Έρευνα για τη σχέση της νεολαίας με τις εκλογές και το πολιτικό σύστημα συνολικά πραγματοποίησε η ΜΚΟ με πολύμορφη εθελοντική δράση «Παρέμβαση Νέων» ενόψει της εκλογικής αναμέτρησης της 25ης Ιουνίου.
Η έρευνα πραγματοποιήθηκε με αντικείμενο άτομα ηλικίας 17 έως 21 ετών στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Συμμετέχουμε Δεν Απέχουμε», που στόχο έχει να παρακινήσει τους νέους να συμμετέχουν στις εκλογές.
Παρακάτω αναλυτικά οι πίνακες με τα αποτελέσματα της έρευνας της Παρέμβασης Νέων
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας για τις ηλικίες 17 έως 21 ετών το 58.9% δήλωσε ότι θα ψηφίσει ή μάλλον θα ψηφίσει στις εκλογές της 25ης Ιουνίου, το 32.6% πως δεν θα ψηφίσει η μάλλον δεν θα ψηφίσει ενώ το 5.5% δήλωσε πως δεν απαντά.
Σχετικά με το ερώτημα από που οι νέοι σήμερα έχουν ενημέρωση για την πολιτική επικαιρότητα και τις εκλογές, η απάντηση με ποσοστό 75% ήταν μέσα από το διαδίκτυο (ηλεκτρονικές σελίδες και social media) ενώ εφημερίδες και ραδιόφωνο απάντησε μόλις το 3% και 5% αντίστοιχα. Ποιο από τα social media κυριαρχεί στους νέους
Στο ερώτημα ποιο από τα παραπάνω μέσα χρησιμοποιούν οι νέοι ηλικίας 17-21 ετών η απάντηση ήταν πως το 35% επιλέγει το TikTok, το 24% το Instagram, το 13% το Facebook, 20% το YouTube, το 5% το Twitter ενώ το 3% απάντησε το SnapChat.
Ερωτηθέντες για τον λόγο για τον οποίο δεν θα πήγαιναν στην κάλπη ή δεν θα συμμετείχαν στις ερχόμενες εκλογές, απάντησαν:
- 38%, Απόσταση εξαιτίας σπουδών - 24%, Απόσταση εξαιτίας εργασίας - 15%, Δεν με αντιπροσωπεύει κάποιος (πολιτικό κόμμα) - 13%, Δεν με ενδιαφέρει - 10%, Κόστος μετακίνησης (καύσιμα – εισιτήρια)
Το επόμενο ερώτημα αφορούσε τους προβληματισμούς και τα βασικά θέματα που απασχολούν την νέα γενιά. Από τις απαντήσεις προέκυψε ότι τα βασικότερα είναι δύο: η εργασία (29%) και η στέγαση (28%). Η Παρέμβαση Νέων σημειώνει ότι τα δύο αυτά ζητήματα δεν απασχολούν ιδιαίτερα τον δημόσιο διάλογο την προεκλογική περίοδο. Σημαντικό ποσοστό (21%) απάντησε πως το απασχολούν ζητήματα για το περιβάλλον ενώ το 14% η ακρίβεια.
Τέλος στο κατά πόσο πιστεύουν πως μπορούν να σχεδιάσουν με ασφάλεια το μέλλον τους η απάντηση τους, όπως φαίνεται και στο παραπάνω γράφημα, ήταν:
- Καθόλου 32% - Λίγο 21% - Αρκετά 16% - Πολύ 16% - ΔΞ/ΔΑ 12%
Η παραπάνω έρευνα δεν αποτελεί δημοσκόπηση. Πραγματοποιήθηκε την περίοδο 4 Μαΐου 2023 έως 16 Ιουνίου 2023 και έλαβαν μέρος 302 νέοι 17 έως 21 ετών
Το ζήτημα της φορολογικής πολιτικής κυριαρχεί στην εντελώς ανούσια προεκλογική αντιπαράθεση μεταξύ των συστημικών κομμάτων: ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ ψέλλισαν για κάποια φορολόγηση του κεφαλαίου και η ΝΔ τους κατακεραύνωσε ως «μπολσεβίκους». Όλη αυτή η υποκριτική αντιπαράθεση εστίασε και στο ποιός ωφελεί και ποιός βλάπτει τη «μεσαία τάξη», δηλαδή ένα αντιεπιστημονικό προπαγανδιστικό κατασκεύασμα που δεν αποτελεί τάξη αλλά πιπιλίζεται από τους συστημικούς κονδυλοφόρους ακριβώς για να κρύψει κάθε ταξική ανάλυση της ελληνικής κοινωνίας. Η τελευταία απαρτίζεται από την αστική και την εργατική τάξη αλλά και εκτεταμένα μεσοαστικά και μικροαστικά στρώματα (συνήθως με ελευθεροεπαγγελματική απασχόληση) και όχι από μία μυθοπλαστική «μεσαία τάξη».
Πίσω από τους εικονικούς σκυλοκαβγάδες, όλες οι κυβερνήσεις των συστημικών κομμάτων έχουν κοινή και διαχρονική ευθύνη για το εξαιρετικά ταξικό ελληνικό φορολογικό σύστημα, που ευνοεί το κεφάλαιο (παρέχοντας του σκανδαλώδεις δυνατότητες φοροαπαλλαγών και φοροαποφυγής, με πιο κραυγαλέες τη μη-φορολόγηση του εφοπλιστικού κεφαλαίου) και φορτώνει τα φορολογικά βάρη στους εργαζόμενους. Ταυτόχρονα, κυρίως από τον εμφύλιο πόλεμο, χαϊδεύει τα μεσοαστικά και μικροαστικά στρώματα (δίνοντας τους δυνατότητες φοροδιαφυγής) για να τα κρατά μέσα στο αστικό μπλοκ εξουσίας. Όμως, από την κρίση του 2010 και μετά, η ελληνική ιδιομορφία των εκτεταμένων μεσοαστικών και μικροαστικών στρωμάτων απειλείται από το ίδιο το κεφάλαιο (και κυρίως τους πάτρωνες της ΕΕ) με προλεταριοποίηση. Η μνημονιακή προσπάθεια αύξησης των φορολογικών εσόδων για να μειωθεί το δημόσιο χρέος περνά μέσα από το κυνήγι της φοροδιαφυγής των στρωμάτων αυτών. Μάλιστα οι προτάσεις Κατρούγκαλου μάλλον δεν ήταν αστοχία αλλά «λαγός» για τις απαιτήσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ. Βέβαια, η φορολογία των στρωμάτων αυτών έχει ταλαντεύσεις γιατί το εγχώριο σύστημα τρέμει την πρόωρη διάρρηξη της συμμαχίας μαζί τους.
<<Το 2019 το 82% των φόρων προερχόταν από μισθούς και συντάξεις, το 9% από εισοδήματα από ακίνητα και το υπόλοιπο 9% από επιχειρηματική δραστηριότητα, κεφάλαιο (μερίσματα κ.λπ.) και από τους αγρότες>>
Ο μεγάλος χαμένος του ελληνικού φορολογικού συστήματος είναι οι εργαζόμενοι, που πληρώνουν το μεγάλο μέρος της φορολογίας. Χαρακτηριστικά, το 2019, το 82% προερχόταν από μισθούς και συντάξεις, το 9% από εισοδήματα από ακίνητα και το υπόλοιπο 9% από επιχειρηματική δραστηριότητα, από κεφάλαιο (μερίσματα κ.λπ.) και από τους αγρότες. Οι μισθωτοί είναι οι μόνοι που δεν μπορούν να αποκρύψουν εισοδήματα και επίσης πλήττονται βαρύτερα από τον πληθωρισμό και την υπεροχή των έμμεσων έναντι των άμεσων φόρων. Αντίθετα το κεφάλαιο φοροαποφεύγει (όταν δεν φοροδιαφεύγει) και τα μεσοαστικά και μικροαστικά στρώματα φοροδιαφεύγουν συστηματικά.
Συνεπώς, το ελληνικό φορολογικό σύστημα είναι βαθύτατα αντιστρόφως προοδευτικό (δηλαδή φορολογεί περισσότερο τους φτωχότερους και λιγότερο τους πλουσιότερους). Αυτό προκύπτει από δύο βασικά στοιχεία του. Πρώτον, οι έμμεσοι φόροι υπερτερούν πάντα των άμεσων φόρων σε όλη την ιστορική πορεία του ελληνικού καπιταλισμού. Μάλιστα ο ρόλος τους ενισχύθηκε κατά την οικονομική κρίσης, καθώς το μερίδιο των έμμεσων φόρων στο ΑΕΠ αυξήθηκε από 13,9% το 2009 σε 17,5% το 2019. Αντίστοιχα, ο λόγος άμεσων/έμμεσων φόρων μειώθηκε από 0,74 το 2009 σε 0,56 το 2019 έναντι του μέσου ευρωπαϊκού όρου 0,981. Η έμμεση φορολογία είναι άδικη και αντίστροφα προοδευτική γιατί τα φτωχότερα στρώματα καταναλώνουν περισσότερο από το εισόδημα τους (έχουν υψηλή οριακή ροπή προς κατανάλωση) και συνεπώς επιβαρύνονται περισσότερο. Επιπλέον, δεν επιδέχονται κοινωνικά κριτήρια (π.χ. εξαίρεση ενός ελάχιστο όριο συντήρησης), χρησιμοποιούν αναλογικούς και όχι προοδευτικούς φορολογικούς συντελεστές (και επομένως λειτουργούν αντιστρόφως προοδευτικά) και, τέλος, μετακυλίονται εύκολα από τον πωλητή στον καταναλωτή.
Δεύτερον, ακόμη και οι άμεσοι φόροι έχουν διαχρονικά άμβλυνση της προοδευτικότητας τους καθώς οι συστημικές κυβερνήσεις μειώνουν τη φορολόγηση των υψηλότερων εισοδημάτων. Η προοδευτική φορολογία εισοδήματος εξαντλείται σε πολύ μικρό εύρος εισοδημάτων (ο ανώτατος συντελεστής είναι ο ίδιος για 40.000 και για 400.000). Επιπλέον, η φορολογία των επιχειρήσεων είναι προκλητικά χαμηλή. Συγκεκριμένα, τα διανεμόμενα κέρδη φορολογούνται με τον χαμηλότερο φορολογικό συντελεστή μερισμάτων (5%) μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ (με εξαίρεση τη Λετονία). Ενδεικτικά, η Ιρλανδία έχει 51%, η Ν. Κορέα 44%, η Δανία 42%, η Βρετανία 39%. Το ίδιο συμβαίνει και στη συνολική φορολογία των κερδών, με την Ελλάδα να έχει την τέταρτη χαμηλότερη στον ΟΟΣΑ (25.9%), ενώ η Ν. Κορέα έχει 59%, η Ιρλανδία 57%, η Δανία 55%, η Γαλλία 51% και η Γερμανία 50%. Συγκριτικά, το εισόδημα από μισθωτή εργασία φορολογείται με συντελεστή 25% (πάνω από 20.000), με 36% (πάνω από 30.000), με 44% (πάνω από 40.000).
Σχετικά με τον προεκλογικό συστημικό σκυλοκαβγά για τη φορολόγηση του κεφαλαίου, όλοι ευνόησαν το κεφάλαιο, μειώνοντας τον συντελεστή φορολόγησης κερδών: ο ΣΥΡΙΖΑ από 15% σε 10% (το 2019) και ακολούθως η ΝΔ σε 5%. Επίσης, οι όψιμοι «φίλοι του λαού» (ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ) μιλούν για έκτακτη (και όχι μόνιμη) φορολόγηση των υπερκερδών (λόγω πληθωρισμού). Πιο πονηρά, η ΝΔ μείωσε λίγο τους άμεσους φόρους (που φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού) και –μέσω του πληθωρισμού– αύξησε τους έμμεσους φόρους (που φαίνονται εκ των υστέρων). Αντίθετα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, υπερακοντίζοντας τις μνημονιακές απαιτήσεις, αύξησε την άμεση φορολογία των μεσοαστικών και μικροαστικών στρωμάτων για να κάνει υπερπλεονάσματα και να δώσει βραχύβια ψίχουλα (σαν τα κουπόνια της ΝΔ) στα πιο εξαθλιωμένα λαϊκά στρώματα.
Εξίσου υποκριτική είναι η δήθεν φιλοαναπτυξιακή πρόταση περί μείωσης της φορολογίας των μη διανεμόμενων κερδών γιατί έτσι θα γίνουν επενδύσεις. Είναι γνωστό ότι με τον τρόπο αυτό οι μεγαλομέτοχοι γδύνουν τους μικρομέτοχους ενώ δεν κάνουν επενδύσεις αλλά διοχετεύουν τα κεφάλαια τους σε χρηματοοικονομικές τοποθετήσεις (ιδιαίτερα στο εξωτερικό). Οι εργαζόμενοι σήκωσαν τα υπέρογκα φορολογικά βάρη που επιβλήθηκαν από τα μνημόνια. Συγκεκριμένα, οι φόροι την περίοδο 2009-2019 αυξήθηκαν ως ποσοστό του ΑΕΠ κατά 8,5 μονάδες (η μεγαλύτερη αύξηση μέσα στον ΟΟΣΑ, όπου ο μέσος όρος ήταν μικρότερος των 2 μονάδων).
Επίσης, σηκώνουν το μεγάλο βάρος του πληθωρισμού που ενίσχυσε τους έμμεσους φόρους. Απέναντι στις σκιαμαχίες των συστημικών κομμάτων, τις αριστεροδεξιές ονειροφαντασίες Βαρουφάκη και την προγραμματική αφασία του ΚΚΕ, η επαναστατική Αριστερά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αγωνίζεται για την ουσιαστική μείωση της φορολογίας των εργαζομένων και τη δραστική αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου.
Υπάρχει κάτι που λέγεται χριστεμπόριο και σε αυτές τις εκλογές έχει ειδικό ρόλο, κυρίως από δύο πολιτικούς σχηματισμούς, την «Ελληνική..
Υπάρχει κάτι που λέγεται χριστεμπόριο και σε αυτές τις εκλογές έχει ειδικό ρόλο, κυρίως από δύο πολιτικούς σχηματισμούς, την «Ελληνική Λύση» με πρόεδρο τον Κυριάκο Βελόπουλο και τη «Νίκη» με πρόεδρο τον Δημήτρη Νάτσιο.
Εάν, βέβαια, τους πει κανείς ότι κάνουν χριστεμπόριο, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τότε θα το αρνηθούν και, σε μια άλλη περίπτωση, θα κατηγορήσουν ο ένας τον άλλον για την πρωτοκαθεδρία στην υπεράσπιση της χριστιανικής πίστης.
Προσέξτε πόσο γελοία μπορεί να γίνει αυτή η αντιπαράθεση. Ας απολαύσουμε το «άγιο» ξεκατίνιασμα τους:
— Σήμερα ο Βελόπουλος, στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN ρωτήθηκε για το κόμμα Νίκη και υποστήριξε ότι δεν τον αφορά, προσθέτοντας: «Δεν με αφορά (…) Δεν είναι εργαλείο η πίστη. Η πίστη είναι βιωματική σχέση με τον Θεό (…) μπορεί να είναι ο βούδας, ο αρκούδας. Εγώ είμαι χριστιανός ορθόδοξος. Πιστεύω στον Θεό αλλά δεν τον εργαλειοποιώ (…) Όποιος εργαλειοποιεί την πίστη κάνει λάθος».
Αυτός που δεν θέλει να εργαλειοποιείται η πίστη (στο μεταξύ, πετάει και τα «αστειάκια» του τύπου «ο βούδας, ο αρκούδας», προσβάλλοντας την πίστη άλλων) είναι ο ίδιος που έλεγε πως κράταγε στα χέρια τα χειρόγραφα του Ιησού. Μάλιστα, είχε το θράσος να αρνηθεί ότι το είπε.
Δείτε το βίντεο που τον εξευτελίζει:
— Πάμε τώρα στη «Νίκη» (διαβάστε σχετικά: Το σκοτεινό δίκτυο της «Νίκης» – Πώς το κόμμα του θεολόγου από το Κιλκίς έφτασε να διεκδικεί την είσοδό του στη Βουλή).
Το κόμμα αυτό έβγαλε ολόκληρη ανακοίνωση με τίτλο: «Η απάντηση της “Νίκης” στις ύβρεις περί “χριστεμπορίου”». Μεταξύ άλλων, όμως, γράφουν:
«…Η παράδοση της Εκκλησίας έχει ωστόσο λόγο ελεγκτικό απέναντι στην πολιτική εξουσία, όταν η τελευταία διαφθείρει τον λαό. Από τις εκατοντάδες παραδείγματα, θυμίζουμε τον Τίμιο Πρόδρομο που έλεγξε τον Ηρώδη, αλλά και τον Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο και τον Μέγα Βασίλειο που έλεγξαν κοσμικούς άρχοντες…»
Μάλιστα. Ελεγκτικός ρόλος της Εκκλησίας! Αλήθεια; Τέτοιο ρόλο έχουν σκοπό να εκπροσωπήσουν οι κύριοι αυτοί ή για την ακρίβεια τέτοιες θέσεις; Για να το γράφουν, πάντως, κάτι θα έχουν στο μυαλό τους.
— «Ελληνική Λύση» και «Νίκη», που αρνούνται ότι εργαλοιοποιούν τη χριστιανική πίστη έχουν ανταλλάξει «άγιες» κουβέντες, με τις οποίες αυτοαποκαλύπτονται:
Λίγο μετά τις προηγούμενες εκλογές ο Κυριάκος Βελόπουλος, μιλώντας στο Real fm, ανέφερε για τη «Νίκη»:
«Μας σφήνωσαν και μια μαχαιριά στην πλάτη, έχω ετοιμάσει ολόκληρο φάκελο πώς κινήθηκε στην βόρεια Ελλάδα ένας κομήτης περίεργος που έφερε η ΝΔ γιατί την βόλευε. Δεν θέλω να πω ούτε το όνομά της για έναν και μόνο λόγο γιατί δεν θεωρώ ότι είναι κόμματα. Είναι κόμμα εναντίον της Ελληνικής Λύσης που στήθηκε από τη ΝΔ και έχω στοιχεία».
Η «Νίκη» απάντησε, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Καλούμε τον κ. Βελόπουλο να φέρει στη δημοσιότητα τα “στοιχεία” του, τα οποία εμαστε βέβαιοι ότι συναγωνίζονται σε γνησιότητα τα “χειρόγραφα του Ιησού” που εμπορευόταν από το τηλεκατάστημά του (…) Δεν ξέρουμε τι να του ευχηθούμε. ”Ο Ιησούς ή ο Δίας μαζί σου”; Η αλήθεια είναι ότι με το βιβλίο του ”Ιησούς και Δίας” μάς έχει μπερδέψει για το ποιον ακριβώς έχει για θεό του».
«Άγιοι» άνθρωποι που (κατά τα άλλα) δεν κάνουν χριστεμπόριο.
Περισσότερα από 150 δισεκατομμύρια δολάρια είναι σήμερα το «άνοιγμα» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ενώ νέοι παγκόσμιοι δανειστές εμφανίζονται στο προσκήνιο
Όταν η Ελλάδα μπήκε στον μηχανισμό στήριξης, στον κόσμο υπήρχαν περίπου 20 χώρες που είχαν δανειστεί χρήματα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ήταν, σε τελική ανάλυση, μια έσχατη λύση ανάγκης. Σήμερα 90 χώρες, περίπου οι μισές του πλανήτη, είναι καταχρεωμένες στο ΔΝΤ, το οποίο από τη μία συνεχίζει να συμπεριφέρεται με έναν απολύτως νεοαποικιακό τρόπο καταστρέφοντας τις τοπικές οικονομίες με τις απαιτήσεις του για ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ενώ από την άλλη κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο τη διεθνή παντοκρατορία του, αλλά και τα περίπου 150 δισεκατομμύρια δολάρια που έχει δανείσει με εξοντωτικούς όρους και προϋποθέσεις από δω κι από κει.
Στα τέλη του περασμένου Ιανουαρίου δημοσιεύτηκε μια έρευνα με τίτλο «Ο εξελισσόμενος ρόλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου μέσα από έναν σταθερό στόχο». Η έρευνα εξετάζει αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος της. Πώς έχει εξελιχθεί σήμερα ο περίφημος δανειστής κρατών, τον οποίο είχαμε κι εμείς την τιμή να γνωρίσουμε από κοντά; Και κυρίως πώς έχει αλλάξει, με δεδομένο ότι ο ίδιος ο οργανισμός έχει παραδεχτεί και έχει αποδεχτεί την ευθύνη του για τη μακροπρόθεσμη οικονομική καταστροφή ουκ ολίγων χωρών κυρίως του αναπτυσσόμενου κόσμου;
Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή. Εξαρτάται ποιον ρωτάς. Αν, για παράδειγμα, ρωτήσεις τους κατοίκους του Σουρινάμ, οι οποίοι είναι στους δρόμους εδώ και μήνες για τα αδιανόητα αυστηρά μέτρα λιτότητας που τους επιβλήθηκαν όταν η χώρα δανείστηκε από το ΔΝΤ, θα σου πουν ότι πλέον μετά βίας μπορούν να αγοράσουν φαγητό, το πρώτο έξοδο που μειώθηκε ήταν οι μισθοί των δασκάλων και πριν προλάβουν να τους πνίξουν οι τροπικές βροχές, τους πνίγει η απελπισία.
Αν ρωτήσεις το Πακιστάν, θα σου πει τη δική του ιστορία: Η χώρα είναι ο 7ος μεγαλύτερος οφειλέτης του ΔΝΤ παγκοσμίως, με σύνολο οφειλής 7,4 δισεκατομμύρια δολάρια. Το πρόγραμμα δανεισμού κρέμεται από μια κλωστή, καθώς το ΔΝΤ αρνείται να απελευθερώσει τα τελευταία 2,5 δισεκατομμύρια έως ότου η χώρα συμφωνήσει πλήρως σε νέο πακέτο αυστηρών μέτρων περικοπών και λιτότητας.
Το πρόβλημα είναι ότι η οικονομία του Πακιστάν έχει ήδη καταρρεύσει. Ο πληθωρισμός τρέχει με 37,97%, η χώρα είναι στα πρόθυρα της επανάστασης λόγω των φόρων, της ακρίβειας, των περικοπών και της λιτότητας, αλλά αν δεν πάρει τα υπόλοιπα χρήματα του ΔΝΤ, θα αναγκαστεί να κηρύξει στάση πληρωμών και άρα πτώχευση. Επιπλέον όλων, είναι μία από τις 14 χώρες που έχουν δανειστεί από το ΔΝΤ και είναι αναγκασμένες να πληρώνουν τόκους υπερημερίας της τάξης του 3% σε περίπτωση που δεν είναι συνεπείς στις πληρωμές των δόσεων, κάτι που δεν συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις. Αυτό, με τη σειρά του, αυξάνει διαρκώς το χρέος και δυσχεραίνει περαιτέρω την αποπληρωμή του. Το Πακιστάν βρίσκεται σε ένα αδιέξοδο χωρίς καμία προφανή λύση.
Οπως εξάλλου και η Αργεντινή, ο νούμερο 1 οφειλέτης στο ΔΝΤ, που έχει δανειστεί από τον οργανισμό το απίστευτο ποσό των 46,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με συνέπεια η οικονομία της να μην μπορεί να συνέλθει ποτέ. Η χώρα αναγκάζεται να δανείζεται διαρκώς και να χρησιμοποιεί τα νέα δάνεια για να αποπληρώνει τα παλιά χρέη, ενώ οι ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επιβάλλει το ΔΝΤ έχουν γονατίσει την οικονομία και την κοινωνία, σε έναν φαύλο κύκλο που έχει οδηγήσει μεγάλο μέρος της πρώην μεσαίας τάξης στην ανέχεια και κυριολεκτικά στις φαβέλες.
Αν πάλι ρωτήσεις το ίδιο το ΔΝΤ, θα σου πει κάτι εντελώς διαφορετικό. Στην πρόσφατη αυτή έρευνα καταδεικνύεται ότι και ξέρει και αναγνωρίζει τη ζημιά που έχει κάνει και «προσδιορίζει τομείς στους οποίους ενισχύει σήμερα την εστίασή του, συμπεριλαμβανομένης της κλιματικής αλλαγής, των ζητημάτων του φύλου, των ανισοτήτων και της κοινωνικής προστασίας». Τα ίδια ακριβώς επαναλαμβάνει, με γραπτές ή προφορικές δηλώσεις, κάθε φορά που γίνεται μια σχετική ερώτηση. Όταν έρχεται, όμως, η επόμενη ερώτηση, που είναι πώς ακριβώς σκοπεύει να τα κάνει όλα αυτά, οι απαντήσεις τελειώνουν...
Ένας καταχρεωμένος και εξαρτημένος κόσμος
Κατά τη διάρκεια της πανδημίας της Covid-19 περίπου 80 χώρες στράφηκαν στο ΔΝΤ για να δανειστούν χρήματα και να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις συνθήκες οικονομικής δυσπραγίας στις οποίες περιήλθαν. Και πάλι στη θεωρία και πάρα πολύ γενικά και αόριστα το ΔΝΤ λέει ότι ζήτησε από τις χώρες αυτές να ρίξουν βάρος στον τομέα της Yγείας και της κοινωνικής πρόνοιας. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι αυτό πράγματι συνέβη. Αντιθέτως, υπάρχουν αποδείξεις ότι οι περισσότερες από 90 χώρες στον κόσμο που παραμένουν σήμερα χρεωμένες στον οργανισμό είναι όλες αναγκασμένες να ακολουθήσουν συγκεκριμένες σκληρές και αντικοινωνικές πολιτικές βάσει των οποίων πήραν τα δάνεια. Με δεδομένο ότι στον πλανήτη υπάρχουν 194 ανεξάρτητα κράτη, ο μισός κόσμος χρωστάει σήμερα στο ΔΝΤ και εξαρτάται σε κάποιον βαθμό από αυτό.
Παρά την εμπειρία και τη γνώση του παρελθόντος, οι χώρες συνεχίζουν (ακόμη) να δανείζονται από το ΔΝΤ, τον μοναδικό επίσημο παγκόσμιο δανειστή που δίνει χρήματα υπό συνθήκες αδιαφάνειας για τον γενικό πληθυσμό. Με λίγα λόγια, οι λαοί βρίσκονται ένα πρωί να χρωστάνε τα μαλλιοκέφαλά τους και να υπόκεινται σε πολιτικές σκληρής λιτότητας και περικοπών -κυρίως στον κοινωνικό τομέα-, χωρίς να γνωρίζουν τους όρους με τους οποίους συνέβησαν όλα αυτά. Το μεγαλύτερο μέρος των συμφωνιών παραμένει μυστικό και τα αιτήματα για διαφάνεια δεν έχουν μέχρι τώρα απαντηθεί. Συνεπώς το ΔΝΤ μπορεί να λέει ό,τι θέλει, ότι ζητάει, ας πούμε, πιο «κοινωνικά δίκαιη» κατανομή των χρημάτων που δανείζει, αλλά δεν υπάρχει κανένα απτό στοιχείο που να υποστηρίζει τα λεγόμενά του.
Το ΔΝΤ θέλει να ξεφύγει από την εικόνα του οργανισμού που ουσιαστικά αντικατέστησε την αποικιοκρατία στις αναπτυσσόμενες χώρες στις δεκαετίες του ’50, του ’60 και του ’70, μετατρέποντάς τις από πολιτικές αποικίες σε αποικίες χρέους. Στη θεωρία κάτι καταφέρνει με τις ανακοινώσεις και τις «αναδιαρθρώσεις» του καταστατικού του. Στην πράξη συνεχίζει να κάνει ακριβώς τα ίδια.
Η Τυνησία στράφηκε πρόσφατα στον οργανισμό για ακόμη ένα δάνειο, ύψους περίπου 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων, καθώς κινδυνεύει άμεσα με χρεοκοπία. Αυτή τη φορά, όμως, οι όροι των δανειστών προκάλεσαν αντιπαραθέσεις ακόμη και μέσα στους κόλπους του ίδιου του ΔΝΤ, καθώς είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν συνθήκες κοινωνικού χάους στη χώρα, που ήδη μαστίζεται από φτώχεια και ανεργία. Βασικό ζήτημα είναι η περικοπή των κρατικών επιχορηγήσεων, από τις οποίες ζει πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Πέρα από αυτό και παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις, εδώ και δεκαετίες η χώρα δεν έχει προβεί σε καμία από τις «δομικές μεταρρυθμίσεις» που υποτίθεται ότι απαιτούνται από τους δανειστές της. Αντιθέτως, ο πλούτος έχει συγκεντρωθεί στα χέρια 20 οικογενειών, το κράτος έχει διπλασιάσει τους υπαλλήλους του με τη γνωστή μέθοδο των διορισμών ημετέρων και ο γενικός πληθυσμός φτωχοποιείται εκθετικά. Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν στο Πακιστάν και στην Αίγυπτο.
Συνεπώς, ως τι έχει λειτουργήσει το ΔΝΤ, αναρωτιούνται πολλοί -φωναχτά πλέον-, αν όχι ως ένας μεγάλης κλίμακας τοκογλύφος, και πού είναι όλες αυτές οι περίφημες «μεταρρυθμίσεις» που υποτίθεται ότι φέρνει ως μέρος των συμφωνιών του με τις χώρες;
Και πάλι δεν υπάρχουν απαντήσεις.
Οι νέοι παγκόσμιοι «σωτήρες»
Όσο αυτά συμβαίνουν στο «πεδίο», σε θεσμικό επίπεδο το ΔΝΤ έχει άλλα θέματα. Με βασικό το γεγονός ότι ενώ είναι ένας διεθνής οργανισμός που υποτίθεται ότι απευθύνεται σε όλο τον κόσμο, στην πραγματικότητα είναι δεμένο με το άρμα των ΗΠΑ και της Δύσης. Μέχρι τώρα αυτό δεν ήταν απαραίτητα κακό, αλλά σε έναν κόσμο που αλλάζει ταχύτατα αρχίζει να γίνεται πρόβλημα. Η περίπτωση της Τυνησίας που αναφέραμε πιο πάνω είναι και πάλι χαρακτηριστική. Όσο γίνονταν οι συζητήσεις για το νέο δάνειο κάποιοι στην πολιτική σκηνή της χώρας πρότειναν να απευθυνθεί αυτή τη φορά στην Κίνα.
Με όλα αυτά τα δισεκατομμύρια μοιρασμένα στις 90 χώρες που του χρωστάνε, το ΔΝΤ έχει πολλά να χάσει με τη μετατόπιση των παγκόσμιων ισορροπιών. Η αποτυχία του να φέρει οποιοδήποτε μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα στις χώρες τις οποίες ελέγχει, η κάκιστη φήμη του και η αρτηριοσκληρωτική του αντίληψη για τους όρους με τους οποίους δανείζει συρρικνώνουν ταχύτατα την παντοκρατορία του. Και από ποιον θα δανείζονται οι χώρες;
Από τη Σαουδική Αραβία, ας πούμε, η οποία και ατελείωτα μετρητά έχει και πολύ πιο ευθείς τρόπους να παίρνει αυτό που θέλει και πολύ πιο αποτελεσματικό σύστημα δανεισμού, καθώς καταθέτει τα χρήματα απευθείας στις κεντρικές τράπεζες όσων χωρών δέχονται να τα ανταλλάξουν με μικρές ή μεγαλύτερες χάρες χωρίς να ρωτάει καν τι θα τα κάνουν.
Ή από την Κίνα, η οποία επίσης αναδύεται ως «σωτήρας» μικρών κρατών, ιδιαίτερα σε εκείνες τις περιπτώσεις που το ΔΝΤ καθυστερεί να εγκρίνει τα δικά του δάνεια ή τρώει χρόνο στις διαπραγματεύσεις για τους όρους τους. Αυτό θα έχει ως συνέπεια τα κράτη να σταματήσουν να αποπληρώνουν το ΔΝΤ και να εξυπηρετούν τα νέα τους χρέη, αφήνοντάς του τρύπες δισεκατομμυρίων. Η σκέψη να απαγορευτεί στους οφειλέτες να δανείζονται και από αλλού μάλλον θα απορριφθεί, διότι αν θέσεις στους πιθανούς «πελάτες» σου το δίλημμα «ή από μένα ή από την Κίνα», η πιθανότητα να διαλέξουν τη δεύτερη είναι πάρα πολύ μεγάλες. Κυρίως διότι η Κίνα, όπως και η Σαουδική Αραβία, δεν ζητά καμία μεταρρύθμιση και δεν την ενδιαφέρει καθόλου τι θα κάνεις με τα χρήματα, αρκεί να πληρώνεις τις δόσεις σου και κυρίως να θυμάσαι ότι της χρωστάς. Παραδεισένια κατάσταση για κάθε λογής δικτάτορες και διεφθαρμένα καθεστώτα, αλλά και για τους απελπισμένους του κόσμου, που είναι πλέον πολλοί.
Καθώς οι φτωχότερες χώρες του πλανήτη αντιμετωπίζουν πια άμεσο πρόβλημα επιβίωσης, κυρίως λόγω της ακρίβειας, της επισιτιστικής κρίσης και της κλιματικής αλλαγής, τα χρέη τους αρχίζουν να μοιάζουν με ακάλυπτες επιταγές. Η συζήτηση περί «στάσης πληρωμών», που έως και λίγα χρόνια νωρίτερα ακουγόταν «επαναστατική» σε κάποιους και «αδύνατη» σε πολλούς άλλους, σήμερα είναι όχι απλώς μια πραγματικότητα, αλλά ένα πιθανό μελλοντικό ντόμινο. Αρκεί κάποιος να κάνει την αρχή και να την κάνει με θόρυβο.
Αυτή που ανησυχεί περισσότερο είναι βέβαια η Αμερική, η οποία είναι ο βασικός «τροφοδότης» των ταμείων του ΔΝΤ, ενώ ο οργανισμός αποτελούσε μέχρι τώρα ένα έμμεσο εργαλείο της για να ελέγχει τις οικονομίες -και όχι μόνο- των αδύναμων χωρών. Ο Economist έγραψε πρόσφατα ότι το ΔΝΤ δεν χρειάζεται μια νέα αποστολή (αφήστε τις αηδίες περί κλιματικής αλλαγής και κοινωνικών αδικιών, εν ολίγοις), αλλά να γίνει ακόμη πιο αυστηρό με τους απείθαρχους οφειλέτες και να απαιτήσει από τα κράτη να αναστείλουν τις πληρωμές τους προς άλλους «σκοτεινούς» δανειστές όσο τρέχουν τα δικά του προγράμματα. Να δείξει πυγμή, με λίγα λόγια, να γίνει ακόμη πιο σκληρό, άσχετο αν ήταν αυτή ακριβώς η σκληρότητά του που το έφερε έως εδώ και μαζί του και έναν σωρό χώρες.
Επειδή είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι μπορεί ένα μέσο από μόνο του να έχει τόση αποκοπή από τη διεθνή πραγματικότητα, το πιθανότερο είναι ότι αυτές οι απόψεις αντανακλούν τα όσα λέγονται στους διαδρόμους των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της Νέας Υόρκης και των διάφορων λόμπι της Ουάσιγκτον. Η Αμερική δυσκολεύεται να χωνέψει ότι χάνει την απόλυτη κυριαρχία σε έναν κόσμο που αλλάζει με κατακλυσμιαίους ρυθμούς. Κι αυτό, ανάμεσα σε άλλα, ίσως της κοστίσει και (ακόμη) μερικές εκατοντάδες δισεκατομμύρια.
Δεύτερο κόμμα στη Γερμανία είναι πλέον το ακροδεξιό AfD, σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση που του δίνει 19%, όσο δηλαδή και στο κυβερνών SPD. Η πρόσφατη μέτρηση αποκτά μεγαλύτερη σημασία, αν αναλογιστούμε πως στις εκλογές του 2021 το AfD συγκέντρωσε λίγο πάνω από 10%, παρουσιάζοντας πτώση πάνω από δύο μονάδες σε σχέση με τις προηγούμενες. Επιπλέον, δεν έχουν περάσει παρά λίγες εβδομάδες από τη στιγμή που το Ομοσπονδιακό Γραφείο για την Προστασία του Συντάγματος βασιζόμενο σε μια τετραετή έρευνα, χαρακτήρισε επίσημα τη νεολαία του AfD ως «εξτρεμιστική» λόγω των ξενοφοβικών και ρατσιστικών της θέσεων.
Πού βασίζεται, λοιπόν, η διαφαινόμενη άνοδος της γερμανικής ακροδεξιάς; Οι περισσότεροι αναλυτές υπογραμμίζουν τα αποτελέσματα του πολέμου στην Ουκρανία: Εισδοχή ενός εκατομμυρίου προσφύγων από τη χώρα αυτή, επιτάχυνση της ακριβής «πράσινης μετάβασης» για την επίτευξη ενεργειακής αυτονομίας της Γερμανίας και πληθωρισμός. Ιεραρχώντας ψηλά την αντιπροσφυγική-αντιμεταναστευτική ρητορική, την άρνηση της ανθρωπογενούς ευθύνης για την κλιματική αλλαγή και προπαγανδίζοντας τη μη-ανάμειξη της Γερμανίας στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο, το AfD επιτυγχάνει να παρουσιάσει μια φόρμουλα που υπόσχεται άμεση βελτίωση της οικονομικής κατάστασης του μέσου Γερμανού.
Την ίδια στιγμή, ο «σοσιαλδημοκράτης» καγκελάριος Σολτς επενδύει στον μιλιταρισμό, την αντι-ρωσική ρητορική και υποστηρίζει την αύξηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, ενώ οι συνέταιροί του στον κυβερνητικό συνασπισμό Πράσινοι ντύνουν με οικολογικό μανδύα τη γεωπολιτική κατά βάση επιλογή τους για «πράσινη μετάβαση», που φέρνει νέα οικονομικά βάρη στον γερμανικό λαό. Ενώ, λοιπόν, συντρέχουν διάφοροι ιστορικοί λόγοι, δεν είναι τυχαίο που το AfD δημοσκοπικά αναδεικνύεται πρώτο κόμμα στη φτωχότερη Ανατολική Γερμανία, ξεπερνώντας και τους Χριστιανοδημοκράτες. Στο περιθώριο των εξελίξεων, αντιθέτως, παραμένει η Αριστερά, που μαστίζεται από εσωτερικές διαμάχες με την τάση της πρώην ηγεσίας (Λαφοντέν-Βάγκενκνεχτ) σε ρόλο ισχυρής εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Παραμένοντας απόλυτα διχασμένο στο ζήτημα του πολέμου στην Ουκρανία και κατά συνέπεια στο ενεργειακό και το προσφυγικό, το κόμμα έχει παράλληλα επιλέξει την τακτική του «προοδευτικού μετώπου» με τους Σοσιαλδημοκράτες, συγκυβερνώντας μαζί τους σε μια σειρά κρατίδια, όπως αυτό του Βερολίνου. Καθόλου τυχαία, αδυνατεί να εκφράσει τις αντιπολεμικές διαθέσεις μεγάλης μερίδας του γερμανικού λαού, αλλά και τη δυσαρέσκεια από την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης.
Το εσωτερικό ενός αυτοκινήτου έχει πολύ περισσότερα μικρόβια και από τη μέση τουαλέτα, αποκαλύπτει μια βρετανική επιστημονική έρευνα. Από όλα τα μέρη του αυτοκινήτου, πιο «φορτωμένο» με βακτήρια είναι το πορτμπαγκάζ, ενώ τα λιγότερα έχει - μάλλον απρόσμενα - το τιμόνι.
Οι ερευνητές του Κολλεγίου Υγείας και Επιστημών Ζωής του Πανεπιστημίου Άστον στο Μπέρμιγχαμ, με επικεφαλής τον καθηγητή μικροβιολογίας Τζόναθαν Κοξ, πήραν δείγματα από το εσωτερικό διαφόρων αυτοκινήτων για να διερευνήσουν τα επίπεδα των μικροοργανισμών μέσα στα οχήματα και να διαπιστώσουν πόσο αποτελεσματικό είναι το καθάρισμά τους. Το συμπέρασμα είναι μάλλον ανησυχητικό και δείχνει ότι οι ιδιοκτήτες θα πρέπει να καθαρίζουν τα αυτοκίνητα τους πιο συχνά και πιο προσεκτικά, καθώς ουκ ολίγα πιθανώς παθογόνα μικρόβια βρέθηκαν στα περισσότερα οχήματα.
Δεν έχουν τέλος τα εργατικά «ατυχήματα» στην Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος.
Νωρίς το μεσημέρι της Τρίτης 20 Ιούνη, ένας εργαζόμενος χτυπήθηκε από ρεύμα υψηλής τάσης κατά την διάρκεια εργασιών στο επιβατηγό πλοίο «Άνεμος», στην Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο εργαζόμενος, έχει τις αισθήσεις του και μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο «Θριάσιο νοσοκομείο».
Στον χώρο του εργατικού ατυχήματος από την πρώτη στιγμή μέλη του Παραρτήματος Πειραιά του Συνδικάτου Μετάλλου Αττικής και Ναυπηγοεπισκευαστικής Βιομηχανίας Ελλάδας και του Σωματείου Ναυπηγοξυλουργών.
Τα σωματεία διέκοψαν τις εργασίες στο πλοίο.
Υπενθυμίζεται ότι την Παρασκευή 16 Ιούνη οι εργαζόμενοι στην Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη προχώρησαν σε 24ωρη απεργία και διαμαρτυρία στο υπουργείο Εργασίας, καθώς τα εργατικά «ατυχήματα» συνεχώς αυξάνονται και την ίδια ώρα δεν έχει γίνει τίποτα από όσα πρόσφατα δεσμεύτηκε το υπουργείο Εργασίας ως άμεσα μέτρα. Απαίτησαν εντατικοποίηση των ελέγχων και να κηρυχθεί υποχρεωτική η ΣΣΕ Ναυπηγοεπισκευαστικών Εργασιών, όπως είχε δεσμευτεί το υπουργείο.
Ας το πιάσουμε, λοιπόν, από το τέλος… “Ο φράχτης του ΄Εβρου είναι η προστασία των συνόρων της πατρίδας μου”…
Ποιος το είπε: ο ανώτατος πολιτειακός παράγων. Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Πότε το είπε; Στην Καλαμάτα. Την ώρα που η θάλασσα ξέβραζε ανθρώπινα πτώματα.
Προφανέστατα “εχθρών της πατρίδας”!
Για να το λέει, όμως, αυτό θα πρέπει πρώτον να γνωρίζει και δεύτερον να αποδέχεται ότι από το ίδιο υλικό που φτιάχνονται οι φράκτες στα σύνορα, φτιάχνονται και τα νεκροταφεία στις θάλασσες. Εάν αποδέχεσαι το ένα αποδέχεσαι και το άλλο.
Ποιο είναι αυτό το υλικό; Είναι το υλικό της απανθρωπιάς και της κτηνωδίας.
Εάν έχει κανείς αποφασίσει ότι στη μια μεριά της “πατρίδας” θα υψώνονται φράκτες, θα τοποθετούνται συνοριοφύλακες και θα στήνονται στρατόπεδα συγκέντρωσης για όσους ξεφύγουν από τον ανελέητο διωγμό προς τις λεγόμενες “ασφαλείς χώρες”, τότε θα πρέπει να έχει επίσης αποφασίσει ότι στην άλλη μεριά θα μετράει πνιγμένους.
Αυτά πάνε μαζί. Και επειδή πάνε μαζί να θυμίσουμε τόσο στην κυρία Σακελλαροπούλου όσο και σε όσους τάσσονται με αυτή την φρικώδη πολιτική για τους μετανάστες ότι έχει ήδη προηγηθεί μία άλλη ανατριχιαστική δήλωση του μέχρι χθες υπουργού Υγείας, Θ. Πλεύρη, από το μακρινό 2011:
«Φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται, εάν δεν υπάρχουν απώλειες. Και για να γίνω κατανοητός, εάν δεν υπάρχουν νεκροί, η φύλαξη των συνόρων θέλει νεκρούς».
Ε να, λοιπόν, που έρχονται και οι νεκροί… Στο Αιγαίο, στη Μεσόγειο, στη Λέσβο, στη Σάμο, στην Πύλο και οπουδήποτε αλλού προσπαθούν αυτοί οι βασανισμένοι άνθρωποι να βρουν μία δίοδο για να ζήσουν αυτοί και τα παιδιά τους.
Αυτός είναι η φράκτης και αυτή είναι η προστασία που πουλάει… τα παιδιά που πιθανόν βρίσκονται στο αμπάρι του βουλιαγμένου πλοιαρίου.
Ενός πλοιαρίου που το παρακολουθούσαν το ελληνικό λιμενικό και η ευρωπαϊκή Frontex επί 24 ώρες και τελικά βούλιαξε!
Γιατί έγινε αυτό; Διότι, ακολουθείται κατά γράμμα η πολιτική της αγίας ευρωπαϊκής οικογένειας… Αποτροπή και επιστροφή. Καμία αλληλεγγύη. Καμία σωτηρία. Μόνο αγριότητα, βαρβαρότητα και διωγμός.
Το χειρότερο είναι πως εάν ψηφιστεί και υλοποιηθεί το αδιανόητο σχέδιο της ΕΕ οι πρόσφυγες να μετριούνται με το κεφάλι και οι χώρες που δεν τους δέχονται να καταβάλουν έκαστη από 20.000 για κάθε ξεριζωμένο άνθρωπο, που θα παραμένει υποχρεωτικά στις πρώτες χώρες υποδοχής,
τότε μιλάμε για την τέλεια θηριωδία εις βάρος της ανθρώπινης ύπαρξης.
Που είναι και η τέλεια θηριωδία και αποκτήνωση του καπιταλισμού.
▸Το 2022 και 2023 το Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων ξεκίνησε να εκδίδει στοιχεία για τον αριθμό και το ύψος των καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες.
Τα δεδομένα επιβεβαιώνουν καταλυτικά κάθε ανάλυση για την ταξικότητα της ακολουθούμενης πολιτικής. Εντυπωσιακότερο στοιχείο: το 2022 το 71,8% των λογαριασμών είχε κάτω από 1.000 ευρώ και συνολικά αποτελούσε το 1,5% (!) των κατατεθειμένων χρημάτων. Στην «πάνω όχθη», οι καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ αποτελούσαν το 0,7% σε πλήθος, περιέχοντας το 40% του πλούτου.
Με αυτά τα στοιχεία όμως μπορούμε να δούμε (έστω και αδρά) τα αποτελέσματα της πληθωριστικής κρίσης στο λαϊκό εισόδημα. Μέσα στο 2021 της ακρίβειας, οι πιο μικρές καταθέσεις έως 1.000 ευρώ είχαν οριακή πτώση σε αριθμό (0,1%) και το αμέσως επόμενο κλιμάκιο (1.001-5.000 ευρώ) μειώθηκε κατά 0,7% σε πλήθος, με όλα τα υψηλότερα κλιμάκια να αυξάνονται. Σημαίνει αυτό πως ο νεοφιλελευθερισμός βγάζει τον κόσμο από τη φτώχεια;
Ακόμα και αν είχαμε στοιχεία για τον αριθμό των καταθετών και όχι απλά το πλήθος των λογαριασμών μεταξύ 2021 και 2022, ακόμα και αγνοώντας τις χειμερινές οικονομικές ενισχύσεις, η απάντηση είναι κατηγορηματικά «αντιθέτως». Η αλλαγή του όγκου χρημάτων σε κάθε κλιμάκιο καταθέσεων, δείχνει πως μοναδικός κερδισμένος είναι οι καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ, οι οποίες αύξησαν τον πλούτο τους από το 36,5% στο 40% του συνόλου (αύξηση 9,6%). Όλα τα υπόλοιπα κλιμάκια έχασαν μέρος του πλούτου τους σε σχέση με το 2021, με μεγάλους χαμένους τα χαμηλότερα (απώλειες 11,8% στις καταθέσεις έως 1.000 ευρώ, 13,8% για το κλιμάκιο 1.001-5.000 ευρώ, 4,4% για το κλιμάκιο 5.001-50.000 ευρώ και 4,3% για το κλιμάκιο 50.001-100.000 ευρώ).
Η εικόνα ερμηνεύεται με ένα μοντέλο ροής του πλούτου προς τα πάνω: κάθε κλιμάκιο απομυζά τα χαμηλότερα, επιτρέποντας σε κάποια μέλη του να ανελιχθούν. Όταν όμως έχει κατακάτσει η στάχτη, ο μοναδικός κερδισμένος είναι η μεγάλη αστική τάξη, η οποία μπαίνει σε αυτό το παιχνίδι μόνο με όρους νικητή.
