Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει αναπτυχθεί στο διαδίκτυο ένας μίνι διάλογος ανάμεσα σε δυνάμεις της ΛΑΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σχετικά με το δυνατό ή αδύνατο σύναψης πολιτικής συμμαχίας μεταξύ τους [1].

Στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν έγινε ανεπιτυχής προσπάθεια για μία (εκλογική) σύμπραξη. Τι είναι τελικά αυτό που εμποδίζει δυνάμεις σχετικά όμορες να συμπήξουν ένα νέο πολιτικό μέτωπο, όταν μάλιστα κάτι τέτοιο αποτελεί τον διακαή πόθο χιλιάδων ανένταχτων και οργανωμένων αριστερών ή ακόμη κι ανθρώπων με μία δημοκρατική αντίληψη κι ευαισθησία; 

Μας είναι πολύ δύσκολο να πάρουμε θέση για τις ευθύνες που μπορεί να έχει η κάθε πλευρά, αφού ο καθένας παρουσιάζει τα πράγματα από τη δική του οπτική. Ο μεν ένας κατηγορείται για εκλογολαγνεία, ο δε άλλος για σεχταρισμό. Μάλλον, δεν έχει νόημα να παίξουμε το ρόλο ενός πολιτικού εισαγγελέα που θα αποφανθεί για το δίκιο ή άδικο του καθενός, αφού ακούσει τις «απολογίες». Αυτό που θα επιχειρήσουμε να κάνουμε, είναι να δούμε την ανάγκη και τις προϋποθέσεις δημιουργίας ενός πολιτικού μετώπου στο σήμερα.

1. Η ανάγκη δημιουργίας ενός πολιτικού μετώπου δεν μπορεί να καθοδηγείται από τις επιδόσεις των επιμέρους φορέων με βάση τις δημοσκοπήσεις. Είτε οι επιδόσεις αυτές είναι χαμηλές, είτε υψηλές, είναι το ίδιο καιροσκοπικό να αποφασιστεί η εκλογική σύμπραξη για λόγους «αριθμητικούς». Στην πρώτη περίπτωση θα είναι «για να διασωθούμε και να αναπαραχθούμε», στη δεύτερη «για να μπούμε στο κοινοβούλιο ή να κάνουμε την εκλογική υπέρβαση επιτυγχάνοντας διψήφια νούμερα». Αν τα πράγματα είναι έτσι, τότε οι εκλογές μετατρέπονται σε αυτοσκοπό ή απλώς σε ένα μέσο πολιτικής επιβίωσης. Οι εκλογές για την Αριστερά είναι κάτι πολύ διαφορετικό σε σχέση με τα αστικά μορφώματα. Είναι ευκαιρία ανάδειξης ενός ανατρεπτικού προγράμματος, είναι ευκαιρία αποκάλυψης του αντιπάλου, είναι ευκαιρία για να μετρηθούν οι συσχετισμοί και να εξαχθούν πολιτικά συμπεράσματα, είναι ευκαιρία να διεξαχθούν οι ταξικοί αγώνες από σχετικά καλύτερες θέσεις.

2. Από την άλλη, όλα τα παραπάνω δεν είναι σωστό να μας οδηγήσουν σε έναν στείρο κινηματισμό με βάση τον οποίο καμία αξία δεν έχει η συμμετοχή στις εκλογές ή η είσοδος στη βουλή. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιηθεί είναι πως η εκλογική σύμπραξη πρέπει να επιτευχθεί μέσα από ένα γενικότερο κινηματικό σχέδιο και εν τέλει να αποτελέσει το καταστάλαγμά του. Σήμερα απαιτείται η διεξαγωγή μιας σοβαρής και συντεταγμένης συζήτησης ανάμεσα στη ΛΑΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και κάθε δύναμη ριζοσπαστικού προσανατολισμού (δυστυχώς το ΚΚΕ έχει θέσει εαυτόν εκτός μιας τέτοιας διαδικασίας). Μιας συζήτησης με στόχο να σχεδιάσει έναν «κινηματικό χάρτη» που θα περιλαμβάνει τον συντονισμό στις μαζικές διαδικασίες, τη συνδικαλιστική συνεργασία στους εργάτες, τους ημιπρολετάριους, τους αγρότες, τους διανοούμενους, τα φτωχομεσαία στρώματα, που θα επιδιώξει την αναγέννηση στο φοιτητικό κίνημα μέσω συγκλίσεων, τη δημιουργία κινημάτων στις γειτονιές και τις τοπικές κοινωνίες. Το θλιβερό θέαμα με τέσσερις ξεχωριστές συγκεντρώσεις ακόμη και την Πρωτομαγιά, με ξεχωριστές πορείες, με μνημόνια που ψηφίζονται δίχως πλέον λαϊκή αντίσταση, με ένα φοιτητικό κίνημα με έντονα σημάδια εκφυλισμού (για παράδειγμα εδώ και δεκαετίες δεν υπάρχει ΕΦΕΕ, ο καθένας δίνει τα δικά του αποτελέσματα, δεν υπάρχει συντονισμός για απόκρουση των πολιτικών που μετατρέπουν τα πανεπιστήμια σε παραρτήματα των πολυεθνικών κ.λπ.), δεν μπορεί να συνεχιστεί. 

3. Σε τι βάση πρέπει να συγκροτηθεί ο όποιος συντονισμός, είτε μιλάμε για το κίνημα, είτε για τις εκλογές; Στο μεν πρώτο επίπεδο απαιτείται στην αρχική φάση η συντονισμένη άμυνα. Αυτό επιβάλλεται από το σημερινό συσχετισμό δυνάμεων. Ταυτόχρονα είναι αναγκαία και η σύνταξη ενός «επιθετικού» προγράμματος που θα αναδεικνύει τις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής τάξης και του λαού. Όσον αφορά το εκλογικό πρόγραμμα οι άξονες είναι γνωστοί: κατάργηση των μνημονίων, παύση πληρωμών, κοινωνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ. Σε αυτά δεν μπορούν να γίνουν εκπτώσεις. Ένα τέτοιο πρόγραμμα, δεν είναι πρόγραμμα κομμουνιστικού κόμματος, αλλά ένα συμμαχικό πρόγραμμα που εναντιώνεται στην τρέχουσα πραγματικότητα και υπό προϋποθέσεις μπορεί και πρέπει να ανοίξει τον δρόμο για βαθύτερες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Σε κάθε περίπτωση η κοινή συμφωνία σε ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν προϋποθέτει και τη συμφωνία πάνω στο κομμουνιστικό πρόταγμα. Διαφορετικά, επιδιώκουμε ένα Μέτωπο κομμουνιστικών δυνάμεων κι έτσι ακυρώνουμε τη δυναμική του. Από την άλλη, οι πιο προωθημένες πολιτικά δυνάμεις οφείλουν να πείσουν λαό και συνεργαζόμενους, πως ένα τέτοιο πρόγραμμα θα διανοίξει ρηγματώσεις στις κοινωνικές δομές, τέτοιες που θα επιφέρουν αντιστάσεις από το άλλο στρατόπεδο. Τότε θα είναι κρίσιμης σημασίας η ετοιμότητα του λαϊκού παράγοντα. Η ηρωική, κατά τα άλλα χιλιάνικη εμπειρία, είναι απολύτως διαφωτιστική. 

4. Όσες δυνάμεις θα συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο μέτωπο δεν μπορούν να απαιτούν την πραγματοποίησή του και τη λειτουργία του υπό τη σκέπη τους. Με άλλα λόγια τα καπελώματα δεν έχουν καμία θέση. Το Μέτωπο δεν μπορεί να είναι ούτε της ΛΑΕ, ούτε της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ούτε κανενός άλλου. Το Μέτωπο θα αποτελεί μια νέα συλλογικότητα εντός της οποίας θα υπάρχει δημοκρατία, ειλικρινής διάλογος και οι λέξεις του εισοδισμού και του φραξιονισμού θα εκλείπουν. Αλλιώς, το να αναπαράγουμε τις παθογένειες του παρελθόντος θα μας οδηγήσει σε ένα εξ’ αρχής αποτυχημένο εγχείρημα που θα σπείρει για άλλη μια φορά την απογοήτευση και την αποστράτευση.

5. Η συγκρότηση ενός πολιτικού Μετώπου είναι προϋπόθεση και για τη σύμπηξη του κοινωνικού Μετώπου, δηλαδή εκείνου του υποκειμένου όπου άνθρωποι με διαφορετικές κοινωνικές, πολιτικές και ιδεολογικές αφετηρίες, συναντώνται, βαδίζουν από κοινού, έχουν, ως ένα βαθμό, τους ίδιους στόχους. Και το κοινωνικό Μέτωπο δεν μπορεί παρά να είναι μαζικό. Δεν μπορεί παρά να είναι προϊόν λαϊκής αυτενέργειας κι όχι απότοκο κινήσεων κορυφής. Η «κορυφή» θα δείξει πιθανώς το δρόμο, θα βάλει τη σφραγίδα της, αλλά χωρίς τη μαζική λαϊκή συμμετοχή, χωρίς οι απλοί άνθρωποι να είναι ενεργοί, κανένα Μέτωπο δεν μπορεί να δημιουργηθεί και να επιβιώσει. Κορυφή και βάση πρέπει να βρίσκονται σε συνεχή διάλογο. Να είναι συγκοινωνούντα δοχεία όπου θα ανταλλάσσονται ιδέες, αλλά και θα υπάρχει παράλληλα ουσιαστική αντιγραφειοκρατική λειτουργία (εναλλαγή, αιρετότητα, εκλογή κ.λπ.).

Σε κάθε περίπτωση πολιτικό και κοινωνικό Μέτωπο δεν θα δούμε ποτέ μας, αν δεν ξεφύγουμε από τις δύο συμπληγάδες που μας τυραννάνε: τόσο της ιδεολογικής «καθαρότητας», όσο και των εκλογικών σκοπιμοτήτων.

του Βασίλη Λιόση

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα: www.kordatos.org

Παρουσιάστηκε στις 5 Ιουλίου 2017, από το Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ), μελέτη με τίτλο: «Η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στην Ελλάδα: Επιπτώσεις της κρίσης και προκλήσεις». Η μελέτη καταγράφει την επίδραση και τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης και της διαχείρισής της στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Παράλληλα, αναλύει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανώτατη εκπαίδευση προκειμένου να συμβάλλει στην οικοδόμηση ενός νέου παραγωγικού προτύπου για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, που θα βασίζεται στη γνώση, τις υψηλές δεξιότητες, την επιχειρηματικότητα, και την καινοτομία.

Η μελέτη περιέχει μια σειρά από ευρήματα, που συνδυαστικά καταδεικνύουν στοιχεία σημαντικής αναποτελεσματικότητας και αστοχίας στη λειτουργία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και την ανάγκη μιας κατάλληλα σχεδιασμένης και τολμηρής παρέμβασης στο θεσμικό πλαίσιο που δεν θα στρέφεται προς το παρελθόν αλλά το μέλλον. Τα κυριότερα ευρήματα είναι:

• Ο αριθμός των νεοεισερχόμενων φοιτητών στα πανεπιστήμια συνέχισε να αυξάνεται και μετά την κρίση (αύξηση κατά 19% μεταξύ 2008-2015).

• Με βάση τον αριθμό των φοιτητών, η Ελλάδα κατατάσσεται μεταξύ των πλέον ανοικτών συστημάτων ανώτατης εκπαίδευσης διεθνώς.

• Ωστόσο, μεγάλος αριθμός φοιτητών δεν ολοκληρώνει έγκαιρα τις σπουδές του. Ενδεικτικά, σε 7 πανεπιστημιακά ιδρύματα, από όσους εισήχθησαν το 2004 μόνο το 68% του συνόλου είχε ολοκληρώσει τις σπουδές του, 12 χρόνια αργότερα (το 2016).

• Μετά την κρίση, το διδακτικό προσωπικό των πανεπιστημίων μειώθηκε κατά 19,2% συνολικά μεταξύ 2009-2015, ιδιαίτερα εξαιτίας της μεγάλης μείωσης του βοηθητικού εκπαιδευτικού προσωπικού (μείωση 49% έναντι 11% του τακτικού προσωπικού).

• Από το 2005 στα ΤΕΙ, ο αριθμός των μεταπτυχιακών φοιτητών αυξήθηκε ραγδαία. Στα πανεπιστήμια, μεταξύ 2002-2015 τριπλασιάστηκαν, αν και ο ρυθμός αύξησης επιβραδύνθηκε μετά το 2008 (από 88% μεταξύ 2002-2007 σε 40% μεταξύ 2009-2015).

• Ο αριθμός των διδακτορικών φοιτητών μεταξύ 2000-2015 διπλασιάστηκε, με μικρή αύξηση του ποσοστού των γυναικών. Ως προς τον αριθμό των υποψηφίων διδακτόρων στο πληθυσμό, η Ελλάδα κατατάσσεται μεταξύ των υψηλότερων στην Ευρώπη. Ο ρυθμός αύξησης, όμως, επιβραδύνθηκε μετά την κρίση, καθώς από 51% μεταξύ 2000-2007 μειώθηκε σε 10% μεταξύ 2008¬2015.

• Η συνολική χρηματοδότηση έχει μειωθεί σημαντικά (24% μεταξύ 2010-2014), ύστερα από μια περίοδο μεγάλης αύξησης (150% μεταξύ 2001-2009). Η μείωση αυτή είναι μικρότερη της μείωσης του συνόλου της Γενικής Κυβέρνησης μετά το 2010 (31%) αλλά μεγαλύτερη από την αντίστοιχη μείωση του συνόλου της εκπαίδευσης (20%).

• Ως ποσοστό του ΑΕΠ, η συνολική δαπάνη τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα κατατάσσεται, το 2015, ελαφρώς πάνω από το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης (0,9% έναντι 0,7, και 0,8 αντίστοιχα), λόγω και της μεγάλης μείωσης του ΑΕΠ. Η δαπάνη όμως στο σύνολο της εκπαίδευσης, ως % του ΑΕΠ, στην Ελλάδα (4.3%) υπολείπεται του μέσου όρου της ΕΕ-28 (4.9%) και της Ευρωζώνης (4,7%).

• Οι ίδιοι πόροι των ιδρυμάτων του πανεπιστημιακού τομέα της ανώτατης εκπαίδευσης, που προέρχονται κυρίως από τις ερευνητικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητές τους, σημείωσαν σημαντική αύξηση (47% μεταξύ 2011 και 2015). Αντίθετα, σημαντικές ζημιές σημειώθηκαν στη διαχείριση της περιουσίας των ΑΕΙ.

• Η Ελλάδα υστερεί από τον μέσο όρο της ΕΕ στις δαπάνες για Έρευνα και Ανάπτυξη (Ε&Α) (2% ως ποσοστό του ΑΕΠ). Ιδιαίτερα σημαντική είναι η υστέρηση αυτών των δαπανών στον επιχειρηματικό τομέα (0,28% έναντι 1,3% του ΑΕΠ στην ΕΕ το 2014). Η υστέρηση σε σχέση με τον μέσο όρο της ΕΕ-28 περιορίζεται σε 0,10 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ όταν η σύγκριση περιορίζεται στον τομέα της ανώτατης εκπαίδευσης.

• Όσον αφορά τις επιστημονικές δημοσιεύσεις, μετά από μια περίοδο συνεχούς αύξησής τους, παρατηρείται επιβράδυνση του ρυθμού ανόδου από το 2009 και πτώση από το 2013. Από την άλλη πλευρά, συνεχίζεται η άνοδος του αριθμού αναφορών (ταχύτερα από τις χώρες της ΕΕ και του ΟΟΣΑ), ενώ βελτιώνονται και οι επιδόσεις της χώρας σε όρους σχετικού δείκτη απήχησης, συγκλίνοντας με τις χώρες της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.

• Ορισμένα μόνο ελληνικά ΑΕΙ έχουν αξιοποιήσει τις δυνατότητες των νέων τεχνολογιών στην ανώτατη εκπαίδευση (e-learning) ενώ ακόμα λιγότερο έχουν αξιοποιηθεί οι δυνατότητες των ανοικτών διαδικτυακών μαθημάτων (MOOCs) με πιστοποίηση της μάθησης.

• Από τα 2,04 εκατ. πληθυσμό με τριτοβάθμια εκπαίδευση, το 63% (ή 1,3 εκατ. άτομα) εργάζονται, το 13% (ή 274 χιλ. άτομα) είναι άνεργοι και το υπόλοιπο 24% (ή 484 χιλ. άτομα) δεν είναι οικονομικά ενεργοί (αποτελούν δηλ. τους συνταξιούχους ή άτομα που δεν αναζητούν εργασία). Από τα 3,7 εκατ. εργαζομένους το 2016, οι 1,3 εκατ. (ή 35% του συνόλου) έχουν πτυχίο ή μεταπτυχιακές σπουδές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ενώ ίδιος σχεδόν είναι ο αριθμός των εργαζομένων με λυκειακή εκπαίδευση (1,28 εκατ. ή 34%).

• Το υψηλότερο ποσοστό απασχόλησης (δηλαδή το ποσοστό του πληθυσμού εργάσιμης ηλικίας που απασχολείται) καταγράφεται στα άτομα με μεταπτυχιακές σπουδές ή διδακτορικό (79%), ενώ στους απόφοιτους πανεπιστημίων ή ΤΕΙ οι οποίοι κατέχουν μόνο πρώτο πτυχίο το αντίστοιχο ποσοστό ήταν χαμηλότερο κατά 18 ποσοστιαίες μονάδες το 2016.

• Ωστόσο, το μερίδιο των ανέργων με τριτοβάθμια εκπαίδευση (στο σύνολο των ανέργων) σημείωσε τη μεγαλύτερη άνοδο (από 14,7% το 2001 σε 24,6% το 20016). Η αύξηση του αριθμού των αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης τα τελευταία χρόνια δεν συνοδεύτηκε από αντίστοιχη αύξηση της ικανότητας απορρόφησής τους στην αγορά εργασίας, εντείνοντας την μεταξύ τους αναντιστοιχία.

• Το μεγαλύτερο ποσοστό πτυχιούχων είναι απόφοιτοι του πεδίου Κοινωνικών – Οικονομικών και Νομικών επιστημών (615,3 χιλ. ή 30,1%) και ακολουθούν οι απόφοιτοι στην κατηγορία Μηχανολογία -Βιομηχανία – Κατασκευές οι οποίοι ανήλθαν σε 320,6 χιλ. ή 15,7% στο σύνολο των αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

• Τα υψηλότερα ποσοστά απασχόλησης το 2016 καταγράφονται στους αποφοίτους Υγείας και στους απόφοιτους σχολών πληροφορικής (71% και 69% αντίστοιχα). Στους αποφοίτους στο πεδίο σπουδών Βιομηχανία – Κατασκευές το ποσοστό ήταν σχεδόν αντίστοιχο με εκείνο για το σύνολο των εργαζόμενων με τριτοβάθμια εκπαίδευση (65%), σε αντίθεση με το ποσοστό απασχόλησης στους αποφοίτους Κοινωνικών – Οικονομικών – Νομικών σπουδών το οποίο κυμάνθηκε κάτω από το μέσο όρο. Διαχρονικά, το μικρότερο ποσοστό ανεργίας καταγράφεται στους αποφοίτους των επιστημών Υγείας (10,6% το 2010). Αντίθετα, το ποσοστό ανεργίας στους αποφοίτους με σπουδές στις Κοινωνικές επιστήμες – Οικονομικά – Νομική διπλασιάστηκε το 2016 σε σχέση με το 2009 (17,5%), ενώ αντίστοιχη τάση παρατηρείται και στους αποφοίτους στο ευρύτερο πεδίο σπουδών Βιομηχανία-Κατασκευές.

• Οι περισσότεροι απόφοιτοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης απασχολούνται σε επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα. Οι απόφοιτοι πανεπιστημίων, όμως, απασχολούνται περισσότερο σε δημόσιες υπηρεσίες (62% έναντι 28% των ΤΕΙ). Στον ιδιωτικό τομέα, το 55% των απασχολούμενων με τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι απόφοιτοι πανεπιστημίου και το 33% απόφοιτοι ΤΕΙ. Το μεγαλύτερο μερίδιο εργαζομένων με μεταπτυχιακό ή διδακτορικό απασχολείται σε επιχειρήσεις ελεγχόμενες από το Δημόσιο και σε ΝΠΔΔ/ΝΠΙΔ. Μετά το 2009 καταγράφεται μεγάλη μείωση των απασχολούμενων στο δημόσιο τομέα (27%), σε αντίθεση με τους απασχολούμενος στον ιδιωτικό τομέα που παρατηρείται αύξηση (κατά 15%). Η αύξηση στον ιδιωτικό τομέα οφείλεται στην αύξηση των αποφοίτων πανεπιστημίων κατά 4% ενώ οι απόφοιτοι ΤΕΙ αυξήθηκαν κατά 26%.

• Το ποσοστό απασχόλησης όσων αποφοίτησαν μετά το 2011 είναι χαμηλότερο από το σύνολο (56% έναντι 62% του συνόλου). Το ποσοστό ανεργίας ανέρχεται στο 36%, σχεδόν διπλάσιο από το σύνολο. Οι μισθολογικές απολαβές τους είναι χαμηλότερες, καθώς σχεδόν 6 στους 10 εργαζόμενους οι οποίοι έλαβαν πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μετά το 2011 δηλώνουν ότι λαμβάνουν μισθό από €400 έως €800, ενώ ποσοστό 16% δηλώνει ότι αμείβεται με λιγότερα από €400.

Οι προκλήσεις για την ανώτατη εκπαίδευση

Η μελέτη διακρίνει τρεις σημαντικές προκλήσεις για την ανώτατη εκπαίδευση.

Α. Βελτίωση της απόδοσης και της αποτελεσματικότητας της δημόσιας δαπάνης στην ανώτατη εκπαίδευση με εξορθολογισμό του συνολικού μεγέθους, και της περιφερειακής διάρθρωσης της ανώτατης εκπαίδευσης.

Ο αριθμός των φοιτητών

Η διατήρηση του μεγέθους της ανώτατης εκπαίδευσης, όπως διαμορφώθηκε πριν από την κρίση, περιορίζει την απόδοση της δημόσιας δαπάνης στην ανώτατη εκπαίδευση. Τα υψηλά ποσοστά ανεργίας των αποφοίτων (270.000 απόφοιτοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης), αν και σχετικά συγκρίσιμα μεταξύ αποφοίτων πανεπιστημίων και ΤΕΙ, είναι υψηλότερα σε συγκεκριμένα γνωστικά αντικείμενα (όπως οι Τέχνες-Ανθρωπιστικές Επιστήμες), ενώ την περίοδο της κρίσης διπλασιάστηκε στα πεδία των «Κοινωνικών Επιστημών-Νομικής» και «Βιομηχανία- Κατασκευές». Τα πεδία με ποσοστά ανεργίας χαμηλότερα από το μέσο όρο (όπως οι

Επιστήμες Υγείας) είναι πεδία που υπερ εκπροσωπούνται μεταξύ όσων πτυχιούχων έχουν μεταναστεύσει εκτός χώρας.

Η ζήτηση για απασχόληση αποφοίτων πανεπιστημίων στους κλάδους της Εκπαίδευσης και της Δημόσιας Διοίκησης-Άμυνας, όμως, στο προβλέψιμο μέλλον αντιβαίνει όχι μόνο με τους δημοσιονομικούς περιορισμούς που αντιμετωπίζει, μακροπρόθεσμα, το ελληνικό κράτος, αλλά και με τις δυσμενείς δημογραφικές τάσεις μετά την έναρξη της κρίσης (μείωση κατά 20-25% των γεννήσεων από το 2009 και έπειτα, εξωτερική μετανάστευση Ελλήνων σε δυναμικές και αναπαραγωγικές ηλικίες, φυγή αλλοδαπών μεταναστών από την Ελλάδα). Επιπλέον, οι τρέχουσες μεγάλες δημογραφικές αλλαγές που έχουν σημειωθεί, θα αρχίσουν να έχουν επιπτώσεις στην ανώτατη εκπαίδευση από το έτος 2026 και έπειτα, οπότε ο σημερινός αριθμός των θέσεων εισακτέων στα ΑΕΙ -αν δεν μειωθεί- θα αποτελεί το 80% περίπου των γεννήσεων και, αναμένεται ότι θα υπερβαίνει τον αριθμό των αποφοίτων του Λυκείου.

Τα ποσοστά ολοκλήρωσης

Η απόδοση της δημόσιας επένδυσης στα ΑΕΙ περιορίζεται από τα χαμηλά ποσοστά ολοκλήρωσης (αριθμός αποφοίτων), την πτωτική τάση των ποσοστών (έγκαιρης) ολοκλήρωσης των σπουδών, και τον αυξανόμενο αριθμό όσων παραμένουν για πολλά χρόνια εγγεγραμμένοι πέραν της κανονικής διάρκειας των σπουδών τους.

Περιφερειακή διάρθρωση των ΑΕΙ

Οι συγχωνεύσεις και η «συγκέντρωση δυνάμεων» μπορούν να συμβάλλουν στη διασφάλιση της βιωσιμότητας του συστήματος, μέσω αξιοποίησης οικονομιών κλίμακας, ύστερα από τις περικοπές της κρατικής χρηματοδότησης. Πρωτίστως, όμως, στόχος των συγχωνεύσεων είναι η ενίσχυση της ποιότητας και της διεθνούς, ευρωπαϊκής και παγκόσμιας, ανταγωνιστικότητας, ορατότητας και ισχυρής παρουσίας των ΑΕΙ. Οι διαδικασίες συγχωνεύσεων εκπαιδευτικών και ερευνητικών ιδρυμάτων που προωθήθηκαν τα τελευταία χρόνια σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες όπως, ιδιαίτερα, τη Δανία, τη Φιλανδία και τη Γαλλία, μπορούν να αποτελέσουν χρήσιμα παραδείγματα στον σχεδιασμό ενός εκτεταμένου προγράμματος συγχωνεύσεων στην ανώτατη εκπαίδευση και τη διαμόρφωση ενός νέου χάρτη ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης και έρευνας, ως συστατικό μέρος ενός δυναμικού συστήματος καινοτομίας και ανάπτυξης σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο.

Β. Βελτίωση της σύνδεσης της ανώτατης εκπαίδευσης και έρευνας με την αγορά εργασίας και την επιχειρηματικότητα, με αλλαγή έμφασης και προσανατολισμού των εκπαιδευτικών και ερευνητικών δραστηριοτήτων των ΑΕΙ, σε συνεργασία με εγχώριες και διεθνείς επιχειρήσεις.

Νέος προσανατολισμός της εκπαίδευσης

Για την αποτελεσματική σύνδεση της ανώτατης εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας και την ενίσχυση της απασχόλησης των αποφοίτων της, απαιτείται αλλαγή έμφασης του κύριου ρόλου της ανώτατης εκπαίδευσης, από την προετοιμασία για την απασχόληση των αποφοίτων της στην εκπαίδευση και τις δημόσιες υπηρεσίας, στην προετοιμασία τους για την απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα. Η έμφαση της εκπαίδευσης στα ΑΕΙ χρειάζεται να μετατοπιστεί στην προετοιμασία των αποφοίτων τους είτε α) για την απασχόληση στις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, και ιδιαίτερα εκείνες με εξαγωγικό προσανατολισμό στον τομέα παραγωγής διεθνώς ανταγωνιστικών προϊόντων και υπηρεσιών, είτε β) για την δημιουργία των δικών τους επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, ιδιαίτερα στους τομείς των νέων τεχνολογιών. Ο συγκεντρωτικός διοικητικός γραφειοκρατικός έλεγχος των ΑΕΙ και των δραστηριοτήτων τους από το κράτος εξυπηρέτησε τον παραδοσιακό προσανατολισμό τους στην προετοιμασία ενός πολύ μικρότερου αριθμού φοιτητών (ελίτ) για την απασχόλησή τους. Το νέο σύστημα διακυβέρνησης των ΑΕΙ πρέπει να εξασφαλίζει την απόδοση και την αποτελεσματικότητα της λειτουργίας των ιδρυμάτων, να διευκολύνει το συντονισμό και τη σύνδεση της ανώτατης εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας, και να διευκολύνει τη συνεργασία των ΑΕΙ με τις δημόσιες ή ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Ενίσχυση και προσανατολισμός της έρευνας

Το διπλό έλλειμμα της χρηματοδότησης των δραστηριοτήτων Ε&Α στην Ελλάδα, και από το δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα των επιχειρήσεων, έχει ως αποτέλεσμα την μεγάλη εξάρτηση των ιδρυμάτων είτε από το εξωτερικό (κυρίως προγράμματα χρηματοδότησης έρευνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης) είτε από προγράμματα ΕΣΠΑ, δηλαδή από μη σταθερές πηγές που δεν στηρίζουν την διεθνή ανταγωνιστικότητα της έρευνας που παράγεται στα ελληνικά ΑΕΙ, ενισχύοντας έτσι περαιτέρω τις τάσεις φυγής επιστημόνων στο εξωτερικό. Η αύξηση και η σταθερότητα της χρηματοδότησης της έρευνας και η ενίσχυση της συνεργασίας σε δραστηριότητες καινοτομίας με εγχώριες και διεθνείς επιχειρήσεις αποτελούν σημαντικές προκλήσεις.

Γ. Εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης με εξωστρέφεια, διεθνοποίηση, αξιοποίηση της περιουσίας τους και των νέων τεχνολογιών.

Οι δημοσιονομικοί περιορισμοί που αντιμετωπίζει, μακροπρόθεσμα, το ελληνικό κράτος καθιστούν απαραίτητη τη διεύρυνση των πηγών χρηματοδότησης των ΑΕΙ, από πηγές άλλες από το ελληνικό κράτος. Η προσέλκυση πόρων από πηγές άλλες από τον κρατικό προϋπολογισμό αποτελεί σημαντική πρόκληση, όχι μόνο για την βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων εκπαιδευτικών και ερευνητικών υπηρεσιών των ΑΕΙ, αλλά και για την συγκράτηση του προσωπικού τους, τον περιορισμό της μετανάστευσης επιστημονικού προσωπικού και την περαιτέρω «απώλεια εγκεφάλων». Εναλλακτικές δυνατότητες χρηματοδότησης των ΑΕΙ αποτελούν η διεθνοποίηση των προγραμμάτων σπουδών και η προσέλκυση φοιτητών από άλλες χώρες, η αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της έρευνας στην παραγωγή καινοτομίας, η αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και μορφών ανώτατης εκπαίδευσης (ηλεκτρονική μάθηση, ανοικτά διαδικτυακά μαθήματα) και η επέκταση των προγραμμάτων δια βίου μάθησης στα ΑΕΙ. Σημαντικά οφέλη μπορούν να προκύψουν και από την βελτίωση της διαχείρισης των πόρων και της κινητής και ακίνητης περιουσίας των ιδρυμάτων.

ΕΔΩ αναλυτικά η έρευνα.

Πηγή: ergasianet.gr

Στο «Διήμερο βαλκανικής αντιπολεμικής και αντιιμπεριαλιστικής δράσης συνδικάτων» του ΠΑΜΕ.

Γράφει ο Χάρης Γιαννούλας.
Στις 24 & 25 Ιούνη, το ΠΑΜΕ διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη «διήμερο βαλκανικής αντιπολεμικής και αντιιμπεριαλιστικής δράσης συνδικάτων» με προμετωπίδα τα συνθήματα:

•    Καμία συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους. Καμία εμπλοκή στα σφαγεία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Να γυρίσουν πίσω πλοία, αεροπλάνα, στρατιωτικές αποστολές. Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα.
•    Να κλείσουν όλες οι ξένες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Έξω το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο και τα Βαλκάνια.
•    Πάλη ενάντια στην αλλαγή συνόρων.
•    Πάλη ενάντια στην περιστολή συνδικαλιστικών και άλλων ελευθεριών.
•    Όχι δαπάνες πολεμικές για το ΝΑΤΟ, αλλά για τις ανάγκες της εργατικής - λαϊκής οικογένειας.
•    Αγώνας ενάντια στον εθνικισμό, στο ρατσισμό, στο σοβινισμό.
•    Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, στους μετανάστες, αλληλεγγύη σε όλους τους λαούς.
Εκ πρώτης όψεως, κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει με αυτά τα συνθήματα. Με μια όμως προσεκτικότερη ματιά, θα διαπιστώσει ο καθένας ότι το λιγότερο είναι ουτοπικά αφού δεν προτάσσεται, ως πρωταρχικό σύνθημα και άμεσο αίτημα, να αποδεσμευτούμε, ως χώρα, από τους κύριους αίτιους, το ΝΑΤΟ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, που γεννούν και αναπαράγουν όλα τα αντιλαϊκά αντεργατικά και ανθρωποκτόνα στοιχεία που τα παραπάνω συνθήματα - αιτήματα απαιτούν να εκλείψουν.
Αυτά τα συνθήματα – αιτήματα, μας λένε, αρχίζοντας από το πρώτο: «Καμία συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους. Καμία εμπλοκή στα σφαγεία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Να γυρίσουν πίσω πλοία, αεροπλάνα, στρατιωτικές αποστολές. Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα».  Μας λέει  δηλ. επί της ουσίας, να γίνουν όλα αυτά αλλά να μην αμφισβητήσουμε τώρα τη δέσμευση της χώρας μας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ!!! Και να είναι δεσμευμένη η χώρα μας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, και όλα αυτά να γίνουν; Γίνεται; Δεν γίνεται. Το δεύτερο μας λέει: «Να κλείσουν όλες οι ξένες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Έξω το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο και τα Βαλκάνια». Και αυτό, επί της ουσίας μας λέει, να γίνουν αυτά που λέει, αλλά και πάλι το ΝΑΤΟ να μη φύγει τώρα από τη χώρα μας. Μα τότε, χωρίς να αλωνίζει στη χώρα μας το ΝΑΤΟ, δεν θα ήταν ΝΑΤΟ. Το τρίτο και το τέταρτο μας λένε: «Πάλη ενάντια στην αλλαγή συνόρων», «Πάλη ενάντια στην περιστολή συνδικαλιστικών και άλλων ελευθεριών» αλλά, επί της ουσίας και πάλι το ΝΑΤΟ και οι άλλοι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί, που έχουν στο DNA τους την αλλαγή των συνόρων και την περιστολή των συνδικαλιστικών και άλλων ελευθεριών, να συνεχίζουν να κατοικοεδρεύουν στη χώρα μας και διεθνώς!!! Το πέμπτο μας λέει: «Όχι δαπάνες πολεμικές για το ΝΑΤΟ, αλλά για τις ανάγκες της εργατικής - λαϊκής οικογένειας». Μα το ΝΑΤΟ, όπως σωστά λέει ο λαός μας, είναι «πολέμου συνδικάτο», επομένως, αφού δεν απαιτείται με τα συνθήματα να φύγει άμεσα, τώρα από τη χώρα μας και να διαλυθεί, μπορεί από «λύκος» να γίνει «πρόβατο» και να μην κατατρώει τον κρατικό προϋπολογισμό για τις πολεμικές του δαπάνες;
Τα επόμενα δύο τελευταία συνθήματα, είναι όντως σημαντικά μόνο που και αυτά απονευρώνονται και ακυρώνονται εξ αιτίας της έλλειψης του κυριάρχου συνθήματος – αιτήματος για άμεση, τώρα αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Και βέβαια η έλλειψη αυτή δεν έχει γίνει από κάποια αστοχία ή από κάποια παράλειψη εκ παραδρομής. Πρόκειται για συνειδητή πράξη με δεδομένο ότι το ΠΑΜΕ έθεσε κατ’ αυτόν τον τρόπο τα παραπάνω συνθήματα – αιτήματα και παρέλειψε την άμεση αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, γιατί έτσι εναρμονίζεται ακριβώς με τις θέσεις του πολιτικού του φορέα, του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ, ως γνωστόν, δεν έχει στις νέες θέσεις του την άμεση αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, ούτε επιδιώκει ένα παλλαϊκό μέτωπο ενάντια σ’ αυτούς τους οργανισμούς που, με τα σημερινά δεδομένα, θα συσπείρωνε τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού και θα βοηθούσε και την ωρίμανση των συνειδήσεων για γενικότερες ριζικότερες κοινωνικοοικονομικές αλλαγές υπέρ του λαού, αλλά αντίθετα παραπέμπει την αποδέσμευση απ’ αυτούς τους οργανισμούς στο άδηλο μέλλον μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας που θα έρθει, ούτε λίγο ούτε πολύ, με μεταφυσικό τρόπο, ως εξ αποκαλύψεως!!!
Προς επιβεβαίωση, παραθέτουμε την παρακάτω απάντηση του ΓΓ του ΚΚΕ σε σχετική ερώτηση στη συνέντευξη του στο «CNN Greece»  που αναδημοσιεύει και ο «Ριζοσπάστης» στις 20/6/2017 σελ.7. «Το ΚΚΕ επισημαίνει ότι χωρίς να αλλάξει η τάξη η κυρίαρχη, η άρχουσα τάξη, που υπάρχει σήμερα στη χώρα μας, χωρίς να έρθει η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι, ο λαός πραγματικά στην εξουσία και οι ίδιοι και μέσω των εκπροσώπων τους, χωρίς να υπάρχει ένας κεντρικός επιστημονικός σχεδιασμός της οικονομίας που θα κατανείμει τους πόρους, θα κατανείμει την ανάπτυξη σε κλάδους, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Γιατί η Ελλάδα έχει παραγωγικές δυνατότητες, έχει μεγάλες πηγές που μπορεί να αξιοποιήσει. Όταν αυτά παρθούν υπό τον έλεγχο μιας τέτοιας εξουσίας, κοινωνικοποιημένης οικονομίας και βεβαίως αποδεσμεύοντας τη χώρα από οργανισμούς, όπως είναι η ΕΕ, το ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ». Δηλαδή όταν (!!!) θα έρθει ο σοσιαλισμός τότε και μόνο τότε θα αποδεσμεύσει τη χώρα «από οργανισμούς, όπως είναι η ΕΕ, το ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ» (!!! ) Ακόμα και το ΔΝΤ, κατά το ΓΓ του ΚΚΕ, θα το έχουμε μέχρι να έρθει ο σοσιαλισμός!!!

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Δύο «δίκαιες» αποφάσεις του Αρείου Πάγου.

    Πάμε πρώτα σε αυτή που είδε το φως της δημοσιότητας πιο πρόσφατα. Αντιγράφουμε από το ρεπορτάζ  της Εφημερίδας των Συντακτών:

Ο Άρειος Πάγος δεν δικαίωσε τελικά τους εργαζόμενους στο ΚΤΕΛ Χαλκιδικής για το Μνημόνιο ΙΙ και την Πράξη 6/2012 του Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ) που καθιέρωσαν τον  περιορισμό των εγγυήσεων των απολύσεων των εργαζομένων.

Η Ολομέλεια του ανωτάτου δικαστηρίου της χώρας έκρινε συνταγματικό, τόσο το Μνημόνιο ΙΙ όσο και την 6/2012 Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ) που καθιέρωσαν τον  περιορισμό των εγγυήσεων των απολύσεων των εργαζομένων, καθώς τα περιοριστικά αυτά μέτρα αποσκοπούν, μεταξύ των άλλων, στην τόνωση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων,  ενώ είναι προαπαιτούμενα για την εκταμίευση των  ενισχύσεων.

    Διαβάστε αναλυτικά το ρεπορτάζ (της Μαρίας Δήμα) εδώ.

    Πάμε τώρα στη δεύτερη, την οποία δημοσιεύσαμε, χθες, στον «Ημεροδρόμο»:

 «Πράσινο φως» στην αυθαιρεσία των εργοδοτών δίνει ο Άρειος Πάγος με απόφαση (677/2017)  που αναφέρει ότι «η καθυστέρηση καταβολής του μισθού δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή των όρων της σύμβασης εργασίας».

  Διαβάστε το ρεπορτάζ εδώ και ολόκληρη την απόφαση εδώ.

  Δεν χρειάζεται να είσαι νομικός για να καταλάβεις το περιεχόμενο των αποφάσεων, ποιους βλάπτουν και ποιους εξυπηρετούν. 

  Δεν χρειάζεται να είσαι απόφοιτος κάποιου τμήματος πολιτικών επιστημών και να έχεις ειδικές γνώσεις για να καταλάβεις πως οι νόμοι από κάποιους ψηφίζονται, από κάποιους εφαρμόζονται, από κάποιους ερμηνεύονται, αλλά για τους πολλούς αυτοί είναι οι νόμοι που καθορίζουν τη ζωή τους και την καθημερινότητα τους. 

   Δεν χρειάζεται καμία ιδιαίτερη ιδεολογική ανάλυση για να αντιληφθούμε πως όσα ζούμε στην καθημερινότητα μας, στη δουλειά μας ή στην ανεργία μας είναι αποτελέσματα και πολιτικών επιλογών. 

  Με το τραγούδι που ακολουθεί δεν σχολιάζουμε τόσο το «δίκαιο» των αποφάσεων του Αρείου Πάγου. Ούτε καν μόνο την «ανθρωπιά» των πολιτικών που εφαρμόζουν τη βαρβαρότητα και την εκμετάλλευση. Σχολιάζουμε κυρίως το αποτέλεσμα και αφήνουμε κι ένα ανοιχτό παράθυρο για το μέλλον, διότι «δεν είσαι μόνος στην οικουμένη, υπάρχουν κι άλλοι βασανισμένοι»…

  Ένα υπέροχο τραγούδι (μουσική: Β. Τσιτσάνης – στίχοι: Γερ. Τσάκαλος- ερμηνεία: Σωτ. Μπέλλου) που γράφτηκε χρόνια και χρόνια πριν: 

Η κοινωνία βαριά στενάζει, σκληρά η φτώχεια την εσπαράζει, 
τι θ’απογίνει μ’αυτό το χάλι, αυτός ο δρόμος πού θα μας βγάλει, 
τι θ’απογίνει μ’αυτό το χάλι, αυτός ο δρόμος πού θα μας βγάλει.

Η δυστυχία μας κουρελιάζει, απ’τις πληγές μας το αίμα στάζει, 
τι μαύρα χρόνια καταραμένα, τα νιάτα φεύγουν, πάνε χαμένα, 
τι μαύρα χρόνια καταραμένα, τα νιάτα φεύγουν, πάνε χαμένα.

Φτωχέ διαβάτη με τον καημό σου, εγώ τον ξέρω τον σπαραγμό σου, 
δεν είσαι μόνος στην οικουμένη, υπάρχουν κι άλλοι βασανισμένοι, 
δεν είσαι μόνος στην οικουμένη, υπάρχουν κι άλλοι βασανισμένοι.

Γεράσιμος Χολέβας

Πηγή: imerodromos.gr

Η ERTopen είναι εδώ και συνεχίζει!

Στην επέτειο των δύο χρόνων από το δημοψήφισμα του 2015 ήταν αφιερωμένη η εκπομπή «Ράδιο Παντιέρα» που μεταδόθηκε από το ραδιόφωνο της ERTopen το απόγευμα της Τετάρτης 5 Ιουλίου 2017.

Καλεσμένοι στο στούντιο ήταν:

-η Φλώρα Νικολιδάκη, περιφερειακή σύμβουλος Αττικής και μέλος της Πρωτοβουλίας «ΔιΕΕξοδος»,

-ο Δημήτρης Μπελαντής, δικηγόρος και συγγραφέας, και

-ο Αντώνης Δραγανίγος, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Στη διάρκεια της εκπομπής, που αξίζει να την παρακολουθήσετε ολόκληρη, μιλήσαμε τηλεφωνικά με το στέλεχος του Εργατικού Αγώνα Γεράσιμο Αραβανή.

Σε μια συζήτηση που αποδείχτηκε όχι μόνο ενδιαφέρουσα αλλά και αποκαλυπτική, αναζητήσαμε με τους τέσσερις συνομιλητές μας απαντήσεις για το τότε με το βλέμμα στους αναγκαίους αγώνες του σήμερα.

Η Φλώρα Νικολιδάκη και ο Δημήτρης Μπελαντής, στελέχη τότε του ΣΥΡΙΖΑ, κατέθεσαν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες και αποκαλυπτικά βιωματικά στοιχεία. Μπορείτε να τα ακούσετε στα βίντεο που ακολουθούν.

Να αναφέρουμε μόνο, ότι η Φλώρα Νικολιδάκη ενημέρωσε στη διάρκεια της εκπομπής σχετικά με τη συνέλευση που έχει η πρωτοβουλία «ΔιΕΕξοδος» την Κυριακή 9 Ιουλίου, στην πλατεία Αυδή στο Μεταξουργείο.

Στο τέλος της εκπομπής, ο Δημήτρης Μπελαντής ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής:

«Θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό, να ξεκινήσει μια συζήτηση ουσιαστική στις δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς, η οποία να βγει από τα πλαίσια του εκλογικισμού.

Τώρα όλη η συζήτηση που γίνεται είναι:

-Θα συνεργαστεί η ΛΑ.Ε. με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Θα συνεργαστεί η ΛΑ.Ε. με την Πλεύση Ελευθερίας;

Πρέπει να βγούμε απ’ αυτό. Δεν λέω ότι η στιγμή των επόμενων εκλογών είναι ασήμαντη, δεν είναι ασήμαντη. Καταγράφονται πολιτικές δυναμικές. Πρέπει όμως η μαχόμενη αριστερά να αναγεννηθεί στο κοινωνικό πεδίο πρώτα. Εκεί παίζεται το παιχνίδι.

Πρέπει να γεννήσει νέες ιδέες, και οι ιδέες αυτές να τροφοδοτηθούν μέσα από το εργατικό κίνημα και τα κοινωνικά κινήματα. Εκεί παίζεται το παιχνίδι, δεν παίζεται σε συμψηφισμούς γραφειοκρατιών και επί μέρους σχημάτων, και δεν τα βάζω όλα στο ίδιο τσουβάλι.

Πρέπει επίσης να φύγουμε από την κατασκευή ότι ‘’αυτή η κυβέρνηση της αριστεράς ήταν κακή, η επόμενη που θα την κάνουμε με τα σωστά υλικά, και πάλι με ανάθεση, θα είναι καλύτερη’’. Αυτό έχει τελειώσει οριστικά. Η αριστερά, για ένα μεγάλο διάστημα θα είναι κοινωνική αντιπολίτευση. […]

Δεν αναζητείται ένα τεχνοκρατικό πρόγραμμα που θα είναι καλύτερο από αυτό του ΣΥΡΙΖΑ και θα το εφαρμόσουμε. Πρέπει να δούμε πού μπαίνουν οι άνθρωποι, πού μπαίνουν οι τάξεις, πού μπαίνουν οι αγώνες, πού μπαίνουν οι υποκειμενικότητες. Σ’ αυτά πρέπει να δώσουμε την έμφαση»

Στην παρουσίαση της εκπομπής, σήμερα ήταν ο Νίκος Ξηρουδάκης. Στη ρύθμιση του ήχου, ο Παναγιώτης Ζέκιος.

H εκπομπή «Ράδιο Παντιέρα» μεταδίδεται από το ελεύθερο ραδιόφωνο της ERTopen κάθε Τετάρτη απόγευμα, από τις 18.00 μέχρι τις 19.00 στους 106,7 στα fm στην Αττική, καθώς και μέσω του διαδικτυακού ραδιοφώνου της ertopen.com.

Το πρόγραμμα αναμεταδίδεται από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Εργατικού Κέντρου της Εύβοιας στους 96,5, στα Χανιά στους 1134 χιλιόκυκλους στα μεσαία καθώς και από διάφορους άλλους σταθμούς στην Ελλάδα.

Πηγή: pandiera.gr

Πρόγραμμα μετατάξεων για το προσωπικό της ΟΛΠ ΑΕ αρχίζει να υλοποιεί το Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, σε μια εμφανή προσπάθεια να μειωθεί το τακτικό προσωπικό του Οργανισμού.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση το Υπουργείο «προκειμένου να εκτιμηθεί, αλλά και να καθοριστεί με ακρίβεια ο μέγιστος αριθμός του προσωπικού της ΟΛΠ ΑΕ, που επιτρέπεται να μεταταγεί, καλεί το ενδιαφερόμενο προσωπικό της εταιρίας, να δηλώσει την επιθυμία του για μετάταξη».

Στην ίδια ανακοίνωση σημειώνεται ότι:
«Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να καταθέσουν τη σχετική δήλωση εκδήλωσης ενδιαφέροντος είτε αυτοπροσώπως στη Διεύθυνση Διοικητικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής (γραφείο 104, κεντρικό κτίριο Υπουργείου, Ακτή Βασιλειάδη, Πειραιάς) είτε αποστέλλοντάς την ταχυδρομικά, με συστημένη επιστολή. Σε κάθε περίπτωση, η δήλωση υποβάλλεται εντός κλειστού φακέλου, εξωτερικά του οποίου θα αναγράφεται το ονοματεπώνυμο του υπαλλήλου και η ένδειξη: «Δήλωση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για μετάταξη σύμφωνα με το άρθρο 11 Ν. 4404/2016». Η δήλωση θα απευθύνεται στο: Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Διεύθυνση Διοικητικών Υπηρεσιών, Ακτή Βασιλειάδη, Πύλες Ε1-Ε2, Κεντρικός Λιμένας Πειραιά, ΤΚ 18510».

Καταληκτική ημερομηνία υποβολής των δηλώσεων, ορίζεται η 31/07/2017.

Στην περίπτωση αποστολής της δήλωσης με συστημένη επιστολή, ως ημερομηνία κατάθεσης λογίζεται η ημερομηνία της ταχυδρομικής σφραγίδας. Επισημαίνεται ότι η δήλωση αυτή, δεν συνιστά αίτηση για μετάταξη. Αίτηση για μετάταξη θα πρέπει να υποβληθεί στη συνέχεια, μετά από νέα ανακοίνωση, κατά τους όρους και στο πλαίσιο της διαδικασίας που ορίζουν οι διατάξεις του άρθρου 11 του Ν.4404/2016.

Για πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στα τηλέφωνα 213-1374276 και 2131371198, όλες τις εργάσιμες ημέρες και ώρες από 09.30΄ έως 14.00΄.

Η φόρμα εκδήλωσης ενδιαφέροντος βρίσκεται στo σύνδεσμο :
https://www.yen.gr/web/guest/-/prosklese-ekdelose-endiapherontos-gia-metataxe-prosopikou-apo-ton-organismo-limenos-peiraia-a-e-

Πηγή: pireas2day.gr

Παρότι η θερμοκρασία του πλανήτη αυξάνεται, τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα παραμένουν σταθερά, αφήνοντας κάποιο περιθώριο ελπίδας για τις μελλοντικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Σύμφωνα με τις προειδοποιήσεις ομάδας ειδικών, η αποφυγή επικίνδυνων επιπέδων της κλιματικής αλλαγής εξακολουθεί να είναι εφικτή, αλλά θα απαιτήσει πρωτόγνωρη προσπάθεια και συντονισμό των κυβερνήσεων, των επιχειρήσεων, των πολιτών και των επιστημόνων για τα επόμενα τρία χρόνια. Οι προειδοποιήσεις για την υπερθέρμανση του πλανήτη έχουν επιταχυνθεί τους τελευταίους μήνες, παρά την παγωμένη ατμόσφαιρα που επικρατεί μετά την επίσημη ανακοίνωση του Ντόναλντ Τραμπ για απόσυρση των ΗΠΑ από το Σύμφωνο του Παρισιού.

Ο καιρός φέτος σημείωσε σε ορισμένες περιοχές ρεκόρ υψηλών θερμοκρασιών, ενώ το 2014, το 2015 και το 2016 χαρακτηρίστηκαν ως οι πιο καυτές χρονιές. Και ενώ οι θερμοκρασίες έχουν αυξηθεί, οι παγκόσμιες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα παραμένουν σε γενικές γραμμές σταθερά χαμηλά τα τελευταία τρία χρόνια. Αυτό δίνει την ελπίδα ότι οι χειρότερες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής - καταστροφικές ξηρασίες, πλημμύρες, καύσωνα και μη αναστρέψιμη άνοδος της στάθμης της θάλασσας - μπορούν να αποφευχθούν, σύμφωνα με επιστολή που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Nature" αυτή την εβδομάδα.

Οι συντάκτες, συμπεριλαμβανομένων των πρώην επικεφαλής για το κλίμα του ΟΗΕ Κριστιάνας Φιγκέρες και Χανς Χοακιμ Σνελνχούμπερ της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την κλιματική αλλαγή, υποστηρίζουν ότι τα επόμενα τρία χρόνια θα είναι ζωτικής σημασίας. Υπολογίζουν πως εάν οι εκπομπές μπορούν να μειωθούν μόνιμα μέχρι το 2020, τότε δεν θα παραβιαστούν τα κατώτατα όρια θερμοκρασίας, τα οποία και οδηγούν στην ανεπιθύμητη κλιματική αλλαγή.

Η Φιγκέρες, εκτελεστική γραμματέας της Σύμβασης Πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή, στο πλαίσιο της οποίας υπογράφηκε και το Σύμφωνο του Παρισιού, δήλωσε: «Είμαστε προ των πυλών, ώστε να μπορέσουμε να στρέψουμε την καμπύλη των εκπομπών προς τα κάτω μέχρι το 2020, όπως απαιτεί η επιστήμη, για την προστασία των στόχων της βιώσιμης ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών, και ιδίως για την εξάλειψη της ακραίας φτώχειας». «Αυτή η μνημειώδης πρόκληση συμπίπτει με ένα άνευ προηγουμένου ανοιχτό πνεύμα απέναντι στην πρόκληση εκ μέρους των τοπικών κυβερνήσεων εντός των ΗΠΑ, αλλά και του ιδιωτικού τομέα γενικότερα. Η ευκαιρία που μας δίνεται τα επόμενα τρία χρόνια είναι μοναδική στην ιστορία».

Ο Σνελνχούμπερ, διευθυντής του Ινστιτούτου για την Κλιματική Έρευνα του Πότσνταμ, πρόσθεσε: «Τα μαθηματικά είναι κυνικά και σαφή: ενώ ο κόσμος δεν μπορεί να θεραπευτεί μέσα στα επόμενα χρόνια, μπορεί τελικά να τραυματιστεί θανάσιμα από αμέλεια [πριν το] 2020».

Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι ο χρόνος εξαντλείται γρήγορα, ώστε να εξουδετερωθούν οι χειρότερες επιπτώσεις της θέρμανσης και ορισμένα κομβικά σημεία ενδέχεται να έχουν ξεφύγει. Στο Σύμφωνο του Παρισιού, οι κυβερνήσεις δεσμεύτηκαν απέναντι σε έναν «φιλόδοξο» στόχο να κρατήσουν την αύξηση της θερμοκρασίας σε περίπου 1,5 C, επίπεδο που ελπίζουμε ότι θα σώσει τα περισσότερα από τα νησιά του πλανήτη με τα χαμηλά υψόμετρα από την πλημμύρα. Όμως, μια μεγάλη έρευνα έδειξε ότι αυτό καθίσταται γρήγορα αδύνατο.

Ο λιγότερο αυστηρός, αλλά σταθερότερος στόχος του Παρισιού για την αποτροπή της υπερθέρμανσης του πλανήτη κατά 2 C, πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα είναι επίσης αμφίβολος. Οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι σηματοδοτεί την ανατροπή της τάσης των ανοδικών εκπομπών και την τεχνολογική πρόοδο που υπόσχεται μελλοντική μείωση των εκπομπών. Η χρήση ανανεώσιμης ενέργειας έχει αυξηθεί, δημιουργώντας ένα θεμέλιο για τη μόνιμη μείωση των εκπομπών. Η χρήση άνθρακα παρουσιάζει σαφή σημάδια μείωσης σε χώρες κλειδιά, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας και της Ινδίας. Οι κυβερνήσεις, παρά τις διακηρύξεις του Τραμπ, προχωρούν με σχέδια για τη μείωση των αερίων θερμοκηπίου.

Οι συγγραφείς κάλεσαν τους πολιτικούς και επιχειρηματικούς ηγέτες να συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν τις εκπομπές και να εκπληρώνουν τους στόχους του Παρισιού χωρίς τις ΗΠΑ. «Όπως πριν από το Παρίσι, πρέπει να θυμόμαστε ότι το αδύνατο δεν είναι γεγονός, είναι μια στάση», έγραψαν.

Έθεσαν έξι στόχους για το 2020, οι οποίοι δήλωσαν ότι θα μπορούσαν να εγκριθούν κατά τη συνάντηση των G20 στο Αμβούργο στις 7-8 Ιουλίου. Αυτοί περιλαμβάνουν την αύξηση της ανανεώσιμης ενέργειας στο 30% της χρήσης της ηλεκτρικής ενέργειας, σχέδια από κορυφαίες πόλεις και κράτη να μειώσουν τις εκπομπές αερίων έως το 2050, ενώ το 15% των νέων οχημάτων που θα πωλούνται θα είναι ηλεκτρικά. Περιλαμβάνουν, όμως, και μεταρρυθμίσεις στη χρήση της γης, τη γεωργία, τη βαριά βιομηχανία και τον χρηματοπιστωτικό τομέα, προκειμένου να τονωθεί η πράσινη ανάπτυξη.

Ο καθηγητής Γκέιλ Γουάιτμαν, είπε ότι τα σημάδια από την τεχνική καινοτομία και τα οικονομικά είναι ενθαρρυντικά: «Η επιστήμη του κλίματος υπογραμμίζει τον αναπόφευκτο και επιτακτικό χαρακτήρα της πρόκλησής μας, αλλά εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι οι οικονομικές, τεχνικές και κοινωνικές αναλύσεις δείχνουν πως μπορούμε να ανυψώσουμε την πρόκληση μέσω της συλλογικής δράσης». Ενώ τα αέρια του θερμοκηπίου που εκπέμφθηκαν τους τελευταίους δύο αιώνες σταδιακά έχουν αρχίσει να επιδρούν, οι μελλοντικές αλλαγές είναι πιθανό να είναι ταχύτερες, φοβούνται οι επιστήμονες.

Ο Γιόχαν Ροκστρομ του Κέντρου Ανθεκτικότητας της Στοκχόλμης δήλωσε: «Είμαστε ευλογημένοι από έναν εξαιρετικά ανθεκτικό πλανήτη τα τελευταία 100 χρόνια, ικανό να απορροφήσει το μεγαλύτερο μέρος της κλιματικής κατάχρησης μας. Τώρα έχουμε φτάσει στο τέλος αυτής της εποχής και πρέπει να κάμψουμε άμεσα την παγκόσμια καμπύλη των εκπομπών, αν θέλουμε να αποφύγουμε τις μη ανεκτές συνέπειες για τον κόσμο μας».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Παναγιώτης Μαυροειδής

Αν το ΝΑΙ ή ΌΧΙ έκρινε την «ευρωπαϊκή προοπτική» σύμφωνα με την κινδυνολογία του αστικού κόσμου και των κάθε λογής «ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ», σήμερα που η ήττα του ΟΧΙ είναι γεγονός,  πως και δεν γιορτάζουν άραγε οι «νικητές»; Τόσο εύκολα προσπερνούν μια επέτειο «εθνικής σωτηρίας» ή/και «αποφυγής της εθνικής συντριβής»;

Αν εκείνο το ΝΑΙ ή ΌΧΙ όριζε μια καθοριστική διχοτομία ανάμεσα στην προοπτική μιας βαθιάς ρήξης και στην πεπατημένη της υποταγής, τότε πως γίνεται να μη γιορτάζουν οι οπαδοί της ρήξης αυτή την καθοριστική πολιτική στιγμή με τις τόσες ελπίδες; Ασφαλώς η μετέπειτα  μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ, συνεπώς η ήττα και ανατροπή ενός σημαντικού λαϊκού βήματος, δεν αποτελεί επαρκή λόγο για τη σημερινή αφωνία. Διότι και η εξέγερση του Πολυτεχνείου όπως και άλλες μάχες «χάθηκαν» στον εκάστοτε «παροντικό» χρόνο, αλλά γέννησαν  υποθήκες νίκης που δοξάζονται ακόμη…

Τελικά το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015  θα το  καταπιεί η λησμονιά;

Τα καύσιμα των ευκολιών, έχουν ολοφάνερα τελειώσει.

Εκείνο το ΟΧΙ/ΝΑΙ κατά τη γνώμη μας αποτελούσε  μια πρωτότυπη συνάντηση ενός μεγαλειώδους ΔΥΝΑΤΟΥ να συμβεί υπό προϋποθέσεις και ενός ακόμη πιο επιβλητικού ΑΔΥΝΑΤΟΥ να πραγματωθεί στην (συγκεκριμένη) πολιτική πράξη.

Το ερώτημα της ΡΗΞΗΣ με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με όλες τις συνέπειες αληθινές ή φανταστικές που θα μπορούσε να έχει,  τέθηκε ρητά. Μόνο που ΔΕΝ τέθηκε από το στρατόπεδο της ρήξης,  ούτε  ως  θέση,  ούτε με  την προετοιμασία και τις προϋποθέσεις που άρμοζαν σε μια τέτοια  ρήξη.

Αρνήθηκε συνειδητά να το θέσει  το ΚΚΕ, δεν το έθεσε από αδυναμία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν το άγγιξαν πολύ περισσότερο άλλες δυνάμεις που είχαν χωθεί στις φτερούγες του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ. Δεν «επετράπη» να τεθεί και από αυτή την ίδια τη χρόνια ηγεμόνευση της «μέσης» αριστερής λαϊκής αντίληψης είτε από τον «ευρωπαϊσμό», είτε από τη λογική των διαδοχικών ρήξεων και του «βλέποντας και κάνοντας». Της αριστερής εκδοχής αντίληψης των «μειωμένων προσδοκιών»….

Αντίθετα, το ερώτημα της ρήξης, με δεδομένη την απουσία ενός συνειδητού μετώπου και στρατοπέδου ρήξης, το έθεσε με δική του πρωτοβουλία και με  τους δικούς του όρους ο αντίπαλος.  Σε δύο εκδοχές, καταλαμβάνοντας ηγεμονικά και τους  δύο θεσμικούς  πόλους του ΝΑΙ/ΟΧΙ:

Από τη μια οι Σόιμπλε, Μέρκελ και γενικά τα αρπακτικά της ΕΕ και της ευρωζώνης και του αστικού κόσμου στην Ελλάδα.

Από την άλλη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, η οποία είχε εκ των προτέρων αποφασίσει   να γονατίσει το διάχυτο αλλά μη συνεκτικό πνεύμα λαϊκής αντίστασης.

Το δημοψήφισμα το αποφάσισε και το ηγεμόνευσε μια κυβέρνηση που είχε προκαθορίσει την υποταγή και την «ανανέωση» των μνημονίων.

Ο λαός  έκανε κάτι όχι απλά μεγάλο, αλλά μεγαλειώδες.

Στο ερώτημα της ρήξης, παρότι μπήκε από τον αντίπαλο και χωρίς όρους ρήξης, απάντησε με ένα μεγάλο ΝΑΙ ΣΤΗ ΡΗΞΗ, με τις τράπεζες κλειστές, τα λαϊκό κίνημα ήδη καθηλωμένο και την κυβέρνηση ήδη παραδομένη με το περιβόητο κείμενο των 47 σελίδων που κατά 95% ήταν το ίδιο με το κείμενο της τρόικας.

Το επιχείρημα «δεν τραβάει ο κόσμος», μόνιμη επωδός της διαχειριστικής αριστεράς κάθε είδους, δέχτηκε τεράστιο πλήγμα.

Ο μύθος του «πατριωτικού μετώπου»  των Ελλήνων «ενάντια στους ξένους» έξω από κάθε ταξική οπτική, ξεθώριασε μπροστά στην εικόνα της ενότητας του αστικού κόσμου υπέρ του ΝΑΙ, υπέρ της ΕΕ και των μνημονίων της, με βρώμικο έπαθλο την καθήλωση της εργατικής δύναμης.

Το μεγαλειώδες εκείνο ΟΧΙ, περιποιεί τιμή στο πνεύμα της αντίστασης των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων και σε όσες μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς έδωσαν μάχη για αυτό,  επιδιώκοντας ταυτόχρονα την αποκάλυψη  καταδίκη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή όμως είναι μόνο η μία όψη.

Η ευκολία μετατροπής του ΟΧΙ σε ταπεινωτικό ΝΑΙ από την κυβέρνηση, ανέδειξε τις μεγάλες αδυναμίες και ευθύνες  της κομμουνιστικής αριστεράς.

Δεν πρόκειται κυρίως για την αδυναμία αποτροπής αυτής της εξέλιξης το Σεπτέμβρη του 2015 όπως με αφέλεια λέγεται.

Αντίθετα, συμπύκνωσε το γενικό στρατηγικό έλλειμα μα και το πολιτικό έλλειμα της κρίσιμης περιόδου 2010-2015 στην οποία υπήρξαν εξεγερτικά στοιχεία και δυνατότητες.

Φανέρωσε ανάγλυφα την ατολμία  (ή και άρνηση), να τεθεί ζήτημα  εξόδου από την ΕΕ και γενικά το ζήτημα της ρήξης, αφήνοντας την πρωτοβουλία και την ηγεμονία και στο ΝΑΙ και στο ΟΧΙ στις συστημικές δυνάμεις.

Αποκάλυψε τον μονοδιάστατο σχεδόν κοινοβουλευτικό προσανατολισμό (πάντα με κινηματικό υπομόχλιο) και την έλλειψη προσανατολισμού στην λαϊκή οργάνωση με αντιθετικούς θεσμούς και όργανα προς την κυρίαρχη πολιτική μα και την θεσμική αντιπολίτευση τύπου ΓΣΕΕ κλπ.

Έβγαλε στην επιφάνεια όχι  μόνο αυταπάτες για τον αστικό μνημονιακό χαρακτήρα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και για τη δήθεν «ιστορική δυνατότητα», να ηγηθεί η κυβέρνηση του, «αιχμάλωτη από τις λαϊκές διαθέσεις», στη μεγάλη ρήξη, «ακόμη και αν δεν την ήθελε», λόγω μιας «δυναμικής» της τελευταίας μεταφυσικού τύπου.

Με τούτα και με εκείνα, δύο μόλις χρόνια μετά, σε καμιά πλατεία δεν ανεμίστηκαν λάβαρα ούτε του ΝΑΙ ούτε του ΟΧΙ. Και αυτό δεν είναι ζήτημα οργανωτικών επιλογών κομμάτων, ομάδων ή ρευμάτων.

Οι συστημικές δυνάμεις επουδενί δεν πρόκειται να γιορτάσουν τη «νίκη» τους, σε ένα πεδίο όπως αυτό του δημοψηφίσματος, που αποτελεί για αυτούς ναρκοπέδιο και μακροπρόθεσμο κίνδυνο. Και αυτό πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας και να αναρωτηθούμε γιατί διστάζουμε να θέσουμε ψηλά και δυνατά το ζήτημα του δημοψηφίσματος για την έξοδο από την ΕΕ, με όρους λαϊκής οργάνωσης και ρήξης.

Από την άλλη, οι  δυνάμεις της ρήξης, κάθε είδους και απόχρωσης, αναστοχάζονται τους όρους που μια «ήττα» γεννάει νέες εφόδους και νίκες. Και αυτός ο αναστοχασμός οφείλει να είναι βαθύς υπερβαίνοντας τις ευκολίες περί ξαφνικής «μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ», «προδοσίας του Τσίπρα» ή «πραξικοπήματος». Κάτι παραπάνω από δίκαια και απαραίτητα τα αναθέματα προς τους άλλους (που ωστόσο έπεισαν και μάλιστα πανηγυρικά και δεν επέβαλαν με τανκς και πραξικόπημα). Ας μείνουμε ωστόσο  μακριά από τη συσκότιση των ευθυνών και ας τολμήσουμε τον  εντοπισμό λαθών και αδυναμιών.

Πηγή: pandiera.gr

Το ποσοστό αποτυπώνει την πραγματική υπο-αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού και ξεπερνά κατά 8 ποσοστιαίες μονάδες το επίσημο ποσοστό ανεργίας για το δ’ τρίμηνο του 2016 – Απάντηση της ΕΚΤ σε ερώτηση του ευρωβουλευτή της ΛΑ.Ε.

Με… μελανά χρώματα σκιαγραφεί την αγορά εργασίας στην Ελλάδα, ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Mario Draghi, απατώντας σε επιστολή – ερώτηση του ευρωβουλευτή της ΛΑ.Ε Νίκου Χουντή.

Σύμφωνα με τον κ. Ντράγκι η πραγματική υπό-αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού της χώρας μας έφθασε στο 31,3% στο δ’ τρίμηνο του 2016 (τα στοιχεία της ΕΚΤ είναι μέχρι τη συγκεκριμένη περίοδο), δηλαδή είναι κατά σχεδόν οκτώ μονάδες δυσμενέστερα σε σύγκριση με το επίσημο ποσοστό ανεργίας, το οποίο στο συγκεκριμένο διάστημα είχε αγγίξει το 23,4%.

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ διευκρινίζει στην επιστολή του ότι η «διαφορά» στα ποσοστά, οφείλεται στο γεγονός ότι η ΕΚΤ περιλαμβάνει στις μετρήσεις της τρεις επιπλέον παράγοντες.

Πιο συγκεκριμένα, η ΕΚΤ συμπεριέλαβε στη δική της μέτρηση όχι μόνο τους τυπικούς ανέργους αλλά και τρεις επιπλέον κατηγορίες: Όσους έχουν μερική απασχόληση αλλά θα ήθελαν να έχουν πλήρες ωράριο, όσους θέλουν να εργαστούν αλλά έχουν απογοητευτεί και δεν αναζητούν ενεργά εργασία, και τους «σιωπηλούς» άνεργους που ψάχνουν μεν δουλειά αλλά δεν καταγράφονται διότι δεν είναι σε ετοιμότητα να αναλάβουν καθήκοντα εντός δύο εβδομάδων, όπως συνήθως απαιτείται στατιστικά.

Σύμφωνα με την ΕΚΤ, το πρόβλημα της υπο-αξιοποίησης εμφανίζεται σε ολόκληρη την ευρωζώνη. Ενώ στα τέλη του περασμένου έτους η Eurostat υπολόγιζε την ανεργία κοντά στο 9,5%, τα στοιχεία της ΕΚΤ δείχνουν πως η πραγματική «τρύπα» ανήλθε έως και στο 18,5%.

Υπάρχουν βεβαίως μεγάλες αποκλίσεις ανάμεσα στα 19 κράτη-μέλη, με τη Γερμανία και τη Μάλτα να έχουν τις καλύτερες επιδόσεις στην αξιοποίηση του πληθυσμού τους.

Σε μία ένδειξη του πόσο έχει επηρεάσει η κρίση την αγορά εργασίας στην Ελλάδα, πριν 11 χρόνια, στις αρχές του 2006, η υπο-αξιοποίηση του ελληνικού εργατικού δυναμικού υπολογίζεται στο 12,9%.

Πηγή: iskra.gr