Από Λεωνίδα Βατικιώτη

Τα 3 μνημόνια της Ελλάδας προκάλεσαν δραματική μείωση των Εργατικών Δικαιωμάτων.

Η μεγάλη αποτυχία των προγραμμάτων που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, χάρην της διάσωσής της από την κρίση του 2010, είναι η δραματική μείωση των Εργατικών Δικαιωμάτων. 

Αυτό αναφέρει σε ανάλυσή του ο οικονομολόγος και διδάκτωρ Πολιτικής Οικονομίας στο Varna Free University of Cyprus, Λεωνίδας Βατικιώτης, η οποία δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα Defend Democracy Press του Delphi Initiative.

Το κύριο ερώτημα που επικράτησε στην Ελλάδα μέχρι το 2015, πριν από τα χρόνια του κυνισμού που ξεκίνησε μαζί με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και του εθνικιστικού δεξιού κόμματος των Ανεξάρτητων Ελλήνων στην εξουσία, ήταν το κατά πόσον τα προγράμματα προσαρμογής είχαν πετύχει ή όχι.

Οι “αρνητές” τα χαρακτηρίζουν ως αναποτελεσματικά και άσκοπα, κρίνοντας την αποτελεσματικότητά τους με την επίτευξη των ονομαστικών στόχων τους.

Αναζητώντας για παράδειγμα το μέγεθος του δημόσιου χρέους, η ελληνική διάσωση θα πρέπει να διδάσκεται στα φοιτητικά αμφιθέατρα ως επική αποτυχία.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος ανερχόταν στο 115% του ΑΕΠ πριν από την αποβίβαση των δανειστών στην ελληνική επικράτεια τον Μάιο του 2010 και τώρα, λίγους μήνες πριν το τέλος του τρίτου προγράμματος, τον Αύγουστο του 2018, έφθασε το 181% του ΑΕΠ.

Στην προκαταρκτική έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος (που σχηματίστηκε στο ελληνικό κοινοβούλιο τον Απρίλιο του 2015 και έλεγξε το δημόσιο χρέος και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν πρέπει να πληρωθεί) διατυπώνεται το συμπέρασμα ότι η προτεραιότητα της διάσωσης των ιδιωτών πιστωτών και των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων είχε αρνητική επίπτωση στη διατηρησιμότητα του χρέους.

Σχεδόν η ίδια συνταγή επαναλαμβάνεται σε κάθε πρόγραμμα, από όλες τις διαφορετικές κυβερνήσεις και τα πολιτικά κόμματα που έχουν αναλάβει την ευθύνη αυτής της θεραπείας – σοκ από το 2010.

Αν ήταν λανθασμένη κατεύθυνση, γιατί δεν διορθώθηκε στη διαδρομή;
Ακόμη και το ΔΝΤ έχει επίσημα αναγνωρίσει τις πλάνες αυτής της στρατηγικής.
Ταυτόχρονα, η ελληνική οικονομική και πολιτική ελίτ (μέσω της ένωσης των βιομηχάνων ή των τραπεζών) δεν εξέφρασε ποτέ αντιρρήσεις ή δισταγμούς στους όρους που συνοδεύουν κάθε Μνημόνιο (συμφωνία με τους πιστωτές) και στην καθοδήγηση των ενδιάμεσων αξιολογήσεων.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι οι προϋποθέσεις που έχουν συμφωνηθεί θα παραμείνουν πολλές δεκαετίες μετά το επίσημο τέλος του τρέχοντος προγράμματος.

Παραδείγματος χάριν: το κύριο πλεόνασμα του προϋπολογισμού μέχρι το 2060 και ο στόχος των 50 δισ. ευρώ στα έσοδα του ελληνικού Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων.

Εάν θέλουμε να ελέγξουμε την επιτυχία των προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής, πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας στους μετασχηματισμούς που επέφεραν στο εργατικό δίκαιο και στις εργασιακές σχέσεις.

Αυτό που συνέβη στην Ελλάδα μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτό που συνέβη στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη κατά τη μετάβαση από τον λεγόμενο υπαρκτό σοσιαλισμό στον καπιταλισμό.

Σε πραγματικούς όρους, τα πολιτικά όρια της “Ανατολικής Ευρώπης”, χώρες στις οποίες τα μεταπολεμικά επιτεύγματα του κινήματος της εργατικής τάξης έχουν μειωθεί, έχουν φτάσει στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Απόλυτη μείωση των μισθών

Η πιο προφανής απάντηση στο θεμελιώδες ερώτημα σχετικά με την επιτυχία των όρων της σύμβασης δανείου παρουσιάζεται στην εξέλιξη των μισθών.

Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, ο μέσος ετήσιος μισθός (25.124 δολάρια) του 2016 ήταν χαμηλότερος από τον μισθό του 2000 (25.909 δολάρια).

Έτσι, η ελληνική εργατική τάξη επέστρεψε στον 20ό αιώνα υπό την κυριαρχία των πιστωτών!

Γνωρίζοντας ότι όλα αυτά τα χρόνια η μισθολογική και κοινωνική ανισότητα έχει αυξηθεί έντονα, μπορούμε να υποθέσουμε, χωρίς κίνδυνο, ότι η κοινωνική κατάσταση της ομάδας χαμηλότερων εισοδημάτων είναι πολύ χειρότερη, επειδή οι μέσοι όροι έχουν γίνει λιγότερο αντιπροσωπευτικοί.

Στην ηλικία των άκρων οι μέσοι όροι είναι παραπλανητικοί.

Η άνευ προηγουμένου μείωση των πραγματικών μισθών απεικονίζεται ακόμη και στα αριθμητικά στοιχεία της Eurostat, όπου φαίνεται ότι το κόστος εργασίας ανά ώρα σε ευρώ μειώθηκε από 16,7 το 2008 σε 14,2 το 2016.

Σε μια μόνο άλλη χώρα, την Κύπρο, οι μισθοί μειώθηκαν κατά τα έτη των Μνημονίων: από 16,7 ευρώ το 2008 σε 15,8 το 2016, αλλά ακόμη και εκεί η μείωση (-5,4%) ήταν πολύ χαμηλότερη από την ελληνική (-15% ).

Κατά τα ίδια έτη τα ημερομίσθια αυξάνονται σταθερά στην ΕΕ και την ευρωζώνη από 21,5 σε 25,4 και από 25,3 σε 29,8, αντίστοιχα.

Φυσικά, κάποιος θα μπορούσε να απαντήσει ότι σε μια βυθισμένη οικονομία δεν υπάρχει τίποτα πιο προβλέψιμο από το μειωμένο εισόδημα.

Ναι, αλλά σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει μια διαφορά: οι μισθοί δεν μειώθηκαν μόνο λόγω της βύθισης της οικονομίας, αλλά επειδή οι νόμοι άλλαξαν.

Με άλλα λόγια, το μερίδιο των μισθών μειώθηκε σε μεγαλύτερο ποσοστό σε σύγκριση με το εθνικό προϊόν.

Το μερίδιο των μισθών ως ποσοστό του ΑΕΠ μειώθηκε από 61,1% το 2010 σε 56,7% το 2015.

Και η ανεργία έφτασε το 27% του εργατικού δυναμικού, το υψηλότερο επίπεδο στην ΕΕ.
Με άλλα λόγια, η κρίση δεν οδήγησε σε συμμετρική μείωση των μισθών και των αποδοχών.

Η κρίση, και ειδικότερα οι προϋποθέσεις των δανείων διάσωσης, μετέβαλαν την ισορροπία μεταξύ της εργατικής τάξης και της άρχουσας τάξης, επιδεινώνοντας τη θέση της πρώτης.
Αυτή η καλά συγχρονισμένη συμπίεση δεν ήταν το αποτέλεσμα μιας αυθόρμητης αντίδρασης των προϊσταμένων.

Το δεύτερο μνημόνιο που υπεγράφη το Φεβρουάριο του 2012 από την διορισμένη κυβέρνηση των τεχνοκρατών και των πιστωτών, ως αυστηρή προϋπόθεση για την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, περιλάμβανε (μεταξύ άλλων) τη μείωση των βασικών μισθών κατά 22% και για τους νέους έως 25 ετών κατά 32%.

Σύμφωνα με τον ίδιο νόμο, υπάρχουν δύο άρθρα που καταργούν το σύστημα συλλογικής διαπραγμάτευσης μεταξύ κυβέρνησης, ενώσεων εργοδοτών και συνδικαλιστικών οργανώσεων και απαγορεύει κάθε αύξηση μισθών έως ότου το ποσοστό ανεργίας φθάσει το 10% (20,5% το Σεπτέμβριο του 2017).

Μεταξύ του 2010 και του 2012, άλλοι όροι είχαν επιβάλει την κατάργηση του 13ου (ένα μισθό που δίνεται ως δώρο Χριστουγέννων), καθώς και πολλών πρόσθετων επιδομάτων που δίνονταν από τους εργοδότες.

Παράδεισος εκμετάλλευσης!

Αυτές οι επίσημες περικοπές ώθησαν τους εργοδότες να εφαρμόσουν ένα καθεστώς εργασίας που θυμίζει μεσαιωνικά χρόνια.

Το πιο εντυπωσιακό: Ακόμη και τώρα, όταν τα επίσημα στοιχεία δείχνουν μια επιστροφή στα θετικά ποσοστά ανάπτυξης, 1 στους 3 εργαζόμενους δεν πληρώνεται τακτικά.

Είτε δεν καταβάλλεται με κανένα τρόπο, είτε πληρώνεται με καθυστέρηση λίγων μηνών, ή λαμβάνει μέρος του μισθού του και παίρνει μια υπόσχεση για το υπόλοιπο μέρος.

Υπάρχουν επιχειρήσεις, οι οποίες πληρώνουν το προσωπικό τους με κουπόνια στο σούπερ μάρκετ.

Η συστηματική και συνεχής υποβάθμιση της μισθωτής εργασίας εμφανίστηκε και στα στοιχεία του σχετικού Υπουργείου.

Συγκεκριμένα, τον Σεπτέμβριο του 2017 και όταν στην εξουσία υπήρχε ένα κόμμα που ήθελε να ονομαστεί αριστερά, υπήρχαν 126.956 εργαζόμενοι με μισθό κάτω των 100 ευρώ, πράγμα που σημαίνει ότι πληρώνονται 5 ευρώ την ημέρα, όταν το εισιτήριο στον φτηνότερο κινηματογράφο κοστίζει 7 ευρώ, το φθηνότερο θέατρο 15 και ένας εσπρέσο ξεπερνά τα 2 ευρώ.

Μια άλλη μορφή απορρύθμισης των εργατικών νόμων που έφεραν τα προγράμματα προσαρμογής είναι η αδήλωτη εργασία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ILO, από ένα ποσοστό 29,7% το 2010 έφθασε στο 40,5% του εργατικού δυναμικού στα τέλη του 2013, δείχνοντας ότι οι βάναυσες νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις έγιναν σε συμφωνία με την απόλυτη απελευθέρωση της εργασίας.

Από τότε ο ένας υπουργός μετά τον άλλο, μαζί με την Τρόικα, κήρυξε πόλεμο στην αδήλωτη εργασία.

Είναι ένας πόλεμος που παραμένει στα έγγραφα και δεν παίρνει ποτέ μια ουσιαστική, πραγματική μορφή.

Το βασικό πρόβλημα είναι η μόνιμη έλλειψη προσωπικού και πόρων στις κρατικές υπηρεσίες που έχουν την ευθύνη να ελέγχουν τους νόμους.

Το γεγονός ότι τα Μνημόνια αποτέλεσαν ένα σημείο καμπής για την ιστορία της εργασίας στην Ελλάδα έχει επίσης εμφανιστεί σε επίσημα στοιχεία: κάθε είδος επισφαλούς εργασίας (μερικής απασχόλησης, εποχιακή και προσωρινή) έχει κάθε μήνα, τρίμηνο ή έτος μεγαλύτερο μερίδιο από τις μόνιμες θέσεις εργασίας.

Αυτό σημαίνει ότι η πλειονότητα των εργαζομένων είναι με ευέλικτη και υποπληρωμένη μορφή εργασίας.

Θα απαγορεύσουν τις απεργίες!

Σε αντίθεση με το κλίμα υψηλών προσδοκιών που καλλιεργεί η κυβέρνηση, το μέλλον είναι πολύ πιο θλιβερό.

Το ΔΝΤ ζήτησε και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αποδέχτηκε τον Ιούλιο του 2017, να αλλάξει τους όρους για την απεργία των εργαζομένων.

Ως αποτέλεσμα και ως προϋπόθεση για το κλείσιμο της αξιολόγησης, ψηφίστηκε στην ελληνική Βουλή ότι η απαραίτητη προϋπόθεση για την ανακοίνωση μιας απεργίας από συνδικαλιστική οργάνωση θα είναι η συμφωνία της απόλυτης πλειοψηφίας των μελών της.

Ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι θα συνέβαινε εάν εφαρμοζόταν αυτός ο κανόνας στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου όλο και λιγότεροι άνθρωποι ψηφίζουν και η τελευταία εκλογική προσέλευση ήταν μόλις 42,61%.

Επιπλέον, ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι θα συνέβαινε σε κάθε Βουλή της Ευρωπης εάν εγκριθεί αυτός ο κανόνας: δεν θα ψηφίζοναν οι νόμοι!

Ωστόσο, το ΔΝΤ και η ΕΕ παραγγέλνουν αυτούς τους δημοκρατικούς όρους εις βάρος της εργατικής τάξης.

Συμπέρασμα

Όλοι γνώριζαν ποιες ήταν οι προϋποθέσεις του ΔΝΤ για τα εργασιακά δικαιώματα, αλλά η εμπειρία αποκάλυψε ότι η ΕΕ είναι ακόμη πιο επιθετική από το ΔΝΤ, που συχνά αντιπροσωπεύει πραγματικά τα συμφέροντα της ελληνικής οικονομικής ελίτ.

ΠΗΓΉ: iskra.gr

Και λέγαμε: τι μας έλειπε

Πρόσφατα δημοσιεύθηκε από το ΣΕΒ κείμενο-πρόταση με τίτλο “7 προϋποθέσεις για την επανεκκίνηση του κοινωνικού διαλόγου και την αύξηση των εισοδημάτων στο μέλλον”. Με το κείμενο αυτό, οι ειδικοί του ΣΕΒ επιχειρούν να μας εξηγήσουν τί θα πρέπει να θεσμοθετηθεί στη χώρα, ούτως ώστε η μετα-μνημονιακή ελληνική οικονομία να είναι καλύτερη από την προ-μνημονιακή και μάλιστα, για το πώς θα αυξηθούν τα εισοδήματά μας στο μέλλον.

Σε ένα αρκετά μεγάλο κείμενο προς διαβούλευση και ένα ακόμη μεγαλύτερο Παράρτημα, προτείνονται μία σειρά νέα όργανα ασφάλισης και διαπραγμάτευσης της εργασίας, νέα θεσμικά πλαίσια διαπραγμάτευσης, η χρηματοδότηση κέντρων και ινστιτούτων για την εργασία και τέλος, μία νέα “Συμφωνία Πλαίσιο με Κατευθυντήριες Γραμμές για Αποτελεσματικές Συλλογικές Διαπραγματεύσεις”.

Αποσύνδεση του κατώτατου μισθού από την διαμόρφωση των συμβατικών μισθών – Αυτό λέγεται κατάργηση…

Ως προς αυτό το τελευταίο, συγκεκριμένα, αναφέρεται: “Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να αποσυσχετίσουμε την μεταβολή του κατωτάτου μισθού και από τις μεταβολές των συμβατικών μισθών και από τις συλλογικές διαπραγματεύσεις σε επίπεδο επιχειρήσεων και κλάδων, οι οποίες, αφού φυσικά συμμορφώνονται με τα ισχύοντα εθνικά κατώτατα όρια, πρέπει να διαμορφώνουν τους μισθούς τους λαμβάνοντας υπόψιν τις ιδιαίτερες συνθήκες κάθε επιχείρησης και κάθε κλάδου. Αυτό σημαίνει ότι όταν υπάρξει αναπροσαρμογή του κατωτάτου μισθού, αυτή η ποσοστιαία αύξηση δεν πρέπει να μεταφέρεται αυτομάτως ως αφετηρία των αυξήσεων σε επίπεδο κλάδων και επιχειρήσεων».

Ποιο ήταν το πρόβλημα στην Ελλάδα; Μα φυσικά οι εργαζόμενοι!

Αυτό που μας λένε οι ειδικοί του ΣΕΒ, είναι ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα προ κρίσης ήταν ότι υπήρχε μία ενιαία μισθολογική βάση για όλους τους κλάδους. Κι αυτό ναι μεν ήταν καλό για το εισόδημα του κόσμου, αλλά υπήρχαν κλάδοι που τους έκανε λιγότερο ανταγωνιστικούς στο εξωτερικό και τις αγορές, διότι αυτές οι αμοιβές δεν αντιστοιχούσαν στην παραγωγικότητα αυτών των κλάδων. Και με το που έσκασε η κρίση διαλύθηκε αυτό το χωρίς υπόβαθρο μισθολογικό πλαίσιο κι ως εκ τούτου έπεσαν οι μισθοί.

Δες και εδώ: Μη βιώσιμη η αύξηση των μισθών για το ΣΕΒ

Άρα, σύμφωνα με το ΣΕΒ για να αυξηθούν οι μισθοί στο μέλλον, με ένα σταθερό και μακροπρόθεσμο τρόπο, θα πρέπει να αντιστοιχούν στην παραγωγικότητα του κάθε κλάδου και τομέα. Άρα, δεν θα πρέπει αναπροσαρμόζοντας τον κατώτατο μισθό στη ΓΣΣΕ να τίθεται αυτός αυτόματα ως βάση αναπροσαρμογής και στις επιχειρήσεις/κλάδους, αλλά θα πρέπει ο μισθός να είναι ξεχωριστό και αποσυνδεδεμένο αντικείμενο διαπραγμάτευσης ανά κλάδο, ώστε να αντιστοιχεί στην παραγωγικότητα και της συνθήκες της κάθε επιχείρησης.

Ένα σχόλιο

Συνήθως οι ‘ειδικοί’ που νουθετούν για το πώς πολλοί φάγανε πολλά, ζούσαν παραπάνω απ’ όσο τους αντιστοιχούσε και ψάλλουν το γνωστό ‘όποιος είναι άξιος μπορεί να δουλεύει εξαντλητικά για ψίχουλα αλλά κάποια στιγμή…’ και κυρίως τα ‘κάντε τη χώρα μας ανταγωνιστική (βλ. μειώστε τους μισθούς, βάλτε φοροαπαλλαγές)’, έχουν εισόδημα κατά εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ μεγαλύτερο από το κατώτατο μισθό, που παρακαλάνε να μην αυξηθεί ή ακόμη περισσότερο να μην έχει σημασία το αν θα αυξηθεί ή όχι. Η πραγματικότητά τους απέχει κατά πολύ από μισθούς των 400, 500 και 600 ευρώ. Οι “αντικειμενικές” συμβουλές τους έρχονται από τη μεριά αυτών που βλέπουν αυτούς τους μισθούς ως έξοδα που πρέπει να μειωθούν και όχι ως έσοδα που θρέφουν οικογένειες.

Και τρία σημεία ως προς την ουσία:

1. Η κρίση στην χώρα μας δεν ήταν αποτέλεσμα του “εξωφρενικού” κατώτατου μισθού των 751€. Το χυδαίο “μαζί τα φάγαμε” που εκφράστηκε πριν κάποια χρόνια από τον Πάγκαλο, προσπάθησε να μετακυλήσει τις πολιτικές ευθύνες στην λαό. Σήμερα και μετά από 8 χρόνια μνημονίων το “μαζί τα φάγαμε” εξελίσσεται στο “εσείς θα την πληρώσετε” με ανυπολόγιστες συνέπειες ειδικά για τη νέα γενιά. Αυτή είναι και η ουσία των απόψεων του ΣΕΒ.

2. Το να συνδέεις την παραγωγικότητα ενός κλάδου με τις αποδοχές των εργαζομένων στον κλάδο αυτό, σε μία χώρα που η παραγωγή της είτε διαλύεται, είτε ξεπουλιέται και με χιλιάδες κόσμου υπό τον διαρκή “εκβιασμό” της ανεργίας, σημαίνει ότι ο μεν εργοδότης θα μπορεί να προσφέρει νομιμοποιημένα ψίχουλα (‘επειδή δεν πάει καλά ο κλάδος’ ο δε εργαζόμενος θα τα αποδέχεται γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.

3. Η μετα-μνημονιακή Ελλάδα που διατείνεται ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του επί της ουσίας αποτελεί την ολοκλήρωση μιας νέας κοινωνίας. Αυτής που ονειρεύονται κάποιοι λεφτάδες εδώ και χρόνια, αυτής που οι 20άρηες και οι 30άρηδες θα πνίγονται στα αδιέξοδα, αυτής που οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι δεν θα έχουν δικαιώματα, αυτής που οι μισθοί δεν θα μπορούν να μας συντηρούν.

Κανείς δεν ζει με 400€

Θέλουμε ζωή και όχι επιβίωση

Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους

ΠΗΓΉ:ergasianet.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

 Πηγή: topontiki.gr

Ανάμεσα σε βιομηχανικά κτήρια στην οδό Πειραιώς στέκει ένα διαφορετικό «εργοστάσιο». Πρόκειται για το πολυκατάστημα FACTORYOUTLETστο οποίο δουλεύουν εκατοντάδες εργαζόμενοι του εμπορίου.

Την Κυριακή 14/1/2018 μέρα Πανελλαδικής απεργίας στο εμπόριο διοργανώθηκε στην επιχείρηση αυτή μια μαζική αγωνιστική εργατική κινητοποίηση αλληλεγγύης με στόχο το μπλόκο στην λειτουργία της Κυριακάτικης αργίας.

Το «βαρύ» κρύο δυσκόλευε τον πολύωρο αποκλεισμό, η «θερμοκρασία» όσων βρέθηκαν στην περιφρούρηση όμως «ανέβαινε» ώρα την ώρα όσο αντάμωναν οι Κινήσεις, τα Σωματεία και οι Συλλογικότητες με τις σκέψεις, την διάθεση και τα ερωτήματα των εκατοντάδων εργαζομένων που περίμεναν έξω από τον χώρο της δουλειάς τους.

Οι Διευθυντές τους έδιναν εντολή – το πολυκατάστημα περιέχει πάνω από 100 BRANDS, δηλαδή καταστήματα μάρκες , ήταν σαφείς: οι εργαζόμενοι να περιμένουν απ’ έξω μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες…για να πιάσουν δουλειά.

Η κινητοποίηση και το μπλόκο στο FACTORYOUTLETδεν επιλέχθηκε τυχαία (πρόκειται για ιδιοκτησία του ομίλου Folli Follie που έσπασε την αργία στις 2 Γενάρη και διαφήμιζε επιθετικά αυτή την κίνηση). Μάλιστα την ημέρα αυτή πρόσφεραν δωρεάν πρωινό στους «ιθαγενείς της κατανάλωσης» προκειμένου να τσιμπήσουν….

Την Κυριακή όμως στις 14/1/ δεν τα κατάφεραν να ανοίξουν τις πόρτες. Πολλές δεκάδες εργαζόμενοι και νέοι από πολύ νωρίς το πρωί είχαν αποκλείσει με πανό – ντουντούκες και συνθήματα την είσοδο του πολυκαταστήματος….

Τα διευθυντικά στελέχη της επιχείρησης κρατούσαν επί ώρες «εγκλωβισμένους» έξω από το πολυκατάστημα και μέσα στο κρύο τους εργαζόμενους αφού η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ επέβαλε με νομοθετική ρύθμιση την επέκταση εργασίας σε 36 Κυριακές του χρόνου στις τουριστικές περιοχές Αθήνας – Πειραιά και των παράκτιων δήμων.

Στην διάρκεια της μέρας πολλοί εργαζόμενοι, κυρίως γυναίκες, ξεθάρρεψαν και σχολίαζαν: «Να μην φύγουμε, να κάτσουμε εδώ με τα παιδιά που μας συμπαραστέκονται»! Σε άλλο πηγαδάκι στις κουβέντες τους έλεγαν: «γιατί μας κρατούν έξω στο κρύο και περιμένουμε τόσες ώρες. Να βγει αντιπροσωπεία να τους πούμε ότι φεύγουμε», «δεν είμαστε ιδιοκτησία τους να μας μεταχειρίζονται με αυτόν τον τρόπο».

Τα συνθήματα και η συζήτηση, παγωνιά και ζεστασιά μαζί. Ανάσα εργατικής αξιοπρέπειας και καύσιμα για σκέψη και προβληματισμό…. Δουλειά 36 Κυριακές τον χρόνο και η κυβέρνηση «πρώτη φορά αριστερά» τους απαγορεύει να απεργούν με την διάταξη που ψήφισαν πρόσφατα στην Βουλή…

Ο πάγος έσπασε, το ραντεβού ανανεώθηκε την επόμενη φορά όλοι μαζί….

Στον πολύωρο αποκλεισμό του FACTORYOUTLET έδωσε το παρόν και είχε συμμετοχή και αντιπροσωπεία της ΠΕΝΕΝ με επικεφαλής τον Πρόεδρο Αντώνη Νταλακογεώργο.

Στην σχετική παρέμβασή του τόνισε την ανάγκη να εκφραστεί πολύπλευρα η αλληλεγγύη όλου του αγωνιστικού συνδικαλιστικού κινήματος στον αγώνα των εργαζομένων ενάντια στο άνοιγμα και την λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές. Όχι 36 αλλά ούτε μία Κυριακή ανοιχτά καταστήματα, σεβασμός στο 8ωρο, το 5ήμερο, στις ΣΣΕ και στα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων. Κάλεσε τους εργαζόμενους να σπάσουν τα δεσμά της φοβίας που τους έχουν επιβάλει οι εργοδότες, να συμπορευτούν με τα συνδικάτα τους και να παλέψουν για τα δικαιώματά τους.

Η ενότητα και η καθολική συμμετοχή στους αγώνες αποτελούν την εγγύηση για την διασφάλιση της δουλειάς και ταυτόχρονα αποκρούουν αποφασιστικά την τρομοκρατία της εργοδοσίας και των αφεντικών!

Άνοιξε ο χορός των προγραμμάτων εθελούσιας εξόδου από τις τράπεζες για το 2018. Με στόχο να αποχωρήσουν περίπου 3.500 εργαζόμενοι εντός του έτους και σχεδόν άλλοι τόσοι έως το 2020, τα επιτελεία των τραπεζών έχουν ήδη αρχίσει να σχεδιάζουν στοχευμένα και ταυτόχρονα δελεαστικά προγράμματα για την αποχώρηση υπαλλήλων τους.

Η υποτιθέμενη ανάγκη για περιορισμό των λειτουργικών δαπανών κυρίως μέσω της μείωσης του δικτύου των καταστημάτων, η είσοδος της ψηφιακής τραπεζικής αλλά και η απαίτηση των μετόχων για σταθερή κερδοφορία καθιστούν τα προγράμματα εθελούσιας εξόδου για τις τραπεζικές διοικήσεις ως μία από τις λύσεις για τη μείωση προσωπικού, προκειμένου να μην στιγματιστούν με τις λέξεις «ομαδικές απολύσεις», πράγμα που εμμέσως γίνεται μέσω της απόσχισης υπηρεσιών (καθαριότητα, φύλαξη κτλ.), που κάνουν η Τράπεζα Πειραιώς και η Alpha Bank. Να σημειωθεί πως ήδη από τη Δευτέρα 22 Ιανουαρίου έως και τις 2 Φεβρουαρίου «τρέχει» πρόγραμμα εθελούσιας εξόδου 500 ατόμων στη Εurobank.

Πιέσεις από ΕΚΤ

Tην ίδια ώρα, σύμφωνα με πληροφορίες, έντονες είναι οι πιέσεις που δέχονται οι τραπεζίτες από την ΕΚΤ για το θέμα της μείωσης του προσωπικού στις ελληνικές τράπεζες. Μάλιστα, στο περιθώριο της συνάντησης που είχαν οι εκπρόσωποι των ελλήνων τραπεζιτών με τον Γενς Βάιντμαν την περασμένη εβδομάδα στη Φραγκφούρτη, τους επισημάνθηκε ότι έχουν μείνει πίσω στα προγράμματα εθελούσιας εξόδου και μείωσης του προσωπικού τους σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες και πως θα πρέπει να επιταχύνουν τις διαδικασίες το επόμενο διάστημα.

Ωστόσο, οι τραπεζίτες έχουν να αντιμετωπίσουν δύο σημαντικά προβλήματα. Το πρώτο αφορά την απροθυμία των εργαζομένων να συμμετάσχουν υπό τον φόβο της ανεργίας, ιδιαίτερα των εργαζομένων άνω των 50 ετών στους οποίους κυρίως στοχεύουν οι τράπεζες, και το δεύτερο τις αντιδράσεις του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας αναφορικά με το περιεχόμενο των προγραμμάτων τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι το προηγούμενο διάστημα μεγάλη συστημική τράπεζα είχε υποβάλει το πρόγραμμά της στο ΤΧΣ, καθώς είναι αναγκαία η έγκρισή του, αλλά αυτό απορρίφθηκε ως ιδιαίτερα γενναιόδωρο.

πηγή: ergasianet.gr

Την 22η θέση καταλαμβάνει η Ελλάδα στον παγκόσμιο «Δείκτη Περιβαλλοντικής Απόδοσης 2018» (Environmental Performance Index-EPI), ο οποίος παρουσιάστηκε σήμερα στο Νταβός της Ελβετίας. Μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η χώρα μας κατέχει τη 15η θέση.

Την πρώτη πεντάδα αποτελούν κατά σειρά η Ελβετία, η Γαλλία, η Δανία, η Μάλτα και η Σουηδία. Τη χειρότερη περιβαλλοντική βαθμολογία στον κόσμο έχει το Μπουρούντι και τις πέντε τελευταίες θέσεις συμπληρώνουν το Μπαγκλαντές, η Δημοκρατία του Κονγκό, η Ινδία και το Νεπάλ.

Από τις γειτονικές μας χώρες, όλες έχουν χειρότερες επιδόσεις: Η Κύπρος βρίσκεται στην 24η θέση, η Βουλγαρία στην 30ή, η Αλβανία στην 40ή, η ΠΓΔΜ (που αναφέρεται ως «Μακεδονία») στην 68η και η Τουρκία μόλις στην 108η. Οι ΗΠΑ βρίσκονται κάτω από την Ελλάδα, στην 27η θέση, ενώ η Κίνα πολύ χαμηλότερα, στην 120η θέση.

Ο δείκτης ΕΡΙ, που έχει πλέον φθάσει στο 20ό έτος του, δημοσιεύεται ανά διετία από ερευνητές των αμερικανικών πανεπιστημίων Γιέηλ και Κολούμπια, σε συνεργασία με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ που διοργανώνει τη σύνοδο του Νταβός.

Πρόκειται για έναν σύνθετο δείκτη, ο οποίος «βαθμολογεί» 180 χώρες με βάση μία σειρά από επιμέρους παραμέτρους, που αφορούν την περιβαλλοντική και δημόσια υγεία, καθώς και τη βιωσιμότητα των οικοσυστημάτων. Σύμφωνα με την έκθεση που συνοδεύει τον δείκτη, η ποιότητα του αέρα αποτελεί σήμερα την κυριότερη περιβαλλοντική απειλή για τη δημόσια υγεία.

Όσο ψηλότερα στον δείκτη βρίσκεται μία χώρα, τόσο επιβραβεύεται για την προστασία της δημόσιας υγείας από περιβαλλοντικές απειλές (ιδίως για τη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης), τη διατήρηση των φυσικών πόρων, την προστασία των δασών και της βιοποικιλότητας, τη μείωση των «αερίων του θερμοκηπίου» και τη συμβολή της στη μάχη για την προστασία της κλιματικής αλλαγής.

Η έκθεση επισημαίνει ότι καταγράφεται πρόοδος σε αρκετά «μέτωπα» διεθνώς, όπως η διαθεσιμότητα του πόσιμου νερού, οι συνθήκες υγιεινής, η προστασία των θαλάσσιων οικοσυστημάτων και η μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα (αν και όχι ακόμη στον αναγκαίο βαθμό).

Σε άλλα, όμως, πεδία η βελτίωση κρίνεται ανεπαρκής. Μεταξύ άλλων, τα αλιευτικά αποθέματα εξαντλούνται με αυξανόμενο ρυθμό λόγω υπεραλίευσης, μεγάλοι πληθυσμοί, ιδίως στην Ασία (Κίνα, Ινδία, Πακιστάν), υποφέρουν ακόμη από την κακή ποιότητα του αέρα, ενώ στη ΝΑ Ασία (Μαλαισία, Καμπότζη, Ινδονησία κ.ά.) η αποψίλωση των δασών έχει επιδεινωθεί σημαντικά κατά την τελευταία πενταετία.

πηγη: newsbeast.gr

Ψύχραιμη συζήτηση για το «Μακεδονικό» είναι δύσκολο να γίνει από τη στιγμή που μπλέξαμε με καραβανάδες, που μιλάνε σε ανοιχτές συγκεντρώσεις σαν να βρίσκονται σε στρατόπεδα εκπαίδευσης και με παπάδες, που την είδαν νέοι «Χριστόδουλοι και δεν ντρέπονται να λένε ότι είναι φασίστες. Ούτε, όταν ακούς κανονικούς (υποτίθεται) δεξιούς, σαν αυτόν τον περίεργο ΟΝΝΕΔίτη να αποκαλεί τους Σκοπιανούς «πιθήκους»!!!

Πρόκειται για ένα μείγμα «εσμών», που στην καλύτερη περίπτωση επιδίδονται στο σπορ της πατριδοκαπηλείας, στη χειρότερη εκκολάπτουν μία νέα ακροδεξιά και έναν εθνικισμό, ιδιαίτερα επικίνδυνο.

Οι πολιτικές δυνάμεις και η σκεπτόμενη κοινωνία οφείλουν να δουν το θέμα, όχι απλά με ψυχραιμία, αλλά και με ευθύνη για το μέλλον.

Σε μία τέτοια προσπάθεια δεν βοηθούν δυστυχώς η συμπεριφορά και η μέχρι τώρα χειρισμοί της κυβέρνησης. Η οποία, υπό την πίεση των αμερικανών και προσδοκώντας διάφορα πολιτικά οφέλη (είτε ως αντάλλαγμα από την Ουάσιγκτον για ένα συμβιβασμό της, είτε στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι ως η δύναμη που θα κλείσει επιτέλους την εκκρεμότητα) διολίσθησε στην επιπολαιότητα και την αλαζονεία. Κι αυτό παρότι δεν έχει την εκκλησία στο σύνολό της και ειδικά την ηγεσία της, απέναντί της, όπως την είχαν προηγούμενες κυβερνήσεις. Κατόρθωσε όμως και έμπλεξε τα πράγματα.

Το αποτέλεσμα είναι αυτή την ώρα να υπάρχει ένα κουβάρι και ένα αδιέξοδο.

Μερικές παραδοχές λοιπόν σε αυτό το πλαίσιο:

Πρώτο, καλό θα είναι το πρόβλημα να λυθεί. Έχει αποδειχθεί ότι όσο περνά ο καιρός, τουλάχιστον στο ονοματολογικό τα πράγματα πάνε προς το χειρότερο: το όνομα Μακεδονία εμπεδώνεται για τη γειτονική χώρα. Επιπλέον το μομέντουμ είναι αρκετά θετικό, αφού η τωρινή κυβέρνησης των Σκοπίων δεν έχει τους εθνικισμούς προηγούμενων ηγεσιών.

Δεύτερον, η κυβέρνηση όφειλε εξ αρχής να ενημερώσει υπεύθυνα την αντιπολίτευση – και όποιον Ιερώνυμο, Μήτσο ή Κώστα στη συνέχεια. Να ξεκαθαρίσει ότι επιδιώκει μία λύση όχι μόνο για το όνομα, αλλά και για τον αλυτρωτισμό των γειτόνων.

Τρίτον, να ξεκαθαρίσει η σχέση και η θέση των δύο κυβερνητικών εταίρων. Ο ένας έτσι κι ο άλλος αλλιώς δεν γίνεται. Αυτό δεν είναι πολιτική, είναι κομπογιαννιτισμός. Κουτοπονηριές και υποκρισίες δεν χωράνε. Ή η κυβέρνηση πάει με συνοχή και ευθύνη ή καλύτερα να αφήσει τέτοια θέματα, που είναι σοβαρά, στην άκρη.

Τέταρτον, η αντιπολίτευση και κυρίως η ΝΔ οφείλει να μην παίζει με τα συναισθήματα του ελληνικού λαού, ακροβατώντας και πατώντας σε δύο, τρεις και τέσσερις βάρκες, εξαιτίας της αμηχανίας της και με σκοπό τα πολιτικά οφέλη. Είναι φανερό ότι η ΝΔ σέρνεται πίσω από την ακροδεξιά στο θέμα αυτό και κινδυνεύει να την πάθει από την ακροδεξιά.

Πέμπτο και οι άλλες δυνάμεις, όπως η κεντροαριστερά οφείλουν καθαρές θέσεις. Όποιες κι αν είναι αυτές. Απλά ας σκεφτούν ότι δεν πρέπει να ξαναπιαστούν κορόιδα όπως το 2015. Να ψηφίζουν αυτές και να κυβερνούν οι ΑΝΕΛ εκ του ασφαλούς να αλιεύουν ψήφους.

Έστω και τώρα χρειάζεται συνεννόηση πάνω στο ζήτημα. Αν υπάρχουν οι συναινέσεις, ας προχωρήσει η προσπάθεια εξεύρεσης λύσης. Αν όχι, καμία «μισή» κυβέρνηση δεν μπορεί να επιβάλλει εξελίξεις. Και σε κάθε περίπτωση όλες οι κανονικές δυνάμεις του τόπου είναι υποχρεωμένες να μην τροφοδοτήσουν νέες εθνικιστικές ακρότητες και ένα νέο εθνικιστικό παραλήρημα στη χώρα.

*Πηγή: protothema.gr

Υπάρχουν ασφαλιστικά ταμεία τα οποία εντάχθηκαν στον ΕΦΚΑ και δεν μπορούν καν να προχωρήσουν στην έκδοση οριστικής σύνταξης, καθώς δεν έχουν προσαρμόσει τα λογιστικά συστήματά τους

Να «χρυσώσει το χάπι» στους υποψήφιους συνταξιούχους προσπαθεί το υπουργείο Εργασίας καθιερώνοντας το ποσό της προσωρινής σύνταξης στο 80% του ποσού της κουτσουρεμένης οριστικής.

Η κίνηση αυτή, που δείχνει την πλήρη αδυναμία έγκαιρης έκδοσης των οριστικών συντάξεων από το ασφαλιστικό σύστημα, αφορά μόνο ηλεκτρονικές αιτήσεις. Κι αυτό την ώρα που υπάρχουν ασφαλιστικά ταμεία τα οποία εντάχθηκαν στον ΕΦΚΑ και δεν μπορούν καν να προχωρήσουν στην έκδοση οριστικής σύνταξης καθώς δεν έχουν προσαρμόσει τα λογιστικά συστήματά τους.

Αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε εκκρεμότητα 300.000 συντάξεις και εφάπαξ, εκ των οποίων οι 100.000 αφορούν κύριες συντάξεις. Μάλιστα διαπιστώνεται ότι σε περίπτωση διαδοχικής ασφάλισης (πάνω από δυο Ταμεία) η σύνταξη εκδίδεται με τρία χρόνια καθυστέρηση και μέσω αλληλογραφίας, αφού δεν υπάρχει ηλεκτρονική διασύνδεση των ασφαλιστικών ταμείων!!

ΜΟΝΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ. Οπως αναφέρεται σε χτεσινή εγκύκλιο, το 80% της προσωρινής σύνταξης αφορά μόνο όσους θα υποβάλουν ηλεκτρονική αίτηση χορήγησης προσωρινής σύνταξης στον ΕΦΚΑ.

Σήμερα η προσωρινή σύνταξη αντιστοιχεί στο 50% του μέσου όρου των μηνιαίων αποδοχών που ο αιτών είχε κατά τους 12 μήνες πριν από την υποβολή της αίτησης συνταξιοδότησης. Για περιπτώσεις αναπήρων με ποσοστό αναπηρίας 67% έως 79,99% χορηγείται ως προσωρινή σύνταξη το 75% του μέσου όρου των μηνιαίων αποδοχών και για περιπτώσεις με αναπηρία από 50% έως 66,99% χορηγείται το 50% ως προσωρινή σύνταξη. Στο 50% είναι η προσωρινή σύνταξη και για περιπτώσεις θανάτου. Πρόκειται για προσωρινές συντάξεις που θα χορηγηθούν εξ ιδίου δικαιώματος λόγω ανικανότητας (αναπηρίας), εκ μεταβιβάσεως και λόγω θανάτου.

Για προσωρινές συντάξεις σε περιπτώσεις σύνταξης γήρατος, ο δικαιούχος θα λάβει το 80% της σύνταξης που θα του χορηγηθεί όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία. Βέβαια, αν χορηγείται μειωμένη σύνταξη γήρατος, τότε ανάλογα μειώνεται και το ποσό της χορηγούμενης προσωρινής. Το ίδιο ισχύει και για προσωρινές συντάξεις λόγω αναπηρίας, όπου εκεί η όποια μείωση κρίνεται από το ποσοστό αναπηρίας του δικαιούχου. Εάν όμως πρόκειται για σύνταξη αναπηρίας που προήλθε από εργατικό ατύχημα ή επαγγελματική ασθένεια, τότε το ποσό της προσωρινής σύνταξης δεν μπορεί να υπολείπεται των 768 ευρώ. Σε περίπτωση θανάτου ασφαλισμένου ή συνταξιούχου, η προσωρινή σύνταξη ανέρχεται σε ποσοστό 50% της οριστικής, με τον όρο ότι δεν πρέπει να υπολείπεται τα 360 ευρώ. Το ίδιο ισχύει εάν υπάρχουν δύο δικαιοδόχα τέκνα. Η προσωρινή σύνταξη χορηγείται με όριο τα 360 ευρώ για καθένα από αυτά. Στα πρόσωπα που έχουν δικαιωθεί προσωρινής σύνταξης, πριν από την έναρξη ισχύος του νέου νόμου (ν. 4499/2017) η εγκύκλιος δίνει το δικαίωμα υποβολής νέας αίτησης για να κριθεί η χορήγησή της σύμφωνα με τις νέες διατάξεις. Σε κάθε περίπτωση, η εγκύκλιος αφορά αιτήσεις συνταξιοδότησης που κρίνονται με τον νέο τρόπο υπολογισμού όπως θεσπίστηκε με τον νόμο Κατρούγκαλου (ν. 4387/2016).

πηγή: iskra.gr

Γράφει ο Φώτης Γιανάδης.

Μέσα σε τρεις μέρες, (Σάββατο 13, Κυριακή 14 & Δευτέρα 15/1/2018) και πάλι με συνοπτικές διαδικασίες, η κυβέρνηση κατέθεσε στη βουλή και ψήφισε το διαβόητο πολυνομοσχέδιο με τα νέα προαπαιτούμενα αντεργατικά μέτρα, με όσα δηλαδή προαπαιτούσαν οι «θεσμοί» της ΕΕ και του ΔΝΤ, στους οποίους μάλιστα το επέδωσε πάραυτα, ως επισπεύδων εθελόδουλος υπήκοος τους.

Αυτό το πολυνομοσχέδιο που μαζί με τα παραρτήματα και τις παραπομπές ξεπερνούσε τις 1500 σελίδες, ψηφίστηκε από τους 153 βουλευτές της κυβέρνησης καθώς και από την νεοπροσχωρήσασα στο ΣΥΡΙΖΑ, βουλευτίνα της Ένωσης Κεντρώων, Θ. Μεγαλοοικονόμου, το νέο κελεπούρι της κυβέρνησης. Φυσικά ούτε καν το διάβασαν. Το ψήφισαν απλά, γιατί έτσι το ήθελαν οι «άγιοι θεσμοί». Το σύνθημα εδόθη από τον πρωθυπουργό, ότι η ψήφιση και αυτού του εκτρώματος είναι επιθυμία των «θεσμών» και ως πειθήνιοι, εθελόδουλοι και υποτακτικοί έπραξαν το «καθήκον» τους.

Από τα πάμπολλα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα που περιέχει αυτό το νομοσχέδιο, λογικά ξεχωρίζουν: πρώτα και κύρια το άρθρο, που με τους όρους και τις προϋποθέσεις που απαιτεί για την κήρυξη απεργίας, στην ουσία καταργεί την απεργία στα πρωτοβάθμια σωματεία, το άρθρο που επιβάλλει και μάλιστα με ηλεκτρονικό τρόπο, τους πλειστηριασμούς ακόμα και της πρώτης κατοικίας που αφορά βέβαια τα πιο ευάλωτα φτωχά λαϊκά στρώματα, τα άρθρα που περικόπτουν τα επιδόματα ανθυγιεινής και επικίνδυνης εργασίας, και τα επιδόματα αναπηρίας, τριτέκνων και πολυτέκνων. Ταυτόχρονα αυτό το νομοσχέδιο βρίθει και από διατάξεις για ιδιωτικοποιήσεις-ξεπουλήματα δημόσιας περιουσίας αλλά και για επενδυτικά κίνητρα-τζάμπα χρήμα- για το μεγάλο κεφάλαιο.

Πρέπει να πούμε ότι με τη διάταξη του πολυνομοσχεδίου που στα πρωτοβάθμια επιχειρησιακά σωματεία, πλην των περιφερειακής και πανελλαδικής εμβέλειας, απαιτείται απόφαση για απεργία από Γενική Συνέλευση με συμμετοχή σ’ αυτήν του 50% και πάνω των οικονομικά τακτοποιημένων μελών τους, στην ουσία καταργείται το δικαίωμα της απεργίας και γίνεται το εναρκτήριο λάκτισμα για την καθολική απαγόρευση της απεργίας. Άλλωστε η αξιωματική αντιπολίτευση που προαλείφεται για τους κυβερνητικούς θώκους, κατέκρινε ως άτολμο, αυτό το άρθρο του πολυνομοσχεδίου, επειδή το άρθρο αυτό απαιτεί για την απόφαση για απεργία την προαναφερόμενη απαρτία της Γενικής Συνέλευσης των μελών του κάθε σωματείου και όχι του συνόλου των εργαζομένων, δηλαδή και μη μελών του!!!. Επίσης η ΝΔ, μια τέτοια διάταξη την θέλει για όλες τις βαθμίδες του συνδικαλιστικού κινήματος (στις πρωτοβάθμιες, δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις). Δηλαδή και η κυβέρνηση και η ΝΔ συμφωνούν απόλυτα στον περιορισμό των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και απλώς η κυβέρνηση διαφέρει από τη ΝΔ στην ταχύτητα της ξεθεμελίωσής τους, επιδιώκοντας, με μια σταδιακότητα στη θεσμοθέτηση αντιαπεργιακών και αντεργατικών μέτρων, να μην προκαλέσει την άμεση και ακραία και ανεξέλεγκτη αγανάκτηση των εργαζομένων αλλά και να φαίνεται ως μικρότερο κακό σε σχέση με τη ΝΔ. Αυτή η εκτίμησή μας επιβεβαιώνεται και από την καλπικοδιλημματική φράση του πρωθυπουργού: «Σκεφτείτε τι θα είχε γίνει αν την διαπραγμάτευση με τους δανειστές την είχε κάνει η ΝΔ και όχι εμείς...».

Σε αυτήν την προσπάθεια, η κυβέρνηση έχει πολύτιμο αρωγό, τις συνδικαλιστικές πλειοψηφίες στις διοικήσεις σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, αλλά και σε δευτεροβάθμιες οργανώσεις, που με την άθλια στάση τους διευκολύνουν την κλιμάκωση της επίθεσης και βάζουν πλάτη για να χτυπηθεί παραπέρα το δικαίωμα στην απεργία, που βέβαια και είναι η διαχρονική επιθυμία του ΣΕΒ. Είναι γεγονός ότι θα γραφούν στην ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος με μελανά χρώματα, οι αποφάσεις αυτών των πλειοψηφιών να μην οργανώσουν διαρκείς και με εναλλασσόμενες μορφές, κινητοποιήσεις των εργαζομένων αλλά να αρκεστούν, για το θεαθήναι, σε κάποιες στάσεις εργασίας και σε συλλαλητήρια τη μέρα ψήφισης του αντιαπεργιακού και αντιλαϊκού πολυνομοσχεδίου. Οι ευθύνες όμως και των ταξικών δυνάμεων του ΠΑΜΕ είναι μεγάλες γιατί, ενώ από τον Σεπτέμβρη ήταν γνωστό ότι θα έρθει για ψήφιση στη βουλή αυτό το εκτρωματικό πολυνομοσχέδιο, τηρούσε μια στάση αναμονής, προτείνοντας απλά στα συνδικάτα να παίρνουν αποφάσεις για απεργία την ημέρα που θα ερχόταν στη βουλή αυτό το νομοσχέδιο. Δηλαδή δεν καλούσε σε άμεσες καθημερινές και πολύμορφες κινητοποιήσεις για να αποτραπεί ο ερχομός του νομοσχεδίου στη βουλή αλλά απλά καλούσε να παρθεί απόφαση, να γίνει μια απεργία μόνο τη μέρα ψήφισης του στη βουλή, στην ουσία κατόπιν εορτής, που βέβαια μια τέτοια απεργία ασφαλώς και είναι απλά απεργία διαμαρτυρίας και τίποτα περισσότερο, κάτι που δεν ενοχλεί ουδόλως την κυβέρνηση και τους πάτρωνές της. Πολύ περισσότερο που με μια τέτοια απόφαση, η πρωτοβουλία των κινήσεων και γι’ αυτήν την απεργία, εκχωρούνται στην κυβέρνηση αφού το «…όταν έρθει στη βουλή το νομοσχέδιο» το καθορίζει η κυβέρνηση.

Και φυσικά αυτό το …όταν έρθει.., όπως είδαμε, το κανόνισε η κυβέρνηση και το ανακοίνωσε μόλις 4 μέρες πριν καταθέσει αυτό το διαβόητο νομοσχέδιο της στη βουλή. Το κατάθεσε την Παρασκευή 12/1/2018. Το συζήτησε Σαββατοκύριακο στη βουλή και τη Δευτέρα 15/1/2018 το ψήφισε. Έτσι το όλο ζήτημα τελείωσε στο άψε-σβήσε και το δικαίωμα της απεργίας πήγε άκλαυτο που λέει και ο λαός. Αντικειμενικά επομένως και το ΠΑΜΕ έτσι, σιγόνταρε την κυβέρνηση. Θα λέγαμε άθελά του, αν αυτή η τακτική του συνέβαινε τώρα για πρώτη φορά. Επειδή όμως αυτό συνέβη ακριβώς το ίδιο, με την ίδια τακτική του, της αναμονής, και στον ακραίο αντεργατικό και αντιλαϊκό αντιασφαλιστικό νόμο «Κατρούγκαλου» το Σαββατοκύριακο 7 & 8 Μάη του 2016, δύσκολα μπορεί να δεχτεί κανείς, ότι αυτή η τακτική δεν είναι συνειδητή πρακτική. Μια πρακτική που δεν μπορεί να καμουφλαριστεί πίσω από τις ακτιβιστικές ενέργειες που έκανε και αυτή τη φορά, το ΠΑΜΕ, με τα μεγάλα πανό που ανάρτησε σε διάφορα σημεία, με τις καταλήψεις του υπουργείου εργασίας και με την παρουσία του έξω από το μέγαρο Μαξίμου. Άλλωστε το ότι όλα αυτά ήταν για το θεαθήναι, το μαρτυρά και η έκκληση που έκαναν τα μεγάφωνα του ΠΑΜΕ, έξω από το υπουργείο εργασίας, που καλούσαν τους δημοσιογράφους να ανεβούν στο γραφείο της υπουργού εργασίας, όπου διαπληκτίζονταν οι συνδικαλιστές του με την υπουργό, πράγμα που το εκμεταλλεύτηκε και η κυβέρνηση, λέγοντας ότι το κύριο για το ΠΑΜΕ ήταν να παρουσιάσει μια θεατρική παράσταση. Τώρα επαίρεται η ηγεσία του ΠΑΜΕ ότι, με αυτήν του τη στάση, κατάφερε να μην περάσει η κυβέρνηση το πολυνομοσχέδιό της στα «μουλωχτά τη νύχτα». Το ότι το πέρασε Σαββατοκύριακο και στα πεταχτά, δεν είναι ζήτημα για το ΠΑΜΕ.

Το ζήτημα όμως για το συνδικαλιστικό κίνημα και πάνω από όλα για τους εργαζόμενους, συνδικαλισμένους και μη, είναι ότι το πέρασε και αυτό το αντεργατικό έκτρωμα και ότι δεν έχουν κανένα αξιόπιστο στήριγμα στο συνδικαλιστικό κίνημα, σε μια στιγμή που το κεφάλαιο, η κυβέρνηση, η ΕΕ, και οι όμοιοι και τα κόμματά τους, θέλουν, όσο γίνεται πιο φτηνούς εργαζόμενους, που δεν θα αντιδρούν και που θα είναι διατεθειμένοι να υποστούν αμέτρητες θυσίες για να υπηρετηθούν τα επιχειρηματικά κέρδη.

Αυτήν την επιδίωξη τους υπηρετούν, όσα προβλέπει το πολυνομοσχέδιο αυτό, που θα εφαρμόζονται παράλληλα με τα τρία ψηφισμένα μνημόνια, όπως και με τα μέτρα που είναι προκαταβολικά θεσμοθετημένα και θα αρχίσουν να εφαρμόζονται τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Απέναντι σε μια τέτοια βαρβαρότητα που διαγράφεται με σημαδεμένα χαρτιά, οι εργαζόμενοι δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τα δικά τους και να αντιτάξουν το δικό τους σχεδιασμό. Με πλήρη επίγνωση της όλης κατάστασης, θα πρέπει να δημιουργήσουν το δικό τους γνήσιο μέτωπο, ενάντια στην κυβέρνηση, στα μνημόνια, στη μήτρα των μνημονίων και των αντιλαϊκών σχεδιασμών την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, σε μια πορεία για άμεση ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής αλλά και για να ανοίξει ο δρόμος για γενικότερες κοινωνικοοικονομικές ανατροπές υπέρ των εργαζομένων και όλου του λαού. Χρειάζεται άμεσα, επίμονη δουλειά, για να γίνουν αποφασιστικά βήματα σε αυτήν την κατεύθυνση.

πηγή: ergatikosagwnas.gr

Η δόση της τρίτης αξιολόγησης, έσπασε σε δύο δόσεις, με την δεύτερη να απαιτεί για να δοθεί σωρεία “εκκρεμών” μέτρων, ενώ η τέταρτη αξιολόγηση περιέχει ένα κύμα από 88 προαπαιτούμενα.

Η κυβέρνηση ενέδωσε πλήρως στις πιέσεις Κομισιόν και “θεσμών” για να προχωρήσει σε ένα τσουνάμι πλειστηριασμών, 130 χιλ. μέχρι το 2021, 10 χιλ. τουλάχιστον φέτος, ως προϋπόθεση για την χορήγηση του δεύτερου τμήματος της δόσης.

Για να υλοποιήσει αυτήν την κατεύθυνση η κυβέρνηση εντείνει τα αυταρχικά μέτρα, σπεύδοντας, παρά τις αντιδράσεις του αστυνομικού σώματος, να θωρακίσει με ειδική αστυνομική φύλαξη τα συμβολαιογραφικά γραφεία Αθηνών και Πειραιώς που κάνουν πλειστηριασμούς.

Η αποτελεσματικότητα, μαζικότητα και αποφασιστικότητα του κινήματος κατά των πλειστηριασμών θα είναι εκείνη που θα κρίνει την μνημονιακή πορεία.

Καταιγίδα ιδιωτικοποιήσεων

Σύμφωνα με την Έκθεση Συμμόρφωσης της Κομισιόν μέχρι τον Μάρτιο θα πρέπει να προκηρυχθούν όλοι οι καινούργιοι διαγωνισμοί του απαράδεκτου ξεπουλήματος μετοχικών πακέτων του Δημοσίου, δηλαδή το 5% του ΟΤΕ, το 35% των ΕΛΠΕ, το 65% της ΔΕΠΑ και το 30% του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών και μέχρι τον Ιούνιο το 17% της ΔΕΗ.

Και αυτές οι εκποιήσεις είναι μόνο η αρχή…

Πρόωρη μείωση του αφορόλογητου

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση δεσμεύτηκε για πρόωρη μείωση, από το 2019, του αφορολόγητου, πράγμα που σημαίνει λεηλασία των χαμηλών εισοδημάτων και παραπομπή στις καλένδες των αντιμέτρων, αν και εφ’ όσον δεν μπορέσει να προσεγγιστεί μέσα στο 2018 πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ.

88 προαπαιτούμενα για την τέταρτη δόση

Στο μεταξύ, πέραν των εκκρεμοτήτων για την πλήρη λήψη της τρέχουσας δόσης, αποσαφηνίστηκαν από του “θεσμούς” και τα προαπαιτούμενα που πρέπει να εφαρμόσει η κυβέρνηση στο πλαίσιο της επόμενης τέταρτης αξιολόγησης.

Τα προαπαιτούμενα αυτά ανέρχονται σε 88 και περιλαμβάνουν μαζί με μέτρα και ιδιαίτερα επώδυνες μεταρρυθμίσεις.

πηγή: iskra.gr