Περισσότερες από 55 ώρες εργασίας την εβδομάδα αυξάνουν τον κίνδυνο θανάτου λόγω καρδιαγγειακών προβλημάτων, σύμφωνα με έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας(ΠΟΥ) και της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ), μια τάση που φαίνεται να αυξάνεται, με τους οργανισμούς να προειδοποιούν ότι ενδέχεται να επιδεινωθεί περαιτέρω λόγω της πανδημίας της covid-19.

Στην παγκόσμια έρευνα για τους θανάτους που οφείλονται στις πολλές ώρες εργασίας, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Environment Intenational, έδειξε ότι το 2016, 745.000 άνθρωποι πέθαναν από εγκεφαλικό ή καρδιακές παθήσεις εξαιτίας των πολλών ωρών που εργάζονταν.

Πρόκειται για αύξηση σχεδόν 30% σε σχέση με το 2000.

“ Το να εργάζεται κανείς 55 ή και περισσότερες ώρες την εβδομάδα αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για την υγεία”, δήλωσε η Μαρία Νέιρα διευθύντρια του τμήματος Περιβάλλοντος, Κλιματικής Αλλαγής και Υγείας του ΠΟΥ.

Η μελέτη του ΠΟΥ και της ΔΟΕ έδειξε ότι οι περισσότεροι θάνατοι αφορούν άνδρες -σε ποσοστό 72%– ηλικίας 60 με 79 ετών οι οποίοι εργάζονταν για 55 ώρες την εβδομάδα ή και περισσότερο όταν ήταν 45 με 74 ετών.

Επίσης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι που ζουν στη νοτιοανατολική Ασία και την περιοχή του δυτικού Ειρηνικού Ωκεανού -μια περιοχή στην οποία περιλαμβάνονται η Κίνα, η Αυστραλία και η Ιαπωνία– πλήττονται περισσότερο. Γενικά η έρευνα, που εξέτασε στοιχεία από 194 χώρες, βρήκε ότι όσοι εργάζονται επί 55 ώρες την εβδομάδα ή και περισσότερο έχουν αυξημένο κίνδυνο σε ποσοστό 35% να εμφανίσουν εγκεφαλικό και σε ποσοστό 17% να πάθουν ισχαιμικό επεισόδιο σε σχέση με με όσους εργάζονται 35 με 40 ώρες την εβδομάδα.

Η έρευνα αφορούσε την περίοδο 2000-2016 και δεν εξέτασε τις συνθήκες εργασίας εν μέσω πανδημίας κορονοϊού.  “ Η πανδημία επιταχύνει εξελίξεις που ενδέχεται να τροφοδοτήσουν τάσεις που οδηγούν σε αυξημένες ώρες εργασίας”, επεσήμανε ο ΠΟΥ, εκτιμώντας ότι τουλάχιστον το 9% των ανθρώπων εργάζονται πάρα πολλές ώρες.

Επικαλούμενος έρευνα του National Bureau of Economic Research σε 15 χώρες ο Φρανκ Πέγκα, ειδικός του ΠΟΥ, σχολίασε ότι “ ο αριθμός των ωρών εργασίας αυξήθηκε κατά περίπου 10% στη διάρκεια των lockdown”. 

Με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ

πηγη: imerodromos.gr

Γιώργος Μουρμούρης

Το απόλυτο «μπάχαλο» επικρατεί στο μεταίχμιο του περάσματος από την «εκπνοή» του lockdown στην «επόμενη ημέρα» του ανοίγματος του τουρισμού. Μπάχαλο το οποίο συχνά επιχειρείται να συγκαλυφθεί μέσω της «δημιουργικής λογιστικής» ως προς την πορεία των εμβολιασμών, ακόμα και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Και, αφού τα νούμερα «χωλαίνουν», στην ενημέρωση της Τετάρτης 12 Μαΐου επιστρατεύθηκε η επίκληση στο συναίσθημα με αναφορές στην «μικρή Ελλάδα» και την «ενότητα των Ελλήνων».

Στην ίδια ενημέρωση ανακοινώθηκε η οριστική άρση του lockdown, με απελευθέρωση των διαπεριφερειακών μετακινήσεων και κατάργηση των SMS μετά από έξι ολόκληρους μήνες. Από τα αμιγώς κατασταλτικά μέτρα, διατηρείται η απαγόρευση νυχτερινής κυκλοφορίας από τις 12.30 π.μ.

Επί της ουσίας, το άνοιγμα του τουρισμού αποτέλεσε απλώς το ορόσημο-πρόσχημα για την απεμπλοκή της κυβέρνησης από το lockdown, το οποίο καμία αποτελεσματικότητα δεν είχε ως προς τον περιορισμό της διασποράς του κορονοϊού — το αντίθετο μάλιστα. Ενώ, από τη Νέα Σμύρνη και έπειτα, η κατασταλτική του λειτουργία αμφισβητήθηκε ευθέως, κυρίως από τη νεολαία. Διατηρείται άθικτο πάντως το δόγμα της «ατομικής ευθύνης», το οποίο μετατρέπεται στο μοναδικό συμπλήρωμα του ασθμαίνοντος προγράμματος εμβολιασμών.

Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελούν τα self tests, τη μεγαλύτερη ποσότητα των οποίων η ελληνική κυβέρνηση προμηθεύτηκε, σύμφωνα με πρόσφατο ρεπορτάζ της Καθημερινής, από αμφιβόλου αξιοπιστίας κατασκευαστή στην Κίνα, ο οποίος επελέγη κυρίως λόγω του χαμηλού κόστους, παρά τις σοβαρές επιφυλάξεις ως προς την αξιοπιστία του προϊόντος που εγείρει εγνωσμένου κύρους γερμανικός οργανισμός. Τη Δευτέρα 10 Μαΐου, ημέρα επανεκκίνησης της εκπαίδευσης, καταγράφηκαν εκατοντάδες ψευδώς θετικά τεστ, τα οποία ακολούθως επιβάρυναν τις ελλιπείς και υπερκορεσμένες δημόσιες δομές για τον επανέλεγχο των θεωρούμενων ως ύποπτων κρουσμάτων.

Η κυβερνητική δέσμευση για χορήγηση δύο δωρεάν self tests σε κάθε κάτοικο της χώρας ουδέποτε πραγματοποιήθηκε, με τον Άκη Σκέρτσο να αποδίδει την υπαναχώρηση στην ανεπάρκεια των τεστ. Ακόμα και για τους μαθητές και εκπαιδευτικούς το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε ξαφνικά τη μείωση των υποχρεωτικών self test από δύο σε ένα εβδομαδιαίως, επικαλούμενο «εισήγηση της επιτροπής των ειδικών», η οποία βεβαίως ουδέποτε δόθηκε στη δημοσιότητα. Αυτό, ενώ σε διάφορες περιοχές της επικράτειας «ξεπηδούν» ανησυχητικές συρροές κρουσμάτων συχνά συνδεόμενες, όπως στο Μεσολόγγι, με τον συνωστισμό χωρίς στοιχειώδη μέτρα προστασίας που παρατηρήθηκε σε εκκλησίες κατά την περίοδο του Πάσχα.

Στα νοσοκομεία παρατηρείται υπαρκτή –εξαιρετικά αργή όμως– μείωση του αριθμού εισαγωγών και διασωληνωμένων, ενώ υψηλός παραμένει ημερησίως ο αριθμός των νεκρών.
Υπό το πρίσμα όλων των παραπάνω, το άνοιγμα του τουρισμού «φλερτάρει» με τη μετατροπή σε ένα μεγαλειώδες φιάσκο, όπως διαφάνηκε και από την «ηλεκτρισμένη» ατμόσφαιρα που επικράτησε σε συνέντευξη που παραχώρησε ο υπουργός Τουρισμού Χάρης Θεοχάρης στο BBC, με τον Βρετανό δημοσιογράφο Στίβεν Σακούρ να «ξηλώνει» το κυβερνητικό αφήγημα του success story στη διαχείριση της πανδημίας.

πηγη: prin.gr

του Θανάση Σκαμνάκη

Όταν ο πραγματισμός αντικαθιστά την πραγματικότητα και κυρίως τη σημασία της δικαιοσύνης οι αρχαίοι θεοί αποσύρονται στα ανασφαλή καταλύματά τους, επιστρέφουν στην ανυπαρξία τους, το παρελθόν δεν διεκδικεί τη μνήμη και τη γνώση καθώς αμετροεπείς απόγονοι λυμαίνονται τις πεδιάδες και οι Κύκλωπες, οι Κίρκη, οι Λαιστρυγόνες νικούν, μετατρέποντας τη Μεσόγειο σε ένα πεδίο θρήνου και αδικοπραγίας.

Αν μετατρέψουμε τη θάλασσα σε οικόπεδα όπου διαμοιράζονται τα ιμάτια των υπαρξιακών μας ονείρων, και των ποιητών τους, αν αναζητήσουμε το νόημα της ύπαρξης μας σε άνευ φόβου και ελέους εξορύξεις, αν εξισορροπήσουμε τη δύναμη της φύσης με τη δύναμη της υπερδύναμης, αν εκποιήσουμε την αριστερή μας πατέντα επιζητώντες το ρεαλισμό των κυρίαρχων, ιδεών και δυνάμεων, αν συμβαίνουν όλα αυτά που έχουν συμβεί, τότε εκείνοι που δολοφονούν μπορεί να είναι νόμιμοι, μη δε και ηθικοί. Κι εκείνοι που δολοφονούνται μπορεί να είναι εκτός κλίματος και εποχής.

Αυτά συμβαίνουν στον μικρό μας κόσμο. Αναζητούμε τρόπους να αυξήσουμε τα εισοδήματά μας, να πληρώσουμε το χρέος της χώρας, να αντισταθμίσουμε τις οφειλές μας στην ιστορική μας πορεία, να κατατροπώσουμε τους διεκδικητές γείτονές μας, και συμμαχούμε με το Ισραήλ του Νετανιάχου και τoν παγκόσμιο υπερατλαντικό μεγατρομοκράτη που έχει μετατρέψει το έγκλημα σε νόμο. Κι όταν έρθει η στιγμή της πληρωμής μέσα στην οδύνη, στην οποία έχει συμβάλλει και η δική μας αβελτηρία - καθώς πιστέψαμε πως το εφικτό είναι ό,τι διδάσκει η εκπαιδευτική του αμοραλισμού τηλεόραση - μένουμε έκθαμβοι, μα πως έγινε έτσι ο κόσμος; Και μέσα μας ίσως και να σκιρτά μια σκέψη πως ο ληστής μπορεί να έχει και δίκιο, καθώς υπερασπίζεται τη λεία του με νομιμοποιημένο από τη διεθνή κοινότητα (δηλαδή τη μητρόπολη που απονέμει τη δικαιοσύνη) τρόπο.

Ας μας συγχωρέσουν εκείνοι (και από την εδώ πλευρά του φάσματος) που κατά καιρούς έβγαλαν τη γλώσσα προκλητικά στους υπερασπίζοντες τους Παλαιστίνιους, και έγραφαν πως η αντίσταση και αντίθεση στην πολιτική του Ισραήλ, συνιστά έναν σύγχρονο αντισημιτισμό. Ας μας συγχωρήσουν οι συγγραφείς και οι καλλιτέχνες που ανταλλάσσουν θερμά φιλιά και παρουσίες στις εκδηλώσεις της ισραηλινής πρεσβείας. Ας μας συγχωρήσουν οι πολιτικοί που θεωρούν σύμμαχη χώρα το Ισραήλ, σε μια επίδειξη πολιτικού ρεαλισμού, καθώς λένε.

Αλλά έχουν μερίδιο στο συντελούμενο έγκλημα. Στο έγκλημα διαρκείας.

Για άλλη μια φορά ο πραγματισμός αποδεικνύεται συνενοχή. Κι όταν το έγκλημα συντελείται αθώοι είναι μόνο εκείνοι που βρίσκονται πάντα στην πλευρά των θυμάτων. Όσο για εκείνους που δήλωναν πως είμαστε όλοι Αμερικανοί, τότε με τους δίδυμους πύργους, που δήλωναν Charlie Hebdo  κατά τη δολοφονική επίθεση στο γαλλικό περιοδικό, περιμένετε πως θα νοιώσουν Παλαιστίνιοι τώρα που οι Παλαιστίνιοι βομβαρδίζονται από το Ισραήλ; Μπα, δεν είναι κομιλφό.

Εν τέλει, και πάλι, ο μόνος ρεαλισμός είναι η υπεράσπιση του αδύναμου και της δικαιοσύνης. Απέναντι σε Λαιστρυγόνες, Κύκλωπες, Κίρκη, Σκύλα και Χάρυβδη, απέναντι στις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

πηγη: kommon.gr

Κώστας Παπαδάκης

Πέρα από τις ήδη συζητημένες μεταβολές στα ζητήματα των ατομικών εργασιακών σχέσεων και της διευθέτησης του χρόνου υπερωριακής απασχόλησης, μια συστηματική μελέτη του νομοσχεδίου Χατζηδάκη αναδεικνύει και αποκαλύπτει ότι εκτός από αυτά, βασικός του στόχος είναι η απαξίωση των εργατικών συνδικάτων, ο περιορισμός των κατακτημένων δικαιωμάτων τους με το νόμο 1264/1982 και επόμενους, ο ποικίλος περιορισμός της αντιπροσωπευτικότητάς τους για σύναψη συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η κατάργηση ή ο περιορισμός δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, η δυσχέρανση του απεργιακού δικαιώματος και ο περιορισμός της προστασίας συνδικαλιστικών στελεχών.

Αναλυτικότερα, από τη σκοπιά αυτή:

1) Με το άρθρο 56 καθίσταται δυνατή η επιβολή πρόσθετης εργασίας από εργοδότη σε εργαζόμενο μερικής απασχόλησης ακόμα και σε ωράριο που δεν είναι συνεχόμενο με το συμφωνημένο ωράριο της ίδιας ημέρας (αυτό αλλάζει σε σχέση με το ισχύον άρθρο 38 ν. 19892/1990), χωρίς να προβλέπεται οποιαδήποτε διαδικασία διαβούλευσης ή έγκρισης του συνδικαλιστικού σωματείου.

2) Στο άρθρο 57 προβλέπεται η γνωστή δυνατότητα επιβολής υπερωριακής απασχόλησης έως 3 ώρες ημερησίως και μέχρι την συμπλήρωση 150 ωρών ετησίως, με προσαύξηση αμοιβής 40% για κάθε ώρα απασχόλησης. Είναι ήδη γνωστό ότι η ρύθμιση αυτή αυξάνει τα προηγούμενα ανώτατα ετήσια όρια υπερωριακής απασχόλησης (96 ώρες στις βιομηχανικές επιχειρήσεις και 120 στις άλλες), ενώ περιορίζει το ποσοστό της προσαύξησης στο 40%, από 60% που προβλεπόταν όταν γίνεται υπέρβαση των 120 ωρών ετησίως. Ακόμα, καθιστά δυνατή την απεριόριστη υπέρβαση ακόμα και αυτών των ανωτάτων ορίων, με απόφαση του Γενικού Γραμματέα Εργασίας του Υπουργείου Εργασίας (άρθρο 57 παρ. 6) για τους μισθωτούς όλων ανεξαιρέτως των επιχειρήσεων και εργασιών, όχι δηλαδή συγκεκριμένων επιχειρήσεων φόρτου εποχιακής απασχόλησης κλπ, με προσαύξηση 60% για την επιπλέον των ορίων αυτών απασχόληση.

Είναι αναμφισβήτητο ότι με τέτοιας έκτασης απεριόριστη παροχή μονομερούς δικαιώματος επιβολής υπερωριακής εργασίας, κανένας εργοδότης δεν έχει πια συμφέρον σε παράνομη υπερωριακή απασχόληση και έτσι η απειλή αποζημίωσης προσαύξησης 120% από 80% που ίσχυε μέχρι τώρα, ελάχιστα φοβίζει πλέον τους εργοδότες, ενώ η ρύθμιση του παραγράφου 6, τόσο η απεριόριστη δυνατότητα χορήγησης άδειας υπερωριακής απασχόλησης, όσο και το ότι αυτό αποτελεί αρμοδιότητα του Γενικού Γραμματέα Εργασίας και όχι της νεοσύστατης “Ανεξάρτητης Αρχής Εργασίας” αποκαλύπτει το μέγεθος της εξουσίας που το κράτος επιθυμεί να παράσχει στους εργοδότες.

Η αποδυνάμωση του κύρους των εργατικών σωματείων έγκειται αφενός στο ότι η επιβολή υπερωριακής απασχόλησης παρέχεται χωρίς να εξαρτάται από οποιαδήποτε διαβούλευση, συναίνεση, έγκριση ή έστω παροχή γνώμης του αρμοδίου επιχειρησιακού ή κλαδικού σωματείου ή δευτεροβάθμιας ή τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης.

3) Αφετέρου ότι από το επόμενο (άρθρο 58), το οποίο ορίζει τις προϋποθέσεις διευθέτησης του χρόνου εργασίας και χρονικού αντισταθμίσματος αντί καταβολής αμοιβής υπερωριακής απασχόλησης, να το συμφωνεί ατομικά ο εργαζόμενος, όταν δεν επέρχεται συμφωνία μεταξύ της συνδικαλιστικής οργάνωσης και του εργοδότη. Ενώ κανένας λόγος δεν γίνεται για την αξίωση του εργαζομένου για ανάλογη προσαύξηση σε Δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, αποδοχές και επίδομα άδειας λόγω της υπερωριακής απασχόλησης όταν η αξίωση αυτή διευθετείται.

Με τον τρόπο αυτό, ανοίγουν τον δρόμο σε κάθε εργοδότη να μπλοκάρει και να υπονομεύει οποιαδήποτε σχετική συμφωνία με το σωματείο, προκειμένου να αποδεσμεύεται από οποιαδήποτε συλλογική πίεση, να μεταφέρει το πεδίο πίεσης στην ατομική διαπραγμάτευση με τον κάθε εργαζόμενο δημιουργώντας ρήγμα στη σχέση του με αυτό, και ο τελευταίος να αποδεσμεύεται από τη συλλογική βούληση του σωματείου και να υποκύπτει στις πιέσεις του εργοδότη για διευθέτηση του χρόνου εργασίας.

Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι δεν αναφέρεται στο άρθρο 58 ούτε ποιος πρέπει να είναι ο χρόνος υποβολής του αιτήματος του εργαζομένου, αν δηλαδή προηγείται η έπεται της πραγματοποίησης της υπερωριακής απασχόλησης, ούτε ποιος είναι εκείνος που επιλέγει το πρόγραμμα και τον χρόνο εκπλήρωσης του αντισταθμίσματος, αν δηλαδή είναι ο εργαζόμενος εκείνος που θα αποφασίσει πότε θα δει την οικογένειά του αντί να πάρει τα χρήματα, σε ποιο χρόνο και με ποιο ρυθμό θα πραγματοποιηθεί η εκπλήρωση του χρονικού αντισταθμίσματος.

Και είναι ακόμα χαρακτηριστικό ( παράγραφος 2 του ίδιου άρθρου ) ότι προβλέπεται ότι σε περίπτωση λύσης της σύμβασης εργασίας πριν την λήψη του χρονικού αντισταθμίσματος εργαζόμενου που λαμβάνει αποζημίωση για τις υπερβαίνουσες ώρες που έχει απασχοληθεί πλην όμως δεν τίθεται αυτό ως όρος για το κύρος της καταγγελίας από μέρους του εργοδότη ως μέσου λύσης της σύμβασης εργασίας, όπως βέβαια δεν τίθεται και γενικότερα όρος τέτοιος (βλ. παρακάτω).

4) Στο άρθρο 60 πραγματοποιείται άλλη μια αυθαίρετη αποδόμηση κατακτημένου δικαιώματος, που είναι η εξάντληση της παροχής του χρόνου ετήσιας ανάπαυσης εντός του ημερολογιακού έτους στο οποίο αυτή αφορά (άρθρο 4 παρ. 1 α.ν. 539/1945), που μάλιστα είναι εξοπλισμένη και με απειλή αστικής ποινής (άρθρο 3 ΝΔ 3755/1957). Παρέχεται, προφανώς για την εκτόνωση της δυνατότητας διευθέτησης του χρόνου εργασίας και προς εξυπηρέτηση της, η δυνατότητα η δικαιούμενη κατ’ έτος άδεια να εξαντλείται μέχρι το πρώτο τρίμηνο του επομένου ημερολογιακού έτους. Και ο παράγοντας αυτός, σε συνδυασμό με την παραπάνω εντατικοποίηση της υπερωριακής απασχόλησης και τη μετατροπή της αξίωσης αμοιβής για υπερωριακή απασχόληση σε τράπεζα χρόνου συμβάλλει στη μετατροπή της εργασίας του σε λάστιχο και ανατρέπει την ποιότητα ζωής του εργαζόμενου, και την ποιοτική ισορροπία του χρόνου ανάμεσα στην εργασία και στην ανάπαυση.

5) Στο άρθρο 62 διευρύνονται και γίνονται κανόνας οι περιπτώσεις εργασίας Κυριακών και αργιών, με την προσθήκη μεγάλων παραγωγικών, εμπορικών, μεταφορικών και λοιπών κλάδων, είτε μονομερώς και αυτοδικαίως με απόφαση του εργοδότη (περιπτώσεις παραγράφου 1), είτε μετά από άδεια της Επιθεώρησης Εργασίας (περιπτώσεις παραγράφου 2 – και πάλι όχι της Ανεξάρτητης Αρχής) και εντάσσονται δεκάδες κατηγορίες επιχειρήσεων στην υποχρέωση ή τη δυνατότητα υποχρέωσης εργασίας τις Κυριακές και τις αργίες. Ούτε και εδώ προβλέπεται οποιαδήποτε προηγούμενη διαβούλευση με εργατικά σωματεία, έγκριση, έκφραση γνώμης κλπ, ή προσφυγή σε οποιαδήποτε επιτροπή. Άλλωστε, όπως θα δούμε παρακάτω, η Επιτροπή του άρθρου 15 του ν. 1264/1982 καταργείται.

Σημειώνεται εδώ ότι η διεύρυνση των περιπτώσεων εργασίας σε Κυριακές και αργίες αποτελεί παράγοντα έμμεσης εντατικοποίησης όλων των εργασιών στις επιχειρήσεις που συνδέονται και συναλλάσσονται με αυτές και έμμεσα ενισχύει τις ανάγκες πραγματοποίησης υπερωριακής εργασίας όπως αυτές οργανώνονται στα προηγούμενα άρθρα, αλλά και ασκεί αφόρητη πίεση για επέκταση της εργασίας σε Κυριακές και αργίες προκειμένου να υπάρχει ταυτόχρονη λειτουργία των συνεργαζομένων και συναλλασσομένων επιχειρήσεων.

6) Η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ υπαλλήλων και εργατοτεχνιτών (άρθρο 63) μόνο όσον αφορά την προθεσμία προμήνυσης και την καταγγελία των συμβάσεων εξαρτημένης εργασίας φαντάζει διακηρυκτικά θεόσταλτη, αφού αποκαθιστά μια αδικία που υπάρχει εδώ και 91 χρόνια, αλλά πλέον αποτελεί κενό γράμμα και απλώς μια όμορφη βιτρίνα για την νομιμοποίηση των αυταρχικών ρυθμίσεων. Η διάκριση αυτή έπρεπε να είχε καταργηθεί από τότε που γεννήθηκε, καθώς τα προηγούμενα χρόνια ταλαιπωρήθηκε αρκετά η νομολογία των δικαστηρίων και οι παράγοντες των σχετικών δικών, προκειμένου να διευρύνονται κατά περίπτωση οι έννοιες των υπαλλήλων σε βάρος της έννοιας των εργατοτεχνιτών.

Εξάλλου, όπως έχει γίνει πλέον η προθεσμία προμήνυσης και υποχρέωσης αποζημίωσης μετά την συμπλήρωση του 12μήνου απασχόλησης του υπαλλήλου στον ίδιο εργοδότη, καθίσταται άνευ αντικειμένου η εξίσωση των εργατοτεχνιτών, αφού σπάνια κάποιοι από αυτούς εργάζονται επί 12 συνεχόμενους μήνες στον ίδιο εργοδότη ώστε να χρειαστεί να τύχουν των ευεργετημάτων αυτών.

7) Με το άρθρο 65 θεσπίζονται (προσοχή, περιοριστικά, όχι ενδεικτικά) οι περιπτώσεις για τις οποίες μια καταγγελία σύμβασης εξαρτημένης εργασίας μπορεί να κριθεί άκυρη, και πάλι όχι αυτοδικαίως, αλλά με την καθιέρωση μαχητού τεκμηρίου με πλήρες δικαίωμα ανταπόδειξης στον εργοδότη (παρ. 2).

Αξίζει να σημειωθεί στο σημείο αυτό το εξής:

Ένα από τα ελάχιστα θετικά για το Εργατικό Δίκαιο που είχε επιχειρήσει η προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ λίγες μέρες πριν από τις εκλογές του 2019 (άρθρο 48 ν 4611/2019 με ισχύ από 17.5.2019) είχε καθιερώσει την αιτιολόγηση των καταγγελιών συμβάσεων εργασίας, εκπληρώνοντας ένα μακρόχρονο αίτημα του εργατικού κινήματος και του νομικού κόσμου, και έτσι για πρώτη φορά στην Ελλάδα δημιουργήθηκε η δυνατότητα σ’ έναν εργαζόμενο που ήθελε να προσβάλει την απόλυσή του, όχι μόνο να μη χρειάζεται να καταφεύγει στην αόριστη έννοια του άρθρου 281 Α.Κ., όταν η απόλυση πληρούσε τις προϋποθέσεις τυπικής νομιμότητας του άρθρου 5 του ν. 3198/1955, αλλά μετέθετε το βάρος απόδειξης της νομιμότητας της αιτίας απόλυσης στον εργοδότη.

Με το που έγινε κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία, με έναν από τους νέους νόμους της, στις 09.08.2019, κατήργησε την υποχρέωση αιτιολόγησης των απολύσεων (άρθρο 117 ν. 4623/2019).

Σήμερα, το νομοσχέδιο Χατζηδάκη έρχεται να περιλάβει μια περιοριστική, όπως προανέφερα, απαρίθμηση αιτιών για τις οποίες είναι δυνατό να κριθεί άκυρη η καταγγελία μιας σύμβασης εργασίας, οι περισσότερες από τις οποίες προβλέπονται ήδη σε διάφορους ειδικούς νόμους και δεν αποτελούν δική της προσφορά στους εργαζόμενους.

Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι:

α) εμμένει στη έλλειψη αιτιολόγησης των απολύσεων ευνοώντας αφάνταστα τον εργοδότη

β) περιορίζει τους λόγους απόλυσης μόνο σε αυτούς που περιλαμβάνονται στην παρ. 1 του άρθρου 65,

γ) επιτρέπει στον εργοδότη την ανταπόδειξη όλων αυτών και

δ) ανοίγει τον δρόμο για την ελαχιστοποίηση των συνεπειών της ακυρότητας απόλυσης, που μέχρι τώρα, όπως γνωρίζουμε, είναι η υποχρέωση του εργοδότη να επαναπροσλάβει τον εργαζόμενο, καθώς και να του καταβάλει τους μισθούς υπερημερίας από τον χρόνο που έγινε η άκυρη απόλυση μέχρι την με οποιονδήποτε τρόπο αποδοχή της εργασίας του ή την επακολουθούσα νόμιμη λύση της σύμβασης εργασίας του.

Αυτό το πραγματοποιεί ως εξής:

α) Θεσπίζει ως αστική ποινή για την ακυρότητα απόλυσης ποσό πρόσθετης αποζημίωσης τακτικών αποδοχών τριών μηνών έως ίσο με την οφειλόμενη αποζημίωση κατά τον χρόνο απόλυσης,

β) Δίνει τη δυνατότητα στο δικαστήριο, αντί οποιασδήποτε άλλης συνέπειας, να επιδικάζει την αστική αυτή ποινή υπέρ του εργαζομένου, ύστερα από αίτημα που υποβάλλεται από τον εργαζόμενο ή από τον εργοδότη σε οποιοδήποτε στάδιο της δίκης σε πρώτο ή ακόμα και σε δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας.

Πρόκειται για μια ασύλληπτη εύνοια προς τους εργοδότες, που ακόμα και όταν σε πρώτο βαθμό έχει κριθεί δικαστικά ως άκυρη μια απόλυση και έχουν υποχρεωθεί σε καταβολή μισθών υπερημερίας μεγάλων χρονικών διαστημάτων, τους δίνεται το δώρο να υποβάλλουν στο δεύτερο βαθμό αίτημα περιορισμού των υποχρεώσεών τους στα όρια της αστικής ποινής και αυτό να γίνεται δεκτό.

γ) Ακόμα, το νομοσχέδιο φυσικά ενθαρρύνει με κάθε τρόπο τους εργαζόμενους να επιλέγουν την περιορισμένη αστική ποινή αυτή διαλαμβάνοντας ειδική παράγραφο ( παρ. 4) γι’ αυτό, και

δ) Άξια λόγου είναι και η παράγραφος 6, η οποία απαγορεύει στον εργαζόμενο να ζητά σωρευτικά την ακύρωση της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας μετά των συνεπειών της και την αστική ποινή. Στην περίπτωση που σωρευθούν τα σχετικά αγωγικά αιτήματα, η αγωγή απορρίπτεται (στο σύνολό της) ως απαράδεκτη.

Αυτό αποτελεί μια τεράστια πίεση στον απολυμένο εργαζόμενο να περιορίσει το αίτημά του στην επιδίκαση της αστικής ποινής και να παραιτηθεί από το αίτημα απαγγελίας της ακυρότητας της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας και αποδοχών υπερημερίας.

Στην ουσία η διάταξη ανοίγει τον δρόμο για να καταργηθεί ως συνέπεια της ακυρότητας απόλυσης η υποχρέωση επαναπρόσληψης και καταβολής αποδοχών υπερημερίας και αντί αυτών να περιορισθούν σε μια μικρή αποζημίωση. Δεν διστάζει για τον σκοπό αυτόν να παρέχει ανεπίτρεπτα δικονομικά επικουρικά βοηθήματα στον εργοδότη και να ανοίγει τον δρόμο στα δικαστήρια να αυθαιρετούν.

Αλλά δεν αρκείται σε αυτό η χορηγία νομικής βοήθειας στον εργοδότη:

Το ίδιο άρθρο (65 παρ. 4) παρέχει την δυνατότητα στον εργοδότη να καλύπτει οποιαδήποτε τυπική παράλειψη του κύρους της καταγγελίας, δηλαδή την μη καταβολή πλήρους αποζημίωσης, την παράλειψη σύνταξης έγγραφης καταγγελίας ή και καταχώρησής της στο ΙΚΑ μέσα σε προθεσμία 4 μηνών από την καταγγελία, η οποία καθίσταται ανυπόστατη αν ακολουθήσει νέα καταγγελία με πλήρωση αυτών των προϋποθέσεων.

Με άλλα λόγια δηλαδή, δίνει τη δυνατότητα στον εργοδότη να “δασκαλευτεί” από την αγωγή που θα του έχει κοινοποιηθεί αφού η προθεσμία προσβολής του κύρους της καταγγελίας είναι τρίμηνη, άρα μικρότερη από την τετράμηνη, η από τυχόν προσφυγή στην Επιθεώρηση Εργασίας (πλέον στην Ανεξάρτητη Αρχή) και να διορθώσει τα λάθη του και να αποσβήσει τις συνέπειες της ακυρότητας της προηγούμενης απόλυσης, θεραπεύοντας τα σφάλματα με μια νέα απόλυση.

Οι ρυθμίσεις αυτές, σύμφωνα με την μεταβατική διάταξη του άρθρου 80 παρ. 4 του νομοσχεδίου, εφαρμόζονται για καταγγελίες που γίνονται μετά την δημοσίευση του παρόντος νόμου.

Η πλήρης ευτυχία του εργοδότη!

8) Με το άρθρο 82, ύστερα από τις εταιρείας, φεύγουν και τα συνδικαλιστικά σωματεία έστω και από την αρχειοθετική (όπως έχει καταντήσει) αρμοδιότητα των Πρωτοδικείων, και πλέον εγγράφονται στο Γενικό Μητρώο Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Εργαζομένων (ΓΕ.ΜΗ.Σ.Ο.Ε.), κατά τα πρότυπα του ΓΕ.ΜΗ. των εμπορικών εταιρειών.

Με αυτόν τον τρόπο, το κράτος αποκτά τον έλεγχο και την εποπτεία των συνδικαλιστικών σωματείων όλων των βαθμίδων που υπάρχουν, ενώ η υποχρέωση εγγραφής αποτελεί προϋπόθεση όχι μόνο για την χρηματοδότηση των σωματείων από όποιες πηγές επιτρέπεται, αλλά τόσο για την διαπραγματευτική ικανότητα σύναψης Σ.Σ.Ε, όσο και για τη νόμιμη ενάσκηση της κήρυξης απεργίας, αλλά και τη νόμιμη ενάσκηση κάθε δικαιώματος και διευκόλυνσης της συνδικαλιστικής οργάνωσης, καθώς και για την προστασία των στελεχών της απέναντι σε απόλυση και μετάθεση (όπως αυτά έχουν κουτσουρευτεί από τις παρακάτω αναφερόμενες ρυθμίσεις). Η επιδίωξη, λοιπόν, κρατικού ελέγχου και εξάρτησης των συνδικαλιστικών σωματείων είναι προφανής.

9) Με το άρθρο 84 καταργείται το εδάφιο 2 της παρ. 4 το οποίο επέτρεπε εργοδοτικές παροχές στα πρωτοβάθμια σωματεία για τη βελτίωση των υποδομών τους. Αυτό, με τη σειρά του, καταργεί τη δυνατότητα διεκδίκησης π.χ. παροχής χώρων γραφείων για τα σωματεία στους τόπους εργασίας τους.

10) Με το άρθρο 85 (Γενική Συνέλευση συνδικαλιστικών οργανώσεων) επεκτείνεται ο περιορισμός στην εγκυρότητα λήψης αποφάσεων, που έτσι κι αλλιώς είχε θεσπίσει η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με το άρθρο 11 του ν. 4512/2018 το οποίο είχε καθιερώσει την υποχρέωση ψήφου του 1/2 τουλάχιστον των οικονομικά τακτοποιημένων μελών ως προϋπόθεση για τη νόμιμη κήρυξη απεργίας.

Με το άρθρο αυτό, σε όλα τα όρια απαρτίας που προϋπήρχαν καθώς και στον όρο του 1/2 για την κήρυξη απεργίας προστίθεται στη φυσική ψήφο και η εξ αποστάσεως ψήφος.

Καταργείται, συνεπώς, κάθε δυνατότητα αμεσότητας των γενικών συνελεύσεων και επισφραγίζεται η αδυναμία, ιδίως των πρωτοβαθμίων σωματείων να προχωρούν σε κήρυξη απεργίας.

11) Η δυνατότητα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας αντί ψηφοφορίας με φυσική παρουσία περιλαμβάνεται και στο επόμενο άρθρο (86) με το οποίο τροποποιείται το άρθρο 13 του ν. 1264/1982. Ας σημειωθεί ότι στις περιπτώσεις της εξ αποστάσεως ψηφοφορίας δεν καθιερώνεται καμία διασφάλιση της ταυτοπροσωπίας των ψηφοφόρων και ιδίως διασφάλιση της μυστικότητας της ψήφου.

12) Το άρθρο 87 περιορίζει σημαντικά το πεδίο προστασίας της συνδικαλιστικής δράσης που προβλέπεται μέχρι σήμερα από το άρθρο 14 του ν. 1264/1982, καθώς περιορίζεται η έκταση της προστασίας α) σε 5 αντί για 7 μέλη διοίκησης του σωματείου που έχει έως 200 μέλη β) σε 7 από 9 η προστασία διοίκησης σωματείου που έχει από 200 έως 1000 μέλη και γ) 9 αντί για 11 οργάνωσης που έχει περισσότερα από 1000 μέλη.

Επίσης, περιορίζεται η προστασία των ιδρυτικών μελών της πρώτης υπό σύσταση συνδικαλιστικής οργάνωσης σε 21 μέλη, εφόσον στην επιχείρηση εργάζονται περισσότεροι από 80 εργαζόμενοι, καταργεί τους αυξημένους αριθμούς προστασίας συνδικαλιστικών στελεχών σε περιπτώσεις που στην επιχείρηση εργάζονται περισσότεροι (25 όταν πρόκειται για 150 έως 300, 30 όταν πρόκειται για 300 έως 500, 40 όταν πρόκειται για πάνω από 500 ή και 7 όταν πρόκειται για λιγότερους από 80 και λιγότερους από 40.

Ακόμη, με την παρ. 9 του άρθρου 87 καταργείται ο όρος συγκατάθεσης του σωματείου προκειμένου για μετάθεση συνδικαλιστικών στελεχών, ενώ περιορίζεται και αυτή καθαυτή η απαγόρευση μετάθεσης, αφού πλέον δεν εξαρτάται η ισχύς της, όπως μέχρι τώρα, από την απόφαση της Επιτροπής του άρθ. 15 του ν. 1264/1982, το οποίο άλλωστε καταργείται ολόκληρο (άρθ. 99 παρ. 4 νομοσχεδίου), αφού η μετάθεση αυτή επιτρέπεται όταν κρίνεται (προφανώς από τον εργοδότη και, αν διαφωνεί ο εργαζόμενος, από το δικαστήριο πια κι όχι από την Επιτροπή) απολύτως αναγκαία για την λειτουργία της επιχείρησης ή επιβεβλημένη από λόγους προστασίας της υγείας.

Επίσης, με την επόμενη παράγραφο 10 του άρθρου 87 καθίσταται δυνατή και η καταγγελία της σχέσης εργασίας των ” προστατευομένων προσώπων”, αφού αυτή καθίσταται δυνατή χωρίς τη συγκατάθεση του σωματείου και οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες επιτρέπεται διευρύνονται πολύ, αφού καταργείται ο κατάλογος της περιοριστικής απαρίθμησης των σπουδαίων λόγων που καθιστούσαν επιτρεπτή την απόλυση, παρότι και αυτός είχε ήδη διευρυνθεί με το άρθρο 18 ν. 4472/2017 της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και, πλέον, με το νομοσχέδιο Χατζηδάκη, επιτρέπεται υπό τους όρους της παρ. 1 του άρθ. 15 του ν. 1483/1984, δηλαδή γίνεται αναλογική εφαρμογή των απολύσεων σε περιπτώσεις μητρότητας και εγκυμοσύνης και για τους συνδικαλιστές.

13) Με το επόμενο άρθρο 88 περιορίζονται σημαντικά οι επιτρεπτές δραστηριότητες των σωματείων που έχουν τον τίτλο “Δημοκρατία στους τόπους εργασίας”:

α) καταργείται το δικαίωμα του σωματείου να διατηρεί πίνακα ανακοινώσεων στους χώρους εργασίας, εφόσον διατηρεί ιστότοπο, για τον οποίο μάλιστα υποχρεώνει τον εργοδότη με τα έξοδα σχεδιασμού, λειτουργίας και συντήρησής του (παρ. 2), ενώ

β) καταργείται το δικαίωμα διανομής ανακοινώσεων σε κοινόχρηστους χώρους, χώρους εστίασης και υπαίθριους χώρους του τόπου εργασίας (παρ. 6).

14) Με το άρθρο 89 περιορίζεται ο αριθμός ημερών συνδικαλιστικής άδειας και καταργείται η διαμεσολάβηση της Επιτροπής του άρθρου 15 σε περίπτωση άρνησης του εργοδότη να εγκρίνει συνδικαλιστική άδεια ( πράγμα που σημαίνει ότι απομένει μόνο η προσβολή της διαφωνίας αυτής στο δικαστήριο.

15) Με το άρθρο 90 περιορίζεται η δυνατότητα κήρυξης απεργίας αλληλεγγύης προς εργαζομένους σε άλλες επιχειρήσεις ή εκμεταλλεύσεις και είναι δυνατό να κηρύσσεται από μια πιο αντιπροσωπευτική τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση.

16) Με το άρθρο 92, παρέχεται σημαντική προστασία στους απεργοσπάστες, αφού υποχρεώνονται οι συνδικαλιστικές οργανώσεις να κηρύσσουν απεργία που προστατεύει τα δικαιώματα των εργαζομένων που δεν συμμετέχουν σε αυτήν από την άσκηση οποιασδήποτε σωματικής ή ψυχολογικής βίας σε βάρος τους, και μάλιστα καθιερώνεται και λόγος διακοπής της απεργίας με δικαστική απόφαση (οι γνωστές “παράνομες και καταχρηστικές απεργίες” με δίκες express) σε περίπτωση μη τήρησης και σε περίπτωση παραβίασης της υποχρέωσης αυτής.

17) Με το άρθρο 93, υποχρεώνονται όσες συνδικαλιστικές οργανώσεις κηρύσσουν απεργία στο Δημόσιο, τους ΟΤΑ, τα ΝΠΣΣ και σε φορείς, υπηρεσίες, οργανισμούς και επιχειρήσεις του δημοσίου τομέα να υποβάλουν στον ΟΜΕΔ αίτηση διεξαγωγής δημοσίου διαλόγου για τα αιτήματα της απεργίας.

Η υποχρέωση αυτή βεβαίως υπήρχε και πριν (άρθρo 3 ν. 2224/1994), αυτό που προστίθεται τώρα είναι όμως ότι, ενόσω διαρκεί ο δημόσιος διάλογος αναστέλλεται η άσκηση του δικαιώματος απεργίας στις επιχειρήσεις αυτές και απαγορεύεται η άσκηση αγωγής ενώπιον των αρμοδίων δικαστηρίων για θέματα σχετικά με την εν λόγω απεργία. Στο μέχρι τώρα ισχύον νομοθετικό καθεστώς προβλέπεται το ακριβώς αντίθετο (παρ. 4 σε συνδυασμό με παρ. 5 άρθ. 3 ν. 2224/1994.

18) Με το άρθρο 94 προβλέπεται ότι στις περιπτώσεις απεργιών εργαζομένων επιχειρήσεων για τις οποίες προβλέπεται η υποχρέωση προσωπικού ασφαλείας, πλέον απαιτείται και η διάθεση και πρόσθετου προσωπικού πέραν του προσωπικού ασφαλείας για την αντιμετώπιση στοιχειωδών αναγκών του κοινωνικού συνόλου κατά την διάρκεια της απεργίας, του λεγόμενου “προσωπικού ελάχιστης εγγυημένης υπηρεσίας” το οποίο ορίζεται τουλάχιστον ως το 1/3 της συνήθως παρεχόμενης υπηρεσίας. Η συνδικαλιστική οργάνωση που κηρύσσει την απεργία οφείλει να γνωστοποιεί εγγράφως στον εργοδότη τα ονόματα των εργαζομένων τα οποία διαθέτει ως προσωπικό στοιχειώδους λειτουργίας, το οποίο μάλιστα καθορίζεται κατά την παράγραφο 4 με ειδική συμφωνία μεταξύ της πιο αντιπροσωπευτικής συνδικαλιστικής οργάνωσης της επιχείρησης ή εκμετάλλευσης και του εργοδότη, ο οποίος πλέον αποκτά το δικαίωμα να επιλέγει ποιοι απεργούν και ποιοι όχι.

Φυσικά, θεωρείται ανεπίτρεπτη και παράνομη η απεργία που κηρύσσεται χωρίς να έχει καθοριστεί προηγουμένως όχι μόνο το προσωπικό ασφαλείας, αλλά και το προσωπικού στοιχειώδους λειτουργίας, καθώς και η πραγματική διάθεση αυτού στο διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη.

19) Με το άρθρο 95, εξαρτάται η ικανότητα σύναψης Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας από τη νομιμοποίηση των σχετικών συνδικαλιστικών οργανώσεων με την εγγραφή τους στο Μητρώο ΓΕ.ΜΗ.Σ.Ο.Ε.

20) Αξιοσημείωτη ακόμη η προσθήκη στο άρθρο 98 παρ. 3, σύμφωνα με την οποία η άσκηση αγωγής δικαστικού ελέγχου διαιτητικής απόφασης ακόμα και σε δεύτερο βαθμό εκδοθείσης από την Πολυμελή Επιτροπή Διαιτησίας, αναστέλλει την ισχύ της προσβαλλόμενης συλλογικής σύμβασης εργασίας ή της διαιτητικής απόφασης μέχρι την έκδοση αμετάκλητης δικαστικής απόφασης επί της αγωγής.

21) Κλείνοντας, όπως προαναφέρθηκε, με το άρθρο 99, καταργούνται οι τριμερείς (α΄ και β΄ βαθμού) Επιτροπές κρίσης, μεταθέσεων, απολύσεων συνδικαλιστών και άλλων συνδικαλιστικών διαφορών του άρθρου 15 του ν. 1264/1982.

22) Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι στην περιγραφή των αρμοδιοτήτων της συνιστώμενης Ανεξάρτητης Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας, δεν περιλαμβάνεται η υποχρέωσή της για οποιαδήποτε σχέση και διαβούλευση με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων, παρά μόνο με κρατικές και διοικητικές αρχές, ενώ φυσικά λείπει και ο κοινωνικός έλεγχος, αφού εκείνοι που τους επιλέγουν τον τόσο τον Πρόεδρο, όσο και τα μέλη του Συμβουλίου Διοίκησής της, είναι ex officio διορισμένοι κρατικοί παράγοντες, ενώ θεσπίζεται η έλλειψη ασυμβίβαστου των μελών της Διοίκησης της Αρχής αυτής με την άσκηση οποιουδήποτε δημοσίου λειτουργήματος ή την άσκηση καθηκόντων σε οποιαδήποτε θέση του Δημοσίου, ΟΤΑ ΝΠΔΔ κλπ ( άρθ. 106 παρ. 10), πράγμα το οποίο επιβεβαιώνει τον εξαρτημένο χαρακτήρα της παρά τις διακηρύξεις περί λειτουργικής ανεξαρτησίας του άρθρου 102.

Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι η …..Κυβέρνηση είναι εκείνη που απεξαρτάται από την υποχρέωση παροχής προστασίας στην τήρηση των διατάξεων της εργατικής νομοθεσίας, συνεχίζοντας μια διαχρονική και διεθνή τακτική καπιταλιστικών κυβερνήσεων απεμπόλησης στοιχειωδών συνταγματικών κρατικών υποχρεώσεων είτε προς Ανεξάρτητες Αρχές, είτε προς Μ.Κ.Ο., και την αποξένωση από την υποχρέωση εκπλήρωσής τους, με εξαίρεση βέβαια το είδος των αρμοδιοτήτων τις οποίες το αστικό κράτος επιθυμεί να διατηρήσει (βλ. παραπάνω για υπερωρίες Κυριακές και αργίες, που βέβαια αποτελούν στον σκληρό πυρήνα των εργοδοτικών δικαιωμάτων που η κυβέρνηση δεν εμπιστεύεται ούτε στην “Ανεξάρτητη Αρχή Εργασίας”).

Η προσέγγιση αυτή δεν διεκδικεί πληρότητα. Αποτελεί μια πρώτη αποτίμηση ορισμένων μόνο βασικών όψεων του μεγαλύτερου σε έκταση αποδόμησης ατομικών και συλλογικών εργασιακών δικαιωμάτων που γνωρίσαμε εγχειρήματος.

Ο πόλεμος της κυβέρνησης ενάντια στις κατακτήσεις της μεταπολίτευσης μαίνεται. Απαξιώνει τα σωματεία, περιορίζει τα δικαιώματα και τη δράση τους, τα απομονώνει από τα μέλη τους, περιορίζει μέχρι κατάργησης το δικαίωμα στην απεργία, υπερασπίζεται τους απεργοσπάστες και προωθεί τη γραφειοκρατικοποίηση του εργατικού συνδικαλισμού. Οργανώνει την εντατικοποίηση της απλήρωτης εργασίας και την εργοδοτική αυθαιρεσία απέναντι στον εργαζόμενο στο ωράριο, τις Κυριακές και αργίες, τις υπερωρίες, τη διευθέτηση, διευκολύνει τις απολύσεις και μειώνει τις συνέπειες της ακυρότητάς τους.

Θέλει να εκδικηθεί την κοινωνία για τη ριζοσπαστικοποίησή της ιδίως στα των μνημονίων, το εργατικό κίνημα και τα συνδικάτα, ιδίως τα πρωτοβάθμια για τους αγώνες και τις νίκες του και να μετατρέψει την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ σε συντριβή όλων των παραπάνω. Και τώρα που το κείμενό του δημοσιοποιήθηκε και έληξε η μονόπλευρη προπαγάνδα Χατζηδάκη στα Μ.Μ.Ε. οι προθέσεις αποκαλύπτονται, και όσο συνειδητοποιούνται ευρύτερα οι ρυθμίσεις του νομοσχεδίου τα προσωπεία πέφτουν και η σύγκρουση προδιαγράφεται αναπόφευκτη και φυσικά αναγκαία.

Δεν θα τους αφήσουμε. Στο χέρι μας είναι να νικήσουμε. Αποδείξαμε πολλές φορές και παλιά και πρόσφατα ότι μπορούμε. Το ν/σ δεν πρέπει να γίνει νόμος.

πηγη: prin.gr

Ενδείξεις σταθεροποίησης -σε μεγάλο βαθμό λόγω των εμβολιασμών- καταγράφονται πλέον σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς την προηγούμενη εβδομάδα καταγράφηκε στον κόσμο μείωση των θανάτων από Covid-19 κατά 12% και των νέων κρουσμάτων κατά 4%, σε σχέση με μία εβδομάδα νωρίτερα.

Από τότε που ξεκίνησε η πανδημία στην Κίνα, στο τέλος του 2019, έχει σκοτώσει περισσότερους από 3,93 εκατομμύρια ανθρώπους και έχει μολύνει σχεδόν 166,72 εκατομμύρια, με βάση τα στοιχεία της βάσης δεδομένων Worldometers.info.

Οι πρώτες δέκα χώρες σε συνολικά κρούσματα είναι οι ΗΠΑ (33,716 εκατομμύρια), η Ινδία (24,965 εκατομμύρια), η Βραζιλία (15,627 εκατομμύρια), η Γαλλία (5,878 εκατομμύρια), η Τουρκία (5,117 εκατομμύρια), η Ρωσία (4,940 εκατομμύρια), η Βρετανία (4,451 εκατομμύρια), η Ιταλία (4,159 εκατομμύρια), η Ισπανία (3,605 εκατομμύρια) και η Γερμανία (3,603 εκατομμύρια). Η Ελλάδα, με 377.090 κρούσματα, βρίσκεται στην 48η θέση παγκοσμίως.

Οι πρώτες δέκα χώρες σε θανάτους είναι οι ΗΠΑ (600.147), η Βραζιλία (435.823), η Ινδία (274.411), το Μεξικό (220.433), η Βρετανία (127.679), η Ιταλία (124.156), η Ρωσία (115.871), η Γαλλία (107.616), η Γερμανία (86.731) και η Κολομβία (81.300). Η Ελλάδα, με 11.415 θανάτους, βρίσκεται στην 40ή θέση.

Σε επίπεδο ηπείρων, η Ασία έχει περάσει πια πρώτη σε κρούσματα (46.836.971), ξεπερνώντας τη Νότια Αμερική, αλλά είναι μόλις τέταρτη σε θανάτους (608.242). Η Ευρώπη είναι πρώτη σε θανάτους (1.049.348), όμως την περασμένη εβδομάδα εμφάνισε ενθαρρυντική μείωση 13% σε θανάτους και 20% σε νέα κρούσματα, σε σχέση με μία εβδομάδα πριν. Δεύτερη σε θανάτους είναι η Βόρεια Αμερική (878.629), όπου την προηγούμενη εβδομάδα υπήρξε μείωση των θανάτων κατά 18% και των νέων κρουσμάτων κατά 7%.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Απαγορεύτηκε προσωρινά ο απόπλους από το λιμάνι της Σαντορίνης του επιβατηγού ταχύπλοου ''POWER JET'', σημαίας Κύπρου, που πραγματοποιεί το δρομολόγιο Θήρα - Νάξο, έπειτα από ελεγχόμενη εισροή υδάτων στο αριστερό Νο2 στεγανό. Σύμφωνα με το Λιμενικό Σώμα Ελληνική Ακτοφυλακή, η Λιμενική Αρχή Θήρας ενημερώθηκε μεσημβρινές ώρες το Σάββατο από επιβάτη του πλοίου, ότι κατά τη διάρκεια του πλου, περίπου δεκαπέντε λεπτά πριν από τον κατάπλου του στο λιμένα του Αθηνιού έγινε αισθητός δυνατός κραδασμός.

Από το πλοίο αποβιβάστηκαν με ασφάλεια οι 129 επιβάτες του, καθώς και τα τριάντα τρία Ι.Χ.Ε. οχήματα και τα επτά δίκυκλα, που μετέφερε. Στελέχη του Τοπικού Κλιμακίου Επιθεώρησης Πλοίων Θήρας με την συνδρομή επαγγελματία δύτη διαπίστωσαν εκδορές στην κάτω επιφάνεια του αριστερού T-FOIL (υδροπτερύγιο) του ''POWER JET'' και ελεγχόμενη εισροή υδάτων που είχε ως αποτέλεσμα να κατακλυσθεί μερικώς το αριστερό Νο2 στεγανό.

Από το πλήρωμα του πλοίου πραγματοποιείται συνεχής απάντληση των υδάτων μέσω αντλίας, ενώ από το περιστατικό δεν αναφέρθηκε τραυματισμός και δεν διαπιστώθηκε θαλάσσια ρύπανση. Ο απόπλους του πλοίου απαγορεύτηκε από το λιμεναρχείο της Θήρας μέχρι την αποκατάστασή του και την προσκόμιση βεβαιωτικού αξιοπλοΐας από το νηογνώμονα που το παρακολουθεί, ενώ οι επιβάτες του προωθήθηκαν στους προορισμούς τους με μέριμνα της πλοιοκτήτριας εταιρείας.

ΠΗΓΗ: enikos.gr

Μπορεί οι επιστήμονες γενικώς να αποδοκιμάζουν την κατανάλωση αλκοόλ, υποστηρίζοντας ότι βλάπτει την υγεία, μια νέα μελέτη, όμως, υποδεικνύει πως «ένα ποτηράκι» αλκοόλ ίσως τελικά να είναι αρκετά ωφέλιμο για την καρδιά μας

Λίγο αλκοόλ μπορεί να προστατεύει την καρδιά, μειώνοντας την εγκεφαλική δραστηριότητα που σχετίζεται με το στρες, υποστηρίζει νέα μελέτη.

«Η σκέψη είναι ότι οι μέτριες ποσότητες αλκοόλ μπορεί να έχουν επιδράσεις στον εγκέφαλο, βοηθώντας έτσι το άτομο να χαλαρώσει, μειώνοντας τα επίπεδα του στρες και ίσως μέσω αυτών των μηχανισμών να μειώνει και τα περιστατικά καρδιαγγειακών παθήσεων», αναφέρει ο επικεφαλής συγγραφέας, Δρ. Kenechukwu Mezue, πυρηνικός καρδιολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης.

Η ομάδα του ανέλυσε δεδομένα πάνω από 53.000 ανθρώπων που βρίσκονταν στα τέλη της έκτης δεκαετίας της ζωής τους και περισσότεροι από 750 από αυτούς υποβλήθηκαν σε εξετάσεις εγκεφάλου για να ανιχνευθεί η δραστηριότητα που σχετίζεται με το στρες.

Συνολικά, το 15% των συμμετεχόντων είχαν κάποιο σημαντικό καρδιακό περιστατικό όπως εγκεφαλικό επεισόδιο ή έμφραγμα. Σε αυτούς περιλαμβανόταν και το 17% εκείνων με χαμηλή κατανάλωση αλκοόλ (λιγότερο από ένα ποτό την εβδομάδα) και το 13% εκείνων με μέτρια κατανάλωση αλκοόλ (όχι περισσότερο από ένα ποτό την ημέρα για τις γυναίκες και δύο από τους άνδρες), σύμφωνα με τα όσα ανέφεραν οι ίδιοι συμμετέχοντες.

Συγκριτικά με όσους ανέφεραν χαμηλή πρόσληψη αλκοόλ, οι πιο μετριοπαθείς πότε είχαν λιγότερη εγκεφαλική δραστηριότητα που σχετιζόταν με το στρες και κατά 20% χαμηλότερο κίνδυνο σημαντικού καρδιακού περιστατικού.

Οι συγγραφείς σκοπεύουν να παρουσιάσουν τα προκαταρκτικά ευρήματά τους στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Καρδιολογικής Ένωσης και σημειώνουν ότι αυτή είναι η πρώτη μελέτη που δείχνει ότι η μέτρια κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να συμβάλει στην προστασία της καρδιάς, εν μέρει μέσω της μείωσης των εγκεφαλικών σημάτων που σχετίζονται με το στρες.

«Βρήκαμε ότι η δραστηριότητα του εγκεφάλου που σχετίζεται με το στρες ήταν υψηλότερη σε όσους δεν καταναλώνουν αλκοόλ, όταν τους συγκρίναμε με ανθρώπους που πίνουν μέτριες ποσότητες. Αντίθετα, οι άνθρωποι που έπιναν υπερβολικά (περισσότερα από 14 ποτά την εβδομάδα) είχαν τα υψηλότερα επίπεδα εγκεφαλικής δραστηριότητας σχετιζόμενης με το στρες», προσθέτει ο Δρ. Mezue.

Τονίζουν, πάντως, ότι τα ευρήματα αυτά δεν θα πρέπει να ενθαρρύνουν την κατανάλωση αλκοόλ, δείχνουν, όμως, ένα δρόμο για νέες θεραπείες ή συνταγογραφήσεις για δραστηριότητες που ανακουφίζουν από το στρες, όπως η άσκηση ή η γιόγκα για την ελαχιστοποίηση των σημάτων του στρες στον εγκέφαλο.

«Η παρούσα μελέτη υποδεικνύει ότι η μέτρια κατανάλωση αλκοόλ επηρεάζει θετικά τη σύνδεση εγκεφάλου-καρδιάς. Παρόλα αυτά, το αλκοόλ έχει αρκετές και σημαντικές αρνητικές συνέπειες, όπως ο αυξημένος κίνδυνος καρκίνου, ηπατικής βλάβης και εξάρτησης, επομένως χρειάζονται άλλες παρεμβάσεις με καλύτερο προφίλ παρενεργειών που θα επηρεάσουν θετικά τα μονοπάτια εγκεφάλου-καρδιάς», υπογραμμίζουν οι επιστήμονες.

Σχετική μελέτη από την ίδια επιστημονική ομάδα βρήκε ότι η άσκηση επίσης μειώνει την εγκεφαλική δραστηριότητα που σχετίζεται με το στρες, καθώς και τους κινδύνους για την καρδιά. Όσο περισσότερο ασκείται ένας άνθρωπος, τόσο μεγαλύτερη και η μείωση στη σχετιζόμενη με το στρες εγκεφαλική δραστηριότητα. Σημειώνουν, τέλος, ότι η σύνδεση ανάμεσα στο στρες και τις καρδιακές παθήσεις είναι ευρέως αποδεκτή, αλλά σχετικά λίγες έρευνες έχουν εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο η μείωση του στρες ωφελεί την καρδιακή υγεία.

ΠΗΓΗ: ygeiamou.gr

Τα εγκληματικά λάθη και τις παραλείψεις, που έγιναν από τις αρμόδιες αρχές στη διάρκεια της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι, αποτυπώνει μέσα σε 97 σελίδες ο ανακριτής, Αθανάσιος Μαρνέρης, περιγράφοντας λεπτομερώς τον ποινικό ρόλο ενός εκάστου των κατηγορουμένων στην υπόθεση αυτή, που συγκλόνισε και εξακολουθεί να συγκλονίζει το πανελλήνιο.

«Το Βήμα της Κυριακής» αποκαλύπτει το έγγραφο του δικαστικού λειτουργού, που συνοδεύει τη δικογραφία, η οποία αποτελείται από περίπου 400.000 σελίδες και τις επόμενες ημέρες αναμένεται να διαβιβαστεί στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών της Αθήνας για την έκδοση βουλεύματος, με βάση το οποίο τα μέλη του θα αποφανθούν για την παραπομπή ή μη των κατηγορουμένων σε δίκη.

Αδιαφορία και συγκάλυψη

Ο ανακριτής, με βάση το αποδεικτικό υλικό που συγκέντρωσε στη διάρκεια των πολύμηνων ερευνών του, «χρεώνει» αδιαφορία συγκεκριμένων κατηγορουμένων, από τον χώρο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, της Πολιτικής Προστασίας και της Περιφέρειας, συνδέοντας αιτιωδώς τη στάση τους με την εκατόμβη των νεκρών.

«Η αδιαφορία που επιδείχθηκε, συναρτώμενη με την αυξημένη ευθύνη των υπαιτίων, συνιστά ενδεχόμενο δόλο επίτασης του κινδύνου, στον οποίο βρίσκονταν οι πολίτες, οι οποίοι σε περίπτωση πυρκαγιάς σε κατοικημένη περιοχή εξαρτώνται φυσικά άμεσα κυρίως από την Πυροσβεστική Υπηρεσία και όχι, π.χ., από τον δήμαρχο ή την Αστυνομία, που προφανώς έχουν ευθύνη, αλλά κατώτερου βαθμού και σημασίας. Αυτό το γνώριζαν οι αρμόδιοι και παρ’ όλα αυτά αδιαφόρησαν επιδεικτικά και παρακολουθούσαν αμέτοχοι επί της ουσίας τις εξελίξεις σε Νταού Πεντέλης – Νέο Βουτζά – Μάτι ωσάν τον Ξέρξη, όταν παρακολουθούσε τη ναυμαχία της Σαλαμίνας από τον χρυσό του θρόνο στο όρος Αιγάλεω», αναφέρει χαρακτηριστικά στο έγγραφό του ο κ. Μαρνέρης, αποδίδοντας αυξημένο ποινικό ρόλο σε ορισμένους εκ των κατηγορουμένων, οι οποίοι απολογήθηκαν, όπως το σύνολο των εμπλεκομένων, για τα πλημμελήματα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια κατά συρροή και της σωματικής βλάβης.

Εκτός από αδιαφορία, ο ανακριτής κατηγορεί ορισμένους εκ των αρμοδίων και για συγκάλυψη της πραγματικής εικόνας, αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Στη συνέχεια, κάποιοι εκ των αρμοδίων δεν δίστασαν, μετά την αποκάλυψη του εύρους της τραγωδίας, να προσπαθήσουν να συγκαλύψουν την πραγματικότητα, στρεφόμενοι ακόμα και κατά του ίδιου του πραγματογνώμονα Δημητρίου Λιότσιου, ο οποίος βέβαια οφείλουμε να επισημάνουμε ότι αγνόησε όλες τις παρεμβάσεις και εκτέλεσε προσηκόντως το έργο που του ανατέθηκε».

Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Λιότσιος έχει καταγγείλει τις πιέσεις που δέχθηκε για το περιεχόμενο του επίμαχου πορίσματος, τόσο ενώπιον του ανακριτή Αθ. Μαρνέρη, όσο και στη μήνυσή του, η οποία αποτελεί αντικείμενο προκαταρκτικής εξέτασης από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών.

Γνώριζαν για νεκρούς στην ενημέρωση

«Από τις απομαγνητοφωνήσεις του καταγραφικού της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας προέκυψε ότι ο Νικόλας Τόσκας (σ.σ. τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης) και όσοι παρευρίσκονταν στο ΕΣΚΕ (Εθνικό Συντονιστικό Κέντρο) γνώριζαν για την ύπαρξη νεκρών, τουλάχιστον από την ώρα 18.36. Έτσι, τόσο κατά τον χρόνο άφιξης του τότε πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στο ΕΣΚΕ (μετά τις 23.00) όσο και κατά τη διάρκεια της φερόμενης ενημέρωσης του Πρωθυπουργού από τον Ματθαιόπουλο (σ.σ. τότε υπαρχηγός της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας) και τα λοιπά στελέχη του ΕΣΚΕ, ήταν γνωστό σε όλους τους αρμοδίους ότι στο Μάτι και στον Ν. Βουτζά υπήρχε μεγάλος αριθμός νεκρών», σημειώνει στον επίλογο του εγγράφου του ο δικαστικός λειτουργός, θέλοντας να καταδείξει ότι τουλάχιστον οι αρμόδιες υπηρεσίες είχαν γνώση της εξελισσόμενης τραγωδίας, πολύ πιο νωρίς από τις επίσημες ανακοινώσεις για τους πρώτους από τους συνολικά 102 νεκρούς.

«Η πυρκαγιά θα μπορούσε να ελεγχθεί»

Αποτιμώντας τη στάση και τις ενέργειες των Αρχών τις πρώτες ώρες της φωτιάς, όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ του Βήματος, ο ανακριτής καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «μία ώρα μετά την πρώτη ενημέρωση η περιοχή παραμένει χωρίς εναέριες δυνάμεις, με ανεπαρκείς επίγειες δυνάμεις και χωρίς εναέριο συντονισμό, ενώ κατευθύνεται σε κατοικημένους οικισμούς». Και προσθέτει ότι «εάν μέχρι τις 17.30 το ΕΣΚΕ είχε αντιδράσει άμεσα στέλνοντας τρία εναέρια μέσα, τα οποία είχε τη δυνατότητα να στείλει όπως προκύπτει από τα στοιχεία της δικογραφίας, η πυρκαγιά είναι πολύ πιθανό, αν όχι να είχε κατασβηστεί, τουλάχιστον να είχε ελεγχθεί».

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Γιάννης Ελαφρός

Παραταγμένες στα σύνορα με τη Λωρίδα της Γάζας παρέμεναν μέχρι την ώρα που το Πριν πήγαινε στο τυπογραφείο ισχυρές δυνάμεις του Ισραηλινού στρατού (με βαριά άρματα μάχης), αναμένοντας εντολή για εισβολή και χερσαίες επιχειρήσεις στη «μεγαλύτερη φυλακή του κόσμου», όπου ζουν περίπου 2.000.000 Παλαιστίνιοι. Βεβαίως, τα δολοφονικά πλήγματα στη Γάζα με αεροπορικές επιθέσεις εξελίσσονται μέρες, σκορπώντας θάνατο, αβάσταχτο πόνο και τρομερή οργή στον παλαιστινιακό πληθυσμό, ενώ οι εικόνες με τα σπαράγματα των ανθρώπων και τα χαλάσματα της ζωής τους είναι συγκλονιστικές. Μέχρι το πρωί της Παρασκευής είχαν σκοτωθεί 119 Παλαιστίνιοι, κυρίως άμαχοι (31 παιδιά), από τα ισραηλινά πυρά.

Θρυαλλίδα η τάση εκκαθάρισης της Αν. Ιερουσαλήμ από τους Παλαιστίνιους

Στα περισσότερα συστημικά ΜΜΕ στην Ελλάδα και στην ΕΕ οι αναφορές για όσα συμβαίνουν στην περιοχή περιστρέφονται σε μια λογική διαχρονικής σύγκρουσης, ενώ όλο και περισσότερο παρουσιάζεται το Ισραήλ, ως μία σύγχρονη δημοκρατική εν πολλοίς κοινωνία, που εντάξει έχει και τους «ακραίους» του (και ποιος δεν έχει άλλωστε), η οποία αντιμετωπίζει τους καθυστερημένους, θρησκόληπτους και ανεπίδεκτους μαθήσεως Παλαιστινίους, στους οποίους κάνουν κουμάντο οι φανατικοί ισλαμιστές.

Δεν είναι τυχαίο πως οι ισραηλινές αρχές –βλέπε π.χ. ισραηλινό πρέσβη στην Αθήνα– αναφέρονται διαρκώς σε σύγκρουση Ισραήλ-Χαμάς. Αποκρύπτεται το γεγονός πως από τη μια έχουμε το κράτος του Ισραήλ και την Τσαχάλ, τον στρατό του, μία από τις πιο τέλειες φονικές μηχανές του πλανήτη και από την άλλη έναν λαό που αγωνίζεται για λευτεριά, κυρίως με σφενδόνες, πέτρες και τα κορμιά του, ενώ οι πολιτοφυλακές φέρουν μέτριο εξοπλισμό.

Αποκρύπτεται το γεγονός πως το κράτος του Ισραήλ, από το 1948 που ιδρύθηκε (σαν σήμερα, στις 15 Μαΐου οι Παλαιστίνιοι τιμούν την Νάκμπα, την ημέρα της καταστροφής), διαρκώς κλέβει πλουτοπαραγωγικούς πόρους, νερό, γη και ελευθερία. Σαν να μπαίνει κάποιος στο σπίτι σου, να σε απομονώνει σε δύο-τρία δωμάτια, να πρέπει να περάσεις τσεκ-πόιντ για να κυκλοφορήσεις, διαρκώς να σου αποσπά χώρο και όταν διαμαρτυρηθείς να σε καταστέλλει άγρια, εγείροντας το «δικαίω-
μα στην προστασία του»! Δικαίωμα που αναγνωρίζουν στο έπακρο στο Ισραήλ οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η ΕΕ και βεβαίως, με τον πιο κυνικό τρόπο, οι ελληνικές κυβερνήσεις, ειδικά από το 2010 και μετά.

Αποκρύπτεται, επίσης, το γεγονός πως το κράτος του Ισραήλ είναι ένα σύγχρονο ρατσιστικό κράτος, με τάση να γίνει «μόνο για εβραίους». Επιβάλλει ένα μοντέρνο απαρτχάιντ και διαμορφώνει καθεστώς «Μπαντουστάν» (όπως και το καθεστώς πρότυπο του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική), από περίκλειστες περιοχές που θα παρέχουν μόνο φθηνά εργατικά χέρια ή προϊόντα. Το «Παλαιστινιακό κράτος», στο οποίο αναφέρονταν οι Συμφωνίες του Όσλο, έχει από καιρό πεθάνει, καθώς τα όποια προβλεπόμενα εδάφη του καταπατήθηκαν από εποικισμούς Ισραηλινών, συχνά φασιστικής νοοτροπίας θρησκόληπτων φονταμενταλιστών, σε μια γεωγραφία που θυμίζει ελβετικό τυρί, με τις τρύπες να έχουν απομείνει στους Παλαιστίνιους.

Τι προκάλεσε την πρόσφατη έκρηξη; Μα η προώθηση της επιτομής του ισραηλινού σχεδίου, με τηνμετατροπή της Ιερουσαλήμ σε πρωτεύουσά του (πριν ήταν το Τελ Αβίβ) και την πλήρη κυριαρχία στην κατοικημένη από Άραβες Ανατολική Ιερουσαλήμ, η οποία για τους Παλαιστίνιους αλλά και ευρύτερα θεωρούνταν μελλοντική πρωτεύουσα ενός πιθανού παλαιστινιακού κράτους. Τα τελευταία χρόνια, ειδικά με τη διακυβέρνηση του Μπενζαμίν Νετανιάχου, εξασκούνται πιέσεις στους Παλαιστίνιους της Ιερουσαλήμ να εγκαταλείψουν την πόλη τους για να περάσει σε ισραηλινά χέρια. Πραγματοποιείται, δηλαδή, μια εν πολλοίς αθόρυβη μακρόσυρτη εθνοκάθαρση, για την οποία δεν μιλάει κανείς· απεναντίας πολλοί αναγνώρισαν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, με πρώτες τις ΗΠΑ.

Τα γεγονότα που λειτούργησαν ως θρυαλλίδα την περασμένη βδομάδα ήταν ο ξαφνικός αποκλεισμός ενός χώρου όπου συναντιούνταν μουσουλμάνοι κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού, η επικείμενη (για την περασμένη Δευτέρα 10 Μαΐου) απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου για την έξωση έξι παλαιστινιακών οικογενειών που κατοικούσαν κοντά στην Πύλη της Δαμασκού και η προγραμματισμένη πορεία μίσους φανατικών Εβραίων μέσα από το αραβικό τμήμα της πόλης για να γιορτάσουν την κατάληψή του το 1967.

Το κράτος του Ισραήλ είναι ένα σύγχρονο ρατσιστικό κράτος, που διαμορφώνει καθεστώς «Μπαντουστάν» για τα παλαιστινιακά εδάφη

Μέσα στο πλαίσιο της αντιδραστικής τάσης εκκαθάρισης του Ισραήλ από τους μουσουλμάνους, μπορούμε να κατανοήσουμε τα ρατσιστικά ακροδεξιά πογκρόμ κατά Αράβων που συμβαίνουν εσχάτως σε πόλεις παραδοσιακά ήσυχες, αλλά και την έντονη αντίσταση των Παλαιστινίων πολιτών του Ισραήλ, που πολλοί θεωρούσαν «ενσωματωμένους». Η αντίσταση αυτού του τμήματος, σε μεγάλο βαθμό εργατικό και πληβειακό, αποτελεί νέα εξέλιξη και αποτελεί παράγοντα ανησυχίας για το πολιτικό σύστημα του Ισραήλ, καθώς προκαλεί ταραχές στα «μετόπισθεν», διευρύνει το πεδίο της αναμέτρησης (δεν είναι μόνο η Γάζα) και χαλάει την εικόνα του ευνομούμενου Ισραήλ.

Το σίγουρο είναι πως η επίθεση του σιωνιστικού κράτους γίνεται σε μια πολύ ευνοϊκή γι’ αυτό περίοδο. Με τις ΗΠΑ και την ΕΕ στο πλευρό του, με τα αραβικά καθεστώτα είτε να συνάπτουν διπλωματικές σχέσεις και συμμαχίες είτε να προωθούν υπόγειες συνεργασίες με τον πρώην «εχθρό», ο παλαιστινιακός αγώνας μοιάζει πιο μοναχικός από ποτέ. Η παρέμβαση Ερντογάν εκφράζει επιδιώξεις της τουρκικής άρχουσας τάξης και σε καμία περίπτωση δεν αφορά ειλικρινή αλληλεγγύη. Εξάλλου, οι τουρκικές κυβερνήσεις έχουν το δικό τους «Παλαιστινιακό» — κυνηγούν τους Κούρδους (εντός-εκτός) και το εργατικό και δημοκρατικό κίνημα.
Ο μόνος σύμμαχος για τους μαχόμενους Παλαιστίνιους είναι η διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών. Αυτή η υπόθεση δεν έρχεται από το παρελθόν, δεν είναι ξεπερασμένο υπόλειμμα του αντιιμπεριαλισμού άλλων εποχών, όπως θέλουν να μας πείσουν οι κυρίαρχοι, αλλά ένα σύγχρονο πεδίο ταξικής αντιπαράθεσης, που οι εργαζόμενοι και οι λαοί εξεγείρονται ενάντια στις πολλαπλές όψεις της καπιταλιστικής μηχανής που μασά λαούς και φτύνει κέρδη.

ΠΗΓΗ: prin.gr