Μια αγωνιστική «παράσταση» τελείωσε, ο αγώνας συνεχίζεται!

Με τα μούτρα στην δουλειά έχουν πέσει οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα από χθες το βράδυ που ανακοινώθηκε η μη συνεχίσει των κινητοποιήσεων από την ΠΟΕ ΟΤΑ.

Κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες μιας δύσκολης εργασίας δίνουν την μάχη με τα σκουπίδια για δώσουν στους πολίτες της πόλης καθαρές, από τα μικρόβια και τη δυσοσμία.

Τα σκουπίδια έμειναν 11 ημέρες στους δρόμους των πόλεων και των χωριών και την ευθύνη αποκλειστικά και μόνο έχει η κυβέρνηση αφού με την πολιτική της προκάλεσε την ομόφωνη απόφαση του ελεγκτικού συνεδρίου που τους έδειξε την πόρτα της απόλυσης .

Τι έπρεπε να κάνουν αφού σε 10.000 ανθρώπους- 6. 500 λέει το υπουργείο- τους ανακοίνωσαν με βίαιο τρόπο ότι απολύονται όταν οι συμβάσεις τους σύμφωνα με το νόμο έληγαν 31. 12. 2017;

Να σωπάσουν, να συναινέσουν, στην απόλυση τους; Να βάλουν την ουρά κάτω από τα σκέλια, με τη μιζέρια ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τους και να φύγουν; όπως συμβαίνει πολλές φορές σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Τόλμησαν όρθωσαν το ανάστημα τους ενωμένοι, και έδωσαν ένα αγώνα που φάνταζε αδύνατο, να αποτρέψουν τις απολύσεις, να γίνουν προσλήψεις μονίμου προσωπικού.

Αρκετοί έδιναν μάχη με τον ίδιο τους τον εαυτό, με το σπίτι και το περιβάλλον τους, ανάμεσα στην υποταγή , τον συμβιβασμό και να πάρουν το χαρτί της απολύσεις ή να διαλέξουν το δρόμο της ανυπακοής και του αγώνα.

Με δυστοκία, με επιφυλάξεις, με κριτική στην ηγεσία και τις συνδικαλιστικές παρατάξεις και με έντονο το φόβο για την αναποτελεσματικότητα ενός ακόμα αγώνα, ξεκίνησαν τις κινητοποιήσεις με καταλήψεις και άλλες εναλλασσόμενες μορφές ένα αγώνα που κράτησε 11 μέρες. Που είχε την ταξική συναδελφική στήριξη, αλληλεγγύη πρώτα από όλα των συναδέλφων τους των μονίμων, αυτών που μαζεύουν μαζί πλάι πλάι και τρώνε την μπόχα του σκουπιδιού. Είχαν την ευρύτερη συμπαράσταση, ανοχή, συμπάθεια μεγάλου μέρους της κοινωνίας. Γιατί αυτός ο συμπαθής κλάδος των σκουπιδιάρηδων που καθαρίζει τις βρομιές μας, που τον γνωρίζουν όλοι στη γειτονιά, δίνει την μάχη για το ψωμί με αξιοπρέπεια.

Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετό μέρος των πολιτών κρατούσε τα σκουπίδια στο δικό του χώρο και δεν τα έβγαζε στους ξεχειλισμένους κάδους, σεβόμενος τους απεργούς και το περιβάλλον σε συνθήκες καύσωνα. Όσο και αν προσπάθησαν αρκετά Μ. Μ. Ενημέρωσης και κοινωνικά δίκτυα δεν κατάφεραν να στρέψουν τον λαό κατά των απεργών.

Η βρόμικη πολιτική του αστικού μπλοκ εξουσία βρωμάει και μολύνει την κοινωνία περισσότερο από τη δυσοσμία των σκουπιδιών.

Ο Αγώνας τους δημιούργησε μια σημαντική ρωγμή στην μνημονική κυβερνητική πολιτική, υπέρ της σταθερής μόνιμης εργασίας, αφού θα γίνουν προκηρύξεις τουλάχιστον 2500 νέων θέσεων μόνιμων εργαζομένων. Χρειάζεται συνεχιστεί ο αγώνας, να μεγαλώσει η αγωνιστική πίεση στους Δήμους και να κάνουν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού σύμφωνα με τις πραγματικές τους ανάγκες , έτσι ώστε να κλείσει η πόρτα για μια νέα γενιά συμβασιούχων.

Εάν δημιουργηθεί κίνημα διεκδίκησης από τους δημάρχους οι προσλήψεις μόνιμης σταθερής εργασίας μπορεί να φτάσουν τις 5-6000. Σε αυτές τις προκηρύξεις θα πάρουν μέρος οι συμβασιούχοι με μόρια προϋπηρεσίας στο αντικείμενο εργασίας αλλά και άνεργοι και όποιος άλλος αναζητά σταθερή εργασία.

Οι καταλήψεις με την μαζική συμμετοχή των εργαζομένων άνοιξαν ένα μονοπάτι, μια χαραμάδα υπέρ των προσλήψεων μόνιμου προσωπικού.

Στην πορεία θα επιδιώξουν μνημόνια, κυβέρνηση, δήμαρχοι να βάλουν εμπόδια, τρικλοποδιές γιατί δεν θέλουν τη μόνιμη σταθερή εργασία, αλλά εργαζόμενους συμβασιούχους ανακυκλώσιμους, χωρίς δικαιώματα χειραγωγήσιμους και με μισθούς πείνας.

Αυτός ο αγώνας με αυτήν την μορφή δεν συνεχίζεται σήμερα, γιατί δεν κατάφεραν οι εργαζόμενοι από τα κάτω να βρουν τρόπους και δρόμους υπέρβασης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και του κομματικού συνδικαλισμού, άφησε όμως σημαντική παρακαταθήκη στην κατεύθυνση της ταξικής εργατικής ενότητας και αλληλεγγύης.

Άνοιξε δρόμο στην κατεύθυνση της ανεξάρτητης ταξικής εργατικής χειραφέτησης γιατί το ζητούμενο είναι η τάξη να γίνει τάξη για τον εαυτό της χωρίς μέντορες, στρατηγούς και γραφειοκράτες. Η αγωνιστική συνεύρεση στα καταλυμένα αμαξοστάσια των δήμων, των μονίμων, των αορίστου χρόνου, των συμβασιούχων, παρατασιούχων μαζί με αυτούς που έχουν ακόμη χειρότερη σχέση εργασίας και αμοιβή με το πρόγραμμα της κοινωφελούς εργασίας, ήταν ένα σχολείο ταξικής εργατικής δράσης, ένα ζυμωτήρι αγωνιστικών ιδεών που σίγουρα κέρδισε τις καρδιές ανθρώπων που για πρώτη φορά θα τραβήξουν το δρόμο του αγώνα και όχι της υποταγής και της παραίτησης.

Οι σκουπιδιάρηδες γύρισαν να μαζέψουν τα σκουπίδια με ψιλά το κεφάλι, με αίσθημα ελπίδας και όχι απογοητεύσεις. Αφού δεν θα επιτρέψουν κανένας να απολυθεί μέχρι 31. 3. 2018 που θα λήξει η σύμβαση , όσο και εάν κυβέρνηση, μνημόνια και δήμαρχοι θα το επιθυμούσαν. Πολύ θα δουν τους εαυτούς τους τα παιδιά τους, τους φίλους τους να καταθέτουν αιτήσεις αυτή τη φορά για μόνιμη σταθερή εργασία και όχι για μια ακόμη σύμβαση με ημερομηνία λήξης.

Ο αγώνας τώρα ξεκίνησε ο πόλεμος συνεχίζεται

Η βάρβαρη πολιτική τους μπορεί να ανατραπεί με ανεξάρτητους, ταξικούς αγώνες διαρκείας και εναλλασσόμενες μορφές πάλης.

*Ο Παναγιωτόπουλος Χρήστος είναι εργαζόμενος στην καθαριότητα, μέλος της Ανεξάρτητης Αγωνιστικής Παρέμβασης εργαζομένων Δήμου Βύρωνα.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Τουλάχιστον 10.000 άνθρωποι διαδήλωσαν στο Αμβούργο (βόρεια Γερμανία) κατά της συνόδου κορυφής της Ομάδας των Είκοσι (G20) που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή και το Σάββατο στην πόλη.

Πρόκειται για την πρώτη μεγάλη διαδήλωση των αντιπάλων της G20, οι οποίοι προγραμματίσουν να πραγματοποιήσουν τουλάχιστον 30 στη διάρκεια της εβδομάδας.

Υπό  βροχή οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν αργά το πρωί μπροστά από το δημαρχείο του Αμβούργου όπου πολλοί πήραν τον λόγο για να ζητήσουν «μια άλλη πολιτική», να απευθύνουν έκκληση για σεβασμό του περιβάλλοντος ή να επικρίνουν τον Αμερικανό πρόεδρο Donald Trump.

Παράλληλα διαδηλωτές σε κανό και μικρά πλεούμενα ανέβηκαν τον Άλστερ, τον ποταμό που διαρρέει το Αμβούργο.

Μέσα στο λιμάνι του Αμβούργου, μέλη της Greenpeace διαδήλωσαν επίσης μπροστά από ένα φορτηγό πλοίο φορτωμένο κάρβουνο ζητώντας να σταματήσει η χρήση άνθρακα στην παραγωγή ηλεκτρικού.

Οι αρχηγοί κρατών των 20 μεγαλύτερων αναδυόμενων και βιομηχανικών χωρών θα συνεδριάσουν την Παρασκευή και το Σάββατο υπό αυστηρά μέτρα ασφαλείας στο Αμβούργο, όπου αναμένεται να πραγματοποιηθούν πολλές διαδηλώσεις κατά της G20.

Οι οργανωτές αναμένουν να συγκεντρωθούν τις ημέρες αυτές συνολικά πάνω από 100.000 διαδηλωτές.

Οι γερμανικές αρχές εκφράζουν φόβους ότι μπορεί να ξεπάσουν βιαιότητες λόγω της παρουσίας αριστερών εξτρεμιστών. Ο υπουργός Εσωτερικών Τόμας ντε Μεζιέρ δηλώνει στη σημερινή κυριακάτικη έκδοση της Bild ότι οι εξτρεμιστές αυτοί ανέρχονται σε «περισσότερους από 8.000».

Η γερμανική αστυνομία εκφράζει επίσης φόβους ότι πολλές υποδομές μπορεί να αποτελέσουν στόχους και περιμένει επίσης ότι θα πραγματοποιηθούν πολλές δράσεις με στόχο να παρεμποδισθεί η διεξαγωγή της συνόδου της G20, όπως γράφει η εφημερίδα Die Welt επικαλούμενη εσωτερικό έγγραφο του BKA, του εγκληματολογικού τμήματος της γερμανικής ομοσπονδιακής αστυνομίας.

Περίπου 15.000 αστυομικοί θα αναπτυχθούν για την ασφάλεια της συνόδου κορυφής, στους οποίους θα προστεθούν άλλοι 3.800 ομοσπονδιακοί αστυνομικοί που θα επιτηρούν το αεροδρόμιο και τα τρένα.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Ορισμένα γεγονότα στην πολιτική ζωή, συμπυκνώνουν με ιδιαίτερο τρόπο την ταξική φύση του αστικού συστήματος κυριαρχίας, αποκαλύπτοντας ότι τα περί «δημοκρατίας», «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», «λαϊκής βούλησης», «συνταγματικής τάξης» κ.ά, είναι νεκρές έννοιες, ενός πολιτικού συστήματος που βρίσκεται σε βαθειά κρίση και ιστορική παρακμή.

Οι τρεις εξουσίες

Στην πολιτική επιστήμη υπάρχει η διάκριση των εξουσιών, σε «νομοθετική», «εκτελεστική» και «δικαστική», έχοντας ευρύτερο πλαίσιο λειτουργίας το Σύνταγμα και τους νόμους. Δυστυχώς στην ελληνική κοινωνία, κυρίως από το 2010 μέχρι σήμερα, με την εφαρμογή των Μνημονίων, βιώνουμε όχι απλά τη στρέβλωση του ρόλου των τριών εξουσιών σε βάρος της λαϊκής βούλησης, αλλά και την υποταγή τους στα υπερεθνικά κέντρα επικυριαρχίας (EE-ΔNT–EKT–EMS), με κορυφαίο το άτυπο όργανο Eurogroup, που αναιρεί κάθε έννοια εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας.

Η «νομοθετική εξουσία» με τις πρακτικές του «κατεπείγοντος» και των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ), έχει πλήρως ευτελισθεί, με ουσιαστική υποβάθμιση του ρόλου της Βουλής και των βουλευτών (ψηφίζουν κατά κανόνα χωρίς καν να έχουν δει τα πολυσέλιδα κείμενα) και την ουσιαστική υποταγή της στην «εκτελεστική εξουσία» (κυβέρνηση), η οποία με τη σειρά της είναι πλήρως υποταγμένη στις Μνημονιακές δεσμεύσεις και στα κελεύσματα των υπερεθνικών αφεντικών, παράγοντας νομοθετικά «τερατουργήματα», όπως ο πρόσφατος νόμος για τα προαπαιτούμενα της β’ αξιολόγησης με ορίζοντα το ….2060.!! Η τρίτη εξουσία, η «δικαστική», που θεωρείται θεματοφύλακας του Συντάγματος και των νόμων, με πυλώνες τα τρία ανώτατα δικαστήρια (Συμβούλιο Επικρατείας, «Άρειο Πάγο και «Ελεγκτικό Συνέδριο»), είναι κι αυτά πλήρως υποταγμένα στις επιλογές της εκτελεστικής εξουσίας.

Τα τρία δικαστήρια

Ειδικότερα τα τρία δικαστήρια αντί να τηρούν την πεμπτουσία των Συνταγματικών ρυθμίσεων, με καινοφανή σκεπτικά, τις παραβιάζουν βάναυσα, υπηρετώντας της επιλογές των κυβερνήσεων και τελικά της ευρωκηδεμονίας. Πρόσφατο παράδειγμα η απόφαση του «Συμβουλίου Επικρατείας» να κρίνει αντισυνταγματική την πρακτική των παρατάσεων μη παραγραφής των φορολογικών αδικημάτων (λίστες Λαγκάρντ, Μπόργιανς, κ.ά), δίνοντας «συγχωροχάρτι φοροδιαφυγής» σε ισχυρά οικονομικά συμφέρονται (φυσικά πρόσωπα & εταιρίες). Προφανώς για το ΣτΕ θεωρείται «αντισυνταγματική» η πρακτική των παρατάσεων μη παραγραφής φορολογικών αδικημάτων, ενώ θεωρείται «συνταγματική» η εξοντωτική φορολογική επίθεση σε μισθωτούς, συνταξιούχους και λαϊκά στρώματα και επιβολής Μνημονίων στο όνομα του ….«δημοσίου συμφέροντος», σύμφωνα με «γνωμοδότηση» του πριν κάποιο διάστημα. Ωστόσο το άρθρο 4 του Συντάγματος, τονίζει ότι «οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διάκριση στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τη δύναμη τους».! Πως το συγκεκριμένο άρθρο περιφρουρείται κατά το ΣτΕ;

Επίσης ο «Άρειος Πάγος» με τη σειρά του, άσκησε πρόσφατα «αναίρεση» κατά του παραπεμπτικού βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών (999/2017), με το οποίο ασκείτο ποινική δίωξη για απιστία, σε έξι εμπειρογνώμονες του ΤΑΙΠΕΔ (τρεις ξένοι), για σκανδαλώδη πώληση και επαναμίσθωση 28 ακινήτων του ελληνικού δημοσίου (στην περίοδο 2013-14), προκαλώντας ζημιά 580 εκατ. € στο δημόσιο. Τα υπερεθνικά αφεντικά, μέσω του αντιπροέδρου της ΕΕ Β. Ντομπρόφσκις, απαίτηση της απαλλαγή τους, …..διαφορετικά δεν πρόκειται να γίνει εκταμίευση της δόσης της β’ αξιολόγησης.!

Τέλος το «Ελεγκτικό Συνέδριο», έκρινε τελευταία αντισυνταγματική την παράταση των συμβάσεων των εργαζόμενων στους ΟΤΑ, καθώς επίσης και την πληρωμή τους (!!), αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι καλύπτουν «πάγιες και διαρκείς ανάγκες». Από την άλλη η μειοψηφία του Ελεγκτικού Συνεδρίου, θεωρεί ότι με βάση το ΠΔ 2004 «για την αποτελεσματικότερη προστασία των εργαζόμενων», οι συμβασιούχοι πρέπει να πληρωθούν και να παραμείνουν στη θέση τους μέχρι τη συμπλήρωση 24μηνου. Στη βάση αυτή αναζητείται κάποια προσωρινή λύση, ενώ η σωστή αντιμετώπιση προφανώς είναι η μονιμοποίηση για την «κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών». Διερωτόμαστε αν στο σκεπτικό της απόφασης του Ελεγκτικού Συνεδρίου ελήφθη υπ’ όψιν η ρητή αναφορά του Συντάγματος (άρθρο 22), ότι «η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, το οποίο μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών».!

Και ο Πρόεδρος….!

Σύμφωνα με το άρθρο 33 του Συντάγματος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ορκίζεται ενώπιον της Βουλής, …. «να φυλάσσει το Σύνταγμα και τους νόμους, να μεριμνά για την πιστή τους τήρηση, να υπερασπίζεται την εθνική ανεξαρτησία και ακεραιότητα της χώρας, να προστατεύει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ελλήνων και να υπηρετεί το γενικό συμφέρον του ελληνικού λαού». Η εμφανής αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας (κατά Σόιμπλε η Ελλάδα είναι χώρα περιορισμένης κυριαρχίας) και η επιβολή αποφάσεων από ένα άτυπο υπερεθνικό όργανο το Eurogroup (απαράδεκτο κατά το σημερινό Πρόεδρο Δημοκρατίας, Π. Παυλόπουλο, σύμφωνα με ομιλία του στο Παν/μιο Κοΐμπρα της Πορτογαλίας τον περασμένο χρόνο), τι ευθύνες συνεπάγονται για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Ποιος Πρόεδρος και ποια συγκεκριμένα νομοθετήματα απέπεμψε ως αντισυνταγματικά, που αντιβαίνουν το γενικό συμφέρον και πρόοδο του ελληνικού λαού τα τελευταία χρόνια; Ποιο είναι το όριο, παρεμπόδισης της πορείας φτωχοποίησης του ελληνικού λαού, καταβαράθρωσης της οικονομίας και εξανδραποδισμού της νεολαίας;

Όλα τα παραπάνω αποκαλύπτουν το ωμό ταξικό πρόσωπο του αστικού συστήματος κυριαρχίας και υποταγής της άρχουσας ελίτ και των μνημονιακών κομμάτων στα υπερεθνικά αφεντικά, για τη διασφάλιση των στενών, εγωιστικών συμφερόντων της, σε βάρος των μισθωτών, συνταξιούχων, νεολαίας και λαϊκών στρωμάτων. Αυτό το σύστημα κυριαρχίας χρειάζεται με λαϊκούς αγώνες να ανατραπεί, για να ανοίξει ο δρόμος της φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση με επικεφαλής μια λαϊκή κυβέρνηση!

*Ο Γιάννης Τόλιος είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας της «Λαϊκής Ενότητας».

ΠΗΓΉ: iskra.gr

Η απόφαση του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει τις ΗΠΑ από τη διεθνή συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, μπορεί να προκαλέσει μη αναστρέψιμη ζημιά στην κλιματική αλλαγή, προειδοποίησε ο διάσημος φυσικός Στίβεν Χόκινγκ. Σε συνέντευξή του στο BBC, ο καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι του Βρετανός επιστήμονας εκτίμησε ότι η στάση του Τραμπ απέναντι στο περιβάλλον δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους για τον πλανήτη μας, ο οποίος θα μπορούσε να εισέλθει σε τέτοια ολέθρια πορεία, ώστε να καταλήξει να γίνει μια καυτή κόλαση όπως η Αφροδίτη έγινε κάποτε.

Τόσο η κυβερνητική εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και το μεγαλύτερο φάσμα των πολιτικών δυνάμεων, από τα δεξιά μέχρι τα αριστερά, προβάλλουν την «ανάπτυξη» της ελληνικής οικονομίας ως την διέξοδο, που εφόσον πραγματωθεί, θα συμβάλει στην αντιμετώπιση της ανεργίας, στην αύξηση του ΑΕΠ, στην βελτίωση της οικονομικής θέσης της χώρας και του πληθυσμού της. Τα προσκλητήρια «ανάπτυξης» διατρέχουν όλους σχεδόν τους πολιτικούς σχηματισμούς. Πρόκειται για μια επίκληση και έναν στόχο που διαπερνά ολόκληρο το πολιτικό τόξο της χώρας, απέναντι στο οποίο υποκλίνονται όχι μόνον αστικά στρώματα και επιχειρηματικά κέντρα αλλά και τμήματα των ίδιων των λαϊκών τάξεων. Προφανώς καθώς γίνεται λόγος για την «ανάπτυξη», αυτή νοείται αποκλειστικά στο πεδίο της λειτουργίας των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής που κυριαρχούν στην ελληνική οικονομία. Εκείνο που διαφοροποιείται είναι ο τρόπος με τον οποίο επιδιώκεται αυτή η «ανάπτυξη», και αποτελεί το σημείο έριδας των πολιτικών κομμάτων, στο πλαίσιο βέβαια πάντα του ίδιου «αναπτυξιακού» στόχου.

«Ανάπτυξη» μέσα από μια τεράστια ειδική οικονομική ζώνη ;

Αυτή η «ανάπτυξη» επιδιώκεται προφανώς επειδή στη διάρκεια της τελευταίας σχεδόν δεκαετίας (2008 – 2017) έχει επισυμβεί η συστηματική μείωση του ΑΕΠ κατά το ένα τέταρτο, η ανεργία έχει κατ’ ελάχιστον τριπλασιαστεί, ένα σημαντικό μέρος βιομηχανικών και άλλων επιχειρήσεων έχουν σταματήσει τη λειτουργία τους. Έτσι πρωτεύουσα σημασία έχει να αναδειχθεί η αιτιολογία αυτής της «από-ανάπτυξης», της «από-βιομηχάνισης» προκειμένου να διερευνηθούν και οι όροι της οικονομικής ανάκαμψης και «ανόρθωσης» της χώρας. Προβάλλονται κατ’ αυτό τον τρόπο διάφορες ερμηνείες οι οποίες και καταλήγουν και σε διαφορετικές συνταγές θεραπείας του προβλήματος.

Η μία άποψη, η καθαρά και διακηρυγμένα αστική, επιδιώκει να συσκοτίσει τα αίτια της παραγωγικής καταστροφής ενός μέρους της ελληνικής οικονομίας, αποδίδοντάς την, κατά έναν τρόπο ουδέτερο και ουδόλως επιστημονικό, σε μια νεφελώδη αναφορά στην «κρίση» γενικώς, που έχει προέλθει από το διεθνές οικονομικό υπερπέραν. Παράλληλα επιστρατεύει τη λογική της επίδρασης των «διαρθρωτικών» αδυναμιών του συστήματος παραγωγής, την χαμηλή παραγωγικότητα της οικονομίας, την ως εκ τούτου μειωμένη ανταγωνιστικότητά της, τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της οικονομίας από το κράτος, την «υπέρμετρη» φορολόγηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας κλπ. Προφανώς μπροστά στον κλονισμό του ελληνικού καπιταλισμού από το 2008 και μετά, και την έκρηξη σημαντικών ζημιογόνων αποτελεσμάτων της πλειονότητας των ιδιωτικών επιχειρήσεων, η ελληνική αστική τάξη, σε οργανική συμμαχία με τους θεσμούς της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, υιοθέτησε ως πολιτικό πρόγραμμα την εφαρμογή των μνημονίων για την αποψίλωση της εργατικής τάξης από το εισόδημα και τα δικαιώματά της, προκειμένου να αντιστραφεί η πορεία του επιχειρηματικού τομέα και να εισέλθει (από το 2015 πλέον) σε μια κερδοφόρα πλειοψηφικά πορεία.

Εκείνο έτσι που επιζητεί η συντηρητική παράταξη είναι η μονιμοποίηση της μνημονιακής πολιτικής, προκειμένου να επιτευχθεί η ολοσχερής έξοδος του ελληνικού καπιταλισμού από την κρίση, η απαλλαγή της επιχειρηματικής δραστηριότητας από τη φορολογία, η καθολική ιδιωτικοποίηση κάθε μορφής δημόσιας επιχειρηματικής δραστηριότητας, η μετατροπή ολόκληρης της χώρας σε μια «ειδική οικονομική ζώνη», κατά τα σημερινά βαλκανικά πρότυπα. Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται για την «προσέλκυση» διεθνών επενδυτικών κεφαλαίων, τα οποία εφόσον αναλάβουν ορισμένες επενδυτικές πρωτοβουλίες, σε ένα κατεστραμμένο εργασιακό πεδίο, θα λειτουργήσουν «αναπτυξιακά», επιφέροντας το πολυπόθητο ξεκόλλημα της οικονομίας από την ύφεση και τη στασιμότητα. Και αν ακόμη ευοδωθεί αυτός ο πολιτικός σχεδιασμός της ΝΔ και των συγγενών προς αυτήν δυνάμεων, θα πρόκειται για μια «ανάπτυξη» ισχυροποίησης του ελληνικού καπιταλισμού, πράγμα που προϋποθέτει την επιδείνωση απασχόλησης της εργατικής τάξης.

Τα ασύμβατα συμφέροντα εργασίας και αστικής «ανάπτυξης»

Από την άλλη πλευρά, μια άλλη οπτική που είναι αυτή της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, διακηρύσσει ως διέξοδο την «ανάπτυξη» η οποία όμως θα συνοδεύεται από μέτρα κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτή η αντίληψη αποδίδει τη συρρίκνωση της παραγωγικής δραστηριότητας στις μνημονιακές πολιτικές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ενώ η ίδια θεωρεί πως βγάζει την χώρα από τον φαύλο μνημονιακό κύκλο, υιοθετώντας ωστόσο νέες μνημονιακές ρυθμίσεις, και μάλιστα με ρυθμό ταχύτερο από ό,τι οι προκάτοχοί της. Και σ’ αυτή την περίπτωση ο «από μηχανής θεός» που επικαλείται είναι η ικεσία για την εισροή ξένων άμεσων επενδύσεων στη χώρα, που θα δώσουν την σχετική «αναπτυξιακή» ώθηση, βάζοντας τέρμα στη στασιμότητα. Με τα πολιτικά δεδομένα που κινείται η κυβερνητική διαχείριση του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να επιτευχθεί οικονομική ανάπτυξη και πολύ περισσότερο αυτή δεν μπορεί να συνοδεύεται από μια πολιτική που εξυπηρετεί τους «πολλούς και όχι τους λίγους». Κι’ αυτό για τους ακόλουθους λόγους :

Το επιχειρηματικό κεφάλαιο που έχει κατορθώσει να επιτύχει την ανάκαμψη της κερδοφορίας του απαιτεί κατά τρόπο άτεγκτο την συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής που επιβάλλει την υποτίμηση της εργατικής δύναμης. Άρα, με ποιόν τρόπο ο ΣΥΡΙΖΑ θα διασφαλίσει την κοινωνική δικαιοσύνη (και γιατί μέχρι σήμερα στα διόμιση χρόνια της διαχείρισής του δεν το έκανε αποκαθιστώντας τους μισθούς και τις συντάξεις κλπ.;), όταν ψηφίζει δύο συνεχόμενα μνημόνια που αναπαράγουν τους όρους εξαθλίωσης των εργαζομένων τάξεων ;

Τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια δεν παίρνουν τον δρόμο προς την ελληνική οικονομία επειδή έχει επέλθει και συνεχίζεται η ριζική μείωση της καταναλωτικής ζήτησης, με αποτέλεσμα να στερούνται δυνατοτήτων κερδοφόρου λειτουργίας στην ελληνική αγορά λόγω χαμηλής ζήτησης. Άλλωστε αυτά τα κεφάλαια έχουν επίγνωση ότι το τοπίο στην ελληνική κοινωνία κάθε άλλο παρά χαρακτηρίζεται από σταθερότητα, εφόσον οι ταξικές αντιθέσεις είναι εξαιρετικά οξυμένες, και εγκυμονούν ανά πάσα στιγμή δυνητικές εκρήξεις. Τέλος, οι μόνες «επενδύσεις» για τις οποίες γίνεται λόγος δεν αφορούν παρά την εξαγορά ελληνικών δημόσιων επιχειρήσεων (ΟΛΘ, ΔΕΣΦΑ, ΟΣΕ κλπ.), και μ’ αυτή την έννοια αντιπροσωπεύουν μεταβιβάσεις του μετοχικού κεφαλαίου σε ιδιώτες και όχι καινούριες παραγωγικές επενδύσεις. [ Σχετική ομιλία του Α. Τσίπρα στο Συνέδριο του Economist ] . Άλλωστε αν αυτές οι υποτιθέμενες άμεσες ξένες επενδύσεις αφορούν αποκλειστικά στη λειτουργία καθαρά εξαγωγικών επιχειρήσεων, τότε γιατί να μην γίνονται, όπως και άλλωστε συμβαίνει, στις ίδιες τις χώρες προορισμού αυτών των εξαγωγών, που είναι και πιο αποδοτικές λύσεις ; Και επιπρόσθετα, πώς είναι δυνατό να κινηθεί η πλεονάζουσα παραγωγική ισχύς όταν πραγματοποιείται συστηματικά η ετήσια αφαίρεση ενός μέρους του ΑΕΠ (περί το 15%) για την αποπληρωμή των δόσεων των τοκοχρεολυσίων του δημόσιου χρέους, αποστερώντας την οικονομία από πόρους ;

Το εθνικό νόμισμα κινητήρας της οικονομικής απογείωσης ;

Μια τρίτη τέλος αντίληψη, που χαρακτηρίζει ορισμένες δυνάμεις της ίδιας της ελληνικής Αριστεράς, θεωρεί ότι η σημερινή κοινωνική καταστροφή προέρχεται πρωτίστως και κυρίαρχα από το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία βασίζονταν σε «πήλινα πόδια», δεν ήταν ένας «πραγματικός» καπιταλισμός, έτσι ώστε με την επενέργεια των συνεπειών της ένταξής της στην ΟΝΕ στο μεταίχμιο του 2000, οδηγήθηκε στην μετέπειτα παραγωγική της συρρίκνωση [ Για τον χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού ως «ψωροκώσταινας» ομιλία του Κ. Λαπαβίτσα στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης ]. Ως εκ τούτου, με βάση αυτή την οπτική, εκείνο που απαιτείται αφετηριακά είναι η απαλλαγή από τον κορσέ του ευρώ, και η δρομολόγηση μιας «αναπτυξιακής άνοιξης», εντός προφανώς των πλαισίων των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων, ως αποτέλεσμα της οποίας θα υπάρξει η αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης προς όφελος των εργαζομένων. Πρόκειται για την κλασική αντίληψη του οικονομισμού, ισχυρή στους κόλπους του κομμουνιστικού κινήματος ήδη από την εποχή του μεσοπολέμου, με βάση την οποία η Αριστερά όφειλε πρωτίστως να προάγει την «ανάπτυξη» των παραγωγικών δυνάμεων, ευελπιστώντας ότι αυτή σε μια μεθύστερη μελλοντική φάση (που χάνεται στο βάθος του ιστορικού ορίζοντα), θα διαμορφωθούν όροι για μια σοσιαλιστική προοπτική.

Από αυτή την άποψη πρωτεύουσα θέση κατέχει η «παραγωγική ανασυγκρότηση» της ελληνικής οικονομίας, μια και η δομή της θεωρείται «στρεβλή και εξαρτημένη», με κυρίαρχο τον ρόλο ενός είδους κρατικού καπιταλισμού. Παράλληλα προάγεται η επιδίωξη της στήριξης και ενίσχυσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων (που αντιπροσωπεύουν μια ευρεία βάση του ελληνικού καπιταλισμού), ακόμη και η συμμαχία με τμήματα της αστικής τάξης, τα οποία υποτίθεται ότι «δυσανασχετούν» με την «ξενική κατοχή» και ότι κάτω από ορισμένους όρους θα μπορούσαν να συνταχθούν με ένα κοινό σχέδιο εθνικού νομίσματος και αυτοδύναμης αστικής «ανάπτυξης» [ Για την αναγκαιότητα συμμαχίας με τμήματα της αστικής τάξης ομιλία του Κ. Λαπαβίτσα στον Αλέξανδρο της Θεσσαλονίκης ]. Άλλωστε τέτοιου είδους κατευθύνσεις οικονομικής πολιτικής, ακολουθούνται και από τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος και είναι επικεντρωμένος στην «παραγωγική ανασυγκρότηση» (εκτός και αν υπάρχει προοδευτική και αντιλαϊκή εκδοχή της «παραγωγικής ανασυγκρότησης», πράγμα εντελώς οξύμωρο ) , και στην ευρύτατη χρηματοδοτική στήριξη του μικρομεσαίου ελληνικού καπιταλισμού. Προφανώς μια τέτοια πολιτική πριμοδότησης της «ανάπτυξης» των παραγωγικών δυνάμεων παραπέμπει ουσιαστικά τον οποιοδήποτε μετασχηματισμό των σχέσεων παραγωγής στις ελληνικές καλένδες. Για να μιλάμε καθαρά και χωρίς περιστροφές, πρόκειται για την κοινή αφετηρία του ιστορικού ΣΥΝ, όπου η μία εκδοχή επιδιώκει την καπιταλιστική «ανάπτυξη» στα πλαίσια της ευρωζώνης, και η άλλη εκδοχή επιζητεί τον ίδιο στόχο, εντός του πεδίου λειτουργίας ενός «εθνικού» νομίσματος.

Βέβαια συνήθως αντιτείνεται το επιχείρημα ότι και η ίδια η σοβιετική επαναστατική εξουσία στην πρώτη της πενταετία, και ανεξάρτητα από τον μετέπειτα εκφυλισμό της, έθετε στο επίκεντρό της την οικονομική ανόρθωση της χώρας, την ανάπτυξη της οικονομίας («εξηλεκτρισμός»). Ωστόσο αυτός ο στόχος συνοδεύονταν από μέτρα πρωτογενούς σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, όπως η κοινωνική αναδιανομή του παραγόμενου προϊόντος, οι εργατικές εξουσίες στα εργοστάσια κλπ. («σοβιέτ»). Μ’ άλλες λέξεις στη σοσιαλιστική οπτική δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων παρά μόνον στη βάση του αντικαπιταλιστικού μετασχηματισμού των σχέσεων παραγωγής. Η εξαφάνιση και κατάργηση των «σοβιέτ» στη συνέχεια, η επιβολή του αστικού ιεραρχικού καταμερισμού της γνώσης και της εξουσίας, άφησε μόνον τον στόχο του «εξηλεκτρισμού», οδηγώντας στον στείρο οικονομισμό με όλες τις αντιλαϊκές συνέπειες που αυτό συνεπάγονταν [ Για τον χαρακτήρα του μετέπειτα σοβιετικού καθεστώτος ως μορφής κρατικού καπιταλισμού S.A. Resnick και R.D.Wolff «Καπιταλισμός και κομμουνισμός στην ΕΣΣΔ» ].

Από τον οικονομισμό στην αντικαπιταλιστική πολιτική

Σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις τα σκήπτρα κατέχει η λογική της «ανάπτυξης» των παραγωγικών δυνάμεων, μέσα στο υπάρχον πλαίσιο των αστικών σχέσεων παραγωγής, στη βάση της προσέλκυσης διεθνών επενδυτικών κεφαλαίων, και στο έδαφος των συνεπειών των μνημονιακών πολιτικών αποψίλωσης των αμοιβών και των δικαιωμάτων του κόσμου της μισθωτής εργασίας. Άλλωστε ως «επενδύσεις» κατά την καθαρή κυβερνητική επιχειρηματολογία δεν θεωρούνται παρά οι εξαγορές, δημόσιων ή μη, επιχειρήσεων που έχουν να κάνουν με την ενέργεια (ΔΕΗ και λοιποί οργανισμοί), τις μεταφορές και το διαμετακομιστικό εμπόριο (ΟΣΕ, λιμενικές πύλες), τον τουρισμό και την «ανάπτυξη» ερευνητικών κέντρων με το εξειδικευμένο ανθρώπινο κεφάλαιο, με τον τερματισμό του brain drain (εδώ βέβαια γελά κάθε πικραμένος, εφόσον κάθε ελληνική οικογένεια έχει τουλάχιστον ένα γόνο της ως μετανάστη στις ευρωπαϊκές καπιταλιστικές χώρες). Με την συνέχιση έτσι της εισοδηματικής λιτότητας και της αφαίμαξης κοινωνικών πόρων για την μακροχρόνια εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, δεν πρόκειται να προκύψει κανενός είδους αξιόλογη οικονομική «ανάπτυξη», αλλά και αν έρθει στην επιφάνεια θα είναι μια «ανάπτυξη» με όρους οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης της εργατικής τάξης, όπου η μόνη παράμετρος που θα «αναπτύσσεται» θα είναι η καπιταλιστική κερδοφορία σε ένα απέραντο πεδίο «ειδικής οικονομικής ζώνης».

Στις σημερινές συνθήκες όπου είναι περισσότερο από εμφανής η αδυναμία των κυρίαρχων τάξεων να δώσουν παραγωγική ώθηση στην οικονομία, όπου ο καπιταλισμός εξ αιτίας της μακροχρόνιας κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου δυσκολεύεται τα μέγιστα να ξεκολλήσει από τη στασιμότητα, η «ανάπτυξη» των παραγωγικών δυνάμεων με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης δεν είναι εφικτή χωρίς την αφετηριακή απαρχή μετασχηματισμού των ίδιων των αστικών παραγωγικών σχέσεων. Αυτό σημαίνει πάνω από όλα, και πέρα από όλα, την πολιτική κατάκτηση της ριζικής αναδιανομής εισοδήματος σε βάρος του κερδοφόρου επιχειρηματικού κεφαλαίου και προς όφελος των λαϊκών τάξεων και των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών.

Όπως η αστική τάξη ανέδειξε ως πολιτική της γραμμή την αδιάλειπτη εφαρμογή των μνημονίων για να αποκαταστήσει την κερδοφορία της, έτσι και οι δυνάμεις της εργασίας και της Αριστεράς δεν μπορούν παρά να έχουν ως άμεση πολιτική γραμμή μορφές κοινωνικοποίησης της επιχειρηματικής κερδοφορίας, με την παράλληλη προφανώς επιβολή θεσμών ενεργού εργατικού ελέγχου, επαναλειτουργίας παραγωγικών μονάδων που έχει απαξιώσει η κρίση κλπ. Αυτό θα δώσει αναγκαστικά ώθηση στην άνοδο και ενεργοποίηση της βιομηχανικής και ευρύτερης παραγωγής για να υπάρξει ανταπόκριση στην αυξημένη ζήτηση. Άρα μόνον η έναρξη πολιτικού μετασχηματισμού των αστικών παραγωγικών σχέσεων μπορεί να ανοίξει τους ορίζοντες για μια αλματώδη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων με τον εργαζόμενο κόσμο να μπορεί να ιδιοποιείται τα αποτελέσματα αυτής της «ανάπτυξης». Η «ανάπτυξη» είναι αποτέλεσμα της κοινωνικής δικαιοσύνης και όχι προϋπόθεσή της.

Πηγή: iskra.gr

Γράφει ο Γιώργος Μουργής

Προκαλεί απορία πώς η Oυρανία Αικατερινάρη, ζει με τα «ψίχουλα» των 270.000 ευρώ ως διευθύνουσα σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ.

Αν σας τρομάζουν τα ψίχουλα αυτά που λαμβάνουν ως μισθό τα μέλη του νέου ΤΑΙΠΕΔ και του ΤΧΣ τα οποία κυμαίνονται από 120.000 ευρώ και φτάνουν τις 270.000 ευρώ …ανάλογα με τη θέση, να σας θυμίσω μια έρευνα από το Selection Panel.

Το Selection Panel ύστερα από ειδική έρευνα που ανέθεσε σε σύμβουλο, έκρινε ότι οι παραπάνω αμοιβές (που είχε ορίσει ο Γιάνης Βαρουφάκης) δεν εναρμονίζονται με αυτές που ισχύουν στην ελεύθερη αγορά, ζητώντας τότε τη μερική μείωση των αμοιβών των μελών του ΤΧΣ.

Ο σύμβουλος που του ανατέθηκε η έρευνα (πουθενά δεν αναφέρεται το κόστος ή η αμοιβή του χρυσού συμβούλου) και μετά από την ενδελεχή του έρευνα έχει… απόλυτο δίκιο, αν κοιτάξει κάποιος τι συμβαίνει στην αληθινή αγορά.

Σύμφωνα, λοιπόν, με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) που δόθηκαν στη δημοσιότητα για το 2015 – 2016, προκύπτει ότι το ποσοστό των Ελλήνων που στερούνται τα στοιχειώδη μέσα διαβίωσης αυξάνεται συνεχώς με τον ρυθμό των μνημονίων και τα παράλογα αιτήματα των δανειστών-εταίρων.

Στην κατηγορία των πολιτών που στερούνται τα στοιχειώδη ανήκουν όσοι αντιμετωπίζουν έντονες δυσκολίες για την πληρωμή του ενοικίου, δεν μπορούν να πληρώσουν τους βασικούς λογαριασμούς τους, στερούνται ικανοποιητική θέρμανση και βασικά προϊόντα διατροφής (κρέας ή ψάρι), και τους είναι τελείως απαγορευτικό να αναχωρήσουν για διακοπές έστω για μία εβδομάδα.

Η κατακρήμνιση των μισθών και η περιθωριοποίηση των μακροχρόνια ανέργων, μαζί με τη μετατροπή της ελληνικής αγοράς εργασίας σε πεδίο άσκησης ευέλικτων μορφών απασχόλησης, επέφεραν, με όχημα τις μνημονιακές πολιτικές, τέτοια φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, που πλέον το 48% των νοικοκυριών διαβιούν κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ το 20,9% αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες, ποσοστό που αυξάνεται στο 43,4% για τους ανέργους.

Είναι τέτοια η μετάλλαξη της αγοράς εργασίας που έχει ήδη συντελεστεί και που προφανώς θα επιδεινωθεί, ώστε και τότε θα μιλάμε για ευέλικτους απασχολούμενους, με μικρότερο χρόνο εργασίας και πενιχρούς μισθούς: Σύμφωνα με την έκθεση για την ελληνική οικονομία, σε ποσοστό που κυμαίνεται κοντά στο 50% οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα λαμβάνουν μισθούς κάτω από 800 ευρώ, ενώ μόλις το 15,7% λαμβάνει μισθό άνω των 1.000 ευρώ.

Η χώρα βρίσκεται αιχμάλωτη, χωρίς να διαφαίνεται έστω το μονοπάτι εξόδου από την κρίση. Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο που ακολουθείται τα τελευταία επτά χρόνια και από αυτή την κυβέρνηση της τάχα μου «πρωτοδεύτερης φοράς αριστερά», ακολουθεί βάναυσες πολιτικές και οικονομικές επιλογές, οδηγώντας ολοένα και περισσότερο ολόκληρη την κοινωνία σε ανθρωπιστικό αδιέξοδο.

Το μείζον θέμα της οικονομικής καταστροφής, που δένει πισθάγκωνα όλες τις κοινωνικές τάξεις αφανίζοντας την οικονομική ύπαρξή τους, αποτελεί τη βάση της πολιτικής περιθωριοποίησής του.

Οι άνθρωποι που συνθλίβονται χάνοντας την αξιοπρέπειά τους στις μυλόπετρες των μνημονίων αποτελούν στο εγγύς πολιτικό μέλλον τον πυροκροτητή στη βάση ολόκληρου του κοινωνικού ιστού.

Αντί επιλόγου…

Τα στοιχεία στην αληθινή οικονομία, την αληθινή ζωή, μέσα από τη βάναυση πραγματικότητα δεν συγκινούν κανέναν σύμβουλο, καμιά κρατικοδίαιτη πολιτική καρικατούρα.

Στο καθεστώς της «πρώτης φοράς Αριστεράς» πρέπει τα στελέχη της συμμορίας οικονομικών δολοφόνων του ΤΑΙΠΕΔ και ΤΧΣ να έχουν σοβαρά κίνητρα να κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Να ολοκληρώσουν την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, παραδίδοντας πλήρως το τραπεζικό σύστημα στα νύχια των κερδοσκόπων, ξεπουλώντας ταυτόχρονα τον δημόσιο πλούτο της χώρας στο ντόπιο και ξένο ολιγαρχικό κεφάλαιο. Γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να τα χρυσώσουμε για το «θεάρεστο» -και επ’ αγαθώ της κοινωνίας- έργο που επιτελούν με εκατομμύρια ευρώ αμοιβές. Η ανάγκη αυτών των μισθών με απόφαση της σημερινής κυβέρνησης ξεπερνά κάθε λογική και προκαλεί όλη την κοινωνία.

Την ώρα που οι συντάξεις πετσοκόβονται.

Την ίδια ώρα που η ανεργία χτυπάει κόκκινο, ενώ παράλληλα ζούμε την τρίτη μαζική μετανάστευση στην σύγχρονη ιστορία σαν χώρα.

Με μισό εκατομμύριο Έλληνες στο εξωτερικό και τη διαδικασία να είναι ακόμα σε εξέλιξη!

Την ίδια ώρα που οι μισθοί των 400 ευρώ αποτελούν καθεστώς ταυτόχρονα με τη μαύρη εργασία.

Την ίδια ώρα που με εντολή της ΔΕΗ οι εργολάβοι της κόβουν το ρεύμα σε κάθε σπιτικό, καθώς δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην έγκυρη πληρωμή των λογαριασμών του.

Την ίδια ώρα που η φοροκαταιγίδα γονατίζει ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό.

Την ίδια ώρα που οι τράπεζες βγάζουν στο σφυρί την πρώτη κατοικία με διαδικασίες εξπρές και την αλλαγή πλαισίου με βάση τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς.

Την ίδια ώρα που η πλούσια νεοδιαπλεκόμενη ελίτ με τις πτωχευμένες επιχειρήσεις, διατηρώνταςστο ακέραιο τα ατομικά περιουσιακά στοιχεία της, πετάει στο δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους, στερώντας τους βασικά εργασιακά δικαιώματα και αποζημιώσεις.

Την ίδια ώρα που μένουν απλήρωτες δεδουλευμένες εργατοώρες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, με οικογένειες να ζουν από το «έναντι» ή την λιγοστή βοήθεια δανεικών.

Την ίδια ώρα που ετοιμάζονται νέα μέτρα με άξονα την κατεδάφιση των εργασιακών, σύμφωνα με τις μνημονιακές επιταγές.

Την ίδια αυτή ώρα κάποιοι επέλεξαν να χρυσοπληρώνουν αδρά με υπέρογκα ποσά όσους έχουν αναλάβει εργολαβικά την διαδικασία ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου της χώρας.

Την ίδια αυτή ώρα τα Golden boys έγιναν τα καλοπληρωμένα Call girls στην υπηρεσία της εξουσίας της σημερινής κυβέρνησης.

Πηγή: pandiera.gr

ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΤΑΒΑΛΛΟΜΕΝΕΣ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΥΠΕΒΑΛΑΝ ΑΙΤΗΣΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ 1/1/2015

Τα πρώιμα κύματα καύσωνα που έπληξαν τη δυτική Ευρώπη μέσα στον Ιούνιο -με αποκορύφωμα τις φονικές δασικές πυρκαγιές στην Πορτογαλία- και έφθασαν πλέον στην Ελλάδα, έχουν γίνει πιο συχνά και πιο έντονα εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, σύμφωνα με επιστήμονες.

Οι ερευνητές της οργάνωσης World Weather Attribution, σύμφωνα με το BBC, εκτιμούν ότι η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή έχει δεκαπλασιάσει την πιθανότητα να υπάρξουν καύσωνες ρεκόρ σε ορισμένα μέρη της ηπείρου μας όπως η Ιβηρική, ενώ έχει τετραπλασιάσει τον κίνδυνο σε χώρες όπως η Αγγλία, η Γαλλία και η Ολλανδία.

Τον Ιούνιο, οι μέσες μηνιαίες θερμοκρασίες ήταν περίπου τρεις βαθμοί πάνω από τις φυσιολογικές γι' αυτόν τον μήνα σε διάφορες χώρες της δυτικής Ευρώπης (με βάση την περίοδο αναφοράς 1981-2010).

Η Γαλλία είχε τον πιο ζεστό Ιούνιο του 21ου αιώνα, ενώ η νύχτα της 21ης Ιουνίου ήταν η πιο ζεστή νύχτα για μήνα Ιούνιο στην ιστορία της χώρας, καθώς η μέση θερμοκρασία έφθασε τους 26,4 βαθμούς Κελσίου.

Η Βρετανία είχε φέτος τον πιο θερμό Ιούνιο μετά το κύμα καύσωνα του 1976, η Ολλανδία τον πιο καυτό Ιούνιο στα μετεωρολογικά χρονικά της και η Ελβετία το δεύτερο πιο ζεστό από το 1864.

Όπως δήλωσε η επικεφαλής της νέας μελέτης δρ Φριντερίκε Ότο του Ινστιτούτου Περιβαλλοντικής Αλλαγής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, η ανάλυση των έως τώρα στοιχείων δείχνει «ένα πολύ ισχυρό σήμα», που παραπέμπει στην κλιματική αλλαγή ως τον παράγοντα εκείνο που ευθύνεται για την μεγάλη ζέστη του φετινού Ιουνίου πανευρωπαϊκά.

Σύμφωνα με τους ερευνητές (οι οποίοι ακόμη δεν έχουν δημοσιεύσει την μελέτη τους σε επιστημονικό περιοδικό, αλλά δημοσιοποίησαν τις εκτιμήσεις τους), μέχρι σήμερα τέτοιοι καύσωνες εμφανίζονται τον Ιούνιο κάθε δέκα έως 30 χρόνια, ανάλογα με την κάθε χώρα. Όμως έως το 2050, η ακραία ζέστη του Ιουνίου αναμένεται να γίνει ο κανόνας, αν στο μεταξύ δεν έχουν μειωθεί τα «αέρια του θερμοκηπίου» στην ατμόσφαιρα.

Ανισότητες εκτός από ζέστη...

Και σαν να μη φθάνει η ζέστη, μια άλλη αμερικανική επιστημονική έρευνα, που μόλις δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Science", συμπεραίνει ότι η κλιματική αλλαγή όχι μόνο επιβαρύνει μια οικονομία περισσότερο (π.χ. μέσω της μεγαλύτερης κατανάλωσης ενέργειας), αλλά θα εντείνει και τις υπάρχουσες ανισότητες.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ, του Σικάγο και του Ράτγκερς, προβλέπουν ότι εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής και μόνο οι ΗΠΑ -αλλά και άλλες χώρες- θα γίνουν φτωχότερες και πιο άνισες.

Εκτιμάται ότι για κάθε ένα βαθμό Κελσίου που θα αυξάνει η μέση θερμοκρασία, θα χάνεται το 1,2% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, θα υπάρχει αύξηση 5,4 θανάτων ανά 100.000 κατοίκους και οι μέσες αποδόσεις των γεωργικών καλλιεργειών θα μειωθούν κατά περίπου 9%.

Οι ήδη πιο φτωχές και πιο καυτές νοτιότερες περιοχές στη χώρα θα χάσουν αναλογικά περισσότερο, καθώς το θερμόμετρο θα ανεβαίνει τις επόμενες δεκαετίες, ενώ πιο ωφελημένες θα βγουν οι πιο δροσερές βορειότερες περιοχές, στις οποίες θα μετακινηθούν διάφορες δραστηριότητες, με αποτέλεσμα να διευρυνθούν οι ανισότητες.

«Με αυτό το σενάριο, η ανάλυση μας δείχνει ότι μπορεί να υπάρξει η μεγαλύτερη μεταφορά πλούτου στην αμερικανική ιστορία από τους φτωχούς προς τους πλούσιους» προειδοποιούν οι ερευνητές.

Βέβαια, αν σε μια χώρα ο νότος είναι ήδη πιο πλούσιος και ο βορράς φτωχότερος, τότε η κλιματική αλλαγή μπορεί να λειτουργήσει και αντίστροφα, μειώνοντας μελλοντικά την «ψαλίδα» των αναπτυξιακών και εισοδηματικών διαφορών.

«Αυτά που περάσαμε εμείς είναι πολύ πιο light από αυτά που πέρασαν με βία, με ΜΑΤ, από το 2010». Τα παραπάνω ισχυρίστηκε ο υπουργός Εσωτερικών Πάνος Σκουρλέτης. «Light » ή πιο «ελαφριά», κατά το ελληνικότερον, λοιπόν τα μέτρα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Χωρίς «βία και ΜΑΤ», αλλά προφανώς με …αγάπη και φροντίδα για το λαό.

Έ-λε-ος κ. Σκουρλέτη. Θα λέγαμε ντροπή. Αλλά για αυτή την κυβέρνηση και τους υπουργούς της, η συγκεκριμένη λέξη μαζί με την «τσίπα» έχει απαλείφει από το λεξιλόγιο τους. Μόλις ενάμιση μήνα μετά την ψήφιση του 4ου μνημονίου, ο υπουργός Εσωτερικών προσβάλλοντας τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού, μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ισχυρίστηκε: «Αυτή η κυβέρνηση δεν ασπάζεται την αντίληψη και τη λογική των μνημονίων»…

Ανακεφαλαιώνουμε: Τα «αριστερά μέτρα» είναι «light». Δεν χρησιμοποιήθηκε βία και ΜΑΤ για να επιβληθούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ απεχθάνεται τα μνημόνια. Σε τρεις προτάσεις, τρία ψέματα.

Πρώτον: Από το 2015 μέχρι σήμερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει ψηφίσει συνολικά μέτρα ύψος 14,1 δις ευρώ. Τα 8,7 δις τα έχει ήδη εφαρμόσει, ενώ τα 5,4 τα ψήφισε με το 4ο μνημόνιο και θα εφαρμοστούν σταδιακά από το 2018 και μετά. Από το σύνολο των μέτρων τα 7,5 δις. ευρώ αποτελούν φορολογικά μέτρα. Τα 6,5 δις. ευρώ αφορούν τις συνολικές μειώσεις που έχουν υποστεί οι συνταξιούχους από το 2015 μέχρι τώρα. Με τη μείωση του αφορολόγητου και την κατάργηση της προσωπικής διαφοράς, οι συνταξιούχοι το επόμενο διάστημα θα υποστούν μειώσεις στο εισόδημα τους, μέχρι 30%, ενώ συντριπτικό θα είναι και το πλήγμα από την κατάργηση του ΕΚΑΣ. Αντίστοιχη σφαγή θα γίνει στους εργαζομένους αφού από τη μείωση του αφορολόγητου θα κληθούν να πληρώσουν φόρο και οι μισθωτοί των 400 ευρώ.

Δεύτερον: Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποίησε βία και ΜΑΤ, όπως όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις. Τον Οκτώβριο του 2016, η κυβέρνηση Τσίπρα, χτύπησε με χημικά τους συνταξιούχους έξω από τη Βουλή. Την αστυνομική καταστολή βίωσαν στο πετσί τους και οι αγρότες. Με ΜΑΤ και δακρυγόνα διαλύθηκε και η συγκέντρωση στο Σύνταγμα την μέρα της ψήφισης του 4ου μνημονίου.

Τρίτον: Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, παρότι κατά τον κ. Σκουρλέτη, «δεν ασπάζεται» τη λογική των μνημονίων, είναι η μοναδική που το 2010 έχει ψηφίσει και προώθησε δύο τον αριθμό! Μάλιστα με το 4ο μνημόνιο δέσμευσε την ελληνική κοινωνία με την επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων ύψους 11,5 δις. ευρώ, ετησίως (!) μέχρι το 2022 η επίτευξη των οποίων θα χρειαστεί πολύ «αίμα». Επίσης δεσμεύτηκαν για την επίτευξη πλεονασμάτων 2% κατά μέσο όρο για τα επόμενα 40 χρόνια.

Περικοπές συντάξεων. Διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος. Φόροι επί φόρων. Παραπέρα φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά για τον κ. Σκουρλέτη: «Πετύχαμε πολύ περισσότερα από όσα μπορούσαμε»… Πράγματι «πέτυχαν» πολύ περισσότερα. Πήραν ότι τους έδωσαν οι δανειστές και το εφάρμοσαν, πουλώντας στην ελληνική κοινωνία το παραμύθι των «αριστερών» που …εκβιάστηκαν, πάντα ντυμένο με το ψέμα και την υποκρισία, περί «επώδυνων συμβιβασμών».

Πάντως η πρόσφατη ικανοποίηση που εξέφρασε ο ΣΕΒ, σε σχετικό δελτίο του, για τη θετική πορεία των καθαρών εσόδων του προϋπολογισμού, από την αφαίμαξη του λαού, φανερώνει ότι πραγματικά «πέτυχαν πολύ περισσότερα από όσα μπορούσαν»…

πηγή: imerodromos.gr

Φωτογραφικός εξοπλισμός, ιατρικά μηχανήματα, αθλητικά είδη και παιχνίδια, απομιμήσεις των γνήσιων, διοχετεύονται μέσω Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή αγορά, σύμφωνα με την πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ

Η Ελλάδα είναι κόμβος για δύο από τις δέκα κατηγορίες προϊόντων «μαϊμού», ο διεθνής τζίρος των οποίων ξεπερνά τα 200 δισ. ευρώ.

Φωτογραφικός εξοπλισμός, ιατρικά μηχανήματα, αθλητικά είδη και παιχνίδια, απομιμήσεις των γνήσιων, διοχετεύονται μέσω Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή αγορά, σύμφωνα με την πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ και του Γραφείου Διανοητικής Ιδιοκτησίας της ΕΕ, που χαρτογραφεί τη διακίνηση των λεγόμενων «μαϊμούδων» στη διεθνή αγορά.

Για τον φωτογραφικό εξοπλισμό και τα ιατρικά μηχανήματα, κατηγορία στην οποία περιλαμβάνονται και τα γυαλιά ηλίου, η Ελλάδα είναι στην έβδομη θέση της κατάταξης των χωρών προέλευσης απομιμήσεων και στη δέκατη για τα προϊόντα που προορίζονται για την ευρωπαϊκή αγορά. Αντίστοιχα, για τα αθλητικά είδη και παιχνίδια, η Ελλάδα είναι στη δωδέκατη θέση των χωρών προέλευσης και στην όγδοη για την ευρωπαϊκή αγορά.

Οι άλλες οκτώ κατηγορίες προϊόντων που αποτελούν στόχο της βιομηχανίας απομιμήσεων, είναι τρόφιμα, φάρμακα, καλλυντικά - αρώματα, δερμάτινα είδη - τσάντες, ρούχα, παπούτσια, κοσμήματα και ηλεκτρονικά είδη. Κατηγορίες, στις οποίες η Ελλάδα κατατάσσεται χαμηλά στη λίστα των χωρών προέλευσης ή των ενδιάμεσων σταθμών διακίνησης.

Στις 9 από τις δέκα κατηγορίες απομιμήσεων, η Κίνα είναι η κύρια χώρα και ακολουθούν Ινδία, Ταϊλάνδη, Τουρκία, Μαλαισία, Πακιστάν και Βιετνάμ. Στον τομέα της διακίνησης, οι σημαντικότεροι κόμβοι είναι το Χονγκ - Κονγκ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Σιγκαπούρη, ενώ για την ευρωπαϊκή αγορά οι κύριες πύλες εισόδου είναι η Αλβανία, η Αίγυπτος, το Μαρόκο και η Ουκρανία.

Πώς γίνεται η διακίνηση

Ολα αυτά τα προϊόντα- απομιμήσεις μεταφορτώνονται διαδοχικά από/σε πλοία, σιδηροδρόμους, φορτηγά ή ακόμη και αεροπλάνα, μεγάλα φορτία «σπάνε» σε μικρότερα και αντίστροφα, με στόχο να χαθούν τα ίχνη και να τεθούν εμπόδια στον έλεγχο, σύμφωνα με την έκθεση.

Οσο για τις τεχνικές απόκρυψης, οι συνηθέστερες είναι η τοποθέτηση των απομιμήσεων στο βάθος του κοντέινερ και η ανάμιξή τους με γνήσια προϊόντα. Όμως, έχουν εντοπιστεί και πιο εξελιγμένες τεχνικές, όπως η αποστολή των προϊόντων σε κομμάτια και η συναρμολόγησή τους στη χώρα προορισμού, η ξεχωριστή αποστολή των προϊόντων από τη συσκευασία κ.α.

πηγή: protothema.gr