Βαγγέλης Μόσχος

Η γενική απεργία της 22ας Μαρτίου ήταν παραπάνω από επιτυχημένη: Εξέφρασε την συσσωρευμένη οργή του γαλλικού λαού και την αποτυχία του πολιτικού συστήματος να την ενσωματώσει μέσω ενός νέου «κοινωνικού συμβολαίου». Η συνέχεια, όμως, κυρίως δε η ταξική ενότητα μεταξύ των αγωνιζόμενων τμημάτων του λαού, είναι που θα κρίνει την έκβαση της αναμέτρησης.

Η άνοιξη του γαλλικού κινήματος μύρισε για τα καλά

Η γενική απεργία της 22ας Μαρτίου στο δημόσιο τομέα της Γαλλίας ανέδειξε το εύφλεκτο υλικό που κοχλάζει εντός της γαλλικής κοινωνίας, αλλά και τις υποβόσκουσες δυνατότητες για την εμφάνιση ενός μαζικού και οργανωμένου εργατικού κινήματος σε μια από της χώρες όπου χτυπάει η καρδιά της ευρωπαϊκής μπουρζουαζίας. Με 500.000 συμμετέχοντες σύμφωνα με τη CGT, πάνω από 35% συμμετοχή στην απεργία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων και 25% στους εκπαιδευτικούς, σύμφωνα με τα κλαδικά τους συνδικάτα, αλλά και τη μαζική συμμετοχή των εργαζόμενων στα αεροδρόμια και πολλές άλλες υπηρεσίες, με την παρουσία φοιτητών/τριών, ανέργων και συνταξιούχων, η απεργία ήταν παραπάνω από επιτυχημένη: Εξέφρασε την συσσωρευμένη οργή του γαλλικού λαού, την αποτυχία του πολιτικού συστήματος να την ενσωματώσει μέσω ενός νέου «κοινωνικού συμβολαίου», αλλά και τον πόλεμο στον λαό που θα πρέπει να εξαπολύσει η κυβέρνηση εάν θέλει να περάσει τις νέες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις.

Η κυβέρνηση Μακρόν, ενώ εκλέχθηκε ως το «μη χείρον» και μετά από μια ραγδαία ανακατάταξη στον πολιτικό χάρτη της Γαλλίας, έχει προκατόχων της. Η CAP22, η «επιτροπή για τη δημόσια δράση», φέρνει ιδιωτικοποιήσεις σε σιδηροδρόμους, αεροδρόμια και άλλες υπηρεσίες, καθώς και κύμα 120.000 απολύσεων από το δημόσιο σε βάθος μερικών ετών. Ταυτόχρονα, οι αντιπροσφυγικοί νόμοι σκληραίνουν ενώ η επίθεση στη νεολαία αποτελεί ίσως το πιο ευαίσθητο σημείο. Η κυβέρνηση, συγκεκριμένα, τολμάει όχι απλά να αγγίξει, αλλά επιχειρεί πραγματικά να γκρεμίσει μια από τις σημαντικότερες κατακτήσεις του κινήματος στην Γαλλία: τον δημόσιο χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Μέσα από το νομοσχέδιο αυτό αναδιαρθρώνεται πλήρως το σύστημα εισαγωγής και εξέτασης των μαθημάτων, οδηγώντας έτσι σε μια εκρηκτική όξυνση των ταξικών φραγμών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ενώ την ίδια στιγμή, τμήματα μαζί με ερευνητικά κέντρα συγχωνεύονται σε υπερ-ιδρύματα. Ταυτόχρονα, ο Μακρόν συζητάει για επαναφορά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, μάλλον για να κάνει χάρη σε όσους έχουν πεταχτεί εκτός πανεπιστημίων και… βαριούνται.

Η έλλειψη οργανωμένης πολιτικής πρωτοπορίας παραμένει εμφανής και το κίνημα θα περάσει μέσα από τις ρεφορμιστικές συμπληγάδες του Μελανσόν

Η νεολαία όμως, και δη η φοιτητιώσα, αποτελεί μια ιδιαιτέρως ευαίσθητη χορδή του παλμογράφου της λαϊκής οργής — και στην περίπτωση της Γαλλίας, αυτό ισχύει εις διπλούν. Αρκεί να θυμηθεί κανείς ότι των μαζικότατων απεργιών απέναντι στο νόμο «El Khomri», προ διετίας, προηγήθηκαν οι νεολαιίστικες διαδηλώσεις του «Nuit Debout». Αλλά και το ίδιο το ιστορικό παράδειγμα του Μάη του ’68, από τον οποίο φέτος συμπληρώνεται μισός αιώνας, επιβεβαιώνει αυτόν τον κανόνα.

Σε κάθε περίπτωση, για το σημερινό ξέσπασμα στο φοιτητικό κίνημα της Γαλλίας τα νούμερα μιλούν από μόνα τους: Μόνο τις τρεις πρώτες μέρες της περασμένης εβδομάδας, το πανεπιστήμιο του Μονπελιέ πραγματοποίησε γενική συνέλευση με 2.500 άτομα, το Le Mirail στην Τουλούζη με 2000, το Tolbiac του Παρισιού και εκείνα της Νάντ και της Νανσί με 800 και το πανεπιστήμιο της Λιλ με 250. Η συμμετοχή στις συνελεύσεις γιγαντώθηκε κυρίως μετά τη βάρβαρη κρατική και παρακρατική βία, που δέχθηκε το φοιτητικό κίνημα. Μέσα στα πολλά περιστατικά εκκενώσεων πανεπιστημιακών χώρων, ξεχώρισε αυτό του του Μονπελιέ, όπου υπό την εντολή του κοσμήτορα, κουκουλοφόροι φασίστες εισέβαλαν στο χώρο κατειλημμένου αμφιθεάτρου και προπηλάκισαν τους φοιτητές, ώστε να το εκκενώσουν. Ταυτόχρονα, έχει υπάρξει συντονισμός των συνελεύσεων των φοιτητών τόσο από το πανεθνικό φοιτητικό συντονιστικό που διοργανώθηκε στο «κέντρο αγώνα» του πανεπιστημίου της Τουλούζης, με αντιπροσώπους από 38 πανεπιστήμια, όσο και από την συντονιστικά στην εκπαίδευση που συγκροτήθηκαν το προηγούμενο διάστημα. (διαβάστε το κάλεσμα)

Με επόμενο κόμβο την απεργία που έχουν εξαγγείλει διάφοροι κλάδοι, με πρώτους τους σιδηροδρομικούς, οι οποίοι έχουν αποφασίσει κυλιόμενες απεργίες από τις 3 Απριλίου, πρέπει να βγουν κάποια πρώτα πολιτικά συμπεράσματα όσον αφορά την εξελισσόμενη αναταραχή στη Γαλλία:

Πρώτον, λοιπόν, είναι σαφές πως η λαϊκή οργή δεν οφείλεται μονάχα στην κατά μέτωπο επίθεση και την αδιαλλαξία της κυβέρνησης Μακρόν. Αποτελεί συνέχεια, μέσα από παύσεις, ενός ευρύτερου κύκλου αγώνων που διεξάγονται στη χώρα, ίσως με χρονική διαφορά από τον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο, αλλά με κοινή αιτία: Την κρίση «συσσώρευσης» στην καπιταλιστική οικονομία αλλά και στο πολιτικό της εποικοδόμημα.

Δεύτερον, είναι παρών και εμφανής ο –κρίσιμος κάθε φορά– παράγοντας που οδηγούσε στη λήξη και την εκτόνωση σε κάθε κύκλο αγώνων. Η έλλειψη οργανωμένης, πολιτικής πρωτοπορίας, η οποία θα μπορούσε να ενοποιήσει τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις των επιμέρους κομματιών και να εκφράσει μια συνολική απάντηση σε ανώτερο επίπεδο. Παρά τις τίμιες προσπάθειες του NPA για ανασυγκρότηση, μετά την εκλογική καμπάνια του Φιλίπ Πουτού και ιδιαίτερα των κομματιών του τοποθετούνται σε επαναστατική-κομμουνιστική κατεύθυνση, υπάρχει έλλειμα και αναντιστοιχία με τον βαθμό εξέλιξης του κινήματος.

Τρίτον, η λαϊκή οργή και το μαχόμενο κίνημα θα περάσουν αναπόφευκτα, όπως και στην Ελλάδα, μέσα από τις συμπληγάδες του νέο-ρεφορμισμού και της πολιτικής λύσης που προτείνει. Ο τελευταίος εκφράζεται μέσω του νέου σχήματος της «Ανυπότακτης Γαλλίας», του οποίου ηγείται μια παλιά ρεφορμιστική καραβάνα, ο Μελανσόν. Έχοντας μεγάλη επιρροή, ειδικά στο νεολαιίστικο δυναμικό που τώρα βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακή του αγώνα, δεν πρέπει να υποτιμάται η συμβολή του ρεύματος αυτού στην εξέλιξη της σύγκρουσης. Το ξεπέρασμα της λογικής που εκφράζει περί της «ενότητας των αριστερών πολιτικών δυνάμεων» για τη νίκη των αγώνων, είναι αυτό το στοιχείο που θα μπορέσει να πάει τους αγώνες ένα βήμα παραπέρα.

Τέταρτον, αναγκαία συνθήκη είναι η υλοποίηση της ταξικής ενότητας μεταξύ των αγωνιζόμενων τμημάτων του λαού. Φάνηκε και προ διετίας, άλλωστε, ότι το πρωτοπόρο κομμάτι ήταν αυτό των εργαζομένων στη βαριά βιομηχανία και στους στρατηγικούς τομείς, μέσα από το οποίο παρέλυσε κυριολεκτικά η παραγωγή. Με την ταξική ενότητα μπορούν οι εργαζόμενοι να υπερβούν τον αμυντικό σχεδιασμό, ακόμη και των πιο μαχόμενων συνδικάτων και να δημιουργήσουν μια πραγματική «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» για τους από πάνω.

Πηγή: ΠΡΙΝ

Επί επτά χρόνια δολοφονούν έναν λαό. Καταστρέφουν μια χώρα. Σκορπίζουν τον τρόμο και την προσφυγιά. Οι ΗΠΑ, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία πρωταγωνιστούν στο μακελειό ανθρώπων μοιράζοντας εδάφη, κέρδη, ενεργειακές πηγές και σφαίρες επιρροής. Τώρα «ακονίζουν» τα μαχαίρια κι ετοιμάζουν γενικευμένο πόλεμο. Οι Αμερικανοί μετακινούν αεροπλανοφόρο και πλοία στην περιοχή, την ίδια στιγμή που οι Ρώσοι ενισχύουν τις στρατιωτικές δυνάμεις τους και απειλούν ότι θα καταρρίψουν κάθε πύραυλο που θα ριχθεί εναντίον της Συρίας. Οι Βρετανοί ετοιμάζουν τις βάσεις τους στην Κύπρο προκειμένου να βομβαρδίσουν στη Συρία. Οι Γάλλοι δηλώνουν «πρόθυμοι» να επέμβουν και οι Γερμανοί «ζυγίζουν» συμμαχίες με βάσει τις μπίζνες τους στην περιοχή.

Σφαγή…

Από τον Μάρτιο του 2011 όταν και ξεκίνησε ο ανελέητος βομβαρδισμός της Συρίας από τους δυτικούς δολοφόνους και στα χρόνια που ακολούθησαν με τις συγκρούσεις να μαίνονται, οι άμεσοι και έμμεσοι νεκροί από τον πόλεμο ξεπερνούν τους 500.000 ανθρώπους!

Συνολικά το 13% του πληθυσμού έχει σκοτωθεί ή τραυματιστεί από την έναρξη της κρίσης τον Μάρτιο του 2011.

Πάνω από 2 εκατομμύρια πολίτες έχουν τραυματιστεί. 

Το προσδόκιμο ζωής έπεσε από τα 70 χρόνια το 2010 στα 55,4 το 2015.

Πάνω από 6,5 εκατομμύρια οι εκτοπισμένοι εντός της χώρας, πάνω από 5 εκατομμύρια οι πρόσφυγες.

Ο συνολικός πληθυσμός της χώρα έχει μειωθεί κατά 25% και ένα μεγάλο κύμα προσφύγων εγκαταλείπει με κάθε μέσο τη χώρα.

Το 2015 ανακοινώθηκε ότι η Συρία ζει σχεδόν χωρίς καθόλου ηλεκτρικό ρεύμα καθώς το 83% του δικτύου ηλεκτροδότησης δεν λειτουργεί εξαιτίας του πολέμου.

Το 80% και πλέον των πολιτών ζει κάτω από το όρια της φτώχειας, σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2016 από τον ΟΗΕ και το πανεπιστήμιο Σεντ Άντριους της Σκωτίας. Σήμερα τα νούμερα είναι ακόμα πιο τραγικά…

Το έγκλημα έχει αιτία

Γιατί στήθηκε όμως το μακελειό ενός λαού;

Η απάντηση μας γυρίζει χρόνια πίσω. Πριν τον Μάρτη του 2011. Η κυβέρνηση του Μπασάρ Ασαντ αποφάσισε να εκχωρήσει τα δικαιώματα εξόρυξης των υδρογονανθράκων της συριακής ΑΟΖ στα ρωσικά μονοπώλια. Τα συμβόλαια, που υπέγραψαν οι ρωσικές εταιρείες έφτασαν τα 1,6 δισ. δολάρια.

Το μέγεθος των κοιτασμάτων φυσικού αερίου της Συρίας σύμφωνα με τις επίσημες μελέτες και έρευνες είναι από τα μεγαλύτερα του κόσμου. Σε τέτοιο βαθμό που «ανατρέπει» τον ισχύοντα «διεθνή ενεργειακό χάρτη». Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των πολυεθνικών αλλά και των επιστημόνων της Συρίας τα κοιτάσματα φυσικού αεριού είναι δεκαπλάσια των κοιτασμάτων του Ισραήλ. Αυτός ο τεράστιος φυσικός πλούτος αποτέλεσε το μήλον της έριδος ανάμεσα στους ενεργειακούς κολοσσούς.

Οι αμερικανικές και γαλλικές πολυεθνικές που ήδη εκμεταλλεύονται τα κοιτάσματα της νοτιανατολικής Μεσογείου (Ισραήλ, Κύπρος κ.α), είδαν τις ρώσικες εταιρείες να εξασφαλίζουν τη μερίδα του λέοντος. Αυτή η εξέλιξη σε συνδυασμό με την απόφαση της κυβέρνησης Άσαντ να προχωρήσει στην κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου του Ιράν (όπου εμπλέκονται και ρωσικές εταιρείες) και προέβλεπε διαδρομή μέσω Ιράκ και Συρίας και στη συνέχεια, με τη μορφή LNG (υγροποιημένο αερίου) από λιμάνι της Συρίας προς τις αγορές της Ευρώπης, δημιουργούσε νέες συνθήκες.

Ο Ασαντ απέρριψε το σχέδιο κατασκευής αγωγού φυσικού αερίου, που προωθούσε το Κατάρ, σε συνεννόηση με την Τουρκία και τις ΗΠΑ, για να κατασκευαστεί αγωγός, ο οποίος, μέσω Σαουδικής Αραβίας, Ιορδανίας, Συρίας και Τουρκίας, θα προωθούσε στην Ευρώπη το φυσικό αέριο του Κατάρ. Οι συγκεκριμένες κινήσεις Άσαντ ανέτρεπαν σε μεγάλο βαθμό τους συσχετισμούς στην ενεργειακή σκακιέρα. Οι ρωσικές εταιρείες έβαζαν χέρι στα αποθέματα της Συρίας και σε συνδυασμό με το δικό τους αέριο που προωθούν στην Ευρώπη θα γίνονται οι μεγάλοι πάροχοι ολόκληρης της Γηραιάς Ηπείρου. Επιπλέον, η Ρωσία διατηρούσε και διατηρεί τεράστια συμβόλαια πώλησης όπλων στη Συρία, ενώ στο συριακό λιμάνι της Ταρτούς έχει τη μοναδική ναυτική βάση με πρόσβαση στη Μεσόγειο.

Οι ΗΠΑ αλλά και Γαλλία, Γερμανία που θέλουν με κάθε τρόπο να «σπάσουν» το ρωσικό μονοπώλιο προς την Ευρώπη, αντιτάχθηκαν στους σχεδιασμούς Άσαντ.

Ταυτόχρονα ευρωπαϊκές και αμερικάνικες εταιρείες κάνουν τεράστιο εμπόριο όπλων στην περιοχή, ενώ ταυτόχρονα κλείνουν και συμβόλαια δισεκατομμυρίων δολαρίων για «μπίζνες» κάθε είδους.

Το εμπόριο όπλων θέλει πολέμους και τρόμο…

Οι ενεργειακοί ανταγωνισμοί είναι μια πλευρά του νομίσματος. Η άλλη, εξίσου χρυσοφόρα, έχει να κάνει με τις πωλήσεις οπλικών συστημάτων. Στη επισκόπησή του 2018, για τις πωλήσεις όπλων σε όλο τον πλανήτη, το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για τη Ειρήνη της Στοκχόλμη (SIPRI) υπολογίζει ότι η ποσότητα των όπλων που εξήχθησαν σε παγκόσμιο επίπεδο αυξήθηκε κατά 10% την περίοδο 2013-2017 σε σύγκριση με την περίοδο 2008-2012.

Από τις συγκεκριμένες πωλήσεις όπλων, στις ΗΠΑ αναλογούσε το 34% των του τζίρου την περίοδο αυτή! Οι επιχειρήσεις της πολεμικής βιομηχανίας των ΗΠΑ πούλησαν όπλα σε τουλάχιστον 98 χώρες του πλανήτη, κατά την έρευνα του SIPRI. Οι εξαγωγές όπλων των ΗΠΑ την περίοδο 2008-2012 ανέρχονταν στο 30% του συνόλου σε παγκόσμιο επίπεδο.

Σχεδόν οι μισές πωλήσεις των αμερικανικών όπλων είχαν προέλευση κράτη της Μέσης Ανατολής. Εκεί που δεκάδες άνθρωποι κάθε μέρα χάνουν τη  ζωή τους, όπως γίνεται στον πόλεμο της Συρίας στήνονται σχέδια για επαναχάραξη συνόρων και δρα ο ΙSIS που εξοπλίστηκε αρχικά από τις ίδιες τις ΗΠΑ.

Ειδικότερα στη Μέση Ανατολή, η Σαουδική Αραβία είναι η σημαντικότερη χώρα προορισμού των αμερικανικών εξαγωγών όπλων, αφού αγόρασε σχεδόν το ένα πέμπτο του στρατιωτικού εξοπλισμού που εξήγαγαν οι ΗΠΑ. Η Σαουδική Αραβία, που είναι γνωστή για τη στήριξη που παρέχει στους ισλαμοφασίστες, όσο και για τη γενοκτονική πολιτική της στην Υεμένη. Όπως υπογραμμίζει ο Aude Fleurant, ειδικός σε θέματα εμπορίου όπλων για λογαριασμό της οργάνωσης Sipri: 

«Χάρη στη συμφωνία που είχε κλείσει ήδη η κυβέρνηση Ομπάμα, οι εξαγωγές των ΗΠΑ έφτασαν στο υψηλότερο επίπεδο μετά τα τέλη της δεκαετίας του ’90».

Επίσης ανάμεσα στους μεγάλους εισαγωγείς της περιοχής είναι η Αίγυπτος και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Χώρες που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, εμπλέκονται στη σφαγή της Συρίας, ενώ παίζουν σημαντικό ρόλο στα γεωπολιτικά παιχνίδια της ευρύτερης περιοχής.

Όμως από τους μεγάλους κερδισμένους της παγκόσμιας αύξησης πωλήσεων όπλων είναι και η γερμανική πολεμική βιομηχανία, που υπερδιπλασίασε τις εξαγωγές της σε χώρες της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου κατά 109%! Με ποσοστό 26% επί του συνόλου η Γερμανία, καταλαμβάνει ποσοστό σχεδόν ίδιο με εκείνο όλων των σύμμαχων χωρών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, των οποίων το ποσοστό ανέρχεται πλέον μόλις σε 29% αθροιστικά, από 90% που ήταν δεκαπέντε χρόνια πριν. 

Από τη σφαγή κέρδη εξασφαλίζει και η Ρωσία, η οποία είναι στη δεύτερη θέση παγκοσμίως στις εξαγωγές όπλων, ενώ την ακολουθεί η Γαλλία, η Γερμανία, η Κίνα, η Αγγλία, η Ισπανία και το Ισραήλ. Όλοι αυτοί που σήμερα νιώθουν «αγανάκτηση» για τις σφαγές, τη χρήση χημικών, τα νεκρά παιδιά. Είναι όλοι αυτοί που πούλησαν όπλα για να πραγματοποιηθούν! Οι πωλήσεις όπλων θέλουν αίμα και ο λαός της Συρίας, της Υεμένης το προσφέρουν με το παραπάνω…

Από τον Ολάντ στον Μακρόν μερικά κανόνια δρόμος

Μόλις την Τρίτη, ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος χύνει κροκοδείλια δάκρυα για τη Συρία, υπεραμύνθηκε των γαλλικών πωλήσεων όπλων στις χώρες μέλη της συμμαχίας υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας που επενέβη στον πόλεμο στην Υεμένη τον Μάρτιο του 2015. 

Η Γαλλία κατατάσσεται στην τρίτη θέση στις εξαγωγές όπλων σε παγκόσμιο επίπεδο. Η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ είναι ανάμεσα στους κυριότερους αγοραστές γαλλικών οπλικών συστημάτων. Παρά τις αντιδράσεις των Γάλλων πολιτών στις πωλήσεις όπλων που καταγράφονται σε μεγάλες δημοσκοπήσεις ο «δημοκράτης» Μακρόν δεν κάνει πίσω! Εξάλλου «είναι πολλά τα λεφτά Εμανουέλ»… 

Η Γαλλία είναι εξάλλου η χώρα που πρωταγωνίστησε στις σφαγές σε Λιβύη και Συρία. Παρέδωσε επιθετικά όπλα στη λεγόμενη «συριακή αντιπολίτευση» και μέσω αυτής στους ισλαμοφασίστες το 2012, και τούτο παρά το εμπάργκο όπλων που είχε επιβληθεί από το 2011.

Η ομολογία είναι του ίδιου του Ολάντ και όπως γράφεται περιέχεται στο βιβλίο του δημοσιογράφου Ξαβιέ Πανόν, με τίτλο «Στα παρασκήνια της γαλλικής διπλωματίας» (εκδόσεις L’ Archipel). Εκεί σε συνέντευξή του προς τον συγγραφέα, ο Ολάντ ερωτηθείς για τις παραδόσεις γαλλικών όπλων, απαντά: «Αρχίσαμε όταν ήμασταν βέβαιοι πως θα πήγαιναν σε σίγουρα χέρια. Για τα φονικά όπλα, ήταν οι υπηρεσίες μας που προχώρησαν στις παραδόσεις»…

Ανάμεσα στα άλλα όπλα που παρέδωσε η Γαλλία στο όνομα της καταπολέμησης του Άσαντ και σε… «σίγουρα χέρια», ήταν, σύμφωνα με το βιβλίο, κανόνια διαμετρήματος 20mm, μυδραλιοβόλα, εκτοξευτήρες ρουκετών και αντιαρματικοί πύραυλοι… Και φυσικά είναι η Γαλλία, σύμφωνα με τα έγγραφα που κατατέθηκαν στο Συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, που τροφοδοτούσε με όπλα τον λεγόμενο «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» παρότι ήταν γνωστό ότι τα δύο τρίτα αυτού του εξοπλισμού προωθούνταν προς την Αλ Κάιντα στη Συρία.Ήταν οι μονάδες της Αλ Κάιντα που στη συνέχεια συσπειρώθηκαν – μαζί με τα γαλλικά όπλα τους – με τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους»…

Όταν η πολυεθνική Lafarge χρηματοδοτούσε τον ISIS

Τον Μάρτιο του 2017 η γάλλο-ελβετική πολυεθνική εταιρεία τσιμέντου LafargeHolcim, η γάλλο-ελβετική πολυεθνική εταιρεία τσιμέντου, αναγκάστηκε να παραδεχθεί πως χρηματοδότησε τον ISIS. Συγκεκριμένα, με βάση δημοσίευμα των Financial Times, ομολόγησε ότι προκειμένου να συνεχίσει τις δραστηριότητές της η συριακή μονάδα της εταιρείας χρηματοδότησε μεσάζοντες για να έρθουν σε συμφωνία με ομάδες ενόπλων που βρίσκονταν υπό διεθνή αποκλεισμό. Η απάντηση ήταν σε μηνυτήρια αναφορά που είχαν καταθέσει οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που την κατηγορούσαν για «επαγγελματικές σχέσεις» με τον ISIS στη Συρία.  

Αξίζει να σημειωθεί ότι, με βάση δημοσίευμα της Le Monde από τον Ιούνιο, η έδρα της LafargeHolcim στη Συρία είναι η πόλη της Τζαλαμπίγια στη βόρεια Συρία και η οποία αποτελούσε μεγάλο πεδίο μάχης. Η εταιρεία, σύμφωνα με τη  Le Monde, πλήρωσε φόρο προς το Ισλαμικό Κράτος μεταξύ του 2013 και του 2014  ώστε να μπορέσει να κρατήσει ανοικτές τις εγκαταστάσεις.

Στρατιωτικές «μπίζνες» με τη Σαουδική Αραβία 

Μόλις ένα χρόνο πριν τον περασμένο Απρίλη η Τερέζα Μέι έκανε ένα ταξίδι στη Σαουδική Αραβία και μεταξύ άλλων υπέγραψε συμφωνίες πώλησης οπλικών συστημάτων αξίας τουλάχιστον 3,5 δισεκατομμυρίων λιρών. Η Μέι είχε αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας της Μεγάλης Βρετανίας για την κίνηση της αυτή. Τι είχε να απαντήσει; Απλά ότι δεσμοί της Μεγάλης Βρετανίας με τη χώρα είναι σημαντικοί για την ασφάλεια, την ευημερία, το εμπόριο και το μέλλον. Για το γεγονός πως τα όπλα που δίνονται από τη Μεγάλη Βρετανία έχουν το μερίδιό τους στην ανθρωπιστική καταστροφή η ισχυρίστηκε πως η χώρας της είναι ένας σημαντικός «δωρητής βοήθειας»…

Να σημειώσουμε ότι η Τ. Μέι, εκτός από τις συμφωνίες πώλησης όπλων στη Σαουδική Αραβία (που με αμερικανική και βρετανική υποστήριξη βομβαρδίζει την Υεμένη έχοντας προκαλέσει ανυπολόγιστη καταστροφή στη χώρα) στο ταξίδι της είχε μεγάλο ζήλο να εξασφαλίσει ότι η γιγάντια κρατική εταιρεία πετρελαίου «Saudi Aramco» θα επιλέξει το χρηματιστήριο του Λονδίνου για την πρώτη της δημόσια εγγραφή («Καθημερινή», 6/4/2017)…

Ένα μήνα αργότερα από την κ. Μέι, στις αρχές του περασμένου Μαϊου, βρέθηκε στη Σαουδική Αραβία η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ. Τη συνόδευαν – φυσικά  – μια στρατιά εκπροσώπων μεγάλων πολυεθνικών της χώρας Γερμανίας. Με αυτόν τον τρόπο …καταπολέμησε την τρομοκρατία με διακρατικές συμφωνίες που μεταξύ άλλων αφορούν την εκπαίδευση στη Γερμανία Σαουδαράβων αξιωματικών του στρατού και της αστυνομίας. Παράλληλα, υπογράφηκαν και συμφωνίες γερμανικών μονοπωλίων με Σαουδάραβες κυβερνητικούς αξιωματούχους που, σύμφωνα με πληροφορίες, αφορούν την παράδοση από τη γερμανική πολεμική βιομηχανία «Heckler & Koch» σημαντικές ποσότητες «αμυντικού στρατιωτικού εξοπλισμού».

Πριν τη Μέρκελ είχε επισκεφτεί τη Σαουδική Αραβία η τότε Γερμανίδα υπουργός Αμυνας, Ούρσουλα Φον ντερ Λέγεν, η οποία είχε μιλήσει για τις «εξαιρετικές διμερείς σχέσεις»στους τομείς της άμυνας, ασφάλειας και αντιτρομοκρατίας. Λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι 

«οι Γερμανοί βιομήχανοι το 2015 έκαναν ρεκόρ εξαγωγών στη Σαουδική Αραβία, πουλώντας σχεδόν τα πάντα όσον αφορά στους στρατιωτικούς και άλλους εξοπλισμούς: Ταχύπλοα περιπολικά ακτοφυλακής, τεθωρακισμένα του στρατού, εξοπλισμό για εναέριο ανεφοδιασμό αεροσκαφών, στρατιωτικά οχήματα 4Χ4, ανταλλακτικά μαχητικών αεροσκαφών, τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη ποικίλης χρήσης… Χάρη στη «βοήθεια» των Γερμανών βιομηχάνων, η Σαουδική Αραβία το 2015 έγινε η πρώτη χώρα παγκοσμίως στις αγορές όπλων και πολεμοφοδίων»(Δέσποινα Ορφανάκη, Ριζοσπάστης, 6/5/2017).

 Να μην ξεχάσουμε, δε, πως λίγες μέρες πριν την Μέρκελ και τη Μέι, πέρσι, στη Σαουδική Αραβία ταξίδεψε και πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.  Οι εξοπλιστικές συμφωνίες μεταξύ ΗΠΑ – Σαουδικής Αραβίας ανήλθαν στα 110 δισεκατομμύρια δολάρια! Το επίσημο πρακτορείο της Σαουδικής Αραβίας έκανε λόγο για 34 συμφωνίες σε διάφορους τομείς όπως η άμυνα, το πετρέλαιο και οι αερομεταφορές αξίας άνω 380 δισεκατομμυρίων!

   Ο Τραμπ δήλωσε ευχαριστημένος: «Ήταν μια εκπληκτική ημέρα. Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους. Εκπληκτικές επενδύσεις στις ΗΠΑ και η στρατιωτική μας κοινότητα είναι πολύ ευχαριστημένη και θέλουμε να ευχαριστήσουμε εσάς και τη Σαουδική Αραβία για τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις στις ΗΠΑ και για τις πολλές θέσεις εργασίας»…

***

Μετά από όλα αυτά ας αναρωτηθούμε ποιοί είναι οι δολοφόνοι, ποιοι ευθύνονται για τις ατελείωτες σφαγές, ποιοι είναι έμποροι όπλων, ποιοι μοιράζουν την ενέργεια και ποιοι είναι εκείνοι που εγκληματούν στη Συρία και το λαό της.

Πηγή: imerodromos.gr

Η φτώχεια «χτυπάει» την πόρτα ολοένα και σε περισσότερους Ελληνες. Τα επίσημα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι σήμερα το 48% του πληθυσμού, δηλαδή 5,1 εκατομμύρια άτομα, ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Σύμφωνα με την ΕΕ το όριο της φτώχιας καθορίζονται τα 382 ευρώ τον μήνα. Και από αυτό το 48% υπάρχουν 1,5 εκατομμύρια άτομα που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, δηλαδή κάτω από 182 ευρώ τον μήνα. Μάλιστα αναμένεται έκρηξη της φτώχειας από το 2019 με την εφαρμογή των μέτρων που έχει ψηφίσει η σημερινή κυβέρνηση, με τις νέες περικοπές στις συντάξεις και τη μείωση του αφορολογήτου.

Τα τελευταία -επίσημα- στοιχεία του υπουργείου Εργασίας (ΕΦΚΑ) δείχνουν ότι με μισθό μόλις 383 ευρώ μεικτά καλείται να ζήσει σχεδόν ένας στους τρεις εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα καθώς απασχολείται με ευέλικτες μορφές εργασίας.

Σε σύνολο σχεδόν 2,2 εκατομμυρίων εργαζόμενων, περισσότεροι από 657.000 έχουν συμβάσεις μερικής απασχόλησης, με το μέσο ημερομίσθιό τους να είναι κάτω από το μισό των αντίστοιχων ημερήσιων αποδοχών που λαμβάνουν όσοι έχουν πλήρες ωράριο.Πρόκειται για μία ακόμα απόδειξη ότι η χαμηλά αμειβόμενη υποαπασχόληση είναι διαδεδομένο φαινόμενο στην αγορά εργασίας.

Σύμφωνα με το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ (υπουργείο Εργασίας), το πρώτο τρίμηνο του έτους το 53% των προσλήψεων έγινε με συμβάσεις μερικής ή εκ περιτροπής εργασίας.Συμβάσεις πλήρους απασχόλησης «απολαμβάνουν» περίπου 1,5 εκατομμύρια ιδιωτικοί υπάλληλοι, με τις μέσες μεικτές αποδοχές να διαμορφώνονται στα 1.148 ευρώ ανά μήνα.Ο μέσος μισθός για τους 2,19 εκατομμύρια μισθωτούς σε κοινές επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα μετά βίας υπερβαίνει τα 920 ευρώ.

Όσον αφορά τις συντάξεις η οικονομική εξαθλίωση είναι εντυπωσιακή αφού 1,16 εκατ. συνταξιούχοι σήμερα ζουν με κύρια σύνταξη εξαθλίωσης μόλις 364 ευρώ.

Ειδικότερα κύριες συντάξεις που εγγυημένα οδηγούν στην εξαθλίωση εισπράττουν σχεδόν οι μισοί συνταξιούχοι στη χώρα μας. Είναι ενδεικτικό ότι τα στοιχεία του συστήματος ‘’Ήλιος’(υπουργείο Εργασίας) για το Φεβρουάριο του 2018, αναδεικνύουν ανάγλυφα τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν οι συνταξιούχοι, οι οποίοι στις περισσότερες περιπτώσεις αναγκάζονται να συνεισφέρουν και στον προϋπολογισμό των παιδιών τους, ενώ από την 1/1/2019 θα δουν να περικόπτεται και η προσωπική διαφορά.Σύμφωνα με το σύστημα’’ Ήλιος’’ μέχρι 500 ευρώ κύρια σύνταξη εισπράττουν 1.157.539 συνταξιούχοι.

Από αυτές τις συντάξεις οι 612.933 είναι συντάξεις γήρατος με μέσο όρο αποδοχών τα 371,88 ευρώ, 395.359 είναι οι συντάξεις λόγω θανάτου (συντάξεις χηρείας) με 333,62 ευρώ μέσες αποδοχές,143.615 είναι οι αναπηρικές συντάξεις με μέσο όρο 386,48 ευρώ, ενώ 5.632 είναι λοιπές συντάξεις με μέσες αποδοχές 190,27 ευρώ.

Πηγή: topontiki.gr

Σε 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες θα προχωρήσει η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ αφότου κατατεθεί στη Βουλή το νομοσχέδιο για την πώληση λιγνιτικών μονάδων και ορυχείων στη Φλώρινα και τη Μεγαλόπολη.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στέλεχος της ΓΕΝΟΠ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να μείνουν μονάδες εκτός συστήματος και να προκληθούν μικροδιακοπές “αν η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις είναι μεγάλη και δεν υπάρχει προσωπικό σε κάποιες μονάδες”. Επισήμανε ωστόσο ότι δεν υπάρχει κίνδυνος για μπλακάουτ.

Την τελευταία φορά που η ΓΕΝΟΠ είχε ξεσηκωθεί ήταν το καλοκαίρι του 2014 με αφορμή τις ρυθμίσεις για τη “μικρή ΔΕΗ”. Μάλιστα, η τότε κυβέρνηση είχε προχωρήσει σε πολιτική επιστράτευση των εργαζομένων στην επιχείρηση.

Εξαιρετικά αρνητική εντύπωση έχει προκαλέσει δήλωση κυβερνητικού στελέχους, που δεν κατονομάζεται, ότι “ελέγχονται” πλήρως οι συνδικαλιστές και κατά συνέπεια οι κινητοποιήσεις θα είναι υποτονικές και οι αντιδράσεις δεν αναμένεται να είναι μεγάλες.

Το κρίσιμο ζήτημα που προκύπτει είναι αν θα διαψευστεί ή όχι η κυβέρνηση και αν η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ δεν θα περιοριστεί σε “ντουφεκιές στον αέρα”, ίσα για τη διάσωση του συνδικαλιστικού κύρους των στελεχών της. Σε μια περίοδο κατά την οποία απαιτείται η μέγιστη αποφασιστικότητα στην προώθηση ενωτικών και αποτελεσματικών αγώνων, και στη συγκρότηση ενός παλλαϊκού κινήματος για την υπεράσπιση του δημόσιου πλούτου και των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Πηγή: iskra.gr

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε σήμερα, Δευτέρα 10 Απριλίου, η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (EUROSTAT), το ανά ώρα κόστος της εργασίας (μισθολογικό και μη μισθολογικό) ανήλθε στην Ελλάδα το 2017 στα 14,5 ευρώ, ενώ στην ευρωζώνη έφτασε (κατά μέσο όρο) στα 30,3 ευρώ.

Η αντίστοιχη τιμή στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν στα 26,8 ευρώ, με το μικρότερο εργατικό κόστος να καταγράφουν η Βουλγαρία (με 4,9 ευρώ), η Ρουμανία (6,3 ευρώ), η Λιθουανία (8 ευρώ), η Λετονία (8,1 ευρώ) και η Ουγγαρία (9,1 ευρώ).

Αντίθετα, το μεγαλύτερο ανά ώρα κόστος εργασίας στην Ε.Ε. εμφάνισαν για το 2017 η Δανία με 42,5 ευρώ, το Βέλγιο με 39,6 ευρώ, το Λουξεμβούργο με 37,6 ευρώ, η Σουηδία με 36,6 ευρώ και η Γαλλία με 36 ευρώ.

Στην Ελλάδα, το μεγαλύτερο ωριαίο κόστος εργασίας ήταν στον βιομηχανικό τομέα με 15,3 ευρώ. Στον τομέα των υπηρεσιών ήταν στα 14,3 ευρώ, ενώ στον τομέα των κατασκευών ήταν στα 10,2 ευρώ.

Σημειώνεται ότι οι εκτιμήσεις της Eurostat προέρχονται από επιχειρήσεις που απασχολούσαν κατ’ ελάχιστον 10 εργαζόμενους, ενώ δεν λαμβάνονται υπόψη οι εργαζόμενοι στη Δημόσια Διοίκηση.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η κατάσταση ήταν τελείως διαφορετική στην Ελλάδα, στα χρόνια προ της κρίσεως.

Πιο συγκεκριμένα, το 2008 το ωριαίο κόστος της εργασίας στην Ελλάδα ήταν στα 16,8 ευρώ, τη στιγμή που στην ευρωζώνη ήταν στα 25,1 ευρώ.

Πηγή: iskra.gr

Ο Μάρτιος του 2018 σχεδόν σε όλη την Ευρώπη ήταν πιο ψυχρός σε σχέση με τον μέσο όρο του Μαρτίου στο παρελθόν (1981-2010). Μόνο στο ακραίο νοτιοανατολικό τμήμα, όπου βρίσκεται η Ελλάδα, o περασμένος μήνας ήταν πιο θερμός από τον μέσο όρο.

Κάτι ανάλογο είχε συμβεί και τον φετινό Φεβρουάριο, όταν τόσο στις αρκτικές περιοχές, όσο και στη χώρα μας, η θερμοκρασία ήταν πιο υψηλή από τον μέσο όρο.

Τα σχετικά στοιχεία, σύμφωνα με την μετεωρολογική υπηρεσία meteo του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, δημοσίευσε η υπηρεσία για την κλιματική αλλαγή του προγράμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης «Κοπέρνικος». Συνολικά στην Ευρώπη ο φετινός Μάρτιος ήταν ο δεύτερος πιο ψυχρός από το 2000, ενώ ο πιο κρύος Μάρτιος ήταν του 2013 μεταδίδει το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό ιδιαίτερα βροχερός ήταν ο φετινός Μάρτιος στην Ισπανία, σε περιοχές της Γαλλίας και της Ιταλίας, καθώς και στο μεγαλύτερο τμήμα των Βαλκανίων, με βροχές κατά 200% έως 300% μεγαλύτερες του μέσου όρου.

Σύμφωνα με την κλιματική υπηρεσία του «Κοπέρνικου», η παγκόσμια θερμοκρασία τον Μάρτιο του 2018 ήταν πολύ πάνω από τον ιστορικό μέσο όρο γι' αυτόν τον μήνα, ακολουθώντας την τάση ανόδου της θερμοκρασίας με μέσο ρυθμό περίπου 0,18 βαθμών Κελσίου ανά δεκαετία μεταξύ 1979-2018.

Ο φετινός Μάρτιος ήταν διεθνώς τουλάχιστον 0,4 βαθμούς πιο ζεστός από τη μέση θερμοκρασία του μηνός Μαρτίου κατά την περίοδο 1981-2010. Ήταν ο τρίτος πιο θερμός Μάρτιος που έχει καταγραφεί έως σήμερα, περίπου 0,3 βαθμούς λιγότερο ζεστός από τον Μάρτιο του 2016, που κατέχει το ρεκόρ.

Πηγή: newsbeast.gr

– του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Θυμίζουν αμετανόητους ναζί αξιωματικούς. Δολοφόνους των Ες – Ες που μέχρι την τελευταία στιγμή σκότωναν στον όνομα του Ράιχ. Αμετανόητους Χιτλερικούς που υποστήριζαν μέχρι τέλους το ολοκαύτωμα και τα κρεματόρια εξόντωσης των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ο λόγος για ορισμένους Ισραηλινούς αξιωματούχους. Στελέχη που φαίνεται ότι δεν διδάχθηκαν τίποτα, από τη φρίκη που γνώρισαν οι πρόγονοι τους. Σήμερα ως πολιτικοί εκπρόσωποι ενός ιμπεριαλιστικού κράτους οι ίδιοι, άλλοτε …«λησμονούν» και άλλοτε χρησιμοποιούν την ιστορία κατά το δοκούν. 

Ο Ισραηλινός στρατός εδώ και μέρες επιτίθεται και δολοφονεί αμάχους Παλαιστινίους. Όμως το έγκλημα από μόνο του δεν αρκεί. Επιβραβεύεται από τους ανώτερους αξιωματικούς και μάλιστα με όσο το δυνατόν πιο προκλητικές δηλώσεις. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, ανώτεροι αξιωματούχοι της χώρας μοιράζουν αφειδώς παράσημα.  

Σήμερα ο ισραηλινός στρατός επιβεβαίωσε  την αυθεντικότητα του βίντεο που δείχνει έναν ισραηλινό στρατιώτη, ελεύθερο σκποτευτή, να πυροβολεί από απόσταση έναν Παλαιστίνιο στα σύνορα με τη λωρίδα της Γάζας υποστηρίζοντας πως είχε τραβηχτεί τον περασμένο Δεκέμβριο. «Αφού επιχειρήθηκε να διαλυθούν οι ταραχοποιοί (…) μια σφαίρα εβλήθη προς την κατεύθυνση ενός από τους Παλαιστίνιους που ήταν ύποπτος ως αρχηγός των ταραχοποιών. Επλήγη στη γάμπα», ισχυρίστηκε ο στρατός σε ανακοίνωση που εξέδωσε. 

Το βίντεο που αποτυπώνει τη κτηνωδία, για τον ισραηλινό υπουργός Άμυνας Αβίγκντορ Λίμπερμαν, αποτελεί ύψιστο δείγμα καθήκοντος. Ο υπουργός προκαλώντας, υποστήριξε πως ο εν λόγω ισραηλινός στρατιώτης αξίζει παράσημο!

Ο Λίμπερμαν, μιλώντας σε δημοσιογράφους είπες πως: «Ο ελεύθερος σκοπευτής θα πρέπει να παρασημοφορηθεί και αυτός που τράβηξε το βίντεο να υποβαθμιστεί». Γιατί φυσικά δεν κατέστρεψε τα πειστήρια του τόσο …«καλοσχεδιασμένης» δολοφονίας

Οι Ναζί αποχωρώντας από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, έκαιγαν έγγραφα και …πτώματα. Σκότωναν όποιον μπορούσε να μιλήσει. Κατέστρεφαν τα ενοχοποιητικά στοιχεία, αλλά συνέχιζαν να «υμνούν» τα εγκλήματα τους. Ο υπουργός του Ισραήλ μπορεί να χαρακτηριστεί – τηρουμένων των αναλογιών – άξιος συνεχιστή τους… 

Υ.Γ: Πρόκειται για τον Ισραηλινό υπουργό Άμυνας με τον οποίο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ διατηρεί στενές επαφές με στόχο την περαιτέρω ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ.

Πηγή: imerodromos.gr

της Μαριάνθης Πελεβάνη

«Η ζωή μου είναι πιο σημαντική από τα όπλα σας» έγραφαν τα πανό στη μεγάλη συγκέντρωση της Νέας Υόρκης. «Το 2020 θα ψηφίσουμε», προειδοποίησε η μαθήτρια Λόρεν Τίλεϊ. «Η γενιά μας θέλει αλλαγή». Κάποιοι έκαναν λόγο για «ιστορικές κινητοποιήσεις». Ήταν ίσως οι μεγαλύτερες μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ. Εκδηλώσεις συμπαράστασης προς τους νεαρούς Αμερικανούς έγιναν σε όλον τον κόσμο, από τη Γερμανία και την Ισλανδία μέχρι το Χονγκ Κονγκ.

Υπάρχουν όμως ολοένα και περισσότερες ενδείξεις ότι οι σημερινοί νέοι, ηλικίας από 18 έως 29 ετών, είναι δυσαρεστημένοι και με άλλες θεμελιώδεις πτυχές του κυρίαρχου πολιτικού και οικονομικού συστήματος, ενώ αυξάνονται αυτοί που απορρίπτουν τον καπιταλισμό.

Νέοι Αμερικανοί κατηγορούν τον καπιταλισμό για την κρίση στη στέγαση, την υγειονομική περίθαλψη και την πτώση των μισθών. Στην Αμερική το να σε πουν «σοσιαλιστή» ισοδυναμούσε με κατηγορία. Σήμερα, εκατομμύρια Αμερικανοί -ιδίως νέοι- αυτοπροσδιορίζονται «σοσιαλιστές», «προοδευτικοί» ή και τα δύο.

Έτσι, από τη μία αναπτύσσεται ένα μαζικό ρατσιστικό, ξενοφοβικό, μισογυνικό, ισλαμοφοβικό, αντισημιτικό, ακροδεξιό κίνημα και από την άλλη δυναμώνουν προοδευτικά κοινωνικά κινήματα που δίνουν μάχες σε πλήθος μετώπων, ενώ αναφέρονται στο μαρξισμό, στο δημοκρατικό σοσιαλισμό και στην πάλη των τάξεων.

Μεταξύ αυτών και η DSA , μια μέχρι πρόσφατα «μικρή» αριστερή οργάνωση που ιδρύθηκε πριν από 35 χρόνια, η οποία στήριξε την υποψηφιότητα του Μπέρνι Σάντερς και πενταπλασίασε την οργανωμένη βάση της τους τελευταίους 25 μήνες, η τεράστια πλειοψηφία της οποίας είναι κάτω των 30 ετών. Μάλιστα, στο συνέδριό της που έγινε στο Σικάγο τον περασμένο Αύγουστο, σημειώθηκε μια θεαματική μετατόπισή της προς τα αριστερά, γεγονός που αντικατοπτρίζει την έντονη ριζοσπαστικοποίηση της αμερικανικής νεολαίας.

Όπως υπογραμμίζει ο γνωστός Αμερικανός αρθρογράφος και σημαίνον στέλεχος της Αριστεράς, Χάρολντ Μέγερσον στον Guardian, δεν ήταν ο Σάντερς που έστρεψε τους νέους της Αμερικής στο σοσιαλισμό. Τους βρήκε ήδη εκεί μέσα από το κίνημα Occupy Wall Street, από τη μεταμαρξιστική βίβλο «Το Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα», του Τομά Πικετί, από το παναμερικανικό κίνημα «Fight for 15$», για αύξηση του κατώτερου μεροκάματου στις αλυσίδες ταχυφαγάδικων, σούπερ μάρκετ κ.λπ. Τους βρήκε απογοητευμένους με τον καπιταλισμό, την εισοδηματική ανισότητα και την εταιρική σύλληψη της αμερικανικής κυβέρνησης.

«Βρισκόμαστε σε μια νέα περίοδο. Το κίνημα Occupy ήτανε μια έκπληξη. Συνειδητοποιήσαμε ότι κάτι διαφορετικό συνέβαινε εδώ. Η νεότερη γενιά της Αμερικής δεν πρόκειται να είναι μια ακόμη υπάκουη γενιά που περιμένει το μικρό της κομμάτι από το αμερικανικό όνειρο, εξάλλου αυτό το μικρό κομμάτι του αμερικανικού ονείρου δεν θα έρθει σε αυτούς. εξαιτίας της κρίσης του καπιταλισμού» υποστηρίζει η Κσαμά Σαουάντ της «Σοσιαλιστικής Εναλλακτικής», η οποία πήρε ένα εντυπωσιακό ποσοστό στις τελευταίες εκλογές στο Σιάτλ.

Απόρριψη του καπιταλισμού

Οι διαπιστώσεις αυτές μάλλον «ανησύχησαν» και το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, το οποίο πραγματοποίησε σχετική έρευνα. Ένας κοινωνιολόγος και ένας οικονομολόγος έθεσαν ερωτήματα στους νέους, με σκοπό να κατανοήσουν τον τρόπο με τον οποίο βιώνουν το σημερινό οικονομικό σύστημα και να δουν πώς θα μπορούσαν οι νέοι να το επανασχεδιάσουν αν μπορούσαν. Η απάντηση, σύμφωνα με τους ερευνητές, θα πρέπει να κάνει την κατεστημένη τάξη να επανεξετάσει σοβαρά την οικονομική πολιτική της.

Η έρευνα διαπίστωσε ότι το 51% των Αμερικανών νέων ηλικίας 18 έως 29 ετών δεν υποστηρίζουν πλέον τον καπιταλισμό. Μόνο το 42% δήλωσαν ότι το «αποδέχονται», ενώ μόνο το 19% ήταν διατεθειμένοι να αποκαλούνται «καπιταλιστές».

Παρόλο που η αλήθεια είναι ότι οι νέοι κάθε γενιάς τείνουν να αμφισβητούν τα κατεστημένα οικονομικά και πολιτικά συστήματα ενώ τείνουν να «συμμορφώνονται» καθώς μεγαλώνουν, οι δημοσκοπήσεις για το θέμα αυτό δείχνουν ότι η σημερινή αμφισβήτηση είναι ένα νέο φαινόμενο για την αμερικανική νεολαία.

Και; Προτιμούν άραγε τον σοσιαλισμό; Είναι ασαφές. Η δημοσκόπηση του Χάρβαρντ έδειξε ότι μόνο το 33% οραματίζεται το σοσιαλισμό.

Μια άλλη έρευνα που είχε παραγγείλει το ακροδεξιό, Ίδρυμα για τη Μνήμη Θυμάτων του Κομμουνισμού και πραγματοποίησε η διεθνής εταιρεία δημοσκοπήσεων YouGov στο διάστημα Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2017 διαπίστωσε ότι το 51% των ατόμων ηλικίας από 21 έως 29 ετών στις ΗΠΑ, δηλώνει ότι θα προτιμούσε να ζει σε μια σοσιαλιστική χώρα και όχι σε μια καπιταλιστική.

Το 56% όσων συμμετείχαν στη δημοσκόπηση δήλωσαν ότι δεν θεωρούν προσβλητικό να τους αποκαλέσει κάποιος κομμουνιστές ενώ το 53% ανέφερε ότι το σημερινό οικονομικό σύστημα στις ΗΠΑ στρέφεται ενάντια στα συμφέροντά τους.

Όπως και να είναι, το μερίδιο του συνολικού πληθυσμού που αμφισβητεί τις βασικές αρχές του καπιταλισμού είναι το υψηλότερο εδώ και τουλάχιστον 80 χρόνια δημοσκοπήσεων επί του θέματος.

Βεβαίως, οι ερωτήσεις ποικίλουν σημαντικά από δημοσκόπηση σε δημοσκόπηση και τα μεγέθη των δειγμάτων δεν είναι πάντοτε αρκετά μεγάλα ώστε να αντλούν σταθερά συμπεράσματα.

Ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι σημερινοί νέοι αποτελούν μέρος μιας πρωτοπορίας των Αμερικανών που χάνουν την πίστη στον καπιταλισμό και είναι έτοιμοι να αγκαλιάσουν κάτι νέο.

Αλλά τι θέλουν;

Όμως, αν οι νέοι απορρίπτουν όλο και περισσότερο τον καπιταλισμό, αλλά αμφιβάλλουν για τον σοσιαλισμό, τι θέλουν; Για να απαντηθεί αυτό ίσως πρέπει να διερευνηθεί τι τους θυμώνει τόσο με τον καπιταλισμό που τον απορρίπτουν.

Η μελέτη του Χάρβαρντ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πολλοί από αυτούς τους νέους αισθάνονται ότι «ο καπιταλισμός είναι άδικος και περιθωριοποιεί τους ανθρώπους παρά τη σκληρή δουλειά τους» και ότι δημιουργεί τεράστιες ανισότητες μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών στην αμερικανική κοινωνία. Η πλειοψηφία των νέων δήλωσε ότι στην κοινωνία προοδεύουν αυτοί που «γεννήθηκαν σε πλούσιες οικογένειες».

Αυτές οι απόψεις για την ανισότητα που είναι εγγενής στον καπιταλισμό δεν φαίνεται παράλληλα να προωθούν και να υποστηρίζουν ένα συγκεκριμένο εναλλακτικό σύστημα, όπως ο σοσιαλισμός που θα μπορούσε να διορθώσει το πρόβλημα. Όμως ελκύονται από ιδέες όπως «επιχειρήσεις που ανήκουν σε εργαζόμενους», «μια οικονομία που ανήκει σε εργαζόμενους», κ.λπ.

Αυτό που είδαν οι Αμερικανοί στις 24 Μαρτίου ήταν μια ενεργητική, δυναμική και ισχυρή νέα πολιτική δύναμη στην Αμερική. Αυτή τη στιγμή έχει επικεντρωθεί στα όπλα. Αλλά αυτή η δύναμη μπορεί να στρέψει την προσοχή της στη δομή των επιχειρήσεων και στο οικονομικό σύστημα που γεννά όλο και αυξανόμενα επίπεδα ανισότητας.

Πηγή: TVXS

Η παγκόσμια ναυτιλιακή κρίση «κρύβει» αλλαγές στο ναυτιλιακό χάρτη με τη Κίνα να παίρνει πρωταγωνιστικό ρόλο ενώ μπαίνουν και νέοι «παίκτες» στο χώρο.

Τα παραπάνω αποτυπώνονται σε στοιχεία του ναυλομεσιτικού οίκου Golden Destiny για τις αγορές από δεύτερο χέρι και τις νέες παραγγελίες του περασμένου Φεβρουάριου.

Συγκεκριμένα, στην αγορά από «δεύτερο χέρι» οι επενδυτικές κινήσεις των Ελλήνων ανήλθαν σε ποσό 205 εκατομ. $ και αφορούσαν στην αγορά 17 πλοίων, από τα οποία τα 10 bulk carriers, δύο δεξαμενόπλοια, ένα υγραεριοφόρο και 4 διάφορα άλλα.

Αυτός ο αριθμός πλοίων, που πέρασαν σε ελληνικά χέρια αναλογεί μόλις στο 12% της παγκόσμιας δραστηριότητας των αγοραπωλησιών 141 πλοίων ενώ και οι Κινέζοι κάλυψαν μόλις το 11%.

Σε άλλες περιόδους Έλληνες και Κινέζοι κάλυπταν σχεδόν το 50% της παγκόσμιας δραστηριότητας αλλά τον περασμένο μήνα περιορίστηκαν συνολικά στο 23%, όπως και τον Ιανουάριο.

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι το 77% των πλοίων, που άλλαξαν χέρια τον Φεβρουάριο, πέρασε σε εφοπλιστές άλλων κρατών, οι οποίοι δείχνουν ότι αξιοποιώντας τις υπάρχουσες χαμηλές αξίες πλοίων ισχυροποιούν τη θέση τους στην παγκόσμια αγορά.

Στις νέες κατασκευές η Κίνα, διαθέτοντας μεγάλες δυνατότητες χρηματοδοτήσεων, έχει αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο τόσο σε ότι αφορά τις ναυτιλιακές εταιρείες όσο και στα ναυπηγεία, τα οποία κυριαρχούν σε επίπεδο νέων παραγγελιών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τον περασμένο μήνα τοποθετήθηκαν σε παγκόσμιο επίπεδο 84 νέες παραγγελίες πλοίων από τις οποίες πάνω από το 60% κατευθύνθηκε σε ναυπηγεία της Κίνας. Αξιοσημείωτο, δε, είναι ότι Κινέζοι εφοπλιστές τοποθέτησαν παραγγελίες για 21 πλοία, που αντιστοιχούν στο 25% του συνόλου.

Από ελληνικής πλευράς τοποθετήθηκαν παραγγελίες για 12 πλοία, που αντιστοιχούν στο 14,28% του συνόλου. Το συνολικό ύψος της επένδυσης ανήλθε σε 611 εκατομ. $ και από πλευράς κατηγορίας πλοίων τα 8 ήταν δεξαμενόπλοια, τρία υγραεριοφόρα και ένα bulk carrier.

Πηγή: pireas2day.gr

Η εντυπωσιακή αύξηση της ζήτησης του φυσικού αερίου την περασμένη χρονιά κατά 21,06% οδήγησε σε σημαντική αύξηση των πωλήσεων και της κερδοφορίας του ΔΕΣΦΑ, της δημόσιας εταιρίας φυσικού αερίου.

Συγκεκριμένα, με βάση τα αποτελέσματα που έχουν τεθεί σε γνώση και των συμμετεχόντων στον διαγωνισμό για την πώληση του 66% του ΔΕΣΦΑ, οι πωλήσεις αυξήθηκαν κατά 54,59%, από τα 156,4 στα 241,8 εκατ. ευρώ.

Τα λειτουργικά κέρδη EBITDA αυξήθηκαν κατά 70,19% από τα 104,2 στα 177,4 εκατ. ευρώ, τα κέρδη προ φόρων κατά 152% από τα 49,7 στα 125,9 εκατ. ευρώ, και τα κέρδη μετά από φόρους κατά 149,47% από τα 34,3 εκατ. στα 85,6 εκατ. ευρώ.

Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις, τα ταμειακά διαθέσιμα και ισοδύναμα της εταιρείας στις 31 Δεκεμβρίου του 2017 ήταν 227,77 εκατ. ευρώ.

Να σημειωθεί ότι μεγάλο μέρος της αύξησης προήλθε από την αυξημένη κατανάλωση αερίου λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών πέρυσι, που οδήγησε σε αύξηση της ζήτησης τόσο από τους ηλεκτροπαραγωγούς (18,6%) όσο και από τους απλούς καταναλωτές στο δίκτυο (10,5%). Η πιο μεγάλη αύξηση ωστόσο προήλθε από τη βιομηχανία (64,9%) και είναι διατηρήσιμη αφού δεν επηρεάζεται από τις καιρικές συνθήκες.

Η εκρηκτική αύξηση της κερδοφορίας του ΔΕΣΦΑ καθιστά ακόμη πιο εγκληματική ενέργεια την πώληση των 2/3 των μετοχών της σε ιδιώτες. Πρόκειται για ένα έγκλημα εθνικού χαρακτήρα, καθώς αφορά στο ξεπούλημα μιας εταιρίας δυναμικά αναπτυσσόμενης. Ένα ξεπούλημα που εντάσσεται στη συνολικότερο προσανατολισμό της υπονόμευσης της προοπτικής μιας ανεξάρτητης από ντόπια και ξένα επιχειρηματικά συμφέροντα και υπό κοινωνικό έλεγχο, εθνικής ενεργειακής πολιτικής.

Πηγή: iskra.gr