του Αλέκου Αναγνωστάκη

Τα αποτελέσματα των εκλογών σε συνθήκες σαθρής και αντιδραστικής εξόδου από την οικονομική κρίση αποτυπώνουν (με μεγάλη, ωστόσο, σχετικότητα) τις «κρίσιμες» αντιφάσεις των γενικότερων πολιτικών συσχετισμών στη χώρα μας.

Η βασική πλευρά αυτών των συσχετισμών αξίζει να αναδειχτεί και να διερευνηθεί ξανά και ξανά.

Η αστική πολιτική-πολιτιστική υπεροχή σε βάρος του εργατικού κινήματος, παρ' όλα τα (εύθραυστα) ρήγματα που έχει υποστεί, σφραγίζει, όχι όμως αδιατάρακτα, την ιστορική περίοδο της τελευταίας δεκαπενταετίας και συνδέεται με την σαρωτική επέλαση του σύγχρονου καπιταλισμού, τις κρίσεις του και τις αντιδραστικές εξόδους από αυτές καθώς και τις πολλαπλές καταρρεύσεις του «αντίπαλου δέους».

Πρόκειται για μια τάση συντηρητικότερης επιστροφής στην αστική πολιτική έτσι όπως αυτή συγκροτήθηκε στην περίοδο των μνημονίων και των «θεσμών» με νωπά όμως και ορατά τα τραύματα στον παλιό δικομματισμό, τις φθορές αστικών κομμάτων, τις λαϊκές εξεγέρσεις και τα αγωνιστικά ξεσπάσματα.

Η συντριβή του παλιού δικομματισμού

Ως το 2004 το κλασικό δικομματικό σύστημα εμφανίζεται με μια μεγάλη και σταθερή συσπείρωση κοινωνικών δυνάμεων.

Ψηφίζουν περίπου 7.500.000.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ εμφανίζουν ένα ποσοστό που κινείται γύρω από το 86%.

Από τις εκλογές του 2009 και μετά εμφανίζεται μια διαφορετική εικόνα. Γίνεται ορατή η πορεία φθοράς του παλιού δικομματισμού, η αποχή δυναμώνει σταθερά.

Οι εκλογές του 2009 σηματοδοτούν το πέρασμα σε μια νέα περίοδο πολιτικής αποσταθεροποίησης και φθοράς του δικομματισμού η οποία κορυφώνεται το 2012.

Ψηφίζουν 7.044.606, 1.500.00 λιγότεροι από το 2007 και 500.000 λιγότεροι από το 2004.

Στις εκλογές του Μάη του 2012 το προηγούμενο δικομματικό πολιτικό σύστημα συντρίφτηκε με εντυπωσιακό τρόπο.

Η Νέα Δημοκρατία πήρε 18,85% (!) και το ΠΑΣΟΚ μόλις 13,1%!

Ψηφίζουν 850.000 λιγότεροι από το 2009 (6.300.000).

Στο δε τέλος των δύο αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων του 2015 ψηφίζουν 5.566.295 ή 1.380.000(!) λιγότεροι από το 2009.

Το 2019 ψήφισε ίδιος αριθμός περίπου με το Σεπτέμβρη του 2015.

Ενώ το 2023 αυξήθηκε κάπως η συμμετοχή σε σχέση με το 2019, ψήφισαν 6.061.000, 983.000 όμως λιγότεροι από το 2009.

Από το 2009 λοιπόν και μετά και ως το 2023 ψηφίζουν 800 - 900.000 λιγότεροι σε σχέση με όσους ψήφισαν πραγματικά τον Οκτώβριο του 2009.

Δηλαδή ένα κράτος ολόκληρο απέχει, δεν ψηφίζει.

Αποχή: Σύνθετο και υψηλό πολιτικό πρόβλημα

Αλλά τι είναι όσοι απέχουν;

Η πράξη τους συναθροίζεται στη «συντηρητική στροφή»;

Είναι πιο «πίσω» πολιτικά από εμάς που ψηφίζουμε ή μήπως ένα σεβαστό μέρος τους έχει σοβαρούς προβληματισμούς και απαιτήσεις που δεν απαντώνται από τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς;

Κι αν ισχύει το τελευταίο, εν όλο ή εν μέρει, τότε πόσες και κυρίως ποιας ποιότητας αναπροσαρμογές οφείλουμε να κάνουμε στην πολιτική μας;

Η σταθερή και εδώ και πάνω από δέκα χρόνια επιμένουσα αποχή συνιστά σοβαρότατο και σύνθετο πολιτικό πρόβλημα.

Αποκαλύπτει τις διαρκείς δυσκολίες και τα όρια της αστικής πολιτικής στο να μετατρέψει την εργατική τάξη και τα αυτοαπασχολούμενα στρώματα (τη μεγάλη πλειοψηφία τους) σε ενεργό υποστηρικτή της πολιτικής της.

Ταυτόχρονα συγκροτεί τον καθρέφτη στον οποίο απεικονίζεται η συνολική ποιότητα της πολιτικής της αριστεράς σε όλες της εκδοχές, είναι το μέτρο της ελκτικής πολιτικής της δύναμης.

Και ακριβώς επειδή η ελκτική πολιτική δύναμη της μαχόμενης Αριστεράς εξακολουθεί να είναι ασθενική γι’ αυτό και στις ερχόμενες εκλογές της 25^ης Ιούνη του 2023 όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Με κύριο πως δεν θα υπάρξει ποιοτική – θεαματική διαφοροποίηση.

Το κύριο και στις ερχόμενες εκλογές της 25^ης Ιούνη του 2023 δεν είναι τι θα ψηφίσουμε (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΜΕΡΑ, άκυρο, αυτό φυσικά έχει τη σημασία του) αλλά για πιο σκοπό θα ψηφίσουμε.

Ψηφίζουμε λοιπόν με γνώμονα την πολιτική μας στόχευση, τη πολιτική αναγέννηση της μαχόμενης Αριστεράς και του κινήματος.

Η περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί από μόνος του ειδικό ζήτημα σοβαρής μελέτης.

Στις εκλογές του 2009 πήρε 315.665 ψήφους ή 4,60%. Έξι μόλις χρόνια μετά, τον Γενάρη του 2015 εκτινάσσεται. Παίρνει 36,34% και 2.245.978 ψήφους, οκτώ φορές πάνω! (Είχε προηγηθεί η κατάρρευση του δικομματισμού).

Εννιά μήνες μετά, τον Σεπτέμβρη του 2015, και παρά την ανατροπή του 60% υπέρ του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του καλοκαιριού, διατηρεί επί της ουσίας τις δυνάμεις του: Παίρνει 1.925.904 ψήφους ή ποσοστό 35,46%.

Η λαϊκή εμπιστοσύνη δεν είχε ακόμη χαθεί παρόλη την πολιτική του μετάλλαξη και την αποχώρηση χιλιάδων αγωνιστών.

Τώρα, Μάιος 2023, οκτώ μόλις χρόνια μετά κατέρρευσε. Έχασε ένα εκατομμύριο εξήντα ένα χιλιάδες ψήφους (1.061.357) η δεκαπέντε ποσοστιαίες μονάδες (20,7%) σε σχέση με το Σεπτέμβρη του 2015. Σε σχέση με τις εκλογές του 2019 ειδικότερα – μετά από τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης από τη ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη - έχασε 600.000 ψήφους. Πρόκειται για μείζον πολιτικό γεγονός.

Ο καταποντισμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι εντονότερος στα εργατικά και ευρύτερα λαϊκά στρώματα, στη Δυτική Αττική (-18,0%), στη Β’ Πειραιά (-17,5%), στο Δυτικό Τομέα Αθηνών (Β2) (-15,9%) καθώς και σε θεωρούμενα «προπύργια της Δημοκρατίας» (Ηράκλειο -20,3%, Λασίθι -16,8%, Χανιά -16,7%, Ρέθυμνο -16,0%).

Η εντυπωσιακή μείωση της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ συντελείται προς όλες τις κατευθύνσεις, κυρίως όμως προς το ΠΑΣΟΚ (315.600 ή το 17,7%), δευτερευόντως στη ΝΔ (187.500 ψήφοι ή το 10,5%) και τριτευόντως προς το ΚΚΕ 69.300 ψήφους και στο άκυρο λευκό(49.000 ψήφοι). (Γιάννης Μαυρής: Που κατευθύνθηκαν οι απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ - Η εκλογική κατάρρευση)

Όλα τα παραπάνω καθιστούν αδύνατη τη μερική έστω ανάκαμψη του ΣΥΡΙΖΑ και κονιορτοποιούν το κοντόφθαλμο επιχείρημα πως η μείωση αυτή οφείλεται στο μονομέτωπο – δήθεν – του ΚΚΕ σε βάρος του.

Αλλά το εξίσου σοβαρό είναι πως δεν φαίνεται να ανακάμπτει στις επόμενες εκλογές παρά τη μετεκλογική του αντιπολιτευτική μεταμόρφωση επί το φιλολαϊκότερο.

Κι αυτό γιατί – σε αντίθεση με το Σεπτέμβρη του 2015 – έχει χάσει την αξιοπιστία του στη συνείδηση του λαού.

• Και πώς να μη γινόταν αφού ο Α. Τσίπρας παρουσίαζε μεθοδικά και συνεχώς δυο πρόσωπα, ένα φιλολαϊκό και ένα συστημικό, θετικό στις προσαρμογές στις συστημικές απαιτήσεις;
  • Πώς δηλαδή να μη γινόταν αυτό όταν τη μια μέρα ο Τσίπρας υμνεί τον Τραμπ και την άλλη μέρα καταθέτει στεφάνι στο σκοπευτήριο της Καισαριανής;
  • Τον ένα μήνα δηλώνει «υπερήφανα» πως δεν κόβει συντάξεις και σε λίγους μήνες (από το Μάη του 2016 και εντεύθεν), όσοι πλέον συνταξιοδοτούνται παίρνουν συντάξεις μειωμένες κατά το διπλάσιο(!) από τις μειώσεις όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων;
  • Πώς να μη γινόταν αυτό όταν τη μια στιγμή εναντιώνεται στον επαίσχυντο φράχτη του Έβρου και την άλλη στιγμή δηλώνει πως θα τον διατηρήσει;
  • Πως να μη γινόταν αυτό όταν τη μια στιγμή μιλά για αντιδραστική κυβέρνηση και την επομένη ζητά κοινό υπουργό υγείας(!), δηλαδή μερική έστω συγκυβέρνηση με τη ΝΔ και μάλιστα στον ευαίσθητο τομέα της υγείας;
  • Πώς να μη γινόταν αυτό όταν θεσμοθετεί το χρηματιστήριο ενέργειας – αυτό τον κολοφώνα του νεοφιλελευθερισμού - και την άλλη στιγμή δεν δεσμεύεται όχι για την κατάργηση του αλλά ούτε για την έξοδο της ΔΕΗ από αυτό οπότε η κρατικοποίηση της είναι δώρο άδωρο;

Όλα αυτά είναι συσσωρεύσεις που στο τέλος συγκροτούν μια συνολική πολιτική εικόνα. Αυτή του κλασσικού αρχηγικού αστικού κόμματος το οποίο όμως είναι imitation, είναι «αντίγραφο» με ορατές τις αντιφάσεις στο εσωτερικό του.

 Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν χάνει όχι γιατί έκανε κάποια «λάθη» αλλά γιατί αποκαλύπτεται ως είναι συνολικά, χάνει γιατί προτιμήθηκε το πρωτότυπο του νεοφιλελευθερισμού από το ασαφές, πρόχειρο και ερασιτεχνικό αντίγραφο.

ΝΔ: Η πολιτική εξαργύρωση και τα δύσκολα που έπονται

Η ΝΔ κέρδισε την εκλογική μάχη αξιοποιώντας την εξελισσόμενη αναξιοπιστία του ΣΥΡΙΖΑ και εξαργυρώνοντας ταυτόχρονα πολιτικά κυρίως τις επιδοτήσεις μισθών, ημερομισθίων και μικρομεσαίων επιχειρήσεων στη διάρκεια τις υγειονομικής κρίσης.

Όταν χτύπησε ο COVID-19, έγινε πεντακάθαρο ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός εξαρτάται πλήρως από τη μαζική κρατική παρέμβαση. Και σ’ αυτό έπαιξε εν ου παικτοίς ο Μητσοτάκης.

Όταν το πανδημικό σοκ απείλησε τα θεμέλια της ταξικής κυριαρχίας, μπόρεσε να δράσει με μια μεσαίας κλίμακας παρέμβαση. Διέθεσε χρήμα αναγκαστικής κυκλοφορίας για να στηρίξει την πρόσκαιρη χαλάρωση της λιτότητας συμμετέχοντας έτσι στην σιωπηρή κρατικοποίηση της μισθοδοσίας και των ροών αξίας χιλιάδων επιχειρήσεων.

Οι νεοφιλελεύθεροι ιδεολόγοι σύμβουλοι του προσαρμόστηκαν γρήγορα στη νέα πραγματικότητα με τέτοιο τρόπο ώστε να μην υπάρξει μια θεσμική στροφή προς όφελος των εργατικών συμφερόντων που θα περιόριζε την ελευθερία του κεφαλαίου.

Απαντούσε αποκλειστικά στις άμεσες, στις τρέχουσες καθημερινές ανάγκες της συγκυρίας αφήνοντας τα άγια των αγίων της αγοράς ανέπαφα. Υπό αυτή την έννοια «το παλιό αρνείται να πεθάνει», προσαρμοζόμενο ευέλικτα.

Ωστόσο τα δύσκολα για το Μητσοτάκη έπονται.

Η αδυναμία της μαχόμενης Αριστεράς σε συνθήκες κοσμογονίας

Η μαχόμενη Αριστερά, δίχως πυξίδα, δίχως σαφή άμεσο στόχο και με ακυρωμένο τον στρατηγικό στόχο, αδυνατεί να παίξει ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις.

Το μεν ΚΚΕ, σε αυτήν ακριβώς την κοσμοχαλασιά, που σε ορισμένες στιγμές θύμιζε προεπαναστατική κατάσταση, πάλλεται εκλογικά γύρω από το 6%

Το αποτέλεσμα είναι η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ τότε, η εκτίναξη της ΝΔ τώρα και η διαρκής απειλή της ακροδεξιάς. Και μάλιστα αυτής της ακροδεξιάς που είναι για γέλια και για κλάματα, ντροπή και για τον ίδιο το Χίτλερ. Με αποτέλεσμα το Γενάρη του 2015 η βρυξελιώτικη νεοναζί οργάνωση της Χρυσής Αυγής να αναδειχτεί τρίτο κόμμα με 6,99% και 18 έδρες δυο θέσεις πάνω από το ΚΚΕ. Και τώρα να σκάνε μύτη διάφορα νεοαφασιστικά και φονταμενταλιστικά πολιτικά σχήματα και όλα να διεκδικούν την είσοδο στη Βουλή.

Η δε ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ένα στενά εκλογικό σχήμα που έχει φθαρεί ανεπανόρθωτα ως μέτωπο, έχει καθηλωθεί στο 0,5% και δηλώνει υπερήφανο που διατηρεί τις δυνάμεις του!

Ακόμη και η μεταρρυθμιστική ΛΑΕ, αφού τίναξε την …μπάνκα στον αέρα και συνετρίβη το 2019 (15.612 ψήφοι ή 0,28%) προσχωρεί στο ΜΕΡΑ25 χωρίς στην ουσία πυξίδα.

Κι όλα αυτά όταν το ΠΑΣΟΚ μέσα σε οκτώ χρόνια από το 4,68% και τους 290.000 του Γενάρη του 2015 και την έβδομη θέση στην κατάταξη των κομμάτων (κάτω από τη Χρυσή Αυγή που ήρθε τρίτη και κάτω και από το ΚΚΕ), το Μάη του 2023, υπερδιπλασιάζει πλέον τα ποσοστά του (11,46%) και τους ψήφους του (676.165) δίχως ποτέ να φτάνει στην προ κρίσης κατάσταση.

Η δε ΝΔ από την καταβαράθρωση του 18,85% και των 1.192.000 ψήφων του Μάη του 2012, ενισχυόμενη διαρκώς, το 2023 υπερδιπλασιάζει ποσοστά και ψήφους (2.407.000) και επιστρέφει – σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ στην παλιά της «αίγλη».

ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενόψει των δεύτερων εκλογών δεν έκαναν καμιά αναπροσαρμογή στην πολιτική τους. Λες και είναι της μοίρας γραφτό να μένουν εκεί που βρίσκονται.

Είναι φανερό πως κάτι δεν πάει καλά, πως υπάρχει δομικό πρόβλημα.

Ωστόσο, η διατήρηση και ενίσχυση κατά δυο ποσοστιαίες μονάδες του ΚΚΕ και η μικρή ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί υπό σοβαρές προϋποθέσεις να αποβεί χρήσιμη.

Όλα τα ρήγματα ανισορροπίας είναι ενεργά!

Ο Μητσοτάκης είναι προσεκτικός στις δηλώσεις του μετά την εκλογική νίκη της ΝΔ. Και είναι γιατί τα επιτελεία των αστών έχουν επίγνωση των δυσκολιών, των ορίων και των αντιφάσεων της πολιτικής τους. Επειδή γνωρίζουν πώς δεν εξαρτώνται όλα από την υποκειμενική στόχευση σχεδίων, επιθυμιών, χειρισμών και επιλογών των κυβερνώντων.

Καθοριστικότερη είναι η επίδραση των αντικειμενικά υπαρχουσών αντιθέσεων και αναγκαιοτήτων, αυτών των «ιστορικών καταναγκασμών» των σημερινών κοινωνιών της αγοράς.

Αυτή καθ’ αυτή η πολιτική τους, η πολιτική των κοινωνικών ανισοτήτων, της φτώχειας, της φυματικής δημοκρατίας, των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και του διαρκώς διευρυνόμενου χρόνου εργασίας – λάστιχο, στο φόντο μάλιστα των οξυνόμενων πολεμικών ανταγωνισμών, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις αντικειμενικές υλικές, απελευθερωτικές δυνατότητες της εποχής. 

Ανάμεσα στη συνολική αντίθεση του καπιταλισμού αυτής της χωρίς προηγούμενο έκρηξης του πλούτου και των υλικών δυνατοτήτων ενός νέου ανθρώπινου τρόπου ζωής και εργασίας και στην σκανδαλώδη ατομική – αντιδραστική τελικά – ιδιοποίηση του και ιδιοκτησία μιας πολύ μικρής μειοψηφίας που σπέρνει φτώχεια και πολέμους ζώντας η ίδια στη χλιδή, περιέχονται οι μικρές και μεγάλες στιγμές και επιλογές της περασμένης και της σημερινής πάλης εκατομμυρίων ανθρώπων.

Η ίδια η επιστημονική και τεχνική έκρηξη συγκροτεί τέτοιες παραγωγικές δυνάμεις που αναταράσσουν την ουσία της εμπορευματικής παραγωγής, ρίχνουν την μέση ποσοστιαία κερδοφορία του καπιταλισμού, θέτουν τις δυνάμεις της καπιταλιστικές αγοράς μπροστά σε πρωτόγνωρα και άλυτα προβλήματα.

Αλλά και αυτό καθ’ αυτό το γεγονός πως το 19% ψήφισε την τελευταία στιγμή, επέλεξε τελικά στην κάλπη και στο παραβάν, πώς μεγάλο μέρος ρίχνει την ψήφο του αλλά «δεν παντρεύεται» το κόμμα το οποίο ψηφίζει, αποκαλύπτει τη ρευστότητα των εξελίξεων.

Όλα τα ρήγματα ανισορροπίας και αστάθειας είναι λοιπόν ενεργά.

Σε εξέλιξη είναι μια αδιέξοδη, εν πολλοίς, αστική επίθεση που φθείρει κυβερνήτες και κυβερνήσεις και ανατροφοδοτεί την επιθετικότητα τους. Εξ ου και οι κατά κύματα κοινωνικές εκρήξεις με τελευταία τις μεγάλες συγκεντρώσεις ενάντια στη δολοφονία των σύγχρονων κολασμένων της Πύλου.

Εξ ου και τα ενθαρρυντικά ευρήματα σε πρόσφατες μελέτες που είδαν το φως της δημοσιότητας για διακριτές αντικαπιταλιστικές διαθέσεις, για τις έννοιες επίσης του κομμουνισμού και του σοσιαλισμού.

Εδώ λοιπόν και η αντικειμενική υλική βάση της αισιοδοξίας μας η οποία μας οδηγεί να συνεχίσουμε την προσπάθεια μας.

Εδώ και καιρό έχουμε εκτιμήσει πως αν τα πράγματα στην Αριστερά μείνουν ως έχουν η κατάσταση θα πηγαίνει ολοένα και χειρότερα. Ας διαψευστούμε θετικά.

Γι’ αυτό προσπαθούμε συλλογικά, ισότιμα, στη βάση της εργατικής δημοκρατίας στο επίπεδο της θεωρίας και της επιστήμης να διεισδύουμε ολοένα και βαθύτερα στην ιστορία του εργατικού κινήματος και της κομμουνιστικής Αριστεράς για να φωτίσουμε με σύγχρονους όρους την πορεία στο παρόν καθώς και τα εν πολλοίς απάτητα μονοπάτια που είμαστε αναγκασμένοι σαν εργατικό κίνημα να περπατήσουμε.

Προσπαθούμε συλλογικά να γνωρίσουμε σε βάθος το σύγχρονο διεθνή και ελληνικό καπιταλισμό και τις αλλαγές που συντελούνται σε αυτόν αφού «αν ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν αλλάξει θα καταστραφεί» υπογραμμίζει επιτακτικά ο Κίσινγκερ.

Προσπαθούμε ταυτόχρονα να συγκεντρώσουμε πολιτικές δυνάμεις τόσο στο στρατηγικό ζήτημα όσο και στην άμεση τακτική πολιτική πρόταση ώστε να αντιστραφεί η φορά των πολιτικών εξελίξεων υπέρ της εργατικής πολιτικής

Η κοινή αυτή προσπάθεια έφτασε ως ένα – όχι αμελητέο – όριο προεκλογικά.

Θα συνεχιστεί.

πηγη: kommon.gr

Το τι περιμένει τον λαό από την επομένη των εκλογών της 25ης Ιούνη, που άλλωστε αποτελεί το κοινό πρόγραμμα της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, περιέγραψε σε συνέντευξή του ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γ. Στουρνάρας. Τα αντιλαϊκά προαπαιτούμενα του Ταμείου Ανάκαμψης, η φοροεπέλαση στα λαϊκά στρώματα που θα συνεχιστεί, οι χιλιάδες πλειστηριασμοί και ταυτόχρονα η συνέχιση της προκλητικής φοροασυλίας για εφοπλιστές, τραπεζίτες και γενικά για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, είναι το μείγμα της πολιτικής που θα συνεχίσει να τσακίζει τα νοικοκυριά.

Σύμφωνα λοιπόν με τον Γ. Στουρνάρα, προϋπόθεση για τα «πακέτα» του Ταμείου Ανάκαμψης που θα πάνε στους ομίλους για να βελτιωθεί «η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας και να προχωρήσουν επενδύσεις» - όπως είπε - είναι να προχωρήσουν μια σειρά από αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις που αφορούν την αξιολόγηση στο Δημόσιο, τη δημόσια Υγεία, την Παιδεία, την επιτάχυνση των διαδικασιών για τη μείωση των «κόκκινων» δανείων με πλειστηριασμούς.

Επιπλέον, ανέφερε ως βασικό ζητούμενο την «πάταξη της φοροδιαφυγής», κάτι που κυριολεκτικά αποτελεί πρόκληση όταν, την ίδια στιγμή, οι εφοπλιστές απολαμβάνουν φοροασυλία δισεκατομμυρίων ευρώ και δεν πληρώνουν καν φόρο, ενώ οι τραπεζίτες δεν πληρώνουν φόρο με το καθεστώς του «αναβαλλόμενου φόρου» από την εποχή της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Και δεν είναι μόνο αυτό, αφού οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, μέσω των «αναπτυξιακών» νόμων της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, επίσης απολαμβάνουν μια σειρά φοροαπαλλαγών και κινήτρων, χωροταξικών και άλλων, θησαυρίζοντας πάνω στις πλάτες του λαού.

Συμπλήρωσε δε ότι θα πρέπει «να δούμε λίγο τη φορολόγηση της εργασίας, ειδικά τις εισφορές Κοινωνικής Ασφάλισης», παραπέμποντας στην επιβολή πρόσθετων φόρων αλλά και επιβαρύνσεων σε εργαζόμενους και ελεύθερους επαγγελματίες. Και βέβαια, ανέφερε ότι οι φορολογικοί συντελεστές ΦΠΑ, ΕΦΚ κ.λπ. δεν πρέπει να πειραχτούν...

Ακριβώς πάνω σε αυτό πρόσθεσε: «Η Ελλάδα χρειάζεται φορολογικά έσοδα. Γιατί χρειάζεται να κάνει δαπάνες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των πολιτών, δηλαδή δαπάνες Παιδείας, δαπάνες Υγείας, χρειάζεται να κάνει δαπάνες για την προστασία της, αμυντικές δαπάνες και χρειάζεται να επενδύσει», σε μια προσπάθεια να παρουσιάσει τη φοροεπέλαση στον λαό που στην πραγματικότητα γίνεται φοροαπαλλαγές και έργα για το μεγάλο κεφάλαιο ως... προϋπόθεση για τη λαϊκή ευημερία.

Σαφής ήταν και για το θέμα των μισθών που θα παραμείνουν καθηλωμένοι τα επόμενα χρόνια, ξεκαθαρίζοντας ότι «οι μισθοί δεν θα έρχονται σε αντίθεση με την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Δεν θα έρχονται σε αντίθεση με τη δημοσιονομική σταθερότητα».

Σε ό,τι αφορά τους πλειστηριασμούς ήταν επίσης σαφής ότι αυτοί θα συνεχιστούν, αφού το ζητούμενο είναι η μείωση των «κόκκινων» δανείων των τραπεζών. Μόνο που θα συνεχιστούν με έναν «κώδικα δεοντολογίας και από τα funds», ενώ πρόσθεσε ότι οι τράπεζες είναι έτοιμες «να κάνουν εισηγήσεις για τη βελτίωση του θεσμικού πλαισίου εποπτείας και των εταιρειών αυτών». Και για να το κατανοήσουμε καλύτερα, διευκρίνισε: «Υπάρχει νόμος για τους πλειστηριασμούς (σ.σ. της ΝΔ, που έχτισε πάνω σε αυτούς του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ), υπάρχει γνωμοδότηση του Αρείου Πάγου τελευταία, εκεί δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά». Τουτέστιν 700.000 πλειστηριασμοί τους επόμενους μήνες...

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η αναφορά του στη δέσμευση των αποθεματικών των δημόσιων οργανισμών που έγιναν με το 2ο και το 3ο μνημόνιο. Είπε: «Το θησαυροφυλάκιο που έχει δημιουργηθεί μεταξύ του ΟΔΔΗΧ και της Τράπεζας της Ελλάδος, που δεν το ξέρει ο κόσμος. Εχουν μαζευτεί τα αποθεματικά δημοσίων οργανισμών, πολλοί έλεγαν ότι αν υπήρχε αυτό το 2009 - 2010, ίσως να μην μπαίναμε στην κρίση, δεν το πιστεύω, θα μπαίναμε αλλά ίσως να ήταν πολύ πιο ήπια». Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος το ξέρει γιατί αυτά τα αποθεματικά ήταν αποθεματικά του λαού και η δέσμευσή τους έχει προκαλέσει την υπολειτουργία σε διάφορους τομείς του Δημοσίου εξαιτίας της υποχρηματοδότησης και της υποστελέχωσης.

πηγη: 902.gr

Πάντως στις ΗΠΑ – μετά τα τελευταία οικονομικά και κυρίως γεωπολιτικά “σφιξίματα” – πληθαίνουν οι επικριτικές φωνές κατά του “Κόμματος του Πολέμου” που απαιτούν μια ριζική αναθεώρηση στρατηγικής σαν όρο για την επιβίωση του συστήματός τους:

Δείτε αυτό το βίντεο όπου, υπολόγισαν το κόστος για την κοινωνία/κέρδος των πολεμικών βιομηχανιών, από την οργάνωση και τη συμμετοχή σε συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο από το 1965.

Αφγανιστάν – 2,3 τρισεκατομμύρια δολάρια
Βιετνάμ – 1 τρισεκατομμύριο δολάρια
Κοσσυφοπέδιο – 9 δισεκατομμύρια δολάρια
Ιράκ και Συρία – 2,8 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Περσικός Κόλπος – 141 δισ. δολάρια

-Αθροίζοντας τους πιο πρόσφατους πολέμους, της 20ετίας,  φτάνουν τα 9 τρισεκατομμύρια που σπαταλήθηκαν.

– “Και τώρα έχουμε την Ουκρανία” προσθέτει ο σχολιαστής, καταλήγοντας με νόημα:
“πως πάει αλήθεια ο πόλεμος εκεί, με την ευκαιρία;”

https://iskra.gr/wp-content/uploads/2023/06/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%85.mp4?_=1

Πηγή: Θερσίτης - iskra.gr

Μια βρετανική οικογένεια περιέγραψε στην Dailymail πώς γλίτωσαν από μια τρομακτική επίθεση από φάλαινα δολοφόνο ενώ έπλεαν στα ανοιχτά του Γιβραλτάρ.

Όρκα επιτέθηκε σε σκάφος: Έκοψε το πηδάλιο με τα δόντια της – Συγκλονιστικό ΒΙΝΤΕΟ

Ο Ντέιβ Ντάφι ένιωσε ένα δυνατό χτύπημα στο σκάφος του μήκους 42 μέτρων στις 3 το πρωί και βρήκε μια μεγάλη όρκα να χτυπά το πηδάλιο του.

Ξύπνησε τη σύζυγό του Κιμ και ζήτησε βοήθεια για να κατευθύνει το γιοτ που εξετράπη βίαια της πορείας του καθώς τρεις ακόμη όρκες χτυπούσαν επανειλημμένα το σκάφος.

Ο κ. Duffy, ένας 45χρονος λέκτορας στο κολέγιο, έσυρε ένα μεταλλικό φυσίγγιο φωτοβολίδας πίσω από το σκάφος για να αποτρέψει τις φάλαινες δολοφόνους και έκλεισε το τιμόνι. Τα επιθετικά θηλαστικά τελικά αναχώρησαν ύστερα από περίπου 30 λεπτά, με αποτέλεσμα το ζευγάρι και ο 11χρονος γιος τους Τζακ να αισθανθούν ανακούφιση.

Η οικογένεια Ντάφι, από το Μπόρνμουθ του Ντόρσετ, ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο τους τελευταίους 18 μήνες. Οι όρκες επιτέθηκαν στο γιοτ τους στις 9 Ιουνίου.

Έπλεαν από την Καραϊβική προς την Ισπανία και περνούσαν από το στενό του Γιβραλτάρ όταν αντιμετώπισαν τις φάλαινες δολοφόνους. Είναι η τελευταία επίθεση από φάλαινες δολοφόνους σε ιστιοπλοϊκά σκάφη στην περιοχή τα τελευταία χρόνια. Από το 2020, έχουν καταγραφεί περίπου 750 αναφορές επιθέσεων.

Λέγεται ότι καθώς οι φυσικές πηγές τροφής του θηλαστικού στην περιοχή σπανίζουν, οι αντιπαραθέσεις μεταξύ τους και των σκαφών γίνονται ανησυχητικά συχνές.

Ο κ. Duffy είπε: «Ήξερα πολύ καλά για μια πιθανή επίθεση όρκας. Καθώς πλησιάζαμε, άρχισα να σκέφτομαι από μέσα μου: «Νομίζω ότι θα περάσουμε από εδώ, θα τα καταφέρουμε». Μετά, λίγα λεπτά αργότερα, ένιωσα τη βάρκα να κουνιέται. Έγινε αυτό το μεγάλο χτύπημα και σκέφτηκα, «Θεέ μου, ορίστε». Κοίταξα το τιμόνι και έτρεμε από αριστερά προς τα δεξιά, παρόλο που το αυτόματο ήταν αναμμένο. Καθώς κοίταξα πίσω, μπορούσα να δω τα λευκά σημάδια της φάλαινας που ήταν αρκετά ανησυχητικά».

πηγη: enikos.gr

Τα ράντζα… ζουν και βασιλεύουν στην ψυχιατρική του Ευαγγελισμού, όπως μαρτυρά η εικόνα που δημοσιεύει ο 902.gr, ενώ την ίδια στιγμή, τα ταβάνια εξακολουθούν πεισματικά να «τρέχουν» μετά την περιβόητη ανακαίνιση που εγκαινίασε την άνοιξη η αναπληρώτρια υπουργός Ψυχικής Υγείας κα Ράπτη…

πηγη: imerodromos.gr

της Εύη Κατσώλη

Τριτοκοσμικές συνθήκες διαμονής καταγγέλλουν εργαζόμενοι του τουριστικού και ξενοδοχειακού κλάδου, οι οποίοι επιλέγουν νησιά και άλλους δημοφιλείς προορισμούς για να δουλέψουν σε εποχική βάση και δεν βρίσκουν ούτε τα στοιχειώδη που απαιτούνται για την καθημερινότητά τους.

Η πλειοψηφία των ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων είναι παλιές με αποτέλεσμα πολλοί ιδιοκτήτες να μην έχουν τη δυνατότητα φιλοξενίας των εργαζομένων τους εντός των χώρων των μονάδων. Η δυσκολία εξεύρεσης καταλυμάτων είναι πάρα πολύ μεγάλη όπως υποστηρίζουν οι υπάλληλοι και γι’ αυτό αρκετές φορές μέχρι να βρουν «στέγη» αναγκάζονται να μένουν τις πρώτες ημέρες ακόμη και στις παραλίες και όχι μόνο…

Όπως τονίζει στο enikos.gr ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στον Επισιτισμό και στον Τουρισμό, Γιώργος Χότζογλου «κατά καιρούς έχουμε καταγγελίες από εργαζομένους που αναγκάζονται να κοιμούνται στις ξαπλώστρες που υπάρχουν στις πισίνες ή στα γυμναστήρια των ξενοδοχείων επειδή δεν βρίσκουν κατάλυμα».

Σύμφωνα με τον ίδιο, ακόμη και όταν βρίσκουν καταλύματα «πρόκειται για «τρύπες» μόλις 15- 20 τ.μ. όπου στοιβάζονται 3 με 4 άτομα, ακόμη και διαφορετικού φύλου. Υπάρχουν καταγγελίες ακόμη και για δωμάτια που δεν διαθέτουν ούτε τις βασικές διευκολύνσεις, όπως κλιματισμό ή ζεστό νερό στο μπάνιο. Η κατάσταση είναι τραγική. Και σίγουρα αυτές οι άσχημες συνθήκες παίζουν τον δικό τους ρόλο στην έλλειψη προσωπικού στον τομέα του τουρισμού».

Όπως εξήγησε ο κ. Χότζογλου «υπάρχει ένας σημαντικός όρος στις συμβάσεις βάσει των οποίων ο εργοδότης οφείλει να καλύπτει τις ανάγκες της σίτισης και της στέγασης των εποχικών υπαλλήλων του, όμως, ορισμένοι όχι μόνο δεν το κάνουν πράξη αλλά προτρέπουν τους εργαζομένους να τα καλύψουν μόνοι τους, ξοδεύοντας από την… τσέπη τους. Φανταστείτε ότι όταν ο μέσος μισθός υπαλλήλου (μαζί με προσαυξήσεις και επιδόματα) ανέρχεται σε 1.200 – 1.300 ευρώ, ο εργαζόμενος όχι μόνο επιβαρύνεται, αλλά μπαίνει και… μέσα».

Τα συγκεκριμένα προβλήματα εντοπίζονται σύμφωνα με τον ίδιο, κυρίως σε Κρήτη, Χαλκιδική, Ρόδο και σε άλλους προορισμούς.

Εξαντλητικά ωράρια εργασίας

Πριν από μερικές ημέρες ο πρόεδρος του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Νομού Ηρακλείου, Νίκος Κοκολάκης περιέγραψε έναν εργασιακό μεσαίωνα στον κλάδο και έκανε λόγο για εξαντλητικά ωράρια καθώς εργοδότες απασχολούν εργαζομένους περισσότερες από 9-10 ώρες υπό το καθεστώς εξαήμερης απασχόλησης.

Ο ίδιος είχε υποστηρίξει ότι «δυστυχώς κάποιοι δεν δηλώνουν την υπερωριακή απασχόληση των εργαζομένων τους, αλλά ούτε και την υπερεργασία που δικαιούνται σύμφωνα με την εργατική νομοθεσία».

Ο κ. Γιώργος Χότζογλου τόνισε στο enikos.gr ότι «9-10 ώρες εργασίας είναι το θετικό σενάριο. Η εντατικοποίηση χτυπά «κόκκινο» λόγω της έλλειψης προσωπικού». Ο κ. Χότζογλου έδωσε και ένα παράδειγμα, σύμφωνα με το οποίο πεντάστερο ξενοδοχείο στο Ηράκλειο απασχολούσε έναν σερβιτόρο για 55 πελάτες ή σε άλλη περίπτωση «φόρτωσαν» σε καμαριέρα και το να τρίβει τα πλακάκια στην πισίνα ώστε να είναι έτοιμη για να την γεμίσουν με νερό».

πηγη: enikos.gr

Τζώρτζης Ρούσσος

Παραποιεί τα στοιχεία για τα εισοδήματα των νοικοκυριών το 2022

Αν γυρίσουμε ανάποδα τα στατιστικά στοιχεία για τον δείκτη φτώχειας στην Ελλάδα, θα διαπιστώσουμε μια παραδοξότητα: η κυβέρνηση μιλά για αύξηση του εισοδήματος των νοικοκυριών το 2022. Τα ελληνικά νοικοκυριά όμως, ακόμη και χωρίς τη συνδρομή της ακρίβειας που μεταφράζεται σε απώλεια αγοραστικής δύναμης, είχαν οριακή μείωση εισοδήματος!

Ας μην ξεχνάμε ότι είναι το έτος που, υπό το βάρος των πληθωριστικών πιέσεων και της κρίσης κόστους ζωής, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε τις πρώτες αυξήσεις της κυβερνητικής του θητείας στον κατώτατο μισθό (2% από 1.1.2022 και +7,5% από 1.5.2022). Ας μη λησμονούμε ότι ο ίδιος αλλά και οι καθ’ ύλην αρμόδιοι υπουργοί συχνά πανηγυρίζουν ότι δήθεν αύξησαν το εισόδημα των Ελλήνων! Τι αναφέρει όμως η ΕΛΣΤΑΤ στην Ερευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών για το 2022; Το λαμβάνουμε από τη σχετική ανακοίνωση και το γνωστοποιούμε επί λέξει: «Το 14,6% των νοικοκυριών δήλωσε ότι το εισόδημά του αυξήθηκε κατά τους τελευταίους δώδεκα μήνες, το 15% των νοικοκυριών δήλωσε ότι μειώθηκε και το 70,4% των νοικοκυριών ότι παρέμεινε το ίδιο».

Επικοινωνιακή τσιχλόφουσκα

Για να καταλάβουμε τη σημασία του στατιστικού στοιχείου θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το εισόδημα των νοικοκυριών προέρχεται κυρίως από τις αποδοχές του κόσμου της μισθωτής εργασίας, από τα κέρδη των αυτοαπασχολούμενων και βέβαια από τα ενοίκια. Στο τελευταίο λοιπόν για το 2022 έχει καταγραφεί μεσοσταθμική αύξηση των ζητούμενων μισθωμάτων κατά 10%. Τι σημαίνει αυτό;

Πολύ απλά, ότι ο συγκεκριμένος δείκτης της εξέλιξης του εισοδήματος των νοικοκυριών για το 2022, για όσους ζουν μόνο από τον μισθό, τη σύνταξη ή από τα κέρδη της μικρής επιχείρησής τους (ας μην ξεχνάμε ότι το 84% των επαγγελματικών ΑΦΜ στην Ελλάδα δεν απασχολεί κάποιον εργαζόμενο), είναι σαφώς μειωμένος! Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι η Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) στην έκθεσή της για την ελληνική οικονομία προχωρά, ύστερα από ανάλυση των εθνικών λογαριασμών και τριμηνιαίων λογαριασμών θεσμικών τομέων, στη διαπίστωση ότι η αύξηση στους μισθωτούς (αμοιβές εξαρτημένης εργασίας ανά μισθωτό) για το 2022 είναι της τάξης του 0,3%!

Από την άλλη, βέβαια, τα κυβερνητικά πανηγύρια στηρίζονται στην Εργάνη που εποπτεύεται από τον υπουργό Εργασίας Κωστή Χατζηδάκη και δίνει ενιαύσια αύξηση των μέσων ακαθάριστων αποδοχών 5,2% (Οκτώβριος 2021 – Οκτώβριος 2022). Εύκολα λοιπόν και υπό τη σκέπη των συμπερασμάτων της ΕΛΣΤΑΤ και της ΤτΕ καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη παραποιεί τα στοιχεία που αφορούν τα εισοδήματα ώστε να παρουσιάσει –υπό το βάρος της ακρίβειας, που είναι κατά κύριο λόγο δημιούργημά της– την επικοινωνιακή τσιχλόφουσκα «αυξήσαμε το εισόδημα των ελληνικών νοικοκυριών».

Κανένας λόγος για ταρατατζούμ

Ενας ακόμη λόγος για κυβερνητικά πανηγύρια είναι, μέσα από τα ίδια στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το γεγονός ότι το 2022 μειώθηκε κατά 2% ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού στην Ελλάδα. Καταρχάς το δεδομένο: η Ελλάδα έχει τη δεύτερη χειρότερη επίδοση μετά τη Βουλγαρία ανάμεσα στις εννέα ευρωπαϊκές χώρες για τις οποίες υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία και ως εκ τούτου δεν υφίσταται λόγος για τα κυβερνητικά πανηγύρια.

Σύμφωνα λοιπόν με την ίδια έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ, συνολικά 2.722.000 άνθρωποι (26,3% του πληθυσμού) αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού πέρυσι, έναντι 28,3% το 2021. Πώς όμως προκύπτει αυτή η μείωση; Σύμφωνα πάντα με την ΕΛΣΤΑΤ, οφείλεται στη μείωση του ποσοστού του πληθυσμού σε χαμηλή ένταση εργασίας (9,5% το 2022, από 12,1% το 2021).

Ως χαμηλή ένταση της εργασίας ορίζεται το ποσοστό πληθυσμού ηλικίας 0-64 που διαβιώνει σε νοικοκυριά που τα μέλη τους εργάστηκαν λιγότερο από 20% της συνήθους απασχόλησης κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους. Υπενθυμίζουμε ότι το 2021 υπήρξαν μήνες που η οικονομία ήταν κλειστή λόγω της τραγικής κυβερνητικής διαχείρισης της πανδημίας Covid-19. Αφού λοιπόν η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκλεισε την οικονομία για να μην ενισχύσει το ΕΣΥ και κάπως έτσι καταγράφηκαν περισσότεροι από 30.000 θάνατοι λόγω του SARS-CoV-2, λογικό είναι ότι το 2022, που ήρθαμε σε συνθήκες κανονικότητας της αγοράς, πολλές επιχειρήσεις χρειάστηκε είτε να προσλάβουν είτε να μετακινήσουν εργαζόμενους σε θέσεις πλήρους απασχόλησης.

Εδώ όμως έχουμε την αναλγησία της στατιστικής όπως προκύπτει από τους ορισμούς της Eurostat. Ως κίνδυνος φτώχειας ορίζεται το ποσοστό των ανθρώπων που ζουν σε νοικοκυριά των οποίων το συνολικό ισοδύναμο διαθέσιμο εισόδημα είναι χαμηλότερο του 60% του εθνικού διάμεσου ισοδύναμου διαθέσιμου εισοδήματος. Ποιο όμως είναι το διάμεσο εθνικό εισόδημα της Ελλάδας για το 2022; Σύμφωνα λοιπόν με την πολιτεία, για το ατομικό εισόδημα ανέρχεται σε 8.777 ευρώ ή 731 ευρώ μηνιαίως (ο κατώτατος το 2022 ήταν 713 ευρώ μεικτά). Αρα, με μια απλή πράξη διαπιστώνουμε ότι το 60% του εθνικού διάμεσου εισοδήματος ανέρχεται στα 438 ευρώ μηνιαίως για έναν άνθρωπο. Οπως εύκολα καταλαβαίνουμε, κίνδυνο φτώχειας στην Ελλάδα της ακρίβειας αντιμετωπίζουν και όσοι έχουν πολύ μεγαλύτερα εισοδήματα.

πηγη: documentonews.gr

Στην παγίδα της «ενεργού γήρανσης» οδηγούνται οι σημερινοί εργαζόμενοι και αυριανοί συνταξιούχοι.

Στην παγίδα της «ενεργού γήρανσης» οδηγούνται οι σημερινοί εργαζόμενοι και αυριανοί συνταξιούχοι. Η εργασιακή εξήγηση του πολυδιαφημισμένου όρου -τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων- περιλαμβάνει την ανάγκη του εργαζόμενου για επιβίωση και συνεπάγεται καθαρό κέρδος για την εργοδοτική πλευρά και τον κρατικό κορβανά.

Ηλικιωμένοι πρώην χαμηλόμισθοι, υποαπασχολούμενοι ή/και για μεγάλα χρονικά διαστήματα άνεργοι, που φθάνουν στη γραμμή της συνταξιοδότησης, όπου θα διαπιστώνουν με αγωνία ότι η σύνταξη που τους αναλογεί είναι εξίσου ανεπαρκής με τον μισθό που λάμβανε επί σειρά ετών.

Μοναδική διέξοδος, η συνέχιση της απασχόλησης, με -επίσης- χαμηλές αποδοχές και παράλληλη περικοπή της σύνταξης.

Στόχος, τίποτα περισσότερο από μια λιγότερο σκληρή οικονομική καθημερινότητα.

Διπλό το όφελος για το κράτος, το οποίο θα παρακρατήσει τις ασφαλιστικές εισφορές του εργαζόμενου συνταξιούχου, καθώς και μέρος της σύνταξής του.

Διπλό το όφελος και για τον εργοδότη, ο οποίος θα εκμεταλλεύεται την εργασιακή εμπειρία του «παλαιού» αλλά σε… τιμή «νέου» εργαζόμενου, δεδομένου ότι ο συνταξιούχος που απασχολείται από ανάγκη και όχι επειδή πιστεύει στο δόγμα ότι η ζωή ξεκινά στα προχωρημένα «… ήντα».

Κάπως έτσι, ο κόσμος της εργασίας, περνά από την εργασία στην εθελοδουλία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του συστήματος «ΗΛΙΟΣ» , επτά σε δέκα συντάξεις βρίσκονται κάτω από τα 1.000 ευρώ, η μέση σύνταξη κυμαίνεται στα 788 ευρώ, ενώ ισχυρές πιέσεις δέχονται κυρίως οι νέες συντάξεις του ιδιωτικού τομέα.

Ειδικότερα, βάσει των στοιχείων του Μαΐου:

• Το 29% των κυρίων συντάξεων δεν ξεπερνά τα 500 ευρώ, μικτά
• Το 41% ​​κυμαίνεται από 500 έως 1000 ευρώ, μικτά
• Οι νέες κύριες συντάξεις που  προέρχονται  από τον ιδιωτικό τομέα, κατά μέσο όρο αποδίδουν στους δικαιούχους 690,14 ευρώ. Το αντίστοιχο ποσό για τις συντάξεις του δημοσίου είναι αισθητά υψηλότερο, καθώς ανέρχεται στα 1.192,93 ευρώ.

Σύμφωνα με ειδικούς στην κοινωνική ασφάλιση, το γεγονός αυτό οφείλεται  στα χαμηλά ποσοστά αναπλήρωσης που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια, σε συνδυασμό με τα μεγάλα χρονικά διαστήματα ανεργίας ή υποαπασχόλησης.

• Μόνο οι συντάξεις γήρατος κυμάνθηκαν στα 887,95 ευρώ κατά μέσο όρο. Αν όμως προστεθούν οι συντάξεις θανάτου και αναπηρίας τότε ο μέσος όρος για τις κύριες συντάξεις υποχωρεί στα 788,85 ευρώ.
• Οι επικουρικές συντάξεις γήρατος ανέρχονται στα 220,09 ευρώ. Συνολικά όμως, μαζί με τις επικουρικές συντάξεις θανάτου και αναπηρίας, ο μέσος όρος υποχωρεί στα 195,68 ευρώ.
• Τα μερίσματα, ανεξαρτήτως αν προκύπτουν από συντάξεις γήρατος, θανάτου ή αναπηρίας, περιορίζονται κατά μέσο όρο στα 109,78 ευρώ.

Όσο ωριμάζει η εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων και βάσει αυτών θα συνταξιοδοτούνται εργαζόμενοι, τόσο χαμηλότερος θα είναι ο μέσος όρος των συντάξεων.

Παράλληλα, σύμφωνα με το σύστημα «ΕΡΓΑΝΗ»,  τουλάχιστον το 60% των εργαζομένων λαμβάνει μισθό κάτω από 1.000 ευρώ! Ενδεικτικά, αναφέρεται ότι 376.542 εργαζόμενοι αμείβονται με μηνιαίες αποδοχές που κυμαίνονται από 700 έως 800 ευρώ, μικτά. 

Επίσης, 336.400 εργαζόμενοι λαμβάνουν μισθό κάτω από 500 ευρώ τον μήνα.

Την ίδια ώρα, οι συνταξιούχοι που αποφασίζουν να εργαστούν υφίστανται μείωση της σύνταξης κατά 30%.

Παρά το γεγονός ότι η πλειονότητα των συνταξιούχων δεν απασχολείται και τις 25 ημέρες του μήνα, αλλά αρκετά λιγότερες  η μείωση της σύνταξης εφαρμόζεται από τον ΕΦΚΑ, είτε εργαστεί 5 ημέρες τον μήνα είτε εργαστεί ολόκληρο τον μήνα, με άμεση συνέπεια τη δραματική μείωση του εισοδήματος του συνταξιούχου.

Ακόμη κι αν αποφασιστεί, η αναλογική περικοπή της σύνταξης σε σχέση με τις ημέρες απασχόλησης του συνταξιούχου, το «ψαλίδισμα» της σύνταξης δεν πρόκειται να φύγει από το τραπέζι…

Πέθανε σε ηλικία 96 ετών ο κορυφαίος συνδικαλιστής και ιστορικός του εργατικού κινήματος Δημήτρης Λιβιεράτος. Είχε γεννηθεί στην Αθήνα το 1927. 

Στη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του Επαναστατικού Σοσιαλιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΕΣΚΚΕ), τροτσιστικής τοποθέτησης, με ηγέτη το ιδρυτικό στέλεχος του ΣΕΚΕ και στη συνέχεια γραμματέα του ΚΚΕ Θωμά Αποστολίδη. Το ΕΣΚΚΕ σε αντίθεση με άλλες τροτσκιστικές ομάδες που αντιμετώπιζαν το ΕΑΜ ως εθνικιστικό είχε ζητήσει να συμμετέχει στις τάξεις του, χωρίς να γίνει δεκτό.  Τα μέλη του όμως προσχώρησαν στο αντιστασιακό κίνημα. Το ίδιο έκανε και ο Λιβιεράτος που το 1944 φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του ΕΛΑΣ, ενώ πολέμησε και στα Δεκεμβριανά.

Το 1946 συμμετείχε στην ενοποίηση των τροτσκιστικών οργανώσεων της Ελλάδας που κατέληξε στη δημιουργία ενιαίου κόμματος με την ονομασία Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΔΚΕ). Για τη δράση του, εξορίστηκε στη Μακρόνησο. Το 1951 μετείχε στο Κίνημα Ελεύθερου Συνδικαλισμού και το 1955 στο Δημοκρατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα.
Μαζί με τον Μιχάλη Ράπτη και τον μηχανισμό της 4ης Διεθνούς, δραστηριοποιήθηκαν στην Αλγερινή Επανάσταση (1959-62), σε παράνομο δίκτυο για την κατασκευή όπλων στο Μαρόκο. 

Μετά την επιβολή της χούντας το 1967 συμμετείχε  στις «Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης» (ΔΕΑ). Διέφυγε στη Δυτική Γερμανία, όπου συνεργάστηκε με το ΠΑΚ, το οποίο είχε ιδρύσει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ, από το οποίο όμως αποχώρησε το 1976. Στα επόμενα χρόνια ο Δημήτρης Λιβιεράτος ασχολήθηκε με τη συγγραφή της ιστορίας του ελληνικού εργατικού κινήματος, ενώ διατέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Αρχείου Ιστορίας των Συνδικάτων της ΓΣΕΕ (ΑΡΙΣΤΟΣ/ΓΣΕΕ).

Στην «Εφημερίδα των Συντακτών» και στη Χριστίνα Κοψίνη έδωσε την τελευταία συνέντευξή του, στις 29 Απριλίου του 2022. Κι εκεί ο Δημήτρης Λιβιεράτος εξέφραζε την αισιοδοξία του ότι το εργατικό κίνημα θα ξανανέβει, παρά τη σημερινή ύφεσή του.

Διαβάστε όλη τη συνέντευξή του εδώ.

Πηγη: efsyn.gr