Ο κλάδος των δημοσιογράφων είναι ένας στιγματισμένος κλάδος. Πλην ολίγων εκ των επιφανών και πλην πολύ περισσότερων (αλλά πάντα ευάριθμων εν σχέσει με το πλήθος του κλάδου) τίμιων εργατών του Τύπου, ο υπόλοιπος κλάδος, η φασαριόζικη και φωνασκούσα πλειοψηφία του κλάδου, φέρει το στίγμα του Κάιν. Διότι έχει χύσει αδελφικό αίμα.

Το επίσης στίγμα «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» έχει βρει στην πλειοψηφία του κλάδου τη δικαίωσή του.

ΩΟι εξαιρέσεις δεν νικούν τον κανόνα. Και ο κανόνας είναι αποκρουστικός. Πριν από την κρίση, η πληθύς των δημοσιογράφων την προετοίμασε. Είτε από αμέλεια, είτε από ιδιοτέλεια, το μεγαλύτερο μέρος του κλάδου συμμετείχε στη φενάκη και τη χίμαιρα. Χωρίς τις «αργυρές λόγχες», ήγουν τις αργυρώνητες πένες, η οργάνωση της κρίσης και συνακολούθως η εκδήλωσή της θα ήταν αδύνατον να έχει συμβεί.

Στη συνέχεια, όταν η κρίση εκδηλώθηκε, αυτή η χρυσή ορδή υπερασπίσθηκε τα αποτελέσματά της, ωθώντας τις εργαζόμενες τάξεις μία-μία στον λάκκο τους. Προϊούσης της κρίσεως, πλήθος δημοσιογράφων άρχισε να πέφτει κι αυτό στον λάκκο που έσκαβε για τους άλλους. Στοιχειώδες. Αλλά το «στοιχειώδες» είναι σκέψη εν ανεπαρκεία για όσους έχουν «απελευθερωθεί» από τη δεοντολογία, την ηθική, τις υποχρεώσεις τους προς τον πλησίον τους, το καθήκον τους απέναντι στο πολίτευμα. Τώρα, θηρίο η κρίση,

τρώει αδιακρίτως δικαίους και αδίκους. Και αυτό στοιχειώδες. Η παθολογία που κατατρώει τον κλάδο μας και βλάπτει σοβαρά τους Ελληνες έχει μεγάλο βάθος στον χρόνο, στη σύγχρονη εκδοχή της όμως άρχισε να διαμορφώνεται στα χρόνια του «εκσυγχρονισμού», με την υποχώρηση των ιδεολογιών και την επικράτηση της «αλήθειας του καθενός». Με τη μετεξέλιξη του «εκσυγχρονισμού» σε «μνημονιακό καθεστώς», άρχισε ο «μεγάλος θερισμός». Τον οποίον ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν εθελοντές ραγιάδες με μπροστοκρίαρα τους τζουτζέδες του κλάδου μας, προσκολλημένους ήδη από καιρό στα κόμματά τους και τις εταιρείες. Ανθρωποι με προστατευμένες καριέρες και συχνά φυτευτοί στα Μέσα όπου εργάζονταν, άλλοι αμόρφωτοι, άλλοι μορφωμένοι, αλλά όλοι το ίδιο κυνικοί, αμοραλιστές και αλαζονικοί, ώστε να τοποθετούν τον εαυτόν τους υπεράνω των φτωχοδιαβόλων και των αναλώσιμων.

Κι όσο βάθαινε η κρίση, τόσον και πιο πολύ η πλειοψηφία των δημοσιογράφων φερόταν σαν ένα κοπάδι που επαναλάμβανε την τύφλα του, την ιδιοτέλειά του και την εξάρτησή του από τα κόμματα καθώς και τα οικονομικά μεγαλοσυμφέροντα. Μια αγέλη σε πανικό, που διέσπειρε τον υπαγορευμένο τρόμο, αλλά και τον τρόμο που ο καθένας ξεχωριστά ένιωθε μέσα του, εν σχέσει με τη δική του επαγγελματική υπόσταση και τύχη. Καμιά

χειραγώγηση και καμία λογοκρισία δεν ήταν πια χρειαζούμενη για την πλειοψηφία ενός κλάδου που έγλειφε πλέον την αυτολογοκρισία όπως το σάλιο του. Ελάχιστοι αντιστάθηκαν και απ’ αυτούς οι περισσότεροι όταν ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ εν τη βασιλεία του, έσπευσαν να πάρουν τη θέση των προηγουμένων, διεκδικώντας και καταλαμβάνοντας τα ίδια πόστα - στην ΕΡΤ, τα πρακτορεία, τα Γραφεία Τύπου Υπουργείων και Οργανισμών. Εν μια νυκτί

η γαλαζοπράσινη παθολογία έγινε παρδαλή, ροζομαυροπράσινη και ό,τι άλλο βάλει ο νους σας. Ιδιαιτέρως στο διαδίκτυο επεβλήθη ο πόλεμος των τρολ ή σε όποιο site «έμπαινε» ο ροζ γκαιμπελισμός, κάθε άλλη φωνή σιγούσε. Πολάκης και Γεωργιάδης, αυτοί έγιναν το μέτρο στην επικράτεια της τρέλας των τρολ, αλλά και στον κανόνα του σοβαροφανούς δημοσίου λόγου. Οσο για τους

όλο και λιγότερους «Λακεδαιμονίους», είπαμε: δεν κάνουν οι εξαιρέσεις τη διαφορά, αλλά είναι η πλειοψηφία που κάνει τον κανόνα. Και ο κανόνας ήταν: το μελάνι που χύνεται να χύνει αίμα. Κανόνας που συνεχίζεται άπληκτος και κανοναρχεί αδιατάρακτος τον κλάδο σε φονικές συμπεριφορές. Την ίδια ώρα

που δολοφονείται και ο ίδιος. Οι εργασιακές σχέσεις στον χώρο μας έχουν γίνει Γης Μαδιάμ. Κι όμως, στις πρόσφατες εκλογές στην ΕΣΗΕΑ οι συνάδελφοι ψηφίσαμε μέσες-άκρες τους ίδιους (πλην του ΣΥΡΙΖΑ που αυτοκαταστράφηκε). Τους ίδιους που έφεραν τον κλάδο από πλευράς συνδικαλισμού σ’ αυτά τα χάλια ή που παρακολούθησαν το κακό να εξελίσσεται, χωρίς να κινούν ούτε το δαχτυλάκι τους.

Συνδικαλιστές επί τόσα πολλά χρόνια θητεύοντες, ώστε να ζουν πλέον σε έναν δικό τους κόσμο. Ωστε να ομιλούν πλέον μια δική τους γλώσσα, ακατανόητη στον υπόλοιπο Γαλαξία, κάτι περίεργα όντα

που δεν μπορούν να βγάλουν ούτε Πρόεδρο στην ΕΣΗΕΑ, των οικιών ημών εμπιμπραμένων. Το ασφαλιστικό σύστημα του κλάδου (ποτισμένο με ιδρώτα και αίμα) καταστράφηκε, με τους πολίτες ένα γύρω να ρίχνουν κατάρες πάνω στα καπνίζοντα ερείπια, λέγοντας «καλά να πάθετε». Με τον πολποτισμό ορισμένων Συριζαίων υπέρ της εξίσωσης προς τα κάτω να... δικαιώνεται! Με την κυβέρνηση να φτύνει πάνω στον μισοπεθαμένο ΕΔΟΕΑΠ, όπως από εποχής Βενιζέλου συνηθίζεται. Το ίδιο ανάλγητοι Τσίπρας, Κατρούγκαλος, Πετρόπουλος (η κυρία Αχτσιόγλου δεν λογίζεται λόγω τρομώδους ασχετοσύνης) έβγαλαν πάνω στους δημοσιογράφους και την ασφάλισή τους όλο το μένος και τα κόμπλεξ εκείνων που είναι ανίκανοι να διαχειρισθούν οτιδήποτε και ταυτοχρόνως είναι εντολοδόχοι των τεράτων που θέλουν να ελέγχουν το Προτεκτοράτο. Και βεβαίως όλα αυτά

υπό τα εγκώμια -ποιων άλλων;- των δημοσιογράφων, οίτινες αναπαράγουν μονίμως τον τρόμο και την αθλιότητα που κατατρώγουν αυτόν τον τόπο ανεξαρτήτως χρώματος (ή «προσήμου», όπως λένε οι ίδιοι όταν μηρυκάζουν τα κλισέ της εποχής).

Το τοπίο στα μέσα ενημέρωσης αλλάζει - αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερα. Η κυβέρνηση Τσίπρα στο θέμα της Διαπλοκής τα έκανε μαντάρα, όπως και σε όλα τα κρίσιμα θέματα. Στο νέο τοπίο που οι τυραννόσαυροι διαδέχονται τους δεινόσαυρους, υπάρχουν ορισμένες αχτίδες φωτός προς άλλες και από άλλες κατευθύνσεις, αλλά

η πληθύς των δημοσιογράφων συνεχίζει τα ίδια και χειρότερα. Παίζει το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» με ακόμα πιο άγρια απελπισία και τρώει για μια ακόμα φορά το κεφάλι της. Μία από τα ίδια από την ίδια αηδία. Σαν να μην είδαν οι άνθρωποι αυτοί γύρω τους την Τροία να καίγεται, σαν να μην κατάλαβαν ότι όσα πρόδωσαν είχαν ένα τελευταίο όπλο εναντίον τους, την Νέμεσιν.

Ισως όμως έτσι να είναι η φύση των πραγμάτων. Ίσως να χρειάζονται επαναστατικές αλλαγές ευρύτερα στην κοινωνία για να μπορέσει ένας γερασμένος κλάδος, ένας εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσών κόσμος, να νίψει τα ανομήματά του όχι στη Σιλωάμ της Μυκόνου, καθώς το συνηθίζει, αναβαπτίζοντας το αίμα στο αίμα, αλλά στον μέλανα ζωμό μιας μελάνης καθαρής, νοθευμένης μόνο με μικρές αμαρτίες, συγχωρητέες.

Με την ευκαιρία, η στήλη θα ήθελε, έστω παλιομοδίτικα, να αποδώσει φόρο τιμής στους λίγους έστω, αλλά μεγάλης αξίας δημοσιογράφους που στάθηκαν δίπλα στον κόσμο και έτσι κόσμησαν την ψυχή τους με την ομορφιά της στάσης και του τρόπου τους - χωρίς αυτό το τελευταίο να είναι και τόσο σπουδαίο. Το σπουδαίο πάντα είναι η κοινότητα...

Ο Στάθης στον eniko

Πηγή: enikos.gr

Με κατασχέσεις, πλειστηριασμούς και ποινικές διώξεις απαντά η φορολογική διοίκηση στο κύμα των ληξιπρόθεσμων οφειλών που έχουν δημιουργηθεί στο πρώτο πεντάμηνο του έτους και τα οποία προσεγγίζουν τα 4,75 δισ. ευρώ.

Σε καθημερινή βάση τα αρμόδια τμήματα των εφοριών διενεργούν 730 κατασχέσεις μισθών, συντάξεων και γενικότερα τραπεζικών λογαριασμών.

Οπως προκύπτει από τα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων, από τις αρχές τους έτους έχουν πραγματοποιηθεί 91.104 κατασχέσεις, εκ των οποίων οι 24.059 τον Μάιο. Μάλιστα, στόχος της ΑΑΔΕ είναι η αύξηση του ρυθμού των κατασχέσεων παρά το γεγονός ότι έχει ήδη επιτευχθεί ο μνημονιακός στόχος.

Παραθέτουμε στην συνέχεια το ηχητικό της συνέντευξης του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ στις 6/7/2017 στο δημοτικό ραδιόφωνο Αθήνα 9,84 για θέματα που αφορούν την Ακτοπλοΐα και τα λιμάνια της χώρας μας.

Στην συνέχεια δημοσιεύουμε σχετικές καταγγελίες που έκανε η Διοίκηση του ανωτέρω Σωματείου:

                                                                                  ***************

Η Αράλη είναι μια ηπειρωτική λίμνη μεταξύ του Καζακστάν και το όνομά της σημαίνει «Θάλασσα νησιών» και αναφέρεται στα περισσότερα από 1.500 μικρά νησιά που κάποτε περιλάμβανε η έκτασή της.

Το Παρατηρητήριο Γης της NASA δημοσίευσε πριν από λίγες μέρες φωτογραφίες από την εξαφάνιση της Αράλης.Η λίμνη συρρικνώθηκε στο μικρότερο μέγεθος όλων των εποχών, τον Αύγουστο του 2014 καθώς για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία, η NASA κατέγραψε την ανατολική λεκάνη της Νότιας λίμνης να έχει στεγνώσει εντελώς.

Από τότε υπήρξε μια πολύ μικρή ανάκαμψη, αλλά η λίμνη οδεύει προς την εξαφάνιση αν δεν γίνουν δραστικές αλλαγές διαχείρισης, όπως σημειώνουν οι παρατηρητές.

Και τώρα η λίμνη συνεχίζει να συρρικνώνεται κατά τη διάρκεια των περιόδων ξηρασίας.

Η Αράλη συρρικνώνεται σταθερά από τη δεκαετία του 1960 καθώς τα δύο ποτάμια που την τροφοδοτούσαν, ο Συρ Ντάρια και ο Αμού Ντάρια, εκτράπηκαν προς την έρημο για να τροφοδοτήσουν έργα άρδευσης.

Το 2004 η λίμνη είχε συρρικνωθεί στο 24% του αρχικού της μεγέθους, και ο πενταπλασιασμός της αλμυρότητάς της σκότωσε σχεδόν το σύνολο της χλωρίδας και πανίδας που φιλοξενούσε.

Το 2007 είχε το 10% της αρχικής της έκτασης και διαχωρίστηκε σε τρεις ξεχωριστές λίμνες, δύο από τις οποίες είναι υπερβολικά αλμυρές για να φιλοξενήσουν ψάρια. Τα ψαροχώρια που κάποτε άκμαζαν στις όχθες της σήμερα απλά φιλοξενούν πλοία στη στεριά, και πλήττονται από την ανεργία και την οικονομική ύφεση.

Η Αράλη είναι επίσης σοβαρότατα μολυσμένη, κυρίως ως αποτέλεσμα της βιομηχανίας βιολογικών όπλων που λειτουργούσε σε ένα από τα νησιά της, των βιομηχανιών και της απορροής λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων.

Το αλάτι που παρασύρει ο άνεμος από τον πυθμένα της αποξηραμένης λίμνης καταστρέφει τις σοδειές, και ο μολυσμένος αέρας και νερό προκαλούν σοβαρά προβλήματα στη δημόσια υγεία στην περιοχή.Το Καζακστάν καταβάλλει σήμερα προσπάθειες να διασώσει ότι απέμεινε από το βόρειο τμήμα της Αράλης (τη Μικρή Αράλη) κατασκευάζοντας το 2005 ένα φράγμα που ανύψωσε τη στάθμη των υδάτων κατά δύο μέτρα και μείωσε κάπως την αλμυρότητα, επιτρέποντας την επανεμφάνιση ψαριών.

Πηγή: documentonews.gr

του Γιάννη Ελαφρού

Ολοένα και πιο αντιδραστική γίνεται όχι μόνο η πράξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η στοχοθεσία της –το «αφήγημά» της που λένε– την ίδια ώρα που καταρρίπτονται όλα τα προπαγανδιστικά της τρικ. Ο νέος εθνικός στόχος είναι η έξοδος στις αγορές, όπως αδρά τον παρουσίασε ο Α. Τσίπρας και άλλα κυβερνητικά στελέχη στο συνέδριο του Economist, που έγινε την προηγούμενη βδομάδα στην Αθήνα. «Η Ελλάδα δεν θα βγει στις αγορές προστατευμένα και για επικοινωνιακούς λόγους. Θα βγει με το σπαθί της και με όρους βιώσιμης προοπτικής», δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός, συνδέοντας το δανεισμό από τις αγορές με το τέλος της Επιτροπείας! Πολλαπλά τα ψέματα από τον εξπέρ του είδους, Α. Τσίπρα. Πρώτο, η Ελλάδα θα είναι σε επιτροπεία και σε αυστηρότατο έλεγχο –εκτός εάν ο λαός σπάσει τα δεσμά– μέχρι το 2060 και βλέπουμε, σύμφωνα με την απόφαση του Γιούρογκρουπ που συνυπόγραψε η κυβέρνηση, αλλά και με τα όσα ορίζουν τα Σύμφωνα της ΕΕ για δημοσιονομική σταθερότητα και ευρώ. Δεύτερο, ο δανεισμός από τις χρηματαγορές θα αφορά μικρά ποσά και με μεγάλα επιτόκια, που κάθε άλλο παρά διέξοδο αποτελούν. Τρίτο, οι αγορές όχι μόνο δεν θα χορεύουν στο νταούλι του Τσίπρα (όπως έλεγε δημαγωγικά προεκλογικά στην Κρήτη), αλλά χορεύουν ήδη στο ταψί τους καμαρότους τους κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και επιβάλλουν αμείλικτα τις επιλογές τους σε βάρος των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων. Από δω και πέρα το κυβερνητικό σλόγκαν θα είναι: Μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η εκτίμηση της αγοράς!

Την ίδια ώρα καταρρέουν όλα τα κυβερνητικά προπαγανδιστικά αναχώματα. Την Δευτέρα ο Μάριο Ντράγκι της ΕΚΤ ξεκαθάρισε πως μέχρι να παρθούν μέτρα ελάφρυνσης του χρέους, δεν μπορεί να τεκμηριωθεί η βιωσιμότητα του χρέους, άρα δεν γίνεται ένταξη των ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα πιστωτικής χαλάρωσης (QE). Βούλιαξε ο διαφημιζόμενος στόχος της κυβέρνησης. Ανερυθρίαστα, βγήκε ο Τσακαλώτος στο Economist και είπε (τώρα!) πως δεν …είναι και τόσο σημαντικό το QE. Προηγούμενα είχε βουλιάξει ο στόχος ελάφρυνσης του χρέους. «Όλοι ξέραμε ότι τα μέτρα για το χρέος θα διευκρινίζονταν πλήρως και θα δίνονταν προς το τέλος του προγράμματος», είπε στο ίδιο συνέδριο ο Γ. Χουλιαράκης. «Όλοι ξέραμε;» Όλοι θυμόμαστε την κυνική κυβερνητική προπαγάνδα και τις γραβάτες που θα φορούσε ο κωλοτούμπας Τσίπρας. Αλλά το πιο σημαντικό που είπε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών ήταν άλλο: «Χρειάζεται τώρα να διακηρύξουμε την ιδιοκτησία του προγράμματος για να μπορούμε να έχουμε αφήγημα στις αγορές»! Μαζί με την επιτάχυνση των αποκρατικοποιήσεων, «που είναι ο κεντρικός πυλώνας της τρίτης αξιολόγησης». Τι σημαίνει «ιδιοκτησία του προγράμματος»; Μα αυτά που έλεγε τόσα χρόνια ο έξαλλος μνημονιακός Άδωνις Γεωργιάδης, δηλαδή πως τα μέτρα είναι για το καλό μας, τα παίρνουμε εμείς μόνοι μας και δεν μας τα επιβάλλουν οι τροϊκανοί. Αυτή είναι η αναγκαία γραμμή ΣΥΡΙΖΑ. Τέρμα η κλάψα, μνημονιακή υπερηφάνεια!

Την ίδια ώρα οι εκπρόσωποι των θεσμών της ΕΕ έδειξαν τα δόντια τους, μιλώντας στο εν λόγω συνέδριο. «Η Ελλάδα είναι στα μισά του δρόμου» ήταν η …αισιόδοξη εκτίμηση του Νικόλα Τζιαμαρόλι, εκπρόσωπου του ESM, συμπληρώνοντας πως «μένουν πολλά ακόμα να γίνουν». Το κλειδί είπε είναι «μεταρρυθμίσεις, μεταρρυθμίσεις, μεταρρυθμίσεις». Κόλλησε η κασέτα. Στο ίδιο πνεύμα και ο εκπρόσωπος της ΕΚΤ, Φραντσέσκο Τρούντι, είπε πως «περιμένουμε για το μέλλον: υλοποίηση, υλοποίηση, υλοποίηση και επιτάχυνση κάποιων μεταρρυθμίσεων»!

Παρά την κυβερνητική προσπάθεια να εμφανίσει μια σταθερότητα, είναι υποχρεωμένη να περάσει 80 επιπλέον μέτρα μέχρι το τέλος του 2017 και ακόμα 33 μέχρι το Μάρτη του 2018, μεταξύ των οποίων κάποια πάρα πολύ σοβαρά σχετικά με τις ιδιωτικοποιήσεις της ενέργειας και όχι μόνο, τα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα κλπ (δες αναλυτικά σελίδα 17). Το πεδίο θα είναι καυτό, νέοι κόμβοι ταξικής αναμέτρησης θα αναδειχθούν. Ο ξεσηκωμός των συμβασιούχων και των εργαζομένων στους ΟΤΑ (βλέπε σελ. 11-15) έδειξε πως το κλίμα στους εργαζόμενους και ευρύτερα στην κοινωνία αλλάζει.
Όσο για την κυβερνητική προσπάθεια να παρουσιάσει πως δεν θα υπάρξει άλλο μνημόνιο, ούτε άλλη ειδική συμφωνία επιπλέον επιτήρησης (ενώ ήδη έχει ψηφίσει μέτρα που αποτελούν πυρήνα ενός 4ου μνημονίου), ας μην λέει πολλά. Το επόμενο μνημόνιο που θα υπογράψει η κυβέρνηση θα είναι πολύ πιο νωρίς και θα είναι με το ΔΝΤ, για να ελέγχει το πρόγραμμα μέχρι να μπει με ένα συμβολικό ποσό χρημάτων (όταν γίνει κάποια ικανοποιητική για το ΔΝΤ ρύθμιση χρέους). Στις 26 Ιούλη συνεδριάζει το ΔΣ του ΔΝΤ και υπάρχει ο στόχος να εγκριθεί μνημόνιο με το ελληνικό κράτος (Memorandum of Economic and Financial Policies-MEFP), που θα έρθει να συμπληρώσει το παζλ με την απόφαση του Γιούρογκρουπ. Μνημόνιο είπατε; Ε, αφού το θέλουν οι αγορές…

Πηγή: prin.gr

Του Λεωνίδα Βατικιώτη.

Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, να ‘ρθει δηλαδή ο επόμενος, ήταν η επιβράβευση προς την ελληνική κυβέρνηση από τον επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, όπως αποκαλείται η ασφαλιστική εταιρεία των ευρωπαϊκών τραπεζών.

Κατά την ομιλία του στο συνέδριο του Εκόνομιστ στην Αθήνα, ο Κλάους Ρέγκλινγκ, επανάφερε τη συζήτηση περί success story, λέγοντας ότι μπορεί και η Ελλάδα να γίνει ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα των επιτυχιών, μετά την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Κύπρο, εάν κι εφ’ όσον εφαρμόσει όλες τις μεταρρυθμίσεις. Αν δηλαδή μειώσει κι άλλος τις συντάξεις και πουλήσει ό,τι έχει ακόμη απομείνει στο δημόσιο. Η αλήθεια ωστόσο είναι πώς success story υπάρχουν στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Είναι η Ισλανδία! Κι όποιος βιαστεί να πει ότι το Ρέικιαβικ δεν ανήκει στην Ευρώπη, ας ανατρέξει στην εποχή που η Ισλανδία συζητούσε την ένταξή της στην ΕΕ…

Η Ισλανδία, λοιπόν, αποτελεί κορυφαία περίπτωση επιτυχίας, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο ΟΟΣΑ την εβδομάδα που πέρασε, για πολλούς και σοβαρούς λόγους.

Πρώτο, οι ρυθμοί ανάπτυξης του ισλανδικού ΑΕΠ το 2016 ξεπέρασαν το 125%, θεωρώντας ως βάση υπολογισμού το 2010 (=100). Στον ευρωπαϊκό Νότο αντίθετα (Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα, Πορτογαλία) το ΑΕΠ στο τέλος του 2016 βρισκόταν στο 95% των επιπέδων του 2010. Ακόμη δηλαδή η νότια Ευρώπη δεν έχει ανακάμψει από την κρίση!

Δεύτερο, η Ισλανδία είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο δείκτη ισότητας μεταξύ όλων των χωρών του ΟΟΣΑ. Στην άλλη άκρη του φάσματος με επίπεδα ανισότητας χειρότερα του μέσου όρου των χωρών του ΟΟΣΑ βρίσκεται ο ευρωπαϊκός Νότος.

Τρίτο, στην Ισλανδία η ανεργία από 8% το 2011, για πρώτη φορά το 2016 μετά την κρίση έπεσε κάτω από 3%, επανήλθε έτσι στα επίπεδα που είχε πριν την κρίση. Στην Ελλάδα η ανεργία παραμένει πάνω από 20% και οι υπουργοί καμαρώνουν.

Τέταρτο, στην Ισλανδία οι πραγματικοί μισθοί έχουν αυξηθεί κατά ένα τρίτο σχεδόν από το 2010 και για την ακρίβεια βρίσκονται στο 170%, με έτος αναφοράς το 1995 (=100). Πέμπτο, στην Ισλανδία το δημόσιο χρέος έχει μειωθεί από 100% του ΑΕΠ το 2011 στο 60% σχεδόν το 2016. Στον ευρωπαϊκό Νότο, αντίθετα, το δημόσιο χρέος παραμένει στα ίδια ή μεγαλύτερα ύψη σε σύγκριση με τα επίπεδα που βρισκόταν στο απόγειο της κρίσης.

Βέβαια, η Ισλανδία τα πέτυχε όλα αυτά επειδή αρνήθηκε να σώσει τις τράπεζες και να πληρώσει το χρέος οδηγώντας στο κόκκινο τις σχέσεις της με την Αγγλία και την Ολλανδία. Προχώρησε σε ρήξη με τους πιστωτές κι έκλεισε οριστικά το κεφάλαιο της κρίσης. Στην Ελλάδα που η μια κυβέρνηση μετά την άλλη προσκυνά τους πιστωτές, κρίση, ανεργία και υποτέλεια είναι ακόμη εδώ…

Πηγή: prin.gr

Ι ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΤΡΙΕΤΙΑ ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΕΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟ

Οι μήνες του… μέλιτος των φορολογούμενων με την εφορία κατά τους οποίους δεν είχαν σημαντικές φορολογικές υποχρεώσεις, τελείωσαν. Από αυτόν τον μήνα, ο φορολογικός εφιάλτης επιστρέφει για εκατομμύρια νοικοκυριά τα οποία δεν θα προλαβαίνουν να παίρνουν ανάσα.