Του Τάσου Αναστασίου από την Αυγή

Η συγκρότηση και οι πρώτες εργασίες της Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους πιστοποιούν την ανάγκη και τη σημασία της ίδρυσής της. Οι τρείς υπογράφοντες που συμμετέχουμε σε αυτήν, εκφράζοντας τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις του κινήματος για τη διαγραφή του χρέους, θεωρούμε ότι είναι αναγκαία μια πρώτη αποτίμηση της λειτουργίας και των εργασιών της η οποία συνιστά και ουσιαστική απάντηση στις ποίκιλες επιθέσεις που δέχτηκε η Επιτροπή αυτό το διάστημα.

Λεωνίδας Βατικιώτης, Σπύρος Μαρκέτος, Άρης Χατζηστεφάνου

Η συγκρότηση της Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους δεν αποτελεί μόνο δικαίωμα της Ελλάδας, αλλά και συμβατική της υποχρέωση. Ο λογιστικός έλεγχος του χρέους είναι υποχρεωτικός για χώρες που βρίσκονται σε πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης, όπως προβλέπει και ο Κανονισμός 472 του 2013 του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ευρωκοινοβουλίου. Επίσης, στη διακήρυξη του ΟΗΕ αναφέρεται ότι «η αποπληρωμή του χρέους δεν μπορεί να αποτρέψει το κράτος από το να παρέχει στους πολίτες του στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα όπως η υγεία ή η παιδεία». Κυρίως όμως αποτέλεσε μια πρώτη νίκη του μαχόμενου εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος, των ριζοσπαστών επιστημόνων και οικονομολόγων και των δυνάμεων που μάχονται για άμεση στάση πληρωμών προς τους πιστωτές και τη διαγραφή του χρέους, ενάντια στην αντιδραστική μνημονιακή πολιτική και τους θεσμούς της Τρόικας (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ).

Η δημιουργία της πυροδότησε αντιδράσεις και άνοιξε ένα κύκλο συζητήσεων στην Αριστερά.

Οι σφοδρές αντιδράσεις από τη μεριά των μνημονιακών και νεομνημονιακών κομμάτων της αντιπολίτευσης (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) και των Μέσων Ενημέρωσης που αποτέλεσαν αιχμή του δόρατος της διαπλοκής, μορφοποιούν και εκφράζουν τα συμφέροντα ισχυρών μονοπωλιακών κύκλων που προωθούν την αδιατάρακτη συμμετοχή στην ΕΕ και στην ευρωζώνη και συνδιαμορφώνουν – όταν δεν υπαγορεύουν – τα μνημονιακά μέτρα της μέχρι τώρα εφαρμοζόμενης κανιβαλικής πολιτικής των κυβερνήσεων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Στους κόλπους των αστικών επιτελείων υπάρχουν δυνάμεις που, για δικούς τους λόγους, τοποθετούνται ευνοϊκά στο ζήτημα της διαγραφής του χρέους, γεγονός το οποίο πιστοποιεί και συμπυκνώνει τόσο η παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας στην εναρκτήρια συνεδρίαση της Επιτροπής όσο και η τοποθέτησή του ότι η διαγραφή του χρέους αποτελεί υποχρέωση «απέναντι στον τόπο και στις γενιές που έρχονται».

Η ίδια η συγκρότηση και δράση της επιτροπής μπορεί να αποτελέσει εργαλείο οικονομικής πολιτικής, χρήσιμο για μια ουσιαστική διαγραφή μεγάλου μέρους του εξωτερικού χρέους για όποια κυβέρνηση κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Μπορεί να αποκαλύψει τα σκοτεινά σημεία της προσφυγής στο Μνημόνιο, το ρόλο και τις διασυνδέσεις με διεθνείς κερδοσκόπους, τις «ταρίφες» της μίζας των ανοικτών τουλάχιστον υποθέσεων σε εξοπλιστικά προγράμματα, σε προμήθειες του Δημοσίου και προμήθειες των νοσοκομείων, ή σε συμμετοχή στα κυκλώματα διαφθοράς εταιρειών από το εξωτερικό αναδεικνύοντας την διεθνή διάσταση της διαφθοράς. Μπορεί να οδηγήσει σε διερεύνηση της διαφθοράς των προγραμμάτων του ΕΣΠΑ, σε δικαστικό έλεγχο των πεπραγμένων του ΤΑΙΠΕΔ, κ.α.

Η συγκρότηση της Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους αποτελεί επομένως μια πρώτη επιτυχία των δυνάμεων που μάχονται για την διαγραφή του δημόσιου χρέους. Ωστόσο, μέτρο αυτής της επιτυχίας θα είναι το ίδιο το έργο της. Η επιτυχία της Επιτροπής και η συμμετοχή μας σε αυτή θα «ολοκληρωθεί» εάν κι εφόσον καταφέρει να αποδείξει την δυνατότητα διαγραφής του δημόσιου χρέους βοηθώντας το εργατικό και λαϊκό κίνημα στον αγώνα του.

Έως τώρα ο ανεξάρτητος χαρακτήρας της επιτροπής, η συμμετοχή επιστημόνων και αγωνιστών από το εξωτερικό που έχουν διακριθεί για την συμβολή τους στην πάλη για μονομερή διαγραφή του χρέους, η συμμετοχή ακόμη και διακεκριμένων εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ ειδικών σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δημοσίου χρέους που έχουν συγκρουστεί με κυβερνήσεις, η εκπεφρασμένη βούληση όλων των συμμετεχόντων για πλήρη διαφάνεια στα ευρήματα και ο ανιδιοτελής – εθελοντικός χαρακτήρας της συμμετοχής όλων των μελών της επιτροπής συνιστούν τις προϋποθέσεις πως ο εν εξελίξει λογιστικός έλεγχος του δημόσιου χρέους θα εξελιχθεί απρόσκοπτα, χωρίς άνωθεν πολιτικές παρεμβάσεις που θα ήθελαν να τον μετατρέψουν σε κολυμβήθρα του Σιλωάμ για την εξυπηρέτηση του χρέους.

Η δική μας συμμετοχή στην Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους μοναδικό σκοπό και δέσμευση έχει να υπηρετήσει την προώθηση του λαϊκού αιτήματος για μονομερή διαγραφή του δημόσιου χρέους. Η συμμετοχή μας κρίνεται επομένως από την προώθηση αυτού ακριβώς του στόχου, όπως αναλυτικά περιγράφεται από την στην διακήρυξη της «Κίνησης για την Διαγραφή του Χρέους Τώρα», της οποίας ενεργά και ιδρυτικά μέλη είμαστε. Εκπροσωπούμε και λογοδοτούμε σε αυτό το πλαίσιο, θεωρώντας τον εαυτό μας «αιρετό και ανακλητό» εκπρόσωπο του αναπτυσσόμενου αυτού κινήματος. Η συμμετοχή μας επίσης εδράζεται στην αυτοπεποίθηση που δημιουργεί το δίκιο των λαϊκών δικαιωμάτων και αναγκών. Αυτοπεποίθηση που μπορεί να αντιμετωπίσει τις υπαρκτές ψευδαισθήσεις απέναντι στη ραγδαία μεταλλασσόμενη κυβερνητική πολιτική ή τους φόβους αφομοίωσης από αυτή. Είναι κοινή και δικαιολογημένη η δυσπιστία προς τις κυβερνήσεις στην Ελλάδα και διεθνώς, οι οποίες, καθώς υποχωρούν από διακηρυγμένους στόχους, σχεδιάζουν ταυτόχρονα και τη μορφή μιας αφομοιώσιμης αντιπολίτευσης στα δικά τους μέτρα.

Με επίγνωση αυτών των δυσκολιών και αντιφάσεων συμμετέχουμε θεωρώντας ότι η συμμετοχή μας στην Επιτροπή πηγάζει από την λαϊκή ανάγκη της μονομερούς διαγραφής του χρέους. Επίσης, εδράζεται στις προϋποθέσεις συμμετοχής στα κέντρα λήψης αποφάσεων όπως αυτές καθορίζονται από το εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Η ίδια εξάλλου η τεκμηρίωση της ανάγκης διαγραφής ενέχει ριζοσπαστικό χαρακτήρα και δεν αποτελεί περιττή πολυτέλεια ή μια συζήτηση μεταξύ τεχνοκρατών περί διαγραμμάτων. Άλλωστε, κανένα μεγάλο βήμα στην ιστορία δεν πραγματοποιήθηκε χωρίς ενδελεχή ανάλυση της κατάστασης που να ακυρώνει την βολική για τις κυρίαρχες τάξεις ερμηνεία της πραγματικότητας και να εξοπλίζει τις λαϊκές δυνάμεις με την δύναμη της αλήθειας.

Σήμερα, αυτή η πρακτική και ανάλυση έρχεται αντιμέτωπη, αμφισβητεί και υπονομεύει τις υποχωρήσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όπως αποτυπώθηκαν σε τρία κορυφαία γεγονότα:

– την υπογραφή της συμφωνίας του Συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης στις 20 Φεβρουαρίου, (όπου «οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την κατηγορηματική τους δέσμευση να τηρήσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές τους πλήρως και εγκαίρως»).

– τη δήλωση από τη Ν. Υόρκη στις 5 Απριλίου, του υπουργού Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη ότι η Ελλάδα θα πληρώσει τις δόσεις στο διηνεκές. Υπενθυμίζουμε ότι ο υπουργός Οικονομικών διαφώνησε με την ανάγκη του λογιστικού ελέγχου, μόλις πρόσφατα κατά την έναρξη των εργασιών της Επιτροπής, όπως είχε διαφωνήσει με την ιδέα του λογιστικού ελέγχου και όταν είχε κυκλοφορήσει το ντοκιμαντέρ Debtocracy, το 2011. Δεν τον ήθελε πάνω κάτω για τους ίδιους λόγους που τον ήθελε το λαϊκό κίνημα. Τέλος,

– την απαράδεκτη πρακτική της αποπληρωμής των δόσεων στο ΔΝΤ (350 εκ. στις 20/3, 458 εκ. στις 9/4, κοκ) κι ευρύτερα της εξυπηρέτησης του χρέους.

Η απόδειξη του παράνομου, απεχθούς, αντισυνταγματικού, κ.α. χαρακτήρα του χρέους δεν θα αποτελέσει μόνο ένα πρώτης τάξης εργαλείο για όποια κυβέρνηση θέλει να προχωρήσει στη μονομερή διαγραφή του, θέτοντάς την προ των ευθυνών της αν δεν το αξιοποιήσει. Επίσης, θα αποκαλύπτει πως η διαγραφή του διευκολύνει ουσιαστικά τη χορήγηση αυξήσεων σε μισθούς και συντάξεις ή την πραγματοποίηση προσλήψεων στην παιδεία και την υγεία. Θα κινητοποιήσει επίσης την κοινωνία κι όσους έχουν συμφέρον από την μονομερή διαγραφή του χρέους καθώς θα αναδεικνύει αξιοποιήσιμα για την λαϊκή πάλη άρθρα του διεθνούς κι εσωτερικού δικαίου που αποτελούν κατακτήσεις του εργατικού κινήματος και συμπυκνώνουν επαναστατικές εξάρσεις της ιστορίας. Επιπλέον θα καταφέρει καίριο πλήγμα στους εκμεταλλευτικούς και καταπιεστικούς μηχανισμούς της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και θα προωθήσει τον παγκόσμιο αγώνα ενάντια στο καταστροφικό καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο σήμερα, στην εποχή της χρηματιστικοποίησης, περισσότερο παρά ποτέ στηρίζεται στην καθυπόταξη των εργαζομένων μέσω των πιστωτικών σχέσεων. Εν κατακλείδι μπορεί να δώσει νέα ώθηση στο κίνημα, ενδυναμώνοντας την αναντικατάστατη λαϊκή, διεθνιστική και μακροχρόνια δράση για τη συνολική διαγραφή του χρέους που είναι αυτή η οποία θα κρίνει τις εξελίξεις.

Πηγή: leonidasvatikiotis.wordpress.com

Του Θανάση Λαμπρόπουλου
Τέσσερεις χιλιάδες μηδέν πενήντα επτά είναι τα εμπορικά ελληνικής πλοιοκτησίας εμπορικά πλοία που αρμενίζουν ανα τους Ωκεανούς του κόσμου μεταφέροντας εμπορεύματα και καύσιμα, και αποκομίζοντας ετσι τεραστια κερδη στους ιδιοκτητες τους  οι οποιοι αν μη τι άλλο οφειλαν να τα επανδρωνουν στην πλειοψηφια τους με ελληνες ναυτικους,οι οποιοι μαλιστα κατά κοινη παγκοσμια ομολογια είναι από τους καλλιτερους του πλανητη.
Και αυτό το οφειλαν οι ελληνες ανα τον κοσμο εφοπλιστες στην Ελληνικη Πολιτεια η οποια χρονια τωρα φροντιζει να μην φορολογουνται ειτε βαρια ειτε και καθολου,ενώ παραλληλα το εκαστοτε επισημο «κουβερνο»,λαμβανει και μετρα τετοια ώστε να εξαφανιζονται και μαλιστα με αμειωτο ρυθμο οι ελληνες ναυτικοι,ολων των ειδικοτητων,και τις θεσεις τους στα χιλιαδες ελληνοκτητα «βαπορια» ολων των τυπων και χωρητικοτητων να προσλαμβανονται τριτοκοσμικοι στην πλειοψηφια τους ναυτικοι.
Επισης ένα άλλο σοβαροτατο στοιχειο το οποιο μαλιστα πρεπει να προσεξει  ιδιαιτερα η νεα συγκυβερνηση Τσιπρα-Καμμενου είναι το γεγονος ότι παρα τα χαριστικα μετρα που απολαμβανουν οι ελληνες πλοιοκτητες στα «βαπορια» τους,που σημειωτεον είναι από τα πιο συγχρονα του κοσμου,δεν κυματιζει στην πλειοψηφια η ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΗ αλλα σημαιες ευκαιριας όπως τα νησια Μαρσαλ,Κευμαν,Μπαχαμες και άλλες τριτοκοσμικες,αφου αν τα 4057 «κομματια» των ελληνοκτητων βαποριων ηταν εγεγραμενα στο Εθνικο νηολογιο δεν θα ειχαμε ουτε έναν ελληνα ναυτικο ανεργο.
Και οι ανεργοι ελληνες ναυτικοι ολων των ειδικοτητων-ακομα και καπεταναιοι-δεν είναι ουτε ενας ουτε δυο αλλα μερικες χιλιαδες που τωρα τις Αγιες μερες του Πασχα είναι ζητημα αν θα «στρωσουν» γιορτινο τραπεζι για τις οικογενειες τους,αφου ακομα και η επισημη Πολιτεια τους εχει ξεχασει δινοντας τους μονο ένα πενιχρο «δωρο» που όμως δεν ξεπερνα τα 400 ευρω.
Είναι ντροπη λοιπον για οσους διαριγνυουν τα ιματια τους ότι αγαπουν την Ελλαδα και τα νησια από οπου ξεκινησαν την εφοπλιστικη τους καριερα να βγαινει το Γραφειο Ευρεσεως Ναυτικης Εργασιας(ΓΕΝΕ) που είναι δημοσια υπηρεσια και να καταγραφει μονο για τον Μαρτιο του τρεχοντος ετους  3.819 ανεργους ελληνες ναυτικους,ενώ την ιδια στιγμη η Πανελληνια Ναυτικη Ομοσπονδια κανει λογο για πανω από 7000 ελληνες ναυτικους καλωντας δε την Κυβερνηση να παρει μετρα υπερ των εναπομειναντων λιγων ελληνων ναυτικων,και ΟΧΙ υπερ των πλοιοκτητων.
Συμφωνα λοιπον με το ΓΕΝΕ αλλα και τις Λιμενικες Αρχες της χωρας,οπου καταφευγουν προκειμενου να βρουν το πολυποθητο «μπαρκο» οι ελληνες ναυτικοι  τον μηνα ΜΑΡΤΙΟ καταγραφησαν ως ΑΝΕΡΓΟΙ 774 ελληνες καπεταναιοι(182 Α ταξης,245 Β ταξης,345 Γ ταξης) 259 μηχανικοι(80 Αταξης,179 Γ ταξης) 134 ανεργοι οικονομικοι αξιωματικοι(34 αρχιλογιστες,44 Α,34Β,22 δοκιμοι)65 Φροντιστες,322 ναυκληροι-αντλιωροι,293 ναυτες,321 ναυτοπαιδες,145 Μηχανοδηγοι,203 καθαριστες,770 θαλαμηπολοι(52 αρχιθαλαμηπολοι,358 Α και Β,360 επικουροι) 292 μαγειροι(20 Αρχιμαγειροι,176 Α,Β,Γ,96 βοηθοι)καθως και 68 Ηλεκτρολογοι,δηλ.κατεγεγραμενοι ΑΝΕΡΓΟΙ ελληνες ναυτικοι μαζι με καποιες άλλες λοιπες ειδικοτητες  3.819.
Και ενώ οι ΑΝΕΡΓΟΙ ψαχνουν για μπαρκο,πληρωνοντας ακομα στους «πιτσικωμηδες» της Ακτη Μιαουλη και των στενων της Τρουμπας έναν ακομα και δυο μισθους από τους πρωτους που θα λαβουν από το μπαρκο που θα τους βρει ο «πρακτορας» του σκοτεινου γραφειου η ακομα και ο υπευθυνος πληρωματων καποιας ναυτιλιακης μικρης η μεγαλης εταιριας,οι απανταχου ελληνες πλοιοκτητες «αβγατησαν» τον στολο τους  κατά 156 «βαπορια» ολων των τυπων,ητοι 23,6 εκατ.τονων,ανεβαζωντας τον αριθμο στα 4.057 πλοια.
Παραλληλα συμφωνα με τα επισημα στοιχεια των Lloyds αλλα και του Committee η συνολικη χωρητικοτητα του στολου των 4.057 πλοιων καταγραφεται στους 314,4 εκατομμυρια τονους,ενώ αυξηθηκε κατά 20 πλοια ο εμπορικος στολος υπο ελληνικη σημαια ανεβαζωντας ετσι τα ελληνικα εμπορικα πλοια σε 839 «κομματια» που η συνολικη χωρητικοτητα τους αγγιζει τους 80,4 εκατ.τονους(περυσι ηταν 76,1 εκατ.τονους).
Να τονισθει ότι αναμεσα στα 4.057 ελληνοκτητα εμπορικα πλοια εχουν συμπεριληφθει όπως δειχνουν τα επισημα στοιχεια και 347 βαπορια διαφορων τυπων που βρισκονται υπο ναυπηγηση ανα τον κοσμο,ενώ πισω από την Ελλαδα βρισκεται η Λιβερια με 739 πλοια,που όμως είναι ελληνικης πλοιοκτησιας,τα νησια Μαρσαλ με 675,η Μαλτα με 606 ο Παναμας με 398,η Κυπρος με 253 πλοια και τελος η Μπαχαμες με 243 που όμως και αυτά όπως και των προηγουμενων χωρων είναι ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΛΟΙΟΚΤΗΣΙΑΣ.
Με αυτά λοιπον τα καταγεγραμενα δεδομενα και με αδιασειστο στοιχειο την πρωτια που καταγραφεται εδώ και παρα πολλα χρονια αλλα και την ΑΝΕΡΓΙΑ που πλητει την αλλοτε μεγαλη ναυτικη οικογενεια τν ελληνων ναυτικων,θα πρεπει να ΕΝΑΝΤΙΩΘΕΙ η Κυβερνηση Τσιπρα-Καμμενου στα οποια νεα αιτηματα των ελληνων εφοπλιστων,ενώ παραλληλα θα πρεπει να τους πεισουν ότι θα πρεπει να επιστρεψουν αν όχι όλα τα πλοια τους στο ΕΘΝΙΚΟ ΝΗΟΛΟΓΙΟ.
Επισης επειδη πολλα δεινα εχουν χτυπησει τελευταια και τους ελληνες ναυτικους που μεχρι προτεινος ηταν μπαρακαρισμενοι σε πλοια της Ακτοπλοιας θα πρεπει ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ο ΥΕΝ θοδωρης Δριτσας να δωσει αμεσα λυσεις ετσι ώστε να μην υπαρχει ουτε ενας ελληνας ναυτικος ΑΠΛΗΡΩΤΟΣ,ΕΝΩ παραλληλα να φροντισει ετσι ώστε τα χρηματα από τις επιδοτησεις των αγονων γραμμων να καταληγουν στα χερια των ναυτικων και ΟΧΙ στις εταιριες,που ουδεις γνωριζει που θα καταληξουν.

ΠΗΓΗ: zougla.gr

Επιστολή στα ελληνικά και σε δύο ακόμη γλώσσες κοινοποίησε η Μαρία-Κατερίνα Νάκη, η αδερφή του αγνοούμενου ανθυποπλοιάρχου που τα ίχνη του αγνοούνται από το πρωί της περασμένης Δευτέρας, στα ανοιχτά του δυτικού Μεξικού.

  Η επιστολή για την υπόθεση εξαφάνισης:

Γεια σας! Το όνομά μου είναι Μαρία-Κατερίνα Νάκη και θα ήθελα να σας ενημερώσω για ένα πολύ σοβαρό θέμα. Ο αδελφός μου ονομάζεται Αναστάσιος Νάκης και είναι ο Έλληνας ανθυποπλοίαρχος που αγνοείται από την Κυριακή 12 Απριλίου 2015, από τις 14:00 (ώρα Μεξικό). Ταξίδευε με πλοίο. Το πλοίο, που ονομάζεται «Ingrid C», είναι ένα πλοίο μεταφοράς χύδην φορτίου, ταξιδεύει υπό τη σημαία των «Marshall Islands» και ανήκει στην εταιρεία EFShipping του Θεόδωρου Ευσταθίου. Η διαδρομή του πλοίου ήταν από τη Σαγκάη της Κίνας προς το Manzanillo του Μεξικό. Υπάρχουν φήμες ότι αυτοκτόνησε, αλλά το γεγονός είναι ότι η αιτία της εξαφάνισής του δεν είναι η αυτοκτονία. Ο αδελφός μου, ο οποίος είναι 22 ετών, έκανε σχέδια για το μέλλον, ένιωθε καλά και δεν είχε κανένα πρόβλημα, είτε προσωπικό ή επαγγελματικό, όπως αποδεικνύεται από την οικογένειά του, τη φίλη του και τους φίλους του. Είναι εξωστρεφής και ο χαρακτήρας του είναι πολύ δυνατός.

Πιστεύουμε ότι είναι σε ένα μέρος όπου δεν μπορεί να επικοινωνήσει. Αν κάποιος γνωρίζει ή έχει δει κάτι, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
My name is Catherine Naki. My brother's name is Anastasios Nakis.

My brother, Anastasios Nakis has been missing since Sunday 12th April 2015 from a merchant vessel in which he was working recently. My brother is a young man 22 years old and he works as a sub-lieutenant.

We were told that it was 2 o'clock in the afternoon - local time of Mexico - when the captain and the crew realised that my brother was missing from the ship. The name of the merchant vessel is ''INGRID C''. It is sailing with the flag of ''Marshall Islands''. The ship belongs to the Greek Naval Company named EF SHIPPING. The owner of the ship is Mr Theodoros Efstathiou. The ship had departured from Shanghai heading to Manzalino, a mexican port.

It is claimed that my brother had committed suicide while the ship was sailing from Shanghai to Mexico but my family and I cannot accept that claim. My brother did not have any so serious reasons to result to such a cruel action onto himself and consequently to hurt my family and me irreparably. He is an extrovert person, he has a strong character and he was planning for his future. Additionally, he was getting on well with his family, his girlfriend, his close friends and even his colleagues. He had also confided nothing negative in his very close friends the recent time. We are totally convinced that my brother is somewhere and he cannot contact with us.

My family and I are desperately begging anyone who knows anything about him, anything at all, to contact with us.

I thank you all very very much.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hola! Me llamo Maria-Katerina Naki y quería informarle para un asunto muy serio. Mi hermano, que se llama Anastasios Nakis, es el subteniente Griego que está ignorado desde el domingo 12 de abril de 2015, desde las 2 de la tarde (hora de Mexico). El viajaba en barco. El barco, cuyo nombre es “Ingrid C”, es un bulk carrier, viaja con la bandera de los “Marshall Islands” y pertenece a la empresa EFShipping de Theodoros Eystathiou. La ruta del barco era desde Shanghai de China hasta Manzanillo de Mexico. Hay rumores que se ha suicidado pero es un hecho que la causa de su desaparición no es un suicidio. Mi hermano, que tiene 22 años, hacía planes para el futuro, se sentía muy bien y no tenía ningún problema ni personal ni profesional, como lo demuestra su familia, su novia y sus amigos. Es extrovertido y su carácter es muy fuerte. Creemos que está en un lugar donde no puede comunicarse. Si alguien sabe o ha visto algo, por favor póngase en contacto con nosotros. Gracias de antemano.

ΠΗΓΗ: zougla.gr

"Ραντεβού" με το λουκέτο δίνει το επόμενο διάστημα η πορθμειακή γραμμή Ρίου – Αντιρρίου, μετά την απόφαση του Κεντρικού Λιμεναρχείου της Πάτρας, σύμφωνα με την οποία όλα τα βαρέα οχήματα πριν επιβιβαστούν στα πορθμεία, θα πρέπει να ζυγίζονται, σύμφωνα με το patrastimes.gr.

Αυτή η φαινομενικά τόσο απλή και λογική εξέλιξη, αποτελεί σύμφωνα με τους εργαζόμενους στην πορθμειακή γραμμή Ρίου – Αντιρρίου, την ταφόπλακα σε μια ήδη  -λόγω γέφυρας- προβληματική κατάσταση.

Αιτία, το γεγονός πως σε καμία από τις προβλήτες του Ρίου δεν υπάρχει ζυγιστήριο, με αποτέλεσμα όλα τα φορτηγά που αποτελούν και το οξυγόνο για τη γραμμή, να είναι υποχρεωμένα να κάνουν διαδρομή 18 χιλιομέτρων κάθε φορά προκειμένου να ζυγιστούν στο λιμάνι της Πάτρας.

Κάτι τέτοιο οδηγεί αυτομάτως τους ιδιοκτήτες των βαρέων οχημάτων, να επιλέγουν την χρήση της γέφυρας, καθώς η δαπάνη και η ταλαιπωρία για κάθε δρομολόγιο, εάν επιλέξουν να κάνουν διαδρομή 18 χιλιομέτρων προκειμένου να ζυγιστούν, ισοσταθμίζει το κόστος της οδικής διέλευσης σε σχέση με αυτό το πορθμείου.

Οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν τους εμπνευστές της απόφασης, πως ουσιαστικά στρέφονται όχι μόνο κατά των δικών τους συμφερόντων, «διαμορφώνοντας μονοπωλιακές καταστάσεις», αλλά και των πολιτών, καθώς εάν το λιμεναρχείο της Πάτρας εμμείνει στην απόφαση, το κλείσιμο της πορθμειακής γραμμής Ρίου – Αντιρρίου θεωρείται βέβαιο, όπως αναφέρεται στο patrastimes.gr.

ΠΗΓΗ: enikos.gr

«Ποιος θα σταματήσει τον κατήφορο αυτής της εταιρείας; Εάν κλείσει η Διώρυγα, θα βρεθούμε προ εκπλήξεως με καταστροφικά αποτελέσματα για το ελληνικό κράτος» προειδοποιούν οι εργαζόμενοι, που ξετυλίγουν με έγγραφα και στοιχεία το «κουβάρι» της υπόθεσης

Κακοδιοίκηση και κακοδιαχείριση, σπατάλη, παράνομες πράξεις κατά των εργαζομένων, πράξεις που δεν αναρτώνται στη «Διαύγεια», μη συντήρηση του καναλιού, με αποτέλεσμα να έχει μειωθεί το ωφέλιμο βύθισμα της Διώρυγας και αρκετά πλοία να μην μπορούν να περάσουν, καθώς και πολλά άλλα καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι στη Διώρυγα της Κορίνθου, ενώ προσφεύγουν στη Δικαιοσύνη και ζητούν να γίνει πλήρης διαχειριστικός έλεγχος στα οικονομικά της εταιρείας, να αποδοθούν ευθύνες και ν’ αλλάξει άμεσα το Δ.Σ. της ΑΕΔΙΚ (Ανώνυμη Εταιρεία Διώρυγας Κορίνθου).

Οι καταγγελίες προέρχονται από το Σωματείο Εργατοτεχνιτών-Ναυτεργατών και Υπαλλήλων της Διώρυγας Κορίνθου, με πρόεδρο τον Τάσο Μούτσο (μηχανολόγο), γενικό γραμματέα τον Θύμιο Χριστοδούλου (ναύτης) και ταμία την Ελένη Καρανοπούλου (υπάλληλο γραφείου).

Το προεδρείο του Σωματείου μίλησε στην «Εφ.Συν.», με έγγραφα και στοιχεία, για τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία πέντε χρόνια στη Διώρυγα. Να σημειωθεί ότι η Α.Ε. Διώρυγας Κορίνθου (ΑΕΔΙΚ) είναι εταιρεία του ευρύτερου δημόσιου τομέα και το σύνολο του μετοχικού της κεφαλαίου ανήκει στο υπουργείο Οικονομικών. Η ιστορία της μακρά και «πονεμένη»...

Το 2001, όταν υπουργός Οικονομικών ήταν ο Γιάννος Παπαντωνίου, την παραχώρησαν να τη διαχειριστεί για 30 χρόνια μια αμερικανική εταιρεία με θυγατρική την «Περίανδρος Α.Ε.». Στην πορεία όμως η μητρική εταιρεία πτώχευσε, κατήγγειλε τη σύμβαση και από το 2010 η εταιρεία πέρασε και πάλι στο ελληνικό Δημόσιο. Στη Διώρυγα κάποτε δούλευαν 215 άτομα, σήμερα οι εργαζόμενοι που έχουν απομείνει είναι μόλις 69. Εχει 12 πλωτά σκάφη, δύο βυθιζόμενες γέφυρες και το κανάλι.

Σύμφωνα με το προεδρείο του Σωματείου, από το 2010 και μετά παρατηρούσαν να γίνονται αλόγιστες δαπάνες και υπερτιμολογήσεις, να συνταξιοδοτούνται εργαζόμενοι, χωρίς να γίνονται νέες προσλήψεις, μάθαιναν για υπέρογκα ποσά που αφορούσαν συντηρήσεις έργων, αλλά την ιδια ώρα καμία συντήρηση δεν έβλεπαν να γίνεται και έτσι ξεκίνησαν τις καταγγελίες, χωρίς ωστόσο να λαμβάνουν καμιά απάντηση από το Δ.Σ. της εταιρείας. Οι εργαζόμενοι σηκώνουν κραυγή διαμαρτυρίας ρωτώντας «ποιος θα σταματήσει τον κατήφορο αυτής της εταιρείας; Εαν κλείσει η Διώρυγα θα βρεθούμε προ εκπλήξεως με καταστροφικά αποτελέσματα για το ελληνικό κράτος».

Το χρονικό μέσα από τα ντοκουμέντα

Ας δούμε όμως αναλυτικά μέσα σ’ αυτά τα πέντε χρόνια τι έχει συμβεί, τι έχουν κάνει οι εργαζόμενοι, τι απαντήσεις έχουν λάβει και πώς έχει διαμορφωθεί σήμερα η κατάσταση.

1. Στις 27 Ιουνίου 2011 το Σωματείο των Εργαζομένων με έγγραφό του προς τον υπουργό Οικονομικών και τον Ελεγκτή Δημόσιας Διοίκησης ενημέρωσε ότι από τον ισολογισμό της ΑΕΔΙΚ για το οικονομικό έτος 2010 τα έσοδα της εταιρείας ανήλθαν στο συνολικό ποσό των 10.425.726 ευρώ (έσοδα διελεύσεων, εγγυητικές επιστολές λόγω καταγγελίας σύμβασης παραχώρησης, υπόλοιπο εκ μεταφοράς οικονομικής χρήσης του οικονομικού έτους 2009, έσοδα από ενοίκια). Από τον ίδιο ισολογισμό προέκυπτε ότι τα έξοδα της ίδιας περιόδου ανήλθαν στο ποσό των 7.345.184 ευρώ.

Ο πρόεδρος του Δ.Σ. που ανέλαβε τον Απρίλιο του 2011 δήλωσε στο Σωματείο ότι η εταιρεία έχει οικονομική στενότητα που καθιστά δύσκολη και αυτήν ακόμα τη λειτουργία της. «Με δεδομένο ότι δεν έχει τελεστεί κανένα μεγάλο έργο στην εταιρεία, η παραπάνω δήλωση του προέδρου του Δ.Σ. μάς δημιουργεί εύλογες ανησυχίες για τον τρόπο διαχείρισης της εταιρείας», σημείωναν οι εργαζόμενοι και ζητούσαν άμεσο διαχειριστικό-οικονομικό έλεγχο των πεπραγμένων της εταιρείας για τη διαπίστωση τυχόν παρεκκλίσεων ή παραβατικών συμπεριφορών και τον καταλογισμό των νόμιμων κυρώσεων σε βάρος των υπευθύνων.

2. Τον Σεπτέμβριο του 2013 το Σωματείο επανήλθε με επιστολή του προς τον Ελεγκτή Δημόσιας Διοίκησης, την οποία κοινοποίησε στα υπουργεία Οικονομικών και Διοικητικής Μεταρρύθμισης και στην οποία ανέφερε ότι σύμφωνα με τον νόμο 3861/2010 η ΑΕΔΙΚ είναι υποχρεωμένη για την ανάρτηση στο διαδίκτυο όλων των περιπτώσεων που αναφέρονται στο άρθρο 2, παρ. 4. Παρά ταύτα τη χρονική περίοδο 2011 έως και τον Σεπτέμβριο του 2013 οι εργαζόμενοι κατέγραψαν μια σειρά απο σοβαρές δράσεις που καμία δεν είχε αναρτηθεί στο «Διαύγεια». Ζητούσαν να γίνει έλεγχος των προμηθειών και των συμβάσεων που έχει κάνει η ΑΕΔΙΚ σε συνδυασμό με το πρόγραμμα «Διαύγεια».

3. Τον ίδιο μήνα ο βουλευτής Κορινθίας της Ν.Δ. Χρίστος Δήμας κατέθεσε αναφορά στη Βουλή προς τους υπουργούς Οικονομικών και Διοικητικής Μεταρρύθμισης με συνημμένη την επιστολή των εργαζομένων.

4. Τον επόμενο μήνα ο τότε υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκος Μητσοτάκης απάντησε στον βουλευτή Χρ. Δήμα, λέγοντας ότι η αναφορά του διαβιβάστηκε στον γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης και στο Σώμα Επιθεωρητών-Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης.

5. Τον Οκτώβριο του 2013 το Σωματείο των Εργαζόμενων με νέα επιστολή προς το υπουργείο Οικονομικών ενημέρωσε ότι σύμφωνα με τον κανονισμό ναυσιπλοΐας και χωρητικότητας που συντάχθηκε το 1972, μια ημέρα την εβδομάδα, η οποία καθορίζεται από την εταιρεία, από τις 6 το πρωί έως τις 8 το βράδυ η Διώρυγα παραμένει κλειστή προκειμένου να γίνονται εργασίες συντήρησης.

Ο πλωτός γερανός «Κένταυρος», ο οποίος πραγματοποιεί τον καθαρισμό της Διώρυγας από τα χώματα, έχει να κάνει συντήρηση πάνω από 18 μήνες, με αποτέλεσμα να έχει μειωθεί το ωφέλιμο βύθισμα της Διώρυγας περί το ένα μέτρο με επακόλουθο πλοία που περνούσαν από τη Διώρυγα να κάνουν τον περίπλου της Πελοποννήσου και η Διώρυγα να στερείται αυτά τα έσοδα.

6. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους απάντησε στον βουλευτή Χρ. Δήμα ο τότε αναπληρωτής Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρας, λέγοντας ότι το υπουργείο Οικονομικών παρακολουθεί το θέμα στα πλαίσια της άσκησης των δικαιωμάτων μετόχου, αλλά και εποπτείας στην ΑΕΔΙΚ Α.Ε., έχει ζητήσει διευκρινίσεις από την ίδια την εταιρεία ενώ έφερε το θέμα και στη Γενική Διεύθυνση Δημοσιονομικών Ελέγχων.

■ Τον Δεκέμβριο του 2013 το Σωματείο ενημέρωσε τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης για το γεγονός ότι οι ναυτικοί της Διώρυγας εντάχθηκαν στο Ενιαίο Μισθολόγιο και πληρώνονται σαν υπάλληλοι γραφείου, κάτι που δεν έχει συμβεί πουθενά αλλού, και χαρακτήριζαν την κίνηση αυτή «αυθαίρετη».

7. Τον Απρίλιο του 2014 το Σωματείο έστειλε επιστολή στον τότε πρωθυπουργό Α. Σαμαρά και τον ενημέρωσε για την τοποθέτηση στο Δ.Σ. της Διώρυγας Κορίνθου του Δ. Καραχάλιου, «εκλεκτού του Τάκη Μπαλτάκου», ως διευθύνοντα συμβούλου. Ανέφεραν επίσης ότι ζήτησαν μαζί του συνάντηση για θέματα της Διώρυγας και όχι μόνο δεν τους δέχτηκε αλλά αποκάλεσε το Δ.Σ. του σωματείου «ποδοσφαιρική ομάδα». Πληροφορούσαν επίσης τον πρωθυπουργό ότι ο Δ. Καραχάλιος έχει πάρει αυτοκίνητο από την υπηρεσία μάρκας Skoda 1600 cc και το έχει στην Αθήνα για προσωπική του χρήση και του ζητούσαν να πάρει μέτρα.

8. Τον Νοέμβριο του 2014 ολοκληρώθηκε το πόρισμα του Σώματος Επιθεωρητών-Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης για τις καταγγελίες του Σωματείου Εργαζόμενων το 2013. Ενα από τα συμπεράσματα ήταν ότι πράγματι δεν είχαν αναρτηθεί όπως θα έπρεπε διάφορες πράξεις και δραστηριότητες της εταιρείας στο «Διαύγεια» γιατί δεν είχε συγκροτηθεί Ομάδα Διοίκησης Εργου, για τις οποίες δραστηριότητες μάλιστα τίθεται θέμα νομιμότητας.

9. Τον Ιανουάριο του 2015 οι εργαζόμενοι κατέθεσαν στον εισαγγελέα Πρωτοδικών Κορίνθου αίτηση βάσει της οποίας η Α.Ε. Διώρυγος Κορίνθου έχει συνάψει ομαδικό συνταξιοδοτικό συμβόλαιο με την Εθνική Ασφαλιστική από το 1980 στο οποίο οι εργαζόμενοι συμμετέχουν κατά 25% μηνιαίως. Στις 28-1-2015 μέλη του Σωματείου πήγαν στα γραφεία της Εθνικής Ασφαλιστικής στην Αθήνα για να ενημερωθούν σχετικά με τις φήμες που ακούγονταν για το συμβόλαιο και έμαθαν ότι υπάρχει καταγγελία του συμβολαίου από τις 12 Δεκεμβρίου 2014 χωρίς οι ιδιοι να έχουν ενημερωθεί. Ο πρόεδρος και ο γενικός γραμματέας του σωματείου υπέβαλαν μήνυση κατά της ΑΕΔΙΚ για υπεξαίρεση. Ζητούν από τον εισαγγελέα να προβεί στις απαραίτητες νομικές ενέργειες και να αποδοθούν κυρώσεις στους υπεύθυνους, καθώς οι εργαζόμενοι στη Διώρυγα, ενώ έχουν πληρώσει τις εισφορές τους δεν έχουν συνταξιοδοτικό συμβόλαιο.

10. Στις 23 Ιανουαρίου του 2015 προσφεύγουν στον εισαγγελέα Αρείου Πάγου και ζητούν να διαταχθεί η διενέργεια λογιστικής πραγματογνωμοσύνης και πλήρης διαχειριστικός οικονομικός έλεγχος των πεπραγμένων της εταιρείας για τη διαπίστωση παραβατικών συμπεριφορών και για τον καταλογισμό των νόμιμων κυρώσεων σε βάρος των υπευθύνων. Πρόσφατα το προεδρείο του σωματείου επισκέφθηκε τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Δ. Μάρδα τον οποίο και ενημέρωσε για όλη αυτή την κατάσταση των τελευταίων 5 ετών και ζήτησε ν’ αλλάξει το Δ.Σ.

11. Πρόσφατα, επίσης, ολοκληρώθηκε το πόρισμα του Ελεγκτή Δημόσιας Διοίκησης σχετικά με τις καταγγελίες που είχαν κάνει οι εργαζόμενοι το 2011. Ανάμεσα στ’ άλλα διαπιστώνει πληρωμές δαπανών δικηγόρου χωρίς δίγραμμες επιταγές, αλλά με κοινές επιταγές και μετρητά, υπερβολικές αμοιβές δικηγόρων (μόνο ένας δικηγόρος έχει αμοιβές για το 2010 746.643 ευρώ), αθεώρητα συμφωνητικά, για συναλλαγές με επιχειρήσεις, τα οποία δεν έχουν κατατεθεί στη ΔΟΥ, ενώ επισημαίνεται ότι ο έλεγχος που έγινε είναι μερικός και υπάρχει επιφύλαξη για γενικό έλεγχο.

πηγη: efsyn.gr

Νίκος Μπογιόπουλος:

Ήταν 15 Απρίλη του 1920, χτες συμπληρώθηκαν 95 χρόνια. Στη χώρα της «ελευθερίας», στις ΗΠΑ, συλλαμβάνονται δύο από τους γνωστότερους ηγέτες του εργατικού κινήματος, οι Ιταλοί εργάτες Νικόλα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι.

    Το «έγκλημά» τους ήταν ότι πρωτοστάτησαν στις απεργιακές κινητοποιήσεις εκείνης της περιόδου και ήσαν πρωτοπόροι οργανωτές των εργατικών συνδικάτων. Η υπόθεσή τους έμελλε να καταγραφεί στα παγκόσμια χρονικά ως υπόδειγμα για το πώς δουλεύουν τα εργαστήρια κατασκευής προβοκατσιών και εγκλήματος.

    Ας τα πάρουμε από την αρχή:

    Η επίσημη κατηγορία που απαγγέλθηκε στους Σάκο και Βαντσέτι δεν είχε φυσικά καμιά σχέση με τις συνδικαλιστικές και τις πολιτικές τους δραστηριότητες. Κατηγορήθηκαν πως δήθεν πήραν μέρος σε ένοπλη ληστεία μιας χρηματαποστολής, που μετέφερε χρήματα για μισθούς στο Σάουθ Μπράιντρι. Κατά τη διάρκεια της ληστείας δολοφονήθηκαν ένας φρουρός της χρηματαποστολής και ο ταμίας της επιχείρησης. Το «αποδεικτικό» στοιχείο, το οποίο η αστυνομία χρησιμοποίησε για να ενοχοποιήσει τους δύο εργάτες, ήταν ένα πιστόλι, που είχε υπό την κατοχή του ο Νικόλα Σάκο, κατά τη στιγμή της σύλληψής του.

    Σημείωση: Η οπλοκατοχή στις ΗΠΑ δεν απαγορευόταν και το να έχει κανείς στ6ην κατοχή του πιστόλι κάθε άλλο παρά ασυνήθιστο ήταν…

    Ο πραγματικός λόγος της σύλληψης των δυο εργατών δεν ήταν άλλος από το γεγονός ότι είχαν «είχαν κόκκινες δραστηριότητες και έπρεπε να πεθάνουν»! Αυτό ήταν το σκεπτικό της θανατικής απόφασης με το οποίο οι Σάκο – Βαντσέτι οδηγήθηκαν στην εκτέλεση.

    Ο πραγματικός λόγος αυτής της πολιτικής δολοφονίας ήταν ότι η αστική τάξη των ΗΠΑ και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι έπρεπε να στείλουν ένα μήνυμα παραδειγματισμού. Βρισκόμαστε σε μια εποχή που οι επαναστατικές εξελίξεις σ' ολόκληρο τον κόσμο, σε συνδυασμό με την ορμητική ανάπτυξη του εργατικού κινήματος μέσα στις ΗΠΑ, προκαλούν πανικό στη κυρίαρχη αμερικανική ελίτ.

    Το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο πρωταγωνιστεί σε έκρηξη του αντισοβιετισμού και του αντικομμουνισμού που αγγίζουν τα όρια της υστερίας. Κάθε συγκέντρωση που υψώνεται κόκκινη σημαία θεωρείται έγκλημα. Αρκεί να φορέσει κανείς κόκκινη γραβάτα ή μαντήλι για να θεωρηθεί ύποπτος… Το αντεργατικό πογκρόμ διώξεων έχει ως συνέπεια χιλιάδες κομμουνιστές και προοδευτικοί πολίτες να ξυλοκοπούνται και να φυλακίζονται.

     Ταυτόχρονα αναπτύσσεται ένα κύμα  προπαγάνδας κατά των νεοφερμένων μεταναστών. Η αστυνομία και οι υπηρεσίες ασφαλείας βλέπουν στους μετανάστες από τις ευρωπαϊκές χώρες τους κύριους υπεύθυνους για τη ραγδαία διάδοση των σοσιαλιστικών ιδεών στην αμερικανική εργατική τάξη.  Οι ιθύνοντες κύκλοι των ΗΠΑ αντιλαμβάνονται ότι οι μετανάστες είναι το «εύκολο θύμα». Τους αποδίδουν όχι μόνο τις «ανατρεπτικές ενέργειες» όπως ονόμαζαν τις απεργίες, αλλά τους αξιοποιούν και για να στρέψουν τους άλλους εργαζόμενους εναντίον των μεταναστών. Ίδιο πάντα το «επιχείρημα»: Αυτοί ευθύνονταν, τάχα, οι μετανάστες, για την ανεργία και την οικονομική κρίση που έπληττε αυτήν την περίοδο τις ΗΠΑ…

    Σε αυτό το κλίμα είναι που στήνεται η υπόθεση Σάκο – Βαντσέτι. Η δικαστική διαδικασία που ακολουθείται είναι μια ασύλληπτη φάρσα. Οι «αυτόπτες μάρτυρες» που προσέρχονται είναι εμφανώς «κατασκευασμένοι» από την αστυνομία. Αν και κανένας τους δεν ήταν παρών την ώρα της ληστείας, εντούτοις όλοι τους «αναγνωρίζουν» τους κατηγορούμενους ως δράστες…

    Από την αρχή κιόλας της δίκης αποκαλύπτεται ότι ένας από τους βασικούς μάρτυρες κατηγορίας είναι εγκληματίας του ποινικού δικαίου που σε συνεννόηση με τον εισαγγελέα δέχεται να ψευδομαρτυρήσει με αντάλλαγμα την αποφυλάκισή του. Κατά τη διάρκεια της δίκης αποκαλύπτεται, επίσης, ότι ο διορισμένος από το δικαστήριο διερμηνέας παραποιεί συστηματικά τα λεγόμενα των δύο κατηγορουμένων, καθώς οι Σάκο και Βαντσέτι δεν ξέρουν καλά αγγλικά.

    Μετά την κατάρριψη όλων των κατηγοριών το μόνο που απομένει είναι να εμφανιστεί ότι το όπλο με το οποίο έγιναν η ληστεία και οι φόνοι είναι του Σάκο. Την μεθόδευση αποκάλυψε αργότερα ο διευθυντής της αστυνομίας της Μασαχουσέτης, κάπτεν Πρόκτορ, ο οποίος κατέθεσε ως εμπειρογνώμων όπλων στη δίκη. Όπως αργότερα ομολόγησε: «Συμφωνήσαμε με τον εισαγγελέα να πω ότι οι σφαίρες που βρέθηκαν στον τόπο της ληστείας προέρχονται κατά πάσα πιθανότητα από το πιστόλι του Νικόλα Σάκο (…)».

    Αυτό φτάνει για να κηρυχτούν οι δύο εργατικοί ηγέτες ένοχοι. Όμως ο δικαστής Θέιχερ, στο «αιτιολογικό» της απόφασης στην πρώτη δίκη του Βαντσέτι, απευθυνόμενους στους ενόρκους είχε αναφερθεί στους πραγματικούς λόγους της καταδίκης, μιλώντας χωρίς περιστροφές: «Ίσως – είχε πει - αυτός ο άντρας να μην έπραξε το έγκλημα για το οποίο κατηγορείται. Είναι όμως ηθικά ένοχος γιατί αποτελεί εχθρό των υπαρχόντων θεσμών της χώρας»…

    Ο αγώνας για την αναθεώρηση της θανατικής απόφασης διαρκεί έξι χρόνια. Εργατικές διαδηλώσεις και επιφανείς προσωπικότητες απ' όλο τον κόσμο στέκουν στο πλευρό των αθώων καταδικασθέντων. Μέχρι που η σκευωρία καταπίπτει ολοκληρωτικά: Τον Νοέμβρη του 1925ο φυλακισμένος για σειρά εγκλημάτων Τσελεστίνο Μαντέιρος στέλνει ένα σημείωμα από τη φυλακή στη διοίκηση της αστυνομίας και στο δικαστήριο της Μασαχουσέτης, όπου γράφει: «Ομολογώ ότι πήρα μέρος στο έγκλημα του Σάουθ Μπράιντρι και ότι οι Σάκο και Βαντσέτι δεν συμμετείχαν».

    Οι μάσκες πέφτουν. Παρά την ομολογίαοι αρχές της Μασαχουσέτης και της Ουάσιγκτον απορρίπτουν το αίτημα για επανάληψη της δίκης. Η απόφαση είχε ληφθεί: Η εκτέλεση θα γίνει και θα γίνει για παραδειγματισμό όλων των εργατών. Οι Σάκο και Βαντσέτι θα εκτελεστούν για να ενοχοποιηθούν όλοι οι εργάτες που σηκώνουν κεφάλι. Θα εκτελεστούν για να ενοχοποιηθούν στο πρόσωπό τους όλοι οι νεοφερμένοι μετανάστες.

    Η τελική πράξη του εγκλήματος εκτυλίσσεται στις 23 Αυγούστου 1927. Οι δύο αγωνιστές του αμερικανικού και του διεθνούς εργατικού κινήματος, ο Νικόλα Σάκο και ο Μπαρτολομέο Βαντσέτι, οδηγήθηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα. Δολοφονήθηκαν γιατί πίστευαν και έλεγαν ότι «η ταξική συνείδηση δεν είναι μια φράση - επινόηση των προπαγανδιστών, αλλά μια αληθινή, ζωτική δύναμη και πως όποιοι νιώθουν τη σημασία της παύουν να είναι υποζύγια και μετατρέπονται σε ανθρώπινες υπάρξεις».

    Καθ' όλη τη διάρκεια της δίκης αλλά και της εξάχρονης φυλάκισής τους αντιμετώπισαν τη σκευωρία με ψηλά το κεφάλι. Εν αναμονή του θανάτου, τέσσερεις μήνες πριν από την εκτέλεση, ο Βαντσέτι, λάτρης του Πουτσίνι και του Δάντη, γράφει: «Αυτή η τελευταία αγωνία ήταν ο θρίαμβός μας. Τα λόγια μας, η ζωή μας, τα βάσανά μας, δεν είναι τίποτα! Η αφαίρεση της ζωής μας, της ζωής ενός καλού τεχνίτη παπουτσιών κι ενός φτωχού υπαίθριου πωλητή ψαριών, τα πάντα!».

    Πενήντα χρόνια αργότερα από την δολοφονία, μόλις το 1977, ο κυβερνήτης της πολιτείας της Μασαχουσέτης, ο Μάικλ Δουκάκης, αναγνώρισε αυτό που ήξερε όλη η ανθρωπότητα: Επιβεβαίωσε ότι ο Σάκο και ο Βαντσέτι «ήταν αθώοι». Πενήντα χρόνια αργότερα…

ΠΗΓΗ: enikos.gr

Του ΒΑΣΙΛΗ ΛΙΟΣΗ*

Μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ η συζήτηση για το προς τα πού το πάει το κυβερνόν κόμμα είναι υπαρκτή στους κόλπους της κομμουνιστικής αριστεράς αλλά και σε εκατομμύρια εργαζόμενους. Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, μπορεί να κάνει τη ρήξη; Το ερώτημα μοιάζει σαφές, αλλά γίνεται καταστροφικά ασαφές, αν δεν προσδιοριστεί η έννοια της ρήξης.  

Η ΡΗΞΗ (ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ)

Η ρήξη δεν είναι έννοια μονοσήμαντη, αλλά προσδιορίζεται κάθε φορά από το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο όπως και από το χρήστη (ή αλλιώς από το ταξικό πρόσημό της). Έτσι, κατά μία εκδοχή ως ρήξη μπορεί να εννοηθεί η αλλαγή του διαχειριστικού παραδείγματος στο πλαίσιο μιας αστικής λογικής. Εντούτοις στο πλαίσιο μιας επαναστατικής λογικής η ρήξη έχει άλλο νόημα. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μερική ρήξη, αν αναφερόμασταν στην εφαρμογή ενός μεταβατικού προγράμματος (προθάλαμου μιας συνολικής κοινωνικής ανατροπής) ή για καθολική ρήξη στην περίπτωση της ίδιας της κοινωνικής επανάστασης. Επομένως, όταν αναφερόμαστε στο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να εξετάσουμε ποιες από τις εκδοχές πρεσβεύει που μόλις παραθέσαμε. Πριν, όμως, από αυτό είναι κομβικής σημασίας και αλληλένδετο με την απάντησή μας η εξέταση της φύσης του ΣΥΡΙΖΑ.  

Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Είναι μάλλον κοινότοπο να πει κάποιος πως τα κόμματα εκπροσωπούν ταξικά συμφέροντα. Τα συμφέροντα αυτά συχνά εκπροσωπούνται στρεβλά, άλλοτε πάλι ένα κόμμα αλλάζει στρατόπεδο και σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί ένα κόμμα να εκπροσωπεί ένα στρώμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ πριν τα εκλογικά του άλματα εκπροσωπούσε κυρίως μια μικροαστική μάζα. Αυτό μπορεί να συναχθεί τόσο από την ταξική ανάλυση της ψήφου όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, όσο και από την πολιτική του διαδρομή (ευαισθησία σε ζητήματα αστικής δημοκρατίας, αλλά πλήρη αποδοχή του ευρωενωσιακού πλαισίου). Επιπλέον, το πρόγραμμά του δεν άφηνε και πολλά περιθώρια για άλλα συμπεράσματα.

Όμως, το μικροαστικό στρώμα βρίσκεται ανάμεσα στις δυο βασικές τάξεις. Η ρευστότητά του, το ύψος του εισοδήματος του που παλινδρομεί, το γεγονός ότι ένα μέρος του αναγκάζεται να επιβιώσει και με ιδία δουλειά και με την κάρπωση υπεραξίας, όλα αυτά δε μας επιτρέπουν να μιλήσουμε για τάξη που θα μπορούσε μάλιστα να παίξει έναν αυτόνομο ιστορικό ρόλο. Αργά ή γρήγορα το στρώμα ή μέρος αυτού και το κόμμα που το εκπροσωπεί θα πάρουν θέση. Ο Πουλαντζάς, αν και ευρωκομμουνιστής έκανε μια εύστοχη παρατήρηση λέγοντας πως «οι ενδιάμεσες τάξεις»  δε δύνανται να έχουν αυτοτελή κόμματα.

Σήμερα, η ταξική σύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ, το πρόγραμμά του και η πρακτική του, δε δημιουργούν κάποια νέα πραγματικότητα. (Πώς μπορεί κανείς να συνάγει συμπέρασμα για την ταξική του σύνθεση; Με έμμεσο τρόπο. Η επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα είναι περιορισμένη). Δίπλα στα τρία κλασικά κριτήρια θα προσθέταμε κι ένα τέταρτο. Αυτό της στήριξης της κυρίαρχης τάξης απέναντι σε ένα κόμμα. Κι εδώ έχουμε ένα γεγονός. Μία πλειάδα αστών δηλώνουν πλέον τη στήριξη της στη νέα κυβέρνηση.

Αν, λοιπόν, τα πράγματα είναι έτσι τότε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κάνει καμία ριζοσπαστική στροφή και να πραγματοποιήσει την πολιτικοοικονομική τομή στην ελληνική κοινωνία. Μήπως, όμως, μπορεί να κάνει την τομή, έστω με όρους διαχειριστικούς;  

ΠΕΡΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ

Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα δεν μπορεί παρά να είναι ακρωτηριασμένη αν έστω κι ακροθιγώς δε δοθεί απάντηση στο γιατί εφαρμόστηκε και εγκαταλείφθηκε το κεϋνσιανό μοντέλο. Όσον αφορά στο γιατί, η απάντηση βρίσκεται στην κρίση του 1929. Η ανάγκη να τονωθεί η ζήτηση, να δοθεί λύση στην πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους, να συγκεντρωθούν κεφάλαια που μόνο το κράτος (συλλογικός καπιταλιστής) μπορούσε να συλλέξει, να δημιουργηθεί ένα καθεστώς κοινωνικής συναίνεσης με το εργατικό κίνημα και να απαντηθεί το παράδειγμα της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν αυτά που καθιέρωσαν τις ιδέες του Κέυνς μεταπολεμικά. Η κρίση του 1973 σήμανε και τον επιθανάτιο ρόγχο του λεγόμενου κράτους πρόνοιας. Προεξάρχουσας της σχολής του Σικάγου, πρόβαλλε στο ιστορικό προσκήνιο το νέο διαχειριστικό μοντέλο: ο νεοφιλελευθερισμός. Η αιτία; Η πτώση του ποσοστού κέρδους. Η απάντηση; Αποκρατικοποιήσεις, επίθεση στα εργατικά εισοδήματα και στο εργατικό κίνημα, φοροαπαλλαγές για το μεγάλο κεφάλαιο και συρρίκνωση των κοινωνικών παροχών.

Επομένως, ο νέος τρόπος διαχείρισης δεν ήταν το απότοκο της σκέψης διεστραμμένων μυαλών αλλά ανάγκη του κεφαλαίου να απαντήσει στην κρίση. Η ανάγκη αυτή δεν έχει εκλείψει.  

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΡΙΖΑ: ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΟ ΛΑΚΤΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΕΟΚΕΫΝΣΙΑΝΙΣΜΟΥ;

Είναι αλήθεια πως τα τελευταία χρόνια προβάλλουν όλο και περισσότερες φωνές που αμφισβητούν τη νεοφιλελεύθερη κυριαρχία. Δεν πρόκειται για διανοητές ή συλλογικότητες ενταγμένες στη μαρξική λογική, ούτε καν στη μαρξίζουσα, αλλά για δυνάμεις που επαγγέλλονται ένα μείγμα διαχείρισης. Ποιες είναι οι βασικές παράμετροι της πρότασής τους;

α) Ασκούν κριτική στον καζινοκαπιταλισμό. Με άλλα λόγια η κριτική τους στη σφαίρα της παραγωγής κι όχι της κυκλοφορίας είναι χλιαρή ή απούσα (Στίγκλιτς, Τουρέν).

β) Προτρέπουν σε μια επανάληψη του «παλιού καλού κεϋνσιανισμού» με την επανεκκίνηση δημόσιων έργων (Κρούγκμαν, Τουρέν).

γ) Κάνουν γενικές επικλήσεις, σχεδόν με τη μορφή έκθεσης ιδεών για κοινωνική πρόνοια, εξάλειψη της φτώχιας  (Ευρωπαίοι Οικονομολόγοι για μια Εναλλακτική Οικονομική Πολιτική στην Ευρώπη).

δ) Συμφωνούν με τη διατήρηση ή επαναφορά του «κράτους πρόνοιας» στην υγεία, παιδεία και τις κοινωνικές παροχές (Γκίντενς).

ε) Θεωρούν πως πρέπει να αμβλυνθούν μέχρι εξαφάνισης οι διαφορές βιοτικού επιπέδου μεταξύ των χωρών (Γκάλμπρεϊθ). Αυτό σημαίνει πως δε λαμβάνουν υπόψη τους το γεγονός ότι η ανισόμετρη ανάπτυξη είναι απαράβατος νόμος στον καπιταλισμό.

Η παραπάνω δέσμη μέτρων δε συνιστά  μία αντιπρόταση στο νεοφιλελευθερισμό. Δεν είναι καν μία επανάληψη του παλιού κεϋνσιανισμού, αφού σε πολιτικό επίπεδο η μεταπολεμική σοσιαλδημοκρατία είχε ακόμη αναφορές στο σοσιαλισμό, ενώ στο οικονομικό επίπεδο πραγματοποιήθηκε ένα εκτεταμένο κύμα κρατικοποιήσεων με μεγάλο τμήμα της βιομηχανίας να ανήκει στον κρατικό τομέα. Πρόκειται για νεοφιλελευθερισμό πασπαλισμένο με ψήγματα κεϋνσιανισμού. Σε μία έκφανση αυτής της «νέας» πρότασης σε πολιτικό επίπεδο, αναφύεται το μείγμα του σοσιαλφιλελευθερισμού στο οποίο  οι ιδέες του φιλελευθερισμού επιχειρείται να συμφιλιωθούν με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Να θυμίσουμε μόνο πως οι ιδέες του φιλελευθερισμού εξέφραζαν τις ιδέες της ανερχόμενης αστικής τάξης την περίοδο της θνήσκουσας φεουδαρχίας με το περίφημο laissez faire. Αυτό το προτεινόμενο μείγμα διαχείρισης στοχεύει στην άρση των αντιφάσεων του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος, αλλά και στην αποφυγή κοινωνικών εντάσεων. Άλλωστε όλα τα διαχειριστικά μοντέλα ποτέ δεν είναι «στεγνές» οικονομικές προτάσεις αλλά αποτελούν συνάμα ένα πολιτικό και ιδεολογικό σχέδιο.  

Η ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ

[1] Σήμερα δεν υπάρχουν οι συνθήκες για να ζήσουμε μια επανάληψη του κεϋνσιανισμού.

[2] Το οικονομικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ απέχει πόρρω από το να χαρακτηριστεί ως κεϋνσιανό (π.χ. θα επανακρατικοποιηθεί ο ΟΤΕ;)

[3] Ακόμη κι αν υπήρχαν οι συνθήκες επανάληψης του λεγόμενου κράτους πρόνοιας, οι κοινωνικές και οικονομικές δομές δε θα μεταβάλλονταν (αυτό από την άλλη δε σημαίνει με κανένα τρόπο και σε καμία περίπτωση πως σήμερα το εργατικό κίνημα δεν πρέπει να παλεύει για μεταρρυθμίσεις βυθιζόμενο σε μία αριστερίστικη αφασία).

[4] Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα δανείζεται από την ιδεολογική τράπεζα διανοητών που η σχέση τους με την επαναστατική κοσμοθεωρία είναι αδύναμη ή και ανύπαρκτη. Όταν η ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ αποκτά κάποια ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά τότε μετατρέπεται σε ένα ουτοπικό σχέδιο γιατί διακηρύσσει ότι θα αλλάξει την ΕΕ. Εν τέλει ενισχύει τα πάγια αστικά φληναφήματα ότι η ΕΟΚ/ΕΕ αποτέλεσε προϊόν ευγενών ιδεών τύπου Ζαν Μονέ αποκρύπτοντας ότι αποτέλεσε και εξακολουθεί να είναι δημιούργημα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων.

*  *  *  *

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μην είναι μια απλή επανάληψη της προηγούμενης κυβέρνησης. Μπορεί να φιλοξενεί μια πανσπερμία ιδεών κάποιες από τις οποίες είναι κομμουνιστογενείς. Μπορεί να μην ταυτίζεται με τη «μεταμοντέρνα» σοσιαλδημοκρατία. Μπορεί μεγάλα τμήματα εργατικά και λαϊκά να τον στηρίζουν. Όμως σε κάθε περίπτωση η διασπορά αυταπατών σχετικά με τη φύση και το ρόλο του μόνο επιζήμια μπορεί να αποβεί για το κίνημα.

Πηγή: prin.gr