Τις ημέρες του ορθόδοξου Πάσχα, στην Ινδία κάπνιζαν οι νεκρικές πυρές για τα δεκάδες χιλιάδες θύματα της πανδημίας. Από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης περίσσεψαν οι διπλωματικές ανακοινώσεις συμπόνιας προς τη χώρα του 1,3 δισεκατομμυρίου ανθρώπων. Όλα αυτά, μέχρι ο Τζο Μπάιντεν να ταχθεί υπέρ της άρσης της πατέντας των εμβολίων για να επιταχυνθούν οι εμβολιασμοί παγκοσμίως. Ξαφνικά, το Βερολίνο ξέχασε τη συμπόνοια και «στύλωσε τα πόδια»: Η φόρμουλα των εμβολίων πρέπει να μείνει ιδιοκτησία των φαρμακευτικών. Των φαρμακευτικών που χρηματοδοτήθηκαν με πακτωλούς κρατικού χρήματος (έως και 97% για το εμβόλιο της AstraZeneca), «τινάζοντας στον αέρα» στη συνέχεια τα συμβόλαια, στο κυνήγι του μέγιστου κέρδους. Των φαρμακευτικών στην υπηρεσία των οποίων τέθηκαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, από ερευνητές και ιδρύματα μέχρι τους θαρραλέους ανθρώπους που συμμετείχαν στις κλινικές δοκιμές. Των φαρμακευτικών που «ρούφηξαν» συσσωρευμένη ανθρώπινη διάνοια για να βγάλουν κατόπιν το εμβόλιο στην «ελεύθερη αγορά» των κρατών. Αφήνοντας δισεκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη να «πνίγονται» στα κύματα της πανδημίας, ακόμα και σε χώρες-παραγωγούς εμβολίων, όπως η Ινδία, που καλύπτει το 60% των αναγκών παγκοσμίως.

Προφανώς, ο Μπάιντεν και οι αρχηγοί κρατών που συντάχθηκαν με την πρότασή του δεν έγιναν ξαφνικά «σοσιαλιστές». Απλώς βλέπουν πιο μακριά από το κοντόθωρο «σήμερα» των φαρμακευτικών μεγαθηρίων. Κατανοούν την ανάγκη μιας πιο αποτελεσματικής διαχείρισης της πανδημίας, ώστε να φουλάρουν οι μηχανές της κερδοφορίας.

Για τον κόσμο της εργασίας, το εμβόλιο αποτελεί αδιαπραγμάτευτα παγκόσμιο κοινωνικό αγαθό, ούτε ιδιοκτησία των φαρμακευτικών, ούτε γεωπολιτικό όπλο στη φαρέτρα των «ανθρωπιστών» ηγετών. Την ώρα που το αυτονόητο μοιάζει τόσο ασύμβατο με το παράλογο του καπιταλισμού, το αίτημα για πλήρη απελευθέρωση των πατεντών και κοινωνικοποίηση της παραγωγής έρχεται στο προσκήνιο.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Αρχίζει και υλοποιείται -όπως όλα δείχνουν - η στρατιωτική συμφωνία Γαλλίας – Ελλάδας, που δεν περιλάμβανε μόνον τα αεροσκάφη Rafale

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι μέσα στον Μάιο θα εφαρμοστεί μία κρυφή (αν όχι κρυφή, ιδιαίτερα …διακριτική) πλευρά της στρατιωτικής συμφωνίας που φαίνεται πως έχει επιτευχθεί ανάμεσα σε Ελλάδα και Γαλλία από το καλοκαίρι του 2020 και με αφορμή το Σύμφωνο Λιβύης – Τουρκίας: Αυτή αφορά την εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδας στις επιχειρήσεις του «Διεθνούς Συνασπισμού» στις χώρες του Σάχελ, στην Αφρική. Πρόκειται για τις χώρες Μάλι, Μπουργκίνα Φάσο, Μαυριτανία, Νίγηρας και Τσάντ. Χώρες που βρίσκονται στο κέντρο της Αφρικής, νότια της ερήμου Σαχάρα και θεωρούνται ο σύνδεσμος ανάμεσα στην υπό-Σαχάριας Αφρικής και της Μεσογείου. Όσον αφορά τον Διεθνή Συνασπισμό αποτελείται από χώρες που έχουν προθυμοποιηθεί να δράσουν στην περιοχή με επικεφαλής την Γαλλία η οποία και έχει ζωτικά συμφέροντα στην κεντρική Αφρική.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Εθνικής Άμυνας στις 7 Απριλίου το θέμα της περαιτέρω εμπλοκής των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στις επιχειρήσεις αυτές, συζητήθηκε σε διυπουργική τηλεδιάσκεψη στην οποία μετείχε και ο Έλληνας ΥΠΕΘΑ Νίκος Παναγιωτόπουλος υπό την προεδρία της Γαλλίδας υπουργού Άμυνας Φλοράνς Παρλί (στην κεντρική φωτογραφία ο Ν. Παναγιωτόπουλος και η Φλ. Παρλί). Παρόντες ήταν οι υπουργοί των χωρών μελών που συμμετέχουν στις επιχειρήσεις στην περιοχή και συναποτελούν την Δύναμη Κρούσης Takuba. Πρόκειται για χώρες όπως η Νορβηγία, η Σουηδία ,η Τσεχία,η Εσθονία η Ουκρανία και η  Πορτογαλία. Επίσης αξιωματούχοι από τον Νίγηρα και το Μάλι.

Στην ανακοίνωση επισημαίνονταν ότι συζητήθηκε «η υποστήριξη των κρατών – μελών της Ε.Ε. και των συμμετεχόντων της «Task Force Takuba» προς τις χώρες της περιοχής Σαχέλ στις επιχειρήσεις εναντίον των Ισλαμιστών εξτρεμιστών, ώστε να διασφαλιστεί η ειρήνη». Μάλιστα τονίστηκε ότι ο Νίκος Παναγιωτόπουλος «ανέδειξε τη σημασία των δράσεων της Ε.Ε. και των κρατών – μελών της καθώς και της «Task Force Takuba» για τη σταθερότητα, την ασφάλεια και την ανάπτυξη στην περιοχή Σαχέλ» και ότι «επεσήμανε ότι η αποσταθεροποίηση της περιοχής επηρεάζει το ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον της Ε.Ε., την θαλάσσια ασφάλεια και δημιουργεί μεταναστευτικά ρεύματα προς την Ευρώπη». Μάλιστα ο Νικος Παναγιωτόπουλος είχε επισημάνει ότι «η έναρξη λειτουργίας ελληνικής πρεσβείας στη Σενεγάλη, υποδηλώνει την σημασία που αποδίδει η Ελλάδα στην περιοχή αυτή καθώς επίσης ότι εξετάζονται δυνατότητες συνεισφοράς σε πρωτοβουλίες και δράσεις της Γαλλίας και άλλων κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ασφάλεια της περιοχής».

Πάντως πρώτη επίσημη νύξη για το θέμα τυχόν ελληνικής στρατιωτικής συμμετοχής στις επιχειρήσεις στην περιοχή του Σάχελ είχε γίνει κατά την διάρκεια της επίσκεψης της υπουργού Άμυνας της Γαλλίας Φλοράνς Παρλί, στην Αθήνα, τον Ιανουάριο. Αν και αντικείμενο της επίσκεψης ήταν η υπογραφή της συμφωνίας για την αγορά των αεροσκαφών τύπου Rafale. Στις συνομιλίες που είχε η Φλοράνς Παρλί με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο στις 25 Ιανουαρίου εκτός από τα ζητήματα που αφορούν τα γαλλικά αεροσκάφη συζητήθηκε το θέμα της αναβάθμισης της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας στην δύναμη που αναπτύσσεται στο Μάλι, υπό γαλλική διοίκηση. Μάλιστα η φημολογία της περιόδου ανέφερε ότι οι πρώτες αναχωρήσεις στελεχών των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων για την περιοχή θα γίνονταν εντός του Μαΐου. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες οι αξιωματικοί που θα μετέβαιναν στο Μάλι θα είχαν ως αντικείμενο την «εκπαίδευση τοπικών δυνάμεων» και όχι πιο ενεργητική εμπλοκή στις επιχειρήσεις.

Σε πολιτικό επίπεδο πάντως η στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης στις επιχειρήσεις στην κεντρική Αφρική φαίνεται ότι εκφράστηκε αρκετούς μήνες νωρίτερα. Με την συμμετοχή του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια στην υπουργική συνάντηση του Διεθνούς Συνασπισμού για το Σάχελ τον Ιούνιο του 2020.

Με βάση την ανακοίνωση που εξέδωσε τότε το ΥΠΕΞ στόχος της συνάντησης ήταν «να συγκεντρώσει τις ενδιαφερόμενες χώρες του Σαχέλ και της ΕΕ, μαζί με διεθνείς οργανισμούς, να ολοκληρώσει το πλαίσιο για τη λειτουργία του συνασπισμού και να υιοθετήσει κοινούς στόχους και δεσμεύσεις». Ο Νίκος Δένδιας εξέφρασε «τη σθεναρή υποστήριξη της Ελλάδας για την ίδρυση του Διεθνούς Συνασπισμού και για τις προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας για επίτευξη σταθερότητας στην περιοχή, η οποία αντιμετωπίζει ενδημικά θέματα ασφάλειας, στάσιμη ανάπτυξη, ανεργία και έλλειψη υποδομών». Μάλιστα ο υπουργός Εξωτερικών θύμισε ότι «η Ελλάδα συμμετέχει στην εκπαιδευτική αποστολή της ΕΕ στο Μάλι από το 2013. Εξέφρασα την προθυμία της χώρας μας να καθιερώσει μια ακόμη πιο ενεργή πολιτική παρουσία στη Δυτική Αφρική, τόσο μέσω της συμμετοχής στην ομάδα εργασίας Takuba όσο και με το άνοιγμα ελληνικής πρεσβείας στη Σενεγάλη.Η Ελλάδα έχει λάβει την απόφαση να αυξήσει το αποτύπωμά της στην ευρύτερη περιοχή, και ιδίως σε σημεία κρίσης, με σκοπό να στηρίξει τις προσπάθειες αποκατάστασης της ειρήνης και της σταθερότητας.

Για το τι πρόκειται να πράξει η ελληνική κυβέρνηση αναμένεται να δοθεί απάντηση στη Βουλή, μια και για το θέμα έχει κατατεθεί ερώτηση από 38 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, με πρώτο υπογράφοντα τον τομεάρχη Εξωτερικών του κόμματος Γιώργο Κατρούγκαλο.

Η κριτική που ασκεί η αξιωματική αντιπολίτευση δεν φαίνεται πάντως να εστιάζει σε αυτή καθεαυτή την εμπλοκή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων αλλά στο γεγονός ότι οι συγκεκριμένες επιχειρήσεις δεν έχουν εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Λες και οι εγκεκριμένες από την Ε.Ε στρατιωτικές επιχειρήσεις (με τις οποίες προφανώς ο ευρωΝΑΤΟικός ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα πρόβλημα) να έχουν λιγότερο… παρεμβατικό –ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα.

Ετσι, όπως αναφέρεται στην Ερώτηση η διαδικασία αυτή «δεν είναι ενταγμένη σε επιχείρηση της ΕΕ, αλλά στη γαλλική επιχείρηση Barkhane που ξεκίνησε το 2014 και έχει ως σκοπό την καταπολέμηση των τρομοκρατικών οργανώσεων που δρουν στην περιοχή. Σε αυτήν συμμετέχουν σήμερα πέραν των γαλλικών, εσθονικές και σουηδικές δυνάμεις. Μάλιστα, σε σχετικά δημοσιεύματα του ξένου τύπου εκφράζεται η έντονη απροθυμία και άρνηση μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών να συνδράμουν στη συγκεκριμένη επιχείρηση με αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων (…) η συγκεκριμένη Ειδική Ομάδα Takuba – σε αντίθεση με την επιχείρηση εκπαίδευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης EUTM- δεν υπάγεται στη διοίκηση διεθνούς οργανισμού στον οποίο συμμετέχει η χώρα». Παράλληλα αναφέρεται πως «σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του ΓΕΕΘΑ η Ελλάδα συμμετέχει ήδη με 2 επιτελείς του Στρατού Ξηράς στην στρατιωτική επιχείρηση εκπαίδευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης EUTM (European Union Training Mission) , πιο συγκεκριμένα στο Επιτελείο MHQ BAMAKO (…).

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Η πρόταση της εκπροσώπου των ΗΠΑ στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου για άρση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας για τα εμβόλια κατά του Covid, παρά το γεγονός ότι χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από πολλές πλευρές, απέχει πολύ από το να λύσει πραγματικά το πρόβλημα που δημιουργούν οι πατέντες σε εμβόλια και φάρμακα. Η διαδικασία συζήτησης με στόχο την ομοφωνία σε έναν διεθνή οργανισμό είναι μακροχρόνια, οι πατέντες κατοχυρώνονται σε εθνικό επίπεδο (και για την Ευρώπη σε επίπεδο Ε.Ε.) και ήδη η πρώτη άρνηση ήρθε από τη Γερμανία διά στόματος Μέρκελ.

Οι χαμηλής ποιότητας και αμφιβόλου αντιληπτικής ικανότητας φιλελεύθεροι στην Ελλάδα λογικά θα στοιχηθούν με κραυγές τύπου «βάστα Μέρκελ», καθώς ο Μητσοτάκης εκτέθηκε μεγαλοπρεπώς σε ανύποπτο χρόνο, μιλώντας απαξιωτικά και χυδαία για το αίτημα της άρσης της πατέντας. Το ότι οι νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί μιλούν λιγότερο ως εκπρόσωποι της κοινωνίας και περισσότερο ως ξεφωνημένοι εκπρόσωποι των εταιρειών, δεν πρέπει ωστόσο να μας κάνει να μεταφράζουμε αυτόματα τις επιθυμίες μας σε πραγματικότητα.

Κι αυτό, γιατί μια πρόταση ελεγχόμενης κατάργησης της πατέντας για τα εμβόλια Covid από την ύπατη εκπρόσωπο των ΗΠΑ στον ΠΟΕ απέχει παρασάγγας από την επίλυση του ζητήματος στο ομοσπονδιακό επίπεδο των ΗΠΑ, εκεί όπου η νομοθεσία για τα πνευματικά δικαιώματα έχει γραφεί από τις ίδιες τις εταιρείες με σκληρό, επίμονο και πανάκριβο λόμπινγκ πολλών δεκαετιών, και δύσκολα θα αλλάξει. Ο Μπάιντεν δεν έγινε κομμουνιστής, έστω και αν τα ελληνικά ΜΜΕ ετοιμάζονται να τον καταγγείλουν ως τέτοιον.

Στην πραγματικότητα η κίνηση των ΗΠΑ να θέσουν στο τραπέζι την άρση των περιορισμών παραγωγής εμβολίων λόγω πνευματικών δικαιωμάτων, έστω και στο επίπεδο της επιτρόπου Katherine Tai, έχει τρείς πλευρές:

Πρώτον την επιδίωξη επαναφοράς των ΗΠΑ σε πρωταγωνιστικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις, μετά την υποχώρηση, την αναδίπλωση και την ανυποληψία της περιόδου Τραμπ. Το να τεθεί η αμερικανική υπερδύναμη στην εμπροσθοφυλακή των δυνάμεων που αναζητούν λύση σε ένα παγκόσμιο πρόβλημα, φαίνεται να επιλέγεται από τη διακυβέρνηση Μπάιντεν ως μορφή επαναφοράς των ΗΠΑ στην παγκόσμια ηγεμονία. Συνολικά τα έργα και οι ημέρες της διακυβέρνησης Μπάιντεν, δείχνουν ότι το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο των ΗΠΑ έλαβε το μάθημά του από την παραφωνία του Τραμπ και οχυρώνεται αναλόγως για να αποφευχθούν μελλοντικά παραστρατήματα.

Δεύτερον, την αναγνώριση ότι πανδημικές εξάρσεις (όπως αυτή στην Ινδία) και οι εκταόμβες θυμάτων που προκαλούν, δεν πρόκειται να αντιμετωπιστούν με τους σημερινούς ρυθμούς εμβολιασμών ανά τον κόσμο. Οι χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου υπολείπονται κατά πολύ της εμβολιαστικής κάλυψης που αρχίζει και επιτυγχάνει ο αναπτυγμένος κόσμος του βόρειου και δυτικού ημισφαιρίου. Ο πληθυσμός τους θα ξεκινήσει να κάνει το εμβόλιο μετά τα μέσα του 2022, ενώ παράλληλα καμιά χώρα δεν έχει την θηριώδη κρατική μηχανή (και λογική) της Κίνας ώστε να μπορεί να περιορίζει την εξάπλωση του ιού εν τη γενέσει του. Το εμβόλιο, στην πράξη, είναι ο μόνος τρόπος να προληφθούν θάνατοι εκατομμυρίων στην Αφρική και στην Ασία. Ειδικά θα χρειαστεί εμβόλιο mRNA που μπορεί να αντιμετωπίσει -σε νέες του εκδόσεις- τυχόν νέες και πιο επικίνδυνες μεταλλάξεις. Η Ινδία είναι σήμα κινδύνου για όλη την ανθρωπότητα, επομένως τα ιερά και τα όσια της παραγωγής με αποκλειστική βάση το κέρδος, μπορούν ίσως, ελεγχόμενα και περιορισμένα, να αμφισβητηθούν. Υπάρχει και η παραγωγή για το κοινό καλό, έστω και αν αυτή έχει πεταχθεί εδώ και δεκαετίες στο πυρ το εξώτερον.

Τρίτον, οι ΗΠΑ επιχειρούν να προλάβουν κυρίως τη Ρωσία αλλά και την Κίνα που κάνουν ήδη εξωτερική πολιτική με την υγειονομική βοήθεια σε τρίτες χώρες. Το ρωσικό εμβόλιο δίνεται προς παρασκευή σε τρίτες, εκτός Ρωσίας χώρες, και το ίδιο αναμένεται να συμβεί με το Κινεζικό. Στη μάχη αυτή, οι ΗΠΑ δεν θέλουν να εμφανιστούν ως κυνικοί θεματοφύλακες των κερδών των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών, έστω και αν τρίζουν τα κόκκαλα του Ρήγκαν και της Θάτσερ.

Φυσικά το αν και το πώς ακριβώς θα προχωρήσει η πρόταση των ΗΠΑ είναι ένα θέμα ανοικτό. Μπορεί να μην προχωρήσει στην πράξη, μπορεί να εκφυλιστεί σε διακανονισμό φθηνότερης τιμής από τις Pfizer και Moderna προς τον Τρίτο Κόσμο, μπορεί να γίνει μαζική πληρωμή mRNA εμβολίων από τις χώρες της Δύσης προς τις φτωχότερες χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, ή μπορεί να υπάρξει μια περιορισμένη αποκέντρωση της παραγωγής, με ελεγχόμενους όρους, στις χώρες που έχουν (ή διατείνονται ότι έχουν) τη δυνατότητα για κάτι τέτοιο (πχ. Ινδία ή Νότια Αφρική). Προς το παρόν, ας αρκεστούμε στο ότι η πρόταση Μπάιντεν αναγνωρίζει μεγαλοπρεπώς το διαφαινόμενο αδιέξοδο στον τρόπο που λειτουργούν τα πράγματα.

Η κατάργηση των πατεντών για τα εμβόλια, παρά το γεγονός ότι είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για εκατομμύρια ανθρώπους, προσκρούει στη γενική αρχή του κέρδους και στη βαθιά θεμελιωμένη στον μετα-κομμουνιστικό κόσμο αντίληψη ότι μόνο ο ιδιωτικός τομέας, υπό την προσδοκία κερδών για τους μετόχους του, μπορεί να προχωρήσει αποτελεσματικά την επιστημονική έρευνα. Στην πραγματικότητα βέβαια, αυτή η αντίληψη δεν είναι τίποτα άλλο παρά δοξασία, καθώς οι ιδιωτικές πολυεθνικές χρησιμοποιούν προηγούμενη γνώση, άφθονους πόρους και ζεστό χρήμα του δημοσίου και της κοινωνίας. Ειδικά η τεχνολογία mRNA έχει πίσω της δεκαετίες ολόκληρες πανεπιστημιακών ερευνών, δημόσιων χρηματοδοτήσεων και ακαδημαϊκού κόπου. Αυτά ενδεχομένως να έχουν μικρή σημασία για τα μαντρόσκυλα του νεοφιλελευθερισμού.

Αυτό που έχει σημασία είναι να επιβεβαιώσουμε για μια ακόμα φορά ότι το καπιταλιστικό κέρδος αργά ή γρήγορα έρχεται σε ασυμβίβαστη αντίθεση με την ιεράρχηση της ανθρώπινης ζωής. Αυτό, ακόμα και αν δεν λέγεται ευθαρσώς, με τη συγκεκριμένη συζήτηση που διεξάγεται διεθνώς, την πρόταση των ΗΠΑ, την αποδοχή του ΠΟΥ κλπ, εννοείται εμμέσως. Η ιστορία της πανδημίας και της αντιμετώπισής της υπογραμμίζει την ανάγκη ενός άλλου συστήματος κοινωνικών σχέσεων με άλλες ιεραρχήσεις, κίνητρα και προτεραιότητες.

πηγη: antapocrisis.gr

Χαιρετίζω όλους τους συναδέλφους ναυτικούς που παλεύουν σε τόσο αντίξοες συνθήκες την εποχή του κορονοϊού ή καλύτερα να πω ότι ταλαιπωρούνται ακόμη περισσότερο στην εποχή του κορονοϊού.

Έχουν γραφτεί χιλιάδες λέξεις για το πόσο επικίνδυνο, δύσκολο και ιδιόμορφο είναι το επάγγελμα του ναυτικού και όλοι μας το έχουμε καταλάβει και νιώσει καλά στο πετσί μας αυτό. Δυστυχώς σε όλα αυτά τα δύσκολα λοιπόν ήρθε να προστεθεί και η κατάσταση με τον κορονοϊό. Μια κατάσταση η οποία ξεπερνάει την εκάστοτε εταιρεία,και η οποία κατάσταση έδειξε για ακόμη μια φορά το πως αντιμετωπίζεται ο ναυτικός.

Ο γολγοθάς ξεκινάει με το μόλις χτυπήσει το τηλέφωνο για μπάρκο. Και λέω γολγοθάς γιατί σα ναυτικός θα κληθείς να ξεκινήσεις από το σπίτι σου για να φτάσεις στο καράβι έχοντας περάσει 40 κύματα, όπως φυσικά και το αντίθετο, να φύγεις δηλαδή από το καράβι για να φτάσεις στο σπίτι σου.

Εάν δε η περιοχή μπάρκου-ξέμπαρκου είναι η Ασία τότε μιλάμε την έκατσες… εάν κιόλας σου κάτσει καμία Σρι Λάνκα τότε είναι που αρχίζεις να σιχτιρίζεις την όλη κατάσταση.

Μιλάμε ότι σου φέρονται στην κυριολεξία σα ζώο, πηγαίνοντας τους ναυτικούς σε κάτι πλοία-κάτεργα με κοινές τουαλέτες περιμένοντας 2,3,4 η και 5 μέρες την πτήση τσάρτερ η οποία θα τους μεταφέρει στις Μαλδίβες και από εκεί στον προορισμό τους. Αλλά και για ξενοδοχείο να μιλήσουμε, είναι κάτι κάτεργα κτήρια ξεχασμένα ξενοδοχεία 40-50 ετών τα οποία σε χώνουν μέσα σε ένα δωμάτιο και δε σε αφήνουν καν να ξεμυτίσεις έξω από αυτά. Κοινώς σαν φυλακή ένα πράγμα. Σου φέρνουν και ένα ινδιάνικο φαγητό και τέλος. Μιλάμε για απίστευτες καταστάσεις εν έτη 2021!

Το ταξίδι δε με τα αεροπλάνα προϋποθέτει -και ανάλογα πάντα την διάρκεια του ταξιδιού και τον προορισμό- ότι θα φοράς και την μάσκα καμία 30αρια ώρες έχοντας πια βγει το κόκαλο πίσω από τα αυτιά από το λαστιχάκι.

Το αστείο είναι ότι σε όλα τα αεροδρόμια βλέπεις το μήνυμα «keep a minimum social distance 1,5 meter» και την ίδια στιγμή σε στοιβάζουν σε λεωφορεία (για εκεί που δεν υπάρχουν φυσούνες) τον έναν πάνω στον άλλον, ενώ μπαίνοντας στο αεροπλάνο αναρωτιέσαι που θα κάτσεις από τον συνωστισμό που υπάρχει. Μιλάμε για την απόλυτη ξεφτίλα.

Η ταλαιπωρία και η κάκιστη συμπεριφορά ως προς τους ναυτικούς δεν έχει όρια, και η εποχή του κορονοϊού απλά ανέδειξε ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τον ναυτικό. Βέβαια ο ναυτικός το γνώριζε αυτό και φώναζε εδώ και χρόνια αλλά οι χαρτογιακάδες έκλειναν τα αυτιά τους. Όχι ότι τώρα δε τα κλείνουν, απλά τώρα ποια δε μπορούν να το σπρώξουν κάτω από το χαλάκι όλο αυτό.

Port state control, IMO, MLC, vetting και όλο αυτό το συναπάντημα που στόχο έχει όχι την βελτίωση των συνθηκών εργασίας του ναυτικού, αλλά την αφαίμαξη και απαξίωση του. Και μπαίνει μετά ο vetting μέσα και σου λέει «ξέρεις, το αυτοκόλλητο IMO ήταν κολλημένο λίγο 5 πόντους πιο πάνω από το επιτρεπτό φάε μια παρατήρηση» ή μπαίνει η MLC και την νοιάζει εάν ο μάγειρας έκοψε κρέας στο μπλε πλαστικό και όχι στο κόκκινο. Νοιάζονται τώρα όλοι αυτοί και καλά για τον ναυτικό όταν οι μισές χώρες εδώ στην Ασία (πέρυσι όλες) είναι κλειστές για τους ναυτικούς, ενώ και η πλειοψηφία αυτών που είναι ανοικτές τους φέρονται πραγματικά σα ζώο.

Όλα είναι για το θεαθήναι και το έχουμε καταλάβει, το φωνάζουμε και συνεχώς αλλά οι γραφιάδες που έχουν πάρει τη ναυτιλία στα χέρια τους κλείνουν επιδεικτικά τα αυτιά τους.

Δυστυχώς ο ναυτικός πέρα των όλων άλλων προβλημάτων έχει πλέον να αντιμετωπίσει τον τελευταίο χρόνο και το τεράστιο πρόβλημα να πάει και να φύγει από το καράβι. Μεγαλύτερο όμως πρόβλημα όλων είναι η υποκρισία που υπάρχει προς το πρόσωπο του. Να είσαι 15 μήνες στο καράβι και να μπαίνει το PSC και ο Βετάς και με περίσσιο θράσος και ύφος να σου κάνει επιθεώρηση… αξία ανεκτίμητη.

Δυστυχώς θα μπορούσαμε να γράφουμε πολλές ώρες για το τι έχει τραβήξει ο ναυτικός τον τελευταίο χρόνο από τις χώρες που μπάρκαρε και ξεμπάρκαρε. Είμαι σίγουρος ότι όλοι έχετε μια περιπέτεια να αναφέρετε.

Καλά ταξίδια εύχομαι σε όλους με υγεία πάνω από όλα και με έξτρα υπομονή από αυτή που ήδη εμείς οι ναυτικοί είχαμε.

Γ.Κ

πηγη: e-nautilia.gr

Οι συχνότερες πνευμονικές εμβολές προκαλούνται από θρόμβους που βρίσκονται στις φλέβες των ποδιών που δεν φαίνονται με το μάτι. Είναι οι λεγόμενες επιστημονικά «θρομβώσεις των εν τω βάθει φλεβών». Έτσι δεν είναι εύκολο να γίνει η διάγνωση της φλεβικής θρόμβωσης των φλεβών των ποδιών.

Ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνους είναι η ακινησία, που κάνει το αίμα να «λιμνάζει».

Σύμφωνα με μελέτη μάλιστα, η πολύωρη ακινησία μπροστά σε μία οθόνη είναι εξίσου επικίνδυνη με τα πολύωρα αεροπορικά ταξίδια, καθώς ενέχει κίνδυνο εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης και πνευμονικής εμβολής.

Ο κίνδυνος αυτός είναι μεγαλύτερος για άνδρες και γυναίκες ηλικίας 40 έως 59 ετών, που είναι ακίνητοι μπροστά στην τηλεόραση ή τον υπολογιστή τους επί 5 ώρες την ημέρα ή περισσότερο.

Εάν ο θρόμβος αποκολληθεί από τη θέση του, μπορεί να φτάσει έως τις αρτηρίες των πνευμόνων, αποφράσσοντας κάποια από αυτές και προκαλώντας πνευμονική εμβολή.

Η πνευμονική εμβολή είναι επείγον ιατρικό περιστατικό, διότι αν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως μπορεί να κοστίσει τη ζωή.

Η νέα πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Οσάκα, στην Ιαπωνία, σε 86.000 εθελοντές.

Οι ερευνητές τους παρακολούθησαν επί 18 χρόνια, διαπιστώνοντας ότι 5 ή περισσότερες ώρες τηλεόραση ή κομπιούτερ την ημέρα διπλασίαζαν τον κίνδυνο εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης και πνευμονικής εμβολής, σε σύγκριση με τις 2,5 ή λιγότερες ώρες την ημέρα.

«Είναι η πρώτη φορά που επιβεβαιώνεται άμεση συσχέτιση ανάμεσα στην παρατεταμένη ακινησία μπροστά σε μία οθόνη και την θανατηφόρο πνευμονική εμβολή», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Τόρου Σιρακάουα, από το Τμήμα Κοινωνικής Ιατρικής του πανεπιστημίου.

Για να μειωθεί ο κίνδυνος, οι ειδικοί συνιστούν να υιοθετούν όσοι διάγουν καθιστική ζωή τις ίδιες συμβουλές που συνιστώνται σε όσους κάνουν πολύωρα αεροπορικά ταξίδια.

Με άλλα λόγια, θα πρέπει να σηκώνονται από την καρέκλα τους κάθε μισή ώρα για να περπατάνε ένα-δύο λεπτά, να κινούν συνέχεια τα πόδια τους όσο κάθονται, να πίνουν άφθονα υγρά (κυρίως νερό και φυσικούς χυμούς χωρίς ζάχαρη) και να αποφεύγουν το αλκοόλ.

πηγη: onmed.gr

«Αποστολή στοιχείων απεργίας» έχει τίτλο το έγγραφο του υπουργείου Εσωτερικών, με την ένδειξη «εξαιρετικά επείγον».

Το υπουργείο δείχνει… ενδιαφέρον να συγκεντρώσει τα σχετικά στοιχεία.

Προσέξτε τη φρασεολογία και τις λεπτομέρειες (ολόκληρο το έγγραφο στο τέλος του κειμένου):

«Ενόψει της εξαγγελθείσας από την ΑΔΕΔΥ 24ωρης απεργιακής κινητοποίησης την 6ηΜαΐου2021, παρακαλούμε να αποστείλετε άμεσα και το αργότερο μέχρι την 7η Μαΐου 2021,το σύνολο των υπηρετούντων υπαλλήλων, τον αριθμό και το ποσοστό των απεργούντων με βάση τους συνημμένους πίνακες.

Τα στοιχεία αυτά να αποσταλούν στην Υπηρεσία μας (ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ) με e-mail στο (…) ως εξής:

1.Τα στοιχεία των Υπουργείωνκαι με φροντίδα αυτών τα στοιχεία των εποπτευμένων από αυτά φορέων (ως συνημμένος πίνακας 1).

2.Τα στοιχεία των Ανεξάρτητων Αρχών (ως συνημμένος πίνακας 2).

3.Τα στοιχεία των Αποκεντρωμένων Διοικήσεωνκαι με φροντίδα αυτών τα στοιχεία των εποπτευμένων από αυτές νομικών προσώπωνκαι των ΟΤΑ α ́και β’ βαθμού(ως συνημμένος πίνακας 3).

Επειδή έχουν παρατηρηθεί καθυστερήσεις ή και μη ανταπόκριση των υπηρεσιών στην οδηγίατης παρούσας εγκυκλίου, τα Υπουργεία, οι Ανεξάρτητες Αρχές και οι Αποκεντρωμένες Διοικήσεις παρακαλούνται όπως προβούν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την αποστολή του συνόλουτων ζητούμενων στοιχείων στο Υπουργείο Εσωτερικών άμεσα και σε κάθε περίπτωση εντός της οριζόμενης προθεσμίαςπροκειμένου η Υπηρεσία μας να διαθέτει αξιόπιστα στοιχεία».

πηγη: imerodromos.gr

Η συνέλευση των μετόχων στις 20 του μήνα, όπου ο «εθνικός επενδυτής» έχει εξασφαλισμένη πλειοψηφία, καλείται να επικυρώσει την πρωτοφανή αλλαγή στο καταστατικό της εταιρείας. Το Δημόσιο δεν θα ορίζει πια την πλειοψηφία των μελών του Δ.Σ., ενώ εξοστρακίζονται οι εκπρόσωποι των εργαζoμένων. Από τον «τορπιλισμό» της πώλησης του 50,1% το 2019 στην... αδάπανη άλωση

Ύποπτη σιγή ιχθύος τηρεί εδώ και μια εβδομάδα η κυβέρνηση για την κραυγαλέα μεθόδευση της διοίκησης των ΕΛΠΕ –με τη συναίνεση της διορισμένης από την ίδια πλειοψηφίας της– να περάσει ο όμιλος στον πλήρη έλεγχο του Σ. Λάτση, μέσω της κατάργησης του δικαιώματος του κράτους να ορίζει 7 από τα 13 μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου και να καταργηθεί η εκπροσώπηση των εργαζομένων, όπως ισχύει από τότε που συγχωνεύτηκαν τα ΕΛΠΕ με την Πετρόλα.

Αν ολοκληρωθεί αυτή η μεθόδευση, που οι εργαζόμενοι των ΕΛΠΕ και η αντιπολίτευση καταγγέλλουν ως «οικονομικό και πολιτικό έγκλημα», ο Ομιλος Λάτση, μέσω της Paneuropean Oil & Industrial Holdings που σήμερα κατέχει το 47% των μετοχών στον δεύτερο (μετά τη ΔΕΗ) μεγαλύτερο ενεργειακό όμιλο της χώρας και έναν από τους μεγαλύτερους στη Νοτιανατολική Ευρώπη, αποκτά τον πλήρη έλεγχό του, χωρίς να χρειαστεί να δαπανήσει ούτε ευρώ. Απλώς και μόνο γιατί η κυβέρνηση της Ν.Δ. αποφάσισε να του τον δωρίσει… πασχαλιάτικα.

Το ναυάγιο της πώλησης

Η εξέλιξη αυτή φωτίζει τώρα καλύτερα γιατί η Paneuropean του Ομίλου Λάτση έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να υπονομεύσει και να οδηγήσει σε αποτυχία τελικά, τον Απρίλιο του 2019, τον διαγωνισμό για την από κοινού με το Δημόσιο (ΤΑΙΠΕΔ) πώληση του 50,1% των ΕΛΠΕ, με στόχο την εξασφάλιση εσόδων αποκρατικοποίησης 500 εκατ. ευρώ, όπως είχαν επιβάλει οι δανειστές στο πλαίσιο του 3ου Μνημονίου. Βάσει της συμφωνίας των δυο βασικών μετόχων των ΕΛΠΕ τον Απρίλιο του 2018, η Paneuropean του Σ. Λάτση θα πωλούσε το 30,1% και το ΤΑΙΠΕΔ το 20% (από το 35,5% που κατέχει).

Ωστόσο, αποδεικνύεται ότι η Paneuropean όχι απλώς δεν ήθελε και δεν είχε σκοπό να πουλήσει οσοδήποτε από το μερίδιό της στα ΕΛΠΕ, που άλλωστε ήταν ενεχυριασμένο έναντι δανείων εκατοντάδων εκατομμυρίων, αλλά επεδίωκε και περίμενε «καλύτερες πολιτικές συνθήκες», ώστε να περάσουν τα ΕΛΠΕ αδάπανα στα χέρια της. Η τωρινή μεθόδευση «δωρεάς» του διοικητικού ελέγχου των ΕΛΠΕ στον Ομιλο Λάτση επιβεβαιώνει το σενάριο, σύμφωνα με το οποίο στην επόμενη φάση το ΤΑΙΠΕΔ θα υποχρεωθεί να πουλήσει όλο ή μέρος του ποσοστού του, αποξενώνοντας πλήρως την ελληνική κοινωνία από τεράστιας αξίας δημόσια περιουσία. Αλλωστε, τα ΕΛΠΕ παραμένουν στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων του ΤΑΙΠΕΔ, έστω και με μη προσδιορισμένο ακόμη ποσοτικά στόχο.

Η κυβερνητική σιγή για τη νέα μεθόδευση προδίδει πολιτική συνενοχή. Παρά τις ηχηρές καταγγελίες των εργαζομένων στα ΕΛΠΕ ήδη από τη Μεγάλη Πέμπτη, όταν έγινε γνωστή η πρωτοφανής πρωτοβουλία της διοίκησης των ΕΛΠΕ, ουδείς από τους συναρμόδιους υπουργούς θέλησε να διαταράξει την πασχαλινή ανάπαυλα, βοηθούσης και της πλειονότητας των ΜΜΕ που ενταφίασαν το θέμα σε κλίμα επιτάφιας κατάνυξης και… αναστάσιμης ευωχίας.

Το παράδοξο και πρωτοφανές (εκ πρώτης όψεως μόνο, αφού η κυβέρνηση έχει προσφέρει πάμπολλα δείγματα αφοσίωσης και εξυπηρέτησης του «εθνικού επενδυτή», του Ομίλου Λάτση, ιδιαίτερα στην περίπτωση του Ελληνικού) είναι ότι η απεμπόληση των συμφερόντων του Δημοσίου στον μεγαλύτερο πετρελαϊκό όμιλο της χώρας δρομολογείται μέσω μιας απλής αλλαγής καταστατικού της εταιρείας, που καλείται να επικυρώσει η έκτακτη γενική συνέλευση των μετόχων στις 20 Μαΐου.

Με δεδομένο ότι ο Ομιλος Λάτση, μέσω της Paneuropean, αύξησε το 2020 το ποσοστό του στα ΕΛΠΕ στο 47%, με τη συμμαχία έστω και μικρού μέρους των Ελλήνων και ξένων ιδιωτών που κατέχουν το υπόλοιπο 17% των μετοχών, μπορεί να κάνει «περίπατο» στη συνέλευση για τις αλλαγές που τον ευνοούν, ακόμη και στην απίθανη περίπτωση που το Δημόσιο, μέσω του ΤΑΙΠΕΔ που κατέχει το 35,5%, θελήσει να αντιταχθεί στη δρομολογούμενη αλλαγή καταστατικού.

Τι αφορά, τυπικά, η επίμαχη αλλαγή; Με το ισχύον εδώ και σχεδόν δυο δεκαετίες σύστημα, από τα 13 μέλη του Δ.Σ. των ΕΛΠΕ τα εφτά τα όριζε το Δημόσιο, τα δύο η Paneuropean του Ομίλου Λάτση, άλλα δύο ήταν εκπρόσωποι των υπόλοιπων μετόχων και δύο ήταν εκπρόσωποι των εργαζομένων που εκλέγονταν με καθολική ψηφοφορία. Η προτεινόμενη αλλαγή του άρθρου 20 του καταστατικού των ΕΛΠΕ προβλέπει ότι στο εξής «το Διοικητικό Συμβούλιο αποτελείται από έντεκα (11) μέλη τα οποία εκλέγονται στο σύνολό τους από τη Γενική Συνέλευση των μετόχων, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 4548/2018, και τα οποία διακρίνονται σε εκτελεστικά, μη εκτελεστικά και ανεξάρτητα μη εκτελεστικά μέλη.

Τα ανεξάρτητα μη εκτελεστικά μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου δεν υπολείπονται του ενός τρίτου (1/3) του συνολικού αριθμού των μελών του και αν προκύψει κλάσμα, στρογγυλοποιείται στον αμέσως εγγύτερο ακέραιο αριθμό».

Τι θα κάνει το ΤΑΙΠΕΔ στη Γ.Σ. της 20/5;

Αν υποθέσουμε ότι μέχρι τις 20 Μαΐου, οπότε έχει οριστεί η γενική συνέλευση των μετόχων των ΕΛΠΕ (με ηλεκτρονικά μέσα), δεν μεσολαβήσει καμιά κυβερνητική αντίδραση, καμιά δήλωση ή παρέμβαση, στο όνομα της «εταιρικής αυτονομίας», το ερώτημα που προκύπτει είναι: Τι θα κάνει ο εκπρόσωπος του Δημοσίου, δηλαδή του ΤΑΙΠΕΔ, που έχει το 35,5%, στη συνέλευση; Θα υπερψηφίσει την εισήγηση του Δ.Σ. για τον νέο τρόπο εκλογής των μελών του Δ.Σ.; Εχει την εξουσιοδότηση να ψηφίσει την κατάργηση του προνομίου του Δημοσίου να ορίζει την πλειοψηφία των μελών του Δ.Σ. στα ΕΛΠΕ; Κι αν το κάνει τελικά, εγείρονται ερωτήματα απιστίας εις βάρος του Δημοσίου;

Εξωφρενική λαθροχειρία για αποκλεισμό Δημοσίου & εργαζομένων

Η προτεινόμενη αλλαγή γίνεται με πρόσχημα την εναρμόνιση με τους αναμορφωμένους κανόνες εταιρικής διακυβέρνησης των Ανωνύμων Εταιρειών (Ν. 4706/2020), συμπεριλαμβανομένης της ενισχυμένης εκπροσώπησης των γυναικών (με την πρόβλεψη ελάχιστης ποσόστωσης 25%), στο όνομα της οποίας εξοστρακίζονται οι εργαζόμενοι! Με αυτή την εξωφρενική λαθροχειρία μεθοδεύεται ο αποκλεισμός και του Δημοσίου και των εργαζομένων από τη διακυβέρνηση της εταιρείας υπέρ Λάτση.

Υπάρχουν κι άλλες «ύποπτες» αλλαγές στο καταστατικό και στον «εταιρικό μετασχηματισμό» των ΕΛΠΕ που δρομολογεί η κυβέρνηση υπέρ του προσφιλούς της εθνικού επενδυτή, αλλά αυτή είναι που προκάλεσε τη σχεδόν ακαριαία αντίδραση των εργαζομένων. Με κοινή ανακοίνωσή τους τα τέσσερα σωματεία που εκπροσωπούν τους πάνω από 3.000 εργαζόμενους στα ΕΛΠΕ, χαρακτήρισαν «πολιτικό και οικονομικό έγκλημα εις βάρος του Δημοσίου μια τέτοια απόφαση», υποσχόμενοι να την οδηγήσουν «στον κάλαθο των αχρήστων». Για το θέμα, συνεδρίασε το Δ.Σ. του βασικού σωματείου των ΕΛΠΕ (Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων στα Ελληνικά Πετρέλαια), το οποίο έχει ήδη αποστείλει επιστολές στους ηγέτες όλων των κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού, ζητώντας συναντήσεις για το επίμαχο θέμα, και αποφάσισε 24ωρες απεργίες, 14 και 20 Μάη, αντιδρώντας στην παράδοση των ΕΛΠΕ στο Λάτση

πηγη:  ergasianet.gr.

Από Παναγιώτης Σωτήρης

Οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και τους όρους άσκησης της συνδικαλιστικής δράσης σηματοδοτούν την εκκίνηση μιας μεγάλης μάχης για το μέλλον της εργασίας

Παρότι η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει το νομοσχέδιο που αναμένεται να καταθέσει το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων ως ένα σύνολο διορθωτικών παρεμβάσεων, είναι σαφές ότι η πολιτική φιλοδοξία αφορά μια συνολικότερη αναμόρφωση του θεσμικού πεδίου που ορίζει το τοπίο της εργασίας στη χώρας μας.

Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετές φορές έχει επανέλθει στην κυβερνητική ρητορική η αντίληψη ότι το ισχύον θεσμικό πλαίσιο είναι παρωχημένο ή ότι αποτυπώνει «συνθήματα του περασμένου αιώνα». Και είναι αλήθεια ότι οι δύο κομβικοί νόμοι για τις εργασιακές σχέσεις, τις συλλογικές συμβάσεις και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, ο 1264/82 και ο 1876/90 προέρχονται όντως από τον περασμένο αιώνα.

Ο πρώτος έμεινε γνωστός και ως «αντι-330», καθώς αντικαθιστούσε τον προηγούμενο νόμο της κυβέρνησης της ΝΔ. Στην πραγματικότητα ο 1264/82 ήταν κομμάτι μιας αλυσίδας μεταρρυθμίσεων που έφερε η πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου και αντιστοιχούσε σε ένα σύνολο ώριμων αιτημάτων για τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος που είχαν διαμορφωθεί όχι απλώς στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, αλλά ουσιαστικά ήδη από τα δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια, τότε που τη λογική των πολιτικών διώξεων και των «πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων» συμπλήρωναν και οι ποικίλοι περιορισμοί στη συνδικαλιστική δράση. Αποτελούσε ταυτόχρονα και έναν συντονισμό της χώρας με ανάλογες νομοθετικές παρεμβάσεις στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 στις ευρωπαϊκές χώρες.

Ο δεύτερος ήταν ένα από τα νομοθετήματα της Οικουμενικής Κυβέρνησης. Ως τέτοιος διαμόρφωσε ένα σύστημα ρύθμισης των συλλογικών συμβάσεων που επέτρεψε να υπάρχει σχετικά επαρκής κάλυψη των περισσότερων κλάδων της οικονομίας. Παρότι πολλές φορές οι εργοδοτικές ενώσεις  τον κατήγγειλαν, στην πραγματικότητα οι περισσότερες προτάσεις των μεσολαβητών και των διαιτητών κινούνταν μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια: εξειδίκευαν τις αυξήσεις της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης, ή τις ξεπερνούσαν ελαφρά, ρύθμιζαν ζητήματα ωραρίων, αλλά πάντα μέσα στο «σημείο ισορροπίας» της οικονομίας και σε ορισμένες περιπτώσεις επαναλάμβαναν τα αυτονόητα σε κλάδους όπου π.χ. δεν υπήρχε σεβασμός ακόμη και των υποχρεωτικών αργιών.

Η προσπάθεια ανατροπών στο τοπίο της εργασίας

Την ίδια στιγμή εδώ και δεκαετίες έχουν διατυπωθεί απόψεις σχετικά με τα όρια αυτών των  θεσμικών ρυθμίσεων. Βασική πλευρά μιας εκδοχής φιλελεύθερων (ή «νεοφιλελεύθερων») απόψεων είναι ότι το θεσμικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε παγκοσμίως μεταπολεμικά, σε συνδυασμό με αυτό που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «κοινωνικό κράτος», αποτελεί ένα εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη, καθώς περιορίζει την ελευθερία της δράσης των δυνάμεων της αγοράς, διαμορφώνει παραμορφωτικές «ακαμψίες» και δεν αυξάνει το κόστος εργασίας.

Σε αυτή τη ρητορική προστέθηκαν και απόψεις που κυρίως επικέντρωναν στον ρόλο των συνδικάτων ως «εμποδίων» στην ανάπτυξη, μέσα από την υποτιθέμενη μεγάλη εξουσία που είχαν αποκτήσει. Αυτό ήταν ιδιαίτερα έντονο στην Ευρώπη ως κλίμα, αλλά και στην Ελλάδα κυρίως αναπαραγόταν σε σχέση με τα σωματεία του δημοσίου τομέα.

Παράλληλα, με αυτές τις πιο «πολεμικές» απόψεις υπήρχαν και απόψεις που κυρίως επικέντρωναν στο ότι έχουν αλλάξει τα πράγματα στην οικονομία ότι τόσο η βιομηχανική παραγωγή γίνεται πιο ευέλικτη όσο και οι υπηρεσίες χρειάζονται μεγαλύτερη ευελιξία, ιδίως στη διαχείριση του χρόνου εργασίας.

Ταυτόχρονα, αναπτύχθηκε ένα σχήμα που υποστήριζε ότι εάν μειωθεί η προστασία έναντι των απολύσεων, η δυνατότητα των επιχειρήσεων να απολύουν πιο εύκολα θα συνδυαζόταν με την παράλληλη διάθεσή τους να προσλαμβάνουν πιο εύκολα και άρα η ευελιξία θα επέτρεπε μεσοσταθμικά την αύξηση των θέσεων εργασίας.

Αποτιμώντας τα βήματα προς την ευελιξία μέχρι τώρα

Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το τοπίο της εργασίας έχει γίνει πιο ευέλικτο εδώ και δεκαετίες. Αυτό καταρχάς έχει να κάνει με τον τρόπο που έχει αλλάξει το τοπίο στο ίδιο το δημόσιο. Παρότι, το δημόσιο παραμένει ένας χώρος σχετικής εργασιακής σταθερότητας, εάν μιλάμε για τον στενό δημόσιο, καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι ένα σημαντικό ποσοστό των εργαζομένων εργάζονται ως συμβασιούχοι άρα με διάφορα επίπεδα επισφαλών εργασιακών σχέσεων. Έπειτα, χώροι που κάποτε εντάσσονταν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα όπως ήταν οι υπό δημόσιο έλεγχο τράπεζες (που κάποτε αποτελούσαν τη μεγάλη πλειοψηφία του τραπεζικού τομέα) ή οι ΔΕΚΟ, σήμερα λειτουργούν ως ιδιωτικές επιχειρήσεις. Ακόμη και οι ΔΕΚΟ που έχουν ακόμη αυτό τον χαρακτήρα μπορεί να έχουν σχετικά καλύτερες συλλογικές συμβάσεις για το προσωπικό τους, όμως ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων που όντως εργάζονται σε αυτές ανήκουν σε υπεργολάβους με εμφανώς δυσμενέστερες συνθήκες εργασίας. Επιπλέον, οι μεγάλες αλλαγές στο βιομηχανικό τοπίο σήμαιναν ότι χάθηκαν παλαιότερα «συνδικαλιστικά προπύργια».

Την ίδια στιγμή μεγάλο μέρος των θέσεων εργασίας που δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια έγιναν σε χώρους χωρίς μεγάλη συνδικαλιστική κάλυψη, όπως είναι χώροι των υπηρεσιών ή χώροι της διανοητικής εργασίας.

Και βέβαια δεν πρέπει να υποτιμήσουμε τη ριζική αλλαγή συσχετισμού που έφερε η περίοδος των μνημονίων, όχι μόνο με την θεσμική αναστολή μεγάλου μέρους της συνδικαλιστικής νομοθεσίας, αλλά και με την τεράστια εκτίναξη της ανεργίας σε όλο το φάσμα της οικονομίας που σήμαινε και ριζική επιδείνωση της θέσης και αυτών που κατάφεραν να συνεχίσουν να εργάζονται.

Γιατί προκρίνονται τώρα αυτά τα μέτρα

Η κυβέρνηση επιμένει ότι τα μέτρα αυτά στην πραγματικότητα θα ωφελήσουν τους εργαζομένους εφόσον θα τους προσφέρει μια κρίσιμη ευελιξία που θα τους επιτρέψει να ρυθμίσουν καλύτερα τη ζωή τους. Αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό στον τρόπο που παρουσιάζει την ευέλικτη διαρρύθμιση του χρόνου εργασίας, που στην πράξη καταργεί ή αναιρεί αυτό που συνηθίσαμε να ονομάζουμε 8ωρο.

Το γιατί το κάνει έχει να κάνει με τον τρόπο που εκτιμά ότι σήμερα λειτουργεί η εργασιακή διαδικασία, όπου οι απαιτήσεις για παραγωγή και εργασία δεν κατανέμονται «ομαλά» αλλά έχουν έντονες διακυμάνσεις. Με την ευέλικτη διαρρύθμιση θεωρεί η κυβέρνηση ότι βρίσκει έναν τρόπο να καλύπτονται αυτές οι ανάγκες χωρίς την καταβολή μεγάλων υπερωριών και την όποια αύξηση του κόστους που αυτό θα συνεπαγόταν.

Ωστόσο, εύλογα θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτού του είδους η ευελιξία όντως αποτελεί μια επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, καθώς μπορεί να αναγνωσθεί ως κατάργηση του 8ωρου ή ως προσπάθεια να παρακαμφθεί η ανάγκη για επιπλέον προσλήψεις που θα κάλυπταν την ανάγκη επιπλέον εργασίας.

Ως προς αυτά που έχουν γίνει γνωστά σε σχέση με το συνδικαλιστικό κίνημα είναι σαφές ότι η κυβέρνηση κινείται στην κατεύθυνση βημάτων που μπορούν να οδηγήσουν σε περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης. Η αντίληψη της διαμόρφωσης βάσης δεδομένων με τα μέλη των συνδικαλιστικών οργανώσεων ή του μητρώου, αποπνέει μια αντίληψη ότι τα συνδικάτα δεν αντιπροσωπεύουν πραγματικά τους εργαζομένους. Η λογική των ηλεκτρονικών ψηφοφοριών θα δημιουργήσει προβλήματα σε σχέση με τη δυνατότητα απόφασης κινητοποιήσεων, ακυρώνοντας τη δυνατότητα αποφάσεων μέσα από γενικές συνελεύσεις ή από αιρετά όργανα. Και εδώ θα έλεγε κανείς ότι η πρόταση παραπέμπει σε ένα στερεότυπο όπου συνδικαλιστικές ηγεσίες «υφαρπάζουν» το δικαίωμα προκήρυξης απεργιών και «εκβιάζουν», κάτι που μάλλον απέχει από την πραγματικότητα.

Και εδώ είναι προφανές ότι ο στόχος δεν είναι τόσο το μεγαλύτερο μέρος του ιδιωτικού τομέα, όπου η δυσκολία είναι να μπορέσει να υπάρξει συμμετοχή σε μια απεργία, υπό το βάρος της ανασφάλειας, όσο κυρίως το δημόσιο και οι ΔΕΚΟ, όπου οι κινητοποιήσεις είναι πιο συχνές και με πιο άμεσα αποτελέσματα. Δεν είναι τυχαίο, πόσες φορές έχουν κατηγορηθεί τα αντίστοιχα σωματεία ότι «κατεβάζουν τον διακόπτη» και μάλιστα «σε βάρος της κοινωνίας». Εξ ου και οι προτάσεις για αύξηση σημαντική του «προσωπικού ασφαλείας» σε ποσοστά που περιορίζουν εκ προοιμίου τη δυνατότητα μιας απεργίας να έχει αντίκτυπο.

Ωστόσο, αυτό που λείπει από τη συζήτηση είναι το νόημα της απεργίας ως μέσου πίεσης είναι ακριβώς να μπορούν να «κατέβουν οι διακόπτες» και να υπάρξει διακοπή δραστηριοτήτων. Διαφορετικά, μιλάμε για συμβολικές κινητοποιήσεις ή απλώς για διευκόλυνση μαζικών διαδηλώσεων.

Η δύσκολη απάντηση των εργαζομένων

Όλα αυτά έρχονται να συναντηθούν με την κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος που χαρακτηρίζεται και από στοιχεία κρίσης. Προβλήματα διαχρονικά όπως είναι η παραταξιοποίηση, η γραφειοκρατικοποίηση, η απόσταση ιδίως σε επίπεδο συνομοσπονδιών από την πραγματικότητα των εργασιακών σχέσεων, τα φαινόμενα ακόμη και συναλλαγών αποκτούν ξεχωριστή σημασία σε μια εποχή αυξημένης ανεργίας, απουσίας κλαδικών συμβάσεων για μεγάλο μέρος των κλάδων και συχνά έλλειψης εμπιστοσύνης στη δυνατότητα της συλλογικής δράσης να έχει αποτελέσματα.

Ωστόσο, την ίδια στιγμή είναι σαφές ότι η ύπαρξη ενός ισχυρού και δημοκρατικού συνδικαλιστικού κινήματος παραμένει αναγκαία συνθήκη όχι μόνο για την υπεράσπιση των άμεσων συμφερόντων των εργαζομένων αλλά ως πλευρά συνολικά της ύπαρξης δημοκρατικών θεσμών. Το εάν η αναμέτρηση με τις σχεδιαζόμενες αλλαγές στο εργασιακό τοπίο, αλλά και η συνολικά η συζήτηση για το είδος του παραγωγικού και σε τελική ανάλυση κοινωνικού μοντέλου που θέλουμε, θα αποτελέσει την αφετηρία για μια αναγέννηση και του συνδικαλιστικού κινήματος θα είναι ένα από τα κρίσιμα διακυβεύματα της επόμενης περιόδου.

πηγη: iskra.gr

Αυτοί δύο, ο Πορτοσάλτε και ο Οικονόμου, δηλώνουν δημοσιογράφοι. 

Αυτοί οι δύο, ο Πορτοσάλτε και ο Οικονόμου, δεν δηλώνουν τσιράκια των αφεντικών. 

Κανένα άλλο σχόλιο.

Δείτε το βίντεο:

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr