημόσια σχολεία κι έγιναν όλα ιδιωτικά. Η Νέα Ορλεάνη ακόμα σέρνεται βαριά πληγωμένη.  

Ο ένας από τους «θεσμούς» που παρέδωσε μαθήματα, δυστυχώς με επιτυχία και στην Ευρώπη, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, χρόνια τώρα έχει μετατραπεί σε ένα ψυχρό κερδοσκοπικό μηχανισμό, που το μόνο…όραμά του είναι η αφαίμαξη κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής μιας χώρας. Έχει καταδικάσει χώρες της Κεντρικής Αμερικής, αλλά και της Αφρικής να ζούνε στο όριο της εξόντωσης. Ακόμα και το ελάχιστο αλλά απαραίτητο για μια στοιχειώδη επιβίωση, το νερό, το έχει παραχωρήσει σε ιδιώτες. Αυτοί, οι άθλιοι κερδοσκόποι, φτάσανε στο σημείο να μην επιτρέπουν, σε ανθρώπους πού πένονται, ούτε την πρόσβαση στα…ποτάμια τους! Αυτά τα τομάρια υποθηκεύουν χώρες κι ανθρώπινες ζωές.  

Αυτοί οι περίφημοι «θεσμοί» πλακώσανε και σ΄ αυτή τη χώρα, ως τοποτηρητές των ισχυρών συμφερόντων που εκπροσωπούν, των τραπεζών και των απανταχού ολιγαρχών. Με τους τελευταίους μάλιστα βρίσκουν τον τρόπο να τα πηγαίνουν μια χαρά. Είναι αυτοί που ελέγχουν ακόμα και την πληροφόρηση, την οποία κατευθύνουν, προκαλώντας πανικό στις τοπικές κοινωνίες, έτσι ώστε να είναι υπάκουες στους «θεσμούς».  

Γιατί, αν είμαστε απροσάρμοστοι, ανυπάκουοι και δεν εφαρμόζουμε τα προγράμματα εξόντωσης μας, που έχουν σχεδιάσει οι «θεσμοί», τότε αλίμονο μας και μαύρο φίδι πού μας έφαγε.  

Αμολάνε τα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια τους να μας απειλούν, πότε ότι θα μείνουμε χωρίς σύνταξη, πότε ότι δεν θάχουμε φάρμακα, πότε ότι θα γυρίσουμε στη δραχμή. Με λίγα λόγια είναι σα να μας λένε: «Θα πεθάνετε που θα πεθάνετε ρε μαλάκες, διαλέξτε το πιο σύντομο θάνατο…». Έρχονται μετά, αφού μας φτάσουν στο μη παρέκει και μας ζητάνε «μεταρρυθμίσεις». Όπου, μέσα στις μεταρρυθμίσεις είναι να μας τινάξουν στον αέρα τα ταμεία, να οδηγήσουν χιλιάδες στην ανεργία, να αναγκάσουν αυτόν τον έρμο λαό να πουλήσει μπιρ παρά ένα κεραμίδι, που με μύριες θυσίες κατάφερε να αποκτήσει, να βγάλει στο σφυρί η χώρα κάθε περιουσιακό της στοιχείο που έχει κάποια αξία. Αν είναι δυνατόν, να μας κλέψουν κι αυτό το σπάνιο φως, που λούζει την πατρίδα μας, μεταφυσικά και ουσιαστικά.  

Αραχτοί σε κάποια σουίτα του Χίλτον, μ΄ έναν υπολογιστή, με τις σαμπάνιες και τις σάουνες, σκηνοθετούν την εξόντωσή μας, προφασιζόμενοι ότι ενεργούν για το συμφέρον μας και τη σύντομη επιστροφή μας στις αγορές…  

Εμείς όμως, διαφορετικά νομίζαμε την Ευρώπη. Την είχαμε φανταστεί σα μια Ευρώπη αλληλεγγύης και προόδου των λαών της, μια Ευρώπη που θα ελάμβανε πρόνοια υπέρ των αδυνάτων και θα ενίσχυε την ανάπτυξη και την ευημερία των λαών. Όχι μια Ευρώπη νταβατζήδων της εποχής της Τρούμπας του 1950!  

Γι΄ αυτό λοιπόν, σ΄ αυτούς τους «θεσμούς», που στόχο τους έχουν να μας παραδώσουν δεμένους χειροπόδαρα στους εργολάβους και τις Τράπεζες, σ΄ αυτούς που οδήγησαν στην απόλυτη απόγνωση συνανθρώπους μας και τους ώθησαν στην αυτοκτονία, αυτούς πού καταδικάζουν τα προσοντούχα νιάτα μας στην κατάθλιψη της ανεργίας, ανενδοίαστα ας τους πούμε να πάνε να γ…..θούνε!

*Πηγή: imerodromos.gr

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΛΑΪΚΗΣ ΝΙΚΗΣ ΜΕ ΡΗΞΗ ΚΑΙ ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Με αφετηρία τη συμφωνία του Γιούρογκρουπ της 20ής Φλεβάρη τα αρπακτικά της ευρωζώνης και της ΕΕ οδηγούν τα πράγματα προς την πλήρη και ταπεινωτική παράδοση της ελληνικής κυβέρνησης. Χρησιμοποιώντας μεθοδικά το όπλο της χρηματοδοτικής ασφυξίας, διαμορφώνουν τους όρους για την επιβολή ενός νέου γύρου μνημονιακής λεηλασίας και εργατικής γενοκτονίας που θα παίρνει σταδιακά μορφή έως το σταθμό του προσεχούς Ιουνίου, όταν και λήγει η τετράμηνη προθεσμία στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να γεφυρώσει τα προηγούμενα Μνημόνια με νέα δήθεν «ελληνικής» κοπής και συγγραφής.

Η ερχόμενη βδομάδα θα είναι πολύ σημαντική σε ό,τι αφορά την αποκρυστάλλωση του λεγόμενου πακέτου μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης και της αγωνίας της να πάρει επιτέλους κάποια δόση ώστε να μην επέλθει κατάρρευση. Από επιτυχία σε επιτυχία (κατά τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς) και από πληρωμή της μιας δόσης προς το ΔΝΤ μετά την άλλη (πάνω από 1,5 δισ. τον Φλεβάρη), ακόμη και με αφαίμαξη των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, του ΟΑΕΔ, του ΟΠΕΚΕΠΕ και άλλων δημόσιων οργανισμών, η κυβέρνηση αφαιρεί σταδιακά κάθε της όπλο και οδηγείται σε «διαπραγμάτευση» με την πλάτη στον τοίχο. Έχει ήδη δεσμευτεί για πληρωμή «πλήρως και εγκαίρως όλων των δανειακών υποχρεώσεων» και την ίδια ώρα ζητάει έλεος παραπονούμενη ότι «ενώ πληρώνουμε, δεν έχουμε καμία αναχρηματοδότηση», δηλαδή δεν έρχεται καμία δόση δανεισμού. Οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να μιλούν για επιτυχίες, ισχυριζόμενοι ότι το πακέτο των «μεταρρυθμίσεων» που έχει σταλεί προς έγκριση από τα αφεντικά του Γιούρογκρουπ «δεν περιέχει άλλα υφεσιακά μέτρα». Υποτίθεται ότι στόχος ήταν η αναίρεση της λιτότητας και γενικά των μνημονιακών μέτρων. Τώρα η κυβέρνηση δηλώνει ευχαριστημένη, αν η ανεργία δε θα ανέλθει περαιτέρω, αν οι μισθοί καταβάλλονται και δεν μηδενιστούν! Μα αυτό ήταν και είναι το ζητούμενο για το αστικό στρατόπεδο και τους ευρωκράτες: Να σταθεροποιήσουν την κατάσταση στο σημερινό επίπεδο του άθλιου μνημονιακού κεκτημένου, καθώς με τη βουτιά οικονομικής και κοινωνικής καθίζησης ιστορικών διαστάσεων σε βάρος της εργατικής τάξης προκάλεσαν τεράστιες ανισσοροπίες και κλόνισαν την «κοινωνική συνοχή» και σταθερότητα του πολιτικού συστήματος.

Προϋπόθεση για την κλιμάκωση της επίθεσης είναι η σταθεροποίηση της βουτιάς προς τα κάτω, ζήτημα στο οποίο αποδείχτηκε ανίκανη η κυβέρνηση Σαμαρά. Η μεγάλη τραγωδία για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι οι τροϊκανοί, μεσούσης της κρίσης της ευρωζώνης, δεν μπορούν παρά να τα ζητούν όλα, τα δε εργατικά και λαϊκά στρώματα να επιζητούν ανταπόδοση της εκλογικής στήριξης που έδωσαν. Την ίδια στιγμή φανερώνουν αδυναμία να πληρώσουν οτιδήποτε επιπλέον, όταν ακριβώς η κυβέρνηση επικεντρώνει σε αμόκ εισπρακτικών μέτρων, είτε μέσω των οφειλών που δε παραγράφονται ούτε και στους πλέον φτωχούς, αλλά ρυθμίζονται σε δόσεις για να πληρωθούν, είτε μέσω και της απαίτησης για πληρωμή απλήρωτων χαρατσιών της ΔΕΗ στην οποία καλούνται αυτές τις μέρες 1.000.000 νοικοκυριά. Παράλληλα, μεταμφιέζονται οι αντιδραστικές «μεταρρυθμίσεις»: Οι ιδιωτικοποιήσεις βαφτίζονται «συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα». Τα περί εξόδου από την κρίση χλομιάζουν. Η ίδια η κυβέρνηση αναθεωρεί τις προβλέψεις και κάνει λόγο για ανάπτυξη 1,5% στο 2015 (με πρόβλεψη προϋπολογισμού 2,9%), ενώ ο οίκος Φιτς που υποβάθμισε προχθές το αξιόχρεο της Ελλάδας κάνει λόγο για ανάπτυξη 0,5%. Τι σημαίνουν αυτά για το πρόβλημα της ανεργίας είναι φανερό… Οι αντιρροπήσεις που επιδιώκονται μέσω νομοθετικών πρωτοβουλιών στο πεδίο της «ανθρωπιστικής κρίσης» ή στο επίπεδο των θεσμών και της δημοκρατίας προσκρούουν στα όρια της αποδοχής των πλεονασματικών προϋπολογισμών που επιβάλει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο της ΕΕ. Μόνο για την επέκταση του επιδόματος ανεργίας σε όλους τους ανέργους απαιτούνται 6 δισ. ετησίως, αλλά ποιος τολμάει από την κυβέρνηση να το θέσει…

Με τούτα και με τα άλλα, η πολιτική της κυβέρνησης περιορίζεται στην επαναλειτουργία του γνωστού κύκλου: «Έχω χρέος, θέλω δάνειο για να το αποπληρώσω, αποδέχομαι τους συνακόλουθους όρους δημοσιονομικής προσαρμογής». Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί ένα «νέο μείγμα πολιτικής» και συνδυασμού «μεταρρυθμίσεων» και «κοινωνικής δικαιοσύνης», όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός μετά τη συνάντηση με την Άνγκ. Μέρκελ. Τα όρια όμως της πολιτικής του είναι συγκεκριμένα. Πρόκειται για τα αντικειμενικά ταξικά και κοινωνικά όρια μιας πολιτικής που δεν θέτει στόχο την ανατροπή των αντεργατικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, αλλά επιδιώκει τη συνέχισή τους με δήθεν «ηπιότερο» τρόπο, με άλλους ρυθμούς και «ισοδύναμα μέτρα», μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ και της κυριαρχίας του κεφαλαίου στην Ελλάδα. Η πολιτική αυτή είναι απέναντι και όχι στην ίδια πλευρά με τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα. Όποιος συσκοτίζει αυτό το στοιχείο, παρουσιάζοντας την παρούσα κυβέρνηση σαν «ταλαντευόμενη» κυβέρνηση με πολιτική «που διακυβεύεται», αναλαμβάνει βαριές πολιτικές ευθύνες. Ανοιχτό για μας είναι το ζήτημα της ανατροπής μέσα από ένα δρόμο ρήξης με την αστική τάξη και την ΕΕ κι αυτό περνάει μέσα από την εργατική αντιπολίτευση και την ήττα της κυβερνητικής πολιτικής από τα αριστερά. Ο περιορισμός των κριτικών φωνών από τα αριστερά στον ΣΥΡΙΖΑ, στην προσπάθεια για «συγκρότηση αριστερού πόλου μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ», αποτελεί αντικειμενικά τακτική ενσωμάτωσης και ακρωτηριασμού των ευρύτερων αριστερών διαφοροποιήσεων, την ώρα που το ζητούμενο είναι ένα μέτωπο αντεπίθεσης, αντιπολίτευσης και ανατροπής της μαύρης πολιτικής και της συνέχειας των Μνημονίων. Το μέτωπο αυτό μπορεί και πρέπει να είναι πολύμορφο, ανοιχτό σε κόσμο που διαφοροποιείται από τον ΣΥΡΙΖΑ και τις δυνάμεις του ΚΚΕ, αλλά με καθοριστικά τα στοιχεία της ανεξαρτησίας και της αντιπαράθεσης με την κυβερνητική και αστική, ευρωενωσιακή πολιτική και της επιλογής των εργατικών κοινωνικών αγώνων ως βασικού πεδίου για την αναπόφευκτη εξέλιξη της σύγκρουσης που έχουμε μπροστά μας. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ευρύτερα η αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά αναλαμβάνουν σοβαρές ευθύνες σε αυτό το στόχο, διεκδικώντας να αποτελέσει την πολιτική ραχοκοκαλιά του, και κατακτώντας ανώτερο επίπεδο πολιτικής ενοποίησης και παρέμβασης στις εξελίξεις.

 Πηγή :prin.gr

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*    

«Η Ελληνική Δημοκρατία θεωρεί ότι είναι υπερήφανο αναπόσπαστο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αμετάκλητο μέλος της ευρωζώνης».

Τα παραπάνω θεωρήθηκε σκόπιμο να καταγραφούν από τον κ.Βαρουφάκη στο προοίμιο της (νέας) λίστας που απέστειλε στους… «θεσμούς».

Σε αυτή την Ελλάδα, λοιπόν, στο «υπερήφανο», «αναπόσπαστο» και «αμετάκλητο» μέλος της ΕΕ, εκείνο που θεωρείται «ρεαλιστικό» μετά τις εκλογές της 25^ης Γενάρη είναι η «δημιουργική ασάφεια». Είναι να θεωρείται «καλό» και «σεβαστό» το 70% του Μνημονίου. Είναι να θεωρείται αναγκαίος ένας νέος δανεισμός για να πληρώνονται τα τοκογλυφικά στα ΔΝΤ, και τούτο παρότι αρχικά ακούγαμε ότι η νέα κυβέρνηση δεν θέλει νέα δανεικά.

Το «ρεαλιστικό», το «αποδοτικό» και το «πρέπον» σε αυτή την Ελλάδα θεωρείται ότι είναι να συνεχίσει – και μετά τις εκλογές – να πληρώνεται «πατριωτικά» ο ΕΝΦΙΑ ακόμα κι από εκείνους που (όπως είπε η αρμόδια υπουργός)… δεν μπορούν να τον πληρώσουν. Είναι να παράγονται «πλεονάσματα» ακόμα και σχεδόν 4% (!) που όμως προεκλογικά θεωρούνταν από τον ΣΥΡΙΖΑ «εξωπραγματικά» και «εξοντωτικά» και μετεκλογικά λεγόταν, πάλι από τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι «δεν θα εφαρμοστούν»…

«Ρεαλιστικό» σε αυτή την Ελλάδα θεωρείται η «σταδιακή» και η «στο μέλλον» εφαρμογή ακόμα και εκείνων των (κουτσουρεμένων μετεκλογικά) μέτρων τύπου «Ερυθρός Σταυρός» που περιλάμβανε το «άμεσης εφαρμογής» - κατά τα προεκλογικώς λεχθέντα -  «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης».

«Ρεαλιστικό» θεωρείται  να υπογράφεται παράταση των δανειακών και μνημονιακών συμβάσεων (που βαφτίζονται «γέφυρα»). Να επαναλαμβάνεται το έργο της προηγούμενης 5ετίας, το έργο των «δόσεων», αλλά αυτή τη φορά το έργο παίζεται με λίστες (πρώτη λίστα Βαρουφάκη, δεύτερη λίστα Βαρουφάκη, μετά λίστα Τσίπρα, τώρα νέα λίστα Βαρουφάκη κοκ).

«Ρεαλιστικό» - για ένα «υπερήφανο» και «αμετάκλητο» μέλος της ΕΕ - θεωρείται να επαναλαμβάνεται  και το άλλο έργο: Μιας Ελλάδας που άγεται και φέρεται μεταξύ Μέρκελ, Ντάισελμπλουμ και Γιούνκερ. Μόνο που αυτή τη φορά το πήγαινε – έλα γίνεται «περήφανα». Απόδειξη: Τώρα την λιτότητα για τον ελληνικό λαό  δεν την συζητάει η τρόικα με τις ελληνικές κυβερνήσεις. Την συζητούν και την διαπραγματεύονται οι… «θεσμοί».

Όλα αυτά θεωρούνται «ρεαλιστικά». Και είτε επί Μνημονίων είτε επί «κατάργησης των Μνημονίων», καταθλιπτικά ίδια και ετσιθελικά απαράλλακτη, με ισχύ «σιδερένιας φτέρνας», επελαύνει και εμπεδώνεται – «πρώτη φορά (από) Αριστερά» - η γνωστή θεωρία: Αυτός είναι ο μόνος «ρεαλισμός» που υπάρχει!

Αλλά αυτός είναι, πράγματι, ο μόνος «ρεαλισμός» που υπάρχει; Άλλος δρόμος δεν υπάρχει; Άλλη πορεία δεν υπάρχει; Ένας είναι ο δρόμος και το μόνο που αλλάζει είναι οι λωρίδες του, που όμως κινούνται στην ίδια πάντα κατεύθυνση;

Τι να σας πούμε κι εμείς. Περιοριζόμαστε - αντί της προσωπικής μας άποψης περί «μονόδρομου» - να υπενθυμίσουμε την άποψη ενός άλλου. Όπως και τον τρόπο που την διατύπωνε:

«Η μόνη ρεαλιστική και σωτηρία εναλλακτική πρόταση – έλεγε – είναι η κατάργηση με ένα νόμο και σε ένα άρθρο, όλων των μέτρων λιτότητας».

Ναι, έτσι έλεγε ο κ.Τσίπρας. Ισχυριζόταν, δηλαδή, ότι θα κρατούσε στην ίδια μασχάλη τόσο το καρπούζι της ΕΕ, όσο και το καρπούζι του τέλους της λιτότητας.

Βέβαια από τότε που τα έλεγε αυτά δεν έχει αλλάξει τίποτα. Παρά μόνο ένα. Ο κ.Τσίπρας είναι πρωθυπουργός. Γεγονός που καθιστά αδύνατο πλέον να πορεύεται με δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη.

Τώρα ο κ.Τσίπρας είναι επικεφαλής μιας κυβέρνησης που κάθε σκέψη για κατάργηση «με ένα νόμο και σε ένα άρθρο» της λιτότητας την αποτάσσεται και την θάβει στον Καιάδα των «μονομερών ενεργειών».

Τώρα ο κ.Τσίπρας είναι επικεφαλής μιας κυβέρνησης που ενώ διαπραγματεύεται με τους φορείς της λιτότητας μέσα στις αρένες της ευρωλιτότητας, φροντίζει, ταυτόχρονα, να τους συστήνεται ως «υπερήφανο αναπόσπαστο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αμετάκλητο μέλος της ευρωζώνης»...  

*Δημοσιεύθηκε στο ''enikos.gr''

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ*

«Ο Μπελογιάννης πέθανε.

Δε θυσίασε τίποτα από την τιμή μας,

Ούτε από την ελπίδα που έχουμε

στο αύριο που αστραποβολά».

Πώλ Ελυάρ

Συμπληρώθηκαν 63 χρόνια από εκείνο το ξημέρωμα της Κυριακής 30 Μαρτίου του 1952. Στις 4.10' π.μ. οι κλαγγές των όπλων του εκτελεστικού αποσπάσματος στο Γουδί, πίσω από το «Σωτηρία», έγραψαν το προδιαγεγραμμένο τέλος για το Ν. Μπελογιάννη και τους συντρόφους του Δ. Μπάτση, Ν. Καλούμενο και Ηλία Αργυριάδη. Το έγκλημα ήταν προμελετημένο. Σχεδιασμένο σε όλες του τις λεπτομέρειες από τους αμερικανούς που είχαν τον πρώτο λόγο στα πράγματα της μετεμφυλιακής Ελλάδας και με μοναδική βαρβαρότητα εκτελεσμένο από το μετεμφυλιακό καθεστώς. Κυριακή δεν εκτελούσαν μελλοθανάτους ούτε οι Γερμανοί στην Κατοχή.

Ο ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ- Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΔΙΚΗ

Ο Νίκος Μπελογιάννης, αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ ήρθε στην Ελλάδα στις 7 Ιουνίου του 1957 με αποστολή την ανασυγκρότηση των παράνομων κομματικών οργανώσεων. «Η ήττα μας στη μάχη Βίτσι- Γράμμου τον Αύγουστο του 1949- έλεγε στην πολιτική της απόφαση η 6η ολομέλεια της ΚΕ του κόμματος που έγινε τον Οκτώβρη του ιδίου έτους- σημειώνει μια αλλαγή στην κατάσταση.

Αυτό επιβάλλει μια αλλαγή και στην πολιτική μας γραμμή. Η τακτική της συνέχισης οπωσδήποτε του ένοπλου αγώνα, που εκφράζει ένα μικροαστικό πνεύμα απελπισίας και έλλειψη προοπτικής, θα 'δινε τη δυνατότητα στον αντίπαλο να καταφέρει συντριπτικό χτύπημα εναντίον των αγωνιστών και στελεχών του λαϊκού κινήματος». Και υπογραμμιζόταν με έμφαση: «Χωρίς αναβολή το Κόμμα πρέπει να προετοιμάσει και να στείλει στις μεγάλες πόλεις ολόκληρη σειρά κομματικά στελέχη για το δυνάμωμα και την αναδιοργάνωση των τοπικών οργανώσεων και για την εξασφάλιση της εφαρμογής της καινούργιας γραμμής» («Επίσημα κείμενα ΚΚΕ», εκδόσεις Σ.Ε., τόμος 7ος, σελ. 13- 18).

Η σύλληψη του Ν. Μπελογιάννη έγινε στις 20 Δεκεμβρίου του 1950 αλλά η ασφάλεια έδωσε στη δημοσιότητα το γεγονός μισό μήνα αργότερα, στις 3 Ιανουαρίου 1951. Το ίδιο διάστημα συνελήφθησαν δεκάδες κομμουνιστών ενώ εκατοντάδες ήταν αυτοί που προσήχθησαν στην Ασφάλεια ή δέχτηκαν την... επίσκεψή της στα σπίτια του. Δέκα μήνες αργότερα οργανώθηκε και πραγματοποιήθηκε η πρώτη δίκη του Ν. Μπελογιάννη και 92 ακόμη συντρόφων του.Η δίκη άρχισε, στο έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών, στις 19 Οκτωβρίου 1951 και ολοκληρώθηκε στις 16 Νοεμβρίου του ιδίου έτους. Οι κατηγορούμενοι αντιμετώπισαν την κατηγορία ότι παραβίασαν τον Α.Ν. 509, βάσει του οποίου, από τα τέλη του 1947 είχε τεθεί εκτός νόμου το ΚΚΕ και η κομμουνιστική δραστηριότητα. «Είμαι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ- είπε στην απλολογία του ο Ν. Μπελογιάννης- και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ» («ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ- η δίκη της Αλήθειας», εκδοτικό ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ, σελ. 87).

ΟΙ ΑΣΥΡΜΑΤΟΙ ΚΑΙ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΗ

Το γεγονός αυτό, ότι η δίκη ήταν ξεκάθαρα πολιτική πράγμα που δεν αρνούνταν ούτε αυτοί που την οργάνωσαν, κατέστησε στην πράξη ανεφάρμοστη την απόφαση του στρατοδικείου βάσει της οποίας ο Ν. Μπελογιάννης και 11 ακόμη σύντροφοί του καταδικάστηκαν σε θάνατο. Αλλά το μετεμφυλιακό καθεστώς της αμερικανοκρατίας, ήθελε αίμα για να αποθαρρύνει οποιαδήποτε εκδήλωση κομμουνιστικής δράσης και για να αποδείξει στον ελληνικό λαό πως δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα. Έτσι οργανώθηκε η δεύτερη δίκη του Ν. Μπελογιάννη και των συντρόφων του, αυτή τη φορά στο τακτικό στρατοδικείο, με την κατηγορία της διάπραξης του αδικήματος της κατασκοπείας σε βάρος της Ελλάδας. Για στηθεί αυτή τη νέα κατηγορία οι ιθύνοντες του καθεστώτος προχώρησαν, με πομπώδη τρόπο, στην αποκάλυψη των ασυρμάτων του κόμματος στη Βίλα «Αύρα» του Η. Αργυριάδη στη Γλυφάδα και στο σπίτι του παλιού κομμουνιστή Ν. Καλούμενου στην Καλλιθέα

Το ότι το ΚΚΕ χρησιμοποιούσε ασυρμάτους για την παράνομη δουλειά του ήταν κάτι το απολύτως φυσιολογικό- σε κείνες τις συνθήκες- αφού δεν είχε άλλο καλύτερο και ταχύτερο τρόπο επικοινωνίας με τις οργανώσεις του- τουλάχιστον αυτές που βρίσκονταν στην πρωτεύουσα. Άλλωστε η λειτουργία των ασυρμάτων για τις ανάγκες της παράνομης κομματικής δουλείας δεν ήταν κάτι που προέκυψε τη δεκαετία του '50. Ασυρμάτους το ΚΚΕ είχε τουλάχιστον από τη δεκαετία του '30 και ορισμένους από αυτούς τους είχε πιάσει η Δικτατορία του Μεταξά. Συνεπώς επρόκειτο για μια συνήθη κομματική πρακτική που τη γνώριζαν καλά οι διωκτικές αρχές αλλά αυτό δεν τις εμπόδισε καθόλου να στήσουν τη σκευωρία για δήθεν κατασκοπεία.

Οι ασύρματοι στη Γλυφάδα και στην Καλλιθέα ανακαλύφθηκαν στις 14 και 15 Νοεμβρίου του 1951, ακριβώς με το τελείωμα της πρώτης δίκης του Ν. Μπελογιάννη και των 92 συντρόφων του. Δεν χωράει αμφιβολία πως ο χρόνος της αποκάλυψης των ασυρμάτων είχε προεπιλεχθεί από τις διωκτικές αρχές και τους αμερικανούς καθοδηγητές τους ούτως ώστε με το αιτιολογικό της ανακάλυψης νέων στοιχείων να κρατήσουν τη υπόθεση σε εκκρεμότητα και να προετοιμάσουν τη νέα δίκη.

Ένα μήνα μετά την πρώτη δίκη του Μπελογιάννη, στις 12/12/1951 η εφημερίδα ΕΣΤΙΑ πληροφορούσε πως ο συνιδιοκτήτης της και αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ Α. Κύρου είχε ειδοποιήσει τις ελληνικές κυβερνήσεις να δικάζουν τους κομμουνιστές με την κατηγορία του κατασκόπου «και τούτο ανεξαρτήτως εάν η κατηγορία προέκυπτε από τα στοιχεία τα οποία είχεν υπόψιν της η ασκούσα την δίωξιν αρμοδία στρατιωτική αρχήν». Έτσι επανήλθε σε ισχύ ο Α.Ν. 375/1936 περί κατασκοπείας που είχε θεσπίσει η δικτατορία Μεταξά βάσει του οποίου σύρθηκαν εκ νέου στο- τακτικό αυτή τη φορά- στρατοδικείο ο Ν. Μπελογιάννης, οι καταδικασθέντες σύντροφοί του από την πρώτη δίκη καθώς και όσοι συνελήφθησαν στο πλαίσιο της υπόθεσης των ασυρμάτων.

Η δεύτερη δίκη ξεκίνησε στις 15/2 και τελείωσε την 1η Μαρτίου του 1952. Ο Μπελογιάννης και άλλοι επτά σύντροφοί του καταδικάστηκαν σε θάνατο.Στους τέσσερις δόθηκε χάρη και εκτελέστηκαν οι υπόλοιποι. Κάθε εκτέλεση ήταν και ένα μήνυμα. Ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε ως ηγετικός στέλεχος του ΚΚΕ για να σταλεί το μήνυμα στο Κόμμα που βρισκόταν στην πολιτική προσφυγιά ότι η αποστολή στελεχών του στην Ελλάδα για παράνομη δουλειά θα αντιμετωπίζεται με εκτελεστικά αποσπάσματα. Ο Αργυριάδης και ο Καλούμενος εκτελέστηκαν για να σταλεί μήνυμα σε κάθε Κομμουνιστή και αγωνιστή αριστερό πως η βοήθεια στο ΚΚΕ τιμωρείται με θάνατο. Τέλος ο Μπάτσης ως κορυφαίος διανοούμενος εκτελέστηκε για να τρομοκρατηθούν η προοδευτική διανόηση και οι άνθρωποι της επιστήμης. Η επιστήμη και οι άνθρωποί της έπρεπε να είναι με το καθεστώς αν ήθελαν να επιβιώσουν.

Η τρομοκρατία δεν πέρασε. Το ΚΚΕ - εκείνο το ΚΚΕ που κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες ήταν ισχυρό και ολοζώντανο μέσα στο λαό, που ζούσε και ανέπνεε με το λαό και μάτωνε για τα καθημερινά του προβλήματα- δεν ξεριζώθηκε, δεν συρρικνώθηκε, δεν διαλύθηκε, δεν έγινε ούτε σκιά του εαυτού του ούτε σέχτα. Στο πρόσωπο του Μπελογιάννη αυτό το ΚΚΕ τιμάμε. Το ΚΚΕ που, με όλα του τα λάθη και τις αδυναμίες του, η εργατική τάξη και ο λαός το ένιωθαν δικό τους κόμμα. Σάρκα από τη σάρκα τους γιατί ήταν το μόνο κόμμα που βίωνε ό,τι και ο λαός και που καθοδηγούσε ως αναπόσπαστο κομμάτι του εργαζόμενου λαού. Χωρίς υπεροψίες και δασκαλίστικο ύψος, χωρίς ανόητους σοσιαλιστικούς μεσσιανισμούς όπου τα πάντα παραπέμπονται για να λυθούν σε κάποια δευτέρα - σοσιαλιστική- παρουσία.

ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΟΥ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

Τιμώντας την μνήμη και το παράδειγμα του Μπελογιάννη, ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ δίνει στους αναγνώστες του τα πρακτικά του Διαρκούς Στρατοδικείου της δεύτερης δίκης του Μπελογιάννη μαζί με την απόφαση υπ’ αριθ. 442 Β/52 του Στρατοδικείου βάσει της οποίας ο ηγέτης του ΚΚΕ και οι σύντροφοί του καταδικάστηκαν σε θάνατο και στη συνέχεια εκτελέστηκαν. Τα πρακτικά αυτά είναι εκείνα που κρατούσε ο Γραμματέας του δικαστηρίου. Δεν είναι αναλυτικά αλλά συνοπτικά και υπό αυτή την έννοια δεν καταγράφουν με πληρότητα όλες τις στιγμές της δίκης, ούτε ολοκληρωμένες- αλλά περιληπτικά- τις παρεμβάσεις δικαστών, μαρτύρων συνηγόρων και κατηγορουμένων. Αποτελούν όμως ιστορικό ντοκουμέντο και αποδίδουν την ουσία των γεγονότων που έλαβαν χώρα στη δικαστική εκείνη αίθουσα.

Πλήρη, επίσημα, πρακτικά κρατούσε τότε η προεδρία της κυβέρνησης τα οποία δίνονταν και στον Τύπο της εποχής. Αυτά τα πρακτικά δεν κατέστη δυνατόν, ως τα σήμερα, να εντοπιστούν. Απ’ όσα δόθηκαν στον Τύπο και δημοσιεύτηκαν αντλήσαμε την πλήρη απολογία του Ν. Μπελογιάννη την οποία και συμπεριλάβαμε στο τέλος ηλεκτρονική έκδοση των συνοπτικών πρακτικών του στρατοδικείου. Διαβάζοντας αυτό το υλικό πιστεύουμε πως οι αναγνώστες μας θα αποκτήσουν βαθύτερη και ουσιαστικότερη γνώση του ιστορικού γεγονότος της υπόθεσης του Ν. Μπελογιάννη, θα κατανοήσουν καλύτερα την κατάσταση του κόμματος και του κινήματος λίγο μετά τη λήξη του εμφυλίου και θα εμπλουτίσουν την βιβλιοθήκη τους με ένα πολύτιμο αρχειακό υλικό.

Για να διαβάσετε το αρχειακό υλικό online, κάντε κλικ εδώ και για να το αποθηκεύσετε στο pc σας, κλικ εδώ.

* Πηγή : ergatikosagwnas.gr

Κείμενο του Πάνου Δαμέλου  που δημοσιεύθηκε στο rproject.gr με "σκέψεις που πηγάζουν από την ειλικρινή αγωνία να μην οδηγηθεί η αριστερά και το κίνημα σε μια ιστορική ήττα, ένα ενδεχόμενο που είναι πολύ πιο κοντά από όσο ίσως φαίνεται" καθώς θεωρούμε ότι θα συμβάλει στον προβληματισμό στο χώρο της Αριστεράς που αγωνιά για την πορεία των εξελίξεων.

Oλόκληρο το κείμενο έχεις ως εξής:

Δυο μήνες μετά τις εκλο­γές, είναι εφι­κτό –αλλά και απα­ραί­τη­το- να βγά­λου­με κά­ποια πρώτα συ­μπε­ρά­σμα­τα τόσο για τον χα­ρα­κτή­ρα της κυ­βέρ­νη­σης, όσο και για τα πο­λι­τι­κά κα­θή­κο­ντα της αρι­στε­ράς, εντός και εκτός ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, στις νέες συν­θή­κες. Οι επό­με­νοι μήνες θα είναι εξαι­ρε­τι­κά κρί­σι­μοι, τόσο για τη δι­καί­ω­ση των αγώ­νων των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων και την αλ­λα­γή των υλι­κών όρων δια­βί­ω­σης της ερ­γα­τι­κής τάξης, όσο και μα­κρο­πρό­θε­σμα για την πο­ρεία της αρι­στε­ράς και του ερ­γα­τι­κού-λαϊ­κού κι­νή­μα­τος στη χώρα μας – και συ­νε­πα­κό­λου­θα και στην Ευ­ρώ­πη.

Πλέον θα πρέ­πει να έχουν κα­ταρ­ρεύ­σει και οι τε­λευ­ταί­ες αυ­τα­πά­τες περί «αρι­στε­ρής κυ­βέρ­νη­σης» ή περί ακύ­ρω­σης των μνη­μο­νί­ων εντός του ευρώ και της ΕΕ, με τη θηλιά του χρέ­ους γύρω από το λαιμό του λαού. Η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, σπεύ­δο­ντας να ανα­γνω­ρί­σει το σύ­νο­λο του χρέ­ους με τη συμ­φω­νία της 20ης Φε­βρουα­ρί­ου, αλλά και δη­λώ­νο­ντας σε όλους τους τό­νους ότι ανή­κου­με στην ΕΕ και ότι έξο­δος από το ευρώ θα ισού­ται με «αμοι­βαία κα­τα­στρο­φή», ου­σια­στι­κά απε­μπό­λη­σε οι­κειο­θε­λώς κάθε δυ­να­τό­τη­τα ακύ­ρω­σης του μνη­μο­νί­ου και αντι­στρο­φής της λι­τό­τη­τας – αυτά δη­λα­δή τα οποία υπο­σχέ­θη­κε και για τα οποία εξε­λέ­γη. Η αντι­στρο­φή της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας με τον ισχυ­ρι­σμό ότι δήθεν «ο κό­σμος ψή­φι­σε ευρώ» έχει κοντά πο­δά­ρια: ο κό­σμος ήξερε ότι ο ιδα­νι­κός για να εξα­σφα­λί­σει την πα­ρα­μο­νή στο ευρώ ήταν ο Σα­μα­ράς. Ο κό­σμος ψή­φι­σε για ακύ­ρω­ση των μνη­μο­νί­ων, γνω­ρί­ζο­ντας ότι η θέση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ήταν «καμία θυσία για το ευρώ» ή ότι «το νό­μι­σμα δεν είναι φετίχ», όπως είχε ει­πω­θεί και προ­ε­κλο­γι­κά από τον κ. Τσί­πρα. Το ότι δήθεν ανα­γκά­στη­κε η κυ­βέρ­νη­ση να υπο­γρά­ψει την ανα­γνώ­ρι­ση του χρέ­ους και τη συ­νέ­χι­ση του μνη­μο­νί­ου λόγω του εκ­βια­σμού με τη ρευ­στό­τη­τα, είναι εξί­σου σαθρό επι­χεί­ρη­μα: Γνω­ρί­ζα­με όλοι εδώ και δύο χρό­νια, από το πα­ρά­δειγ­μα της Κύ­πρου, ότι αυτή θα ήταν η αντί­δρα­ση της ΕΚΤ.

Αντί για κυ­βέρ­νη­ση ακύ­ρω­σης των μνη­μο­νί­ων, λοι­πόν, έχου­με μια κυ­βέρ­νη­ση συ­νέ­χι­σης και νο­μι­μο­ποί­η­σής τους στο όνομα της αρι­στε­ράς, κυ­βέρ­νη­ση αστι­κής δια­χεί­ρι­σης που –χωρίς να ταυ­τί­ζε­ται, φυ­σι­κά, με τους προη­γού­με­νους- έχει δη­λώ­σει ήδη ότι δεν σκο­πεύ­ει να ξε­ρι­ζώ­σει τα μνη­μο­νια­κά «κε­κτη­μέ­να» ή να αμ­φι­σβη­τή­σει τις δο­μι­κές επι­λο­γές του συ­στή­μα­τος. Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις θα συ­νε­χι­στούν, η απο­πλη­ρω­μή του συ­νό­λου του χρέ­ους επί­σης, οι τρά­πε­ζες πα­ρα­μέ­νουν ιδιω­τι­κές, η κα­τα­στο­λή συ­νε­χί­ζε­ται –τα ΜΑΤ δεν δια­λύ­ο­νται, αντί­θε­τα ήδη έχουν εμ­φα­νι­στεί αρ­κε­τές φορές πά­νο­πλοι αστυ­νο­μι­κοί κά­νο­ντας και χρήση χη­μι­κών-, ακόμα και ο ΕΝΦΙΑ πα­ρα­μέ­νει μέχρι νε­ω­τέ­ρας. Συ­νο­λι­κά η κυ­βέρ­νη­ση φαί­νε­ται να έχει απο­δε­χτεί ότι η «συ­νέ­χεια του κρά­τους» και οι δε­σμεύ­σεις ένα­ντι των «εταί­ρων» προ­έ­χουν ένα­ντι των προ­ε­κλο­γι­κών της δε­σμεύ­σε­ων στον ελ­λη­νι­κό λαό, και ότι η πο­λι­τι­κή της θα εγκρί­νε­ται από την τρόι­κα (ή «θε­σμούς» ή «Brussels Group» - ή όπως λέ­γε­ται αυτή την εβδο­μά­δα).

Μα­κά­ρι να μπο­ρού­σα­με να πούμε ότι αυτές οι εξε­λί­ξεις οφεί­λο­νται απλά σε λάθος εκτι­μή­σεις της ηγε­σί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, η οποία κατά τα άλλα «έχει καλές προ­θέ­σεις» και «κάνει ό,τι κα­λύ­τε­ρο μπο­ρεί». Δυ­στυ­χώς όμως, αυτή η πο­ρεία προ­σαρ­μο­γής από το «σκί­σι­μο των μνη­μο­νί­ων» στη δια­χεί­ρι­σή τους και τη… ΔΗ­ΜΑ­Ρί­τι­κη «στα­δια­κή απα­γκί­στρω­ση» (που τόσο είχε λοι­δο­ρη­θεί τότε) έχει στοι­χεία συ­νει­δη­τής πο­λι­τι­κής εξα­πά­τη­σης. Δεν μπο­ρεί να εξη­γη­θεί αλ­λιώς το ότι ο πρό­ε­δρος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μέχρι και τον Φε­βρουά­ριο του 2012 έλεγε την αυ­το­νό­η­τη αλή­θεια, ότι μνη­μό­νιο και δα­νεια­κή σύμ­βα­ση είναι αλ­λη­λέν­δε­τα και ότι πρέ­πει να κα­ταρ­γη­θούν και τα δύο, ενώ λί­γους μήνες αρ­γό­τε­ρα, με ορατό πια το εν­δε­χό­με­νο ανά­λη­ψης της κυ­βέρ­νη­σης, βγήκε από το κα­πέ­λο το εύ­ρη­μα περί ακύ­ρω­σης των μνη­μο­νί­ων αλλά με δια­τή­ρη­ση και «ανα­δια­πραγ­μά­τευ­ση» της δα­νεια­κής σύμ­βα­σης.

Δεν μπο­ρού­με να γνω­ρί­ζου­με τι συ­ζη­τή­σεις και τι συμ­φω­νί­ες έγι­ναν εκεί­νο το διά­στη­μα. Ωστό­σο, σαφώς κάτι άλ­λα­ξε, και αυτή η αλ­λα­γή ήταν συ­νει­δη­τή. Ήταν άλ­λω­στε τότε που ανα­τέ­θη­κε στον Γιώρ­γο Στα­θά­κη να πα­ρου­σιά­ζει το οι­κο­νο­μι­κό πρό­γραμ­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και να προ­ε­τοι­μά­ζει το έδα­φος για την υπα­να­χώ­ρη­ση και στο ζή­τη­μα του χρέ­ους, δη­λώ­νο­ντας πως το επα­χθές κομ­μά­τι είναι κάτω από 10% και ότι το όποιο κού­ρε­μα θα έπρε­πε να γίνει «σε συ­νεν­νό­η­ση με τους δα­νει­στές» - όπως το PSI.

Τη συ­νέ­χεια και την υλο­ποί­η­ση αυτής της γραμ­μής είναι που ζούμε σή­με­ρα, που η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πα­ρου­σιά­ζει τη δική της δια­στρε­βλω­μέ­νη και τε­χνη­τά αι­σιό­δο­ξη εκ­δο­χή της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, παίρ­νο­ντας τη σκυ­τά­λη από το «success story» του Σα­μα­ρά, ισχυ­ρι­ζό­με­νη ότι τα μνη­μό­νια και η τρόι­κα τε­λεί­ω­σαν. Όμως, επει­δή το ψέμα έχει κοντά πο­δά­ρια και ο λαός θα δει σύ­ντο­μα ότι η οι­κο­νο­μι­κή του κα­τά­στα­ση και το βιο­τι­κό του επί­πε­δο δεν αλ­λά­ζουν με την πο­λι­τι­κή της τρόι­κας, με αυτόν τον τρόπο η κυ­βέρ­νη­ση κιν­δυ­νεύ­ει πολύ σύ­ντο­μα να χάσει και το ηθικό πλε­ο­νέ­κτη­μα που είχε ένα­ντι των προη­γού­με­νων. Δεν είναι τυ­χαία ούτε η το­πο­θέ­τη­ση της εκλε­κτής του ΔΝΤ κ. Πα­να­ρί­τη στην πρώτη γραμ­μή χά­ρα­ξης της οι­κο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής, ούτε η (φαι­νο­με­νι­κά πα­ρά­λο­γη) επι­λο­γή του Προ­κό­πη Παυ­λό­που­λου. Άλ­λω­στε η τρόι­κα, γνω­ρί­ζο­ντας ότι οι επα­χθείς πο­λι­τι­κές της δύ­σκο­λα θα γί­νουν απο­δε­κτές από τον λαό, επε­δί­ω­κε στα­θε­ρά ευ­ρύ­τε­ρες πο­λι­τι­κές συ­νερ­γα­σί­ες για να απο­σπά­σει συ­ναί­νε­ση – βλέπε τρι­κομ­μα­τι­κές κυ­βερ­νή­σεις με ΛΑΟΣ αρ­χι­κά και ΔΗΜΑΡ στη συ­νέ­χεια.

Όπως και να έχει, ακόμα κι αν κά­ποιος θε­ω­ρεί πως οι προ­θέ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης είναι αγα­θές και ότι δεν πρό­κει­ται περί συ­νει­δη­τού σχε­δί­ου με συ­νεν­νο­ή­σεις τόσο πάνω όσο και κάτω από το τρα­πέ­ζι, το γε­γο­νός πα­ρα­μέ­νει: η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νη να επε­ξερ­γα­στεί ένα εναλ­λα­κτι­κό σχέ­διο δια­γρα­φής του χρέ­ους, ρήξης με ευρώ και ΕΕ, εθνι­κο­ποί­η­σης των τρα­πε­ζών – μέ­τρων, δη­λα­δή, που πλέον είναι σαφές πως είναι απα­ραί­τη­τα αν θέ­λου­με να μι­λή­σου­με για ακύ­ρω­ση των μνη­μο­νί­ων και αντι­στρο­φή της πο­λι­τι­κής λι­τό­τη­τας. Μήπως χρειά­ζε­ται λοι­πόν το υπο­κεί­με­νο που θα ση­κώ­σει το βάρος της κα­τάρ­τι­σης και υπο­στή­ρι­ξης ενός τέ­τοιου σχε­δί­ου;

Ας δούμε πρώτα, με αυτά τα δε­δο­μέ­να, τι εξε­λί­ξεις μπο­ρού­με να πε­ρι­μέ­νου­με τους επό­με­νους, κρί­σι­μους μήνες αυτής της πρω­τό­τυ­πης πε­ριό­δου. Αν μεί­νει η γε­νι­κή ει­κό­να ως έχει, σε γε­νι­κές γραμ­μές υπάρ­χουν δύο εν­δε­χό­με­να:

Πρώτο εν­δε­χό­με­νο, η κοι­νω­νία να απο­δε­χθεί ότι αυτό είναι «το κα­λύ­τε­ρο που μπο­ρού­με να πε­τύ­χου­με», να σκύ­ψει το κε­φά­λι, να απο­δε­χτεί τη με­γά­λη ανερ­γία, τις ελα­στι­κές σχέ­σεις ερ­γα­σί­ας με τους πε­νι­χρούς μι­σθούς και την εξα­ντλη­τι­κή φο­ρο­λό­γη­ση, μέχρι το κε­φά­λαιο να ξε­πε­ρά­σει την κρίση του, ελ­πί­ζο­ντας κά­πο­τε να έρ­θουν κα­λύ­τε­ρες μέρες και οι «εταί­ροι» να επι­τρέ­ψουν φι­λο­λαϊ­κό­τε­ρες πο­λι­τι­κές.

Δεύ­τε­ρο εν­δε­χό­με­νο, και ίσως πιο πι­θα­νό, ο κό­σμος της ερ­γα­σί­ας να μην αντέ­ξει τη συ­νέ­χι­ση των πο­λι­τι­κών της τρόι­κας, με όποιο «μίγμα» κι αν αυτές πα­ρου­σια­στούν – το να αλ­λά­ξει οι­κειο­θε­λώς η τρόι­κα τη συ­νο­λι­κή κα­τεύ­θυν­ση της πο­λι­τι­κής της, απο­τε­λεί προ­φα­νώς όνει­ρο θε­ρι­νής νυ­κτός. Ας μην ξε­χνά­με άλ­λω­στε ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν έχει στην κοι­νω­νία τις ρίζες που είχαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ μετά από 35 χρό­νια δια­κυ­βέρ­νη­σης. Αυτό μπο­ρεί σε πρώτη φάση να ση­μαί­νει ότι ως «άφθαρ­τη» η νέα κυ­βέρ­νη­ση θα χαί­ρει το πρώτο διά­στη­μα μιας ανο­χής, όμως επί­σης μπο­ρεί να ση­μαί­νει ότι η κοι­νω­νι­κή συ­ναί­νε­ση μπο­ρεί να σπά­σει πολύ συ­ντο­μό­τε­ρα.

Κα­νέ­να από τα δύο αυτά εν­δε­χό­με­να δεν είναι θε­τι­κό. Το δεύ­τε­ρο εν­δε­χό­με­νο, ωστό­σο, είναι αυτό που κρύ­βει και με­γα­λύ­τε­ρους κιν­δύ­νους αλλά και δυ­να­τό­τη­τες – αν απο­φα­σί­σου­με να κι­νη­θού­με αλ­λιώς. Αν λοι­πόν η πο­ρεία των πραγ­μά­των κυ­λή­σει προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση, κα­θο­ρι­στι­κός πα­ρά­γο­ντας θα είναι το αν θα υπάρ­χει μία αξιό­πι­στη, στοι­χειω­δώς μα­ζι­κή και ελ­πι­δο­φό­ρα αφή­γη­ση πραγ­μα­τι­κής ακύ­ρω­σης των μνη­μο­νί­ων από τα αρι­στε­ρά. Αν όχι, τότε η οργή του κό­σμου δεν θα είναι κα­θό­λου απί­θα­νο να στρα­φεί στην ακρο­δε­ξιά. Άλ­λω­στε, το ότι η «κυ­βέρ­νη­ση της αρι­στε­ράς» υπο­σχέ­θη­κε αξιο­πρέ­πεια και αντ’αυ­τής βλέ­που­με στην ουσία συ­νέ­χι­ση της υπο­τέ­λειας και του τα­πει­νω­τι­κού κα­θο­ρι­σμού της πο­λι­τι­κής από τους δα­νει­στές, είναι βού­τυ­ρο στο ψωμί του λαϊ­κι­σμού και του εθνι­κι­σμού. Αν η αρι­στε­ρά δεν εκ­πλη­ρώ­σει την υπό­σχε­σή της για αξιο­πρέ­πεια, θα βρε­θούν άλλοι να την υπο­σχε­θούν και να κερ­δί­σουν έτσι τη στή­ρι­ξη του κό­σμου, που κάτω από την εξα­θλί­ω­ση έχει απο­δεί­ξει ότι μπο­ρεί να στρα­φεί στην αλ­λη­λεγ­γύη, μπο­ρεί όμως να στρα­φεί και στο μίσος και στο φα­σι­σμό.

Η αρι­στε­ρά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει τις ευ­θύ­νες της για το πού βρι­σκό­μα­στε τώρα. Σί­γου­ρα πολ­λοί αγω­νι­στές και αγω­νί­στριες δεν πε­ρί­με­ναν μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη - ή ίσως να την υπο­ψιά­ζο­νταν, μιας και τα ση­μά­δια ήταν εκεί, αλλά να είχαν ανά­γκη να πο­ντά­ρουν σε μία πιο αι­σιό­δο­ξη ανά­γνω­ση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Υπάρ­χουν άλ­λω­στε και ιστο­ρι­κοί, συ­ντρο­φι­κοί, συ­ναι­σθη­μα­τι­κοί δε­σμοί που επη­ρε­ά­ζουν κα­θο­ρι­στι­κά την πο­λι­τι­κή και ορ­γα­νω­τι­κή έντα­ξη του κα­θε­νός και της κα­θε­μιάς μας. Δεν μπο­ρεί, επί­σης, να μην υπήρ­χαν δυ­νά­μεις που έβλε­παν κα­θα­ρά πού πή­γαι­νε η ιστο­ρία, όμως καλ­λιέρ­γη­σαν αυ­τα­πά­τες ότι μπο­ρεί να απο­τρα­πεί η δεξιά στρο­φή με την εσω­κομ­μα­τι­κή πάλη.

Η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ έχει τις δικές της ευ­θύ­νες: Υπο­τί­μη­σε τον κομ­βι­κό ρόλο που έπαι­ζε στη συ­νεί­δη­ση πλα­τιών λαϊ­κών στρω­μά­των η αντί­θε­ση μνη­μό­νιο-αντι­μνη­μό­νιο, ανα­λώ­θη­κε για με­γά­λο διά­στη­μα κυ­ρί­ως σε μία αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή ρη­το­ρεία (που είναι απα­ραί­τη­τη αλλά όχι αρ­κε­τή), υπο­νό­μευ­σε εγκλη­μα­τι­κά τη δυ­να­τό­τη­τα που υπήρ­χε για την έγκαι­ρη συ­γκρό­τη­ση ενός πόλου της αντι­συ­στη­μι­κής αρι­στε­ράς με κομ­μά­τια που δια­φο­ρο­ποιού­νταν από τον ρε­φορ­μι­σμό, απευ­θυ­νό­με­νη μόνο στα ιστο­ρι­κά ρεύ­μα­τα της επα­να­στα­τι­κής αρι­στε­ράς. Όχι μόνο δεν έκανε επί­θε­ση φι­λί­ας το 2010 στο τότε Μέ­τω­πο Αλ­λη­λεγ­γύ­ης και Ανα­τρο­πής (και μά­λι­στα μετά τις πε­ρι­φε­ρεια­κές εκλο­γές έχο­ντας ευ­νοϊ­κούς συ­σχε­τι­σμούς τόσο ορ­γα­νω­τι­κά όσο και πο­λι­τι­κά, καθώς το κα­τέ­βα­σμα του ΜΑΑ στην πε­ρι­φέ­ρεια Ατ­τι­κής είχε κα­τα­γρά­ψει χα­μη­λό­τε­ρο πο­σο­στό από αυτό της ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ), αλλά ακόμα και το 2012 αρ­νή­θη­κε τη συ­νερ­γα­σία με τα απο­μει­νά­ρια, έστω, του ΜΑΑ. Έπρε­πε να φτά­σου­με στις αρχές του 2015 για να προ­χω­ρή­σει η συ­νερ­γα­σία ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ-ΜΑΡΣ – ωστό­σο, έστω και τώρα, απο­τε­λεί ένα ση­μα­ντι­κό κε­κτη­μέ­νο που μπο­ρεί να απο­δει­χθεί κα­θο­ρι­στι­κό για τη συ­νέ­χεια.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, το θέμα είναι τι κά­νου­με τώρα. Η αλή­θεια είναι ότι το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος των αρι­στε­ρών/προ­ο­δευ­τι­κών πο­λι­τών και του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας είχε ενα­πο­θέ­σει τις ελ­πί­δες του στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Από την άλλη, η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ-ΜΑΡΣ έχει το ηθικό πλε­ο­νέ­κτη­μα ότι δεν συ­νέ­βα­λε στην εξα­πά­τη­ση περί ακύ­ρω­σης των μνη­μο­νί­ων με κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (όπως είπε κι ο Μα­νώ­λης Γλέ­ζος). Με δε­δο­μέ­νη την εγκλη­μα­τι­κή άρ­νη­ση του ΚΚΕ να συμ­βά­λει σε οποιο­δή­πο­τε μέ­τω­πο και την επι­λο­γή του να πε­ριο­ρί­ζε­ται στην προ­πα­γάν­δι­ση της «λαϊ­κής εξου­σί­ας» και την κομ­μα­τι­κή οι­κο­δό­μη­ση, η όποια ελ­πί­δα από τα αρι­στε­ρά μάλ­λον μπο­ρεί να προ­έλ­θει μόνο από την αρι­στε­ρά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και την ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ-ΜΑΡΣ, μαζί με όποιους ακόμα αγω­νι­στές και δυ­νά­μεις συμ­φω­νούν στην ανά­γκη ενός ρη­ξια­κού με­τα­βα­τι­κού προ­γράμ­μα­τος που θα ακυ­ρώ­σει πραγ­μα­τι­κά τα μνη­μό­νια αλλά και θα ανοί­ξει τον δρόμο για μία σύγ­χρο­νη αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή αφή­γη­ση.

Πρέ­πει εδώ να ξε­κα­θα­ρί­σου­με κάτι. Σαφώς και η κυ­βέρ­νη­ση δεν ταυ­τί­ζε­ται με αυτήν του Σα­μα­ρά, σαφώς και είναι πιο ευά­λω­τη στην πίεση του κι­νή­μα­τος. Σαφώς και αυτό πρέ­πει η αρι­στε­ρά και το κί­νη­μα να το εκ­με­ταλ­λευ­τούν και να πιέ­σουν για να κερ­δί­σουν ό,τι μπο­ρούν. Αυτό όμως δεν ση­μαί­νει ότι το πεδίο όπου θα κρι­θεί η τα­ξι­κή πάλη είναι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ως κόμμα. Στην αρι­στε­ρά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, παρά το αρ­χι­κό σοκ μετά τις εκλο­γές, προς το παρόν επι­κρα­τούν ακόμα, σε ένα βαθμό, οι αυ­τα­πά­τες περί εσω­κομ­μα­τι­κής πάλης και αλ­λα­γής των συ­σχε­τι­σμών. Πρό­κει­ται για μία μά­ταιη μάχη. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει με­τα­τρα­πεί σε ένα αρ­χη­γο­κε­ντρι­κό κόμμα, όπου οι απο­φά­σεις παίρ­νο­νται από μια κλει­στή ομάδα γύρω από τον Τσί­πρα και που το υπό­λοι­πο κόμμα ανα­γκά­ζε­ται να ακο­λου­θή­σει στο όνομα της κομ­μα­τι­κής ενό­τη­τας. Υπάρ­χει πραγ­μα­τι­κά δυ­να­τό­τη­τα να αλ­λά­ξει αυτό; Η πο­ρεία από το ιδρυ­τι­κό συ­νέ­δριο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το 2013 δεί­χνει πως όχι. Η πάλη πχ της αρι­στε­ρής πλατ­φόρ­μας να πε­ρά­σει τρο­πο­λο­γί­ες ή να επη­ρε­ά­σει τις συλ­λο­γι­κές απο­φά­σεις, ακόμα κι αν μπο­ρού­σε να φέρει απο­τέ­λε­σμα, θα ήταν πρα­κτι­κά ανώ­φε­λη από τη στιγ­μή που οι απο­φά­σεις θα υλο­ποιού­νταν από τη συ­γκε­κρι­μέ­νη ηγε­σία. Έχει απο­δει­χθεί άλ­λω­στε ότι η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν έχει δεί­ξει ιδιαί­τε­ρο σε­βα­σμό και συ­νέ­πεια απέ­να­ντι στις ως τώρα απο­φά­σεις, οι οποί­ες μά­λι­στα προ­ήλ­θαν από δικές της ει­ση­γή­σεις! Αν δεν σέ­βε­ται λοι­πόν τις απο­φά­σεις που η ίδια πρό­τει­νε, τι τύχη θα είχαν απο­φά­σεις που προ­ήλ­θαν μετά από πίεση και προ­τά­σεις της μειο­ψη­φί­ας; Άλ­λω­στε το κόμμα δεν έχει ου­σια­στι­κή πα­ρέμ­βα­ση στις απο­φά­σεις της κυ­βέρ­νη­σης. Ποιος ρω­τή­θη­κε πχ για την επι­λο­γή Προ­κό­πη Παυ­λό­που­λου ή για τη συμ­φω­νία της 20ης Φε­βρουα­ρί­ου;

Η αρι­στε­ρή πλατ­φόρ­μα έχει εγκλω­βι­στεί σε ένα αέναο κυ­νή­γι των δε­ξιών με­τα­το­πί­σε­ων της ηγε­σί­ας, σε έναν κύκλο που πάει πε­ρί­που ως εξής: μη απο­δο­χή των προ­τά­σε­ων της αρι­στε­ρής πλατ­φόρ­μας και επι­κρά­τη­ση της σχε­τι­κά δε­ξιό­τε­ρης ει­σή­γη­σης της ηγε­σί­ας > νέα δεξιά με­τα­τό­πι­ση της ηγε­σί­ας > υπε­ρά­σπι­ση από την αρι­στε­ρή πλατ­φόρ­μα της προη­γού­με­νης θέσης της ηγε­σί­ας (που λί­γους μήνες πριν θε­ω­ρού­νταν «δεξιά»!). Έτσι, εί­δα­με την αρι­στε­ρή πλατ­φόρ­μα να υπε­ρα­σπί­ζε­ται την από­φα­ση του συ­νε­δρί­ου (στο οποίο μειο­ψή­φη­σε) όταν η ηγε­σία απε­μπό­λη­σε τη θέση «καμία θυσία για το ευρώ», ενώ τώρα τη βλέ­που­με να υπε­ρα­σπί­ζε­ται το πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης, το οποίο όταν εξαγ­γέλ­θη­κε το θε­ω­ρού­σε -ορ­θώς- δεξιά με­τα­τό­πι­ση σε σχέση με το συ­νε­δρια­κό πρό­γραμ­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Αυτός ο φαύ­λος κύ­κλος, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, μπο­ρεί να σπά­σει μόνο με αλ­λα­γή ηγε­σί­ας. Υπάρ­χει όμως σο­βα­ρά τέ­τοιο εν­δε­χό­με­νο; Πέρα από το ότι δεν υπάρ­χει προς το παρόν κα­νείς από την αρι­στε­ρή πλατ­φόρ­μα που θα μπο­ρού­σε να διεκ­δι­κή­σει με σο­βα­ρές πι­θα­νό­τη­τες επι­τυ­χί­ας τη θέση, το επό­με­νο σύ­νε­δριο προ­βλέ­πε­ται για τα μέσα του 2016 – όμως και τότε η αρι­στε­ρή πλατ­φόρ­μα θα έχει πολύ μι­κρές πι­θα­νό­τη­τες επι­κρά­τη­σης, καθώς η αθρόα εγ­γρα­φή μελών των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων έγινε κυ­ρί­ως προς τα δεξιά, με την ηγε­τι­κή ομάδα να χαί­ρει της εμπι­στο­σύ­νης της με­γά­λης πλειο­ψη­φί­ας των μελών.

Μια εν­δε­χό­με­νη διά­σπα­ση από τα αρι­στε­ρά είναι λάθος να θε­ω­ρεί­ται πως θα διευ­κο­λύ­νει την πλήρη συ­στη­μι­κή εν­σω­μά­τω­ση της κυ­βέρ­νη­σης. Αντί­θε­τα, όσο ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν νιώ­θει ιδιαί­τε­ρη πίεση από τα αρι­στε­ρά του, τόσο η ηγε­σία θα νιώ­θει ελεύ­θε­ρη να διο­λι­σθαί­νει προς τα δεξιά. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ χρειά­ζε­ται το ηθικό (ή επι­κοι­νω­νια­κό) πλε­ο­νέ­κτη­μα που του δίνει το «πρώτη φορά αρι­στε­ρά». Με μία ρήξη και με τη συ­γκρό­τη­ση-διεύ­ρυν­ση ενός μα­ζι­κού χώρου στα αρι­στε­ρά του (που δεν θα έχει την ανα­χω­ρη­τι­κή γραμ­μή του ΚΚΕ), θα ανα­γκα­ζό­ταν να «απο­δει­κνύ­ει» πως είναι αρι­στε­ρά. Επί­σης κάτι τέ­τοιο θα βοη­θού­σε το κί­νη­μα να γίνει πιο διεκ­δι­κη­τι­κό και να ξε­φύ­γει από την πα­ρα­λυ­τι­κή λο­γι­κή της ανά­θε­σης στην οποία, λίγο ως πολύ, εγκλω­βί­ζε­ται όσο υπάρ­χει η αί­σθη­ση σε πλα­τιά κομ­μά­τια του ότι τώρα «κυ­βερ­νά­με εμείς».

Αν απο­δει­χθεί σωστό το δεύ­τε­ρο εν­δε­χό­με­νο που πε­ρι­γρά­ψα­με πα­ρα­πά­νω, τότε το με­γα­λύ­τε­ρο λάθος που μπο­ρεί να κάνει η αρι­στε­ρά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι να πι­στεύ­ει ότι έχει χρόνο, και ότι όταν αρ­χί­σει η κοι­νω­νία να εγκα­τα­λεί­πει τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, τότε θα μπο­ρεί να συ­γκρο­τή­σει άλλο πο­λι­τι­κό υπο­κεί­με­νο – και ότι ο κό­σμος που θα έχει απο­γοη­τευ­τεί τότε από την «κυ­βέρ­νη­ση της αρι­στε­ράς», θα είναι δε­κτι­κός στη νέα πρό­τα­ση που θα του πα­ρου­σια­στεί. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δί­νου­με μία μάχη με το χρόνο: θα είναι κα­θο­ρι­στι­κό για το αν η πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης θα αμ­φι­σβη­τη­θεί από τα αρι­στε­ρά ή από τα δεξιά, το αν θα φύγει από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πρώτα το αρι­στε­ρό κομ­μά­τι του ή αν θα τον εγκα­τα­λεί­ψει πρώτα η εμπι­στο­σύ­νη της κοι­νω­νί­ας. Αν γίνει το δεύ­τε­ρο χωρίς να υπάρ­χει ήδη το κα­τάλ­λη­λο πο­λι­τι­κό υπο­κεί­με­νο στα αρι­στε­ρά (δεν είναι βέ­βαιο ότι η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ-ΜΑΡΣ θα μπο­ρέ­σει από μόνη της να παί­ξει αυτόν τον ρόλο), τότε είναι πολύ πι­θα­νό να επι­κρα­τή­σει το «την εί­δα­με και την αρι­στε­ρά, μία από τα ίδια με τους προη­γού­με­νους» - και αυτό το ρεύμα να είναι μη ανα­στρέ­ψι­μο. Μπο­ρεί λοι­πόν αυτή τη στιγ­μή να φαί­νε­ται ότι υπάρ­χει χρό­νος – αυτό όμως μπο­ρεί πολύ εύ­κο­λα να γίνει πα­θη­τι­κή ανα­μο­νή μέχρι τη στιγ­μή της συ­νει­δη­το­ποί­η­σης ότι τε­λι­κά θα είναι πολύ αργά.

Τι πρέ­πει να κά­νου­με, λοι­πόν; Πρώτη, άμεση προ­τε­ραιό­τη­τα είναι να δη­μιουρ­γή­σου­με με κι­νη­μα­τι­κούς όρους το πεδίο κοι­νής δρά­σης και ζύ­μω­σης με­τα­ξύ των μα­χό­με­νων δυ­νά­με­ων της αρι­στε­ράς. Πρω­το­βου­λί­ες όπως αυτή για την κα­τάρ­γη­ση του ΤΑΙ­ΠΕΔ, και κυ­ρί­ως αυτή για τη δια­γρα­φή του χρέ­ους, είναι ευ­και­ρί­ες που δεν επι­τρέ­πε­ται να μεί­νουν ανεκ­με­τάλ­λευ­τες, αντί­θε­τα πρέ­πει να στε­λε­χω­θούν ολό­ψυ­χα από όσες και όσους κα­τα­νο­ούν την ανά­γκη για μια εναλ­λα­κτι­κή αφή­γη­ση από τα αρι­στε­ρά, την αφή­γη­ση της πραγ­μα­τι­κής ακύ­ρω­σης των μνη­μο­νί­ων και της τα­ξι­κής αντί­κρου­σης της επί­θε­σης. Αυτές οι πρω­το­βου­λί­ες κοι­νής δρά­σης (με προ­ε­ξέ­χου­σα, μάλ­λον, τη «Δια­γρα­φή του Χρέ­ους Τώρα») σύ­ντο­μα θα πρέ­πει να ανα­βαθ­μι­στούν και να αρ­χί­σουν να συ­γκε­κρι­με­νο­ποιούν αυτόν τον άλλο δρόμο, να κα­ταρ­τί­σουν ένα «πρό­γραμ­μα 100 ημε­ρών» για το απα­ραί­τη­το Grexit με τους δι­κούς μας όρους, ένα πρό­γραμ­μα το οποίο θα μπο­ρέ­σει να εμπνεύ­σει την εμπι­στο­σύ­νη της κοι­νω­νί­ας ότι τα πράγ­μα­τα μπο­ρούν να πάνε αλ­λιώς, ότι τα μνη­μό­νια και η επι­τρο­πεία από την τρόι­κα δεν είναι μο­νό­δρο­μος, ότι δεν είναι αυτή η απά­ντη­ση της αρι­στε­ράς. Αυτές οι πρω­το­βου­λί­ες τε­λι­κά μπο­ρούν -και πρέ­πει- να απο­τε­λέ­σουν το πρό­πλα­σμα για το πο­λι­τι­κό υπο­κεί­με­νο που θα εκ­φρά­σει την ανά­γκη υλο­ποί­η­σης αυτού του προ­γράμ­μα­τος ρήξης, τον ανα­γκαίο δη­λα­δή πόλο της αντι­συ­στη­μι­κής αρι­στε­ράς.

Ίσως τα πα­ρα­πά­νω να φαί­νο­νται σαν άκομ­ψη προ­σπά­θεια πα­ρέμ­βα­σης στα εσω­κομ­μα­τι­κά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Είναι, όμως, απλά σκέ­ψεις που πη­γά­ζουν από την ει­λι­κρι­νή αγω­νία να μην οδη­γη­θεί η αρι­στε­ρά και το κί­νη­μα σε μία ιστο­ρι­κή ήττα, ένα εν­δε­χό­με­νο που είναι πολύ πιο κοντά από όσο ίσως φαί­νε­ται. Μπρο­στά σε αυτό, ζη­τή­μα­τα πο­λι­τι­κού τακτ μπαί­νουν σε δεύ­τε­ρη μοίρα – όπως και οι, μέχρι χθες, δια­χω­ρι­στι­κές γραμ­μές. Ο χρό­νος δεν με­τρά­ει υπέρ μας. Μπο­ρού­με όμως ακόμα να γυ­ρί­σου­με το παι­χνί­δι.

Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: ΠΡΟΚΛΗΣΗ Η ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ Π. ΦΥΣΣΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

Χιλιάδες πολίτες του Κορυδαλλού συγκεντρώθηκαν το πρωί της Πέμπτης (2/4) έξω από τις φυλακές και πραγματοποίησαν πορεία διαμαρτυρίας με αίτημα να μεταφερθεί η δίκη της Χρυσής Αυγής από τη δικαστική αίθουσα των φυλακών σε κάποια άλλη.

Φορείς και συλλογικότητες της περιοχής ζητούν  μεταφορά της δίκης της Χρυσής Αυγής, που αρχίζει στις 20 Απριλίου εκτός πόλης, καθώς πιστεύεται ότι η διεξαγωγή της εγκυμονεί κινδύνους και θα δημιουργήσει κοινωνική αναστάτωση λόγω των πολλών σχολικών μονάδων που βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από τη δικαστική αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού.

Για το ζήτημα έχει επιδώσει ψήφισμα στους αρμόδιους υπουργούς ο δήμαρχος Κορυδαλλού, επισημαίνοντας τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν στα πολλά γειτονικά σχολεία, επηρεάζοντας ακόμη και τη διεξαγωγή των πανελλαδικών εξετάσεων. Απόλυτα αντίθετος με την επιλογή του Κορυδαλλού εμφανίζεται και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης επισημαίνοντας ότι πέραν της γειτνίασης με τα σχολικά συγκροτήματα, αποτελεί πρόκληση η διεξαγωγή της συγκεκριμένης δίκης σε μια περιοχή όπως αυτή της Β' Πειραιά και σε μικρή απόσταση από τον τόπο δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, των επιθέσεων σε βάρος Αιγυπτίων ψαράδων και μεταναστών, αλλά και μελών του ΠΑΜΕ και άλλων αριστερών αγωνιστών και οργανώσεων.

Τη Δευτέρα 20 Απριλίου, ημέρα διεξαγωγής της δίκης η «Κίνηση Ενάντια στον Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ)», διοργανώνει στις 8 το πρωί συγκέντρωση στη διασταύρωση των οδών Γρηγορίου Λαμπράκη και Χρυσοστόμου Σμύρνης και στη συνέχεια, αντιφασιστική πορεία προς τις φυλακές Κορυδαλλού.

Ολόκληρη η ανακοίνωση του Παναγιώτη Λαφαζάνη έχει ως εξής:

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ, ΒΟΥΛΕΥΤΗ Β’ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΥΠΟΥΡΓΟΥ Π.Α.Π.ΕΝ

Θεωρώ υποχρέωσή μου ως υπουργός και ως βουλευτής, επί πολλά χρόνια στην Β΄ Πειραιά, να δηλώσω δημοσίως ότι είμαι απόλυτα αντίθετος με τη διεξαγωγή της δίκης της Χρυσής Αυγής στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, κάτι που είχα την ευκαιρία να εκφράσω και στον αξιότιμο συνάδελφό μου υπουργό Δικαιοσύνης κ. Νίκο Παρασκευόπουλο.

Ο συγκεκριμένος χώρος των γυναικείων φυλακών του Κορυδαλλού, βρίσκεται σε άμεση επαφή με ένα πολύ μεγάλο σχολικό συγκρότημα με πάμπολλες σχολικές μονάδες. Η διεξαγωγή της συγκεκριμένης δίκης σε αυτόν, λοιπόν, το χώρο όπου είναι φυσικό να υπάρξουν ποικίλες πολιτικές κινητοποιήσεις και αντιδράσεις, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προκαλέσει ανεπιθύμητη αναστάτωση στη μαθητική ζωή και τις σχολικές λειτουργίες, ενώ είναι προφανέστατος ο κίνδυνος παράλυσης στη ζωή των συνοικιών της Β’ Πειραιά και πρωτίστως του Κορυδαλλού.

Επίσης, αποτελεί πρόκληση η διεξαγωγή της συγκεκριμένης δίκης σε μια περιοχή όπως αυτή της Β’ Πειραιά και σε μικρή απόσταση από τον τόπο δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, των επιθέσεων σε βάρος Αιγυπτίων ψαράδων και μεταναστών, αλλά και μελών του ΠΑΜΕ και άλλων αριστερών αγωνιστών και οργανώσεων.

Η επείγουσα αναζήτηση μια άλλης τοποθεσίας για τη δίκη της Χρυσής Αυγής, είναι απολύτως αναγκαία.

ΠΗΓΗ: iskra.gr