Νίκος Μπογιόπουλος

Περάσαμε πολλές δεκαετίες σε αυτόν τον τόπο με τη Νέα Δημοκρατία να βυσσοδομεί πάνω στην έννοια «Δημοκρατία». Μέχρι που φτάσαμε «Δημοκρατία», ακόμα και αυτή η αστική Δημοκρατία, να νοείται από τη Νέα Δημοκρατία ως εκείνο το σύστημα της επιβολής του «μαύρου», των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, της απαγόρευσης συναθροίσεων, της πρόσδεσης του τόπου σε καθεστώς αέναης λιτότητας και της υπαγωγής της Ελλάδας σε καθεστώς Αγγλικού Δικαίου με τη μέθοδο των τροπολογιών της νύχτας (όποτε γινόταν κι αυτό)…

    Τα υπόλοιπα χρόνια της μεταπολίτευσης τα περάσαμε με το ΠΑΣΟΚ, το… «σοσιαλιστικό κίνημα», να βυσσοδομεί, να συκοφαντεί, να λερώνει την έννοια του σοσιαλισμού. Φτάσαμε στο σημείο, μετά από την αρχική φάση του «σοσιαλισμού» των «νέων τζακιών», να προσδένεται η Ελλάδα – στο όνομα του… σοσιαλισμού – στα ΔΝΤ, να καμώνεται το «σοσιαλισμό» η βρωμιά του «όλοι μαζί τα φάγαμε» και να κλίνεται σε όλες τις πτώσεις ο όρος «σοσιαλισμός» από τα χείλη μιας από τις πιο ρυπαρές ομάδες μιζαδόρων που γνώρισε ποτέ ο τόπος.

    Τώρα ήρθε η ώρα της «Αριστεράς». Κατ’ αρχάς δικαίωμα του καθενός η ετερότητα και ο ατομικός αυτοπροσδιορισμός. Αλλά μην τρελαθούμε κιόλας. Μπορεί παντού στον κόσμο να επιδιώκεται η έννοια της «Αριστεράς» να κοντύνει στα όρια του καπιταλιστικού συστήματος. Μπορεί να εμφανίζεται σαν «Αριστερός» τη μια ο Ντ’ Αλέμα και ο Μπλερ και την άλλη ο Σρέντερ μέχρι ο… Ομπάμα.  Μπορεί να θέλουν σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης οι θιασώτες του «τέλους της Ιστορίας» να παρουσιάσουν την «Αριστερά» ως μια… γεωγραφική εκδοχή που βάζει τα ρούχα της αλλιώς για να διαχειριστεί το καθεστώς της γύμνιας και της εκμετάλλευσης. 

    Αλλά – και σε αυτόν τον τόπο το γνωρίζουμε πολύ καλά λόγω της τεράστιας πολιτικής και ιστορικής παρακαταθήκης – η Αριστερά δεν είναι γεωγραφία. Είναι πολιτική ουσία. Αριστερά - εκείνη που έχει ανάγκη ο λαός – δεν ήταν ποτέ εκείνη που υπηρέτησε ή διαχειρίστηκε το σύστημα. Ήταν, είναι και θα είναι ο χώρος που έχει προοπτική την απελευθέρωση από το ζυγό της εκμετάλλευσης. Που δεν βαδίζει με πυξίδα το «άλλα λέω, άλλα εννοώ, άλλα πιστεύω κι άλλα κάνω». Η Αριστερά δεν είναι το ρεσιτάλ της αμφισημίας και της επικοινωνιακής φούσκας, δεν είναι φτιαγμένη για να κάνει – για παράδειγμα - επιτροπές λογιστικού ελέγχου του χρέους την ίδια ώρα που «αριστεροί» υπουργοί ανακοινώνουν ότι η Ελλάδα θα πληρώνει το παράνομο χρέος στο διηνεκές!

    Εν ολίγοις, η Αριστερά, επειδή η ταξική της τοποθέτηση είναι σαφής, ποτέ δεν ήταν «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ». Η Αριστερά θα είναι πάντα η δύναμη της ρήξης και της ανατροπής του άδικου και όχι των διευθετήσεων μαζί του. Κι αλίμονο αν επιτρέψουν οι Αριστεροί να καταγραφεί στη συνείδηση του λαού ότι η Αριστερά είναι «μία από τα ίδια».

    Για την περίπτωση που τα πράγματα οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι ορισμένοι επικαλούνται την «Αριστερά» για να κάνουν – τελικά – μια από τα ίδια, απαιτείται να παρθούν μέτρα από τώρα. Και το πρώτο και βασικό μέτρο είναι η υπεράσπιση αρχών και θέσεων. Χωρίς εκπτώσεις και χωρίς καμία ανοχή σε «εξυπνακισμούς».       

***    

   Αφορμή για τις παραπάνω παρατηρήσεις – που αν χρειαστεί  θα επανέλθουμε αναλυτικότερα – είναι μια συζήτηση που άνοιξε και συνεχίζεται με αφορμή τις τοποθετήσεις του υπουργού κ.Πανούση.

    Εκ προοιμίου δηλώνουμε ότι δεν ξέρουμε αν υπάρχει «Αριστερά του τίποτα», όπως λέει ο υπουργός κ. Γιάννης Πανούσης, ούτε τι πραγματικά εννοεί με αυτό τον όρο που έτυχε ευμενούς αποδοχής από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Δεν ξέρουμε, επίσης, αν υπάρχει και η «Αριστερά του κατιτίς» εκτός από την «Αριστερά του τίποτα». Αυτά ας τα βρούνε μεταξύ τους οι υπουργοί της κυβέρνησης.

    Είμαστε, όμως, απολύτως βέβαιοι ότι στην ιστορία του εργατικού κινήματος υπήρχε ανέκαθεν και συνεχίζει να υπάρχει η «Αριστερά του δήθεν»…

    Ορισμένα παραδείγματα:

    Πρώτον: Δυο μέρες μετά τα λεχθέντα του κ.Πανούση, ο οποίος χλεύασε τις θεωρίες περί «αριστερής Αστυνομίας», η Αστυνομία της οποίας προΐσταται πολιτικά – αυτή δηλαδή που κατά τον υπουργό της κυβέρνησης της Αριστεράς δεν είναι ούτε «Αριστερή» ούτε «Δεξιά» – εμφανίστηκε στις Σκουριές. Και τι έκανε; Επιτέθηκε με χημικά και δακρυγόνα στους… κατοίκους.

    Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η «Αριστερά του δήθεν», ή άλλως πως «η δήθεν Αριστερά», είναι τόσο «Αριστερά» ώστε με την ίδια ευκολία που πριν τις εκλογές κατηγορούσε (και σωστά) αυτούς που έκαναν πλάτες με ΜΑΤ και εισαγγελείς στους ντόπιους και ξένους κεφαλαιοκράτες στις Σκουριές, τώρα με την ίδια ευκολία συνεχίζει να κάνει πλάτες στους ίδιους κεφαλαιοκράτες και να επιβάλλει την «τάξη» εναντίον των κατοίκων με την μια και μόνη Αστυνομία που υπάρχει: Την Αστυνομία του συστήματος.

    Ποιο είναι το συμπέρασμα; Το συμπέρασμα είναι ότι εφόσον η «Αριστερά» δεν έχει καμία σχέση με την κοινωνική απελευθέρωση, εφόσον υπάρχει απλώς για να προσθέτει μερικούς κόκκους συμπάθειας στο σύστημα του κοινωνικού δαρβινισμού, εφόσον «Αριστερός» είναι κι εκείνος που υπηρετεί σαν αιώνιο και αμετάβλητο το σύστημα των κεφαλαιοκρατών, τότε ναι: Για αυτή την «Αριστερά» - την «δήθεν» - η Αστυνομία δεν έχει ούτε πολιτικό, ούτε ιδεολογικό, ούτε κοινωνικό πρόσημο.

    Για αυτή την «Αριστερά» - την «δήθεν» - που ποζάρει σαν ο καλύτερος διαχειριστής του συστήματος των κεφαλαιοκρατών, το μοναδικό αναγνωρισμένο πρόσημο και της Αστυνομίας, και του Στρατού και της Δικαιοσύνης και κάθε λογής εξουσίας και μηχανισμού εξουσίας σε αυτό το σύστημα είναι… η «ουδετερότητα».

    Αλλά πόσο «ουδέτερη», τάχα, είναι η άσκηση της λεγόμενης νόμιμης βίας από ένα σύστημα που έχει ως υπέρτατο νόμο του την καπιταλιστική ιδιοκτησία και την εκμετάλλευση; Απλό: Η άσκηση αυτής της λεγόμενης νόμιμης βίας είναι τόσο «ουδέτερη», όσο… «αριστερός» μπορεί να είναι κι εκείνος που επικαλείται την «ουδετερότητά της»…

   Δεύτερον: Ο φίλτατος κ.Πανούσης το «χόντρυνε» λίγο και με τον στερεότυπο λόγο που συνηθίζεται από εκείνους που ό,τι και να κάνουν το παίζουν «αριστεροί» - δικαίωμά τους βέβαια – ζήτησε «ν' αφήσουμε στην μπάντα τα πιστοποιητικά αριστεροφροσύνης, τα οποία συνήθως εκδίδουν άνθρωποι “χωρίς πρόσωπο”».

    Εμείς λοιπόν – με το πρόσωπό μας – θέλουμε να ρωτήσουμε: Όταν το ίδιο πρόσωπο που τώρα «σκίζει Μνημόνια» συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Τσίπρα, είναι το ίδιο πρόσωπο που ως στέλεχος της ΔΗΜΑΡ στην τρικομματική υπό τον Σαμαρά ψήφιζε και εφάρμοζε Μνημόνια, τίθεται ζήτημα «αριστεροφροσύνης»;…  Και τότε «αριστερός» και τώρα «αριστερός», ο κ.Πανούσης;

    Απαντάμε: Κανένα θέμα «αριστεροφροσύνης» δεν τίθεται για το πρόσωπο του κ.Πανούση. Γιατί το θέμα δεν είναι προσωπικό. Είναι πολιτικό. Και αφορά την «δήθεν Αριστερά». Εν συνόλω.  

ΠΗΓΗ: enikos.gr 

Toυ ΠΑΝΟΥ ΚΟΣΜΑ*

Μπαίνουμε ίσως στο πιο αποφασιστικό δεκαήμερο ύστερα από τις εκλογές. Η χρηματοδοτική ασφυξία του ελληνικού Δημοσίου έχει φτάσει στο οριακό σημείο όπου είναι αδύνατο πλέον να συνεχίσουν να πληρώνονται ταυτόχρονα μισθοί και συντάξεις αλλά και τοκοχρεολύσια του κρατικού χρέους, οπότε η κλεψύδρα του πολιτικού χρόνου αδειάζει. Είναι η ώρα που δεν μπορεί να «αγοραστεί» χρόνος και που τα διλήμματα γίνονται απόλυτα. Είναι η ώρα των μεγάλων και καθαρών αποφάσεων.

ΤΟ ΔΙΛΛΗΜΑ  

Ύστερα από τη συνάντηση Μέρκελ-Τσίπρα, η Γερμανίδα καγκελάριος δήλωσε ότι πλέον δεν είναι οι δανειστές που βιάζονται αλλά η ελληνική κυβέρνηση, που είναι αναγκασμένη να «τρέξει» με τις «μεταρρυθμίσεις», ώστε να ανοίξει η στρόφιγγα της χρηματοδότησης. Πράγματι, η συμφωνία στο Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου δεν εξασφάλισε ανάσα χρόνου για την κυβέρνηση αλλά για τους δανειστές. Καθώς δεν προέβλεπε καμία χρηματοδότηση του ελληνικού Δημοσίου για το άμεσο διάστημα του Μαρτίου και του Απριλίου, η κυβέρνηση βρέθηκε «με το πιστόλι στον κρόταφο», να πρέπει να πληρώνει τόσο μισθούς και συντάξεις όσο και τοκοχρεολύσια, ενώ τα ρευστά διαθέσιμα δεν επαρκούσαν για την κάλυψη και των δύο αυτών κατηγοριών δαπανών. Έχοντας αποκλείσει τη στάση πληρωμών στα τοκοχρεολύσια, η κυβέρνηση κατέφυγε στη «λύση» να «σκουπίσει», δεσμεύοντας με repos, τα ρευστά διαθέσιμα οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα για να συνεχίσει να πληρώνει τους τοκογλύφους. Ο χρόνος που κερδήθηκε έτσι είναι πληρωμένος με «αίμα»: αυτά τα χρήματα πρέπει να επιστραφούν σύντομα στα ταμεία των οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα, για να μην κάνουν αυτοί πλέον στάση πληρωμών σε δικές τους πιεστικές ανάγκες.  

Στο μεταξύ όμως, ακόμη κι έτσι, και αυτή η πηγή ρευστότητας έχει «στραγγίξει». Τώρα η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη είτε να επιβάλει με νομοθετική ρύθμιση τη δέσμευση ρευστών διαθεσίμων και άλλων οργανισμών, για να «κερδηθεί» λίγος ακόμη χρόνος πληρωμένος με αίμα, είτε να απαντήσει άμεσα στο δίλημμα «στάση πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις ή στα τοκοχρεολύσια;».  

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΔΙΠΛΟΥ

Οι δανειστές προτείνουν εδώ μια νέα «λύση», που θα μας βάλει ακόμη πιο βαθιά στην παγίδα: το παράλληλο νόμισμα. Λένε: Αφού δεν κάνετε στάση πληρωμών στα τοκοχρεολύσια και ταυτόχρονα θέλετε να πληρώνετε και μισθούς και συντάξεις, μία λύση υπάρχει: να πληρώνετε τοκοχρεολύσια σε σκληρό νόμισμα (ευρώ) και μισθούς-συντάξεις ή και άλλες κατηγορίες κοινωνικών δαπανών σε παράλληλο νόμισμα. Αυτό το παράλληλο νόμισμα είναι κουπόνια του Δημοσίου που θα λειτουργούν ως μέσο πληρωμών στην εσωτερική αγορά. Για τους τοκογλύφους το σκληρό νόμισμα, για τους μισθωτούς και συνταξιούχους το «εσωτερικό νόμισμα», που θα υποτιμηθεί ταχύτατα, θα ανταλλάσσεται με ευρώ σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα από την ονομαστική του ισοτιμία και εν ολίγοις θα σημαίνει μια γενναία υποτίμηση του εργατικού μισθού στην πράξη, δηλαδή μια καθολική και σκληρή μνημονιακή ρύθμιση αναδιανομής του πλούτου υπέρ του κεφαλαίου!

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ  

Όταν το δίλημμα γίνεται τόσο απόλυτο και τόσο πιεστικό χρονικά, η μόνη αποδεκτή απάντηση από τη σκοπιά της Αριστεράς είναι η στάση πληρωμών στα τοκοχρεολύσια. Όμως, η «ιδρυτική» αυτή πράξη της ρήξης με τους δανειστές και το σύστημα έχει αυτόματες συνεπαγωγές, που όλες εντάσσονται στη γενική κατεύθυνση «οι κοινωνικές ανάγκες πάνω από το χρέος», στη διαγραφή του χρέους, ώστε να μπορέσει να υλοποιηθεί μια πολιτική κατάργησης των μνημονίων, ανατροπής της λιτότητας και υλοποίησης μέτρων και πολιτικών με μεταβατικό χαρακτήρα και σοσιαλιστική κατεύθυνση.  

Η δέσμευση των ρευστών διαθεσίμων των οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα βάζει στα χέρια των δανειστών άλλο ένα όπλο εκβιασμού (να χρηματοδοτήσουν αυτοί την επιστροφή αυτών των χρημάτων, αλλά βέβαια στο πλαίσιο μιας νέας χρηματοδοτικής σύμβασης και του τρίτου μνημονίου) ή μας οδηγεί στο διπλό νόμισμα και μάλιστα στην απόλυτα μνημονιακή και αντεργατική εκδοχή του: να πληρώνουμε τους τοκογλύφους δανειστές-εκβιαστές σε ευρώ και τους εργαζόμενους με υποτιμημένα «χαρτιά»!  

Όπως για κάθε νομισματική επιλογή, έτσι και για το παράλληλο νόμισμα, η πραγματική του λειτουργία καθορίζεται από το συνολικό πλαίσιο στο οποίο λειτουργεί, από το συνολικό σχέδιο στο οποίο εντάσσεται. Είναι άλλη η λειτουργία του διπλού νομίσματος (όπως και του εθνικού νομίσματος γενικότερα) όπως την προτείνουν οι δανειστές και άλλη η λειτουργία του αν επρόκειτο για επιλογή ενταγμένη σε ένα πολιτικό σχέδιο στάσης πληρωμών στους τοκογλύφους δανειστές πλαισιωμένη με μέτρα δέσμευσης των ευρώ των πλουσίων. Πρέπει λοιπόν να σπάσει η μυθολογία που θεωρεί το παράλληλο νόμισμα αυτονόητα συνώνυμο της ρήξης.

*Πηγή: rproject.gr

Του ΑΝΤΩΝΗ ΝΤΑΒΑΝΕΛΟΥ*

Η «σκληρή αντιπολίτευση» θυλάκων της πραγματικής εξουσίας –με εμβληματικές τις προκλήσεις στελεχών της οικονομικής και δικαστικής γραφειοκρατίας, αλλά και μια πρώτη προειδοποίηση από τα ΟΥΚ στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου – υπενθυμίζουν σε όλους, αλλά και κυρίως στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, τη σημασία της συνεδριακής-ιδρυτικής απόφασης του ΣΥΡΙΖΑ που έβλεπε την κυβέρνηση της Αριστεράς όχι ως «τελικό σταθμό» (όπου αναλαμβάνεται το καθήκον «σωτηρίας της χώρας») αλλά, αντίθετα, ως «μεταβατικό σταθμό» μέσα στη συνέχεια της πορείας προς τη γενικότερη σοσιαλιστική απελευθέρωση.  

Η όχι τόσο ισχυρή (τουλάχιστον όσο νομίζουν πολλοί) θέση της κυβέρνησης «με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ» παρουσιάζεται ασθενέστερη αν ιδωθεί μέσα στον διεθνή συσχετισμό δύναμης. Ο ασύστολος εκβιασμός των δανειστών, μέσω των ευρωπαϊκών «θεσμών» και του ΔΝΤ, επιχειρεί να οδηγήσει την κυβέρνηση στο δίλημμα: άμεση υποταγή ή γρήγορη κατάρρευση. Παραφράζοντας μια διάσημη φράση των πρωταγωνιστών της εποχής της ρωσικής επανάστασης, θα μπορούσαμε και σήμερα να εκτιμήσουμε: χωρίς μια νέα πολιτική ανατροπή στην Ευρώπη (στην Ισπανία; στην Ιρλανδία;), χωρίς το ξέσπασμα μιας πολιτικής αντεπίθεσης του κινήματος και της Αριστεράς στη Γαλλία ή την Ιταλία, θα χαθούμε... Η διαπίστωση αυτή δημιουργεί πρόσθετες υποχρεώσεις στο κόμμα ΣΥΡΙΖΑ και στην ηγεσία του. Η πολιτική μας οφείλει να διατηρεί «ζεστό» το κάλεσμα για πανευρωπαϊκό ξεσηκωμό για την ανατροπή της λιτότητας.  

Η συνειδητοποίηση αυτών των δυσκολιών, που θα πρέπει να μεταφραστεί σε συγκεκριμένη μαζική πολιτική, δεν ξετυλίγεται μέσα σε συνθήκες της δικής μας επιλογής. Η υποχώρηση του μεγάλου ανατρεπτικού κινήματος του 2010-12 (που εν πολλοίς δημιούργησε τον μαζικό και εκλογικά νικηφόρο ΣΥΡΙΖΑ) έχει δημιουργήσει τις συνθήκες της «ανάθεσης», της προσωρινής αναμονής για να αποδειχθεί η αποτελεσματικότητα του «εκλογικού δρόμου». Όμως αυτή η αναμονή περιορίζει τις πολιτικές δυνατότητές μας, η απουσία της άμεσης παρέμβασης του κόσμου στις εξελίξεις δημιουργεί ευκαιρίες στους ντόπιους και διεθνείς αντιπάλους μας. Η όποια τακτική αντοχής μας μέσα στις προφανώς δύσκολες συνθήκες προϋποθέτει την αναζήτηση πρωτοβουλιών που θα ξαναβάλουν τον κόσμο στο προσκήνιο.  

ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ  

Η εκτίμηση αυτή οδηγεί κατευθείαν στον κρίσιμο ρόλο του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ. Στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης η συζήτηση για το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ φωτίζεται με αρνητικό χρώμα: το κόμμα ως «βαρίδι», που εμποδίζει την ηγεσία να κάνει τις τολμηρές προσαρμογές (στις επιθυμίες των δανειστών και των αγορών), το κόμμα ως φωλιά «κολλημένων»-μαρξιστών, που δεν επιτρέπουν στα «φωτισμένα» στελέχη της κυβέρνησης και του κράτους να κάνουν τα αναγκαία «ανοίγματα» (π.χ. στο Ποτάμι) και να οδηγήσουν με ασφάλεια τη χώρα στα ήρεμα νερά της Κεντροαριστεράς, των συναινέσεων, της προόδου και της οριστικής παραμονής στο ευρώ.  

Το κόμμα παίζει, πράγματι, έναν σημαντικό «αμυντικό» ρόλο. Μέσα στις συνθήκες των τεράστιων εσωτερικών και διεθνών πιέσεων, είναι αναντικατάστατος παράγοντας προκειμένου η κυβέρνηση να κρατηθεί σε επαφή με το αρχικό πολιτικό σχέδιο και πρόγραμμα. Ακριβώς γι’ αυτό η λογοδοσία προς τη βάση και τις Οργανώσεις Μελών πρέπει να διαφυλαχτεί και να ενισχυθεί αποφασιστικά.  

ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ  

Όμως αυτός ο αμυντικός ρόλος δεν είναι αρκετός. Οι Οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν να πάρουν επιθετικά πρωτοβουλίες που, επιχειρώντας να κινητοποιήσουν τον κόσμο, θα πιέζουν πολιτικά τους αντιπάλους όλων μας, δηλαδή τους μεγάλους και επικίνδυνους αντιπάλους της κυβέρνησης. Πρωτοβουλίες που θα διεκδικούν ριζοσπαστικές αλλαγές και κοινωνικές κατακτήσεις με βάση, αρχικά, τις προεκλογικές δεσμεύσεις της ΔΕΘ, αλλά και συνολικότερα με βάση το συνεδριακό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.  

Για παράδειγμα, οι δυνατότητες της κυβέρνησης να αντισταθεί στις εσωτερικές και διεθνείς πιέσεις για ιδιωτικοποιήσεις, θα εξαρτηθούν άμεσα από το να συνεχίσει ένας ολόκληρος κόσμος να δρα ενάντια στο ΤΑΙΠΕΔ, για την υπεράσπιση των δημόσιων χώρων και αγαθών, για να σταματήσει το έγκλημα στις Σκουριές κ.ο.κ. Οι δυνατότητες της κυβέρνησης να αντισταθεί στην ισοπέδωση της δημόσιας υγείας θα εξαρτηθούν άμεσα από το εάν και κατά πόσο οι Οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ θα μπουν μπροστά στο χορό των κινητοποιήσεων, των απαιτήσεων, των ελπίδων των εργαζομένων στην Υγεία, αλλά και της κοινωνικής πλειοψηφίας που χρησιμοποιεί και χρειάζεται τα δημόσια νοσοκομεία. Αυτά ασφαλώς θα πρέπει να γίνουν συντεταγμένα, με πολιτική τακτική, με πρόγραμμα, αλλά επίσης πρέπει να γίνουν αποφασιστικά και γρήγορα. Γιατί ο χρόνος δουλεύει, πλέον, για τους απέναντι.  

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ  

Η επιμονή στο ριζοσπαστικό-αριστερό πρόγραμμα, η επιμονή στη διεκδίκηση του κόσμου, η επιμονή στην κοινωνική κινητοποίηση, είναι μονόδρομος για το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ. Στην πραγματικότητα είναι ο μοναδικός δρόμος και για την υπεράσπιση της κυβέρνησης που βρίσκεται υπό την απειλή της Σκύλλας και της Χάρυβδης, του ντόπιου και του διεθνούς κεφαλαίου.  

Τα ΜΜΕ υποδεικνύουν με απέχθεια την ύπαρξη στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ μιας μαρξιστικής-ριζοσπαστικής πτέρυγας και ζητούν τον εξοβελισμό της, ως προϋπόθεση για να αναγνωρίσουν την κυβέρνηση ως «εξημερωμένη». Η «πτέρυγα» αυτή είναι πραγματική και πλατύτερη από ό,τι μετρούν οι πάσης φύσεως «αναλυτές». Μέχρι σήμερα απέδειξε πολλές φορές, πέρα από τα φυσιολογικά για ένα μαζικό κόμμα ενδο-τασικά επεισόδια, ότι είναι πολύτιμος και αναντικατάστατος παράγοντας της πολιτικής δυναμικής του ΣΥΡΙΖΑ. Όλος αυτός ο κόσμος, που σε μεγάλο βαθμό είναι μη καταγραμμένος σε «τάσεις», αναλαμβάνοντας σήμερα την αγωνιστική ενεργοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, με βάση το αριστερό-ριζοσπαστικό πρόγραμμα, είναι η δύναμη που μπορεί να ανοίξει τον αναγκαίο δρόμο. Το δρόμο της μεταβατικής πολιτικής που, ξεκινώντας από τη διεκδίκηση όσων προεκλογικά υποσχεθήκαμε, θα επιμένει στον γενικότερο στόχο της ανατροπής.

Πηγή : rproject.gr

ΛΥΣΣΩΔΕΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ

Tα νεοαποικιακά αντανακλαστικά των κυρίαρχων κύκλων του ευρωπαϊκού κατεστημένου και κυρίως του Βερολίνου, έχει προκαλέσει η αναθέρμανση των ελληνορωσικών σχέσεων, καθώς δεν ανέχονται καμιά χώρα της ΕΕ να ακολουθεί μια εθνικά συμφέρουσα ανεξάρτητη πολιτική, παρά μόνο να σέρνεται πίσω από τις συντηρητικές νεοφιλελεύθερες ψυχροπολεμικές επιλογές τους, ακόμη κι αν αυτές είναι καταστροφικές για τους λαούς και υπονομεύουν την ειρήνη.  

Χαρακτηριστικές από αυτήν την άποψη είναι οι σημερινές λυσσώδεις επιθέσεις και ωμοί εκβιασμοί Ευρωπαίων αξιωματούχων, που αποτυπώνονται στον ευρωπαϊκό Τύπο, με αφορμή το ταξίδι κυβερνητικού κλιμακίου στη Μόσχα με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Α. Τσίπρα, την επόμενη βδομάδα.

«Ταξίδι στη Ρωσία: Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Σούλτς προειδοποιεί τον Τσίπρα» είναι ο τίτλος του δημοσιεύματος του Spiegel, σύμφωνα με το οποίο ο Μάρτιν Σούλτς απεύθυνε αυστηρή προειδοποίηση στον Έλληνα πρωθυπουργό ενόψει του ταξιδιού του στη Ρωσία και τη συνάντησή του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν στην Τετάρτη.  

Ο Μάρτιν Σούλτς, σπεύδει να... νουθετήσει την ελληνική κυβέρνηση και να ζητήσει, να μην στραφεί για βοήθεια στη Ρωσία και να μην βάλει σε κίνδυνο την κοινή ευρωπαϊκή στάση, ανεξάρτητα αν αυτή ζημιώνει το συμφέρον της χώρας μας!

Είναι προφανές ότι στο στόχαστρο του ευρωπαϊκού κατεστημένου βρίσκεται η ελληνική κυβέρνηση επειδή προσπαθεί να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στην ενεργειακή συνεργασία μεταξύ της Ελλάδας και της Ρωσίας, καθώς και στη γενικότερη συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών.  

Παρόμοια αντίδραση υπήρξε και από τον αντικαγκελάριο της Γερμανίας, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ. «Δεν μπορώ να πιστέψω, με όλη την καλή διάθεση, ότι οποιοσδήποτε στην Αθήνα παίζει πραγματικά με την σκέψη να στρέψει την πλάτη στην Ευρώπη και να πέσει στην αγκαλιά της Μόσχας», είπε σε συνέντευξή του στη Rheinische Post.  

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι δηλώσεις στην Hannoversche Allgemeine Zeitung του προέδρου της επιτροπής ευρωπαϊκών υποθέσεων της γερμανικής Βουλής, Κούντερ Κρισμπάουμ: "Αν η ελληνική κυβέρνηση πιστεύει ότι μπορεί να βρει την ψυχή της στη Μόσχα, τότε είναι σε λάθος πλευρά. Όποιος θέλει να συνεχίσει να έχει ευρωπαϊκή βοήθεια, η πυξίδα του πρέπει να δείχνει προς τις Βρυξέλλες και όχι τη Μόσχα", είπε παρουσιάζοντας ως μονόδρομο την κηδεμονία της χώρας από τη Γερμανική ΕΕ.  

Διαφορετική βέβαια είναι η άποψη που εξέφρασε η επικεφαλής της Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο, Γκάμπι Τσίμερ. «Το θέμα δεν είναι να στραφούν η ΕΕ και η Ρωσία η μία εναντίον της άλλης», δηλώνει και προσθέτει ότι η Αθήνα επιδιώκει κυρίως να χαλαρώσει η Ρωσία τον αποκλεισμό των εισαγωγών αγροτικών προϊόντων από την Δύση. «Η Ελλάδα έχει τεράστιο συμφέρον από τη δυνατότητα εξαγωγής αγροτικών προϊόντων. Αυτές είναι φυσιολογικές διαπραγματεύσεις», τονίζει.  

Είναι προφανές ότι στο στόχαστρο του ευρωπαϊκού κατεστημένου βρίσκεται η ελληνική κυβέρνηση επειδή προσπαθεί να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στην ενεργειακή συνεργασία μεταξύ της Ελλάδας και της Ρωσίας, καθώς και στη γενικότερη συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών, που σε τελευταία ανάλυση είναι σε όφελος όλων των λαών της Ευρώπης. Αυτό ακριβώς δεν αντέχουν, επειδή η πολιτική αυτή ενισχύει τη θέση της Ελλάδας στις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ και έρχεται σε αντίθεση με τα επικίνδυνα ψυχροπολεμικά παιχνίδια που παίζουν, σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, και που υπονομεύουν το κλίμα της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή.  

ΣΠΥΡΟΣ ΒΡΑΝΑΣ

πηγη: iskra.gr

Κυκλοφορεί αυτές τις μέρες στα βιβλιοπωλεία ένα χρήσιμο βιβλίο για το εργατικό και το κομμουνιστικό κίνημα στη χώρα μας. Το βιβλίο φέρει τον τίτλο ««Π.Α.ΜΕ. : ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ Ή ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ;». Συγγραφέας του είναι ο Γιώργος Κρίκας, ένας άνθρωπος που όλα αυτά τα χρόνια δούλεψε στον κεντρικό μηχανισμό του ΠΑΜΕ, από την πρώτη ημέρα της ίδρυσής του, αλλά και στην ΕΣΑΚ παλιότερα. Συνεπώς πρόκειται για έναν άνθρωπο που ό,τι γράφει το έζησε. Με αυτή την έννοια το βιβλίο του είναι βιωματικό. Αλλά ο Γιώργος Κρίκας δεν γράφει μόνο για όσα έζησε και για όσα ξέρει από πρώτο χέρι. Δίνει ταυτόχρονα πλήθος στοιχείων για την πρόσφατη πορεία του εργατικού κινήματος, στοιχεία δηλαδή που συνιστούν ένα απαραίτητο εργαλείο για να κατανοήσουμε τι έγινε, που βρισκόμαστε και τι πρέπει να κάνουμε. Η αξία του βιβλίου είναι ακόμη μεγαλύτερη αν αναλογιστούμε πως για το εργατικό κίνημα, στην σύγχρονη φάση του, δεν υπάρχουν βιβλία.

Ο Εργατικός Αγώνας χαιρετίζει αυτή την έκδοση και προτείνει να διαβαστεί ανεπιφύλακτα. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνεί κανείς σε όλα τα συμπεράσματα και τις προσεγγίσεις του Γ. Κρίκα. Αυτό άλλωστε ισχύει για όλους τους συγγραφείς και για όλα τα βιβλία. Ένα βιβλίο πρέπει να συστήνεται, πρέπει να προβάλλεται και πρέπει να διαβάζεται όταν ανοίγει ζητήματα, όταν έχει γόνιμους προβληματισμούς, όταν εξοπλίζει τον αναγνώστη με γνώση, όταν αναδεικνύει υπαρκτά προβλήματα και «θέτει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων». Το βιβλίο του Γ. Κρίκα έχει και με το παραπάνω όλα αυτά τα προτερήματα. Κι έρχεται σε μια στιγμή που το εργατικό κίνημα είναι σε φάση υποχώρησης και αποδιοργάνωσης. Απαιτείται επομένως να ξαναμιλήσουμε για το εργατικό κίνημα με πραγματικούς όρους και το βιβλίο αυτό είναι μια πρώτης τάξεως αφορμή.

Λίγα λόγια από το συγγραφέα

“ Με το βιβλίο μου «Π.Α.ΜΕ. : ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ Ή ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ;» δοκίμασα να καταγράψω τα γεγονότα της ίδρυσης και της πορείας του Π.Α.ΜΕ. από τα πρώτα χρόνια. Τα περιγράφω με βάση τα προσωπικά μου βιώματα και εμπειρίες, αφού υπήρξα ένα από τα τρία-τέσσερα στελέχη, που βρεθήκαμε από την πρώτη μέρα σε 24ωρη καθημερινή χρέωση στο Π.Α.ΜΕ. Η συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου στηρίχθηκε σε ντοκουμέντα, τα περισσότερα από το προσωπικό μου αρχείο, στην ενεργή συμμετοχή μου στην ΕΣΑΚ-Σ και το Π.Α.ΜΕ. και σε απτά περιστατικά, τα οποία διαδραματίζονται στις χρονικές περιόδους που αναφέρω, καθώς και σε γεγονότα της περιόδου αυτής, στα οποία βρέθηκα παρών.

Προσπάθησα να μεταφέρω αντικειμενικά τα γεγονότα, ώστε να  μεταδώσω χρήσιμες εμπειρίες σε κάθε αγωνιστή  για τη συνέχιση και βελτίωση της δράσης, της αντίστασης και του αγώνα για την καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας και της ποιότητας ζωής των εργαζομένων και των οικογενειών τους. Επίσης, ήταν ιδιαίτερα έντονη η επιθυμία μου να μην επηρεαστώ, όσο είναι ανθρωπίνως δυνατό, από προσωπικές πικρίες ή αντιπάθειες, ενώ απέφυγα να αναφερθώ με λεπτομέρειες σε πολύ εμπιστευτικά συμβάντα και γεγονότα. Σε ορισμένες περιπτώσεις η παράθεση ντοκουμέντων και απόψεων δεν υποσημαίνει τη συμφωνία ή τη διαφωνία μου με αυτά, αλλά ήταν απαραίτητη για την ιστορική αλήθεια.

Επεχείρησα να είμαι αντικειμενικός στην καταγραφή των γεγονότων. Το ίδιο επεχείρησα να κάνω και κατά την άσκηση της κριτικής τόσο απέναντι σε στελέχη του Π.Α.ΜΕ. και του ΚΚΕ όσο απέναντι στις ηγεσίες τους. Η κριτική δεν έχει να κάνει με πολεμική αλλά με την προσπάθεια ενθάρρυνσης της ελευθερίας έκφρασης της γνώμης, όχι μόνο σαν απαραβίαστο καταστατικό δικαίωμα των μελών αλλά και σαν βασική τους υποχρέωση. Αυτό μπορεί να βοηθήσει στον περιορισμό σοβαρών λαθών και στην περίπτωση που αυτά γίνουν, βοηθάει στη γρήγορη αποκάλυψη και διόρθωσή τους.                   

Στην προσπάθειά μου να γράψω ένα ολοκληρωμένο βιβλίο, συζήτησα και ζήτησα τη γνώμη από πολλούς συναγωνιστές μου. Αξιοποίησα όλες τις συζητήσεις και κατέγραψα τις απόψεις των συνομιλητών μου, χωρίς να συμφωνώ σε κάθε περίπτωση με αυτές και με τις κριτικές θέσεις που εκφράζονται. Επίσης, χρησιμοποίησα στοιχεία από την εφημερίδα «Ριζοσπάστης» και δημοσιεύματα των  ΜΜΕ του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου. Για να σιγουρέψω την ακρίβεια των όσων γράφω, συζήτησα και διασταύρωσα τη μνήμη μου με πολλά άτομα που προέρχονται από το Π.Α.ΜΕ. και το ΚΚΕ και βρίσκονται στον περίγυρό τους.

Μένω με την ελπίδα  όσα διαβάσει ο αναγνώστης σ’ αυτό το βιβλίο, θα τον βοηθήσουν να γνωρίσει την ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος και τους πρωταγωνιστές των γεγονότων της χρονικής περιόδου που περιγράφω και πως η γνώση των δυσκολιών, των εμποδίων και των λαθών που έγιναν, μπορούν να συμβάλουν στη  βελτίωση της λειτουργίας του συνδικαλιστικού κινήματος και στην αποφυγή στρατηγικών λαθών στο μέλλον.

 Γεώργιος Αχ. Κρίκας”

Τα ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ του Βιβλίου

• Βιογραφικό σημείωμα
• Πρόλογος
• Η  ίδρυση της  «Κεντρικής Απεργιακής Επιτροπής»     
• Οι δυο γραμμές στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα και η στάση του ΚΚΕ                                                                                                                
• Υπόθεση Κυριάκου Κερασουνλή
• Η υπόθεση Κωστόπουλου-Θεωνά
• Η κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα           
• «Επιτροπή πρωτοβουλίας για την αγωνιστική ανασυγκρότηση και τον ταξικό προσανατολισμό του συνδικαλιστικού κινήματος»       
• Η δημιουργία του πανεργατικού αγωνιστικού μετώπου           
• Η μέρα των εργασιών της ιδρυτικής συνδιάσκεψης του Π.Α.ΜΕ.
• Ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία και η επίσκεψη Κλίντον στην Αθήνα
• Η επόμενη μέρα
• Η 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη
• Η δασκάλα Χρυσούλα Λαμπούδη
• Η 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Π.Α.ΜΕ.
• Το στεγαστικό πρόβλημα
• Τα πρώτα στελέχη- κάνοντας τα πρώτα βήματα                                         
• Ο Γιάννης Πρωτούλης
• Φαινόμενα αυταρχισμού στην ηγεσία του Π.Α.ΜΕ.       
• Η υπόθεση Γιάννη Σταυρόπουλου
• Οι συσχετισμοί δύναμης στο συνδικαλιστικό κίνημα      
• Τάκης Τσόγκας πιστός στα ιδανικά της εργατικής τάξης
• Κώστας Λιαπάτης ένας τίμιος μαχητής   
• Το Π.Α.ΜΕ. και η πάλη κατά της ανεργίας        
• Πολιτική ευρύτητα στην Εκτελεστική Γραμματεία         
• Ο κοινωνικός διάλογος- ο αγώνας για το 35ωρο          
• Ο συνεργαζόμενος Αλέξης Τσώλης
• Αντιφατικότητα
• Π.Α.ΜΕ.-ΓΣΕΕ: και μαζί και χώρια         
• Η τακτική των καταλήψεων
• Ο «πανταχού παρών και τα πάντα πληρών» δάσκαλος του Π.Α.ΜΕ.
• Ο αγώνας για την κοινωνική ασφάλιση 
• Το ΠΑΣΟΚ κόντρα στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ          
• Πρωτομαγιά 2001-η συνέχεια του αγώνα         
• Οι ελιγμοί της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ 
• Ο δεύτερος γύρος των αγώνων για την υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης                                                                                                      
• «Παρακολουθήσεις» των συνδικαλιστικών δραστηριοτήτων
• Ένας κύκλος αγώνων κλείνει για το ασφαλιστικό        
• Η απεργία της 17ης  Δεκεμβρίου 2009   
• Στοχοποίηση στελεχών του Π.Α.ΜΕ. και διαγραφές από το ΚΚΕ
• Η υπόθεση Βασίλη Γκλεζάκου
• Η υπόθεση του Θωμά Χόρτη      
• Οι εκπαιδευτικοί του Π.Α.ΜΕ.
• Άλλα πολιτικά καθοδηγητικά στελέχη
• Οι διεθνείς σχέσεις του Π.Α.ΜΕ. 
• Οι αποστολές στην Παλαιστίνη και την Κούβα  
• Η υπόθεση Λιβιτσάνου
• Αγώνες κατά της παγκοσμιοποίησης
• Ελληνική οικονομική κρίση 2009-2014
• Επίλογος-Συμπεράσματα

Όπως αναφέρεται στο blog του Γ. Κρίκα Το βιβλίο «Π.Α.ΜΕ. : ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ Ή ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ;»   διατίθεται στα βιβλιοπωλεία της Αθήνας, ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ (Θεμιστοκλεους 37, τηλ.210-3802644), ΕΠΙ ΛΕΞΕΙ, ΕΥΡΥΠΙΔΗΣ (Χαλάνδρι), ΙΑΝΟΣ (Αθήνα και Θεσσαλονίκη), ΝΑΥΤΙΛΟΣ, ΠΡΩΤΟΠΟΡΕΙΑ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, ΠΑΤΑΚΗΣ. Θα διατίθεται επίσης σε βιβλιοπωλεία μεγάλων πόλεων της χώρας (Πάτρα, Ιωάννινα, Αγρίνιο, Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Χανιά, κ.τ.λ.)

Όσοι θα ήθελαν να επικοινωνήσουν με τον συγγραφέα και να αγοράσουν το βιβλίο από τον ίδιο μπορούν να το κάνουν μέσω του προσωπικού του email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Ο ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΟΝ ΕΝΙΚΟ

Η ημέρα ξημέρωσε λαμπρή, αλλά ήταν προσέτι πανηγυρική. Τα κανάλια που είχαν βοηθήσει τους Δυνατούς να εξαθλιώσουν τον λαό, μάζευαν σήμερα σε φιλανθρωπικές διοργανώσεις, κοινώς δράσεις, είδη πρώτης βοήθειας για τους εξαθλιωμένους - λαμπάδες, κονσέρβες, παιγνίδια δεύτερο χέρι, ρουχαλάκια και φάρμακα.

Οι φτωχοί έβγαζαν σέλφι με τους απαστράπτοντες δωρητές, τα παιδάκια τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο και τους έδιναν από μια σοκολάτα, ενώ ταυτοχρόνως συνεργεία της τηλεόρασης γύριζαν ρεπορτάζ για τις ένδοξες αυτές στιγμές των καναλιών, ώστε να τις προβάλλουν στα δελτία τους. Χαιρόταν όλη η πλάση. Πού και πού

η Φρουρά βούταγε κανένα παιδάκι και το εξαφάνιζε, αλλά αυτό ήταν για όλους μια λελογισμένη «παράπλευρη απώλεια». Πού πήγαιναν όμως -πού τα πήγαιναν- τα παιδάκια που εξαφανίζονταν; Αυτό ήταν ένα μυστήριο. Το οποίο κρατούσε δυο-τρεις μέρες κι έπειτα ξεθώριαζε μαζί με τη γιορτή, πόσω μάλλον καθώς άλλα σπουδαία γεγονότα ακολουθούσαν και με τη σειρά τους τραβούσαν την προσοχή του κοινού.

Με τα εξαφανισμένα παιδάκια συνέχιζαν να ασχολούνται μόνον κάτι ιδιότυποι τύποι, θιασώτες των θεωριών συνωμοσίας, «ψεκασμένοι» (κατά την αργκώ της ελίτ) που ουδείς έπαιρνε στα σοβαρά. Ομως ακόμα και σ’ αυτούς τους παράξενους κύκλους των ερευνητών του παράδοξου οι γνώμες ήταν διχασμένες. Οι μισοί πίστευαν κι έλεγαν ότι τα παιδιά που χάνονται κάποια στιγμή θα επανεμφανισθούν και θα μας διηγηθούν τις ιστορίες τους. Οι υπόλοιποι, αντιθέτως, πίστευαν ότι η οικονομία του σύμπαντος δεν επιτρέπει να ερμηνεύονται αι βουλαί του.

Νομίζω ότι επ’ αυτού ο Μελβίλ (αν δεν κάνω λάθος) έφτιαξε μια ταινία με τον Αλαίν Ντελόν (για αυτό σίγουρα δεν κάνω λάθος) με τίτλο «Ο Σαμουράι», που στα σινεμά της εφηβικής μας εποχής, στη δεκαετία του ’70, παίχθηκε με τον τίτλο «Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο».

Σ’ αυτό το φιλμ, ο ήρωας είχε έρθει από κάποια μαύρη τρύπα (φυλακή, ορφανοτροφείο η επαρχιακή πόλη του μεταπολέμου)· ζούσε σε ένα σπίτι στοιχειωμένο από ένα τραίνο που περνούσε δίπλα του και το τράνταζε συθέμελα· με μια οικοσκευή που μετρούσε μόνον ένα κρεβάτι και μια ντουλάπα. Μέσα στη ντουλάπα υπήρχαν όλα όσα χρειάζονταν, ώστε ο Σαμουράι να βγαίνει στην πιάτσα ντυμένος στην πένα, ενώ στην πραγματικότητα, εκτός απ’ το κρεβάτι του και μια κουβέρτα, δεν κατείχε τίποτα άλλο. Α, μόνον το όπλο του.

Ο «δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο» είχε κακό τέλος κι έπεσε με το μακρύ μαύρο κομψό παλτό του, σαν να έπεφτε μέσα σε μια μαύρη τρύπα.

«Κανείς αποστάτης, απ’ τη μοίρα του, δεν γλιτώνει», λέγεται ότι λένε τ’ αφεντικά στις λέσχες τους, όταν σφραγίζουν τέτοιες ιστορίες με ένα παλιό ουίσκυ κι ένα ακριβό πούρο...

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΛΑΚΑ*

Δεν θα πρέπει να περάσει απαρατήρητη η σύμπτωση: την ίδια στιγμή που οι ελληνικές κυριακάτικες εφημερίδες «έπαιζαν» σενάρια εκλογών οι Financial Times σε μακροσκελές τους ρεπορτάζ καλλιεργούσαν την ιδέα της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς, η πίεση για στροφή στον «ρεαλισμό» κλιμακώνεται...

Τι ακριβώς σημαίνει αυτού του τύπου «ρεαλισμός» το γνωρίζει η ελληνική κοινωνία από τους προηγούμενους. Οι Παπανδρέου- Παπαδήμος- Σαμαράς- Βενιζέλος υπηρέτησαν άλλωστε με αυταπάρνηση τις «ρεαλιστικές» συνταγές του ΔΝΤ των Ευρωπαίων δανειστών και των εγχώριων λαμόγιων με τα γνωστά αποτελέσματα.

Αυτόν ακριβώς τον «ρεαλισμό» ζητούν οι δανειστές και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Με άλλα, πιο απλά λόγια, οι αξιοσέβαστοι εταίροι (και πάνω απ όλα δανειστές) δεν έχουν πάψει να ζητούν:

- Ξεπούλημα (όχι πώληση) Δημόσιας περιουσίας (υποδομών και πόρων)

- Εργασιακό μεσαίωνα

- Συνταξιοδοτικό Καιάδα

Για να επιτευχθεί η προσαρμογή της κυβέρνησης στη ρεαλιστική συνταγή οι δανειστές αξιοποιούν την εμπειρία του πεζοδρομίου: Οι κοινοί τοκογλύφοι σπάνε γόνατα και δάκτυλα. 0ι κύριοι των «θεσμών» προκαλούν ασφυξία ρευστότητας. Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα των «εργαλείων» που χρησιμοποιούν οι κάθε λογής τοκογλύφοι είναι κατά κανόνα ο φόβος...

Στην προκειμένη (ελληνική) περίπτωση ο φόβος που δημιουργεί η πιστωτική ασφυξία συνοδεύεται από την «κομψή» και, όχι προς το παρόν, επίσημα διατυπωμένη από τον ΣΥΡΙΖΑ, απειλή των εκλογών.

Οι εισηγήσεις που σύμφωνα με τα ρεπορτάζ των εφημερίδων δέχεται ο πρωθυπουργός για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες έχουν ένα προφανή στόχο: Την εσωκομματική σιωπή έτσι ώστε η στροφή στον ρεαλισμό να πραγματοποιηθεί αναίμακτα. Σε περίπτωση δε που αυτή η απειλή δεν πιάσει, οι Financial Times έχουν ήδη θέσει στην κυκλοφορία το σενάριο της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ και τη δημιουργία μιας ρεαλιστικής κυβέρνησης από τα λοιπά της αριστεράς και την υποστύλωσή της με τα πρόθυμα ξόανα του Ποταμιού και άλλων αδέσποτων πρόθυμων (από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) που το μόνο πολιτικό πιστοποιητικό που τους απέμεινε είναι ο γερμανοτσολιαδισμός...

Απέναντι στις ασφυκτικές πιέσεις και τα σχέδια που εξυφαίνονται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αναζητά (μάταια) έναν έντιμο—για τη χώρα και την αξιοπρεπή πολιτική της επιβίωση- συμβιβασμό. Ωστόσο, οι δανειστές απαιτούν κάτι περισσότερο από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ: Να αυτο...ευνουχιστεί πετώντας από πάνω του κάθε τι που θυμίζει την αριστερή του φυσιογνωμία.

Ενδεχομένως, η «ρεαλιστική προσέγγιση» να είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να διασφαλίσει την εξουσία για τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε δεν θα είναι η πρώτη φορά που ιδέες και ιδεολογίες καίγονται στο βωμό του ρεαλισμού...

 *Πηγή: topontiki.gr

ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΑΝ ΟΙ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΥΞΗ ΧΡΥΣΟΥ  

Κ. ΙΓΓΛΕΖΗ: «ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗN ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ; H KYBΕΡΝΗΣΗ ‘Η Η ELDORADO GOLD;»  

Πρωτοφανή απρόκλητη επίθεση από «αγανακτισμένους» μεταλλωρύχους και δυνάμεις της αστυνομίας και των ΜΑΤ δέχονται από το πρωί κάτοικοι της Χαλκιδικής που πραγματοποιούν ειρηνική διαδήλωση αντιδρώντας στην εξόρυξη χρυσού από την “Eldorado Gold”.

Συγκεκριμένα, οι κάτοικοι που είχαν προγραμματίσει σήμερα πορεία στις Σκουριές έχουν έρθει αντιμέτωποι με εργαζομένους της Ελληνικός Χρυσός στο Χοντρό Δέντρο οι οποίοι τους επιτέθηκαν με πέτρες, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν ήδη 4 άτομα. "Απαράδεκτη" χαρακτηρίζουν τη στάση της αστυνομίας οι κάτοικοι, καταγγέλλοντας πως όχι μόνο επιτρέπουν στους μεταλλωρύχους να επιτίθενται στους κατοίκους αλλά και πως σε συνεργασία με τους εργαζομένους της Ελληνικός Χρυσός, δυνάμεις της αστυνομίας χτυπούν τους κατοίκους και τους επιτίθενται με δακρυγόνα.

Θύμα της επίθεσης της αστυνομίας με δακρυγόνα εναντίον των κατοίκων ήταν και η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κατερίνα Ιγγλέζη η οποία μιλώντας στο ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο», τόνισε:

«Αυτό που συνέβη είναι πρωτοφανές! Τα ΜΑΤ, όχι μόνο επέτρεψαν στους μεταλλωρύχους, που είχαν προφανείς άγριες διαθέσεις, να φθάσουν στο σημείο της συγκέντρωσης των κατοίκων, αλλά συνασπίστηκαν μαζί τους! Η αστυνομία επιτέθηκε εναντίον των κατοίκων μαζί με τους μεταλλωρύχους της Eldorado Gold. Καταγγέλλω τους υπεύθυνους της Αστυνομίας, Μανωλά και Μαντουβάκη, για αυτό. Αυτή η απαράδεκτη κατάσταση δεν  στρέφεται μόνο εναντίον των κατοίκων της Χαλκιδικής και του κινήματος εναντίον της ολέθριας εξόρυξης. Εκθέτει την ίδια την κυβέρνηση. Ποιος ελέγχει την αστυνομία; Η κυβέρνηση ή η Eldorado Gold; Ο κόσμος εδώ είναι απογοητευμένος. Δεν περίμενε ότι θα του ρίχνουν χημικά, όταν διαδηλώνει, και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ».  

Αξίζει να σημειωθεί πως είναι η τρίτη συνεχόμενη φορά που σε προγραμματισμένη πορεία του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, οι εργαζόμενοι της εταιρίας οργανώνουν αντισυγκέντρωση.

Όλα ξεκίνησαν λίγο πριν τις 10 το πρωί όταν εργαζόμενοι της Ελληνικός Χρυσός ανέβηκε στο λόφο στο Χοντρό Δέντρο και άρχισε να πετάει πέτρες προς τους κατοίκους. Μισή περίπου ώρα αργότερα, μεταλλωρύχοι σε μία ξαφνική επίθεση έριξαν πέτρες και ξύλα στους κατοίκους και χτυπήσανε άσχημα κάποιους από τους αυτούς, ενώ, όπως καταγγέλλουν οι κάτοικοι, οι αστυνομικές δυνάμεις όχι απλά δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να τους σταματήσουν, αλλά χτυπούσαν κι εκείνοι τους κατοίκους. Για αρκετή ώρα ακόμη συνεχίζονταν οι απανωτές επιθέσεις των δυνάμεων της αστυνομίας με δακρυγόνα εναντίον των κατοίκων, ενώ πίσω από την αστυνομία και οι μεταλλωρύχοι πετούσαν πέτρες και καδρόνια εναντίον των κατοίκων που διαδήλώναν και βρίσκοντουσαν εγκλωβισμένοι.

Την πορεία στις Σκουριές διοργανώνουν σήμερα οι επιτροπές αγώνα Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού με αίτημα να σταματήσει τώρα η καταστροφή στο βουνό Κάκαβος και να απαλλαγούν οι διωκόμενοι. Σε σχετική ανακοίνωσή τους αναφέρεται:

"Πέρα και πάνω απ΄ τη νομιμότητα ή την παρανομία, τα επικοινωνιακά και χρηματιστηριακά παιχνίδια, την πολιτική βούληση και τις καλές ή κακές προθέσεις, αυτό που τελικά μένει είναι ότι ο τόπος μας συνεχίζει να καταστρέφεται με γρήγορους ρυθμούς. Πέρα από κάθε τι άλλο, αυτό που έχει σημασία είναι ότι η Ελληνικός Χρυσός προσπαθεί να εκβιάσει και να δημιουργήσει τετελεσμένα, θυσιάζοντας, μέρα με τη μέρα, τον τόπο μας.

Η Ελληνικός Χρυσός, σε κατάσταση φρενίτιδας, έχει εντατικοποιήσει τον τελευταίο καιρό τις εργασίες της στις Σκουριές, μετατρέποντας το βουνό σε σεληνιακό τοπίο. Με δεδομένη την αδυναμία της εταιρείας να απαντήσει ουσιαστικά στις καταγγελίες, στις εκθέσεις επιθεωρητών περιβάλλοντος, στα στοιχεία φοροαποφυγής της μητρικής Eldorado Gold, καταφεύγει στην προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων καταστάσεων.

Ταυτόχρονα, χρησιμοποιεί τους εργαζομένους της ως προμετωπίδα της επικοινωνιακής της στρατηγικής. Είναι η τρίτη συνεχόμενη φορά που σε προγραμματισμένη πορεία του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, οι εργαζόμενοι οργανώνουν αντισυγκέντρωση. Η πάγια αυτή τακτική είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, και οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η εταιρεία επιδιώκει την κοινωνική ένταση. Η πολιτεία οφείλει να διαφυλάξει το δικαίωμα των πολιτών στη διαμαρτυρία, δεν επιτρέπεται όμως σε καμία περίπτωση να αδρανεί απέναντι στις αποφάσεις της εταιρείας να ωθεί τους εργαζόμενους στη διοργάνωση αντισυγκεντρώσεων.

Με δεδομένη την καταστροφή που συντελείται στο βουνό και την ανεπίστρεπτη κατάσταση που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, το μήνυμά μας προς την κυβέρνηση είναι σαφές: δεν υπάρχει χρόνος για συζητήσεις, παλινδρομήσεις και αναποφασιστικότητα. Μόνο οι πράξεις μετράνε και η υλοποίηση των δεσμεύσεων και αυτές θέλουμε να δούμε. Η κυβέρνηση οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι η καθυστέρηση της δεν την αφήνει απλώς εκτεθειμένη σχετικά με τις δεσμεύσεις της, αλλά επιτρέπει τη συνέχιση της καταστροφής μιας ολόκληρης περιοχής.

Ένας τόπος καταστρέφεται 350 συναγωνιστές μας διώκονται. Αυτό το έργο πρέπει να σταματήσει. Αφήστε τον τόπο να ανασάνει. Πορεία στις 5 Απριλίου στις Σκουριές".

Κυριακή 5 Απριλίου 2015

Ανακοίνωση εξέδωσε τη Δευτέρα (6/4)  η Οργάνωση Μελών (ΟΜ) ΣΥΡΙΖΑ Χαλκιδικής σχετικά με τη στάση που κράτησε η αστυνομία. Ολόκληρη η ανακοίνωση έχει ως εξής:

ΣΥΡΙΖΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ: ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ

" Το επιχειρησιακό σχέδιο της ΕΛΑΣ είχε για άλλη μια φορά στόχο το κίνημα. Οι υπάλληλοι της Eldorado όχι μόνο δεν εμποδίστηκαν στο να προσεγγίσουν το σημείο της προαναγγελθείσας συγκέντρωσης, αλλά αφέθηκαν και ανενόχλητοι να επιτεθούν με πέτρες και καδρόνια στον συγκεντρωμένο κόσμο. Όταν οι υπάλληλοι, σε συνεργασία με την αστυνομία, επιτέθηκαν στους κατοίκους, οι αστυνομικές δυνάμεις εξαπέλυσαν επίθεση με χημικά και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης κατά των πολιτών του κινήματος.

Για την κατάσταση που δημιουργήθηκε, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη οφείλει να αναλάβει τις δικές του ευθύνες και να αποδώσει ευθύνες όπου αλλού υπάρχουν.

Καλούμε την κυβέρνηση:

- Να αντικαταστήσει ΑΜΕΣΑ τον αστυνομικό διευθυντή Χαλκιδικής και τον επι κεφαλής αξιωματικό της σημερινής επιχείρησης

- Να πληροφορήσει την κοινωνία της Χαλκιδικής για τους λόγους που επιβάλλουν την καθυστέρηση έκδοσης απόφασης για το μέλλον της εταιρίας

- Να δώσει ΑΜΕΣΑ εντολή παύσης των εργασιών στις Σκουριές, μέχρι την έκδοση της οριστικής απόφασής της.

Τονίζουμε, ότι τόσο οι παρανομίες της εταιρείας, όσο και η καταστροφή που επιφέρουν οι δραστηριότητές της, έχουν τεκμηριωθεί. Πρέπει να δοθεί άμεσα λύση στο πρόβλημα, γιατί οι καθυστερήσεις και οι κωλυσιεργίες προκαλούν αφενός μη αντιστρέψιμες καταστροφές στο περιβάλλον και αφετέρου εντείνουν τις κοινωνικές ταραχές εξυπηρετώντας μόνο την εταιρεία που αυτό είναι πάγια τακτική της.

Όσοι δε, επενδύουν στην ένταση και την πολεμική, προσδοκώντας το όποιο πολιτικό όφελος, σε βάρος του κινήματος, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του, θα αποτύχουν.

Η κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η Ν.Ε ΣΥΡΙΖΑ Χαλκιδικής, έχουν τοποθετηθεί και έχουν ταυτόσημη και ξεκάθαρη θέση στο θέμα της εξόρυξης χρυσού. Ήρθε η ώρα να υλοποιήσουμε τις δεσμεύσεις μας προς την κοινωνία της Χαλκιδικής. "

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

OΙ ΛΕΞΕΙΣ, ΟΙ ΕΝΝΟΙΕΣ ΚΑΙ Η ΤΑΞΙΚΗ ΑΒΥΣΣΟΣ ΠΟΥ ΧΩΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

Οι ιδιωτικοποιήσεις ως στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού ήδη από τη δεκαετία του ’80 δεν ήταν παρά η αναζήτηση διεξόδου από την κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου.

Η λέξη με­ταρ­ρύθ­μι­ση κυ­ριαρ­χεί στην ει­δη­σε­ο­γρα­φία και στον δη­μό­σιο πο­λι­τι­κό λόγο των τε­λευ­ταί­ων ετών. «Με­ταρ­ρυθ­μί­σεις» ονο­μά­στη­κε το σύ­νο­λο των μνη­μο­νια­κών πο­λι­τι­κών που έχουν δια­λύ­σει βα­σι­κές υπο­δο­μές του κρά­τους, έχουν κα­ταρ­γή­σει στοι­χειώ­δη κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα κι έχουν απα­ξιώ­σει το σύ­νο­λο των αξιών και των πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων, δη­μό­σιων και ιδιω­τι­κών, κι­νη­τών και ακι­νή­των, υλι­κών και άυλων. Δη­λα­δή, το σύ­νο­λο των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων. Με­ταρ­ρυθ­μί­σεις ονο­μά­ζει και η κυ­βέρ­νη­ση όλα τα μέτρα, εντός και εκτός προ­ε­κλο­γι­κού της προ­γράμ­μα­τος, που υπο­βάλ­λει στους δα­νει­στές ως προ­α­παι­τού­με­να για μια συμ­φω­νία άρσης του χρη­μα­το­δο­τι­κού απο­κλει­σμού.

Εδώ υπάρ­χει πρό­βλη­μα κώ­δι­κα επι­κοι­νω­νί­ας, γλώσ­σας, εν­νοιών που χρη­σι­μο­ποιούν δυ­νά­μεις που, κατά τεκ­μή­ριο, τις χω­ρί­ζει τα­ξι­κή άβυσ­σος.

Όταν οι «τα­λι­μπάν» του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού που κυ­ριαρ­χούν στις τά­ξεις των δα­νει­στών μι­λούν για «με­ταρ­ρυθ­μί­σεις», μι­λούν για έναν ρι­ζι­κό με­τα­σχη­μα­τι­σμό του κρά­τους, της κοι­νω­νί­ας και των πα­ρα­γω­γι­κών σχέ­σε­ων υπέρ του κε­φα­λαί­ου, και δη του σκλη­ρού πυ­ρή­να του, του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού, εν ονό­μα­τι του οποί­ου άλ­λω­στε προ­κλή­θη­κε και η κρίση χρέ­ους. Το να κα­τα­στή­σει, λοι­πόν, μια κυ­βέρ­νη­ση κοι­νω­νι­κής σω­τη­ρί­ας συμ­βα­τή τη με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κή της ατζέ­ντα με την αντί­στοι­χη ατζέ­ντα των δα­νει­στών και της ευ­ρω­κρα­τί­ας απο­τε­λεί πο­λι­τι­κό άθλο. Και μά­λι­στα όχι και πολύ ρε­α­λι­στι­κό. 

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πεδίο της αβυσ­σα­λέ­ας αντί­θε­σης ανά­με­σα στο με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό πνεύ­μα της μιας και της άλλης πλευ­ράς είναι η δη­μό­σια πε­ριου­σία.  

ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις ως στρα­τη­γι­κή «αξιο­ποί­η­σης» δεν ήταν μια πα­ρε­μπί­πτου­σα ανά­γκη για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση των έκτα­κτων, μνη­μο­νια­κών δη­μο­σιο­νο­μι­κών ανα­γκών, και ιδιαί­τε­ρα της εξό­φλη­σης του χρέ­ους. Είναι μια στρα­τη­γι­κή που προ­ϋ­πάρ­χει των μνη­μο­νί­ων του­λά­χι­στον τρεις δε­κα­ε­τί­ες. Σε με­γά­λο βαθμό είχε εν­σω­μα­τω­θεί θε­σμι­κά στην «κα­νο­νι­κή» δια­δι­κα­σία επι­τή­ρη­σης των χωρών της ΕΕ λόγω υπερ­βο­λι­κού ελ­λείμ­μα­τος. Και, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, μέσω της κοι­νο­τι­κής νο­μο­θε­σί­ας αντα­γω­νι­σμού, απα­γό­ρευ­σης των κρα­τι­κών ενι­σχύ­σε­ων και απε­λευ­θέ­ρω­σης των αγο­ρών, προ­κά­λε­σε τε­ρα­τώ­δεις «απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις», με εμ­βλη­μα­τι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα στην Ελ­λά­δα τον αφα­νι­σμό της Ολυ­μπια­κής, την αρ­πα­γή του ΟΤΕ από την κατά 32% κρα­τι­κή Deutsche Telekom ή το ενερ­γεια­κό σκάν­δα­λο των Energa και Hellas Power. 

Τα μνη­μό­νια κα­τέ­στη­σαν αυτή τη στρα­τη­γι­κή ολο­κλη­ρω­τι­κή. Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις απο­τέ­λε­σαν μία από τις συ­νι­στώ­σες της «εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης» που δεν ήταν πα­ρά­πλευ­ρη απώ­λεια, αλλά σκό­πι­μη και δια­κη­ρυγ­μέ­νη πο­λι­τι­κή με δυο δια­κε­κρι­μέ­νους στό­χους: μια εξευ­τε­λι­στι­κά χα­μη­λή τιμή ερ­γα­τι­κής δύ­να­μης και μια εξευ­τε­λι­στι­κή απα­ξί­ω­ση της δη­μό­σιας και ιδιω­τι­κής πε­ριου­σί­ας της χώρας, ώστε να κα­τα­στεί πάμ­φθη­νο και πα­νεύ­κο­λο το με­γά­λο πλιά­τσι­κο. Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις ως στρα­τη­γι­κή του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού ήδη από τη δε­κα­ε­τία του ’80 δεν ήταν παρά η ανα­ζή­τη­ση διε­ξό­δου από την κρίση υπερ­συσ­σώ­ρευ­σης του κε­φα­λαί­ου. Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις με όρους μνη­μο­νί­ου πρό­σθε­σαν σ’ αυτή τη μα­κρό­χρο­νη στρα­τη­γι­κή του κε­φα­λαί­ου χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά αποι­κιο­ποί­η­σης της χώρας. Γι’ αυτό και το ΤΑΙ­ΠΕΔ συ­γκρο­τή­θη­κε εξ αρχής ως τα­μείο εμπράγ­μα­της εγ­γυο­δο­σί­ας υπέρ των δα­νει­στών. 

ΤΑ ΘΟΛΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Τι προ­βάλ­λε­ται ως αντί­πο­δας στην τέ­τοιου τύπου «αξιο­ποί­η­ση» της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας της χώρας; Ποιος είναι ο με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κός αντί­λο­γος της Αρι­στε­ράς στην αποι­κιο­ποί­η­ση; Στο προ­ε­κλο­γι­κό πρό­γραμ­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ οι ανα­φο­ρές είναι φει­δω­λές: «Ανα­πτυ­ξια­κή αξιο­ποί­η­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας αντί για τις μνη­μο­νια­κές ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και την εκ­ποί­η­ση αντί πι­να­κί­ου φακής… Προ­στα­σία και αξιο­ποί­η­ση, όχι ξε­πού­λη­μα… Το Δη­μό­σιο θα ασκή­σει πλή­ρως τα ιδιο­κτη­σια­κά του δι­καιώ­μα­τα στις ανα­κε­φα­λαιο­ποι­η­μέ­νες με κρα­τι­κό χρήμα τρά­πε­ζες». 

Στις προ­γραμ­μα­τι­κές δη­λώ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης οι ανα­φο­ρές έγι­ναν λίγο πιο συ­γκε­κρι­μέ­νες και με βα­σι­κούς άξο­νες τους εξής: 1) κατά πε­ρί­πτω­ση εξέ­τα­ση κάθε πρό­τα­σης αξιο­ποί­η­σης της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας με κρι­τή­ρια το σε­βα­σμό της ερ­γα­τι­κής και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής νο­μο­θε­σί­ας και το δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον, 2) μη πα­ρα­χώ­ρη­ση δι­κτύ­ων και υπο­δο­μών που απο­τε­λούν εθνι­κό κε­φά­λαιο, 3) κί­νη­τρα για ξένες επεν­δύ­σεις, δια­κρα­τι­κές συμ­φω­νί­ες και ανα­πτυ­ξια­κές κοι­νο­πρα­ξί­ες με συμ­με­το­χή του Δη­μο­σί­ου, 4) όχι ξε­πού­λη­μα, αλλά αξιο­ποί­η­ση του φυ­σι­κού και ορυ­κτού πλού­του, 5) Τα­μείο Εθνι­κού Πλού­του και Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης στο οποίο θα ει­σφέ­ρο­νται έσοδα από αξιο­ποί­η­ση (με πα­ρα­χώ­ρη­ση και όχι πώ­λη­ση) ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας και από την εκ­με­τάλ­λευ­ση του ορυ­κτού πλού­του. 

Το μόνο νο­μο­θε­τι­κό δε­δο­μέ­νο που έχου­με μέχρι στιγ­μής από την κυ­βέρ­νη­ση είναι η απορ­ρό­φη­ση της ΕΤΑΔ και της Πα­ρά­κτιο Μέ­τω­πο από το ΤΑΙ­ΠΕΔ που θα εξε­λι­χθεί σε φορέα αξιο­ποί­η­σης της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας υπέρ κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης και κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής. Έχου­με, όμως, εν­δεί­ξεις ότι στη με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κή λίστα που υπο­βλή­θη­κε στο Brussels Group πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η πρό­βλε­ψη για έσοδα 1,5 δισ. από απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις και με κα­το­νο­μα­ζό­με­νες πηγές τον ΟΔΙΕ, τον ΟΛΠ και τα 14 πε­ρι­φε­ρεια­κά αε­ρο­δρό­μια. Πα­ρό­τι πρό­κει­ται για ήδη δρο­μο­λο­γη­μέ­νες ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις για τις οποί­ες έχει δια­τυ­πω­θεί η δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή δέ­σμευ­ση ένα­ντι των δα­νει­στών ότι δεν θα ακυ­ρω­θούν, αξί­ζει να ση­μειώ­σου­με ότι οι δύο –ΟΛΠ και αε­ρο­δρό­μια– αφο­ρούν εξ ορι­σμού στρα­τη­γι­κού χα­ρα­κτή­ρα υπο­δο­μές και δί­κτυα. Δυο ακόμη αμ­φι­λε­γό­με­νες εν­δεί­ξεις για τις κυ­βερ­νη­τι­κές προ­θέ­σεις απο­τε­λούν η επαμ­φο­τε­ρί­ζου­σα θέση στο θέμα της επέν­δυ­σης του χρυ­σού στη Χαλ­κι­δι­κή, αλλά πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο η το­πο­θέ­τη­ση του Π. Καμ­μέ­νου υπέρ μιας συ­νεκ­με­τάλ­λευ­σης των υδρο­γο­ναν­θρά­κων του Αι­γαί­ου με τις ΗΠΑ. Αλλά και η προ­βο­λή του ΟΤΕ ως εξαι­ρε­τι­κού πα­ρα­δείγ­μα­τος καλής συ­νερ­γα­σί­ας από κο­ρυ­φαία κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη θο­λώ­νει το τοπίο, πα­ρό­τι πρό­κει­ται για χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή πε­ρί­πτω­ση ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης με… επα­να­κρα­τι­κο­ποί­η­ση, αλλά με αλ­λα­γή κρά­τους-ιδιο­κτή­τη. Αυτό, άλ­λω­στε, απο­τε­λεί χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή τάση στις χώρες του κα­πι­τα­λι­στι­κού «Βορρά». Πα­ρό­τι επι­βάλ­λουν γε­νι­κή εκ­ποί­η­ση των φι­λέ­των του δη­μο­σί­ου τομέα στις πε­ρι­φε­ρεια­κές χώρες, κρα­τούν για τις ίδιες το προ­νό­μιο του άμε­σου ή έμ­με­σου κρα­τι­κού ελέγ­χου στους στρα­τη­γι­κούς το­μείς των ενερ­γεια­κών, επι­κοι­νω­νια­κών κα με­τα­φο­ρι­κών δι­κτύ­ων. Αυτό δίνει στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις που επι­βάλ­λο­νται στην κα­πι­τα­λι­στι­κή πε­ρι­φέ­ρεια έναν ακόμη πιο εξό­φθαλ­μο ιμπε­ρια­λι­στι­κό, νε­ο­α­ποι­κια­κό χα­ρα­κτή­ρα. 

ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ

Το πρό­βλη­μα με τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις δεν είναι ούτε το ύψος του τι­μή­μα­τος που μπο­ρεί να επι­τευ­χθεί για ένα δη­μό­σιο πε­ριου­σια­κό στοι­χείο, ούτε ο συμ­βο­λι­σμός του στοι­χεί­ου αυτού, ούτε η νο­μι­κή μορφή της με­τα­βί­βα­σης –πώ­λη­ση ή πα­ρα­χώ­ρη­ση. Θα μπο­ρού­σε κα­νείς να απο­δε­χθεί, για πα­ρά­δειγ­μα, ότι το κρά­τος δεν χρειά­ζε­ται τα χι­λιά­δες διά­σπαρ­τα μι­κρής αξίας ακί­νη­τα που έχουν πε­ριέλ­θει με διά­φο­ρους τρό­πους στην κα­το­χή του και δεν μπο­ρούν να αξιο­ποι­η­θούν ως δη­μό­σιες ή κοι­νω­φε­λείς υπο­δο­μές. Αν πρό­κει­ται να προ­σθέ­σουν κάτι αξιό­λο­γο στον κου­μπα­ρά της κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής, καλώς να πέ­σουν. Όταν, όμως, προ­βάλ­λε­ται ως πρό­ταγ­μα μια φι­λο­λαϊ­κή πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση μιας οι­κο­νο­μί­ας κυ­ριο­λε­κτι­κά ισο­πε­δω­μέ­νης και μοι­ραία στρε­βλω­μέ­νης από τη μα­ζι­κή «υπη­ρε­σιο­ποί­η­σή» της, με τσα­κι­σμέ­νη βιο­μη­χα­νι­κή ρα­χο­κο­κα­λιά, χωρίς στοι­χειώ­δη δια­τρο­φι­κή αυ­τάρ­κεια, χωρίς εξα­γω­γι­κή δυ­να­μι­κή, είναι αυ­το­χει­ρία η πα­ραί­τη­ση από τον δη­μό­σιο έλεγ­χο στρα­τη­γι­κών πόρων, υπο­δο­μών και δι­κτύ­ων. Είναι απί­θα­νο να σχε­διά­σει κα­νείς πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση με τα αε­ρο­δρό­μια σε γερ­μα­νι­κά χέρια, τα τρένα σε γαλ­λι­κά, τα λι­μά­νια σε κι­νε­ζι­κά, τα ενερ­γεια­κά δί­κτυα σε ιτα­λι­κά, τα κοι­τά­σμα­τα σε αμε­ρι­κα­νι­κά ή ισ­ραη­λι­νά. Το απο­τέ­λε­σμα θα είναι η με­τα­τρο­πή της πα­ρα­γω­γι­κής βάσης της χώρας σε πα­ρα­κο­λού­θη­μα άλλων, και μά­λι­στα αντα­γω­νι­στι­κών, «εθνι­κών σχε­δί­ων». 

Ακόμη και μια κεϊν­σια­νής έμπνευ­σης επι­χεί­ρη­ση ανά­τα­ξης της οι­κο­νο­μί­ας, είναι αδύ­να­τη χωρίς μια επι­θε­τι­κή πο­λι­τι­κή δη­μο­σί­ων επεν­δύ­σε­ων, με πρώτη ύλη την ήδη υπάρ­χου­σα δη­μό­σια πε­ριου­σία. Έστω κι αν η αξιο­ποί­η­σή της, στις υπάρ­χου­σες συν­θή­κες τα­μεια­κής ασφυ­ξί­ας, απαι­τεί ένα γε­ω­πο­λι­τι­κά κα­λο­ζυ­γι­σμέ­νο μίγμα δια­κρα­τι­κών συ­νερ­γα­σιών και επεν­δυ­τι­κών κοι­νο­πρα­ξιών. 

Το ερώ­τη­μα είναι αν ακόμη κι αυτό το μίγμα δη­μό­σιων και ξένων επεν­δύ­σε­ων είναι δυ­να­τό να πε­ρά­σει από τη στενή κρη­σά­ρα των «θε­σμών». Οι οποί­οι συχνά λει­τουρ­γούν πιο πολύ ως θλι­βε­ροί ντί­λερ των «εθνι­κών πρω­τα­θλη­τών» τους, παρά ως εκ­φρα­στές κά­ποιου κοι­νού «ευ­ρω­παϊ­κού σχε­δί­ου».  

Πηγή: rproject.gr

Στο «κόκκινο» εξακολουθεί να βρίσκεται η ΑΝΕΚ, η οποία συνέχισε να καταγράφει και πέρυσι ζημιές- έστω και μειωμένες- ενώ συνεχίζει τις προσπάθειες η διοίκησή της να πετύχει συμφωνία με τις τράπεζες για αναδιάρθρωση του μακροπρόθεσμου δανεισμού της.

Ακόμα, φαίνεται ότι είναι άγνωστες οι επιπτώσεις, που θα προκαλέσει στην εταιρεία η τραγωδία του «Norman Atlantic» καθώς μπορεί η διοίκηση της ΑΝΕΚ να θεωρεί ότι η ασφαλιστική κάλυψη είναι επαρκής και δεν θα προκληθούν σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις, ωστόσο, στην έκθεσή τους οι ορκωτοί λογιστές σημειώνουν ότι:

«Το συμβάν, που είναι καλυμμένο ασφαλιστικά από διεθνή αλληλοασφαλιστικό συνεταιρισμό, βρίσκεται ακόμη στο στάδιο των ερευνών και κατά συνέπεια υφίσταται εύλογη αβεβαιότητα ως προς την εξέλιξή του και τις ενδεχόμενες επιπτώσεις του στις οικονομικές καταστάσεις του Ομίλου».

Επίσης, οι ορκωτοί λογιστές στις παρατηρήσεις τους εμφανίζονται επιφυλακτικοί «για την ικανότητα του Ομίλου να συνεχίσει απρόσκοπτα τη δραστηριότητά του» αναφέροντας χαρακτηριστικά τα εξής:

«Το κεφάλαιο κίνησης του Ομίλου είναι αρνητικό κατά 263,2 εκατ. ευρώ, η κεφαλαιακή επάρκεια του Ομίλου έχει επιδεινωθεί σημαντικά (…) ενώ παράλληλα υφίστανται ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις προς το προσωπικό και τρίτους. Τα παραπάνω γεγονότα και οι γενικότερες δυσμενείς συνθήκες στην οικονομία υποδηλώνουν την ύπαρξη ουσιώδους αβεβαιότητας για την ικανότητα του Ομίλου να συνεχίσει απρόσκοπτα τη δραστηριότητά του»

Πάντως, οι ορκωτοί λογιστές σημειώνουν, θετικά, τις κινήσεις, που κάνει η διοίκηση της χανιώτικης εταιρείας για να αποφύγει τις «συμπληγάδες», οι οποίες είναι οι εξής:

1.    Βρίσκεται σε επαφές με τις δανείστριες τράπεζες προκειμένου να συμφωνηθεί αναδιάρθρωση των όρων αποπληρωμής του συνόλου του μακροπρόθεσμου δανεισμού. Οι σχετικές συζητήσεις βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο και εκτιμάται ότι σύντομα θα επιτευχθεί συμφωνία για την αναδιάρθρωση των δανείων με την οποία θα ενισχυθεί η ρευστότητα της Εταιρείας λόγω μετατόπισης των πληρωμών δόσεων σε μεταγενέστερο χρόνο, παράτασης του χρόνου αποπληρωμής και μείωσης του χρηματοοικονομικού κόστους.
2.    Για την ενίσχυση του κεφαλαίου κίνησης έχει ήδη προβεί σε μια σειρά ενεργειών, όπως ο περαιτέρω περιορισμός του λειτουργικού κόστους μέσω αναδιάταξης του στόλου, αποδρομολογήσεων πλοίων κ.λπ., η ρύθμιση φορολογικών και εμπορικών υποχρεώσεων σε μεταγενέστερο χρόνο  και η σχεδιαζόμενη πώληση πλοίων.
3.    Επίκειται σύγκληση έκτακτης Γενικής Συνέλευσης με θέμα ημερησίας διατάξεως την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου
Επίσης, όπως σημειώνεται στον ισολογισμό για το 2014 της ΑΝΕΚ «η παρατηρούμενη συγκράτηση των τιμών των καυσίμων σε αρκετά χαμηλότερα επίπεδα σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, εφόσον διατηρηθεί, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για σημαντική μείωση του λειτουργικού κόστους για τη χρήση 2015»

Στην διαμόρφωση θετικού περιβάλλοντος προσμετρούνται ακόμα τα εξής:

•    Μετά τη πώληση των πλοίων «ΣΟΦΟΚΛΗΣ Β.» και «ΛΕΥΚΑ ΟΡΗ» το 2014 και τη μείωση του δανεισμού, η διοίκηση του Ομίλου εκτιμά ότι σύντομα θα επιτευχθεί συμφωνία με τις δανείστριες τράπεζες σχετικά με την αναδιάρθρωση των μακροπρόθεσμων δανείων, γεγονός που θα έχει θετική επίπτωση στα χρηματοοικονομικά αποτελέσματα.
•    Οι θεσμικές αλλαγές των τελευταίων ετών που έχουν συμβάλει στην επίλυση μερικών προβλημάτων του κλάδου της ακτοπλοΐας.

«Ωστόσο μια σειρά από αιτήματα σχετικά με την αναμόρφωση του θεσμικού πλαισίου που παραμένουν εκκρεμή (π.χ. μείωση Φ.Π.Α., κατάργηση μη ανταποδοτικών τελών υπέρ τρίτων, επιδοτήσεις εργοδοτικών εισφορών κ.λπ.) θα μπορούσαν να συμβάλλουν ουσιαστικά στην ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας του κλάδου», αναφέρεται στον ισολογισμό.

Να σημειωθεί ότι οι μέτοχοι που κατέχουν ποσοστό μεγαλύτερο του 5% επί του συνόλου των δικαιωμάτων ψήφου της Εταιρείας είναι οι εταιρείες «ΒΑΡΜΙΝ ΑΕΒΕ» με 26,52% και η «ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ » με 24,18%.

Τα οικονομικά αποτελέσματα

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΑΝΕΚ το 2014 ο Όμιλος εκτέλεσε 5% λιγότερα δρομολόγια σε σχέση με το 2013 σε όλες τις γραμμές που δραστηριοποιήθηκε.

Συνολικά, την περυσινή χρονιά διακίνησε 1,4 εκατομμύρια επιβάτες έναντι 1,5 εκατ. το 2013, 227 χιλιάδες Ι.Χ. αυτοκίνητα έναντι 241 χιλ. το προηγούμενο έτος και 151 χιλ. φορτηγά έναντι 149 χιλ.

Ο ενοποιημένος κύκλος εργασιών της χρήσης 2014 ανήλθε σε € 169,5 εκατ. έναντι € 178,0 εκατ. το 2013, τα μικτά κέρδη ανήλθαν σε € 25,6 εκατ. έναντι € 23,3 εκατ. και τα κέρδη προ φόρων, χρηματοδοτικών, επενδυτικών αποτελεσμάτων και αποσβέσεων (EBITDA) του Ομίλου διαμορφώθηκαν σε € 10,1 εκατ. το 2014 έναντι € 6,5 εκατ. το 2013.

Τέλος, οι ζημιές μετά από φόρους και δικαιώματα μειοψηφίας διαμορφώθηκαν σε € 17,8 εκατ. έναντι ζημιών € 35,7 εκατ. τη χρήση 2013.

Ο Όμιλος στις 31.12.2014 απασχολούσε ως πληρώματα πλοίων και προσωπικό ξηράς, συνολικά, 787 άτομα.

ΠΗΓΗ: pireas2day.gr