Σύμφωνα με ρεπορτάζ που δημοσιεύει ο Ελεύθερος Τύπος, η κυβέρνηση κρύβει εδώ και ένα χρόνο, εισήγηση-βόμβα για κατάργηση της κράτησης 3% έως 14% στις συντάξεις μέσω της Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ) που κρίθηκε αντισυνταγματική, αλλά και για θέσπιση νέας εισφοράς από το πρώτο ευρώ σύνταξης.

Οι υπηρεσίες, λοιπόν, με έγγραφό τους που κοινοποίησαν στον αναπληρωτή υπουργό Γιώργο Χουλιαράκη είπαν ότι η απόφαση θα πρέπει να εφαρμοστεί πάραυτα, και μάλιστα, δηλαδή από Φεβρουάριο του 2017, θα έπρεπε να διακοπεί η μείωση 3% έως 14% στις συντάξεις άνω των 1.400 ευρώ. Το κόστος από τη μη είσπραξη αυτών των περικοπών ανέρχεται σε περίπου 203 εκατ. ευρώ μόνο για τις συντάξεις Δημοσίου. Για το σύνολο των Ταμείων ξεπερνά τα 650 εκατ. ευρώ. Το υπουργείο και γενικά όλη η κυβέρνηση γνώριζαν ότι παρανομούν και ότι θα έπρεπε να επιστρέψουν λεφτά από τη διακοπή της ΕΑΣ. Ομως, το έκρυβαν και, παριστάνοντας τους… ανήξερους, συνέχισαν να επιβάλλουν μια παράνομη μείωση στις συντάξεις! Η αύξηση σύνταξης, που θα είχαν οι συνταξιούχοι αν η κυβέρνηση εφάρμοζε την απόφαση, κυμαίνεται από 45 έως και 447 ευρώ μηνιαίως.

Στο έγγραφο, που έχει η ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών, αλλά έμεινε κρυφό… μέχρι σήμερα, αναφέρεται μάλιστα ως εναλλακτική πρόταση η πλήρης κατάργηση των προσωπικών διαφορών στις συντάξεις και η επιχορήγηση του ΑΚΑΓΕ με τα ποσά των προσωπικών διαφορών! Αυτό γιατί, από το 2019 με τον επανυπολογισμό παλαιών συντάξεων και τις μειώσεις που θα επιφέρει ο νόμος 4387/2017 με όριο το 18%, θα μειωθούν σημαντικά τα έσοδα του ΑΚΑΓΕ, διότι η ΕΑΣ θα επιβάλλεται σε πολύ μικρότερο πλήθος συνταξιούχων που θα έχουν από 1.400 ευρώ και άνω και ως εκ τούτου τα έσοδα θα είναι πολύ μειωμένα, με συνέπεια να μην μπορεί να χρηματοδοτηθούν επαρκώς τα Ταμεία για την πληρωμή συντάξεων! Ο ΕΦΚΑ πήρε 395 εκατ. ευρώ φέτος από τον ΑΚΑΓΕ όταν το συνολικό «κομπόδεμα» του εν λόγω λογαριασμού είναι 670 εκατ. ευρώ. Ομως, για το 2019 τα έσοδα του ΑΚΑΓΕ, ακριβώς λόγω της μείωσης συντάξεων και της μικρότερης είσπραξης της ΕΑΣ από συντάξεις που θα υπερβαίνουν τα 1.400 ευρώ, υπολογίστηκαν από το υπουργείο Εργασίας στο μισό, δηλαδή σε περίπου 300 εκατ. ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι ο ΕΦΚΑ για το 2019, αν χρειαστεί να πάρει λεφτά, θα τα πάρει όλα από τον ΑΚΑΓΕ, θα τον αφήσει με μηδενικό υπόλοιπο και ενδεχομένως να μη φτάνουν ούτε τα 300 εκατ. ευρώ για να καλύψει τις αστοχίες του.

Σημειώνεται ότι ο ΕΦΚΑ μένει ακέφαλος εδώ και ένα μήνα. Μόλις προχθές, μάλιστα, προέβη στην 5η κατά σειράν τροποποίηση προϋπολογισμού για το 2018 κόβοντας 3,5 εκατ. ευρώ από επιδόματα ασθένειας, 1,67 εκατ. ευρώ από επιδόματα εργατικού ατυχήματος και 2,2 εκατ. ευρώ από επιδόματα μητρότητας.

Τα νέα ποσά για αυτά τα επιδόματα που θα δοθούν από εδώ και πέρα για όλο το έτος είναι 61,5 εκατ. ευρώ για ασθένεια (από 65 εκατ. που είχαν προβλεφθεί αρχικά), 12,3 εκατ. ευρώ για εργατικά ατυχήματα (από 14 εκατ. ευρώ αρχική πρόβλεψη 2018) και 62,8 εκατ. ευρώ για επιδόματα μητρότητας (ενώ αρχικά είχαν προβλεφθεί 65 εκατ. ευρώ). Αν σε όλα αυτά προστεθεί και η μείωση εσόδων, άρα και της χρηματοδότησης από τον ΑΚΑΓΕ, τότε είναι θέμα χρόνου να φτάσει σε στάση πληρωμών για αρκετές παροχές, με στόχο να πληρώνει συντάξεις και τίποτε άλλο. Τα αναδρομικά από την κατάργηση της ΕΑΣ είναι βέβαιο ότι θα τα πάρουν οι συνταξιούχοι. Οσοι δεν έχουν κάνει αιτήσεις θα πρέπει από αύριο να τις υποβάλουν και να ζητήσουν από τα Ταμεία τους το εξής: «Σε εφαρμογή της απόφασης 244/2017 του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ζητώ να διακοπεί η κράτηση ΕΑΣ από τη σύνταξή μου, διότι είναι αντισυνταγματική και η συνέχιση της παρακράτησης από την εν λόγω εισφορά μειώνει περαιτέρω κατά παράβαση του Συντάγματος το μηνιαίο μου εισόδημα».

Πηγή: Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής

Οι άνδρες έως 50 ετών που καπνίζουν, είναι πιθανότερο να πάθουν εγκεφαλικό και όσα περισσότερα τσιγάρα κάνουν, τόσο αυξάνει ο κίνδυνος, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη.

Όλο και περισσότεροι νέοι ενήλικοι παθαίνουν ισχαιμικό εγκεφαλικό και το κάπνισμα είναι μια αιτία γι' αυτό. Προηγούμενη μελέτη είχε δείξει ότι όσο περισσότερο καπνίζει μια νέα γυναίκα, τόσο περισσότερο κινδυνεύει με εγκεφαλικό. Η νέα έρευνα δείχνει ότι το ίδιο συμβαίνει και με τους άνδρες.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Τζανίνα Μαρκιντάν της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ στη Βαλτιμόρη, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Stroke (Εγκεφαλικό) της American Heart Association, μελέτησαν 615 άνδρες ηλικίας 15 έως 49 ετών που είχαν πάθει εγκεφαλικό μέσα την προηγούμενη τριετία, καθώς και 530 υγιείς συνομηλίκους για λόγους σύγκρισης.

Όπως γράφει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, διαπιστώθηκε ότι οι καπνιστές ήταν κατά μέσο όρο 88% πιθανότερο να πάθουν εγκεφαλικό σε σχέση με τους μη καπνιστές. Όσοι κάπνιζαν έως δέκα τσιγάρα τη μέρα, ήταν 46% πιθανότερο να πάθουν εγκεφαλικό σε σχέση με όσους δεν κάπνιζαν καθόλου. Αλλά όσοι κάπνιζαν πάνω από δύο πακέτα τη μέρα, είχαν σχεδόν πενταπλάσια πιθανότητα για εγκεφαλικό σε σχέση με τους μη καπνιστές.

«Το μήνυμα από τη μελέτη είναι ότι "όσο πιο πολύ καπνίζεις, τόσο πιο συχνά παθαίνεις εγκεφαλικό". Ο στόχος πρέπει να είναι να κόψει κανείς το κάπνισμα τελείως, αλλά έστω και μια μείωση του αριθμού των τσιγάρων μπορεί να βοηθήσει για να μειωθεί ο κίνδυνος» δήλωσε η Μαρκιντάν.

Πηγή: newsbeast.gr

του Μηνά Τσαμόπουλου

Στην πιο κρίσιμη φάση της περνάει σήμερα η υπόθεση με τη συμφωνία της εξαγοράς της Hellenic Seaways από την Attica Group μέσω μεταβίβασης των μετοχών από τις Μινωϊκές Γραμμές.

Πιο συγκεκριμένα συνεδριάζει η Ολομέλεια της Επιτροπής Ανταγωνισμού.

Έχει ήδη γίνει η εισήγηση προς την Επιτροπή στις αρχές Απριλίου, σύμφωνα με την οποία  η πραγματοποίηση της υπό κρίση συγκέντρωσης, δύναται να περιορίσει σημαντικά τη λειτουργία του ανταγωνισμού, ιδίως με τη δημιουργία ή ενίσχυση δεσπόζουσας θέσης, στις σχετικές αγορές παροχής υπηρεσιών θαλάσσιας μεταφοράς επιβατών, ΙΧ οχημάτων και φορτηγών, τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε ζεύγη λιμένων (οριοθέτηση σχετικής αγοράς με τη μέθοδο «Προσέλευση & Προορισμός»).

Κύκλοι από τςι εμπλεκόμενες εταιρείες επισημαίνουν: «Τους τελευταίους μήνες ασχολούμαστε με τη...χαρτούρα. Μαζέψαμε πολλά έγγραφα που ζήτησε η Επιτροπή   και πλέον θα περιμένουμε να δούμε την απόφαση. Δεν μπορούμε να κάνουμε καμία πρόβλεψη. Εάν η Επιτροπή εγκρίνει την εξαγορά βάζοντας όμως όρους που την καθιστούν μη συμφέρουσα για τα συμβαλλόμενα μέρη τότε θα γίνουν ή, για να ακριβολογούμε, ενδέχεται να γίνουν ενστάσεις. Και μιλάμε για μέτρα, όπως για παράδειγμα, πάγωμα τιμών ή να αποδρομοληγηθούν πλοία από συγκεκριμένες γραμμές κα.» και προσέθεσαν:

«Αν υπάρχουν ασύμφοροι όροι και τους δεχθείς τότε θα πρέπει να τους τηρήσεις, αλλιώς προβλέπονται πρόστιμα. Προς το παρόν, κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει. Μπορεί η απόφαση να λέει ναι, ή ναι με προϋποθέσεις ή όχι. Όλα είναι ανοικτά. Συνήθως η απόφαση βγαίνει 30-40 ημέρες μετά την συνεδρίαση της Ολομέλειας».

ΠΗΓΗ: newmoney.gr

Στη Γερμανία και γενικότερα στην Ευρώπη, οι νεότερες γενιές αδιαφορούν για την ιστορία του φασισμού. Αυτός είναι και ο τρόπος που ευδοκιμεί η άκρα δεξιά.

Στο Aistersheim, ένα χωριό στη βορειοδυτική Αυστρία, ένα υποβλητικό κίτρινο κάστρο στέκεται πάνω από μια παγωμένη λίμνη, σκηνικό που θυμίζει παραμύθι. Μοιάζει σαν να περιμένει βασιλικούς επισκέπτες. Αλλά η πινακίδα στην είσοδο αναφέρει: «Κογκρέσο των Υπερασπιστών της Ευρώπης». Λίγοι είχαν τη δυνατότητα να παραστούν στη σύναξη ακροδεξιών οργανώσεων κυρίως από τη Γερμανία και την Αυστρία που έγινε στις 3 Μαρτίου.

Ανάμεσα στο ακροατήριο των 300 ατόμων, κατάφερε να παρεισφρήσει μια δημοσιογράφος του Guardian. Ο πρώτος ομιλητής είναι ο αντιδήμαρχος του Γκρατς, της δεύτερης σε πληθυσμό αυστριακής πόλης, Mario Eustacchio, από το συγκυβερνών - με το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα του καγκελάριου Σεμπάστιαν Κουρτς - ακροδεξιό εθνικιστικό Κόμμα των Ελευθέρων στην Αυστρία. Η ομιλία του επικεντρώθηκε στα ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία θεωρεί «συνυπεύθυνα» για τις προσφυγικές ροές στην Ευρώπη.

Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα αποσπάσματα, στην ομιλία του, τονίζει πως «η απόρριψη και η αντικατάσταση των παλιών πατριωτικών αξιών μέσα από μία θρησκευτική λατρεία απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα, έχει οδηγήσει σε καταστροφικές καταστάσεις τις οποίες σήμερα ζούμε στην Ευρώπη».

Ακολούθως, μίλησε ο André Poggenburg, περιφερειακός επικεφαλής του ακροδεξιού, ευρωσκεπτικιστικού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (Alternative für Deutschland – AfD). Ζήτησε ένα Gerxit, την αποχώρηση της Γερμανίας από την Ευρωπαϊκή Ενωση, μια Ευρώπη «φρούριο» που θα συμμαχήσει με τη Ρωσία του Πούτιν - καθεστώς που θαυμάζεται σε αυτούς τους κύκλους. Μια ξανθιά γυναίκα που φορούσε σατέν φόρεμα τραγούδησε γερμανικά και ρωσικά πατριωτικά τραγούδια. Ένα άλλο μέλος του AfD πήρε το λόγο. Χρησιμοποιεί τη λέξη Mitteldeutschland (κεντρική Γερμανία) αντί της πρώην Ανατολικής Γερμανίας - σαν να υπάρχουν περισσότερα γερμανικά εδάφη πέρα ​​από τη γραμμή Oder-Neisse, η οποία σηματοδότησε τα σύνορα με την Πολωνία από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά από αυτόν, ένας εκδότης από την Αυστρία παραπονέθηκε για τη «λογοκρισία» της λέξης Neger (Νέγρος).

Ακολούθησαν ομιλίες από εκπροσώπους «εναλλακτικών μέσων ενημέρωσης», οι οποίοι εξηγούν ότι τα διεισδυτικά κοινωνικά δίκτυα βοηθούν να «επηρεάσουν την κοινή γνώμη», για παράδειγμα δημοσιεύοντας προσβολές στις σελίδες Facebook των ιδεολογικά αντίπαλων. Ενας νεαρός, εκλεγμένος πολιτικός από το νότιο Τυρόλο της Ιταλίας κάλεσε, έχοντας το χέρι στο στήθος, να προσαρτηθεί η περιοχή του από την Αυστρία.

Έξω από τη μεγάλη αίθουσα υπήρχαν πάγκοι που παρουσιάζανε διάφορες εκδόσεις, μεταξύ των οποίων και εκείνες της Les Identitaires, μιας ρατσιστικής γαλλικής ομάδας που καλεί για μια «λευκή Ευρώπη». Βιβλία όπως ο Αγών, η Εξέλιξη και η Συμπεριφορά ή ο Νέος Χίτλερ φιγουράρουν μέσα σε πλήθος τίτλων μίσους και ρατσισμού.

«Η οικογένειά μου έχει ναζιστικό παρελθόν»

Η Geraldine Schwarz η δημοσιογράφος που χρησιμοποιώντας ψευδώνυμο μπόρεσε να παρακολουθήσει τη σύναξη είναι Γερμανογαλλίδα, ζει στο Βερολίνο και είναι επίσης συγγραφέας του βιβλίου Les Amnesiques. Στο βιβλίο της προσέγγισε τον μεταπολεμικό μετασχηματισμό της Γερμανίας και τις προσπάθειές της να ασχοληθεί με το ναζιστικό παρελθόν της, μέσα από την ιστορία της δικής της οικογένειας. Είναι η εγγονή ενός Γερμανού μέλους του ναζιστικού κόμματος και ενός Γάλλου χωροφύλακα που υπηρετούσε υπό το καθεστώς του Vichy, το οποίο συνεργάστηκε με τους Ναζί. Όπως γράφει μετά τη σύναξη που αναγκάστηκε να παρακολουθήσει: «Ο Γερμανός παππούς μου δεν ήταν ιδεολόγος εθνικιστής ή εθνικοσοσιαλιστής - εντάχθηκε στο ναζιστικό κόμμα από οπορτουνισμό και για λόγους ευκολίας. Επωφελήθηκε από τις ναζιστικές πολιτικές για να αγοράσει μια εβραϊκή οικογενειακή επιχείρηση σε χαμηλή τιμή. Η γιαγιά μου δεν ήταν ναζίστρια, αλλά γοητεύτηκε από τον Φύρερ. Ανήκε σε αυτήν τη μάζα ανθρώπων που με τις παρωπίδες τους και μικρές πράξεις δειλίας, συνέβαλαν στη δημιουργία των συνθηκών για το Τρίτο Ράιχ και τα εγκλήματά του.

Μετά το 1945, το πιο δύσκολο έργο της Γερμανίας δεν ήταν η ίδρυση νέων θεσμών ή η δίωξη ναζί εγκληματιών - αλλά η «μεταμόρφωσή» τους, η αλλαγή της νοοτροπίας του πληθυσμού, του οποίου η ηθική στάση είχε αντιστραφεί από τον ναζισμό με τρόπους που καθιστούσαν το έγκλημα όχι μόνο νόμιμο αλλά και ηρωικό. Οι παππούδες μου δεν αναγνώρισαν ποτέ τις ευθύνες τους. Αλλά ο γιος τους, ο πατέρας μου, έγινε μέρος μιας γενιάς που έθεσε τους γονείς της προ των ευθυνών τους και ανάγκασαν τους Γερμανούς να αναρωτηθούν: τι έκανα; Τι θα μπορούσα να κάνω; Πώς ενεργώ τώρα;».

Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που είχε να αντιμετωπίσει η Γερμανία από τη δεκαετία του 1960 είναι να εμπνεύσει και να μεταδώσει στους πολίτες της μια ιστορική συνείδηση ​​με μια αίσθηση υποχρέωσης προς τη δημοκρατία, καθώς και μια κριτική στάση απέναντι στον λαϊκισμό και τον εξτρεμισμό τόσο από τα δεξιά, αλλά κι από τα αριστερά.

Στη Γαλλία, στην Ιταλία, την Αυστρία και την Ανατολική Ευρώπη, το ταμπού για τη συμμαχία με τους Ναζί ήταν πολύ ισχυρό και δυσκόλεψε την δημοκρατική «εκπαίδευση» των πολιτών και κυρίως τη συνειδητοποίηση της ευθύνης. Δεν είναι τυχαίο ότι πρόκειται για χώρες όπου έχουν επιστρέψει τα σχέδια του ακροδεξιού εξτρεμισμού.

Αντίθετα τώρα, η Γερμανία με τη σειρά της επηρεάζεται. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, το 12,6% των ψηφοφόρων ψήφισε το AfD, επιτρέποντας σε ένα ακροδεξιό κόμμα, με απόλυτη ρητορική μίσους και ρατσισμού να εξασφαλίσει μια ισχυρή θέση στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

«Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι ότι οι νεότερες γενιές στη Γερμανία και αλλού στην Ευρώπη δεν γνωρίζουν και αδιαφορούν για την ιστορία του φασισμού και, επομένως, κινδυνεύουν να γίνουν αδιάφορες για τις νέες απειλές. Αυτό είναι ακριβώς που επιχειρεί το AfD όταν λέει ότι θέλει μια «στροφή 180 μοιρών» από την παράδοση της εξιλέωσης για το ναζισμό και προτείνει να κλείσει το μνημείο του Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο και να αποκατασταθούν οι στρατιώτες της Wehrmacht. Είναι επίσης αυτό που το αυστριακό FPÖ έχει κατά νου όταν οι βουλευτές του αρνούνται να επικροτήσουν μια ομιλία που τιμά τη σφαγή του 1938, την αποκληθείσα «νύχτα των κρυστάλλων», το πρώτο μαζικό πογκρόμ εναντίον των Εβραίων στη Γερμανία.

Τα σημερινά ακροδεξιά κόμματα θέλουν να μειώσουν τα ναζιστικά εγκλήματα ως ένα πρώτο βήμα για την αναζωογόνηση ιδεών από την εποχή αυτή. Ιδεών όπως η ανάγκη μιας ιεραρχίας μεταξύ των ανθρώπων ανάλογα με τη φυλή ή τη θρησκεία τους, η αποδοχή βίας και μίσους, η αφοσίωση σε έναν ισχυρό ηγέτη. «Η αυτοσυγκράτηση είναι μια αδυναμία» ήταν το σύνθημα των SS.

Έντονη κριτική στην ακροδεξιά σύναξη είχε ασκηθεί παραμονές της πραγματοποίησης της από σειρά οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και από οργανώσεις της Κοινωνίας Πολιτών στην 'Ανω Αυστρία που συμμετείχαν το Σάββατο στη μεγάλη διαδήλωση μπροστά στο κτίριο της ακροδεξιάς σύναξης, καταγγέλλοντας πως η ξενοφοβία, ο ρατσισμός και ο αντισημιτισμός εξαπλώνονται πάλι στην Ευρώπη, και πως σήμερα βιώνει κανείς ότι αυτό γίνεται όχι μόνον σιωπηρά αποδεκτό, αλλά και κοινωνικά ανεκτό.

Αξιοσημείωτο θεωρείται το γεγονός πως πριν από δύο χρόνια, σε παρόμοια ακροδεξιά σύναξη από τους «Υπερασπιστές της Ευρώπης» στην πόλη Λιντς, πρωτεύουσα του ομόσπονδου κρατιδίου της ΄Ανω Αυστρίας, στους ομιλητές συγκαταλέγονταν και ο γενικός γραμματέας του Κόμματος των Ελευθέρων Χέρμπερτ Κικλ.

Ο Κικλ ήταν τότε συντονιστής του προεκλογικού αγώνα του υποψηφίου των Ελευθέρων στις προπέρσινες αυστριακές προεδρικές εκλογές, Νόρμπερτ Χόφερ, και σήμερα διατελεί υπουργός Εσωτερικών στην νέα αυστριακή κυβέρνηση συνασπισμού του Λαϊκού Κόμματος και του Κόμματος των Ελευθέρων.

Η ακροδεξιά, νεοναζί αφήγηση

«Η οικονομική κρίση στην Ευρώπη έχει μεταφραστεί σε μια πολιτική κρίση μεταξύ και εντός των κρατών μελών» υποστηρίζει ο Marc Botenga, Βέλγος, μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς (GUE), στο περιοδικό Catalyst. Και εξηγεί: «Εντός των κρατών μελών, δύο ρεύματα αναδύθηκαν από τη διαφορά μεταξύ του κατεστημένου και της πλειοψηφίας του πολιτών. Από τη μία πλευρά, ένα ρεύμα φόβου: η άνοδος των νεοσυντηρητικών και του ξενοφοβικού εθνικισμού. Η αυταρχική λιτότητα και η μισαλλοδοξία έχουν αποδειχτεί οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αρνούμενη να πάρει πίσω  τα προνόμια των πλουσίων, η λιτότητα ωθεί τους ανθρώπους να κατηγορούν εκείνους που τα βγάζουν πέρα δυσκολότερα. Χωρίς χρήματα για κοινωνική στέγαση, εκείνοι που βρίσκονται από κάτω πρέπει να πολεμήσουν μεταξύ τους. Χωρίς επενδύσεις στην παιδεία, οι άνθρωποι θα ανταγωνιστούν για τις λίγες διαθέσιμες θέσεις εργασίας. Ως εκ τούτου, οι οικονομικές ανισότητες εντός και μεταξύ των χωρών αύξησαν τις εντάσεις, διευκολύνοντας την άνοδο των εθνικών- συντηρητικών ή ακροδεξιών κομμάτων».

Στη Γαλλία, η άκρα δεξιά με το Front National έφτασε στο δεύτερο γύρο της προεδρικής εκλογής. Η Ιταλία, η Αυστρία και η Τσεχία δεν κομίζουν καλύτερη εικόνα. Η εκστρατεία εξόδου από το ευρώ στη Μεγάλη Βρετανία δεν κέρδισε ακριβώς ως μια αριστερή πλατφόρμα. Στα νεότερα κράτη μέλη οι δεξιοί συντηρητικοί επωφελούνται από τη δυσπιστία προς την Αριστερά.

«Οι οικονομικές αποκλίσεις, ο αυξανόμενος ανταγωνισμός και η εμμονή στην τυφλή λιτότητα έχουν δημιουργήσει κλιμακούμενες τριβές και μεταξύ των κρατών μελών» επισημαίνει ο Marc Botenga. «Αυτός ο τύπος ολοκλήρωσης καταλήγει να υπονομεύει τη συνοχή μεταξύ των λαών της Ευρώπης. Οι αυξανόμενες αποκλίσεις μεταξύ των κρατών μελών εξίσου τροφοδοτούν το δυναμικό του ρατσισμού. Ο χαρακτηρισμός των Ελλήνων ως τεμπέληδων που εκμεταλλεύονται τους σκληρά εργαζόμενους Γερμανούς από τη Bild είναι ένα συγκεκριμένο παράδειγμα. Οι αναπαραστάσεις της Μέρκελ ως Χίτλερ στη Νότια Ευρώπη  είναι ακόμα μια απόδειξη. Η εκμετάλλευση των Ρουμάνων οδηγών φορτηγών στην Ολλανδία ή των Πολωνών εργαζόμενων στις κατασκευές στο Βέλγιο θα μπορούσε να οδηγήσει σε παρόμοιες ξενοφοβικές εκστρατείες. Και τούτο δεν οδηγεί αναγκαστικά σε περισσότερη  αλληλεγγύη μεταξύ των νότιων χωρών. Οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Ιταλίας, για παράδειγμα, υποστήριξαν σε μεγάλο βαθμό τη γερμανική λιτότητα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, ενώ αργότερα διαπραγματεύονταν μια κάποια δημοσιονομική ευελιξία για τις δικές τους οικονομίες. Οι εντάσεις λόγω του οπορτουνισμού της γερμανικής κυβέρνησης που προσπαθεί να απορροφήσει τους πιο καλά καταρτισμένους πρόσφυγες και λόγω του συντηρητισμού της Ουγγρικής και πολωνικής κυβέρνησης, στρέφουν την Ανατολή ενάντια στη Δύση σε σχέση με το σχέδιο της ευρωπαϊκής διανομής για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες».

Ωστόσο, η ακροδεξιά αφήγηση του φόβου δεν είναι η μόνη που αναπτύχθηκε. Συγκροτήθηκε ένα δεύτερο κύμα που αρνιόταν τη νεοφιλελεύθερη αφήγηση. Μια δεκαετία πριν το φαινόμενο του Jeremy Corbyn που προκάλεσε το κατεστημένο θα ήταν αδιανόητο στη Μεγάλη Βρετανία. Στην Ισπανία ο δεκαετής δικομματισμός του κομματικού συστήματος κατέρρευσε υπό το βάρος των αριστερών Ποδέμος. Στη Γαλλία ο αριστερός προεδρικός υποψήφιος Jean-Luc Mélenchon έλαβε το 2017 έναν αριθμό ψήφων που συνιστά ρεκόρ, κερδίζοντας κάποιες ψήφους από την άκρα δεξιά, ενώ σχεδόν το 43% του γαλλικού εκλογικού σώματος ψήφισε στον αποφασιστικό γύρο των κοινοβουλευτικών εκλογών. Αναπτύσσεται ένα κύμα «από τους κάτω» που θυμούνται και γνωρίζουν πως η ελευθερία και η δημοκρατία στην Ευρώπη χτίζεται, αφού πριν χύθηκε πολύ αίμα.

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

Με ένα αμφίσημο μήνυμα από την Κριστίν Λαγκάρντ, με μια υπόγεια μάχη πολιτικών σκοπιμοτήτων στο Βερολίνο και με δύο καθαρούς στόχους από την ελληνική πλευρά ξεκινά σήμερα στην Ουάσιγκτον η τελική φάση της διαπραγμάτευσης για το χρέος και την έξοδο από το Μνημόνιο.

Το «τερέν» αυτή την φορά δεν είναι συγκρουσιακό – και πολύ περισσότερο, δεν εμπεριέχει οιωνούς ρήξης -, ωστόσο η «αποστολή» του Ευκλείδη Τσακαλώτου στην εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ δεν θα είναι εύκολη. Στόχος της Αθήνας είναι να ανοίξει τον δρόμο για τα δύο καθοριστικά ζητούμενα της μεταμνημονιακής περιόδου – την καθαρότερη δυνατή λύση στο θέμα του χρέους και τον δημοσιονομικό διάδρομο που θα επιτρέψει την, σταδιακή έστω, αναστροφή των πολιτικών λιτότητας και την εφαρμογή μέτρων οικονομικής και κοινωνικής ανάταξης.

Παρά τις θετικές δηλώσεις και τα δημόσια εύσημα όμως, η ελληνική κυβέρνηση καλείται – για μια ακόμη φορά – να υπερβεί τις πολιτικές παγίδες και τις αντικρουόμενες επιδιώξεις των δανειστών. Εδώ, ο κομβικός γρίφος είναι η τελική στάση του ΔΝΤ και το «μίγμα» του συμβιβασμού που θα επιδιώξει με την Γερμανία προκειμένου να παραμείνει στο πρόγραμμα.

Ευρώπη και ΔΝΤ… ξανά μαζί

Σύμφωνα με την Handelsblatt η σχέση Ταμείου και Ευρώπης έχει αποκατασταθεί, και «ευρωπαίοι διπλωμάτες δηλώνουν ότι θέλουν το ΔΝΤ να διατηρήσει την εμπλοκή του στις οικονομίες της ευρωζώνης, ενώ και το Ταμείο έχει ανταποκριθεί αναλόγως».

Ως εκ τούτου, το Ταμείο εμφανίζεται διατεθειμένο να παραμείνει στο ελληνικό πρόγραμμα και χρηματοδοτικά, δίνοντας το ποσό των 1,6 δις ευρώ. Σύμφωνα, δε, με την γερμανική εφημερίδα το Ταμείο επανεξέτασε τη στάση του μετά τον σχεδιασμό της Ευρώπης να εξελίξει τον ESM σε «ευρωπαϊκό ΔΝΤ». Αντίστοιχα, η αλλαγή στάσης της Ευρώπης κατέστη εμφανής από τις δηλώσεις του πρώην γερμανού ΥΠΟΙΚ Πέτερ Αλτμάιερ, ότι «ο ESM θα είναι πάντοτε το μικρό αδελφάκι του ΔΝΤ».

Η εξήγηση που δίνει η Handesblatt γι αυτή την αλλαγή στάσης είναι ότι οι Ευρωπαίοι συνειδητοποίησαν ότι καταβάλλουν το 25% των ειδικών τραβηχτικών δικαιωμάτων (SDR) του ΔΝΤ, οπότε δεν έχει νόημα να εξαιρείται το Ταμείο από την περαιτέρω εμπλοκή στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Το ερώτημα, όμως, είναι μέχρι ποιου σημείου είναι διατεθειμένο να υπαναχωρήσει το ΔΝΤ για να μείνει στην Ελλάδα, τόσο στο θέμα της ελάφρυνσης του χρέους, όσο και στην εφαρμογή των ψηφισμένων μέτρων για το 2019-2020.

Λαγκάρντ: Δεν θέλουμε άλλες περικοπές δαπανών

Επ’ αυτού, τόσο οι δύο τελευταίες εκθέσεις του Ταμείου για την ανάπτυξη και τα πλεονάσματα, όσο και η χθεσινή δήλωση της Κριστίν Λαγκάρντ ότι «δεν θέλουμε άλλες περικοπές δαπανών» ανοίγει το παιχνίδι σε όλα τα ενδεχόμενα. Όπως επισημαίνουν κυβενρνητικές πηγές στην Αθήνα το γεγονός ότι το Ταμείο άμβλυνε τις απαισιόδοξες προβλέψεις του για τα πλεονάσματα δείχνει πρόθεση συνδιαλλαγής και απομακρύνει το ενδεχόμενο να ζητηθεί πρόωρη εφαρμογή της μείωσης του αφορολόγητου από το 2019. Ταυτόχρονα, το μήνυμα Λαγκάρντ αφήνει ανοιχτό παράθυρο ακόμη και για «πάγωμα» των μέτρων, υπό την προϋπόθεση ότι το Βερολίνο θα αποδεχθεί ουσιαστική λύση στο θέμα του χρέους. Ουσιαστικά, δηλαδή, το ΔΝΤ πετά και πάλι την «μπάλα» στους ευρωπαίους, και δη στο Βερολίνο.

Κι εδώ, μπαίνουν στο «παιχνίδι» οι πολιτικές πιέσεις που δέχεται ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Ολαφ Σολτς – πιέσεις, προερχόμενες πρωτίστως από το εσωτερικό πολιτικό σύστημα της Γερμανίας που έχουν να κάνουν τόσο με την έκταση της ελάφρυνσης του χρέους όσο και με τον χρόνο των αποφάσεων.

Τα σενάρια παράτασης του προγράμματος

Εξ αυτών των πιέσεων που, κατά τις ίδιες πηγές, συνδέονται και με τις εκλογές του επόμενου Οκτωβρίου στην Βαυαρία, προήλθαν εν μέρει και οι πληροφορίες των τελευταίων 24ώρων περί πιθανής παράτασης του προγράμματος πέραν του Αυγούστου. Πρόκειται για πληροφορίες που απέκρουσε τόσο ο πρόεδρος του Eurogroup Μάριο Σεντένο, όσο και ο εκπρόσωπος της Κομισιόν Μαργαρίτης Σχινάς, παρά ταύτα όμως αναπαράχθηκαν και υπερτονίστηκαν από μερίδα των ελληνικών μέσων ενημέρωσης.

Σύμφωνα με κυβερνητικούς παράγοντες το γεγονός αυτό είναι ενδεικτικό της ύπαρξης «συστημάτων, τόσο εκτός όσο και εντός συνόρων, που θέλουν να τορπιλίσουν την έξοδο από τα Μνημόνια ακόμη και την τελευταία στιγμή».

Το πόσο ισχυρά παραμένουν, ή όχι, αυτά τα συστήματα θα φανεί, σε πρώτο χρόνο, σήμερα και αύριο στην Ουάσιγκτον, τόσο στις συζητήσεις του Washington Club όσο και στις συναντήσεις που θα έχει ο έλληνας υπουργός Οικονομικών με τους βασικούς «παίκτες» των δανειστών. Σήμερα, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος θα συναντηθεί με τον επίτροπο Πιερ Μοσκοβισί, τον πρόεδρο του Eurogroup Μάριο Σεντένο, τον γάλλο υπουργό Οικονομικών Μπρουνο Λεμέρ και τον πρόεδρος της ΕΚΤ, ενώ αύριο έχουν προγραμματιστεί τα ραντεβού με την επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ και τον Πολ Τόμσεν.

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

Στην Καλιφόρνια βρίσκεται η πλειοψηφία των δέκα πιο μολυσμένων πόλεων των Ηνωμένων Πολιτειών, τόσο σε όζον όσο και σε σωματίδια, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της American Lung Association. Η έκθεση με τίτλο «Η ποιότητα του αέρα 2018» καλύπτει στοιχεία των ετών 2014-2016 καθώς και τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία σύμφωνα με τα οποία, οκτώ από τις δέκα πιο μολυσμένες πόλεις των ΗΠΑ με τη χειρότερη ρύπανση του όζοντος βρίσκονται στη Καλιφόρνια.

Στο Λος Άντζελες καταγράφηκε η πιο μολυσμένη ημερήσια ατμόσφαιρα, μετρούμενη κατά μέσο σταθμισμένο όρο, μια αλλαγή από πέρυσι όταν έφτασε στο κατώτατο επίπεδό της. Η περιοχή Λος Άντζελες - Λονγκ Μπιτς παραμένει στην κορυφή αυτής της λίστας, εκτός από μία φορά τα τελευταία 19 χρόνια που η American Lung Association συντάσσει αυτές τις εκθέσεις. Η Καλιφόρνια φιλοξενεί επίσης επτά από τις 10 πόλεις των ΗΠΑ με τη χειρότερη βραχυπρόθεσμη ρύπανση σωματιδίων, ενώ το Μπέικερσφιλντ βρίσκεται στην κορυφή της λίστας, σύμφωνα με την έκθεση.

Η έκθεση διαπίστωσε ότι την περίοδο 2014-2016 τουλάχιστον 133.900.000 Αμερικανοί - πάνω από 4 στους 10 (41,4 %) - ζούσαν σε επαρχίες με μολυσμένο αέρα ο οποίος προκαλεί σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία όπως πρόωρο θάνατο, καρκίνο του πνεύμονα, κρίση άσθματος, καρδιαγγειακές βλάβες καθώς και προβλήματα στην ανάπτυξη και στην αναπαραγωγή.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

των Ν Γουρλά, Θ. Παναγιωτόπουλου, Δ. Τσίτκανου

Την τελευταία δεκαετία το εργατικό κίνημα συνδικαλιστικό κίνημα συγκρούστηκε με την αστική πολιτική  στο πεδίο της βαθιάς  ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού με κύριο διακύβευμα του ποιος θα πληρώσει την κρίση.

Στα δυο στρατόπεδα από τη μια συνασπιστήκαν οι δυνάμεις του κεφαλαίου, οι αναλώσιμες κυβερνήσεις του μέχρι το 2015, ο ΣΕΒ, η Ε.Ε, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ, οι κυρίαρχοι ιδεολογικοί μηχανισμοί κυρίως μέσω των ΜΜΕ, για να πείσουν τους εργάτες και το λαό πως  «μαζί τα φάγαμε», και από την άλλη οι εργάτες, τα μεσαία στρώματα, η νεολαία, οι γυναίκες, οι αυτοαπασχολούμενοι, η μισθωτή διανόηση οι  μικροαγρότες κλπ

 Η κύρια επιδίωξη των δυνάμεων του κεφαλαίου στόχευε στο να φορτωθούν  οι επιπτώσεις της κρίσης  στις πλάτες της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων, της νεολαίας, στην προοπτική της ανόδου της κερδοφορίας τους μέσα από τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στην εργασία και την κατάργηση μεγάλου εύρους κατακτήσεων του εργατικού κινήματος.

Η αστική τάξη της χώρας μας αδύναμη κατέφυγε στη μνημονιακή επιτροπεία, ακριβώς για να έχει στο πλευρό της και εντός της χώρας τους ισχυρούς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς ώστε να αλλάξει καταθλιπτικά τους συσχετισμούς σε βάρος του εργατικού κινήματος.

Για να επιβάλλει  τη σύγχρονη εργασιακή ζούγκλα που θα αναδιαμόρφωνε  την αξία της εργατικής δύναμης φτάνοντας την στα όρια της διατίμησης.

Γνώμονα έχει την ανάταξη της πληττόμενης κερδοφορία του κεφαλαίου και την προσέγγιση ξένων αλλά και ντόπιων μεσαίου επιπέδου κεφαλαιακών  επενδύσεων.

 Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα  μαζί με τα άλλα πληττόμενα λαϊκά στρώματα την περίοδο του 2010-2012 έδωσε σκληρές μάχες. Ανάπτυξε πλούσιες μορφές πάλης, με πολυήμερες απεργίες, καταλήψεις, πρωτότυπα κινήματα (δεν πληρώνω,  πλατειές κλπ). 

Αυτοί οι αγώνες δεν πήγαν  χαμένοι.

Καθυστέρησαν πολλές από τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις, έφθειραν και δυσκόλεψαν κυβερνήσεις, αλλά και διαπαιδαγώγησαν διαφορετικά κοινωνικά στρώματα στην κοινή πάλη, στους συντονισμένους αγώνες που ριζοσπαστικοποιήθηκαν παραπέρα και στα αιτήματα και στις μορφές και στα συνθήματα.

Οι αγώνες εκείνης της περιόδου είναι πράγματι πολύτιμη εμπειρία παρόλο που οι συνασπισμένες δυνάμεις του κεφαλαίου  βγήκαν νικητές σε αυτόν «τον πρώτο γύρο»  της  αναμέτρησης.

Φυσικά σε αυτό έπαιξαν ρόλο τόσο η ιδεολογική επίθεση, η τεραστία καταστολή, η τρομοκρατία της εργοδοσίας στους τόπους δουλειάς, το ένα εκατομμύριο άνεργοι, αλλά και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία που στις κρίσιμες καμπές του κινήματος  υπονόμευε την δυναμική του, αλλά και οι εγγενείς  αδυναμίες του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος όπου ακόμα και στις κρίσιμες στιγμές του αγώνα δεν κατάφερε να βρει κοινό βηματισμό.

 Η ίδια η νεοφιλελεύθερη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ μετά το δημοψήφισμα χτύπησε, ιδιαίτερα μετά το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, το μεγάλο ρεύμα της εργατικής και λαϊκής ριζοσπαστικοποίησης και της δυναμικής του, τη δυνατότητα, τότε  μετεξέλιξης του σε εξαιρετικά  επικίνδυνο.

 Τα τελευταία όμως χρόνια της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ  η κατάσταση δεν λέει να ξεκολλήσει από το τέλμα μιας επικίνδυνης αδράνειας και καθήλωσης σε όλα τα επίπεδα του συνδικαλιστικού κινήματος παρά τις ηρωικές προσπάθειες που γίνονται από τις πρωτοπορίες του.  Προσπάθειες όπως η τελευταία απεργία που οργανώθηκε από σωματεία του ΠΑΜΕ και αλλά ταξικά σωματεία και εργατικές συλλογικότητες,  οι σχετικά  μαζικοί αγώνες των εκπαιδευτικών και των εργαζομένων στους   ΟΤΑ για το δικαίωμα στη δουλεία και τη μόνιμη και  σταθερή εργασία, άλλες εργατικές  αντιστάσεις, ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία και τις απολύσεις. Κάποιες από αυτές νίκησαν (επαναπρόσληψη απολυμένων κλπ). Όμως και αυτές οι  προσπάθειες δεν κατάφεραν να δώσουν  έστω κάποιο μήνυμα ότι κάτι πάει να γυρίσει. Αντίθετα  το πρόβλημα παραμένει όπως αποκαλύπτουν, τα πολύ χαμηλά ποσοστά συμμετοχής στις απεργίες, ή όλο και μικρότερη συμμετοχή στις συνελεύσεις, εξελίξεις που δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση.

 Δεν θα πρωτοτυπήσουμε αν και εδώ επαναλάβουμε την εκτίμηση και την ανησυχία του μεγαλύτερου μέρους της αριστερής συνδικαλιστικής πρωτοπορίας πως αν συνεχιστεί το ίδιο κλίμα της οπισθοχώρησης και απογοήτευσης τότε η  ήττα του συνδικαλιστικού κινήματος  θα μετατραπεί από τακτική σε στρατηγική.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμα βρισκόμαστε στην αρχή ενός ολοκληρωτικού ταξικού και κοινωνικού πολέμου.

Στο νέο γύρο αμφισβήτησης ακόμα και αυτών των εναπομεινάντων εργατικών δικαιωμάτων από τις δυνάμεις του κεφαλαίου θα επιχειρηθεί η περαιτέρω εκμετάλλευση της εργατικής τάξης  μέσα από διάφορα σχήματα που θα στηρίζονται στην σύνδεση του μισθού με την παραγωγικότητα της εργασίας, στην εκμηδένιση των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Και μάλιστα με τέτοιο τρόπο ώστε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να αποδέχονται τα νέα μέτρα ως στοιχείο σύγχρονων και αναγκαίων μεταρρυθμίσεων ενός κράτους – ψωροκώσταινα. Σε ένα τέτοιο  κράτος   οι συμβάσεις θα ρυθμίζονται από αυτό και την εργοδοσία αλλά και τους εξατομικευμένους εργαζόμενους οι οποίοι με υπευθυνότητα δήθεν θα βγάζουν τα μάτια τους με τα ίδια τους τα χέρια.   Θα συνδέουν ευθέως το ύψος του  μισθού  με την κερδοφορία της επιχείρησης  επαφιόμενοι  στη φιλανθρωπία των εργοδοτών στην οποία θα βασίζεται το κάτι τις παραπάνω από τον κατώτατο μισθό.

Να δούμε βαθύτερα, ψύχραιμα  και συλλογικά «τα πράγματα»

Αυτό όμως που είναι σίγουρο είναι ότι η ταξική πάλη θα συνεχιστεί ανεξάρτητα από τη δικιά μας μελαγχολία και τα δικά μας κενά. 

 Αυτό θα πρέπει να μας κάνει να αναστοχαστούμε για το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ.  Να μελετήσουμε την εμπειρία των αγώνων την περίοδο από το 2008 μέχρι το 2012 ιδιαίτερα στην φάση κλιμάκωσης τους το 10-12, την παρέμβαση της ταξικής πτέρυγας όλων των πολιτικών και ιδεολογικών εκφάνσεων.

Εκεί να δούμε το τι τελικά έφταιξε που η ταξική και κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση βρήκε διέξοδο και έκφραση στα πολιτικά σχέδια του ΣΥΡΙΖΑ.

Στην αναζήτηση απάντησης σε αυτό θα πρέπει να αποφύγουμε  απλουστέψεις και αναθέματα  και με πραγματικό αίσθημα αυτοκριτικής να ανοίξουμε την συζήτηση σαν ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο εσωτερικό μας. Να δούμε τα δικά μας όρια!

Να δεχτούμε κατ’ αρχάς πως σαν συνδικαλιστικό κίνημα είμαστε ακόμα πολύ πίσω στη μελέτη των σύγχρονων εξελίξεων στην ίδια την εργασία.

Στο ποια μορφή παίρνουν οι σύγχρονες μορφές απόσπασης υπεραξίας. Στο ποιος ο ρόλος του όλου και περισσότερου αναπτυσσόμενου πρεκαριάτου που επιβιώνει με τα κοινωνικά επίδοματα και διαφορές άλλες δομες. 

Στο που συγκεντρώνονται και ποια είναι η μορφή συγκέντρωσης του σύγχρονου προλεταριάτου.  Στο πώς συνδέονται οι χώροι της μάθησης με τη νέα βάρδια εργαζομένων και την εργασιακή της προοπτική.

Στο ποιοι τελικά απαρτίζουν το σύγχρονο βιομηχανικό προλεταριάτο. Και μάλιστα στο ποιοι κλάδοι παίζουν σήμερα τον ρόλο του πυρήνα της εργατικής τάξης, του πάλε ποτέ «εργοστασιακού προλεταριάτου».

 Να δεχτούμε πως σαν συνδικαλιστικό κίνημα είμαστε ακόμα πολύ πίσω στη μελέτη του εσωτερικού διχασμού της εργατικής τάξης λόγω των ελαστικών σχέσεων εργασίας, των υπεργολαβιών, της μεσαιωνικής υπενοικίασης εργαζομένων, της στρατηγικής εν ολίγοις του κοινωνικού κατακερματισμού που προωθούν οι δυνάμεις του κεφαλαίου στην εποχή μας.

Και επομένως είμαστε αδύναμοι στον τρόπο αντιμετώπισης αυτού του διχασμού.

Στο κείμενο «για το παρόν και το μέλλον της αριστεράς και τις επαναστάσεις του 21 ου αιώνα αναφέρεται»: ΕΔΩ

 «Η σύγχρονη εργατική τάξη συγκροτεί έναν πολυκόσμο.

 Είναι πολυάριθμη, πλειοψηφούσα πλέον δύναμη στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό της κοινωνίας. Είναι η πλέον μορφωμένη αλλά και «διχαζόμενη» ανάμεσα στη χειραγώγηση και τη χειραφέτηση. Εμπλουτίζεται διαρκώς λόγω των αναταράξεων στα μεσαία στρώματα που χτυπιούνται από την κρίση και αλλάζει η συμπεριφορά και η ιδιοσυγκρασία της λόγω της μετανάστευσης και της μετατόπισης σε αυτήν μεσαίων στρωμάτων. Εργάζεται σε σύγχρονους κλάδους που παίζουν κομβικό ρόλο στην παραγωγή. Οι εργαζόμενοι σε αυτούς έχουν έναν σχετικά βαρύνοντα ρόλο στην ταξική πάλη, στην ανάδειξή τους σε μοχλό ενότητας του συνόλου της τάξης. Σε αυτούς τους κλάδους απαιτείται ο ιδιαίτερος προσανατολισμός της συνολικής δράσης μιας σύγχρονης εργατικής οργάνωσης, ενός σύγχρονου πολιτικού μετώπου…»

  Στην εποχή που η τεχνολογία επαναστατικοποιεί την παραγωγική διαδικασία, όπου το κεφάλαιο εφευρίσκει καθημερινά νέους τρόπους και μορφές για τη ανάσχεση της πτώσης του μέσου ποσοστού κέρδους προσαρμόζοντας και κατακερματίζοντας την δομή της, απαιτείται από το συνδικαλιστικό κίνημα γρήγορα να προσαρμοστεί οργανωτικά και πολιτικά.

  Όπως επισημαίνει ο Στίβεν Χόκινγ, «ο καθένας θα μπορούσε να απολαύσει μια πολυτελή ζωή, αν η ευημερία που παράγεται από τις μηχανές, μοιράζονταν δίκαια, ενώ, οι άνθρωποι μπορούν να καταλήξουν άθλια φτωχοί αν οι ιδιοκτήτες συνεχίσουν το λόμπι κατά της αναδιανομής του πλούτου. Μέχρι τώρα η τάση δείχνει προς την δεύτερη εκδοχή, με την τεχνολογία να οδηγεί σε αυξανόμενη ανισότητα». Αλλά αυτό συνδέεται ευθέως με το πώς βλέπει κυρίως πολιτικά και οραματικά η εργατική τάξη την σημερινή, τέταρτη βιομηχανική επανάσταση. Με το αν  η αξιοποίηση της θα  γίνει από το κεφάλαιο και την αστική τάξη που θα φέρει τεράστιους στρατούς ανέργων και μεγαλύτερο βάθεμα της φτώχεια και της ανέχειας η από την εργατική τάξη που θα αποσπά νίκες και θα φέρνει ποιο κοντά το όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Συνεπώς πρέπει και εμείς να συμβάλουμε στην διατύπωση του άμεσου και με προοπτική εργατικού και επί της ουσίας αντικαπιταλιστικού προγράμματος της με κέντρο τη μείωση του χρόνου εργασίας, ενός σύγχρονου Σικάγου.

Αυτό προϋποθέτει να ανασχεδιάσουμε την άμυνα και την αντεπίθεση μας, όπως πολλές φορές εξάλλου πραγματοποίησαν το εργατικό κίνημα και οι πρωτοπορίες του στο παρελθόν, σε ανάλογους  καιρούς οπισθοχώρησης.

Μια νέα εργατική- λαϊκή αντεπίθεση με κέντρο στο περιεχόμενό της τον αγώνα για δουλειά – ψωμί – συνδικαλιστικά δικαιώματα και με όργανο το πολύμορφο, αλλά πολιτικά ενιαίο εργατικό μέτωπο ταξικών και αγωνιστικών συνδικάτων στο οποίο οφείλει να πρωτοστατήσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι ταξικές εργατικές συσπειρώσεις, και μπορεί και πρέπει να συμβάλουν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ του ΜΕΤΑ και του αναρχοσυνδικαλιστικού χώρου που  θα παλεύει όχι μόνο για την αποκατάσταση των χαμένων εισοδημάτων των εργαζόμενων αλλά θα διεκδικεί αποφασιστικά μείωση των ωρών εργασίας, αυξήσεις στους μισθούς, ελεύθερη συνδικαλιστική δράση στους τόπους δουλειάς, με σταθερή την επιδίωξη και προοπτική αυτής της νέας «επιθετικής άμυνας» του Εργατικού Κινήματος την υπέρβαση του συστήματος, την  αντικαπιταλιστική διέξοδο.

Με επίγνωση πως ακόμα και αυτά τα αναγκαία αιτήματα για ψωμί και δουλειά - που σε άλλες εποχές θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν άπλα οικονομικά αιτήματα-  βρίσκονται στον αντίποδα των νεοφιλελεύθερων οικονομικών ολοκληρώσεων. Επομένως απαιτούν σκληρούς ταξικούς αγώνες, στο σύνολο τους  και για τη συνολική επιβολή τους απαιτείται η μεγάλη αναμέτρηση. Μόνο με την συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου μπορεί στην πράξη να υπάρξει υπέρβαση της προδοτικής στάσης των ΓΣΣΕ ΑΔΕΔΥ  πολλών εργατικών κέντρων και ομοσπονδιών και γενικότερα η επίδραση της αστικής πολιτικής στα συνδικάτα. 

Απαραίτητη προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι  να υπερβεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τον διχασμό των δυνάμεων της και να συμβάλει στη δημιουργία ενός συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων που θα είναι δημιούργημα των ίδιων των σωματείων, εργατικών συλλογικοτήτων και αγωνιστικών ομοσπονδιών στην κατεύθυνση της ενίσχυσης της ταξικής αγωνιστικής ενότητας, της ταξικής ανεξαρτησίας του εργατικού κινήματος από το κράτος και την εργοδοσία, που θα οργανώνει απεργιακά και άλλα κινηματικά βήματα, αποτελώντας ένα διακριτό σε σχεδιασμό, αιτήματα και δημοκρατική λειτουργία ανεξάρτητο ταξικό πόλο στο εργατικό κίνημα. Προϋπόθεση για αυτόν είναι κυριολεκτικά η δουλειά του μυρμηγκιού στους τόπους δουλειάς συγκροτώντας επιτροπές όπου δεν υπάρχουν σωματεία, συμβάλλοντας στην αλλαγή των συσχετισμών προς όφελος του ταξικών δυνάμεων

Για μια ανεξάρτητη ταξική Κίνηση

Για την προώθηση τους απαιτούνται τόσο  η πολιτική ιδεολογική και θεωρητική παρέμβαση που θα φέρει πιο κοντά τους εργαζόμενους, την νεολαία σε μια ανώτερη πολιτικοποίηση όσο και το βασικό εργαλείο γι αυτά. Το εργαλείο που μπορεί να βαθύνει τις προσπάθειες χειραφέτησης της τάξης  και  μαζί με τους οργανικούς διανοούμενους της  να δώσει ώθηση στην διατύπωση του καινούργιου επαναστατικού απελευθερωτικού οράματος, είναι η Ανεξάρτητη Ταξική Εργατική Κίνηση, που όπως αναφέρεται στις θέσεις για την 4η Συνδιάσκεψη της Μετάβασης ΕΔΩ «θα είναι ανεξάρτητη από την αστική πολιτική και τις παρατάξεις της στο εργατικό κίνημα, αλλά και από τις αριστερές εργατικές «παρατάξεις» που αναπαράγουν τη γραφειοκρατική, ιεραρχική αντίληψη «κόμμα – παράταξη – συνδικάτο» (ΠΑΜΕ, ΜΕΤΑ κ.α). Μια πραγματική αγωνιστική ταξική ενότητα «φυσικών προσώπων» εργατών και εργαζομένων, που θα συγκροτηθεί στη βάση ενός προγράμματος για τα εργατικά δικαιώματα της εποχής μας, στην κατεύθυνση της απόκρουσης και ανατροπής της επίθεσης, στην προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης.»

 Μια  Κίνηση που θα παρεμβαίνει σε όλα τα όργανα και τις μορφές του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Θα είναι βασικός μοχλός για την ταξική ανασυγκρότηση και το μετασχηματισμό τους.

 Θα συσπειρώνει εργάτες και εργάτριες από τις αριστερές και αντικαπιταλιστικές πολιτικές οργανώσεις και δυνάμεις, αλλά και ευρύτερα, πρωτοπόρους αγωνιστές, νέους, κόσμο της ριζοσπαστικής διανόησης κ.α. που θα λειτούργει στη βάση της εργατικής δημοκρατίας. Η δημιουργία της θα δώσει δύναμη στα ταξικά και αγωνιστικά σωματεία και στο συντονισμό τους.

Θα συντονίσει την παρέμβασή τους στους αγώνες που ξεσπούν.

Θα δώσει νέα ώθηση στις πολιτικοσυνδικαλιστικές ταξικές συσπειρώσεις στα σωματεία, στις ομοσπονδίες και τους κλάδους, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, για να αποκτούν μαζικά χαρακτηριστικά, να κατακτούν την πλειοψηφία των εργατών, να ενοποιούνται μέσα .

 Θα συμβάλει στην κοινή δράση και την αγωνιστική ταξική ενότητα  των δυνάμεων που έχουν ταξική αναφορά θα δημιουργεί προϋποθέσεις για το ξεπέρασμα του κατακερματισμού και της διάσπασης , για να απομονωθεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και ο εργοδοτικός συνδικαλισμός

Έτσι που ό, τι εργατικά χειραφετητικό θα γίνεται να μην γίνεται πέρα και έξω από τους σημερινούς συλλογικούς ταξικούς αγώνες και την ολόπλευρη ανάπτυξη τους. Να μην είναι αποτέλεσμα κάποιων ξεκομμένων πρωτοποριών άλλα συλλογική κατάκτηση της αριστερής κομουνιστικής συνδικαλιστικής πρωτοπορίας, και πάνω απ όλα, τελικά, συλλογική κατάκτηση της μαχόμενης, τεράστιας πλειοψηφίας της εργατικής τάξης.

 Στην συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συμμετάσχει μεγάλο δυναμικό του κόσμου του αγώνα και των ταξικών αναμετρήσεων.

Μπορεί λοιπόν να αναδειχθεί και να αποδειχτεί πραγματικά μια ευκαιρία ώστε  η συζήτηση να δώσει, μέσω των αποφάσεων, απαντήσεις στη δουλειά μας στην εργατική τάξη. Να δημιουργήσει προϋποθέσεις για την ενότητα των δυνάμεων μας σε ένα ανώτερο επίπεδο μακριά από μικροκομματικούς υπολογισμούς και επιδιώξεις.

Αρκεί να γίνει ένας διάλογος ουσίας, μακριά από άγονες και στείρες αντιπαραθέσεις, για την παρέμβαση μας στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και γενικότερα στην προώθηση της εργατικής πολιτικής.

Εμείς ως ΜΕΤΑΒΑΣΗ θα συμβάλουμε στην κατεύθυνση αυτή.

ΠΗΓΉ: kommon.gr

Από Απόστολος Καψάλης

Οι ελπίδες για την αντιστροφή του αντεργατικού κλίματος στους χώρους δουλειάς, μέσα από την αναβίωση των διατάξεων του συλλογικού εργατικού δικαίου που ίσχυαν πριν την ένταξη της Ελλάδας σε μνημονιακό καθεστώς, διαψεύδονται με κατηγορηματικό τρόπο καθ’ όλη τη διάρκεια της τριετίας 2015–2017.^[1] Οι βασικές αρχές της συλλογικής αυτονομίας και της αξιοπρεπούς και ισότιμης διαπραγμάτευσης διατηρούνται σε αναστολή μάλλον επ’ αόριστον (μολονότι τυπικά έως το 2022-23), ενώ η λειτουργία του απορρυθμισμένου θεσμικού πλαισίου εξακολουθεί να παράγει καθημερινά περαιτέρω δυσμενείς συνέπειες για τον κόσμο της μισθωτής εργασίας.

Από τη μελέτη^[2] του κειμένου όλων των ΣΣΕ της περίοδου 2010-2017, προκύπτει ότι η συλλογική διαπραγμάτευση από μέσο διευθέτησης και αναβάθμισης των όρων και των συνθηκών εργασίας που ήταν στο παρελθόν, επιτελεί πλέον άγνωστους και ασύμβατους σκοπούς, όπως είναι ιδίως η ταπείνωση και η ακύρωση της συνδικαλιστικής δράσης και οργάνωσης, η απορρύθμιση της ατομικής εργατικής νομοθεσίας και η εν γένει επιδείνωση του περιβάλλοντος απασχόλησης. Ως ένα επιπλέον εργαλείο εσωτερικής υποτίμησης οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας λαμβάνουν χαρακτηριστικά ενός μέσου δημοσιονομικής προσαρμογής μακράς διάρκειας και ενίοτε σημαντικότερης αποτελεσματικότητας, ακόμη και από την ψήφιση νέων αντεργατικών νομοθετικών κειμένων.

Α. Η διετία 2010-2011

Ήδη κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών μετά την ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα δημοσιονομικής επιτήρησης, από την άνοιξη του 2010 έως τα τέλη του 2011, οι απορρυθμιστικές μνημονιακές διατάξεις καθορίζουν σε σημαντικό βαθμό το επίπεδο και το περιεχόμενο των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Αρχικά, παρασύρουν σε χαμηλά επίπεδα το ποσοστό αυξήσεων στο πλαίσιο των κλαδικών συμβάσεων εργασίας και μέχρι τουλάχιστον το φθινόπωρο του 2011 επιβάλλουν ένα «μούδιασμα» στην επιχειρησιακή διαπραγμάτευση, παρόμοιο με την υποχώρηση της στάθμης της θάλασσας λίγο πριν το επερχόμενο τσουνάμι. Από τις αρχές του 2011 έως τις 25 Οκτωβρίου του ίδιου έτους οι επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις κινούνται σε ιστορικά χαμηλά και περιορίζονται μόλις στις 100.

Η τελευταία βδομάδα του Οκτωβρίου 2011 αποδεικνύεται ιστορικής σημασίας σε ό,τι αφορά στην εξέλιξη της συλλογικής διαπραγμάτευσης στην Ελλάδα, διότι τότε ψηφίζεται και δημοσιεύεται ο Νόμος 4024/2011, με τον οποίο εισάγονται, μεταξύ άλλων, δύο βασικές νομοθετικές αλλαγές: από τη μια, η συρρίκνωση της προστασίας που απορρέει από την επέκταση των κλαδικών συμβάσεων και την αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης και από την άλλη, η δυνατότητα των ενώσεων προσώπων να συνάπτουν επιχειρησιακές συμφωνίες, χωρίς τη -θεωρητική έστω- συνδικαλιστική κάλυψη και προστασία των εκπροσώπων τους.

Προοδευτικά, η υπερίσχυση των επιχειρησιακών ΣΣΕ έναντι των κλαδικών και η μείωση των αποδοχών των μη καλυπτόμενων από κάποια ΣΣΕ εργαζομένων (κατώτατες αποδοχές) θα μεταφέρει το κέντρο άμυνας των εργαζομένων εκεί όπου εξ αντικειμένου είναι πιο αδύναμοι: στην επιχείρηση αρχικά ή στο ατομικό επίπεδο μεσοπρόθεσμα. Η τάση μετατόπισης της συλλογικής διαπραγμάτευσης στο κέντρο της επιχείρησης ενισχύεται και από την ουσιαστική απουσία και της παραμικρής προσδοκίας εξεύρεσης αξιοπρεπούς λύσης της συλλογικής διαφοράς στα πλαίσια ενός ανεξάρτητου θεσμού μεσολάβησης και διαιτησίας.

Άλλωστε, στο κείμενο αρκετών συλλογικών συμβάσεων συμφωνούνται ρυθμίσεις προώθησης κάθε είδους ευέλικτων μορφών απασχόλησης ή γενικότερα συρρίκνωσης των ατομικών εργασιακών δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, ανεξάρτητα από το επίπεδο της διαπραγμάτευσης, δεν αποτελεί συχνό φαινόμενο η συνομολόγηση αντισταθμιστικών ρυθμίσεων προς εξισορρόπηση της επιδείνωσης ή της διατήρησης του ύψους των αποδοχών και των υπολοίπων παραμέτρων της εργασιακής σχέσης.

Β. 2012: έτος καμπή

Κατά συνέπεια, το έτος 2012 χαρακτηρίζεται πρώτον, από την έκρηξη του αριθμού των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων, οι οποίες εννεαπλασιάζονται σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά και λειτουργούν ως μέσο απορρύθμισης των μισθολογικών και μη μισθολογικών όρων, είτε συνάπτονται από ένα συνδικάτο των εργαζομένων, είτε κυρίως από μια ένωση προσώπων. Δεύτερον, το τοπίο της συλλογικής ρύθμισης συνοδεύεται από μια σημαντική συρρίκνωση των κλαδικών και ομοιο-επαγγελματικών ΣΣΕ, τόσο σε αριθμό, όσο και σε έκταση εφαρμογής, άρα και από σπουδαία μείωση του ποσοστού κάλυψης των εργαζομένων που απασχολούνται στον κλάδο ή στο επάγγελμα.

Η συλλογική διαπραγμάτευση αυτή τη χρονιά ορόσημο κινείται μεταξύ: α) της «αποκέντρωσης» της διαπραγμάτευσης στο πεδίο της επιχείρησης, β) της «αυτοσύμβασης» του εργοδότη, αφού οι 8 στις 10 επιχειρησιακές ΣΣΕ συνάπτονται με την καρικατούρα εκπροσώπησης των εργαζομένων, την ένωση προσώπων, και πρακτικά λειτουργούν ως επικυρώσιμα τον εργοδοτικών εισηγήσεων και γ) της απειλής της ατομικής διαπραγμάτευσης που υποχρεώνει σχεδόν εκβιαστικά τα συνδικάτα σε συνομολόγηση με κάθε κόστος, ώστε να διατηρηθεί ζωντανός ο θεσμικός τους ρόλος και η συνδικαλιστική προοπτική.

Πρέπει να τονιστεί ότι, εφόσον παραμένει και ενισχύεται νομοθετικά  η αρχική νέο-φιλελεύθερη στόχευση της πλήρους απορρύθμισης και εξατομίκευσης της διαπραγμάτευσης των όρων εργασίας, η αποκέντρωση των συμβάσεων δεν αποτελεί παρά ένα ενδιάμεσο στάδιο στο δρόμο προς την κατάργηση της συλλογικής διαπραγμάτευσης.

Γ. Η διετία 2013-2014

Πράγματι, τις επόμενες δύο χρονιές, το 2013 και το 2014, ο αριθμός των επιχειρησιακών ΣΣΕ σημειώνει σπουδαία αριθμητική μείωση από τις 900 στις 540 και από εκεί στις 280. Η πιο σημαντική εξέλιξη αφορά στο μερίδιο των επιχειρησιακών ΣΣΕ που έχουν υπογραφεί από ενώσεις προσώπων, το οποίο -ενώ όπως προαναφέρθηκε αγγίζει το 80% το 2012- περιορίζεται στο 60% το 2013 και στο 48% το 2014.

Είναι προφανές ότι η εργοδοτική πλευρά δεν χρειάζεται τη φωτοτυπική λειτουργία της υπογραφής μιας ΣΣΕ με ένωση προσώπων (ή ακόμη και με σωματείο) για να μειώσει τις αποδοχές στα ελάχιστα νόμιμα όρια της ΕΓΣΣΕ, όπως αυτά καθορίστηκαν με τις νομοθετικές παρεμβάσεις το 2012, εφόσον αυτό μπορεί να γίνει κάλλιστα στο πλαίσιο της ατομικής σύμβασης εργασίας. Δύναται, όμως, να την αξιοποιήσει για έναν άλλο σκοπό.

Τα σπουδαιότερα από άποψη καινοτομίας στοιχεία που δεσπόζουν στο περιεχόμενο των ΣΣΕ που υπογράφονται το 2013 και το 2014, εκτός από την «επιδοματοποίηση» τμήματος των αποδοχών που επιτυγχάνεται με την μέθοδο –  αίρεση της «οικειοθελούς παροχής», είναι δύο: από τη μία, η εξατομίκευση των όρων της συλλογικής ρύθμισης και από την άλλη, η λειτουργία της ως μέσου για την απορρύθμιση του ατομικού εργατικού δικαίου. Και αυτή η εξέλιξη αποτελεί ένα καίριο πλήγμα στην εξισορροπητική προσπάθεια διατήρησης ή και αναβάθμισης των θεσμικών όρων της συλλογικής σύμβασης εργασίας στο πλαίσιο μιας συμφωνίας που περιλαμβάνει μειώσεις αποδοχών.

Ενόσω παραμένει ανενεργής η πρόβλεψη για κρατικό καθορισμό του ελάχιστου νομοθετημένου κατώτατου μισθού, παρατηρείται ότι το ενδιαφέρον της εργοδοτικής πλευράς για τη σύναψη μιας επιχειρησιακής ΣΣΕ εστιάζει, προοδευτικά ολοένα και περισσότερο, στην επίτευξη του στόχου της διάρρηξης των μη μισθολογικών όρων εργασίας και δια αυτής της μεθόδου στην απορρύθμιση της ατομικής εργατικής νομοθεσίας πέρα ακόμη και από τα όρια του νόμου. Απώτερος πολιτικός – ιδεολογικός στόχος αυτής της προσπάθειας είναι η ισοπέδωση του εργατικού φρονήματος, η απαξίωση κάθε έννοιας συναδελφικής αλληλεγγύης και ο οριστικός εκφυλισμός της συλλογικής σύμβασης σε ένα τυπικό, επικυρωτικό έγγραφο των εργοδοτικών επιθυμιών.

Σε πολλές επιχειρησιακές ΣΣΕ που συνάπτονται με ενώσεις προσώπων, αλλά και με εργατικά σωματεία, οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται ή παρασύρονται στην συνομολόγηση ρυθμίσεων που αφενός κινούνται στο όριο της νομιμότητας και αφετέρου εξατομικεύουν τους όρους της συλλογικής ρύθμισης σε βάρος συναδέλφων και δη στη βάση υποκειμενικών κριτηρίων. Συγκεκριμένα, σημειώνονται τρία νέα φαινόμενα.

Άλλοτε επιδιώκεται η απενεργοποίηση της δικαστικής προστασίας που παρέχεται στα πλαίσια της τροποποιητικής καταγγελίας και της μονομερούς βλαπτικής μεταβολής των όρων εργασίας ή της εν γένει αντισυμβατικής συμπεριφοράς του εργοδότη. Ενίοτε συμφωνείται η εισαγωγή ευέλικτων μορφών απασχόλησης πέραν του ισχύοντος μνημονιακού νομικού πλαισίου («συλλογικές συμβάσεις-διαρρήκτης»). Τέλος, τρίτον, σε κάποιες άλλες, λιγότερες ασφαλώς, περιπτώσεις, στις «συλλογικές συμβάσεις-λαγός», είτε ανιχνεύονται ρυθμίσεις προπομποί μελλοντικών νομοθετικών παρεμβάσεων, συνήθως δυσμενών για την εργατική πλευρά, είτε, συχνότερα, τοποθετούνται σημάδια – οδηγίες προς το σύνολο της εργοδοτικής πλευράς, με άξονα την υιοθέτηση μιας συγκεκριμένης τακτικής ή στρατηγικής ως προς το περιεχόμενο των συλλογικών συμβάσεων εργασίας (στο πλαίσιο συνήθως του ίδιου κλάδου οικονομικής δραστηριότητας).

Δ. Η τριετία 2015-2017

Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2015-2017 επιβεβαιώνονται πολλές από τις υποθέσεις που είχαν διατυπωθεί νωρίτερα σχετικά με την εξέλιξη των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, εφόσον το νομοθετικό πλαίσιο θα διατηρούνταν σε κατάσταση απορρύθμισης, ενώ, παράλληλα, επιμένουν και εντείνονται πολλά από τα φαινόμενα που αναφέρθηκαν αμέσως πριν για την περίοδο 2010-2014.

Εκτός από τις δύο εθνικές γενικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας των δύο πρώτων ετών, την τριετία 2015-2017 εξακολουθούν να συνάπτονται συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ο αριθμός των οποίων εξακολουθεί την τάση αριθμητικής συρρίκνωσης που διαπιστώνεται μετά το 2014, ιδιαίτερα κατά το έτος 2017.

Στον πίνακα που ακολουθεί αποτυπώνονται συγκριτικά οι ποσοτικές διαστάσεις της συλλογικής διαπραγμάτευσης σε όλα επίπεδα καθ’ όλη τη διάρκεια των ετών 2010-2017:

Πίνακας 1. ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 2010–2017

Πηγή: Υπουργείο Εργασίας. Επεξεργασία: Καψάλης Απόστολος (για το 2014, Τήκος Στάθης)
Σημ.: Χρονικό κριτήριο ταξινόμησης είναι η ημερομηνία ανάρτησης στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εργασίας.
* Οι 109 και 91 αντίστοιχα ΕΣΣΕ είναι πανομοιότυπες και συνάπτονται από το συνδικάτο Μετάλλου με εργοδότες σε ναυπηγοεπισκευαστικές εργασίες στον Ν. Πειραιά και Νήσων σε διαφορετικές ημερομηνίες εντός του 2010 και 2012 αντίστοιχα.
** 30 περίπου επιχειρησιακές ΣΣΕ υπογράφονται μεταξύ του τοπικού ομοιο-επαγγελματικού σωματείου και μεμονωμένους ξενοδόχους στον Νομό Ηρακλείου και άλλες 30 περίπου με ενώσεις προσώπων, οι οποίες, πιθανότατα, δεν θα είχαν συναφθεί, αν η τοπική εργοδοτική οργάνωση των ξενοδόχων δεν είχε αποφύγει να ανανεώσει την τοπική ομοιο-επαγγελματική ΣΣΕ.

Μετά την έξαρση της αύξησης των ετών 2011-2012, η τάση μείωσης του αριθμού των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων διατηρείται σημαντική κατά τη διάρκεια της τελευταίας τριετίας. Από τις 544 επιχειρησιακές ΣΣΕ του έτους 2013, το 2014 συνάπτονται περίπου οι μισές (286) και από εκεί και πέρα μειώνονται περαιτέρω στις 263 και μόλις στις 213, για τα έτη 2015 και 2017 αντίστοιχα.

Η μικρή αύξηση που σημειώνεται από το 2015 στο 2016 στις 318 επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις ερμηνεύεται, κυρίως, από το γεγονός ότι πολλές από αυτές συνάπτονται αφενός μεταξύ του Συνδέσμου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Νομού Ηρακλείου και μεμονωμένων ξενοδοχειακών μονάδων εντός των ορίων του συγκεκριμένου Νομού και αφετέρου μεταξύ μεμονωμένων ξενοδοχειακών μονάδων και ενώσεων προσώπων στον ίδιο Νομό, οι οποίες συστήνονται μαζικά και σε μικρό χρονικό διάστημα στο πλαίσιο μιας συντονισμένης προσπάθειας διάρρηξης της συλλογικής διαπραγμάτευσης σε κλαδικό και σε τοπικό ομοιο-επαγγελματικό επίπεδο.

Ωστόσο, από τη μελέτη του συνόλου των επιχειρησιακών ΣΣΕ της τριετίας 2015-2017 προκύπτουν δύο βασικά ποιοτικά χαρακτηριστικά.

Από τη μια, καταγράφεται σημαντικός βαθμός συρρίκνωσης του μεριδίου των συμβάσεων που συνάπτονται από ενώσεις προσώπων στο σύνολο των επιχειρησιακών ΣΣΕ. Επαληθεύεται με αυτόν τον τρόπο η προαναφερθείσα υπόθεση εργασίας ότι ο αριθμός και το μερίδιο των συμβάσεων που συνάπτονται από ενώσεις προσώπων θα μειώνονται, εφόσον στο πλαίσιο της ατομικής διαπραγμάτευσης, είναι εξίσου ευχερής ή και ευχερέστερη η υποβάθμιση των όρων και των συνθηκών εργασίας στην επιχείρηση. Όπως προκύπτει από τον ακόλουθο συγκριτικό πίνακα για την περίοδο 2011-2017, ενώ το 2012 οκτώ στις δέκα επιχειρησιακές ΣΣΕ υπογράφονται από ενώσεις προσώπων, την τελευταία διετία αυτό το φαινόμενο δεν αφορά παρά μόνο μία από τις τρεις επιχειρησιακές ΣΣΕ.

Πίνακας 2. ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 2011-2017

Πηγή: Υπουργείο Εργασίας, επεξεργασία Καψάλης Απόστολος (για το 2014, Τήκος Στάθης)
σημ.: Με κριτήριο την ημερομηνία ανάρτησης στην ιστοσελίδα του Υπουργείου

Από την άλλη, οι επιχειρησιακές ΣΣΕ, εκτός πολύ λίγων εξαιρέσεων, διατηρούν το χαρακτήρα ενός νόμιμου μηχανισμού υποβάθμισης των συνθηκών και κυρίως των όρων αμοιβής της εργασίας στους χώρους δουλειάς, μολονότι δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, στις οποίες το αντικείμενο των ΣΣΕ είναι αποκλειστικά θεσμικής φύσης, όπως είναι η εισαγωγή κανονισμού εργασίας ή η διευθέτηση του χρόνου εργασίας κοκ. Το γενικότερο αυτό συμπέρασμα προκύπτει από την ανάλυση των ειδικότερων παραμέτρων του περιεχομένου των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων της τριετίας 2015-2017.

Πρώτον, πολύ συχνό είναι το φαινόμενο συνομολόγησης μηδενικών αυξήσεων και διατήρησης των αποδοχών, συνήθως στα μειωμένα -από προηγούμενη επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας- επίπεδα.

Δεύτερον, πολυάριθμες είναι οι περιπτώσεις επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων εργασίας που προβλέπουν μείωση των αποδοχών. Πρακτικά αυτή η εξέλιξη μπορεί να συμβεί, είτε με συγκεκριμένη αναφορά στο ακριβές ποσοστό της μείωσης των μικτών αποδοχών (συνήθως του βασικού και όχι του καταβαλλόμενου μισθού), το οποίο κυμαίνεται από -2,5% έως ακόμη και -40%, είτε με ευθεία παραπομπή στα ισχύοντα με βάση τον νομοθετημένο κατώτατο μισθό. Στο σύνολο των επιχειρησιακών ΣΣΕ που συνάπτονται από ενώσεις προσώπων την τριετία 2015-2017, οι έξι στις δέκα λειτουργούν ως μέσα αυτόματης συρρίκνωσης των αποδοχών στα κατώτατα νομοθετημένα όρια (76/123 ή 61,8% για το 2015, 62/104 ή 59,6% για το 2016 και 47/82 ή 57% για το 2017). Σε ό,τι αφορά τις αντίστοιχες περιπτώσεις ΣΣΕ που συνάπτονται από την πλευρά των σωματείων, μολονότι το οικείο μερίδιο είναι σαφώς πολύ μικρότερο, σημειώνει, ωστόσο, σημαντική αύξηση από το 5% το 2015 στο 9,9% το 2017.

Σε ελάχιστες περιπτώσεις η συρρίκνωση των αποδοχών γίνεται με άλλες μεθόδους, όπως, ενδεικτικά, με τη μη καταβολή ενός ολόκληρου μισθού, με την αναστολή καταβολής ενός επιδόματος ή με την κατάργηση ενός άλλου, όπως, ενδεικτικά, του επιδόματος γάμου ή του επιδόματος εξομάλυνσης.

Τρίτον, μολονότι ο κεντρικός μνημονιακός στόχος της εξατομίκευσης της διαπραγμάτευσης των όρων εργασίας έχει ικανοποιηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό έως το 2014 αυτό δεν σημαίνει ότι έχει ικανοποιηθεί απόλυτα η δίψα της εργοδοτικής πλευράς για περαιτέρω αποδυνάμωση της συλλογικής διάστασης της ρύθμισης των εργασιακών σχέσεων στο επίπεδο της επιχείρησης.

Λίγες, ασφαλώς, αλλά ενδεικτικές του κλίματος αποσυλλογικοποίησης και αποδημοκρατισμού των χώρων δουλειάς, ορισμένες επιχειρησιακές ΣΣΕ περιλαμβάνουν άκρως ανησυχητικές διατυπώσεις σε βάρος συγκεκριμένων κατηγοριών εργαζομένων. Συμφωνείται, συγκεκριμένα, ότι οι βασικές αποδοχές για τους νεοεισερχόμενους θα καθοριστούν με ατομική διαπραγμάτευση με την εργοδοτική πλευρά, ενώ η ίδια διάταξη αφορά σε άλλες περιπτώσεις ΣΣΕ στο σύνολο των εργαζομένων της επιχείρησης, είτε για τον καθορισμό των βασικών αποδοχών, είτε για το ποσοστό μείωσης αυτών.

Τέταρτον, αυτή η άνιση μεταχείριση σε επίπεδο επιχείρησης με άξονα ομαδικές κατηγοριοποιήσεις εργαζομένων κατοχυρώνεται στο κείμενο αρκετών ΣΣΕ με κριτήρια όπως, ενδεικτικά: α) η διάκριση παλαιών και νέων εργαζομένων στη βάση μιας παλαιότερης ή μελλοντικής (νεοεισερχόμενοι εργαζόμενοι) ημερομηνίας αναφοράς, β) η ηλικία, συνήθως με βάση το 25^ο έτος της ηλικίας, γ) ο τομέας της επιχείρησης ή το αντικείμενο της παραγωγής, γ) η διάρκεια της εργασιακής σχέσης στην επιχείρηση.

Πέμπτον, σε έξι περιπτώσεις επιχειρησιακών ΣΣΕ την περίοδο 2015-2017, εκ των οποίων οι δύο συνάπτονται από σωματείο, εξακολουθεί το φαινόμενο να αναφέρονται ονομαστικά οι εργαζόμενοί της με το ακριβές ποσό των καταβαλλόμενων αποδοχών σε αυτούς.

Αντί επιλόγου

Η αποκέντρωση της συλλογικής διαπραγμάτευσης υποχωρεί την τριετία 2015-2017 στην Ελλάδα, όχι όμως προς όφελος της κλαδικής ή της ομοιο-επαγγελματικής, αλλά στα όρια της ατομικής -όπως και της εξατομικευμένης στο πλαίσιο ΣΣΕ- ρύθμισης των όρων και των συνθηκών εργασίας. Η εντατικοποίηση της τελευταίας διάστασης υποχρεώνει την εργατική πλευρά σε άτακτη υποχώρηση με σκοπό τη διάσωση θεσμικών κατακτήσεων παρελθόντων ετών, ωστόσο σε πολιτικό – συνδικαλιστικό επίπεδο, μάλλον πλήττεται συνολικά η εικόνα και η αξιοπιστία του συνδικαλισμού, παρά διατηρείται ζωντανή η προοπτική της συλλογικής άμυνας απέναντι στη νεοφιλελεύθερη καταιγίδα.

Η νέου είδους παράλληλη δυνατότητα απορρύθμισης του εργατικού δικαίου δια της συλλογικής σύμβασης, όταν ιδιαίτερα συνεπάγεται την εξατομίκευση των ρυθμίσεων και την άνιση αντιμετώπιση τμήματος των εργαζομένων ακόμη και στο εσωτερικό μιας επιχείρησης, σηματοδοτεί τη ραγδαία υποχώρηση των συλλογικών οραμάτων και τον ακρωτηριασμό της εργατικής αλληλεγγύης. Πλέον, το μέλλον των συνδικάτων δεν κινδυνεύει αποκλειστικά και μόνο επειδή η μέριμνα για την προάσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων και συμφερόντων σταματά στην πόρτα της επιχείρησης, αλλά, επιπλέον, γιατί πολλές φορές δεν κατορθώνει να φτάσει ούτε μέχρι σε αυτό το σημείο.

Η τάση γενίκευσης της φτωχοποίησης των μισθωτών και της αποδημοκρατικοποίησης των χώρων δουλειάς δεν αντιστρέφεται με τη σύναψη ορισμένων ΣΣΕ που διαφυλάσσουν κάποιες θεσμικές κατακτήσεις ή έστω αξιοπρεπείς αποδοχές, αλλά βάζουν από την πίσω πόρτα αξίες και τακτικές ξένες με τα γενεσιουργά συλλογικά οράματα του συνδικαλισμού, τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς. Παράλληλα, διακρίνεται ορατός πλέον ο κίνδυνος να κατοχυρωθεί στα μάτια των νεότερων σε ηλικία εργαζομένων η αντίληψη ότι -εκτός από άγνωστη θεσμική λειτουργία σε ό,τι αφορά στη διαμόρφωση των όρων της απασχόλησης της συντριπτικής πλειοψηφίας εξ αυτών- η συλλογική διαπραγμάτευση δεν είναι παρά ένα μέσο περαιτέρω απορρύθμισης των εργασιακών τους σχέσεων.

Πηγή: Marginalia

Υποσημειώσεις

*Πηγή: marginalia.gr

Ο Ευρωπαίος επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Πιέρ Μοσκοβισί τόνισε ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί μια νέα διευθέτηση με τους εταίρους και πιστωτές της, αφού τερματιστεί το πρόγραμμα στήριξης, προκειμένου να τηρηθούν οι «μεταρρυθμίσεις».

Αν και ο Μοσκοβισί, για να εξωραΐσει τα πράγματα, είπε ότι η «νέα συμφωνία» δεν πρέπει να είναι «μεταμφιεσμένο μνημόνιο», στην πραγματικότητα αυτό που περιγράφει είναι ένα μνημόνιο που το ονομάζει κατ’ ευφημισμό «συμφωνία».

Μια νέα συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και των Ευρωπαίων εταίρων και πιστωτών της προανήγγειλε ο Ευρωπαίος επίτροπος Οικονομικές και Δημοσιονομικές Υποθέσεις, Πιέρ Μοσκοβισί.

Όπως τόνισε μιλώντας στο Peterson Institute of International Affairs στην Ουάσινγκτον, ο κ. Μοσκοβισί, θα χρειαστεί «μια συμφωνία που θα υποστηρίζει τη συνέχιση της εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων που έχουν υιοθετηθεί, καθώς και τη συνέχιση της ορθής δημοσιονομικής πολιτικής».

Ωστόσο, ξεκαθάρισε πως δεν θα πρέπει να είναι ένα «μεταμφιεσμένο νέο πρόγραμμα». «Αυτό που θέλουμε, είναι να γίνει η Ελλάδα μια κανονική οικονομία πάλι, πλήρως υπεύθυνη για τις δικές της υποθέσεις, και σταθερά αγκυροβολημένη στην καρδιά της ευρωζώνης» συμπλήρωσε.

Παράλληλα, ο κ. Μοσκοβισί, επανέλαβε πως η χώρα μας θα πρέπει να ολοκληρώσει και άλλες προϋποθέσεις, πέραν της συμφωνίας με τους πιστωτές, όπως η ολοκλήρωση της τέταρτης αξιολόγησης και ένα νέο αναπτυξιακό σχέδιο για τη χώρα με στόχο τη δημιουργία θέσεων εργασίας, μέσα από την περαιτέρω «ευελιξία» και την ολοκληρωτική απορρύθμιση της αγοράς εργασίας.

Πηγή: iskra.gr

-του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Υπάρχει μια κατηγορία Ελλήνων που δεν τους άγγιξε η κρίση. Για την ακρίβεια δεν τους ακούμπησε. Σωστά μαντέψατε. Πρόκειται για τους Έλληνες εφοπλιστές. Το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, παρά την οικονομική κρίση, με στόλο αξίας 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων, βρίσκεται στην πρώτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη των εμπορικών στόλων όλου του κόσμου. Το ακολουθούν οι εφοπλιστές της Ιαπωνίας, της Κίνας και των ΗΠΑ. Τα παραπάνω αναφέρονται σε δημοσίευμα της Γερμανικής εφημερίδας «Die Welt», η οποία επικαλείται  τα πρόσφατα στοιχεία πλοίων της «Vesselsvalue».

Οι Έλληνες εφοπλιστές την περίοδο της κρίσης κράτησαν την πρώτη θέση στην ιδιοκτησία πλοίων. Διέθεταν τα κεφάλαια για να κάνουν αγορές την ώρα που εφοπλιστές άλλων χωρών ξεπουλούσαν, ενώ «κατασκεύασαν» και νέα πλοία κυρίως στα ναυπηγεία της Σαγκάης στην Κίνα.

Ενδεικτικά μόνο στο πρώτο τρίμηνο του 2018, στο σύνολο των 414 μεταχειρισμένων ποντοπόρων πλοίων τα οποία πουλήθηκαν, οι Έλληνες πλοιοκτήτες πήραν και πάλι την πρώτη θέση μεταξύ των αγοραστών. Έδωσαν 900 εκατομμύρια δολάρια για να αγοράσουν 67 ποντοπόρα, σύμφωνα με υπολογισμούς του ναυλομεσιτικού οίκου Allied Shipbroking. Συγκεκριμένα αγόρασαν 45 φορτηγά πλοία, 15 δεξαμενόπλοια, 6 πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων και ένα μεταφοράς υγροποιημένου αερίου.

Έχουν κεφάλαια λοιπόν και επενδύουν. Στα «ένδοξα» ελληνόκτητα πλοία, υψώνονται σημαίες 48 κρατών. Τα κέρδη και το ρευστό καταλήγει όμως σε μια χούφτα Ελλήνων εφοπλιστών. Μάλιστα  ορισμένοι εξ’ αυτών καταγράφονται στις λίστες με τους πλουσιότερους κεφαλαιοκράτες της γης.  Το εφοπλιστικό κεφάλαιο από τη φύση του, κυνηγά και δημιουργεί φορολογικούς παραδείσους όπου γης. Φτιάχνει off – shore εταιρείες και μετακινεί τα κεφάλαια του, αποφεύγοντας με εκατοντάδες «παράθυρα» και τρόπους τη φορολόγηση του. 

Όμως για τους Έλληνες εφοπλιστές υπάρχει διπλός «παράδεισος».  Ο πρώτος είναι αυτός των διάφορων «νήσων» (τα νησιά Τζέρσεϊ και Γκέρνσεϊ, οι Βερμούδες, οι Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι, ο Μαυρίκιος, οι Κέιμαν Νήσοι, η Νήσος του Μαν, η νήσος Νέβις, το Νιούε κ.α) του πλανήτη.  Ο δεύτερος είναι ο «τόπος» τους. Η Ελλάδα. Όπου με την συνδρομή όλων των κυβερνήσεων από τη δεκαετία του 60 μέχρι και σήμερα έχει διαμορφωθεί ένα σκανδαλώδες καθεστώς φορολόγησης υπέρ του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Όλα νόμιμα! Με αυτό τον τρόπο ο ελληνικός εφοπλισμός, έχει πάντα ρευστό από τα αφορολόγητα κέρδη του, μπορεί να αγοράζει πλοία και να γιγαντώνει το στόλο του. 

Για πάνω από μισό αιώνα οι Έλληνες εφοπλιστές, βρίσκονται σε φορολογικό απυρόβλητο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες χτίστηκε το ελληνικό «εφοπλιστικό θαύμα». Με αυτό το καθεστώς θησαυρίζει, την ίδια ώρα που ο εργαζόμενος ελληνικός λαός, πνιγμένος από τα μνημόνια βυθίζεται στη φτώχεια. 

Μπορεί μέσω των μνημονίων να επιβλήθηκαν εκατοντάδες νόμοι, να καταργήθηκαν άλλοι τόσοι και να επιβλήθηκαν φόροι ακόμα και στον αέρα που αναπνέουμε αλλά υπήρξαν και δύο νόμοι που δεν τους άγγιξε καμιά μνημονιακή κυβέρνηση, ούτε καν οι δανειστές του «κουαρτέτου»…

Πρόκειται για τους νόμους 2687/53 και 27/1975 που βρίσκονται σε ισχύ,  και στους οποίους σχεδόν σε κάθε άρθρο τους περιλαμβάνεται και από μια φοροαπαλλαγή. Σε κάθε κρατικό προϋπολογισμό, ακόμα τους μνημονιακούς οι 56 διατάξεις των συγκεκριμένων νόμων που προσφέρουν φοροαπαλλαγές στους εφοπλιστές, αντιγράφονται μονότονα -ή συμπληρώνονται προς το ευνοϊκότερο – διαιωνίζοντας μια προκλητική «ασυλία».

Η μακρά λίστα της φοροασυλίας…

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν να καταγράφουμε, ορισμένες από τις πιο κραυγαλέες.

Σκανδαλώδες είναι για παράδειγμα το καθεστώς φορολόγησης, κατά το οποίο οι εφοπλιστές δεν φορολογούνται με βάση τους τζίρους τους ή τα κέρδη τους, αλλά με βάση την χωρητικότητα του πλοίου!

Συγκεκριμένα στο άρθρο (2) του νόμου 27/1975 αναφέρεται ρητώς «Ο κατά τας διατάξεις του παρόντος νόμου επιβαλλόμενος φόρος εξαντλεί πάσαν υποχρέωσιν του πλοιοκτήτου, ως και του μετόχου ή εταίρου ημεδαπής ή αλλοδαπής εταιρείας οιουδήποτε τύπου εκ φόρου εισοδήματος, καθ’ όσον αφορά εις τα κέρδη, τα οποία προκύπτουν εκ της εκμεταλλεύσεως πλοίων». Δηλαδή είτε βγάζουν 1 εκ. ευρώ είτε 1 δις ευρώ, πληρώνουν τον ίδιο φόρο!

Επίσης …οι «πατριώτες» εφοπλιστές μέσω των δύο νόμων, απαλλάσσονται:

— Από κάθε φόρο, τέλος ή εισφορά ή κρατήσεις υπέρ του δημοσίου ή κάποιου τρίτου το εισόδημα που αποκτάται από γραφεία ή υποκαταστήματα αλλοδαπών ναυτιλιακών επιχειρήσεων που εγκαθίστανται στην Ελλάδα

— Από οποιοδήποτε φόρο εισοδήματος

— Από τον φόρο εισοδήματος (των καθαρών κερδών) ή μερισμάτων κάθε ημεδαπής ή αλλοδαπής εταιρείας που εκτός από τα πλοία έχει κι άλλες εκμεταλλεύσεις

— Απαλλάσσονται από τα κέρδη αν πουλήσουν ένα πλοίο,

— Απαλλάσσονται από τα έσοδα αν εισπράξουν ασφαλιστική αποζημίωση για ένα πλοίο,

— Απαλλάσσονται από τα κέρδη των ναυτιλιακών τους επιχειρήσεων,

— Απαλλάσσονται ακόμα και από τα παράβολα για τα έγγραφα με τα οποία διανέμουν τα κέρδη τους (!),

— Απαλλάσσονται μέχρι και από φόρο κληρονομιάς (!), αφού, σύμφωνα με το άρθρο 29, οι εφοπλιστές έχουν επιτύχει την «απαλλαγήν εκ του φόρου κληρονομιών επί πλοίων, μετοχών ή μεριδίων ημεδαπών ή αλλοδαπών εταιρειών πλοιοκτητριών πλοίων, καλύπτουσαι εφεξής άπαντα τα άνω των 1.500 κόρων ολικής χωρητικότητος πλοία»!

— Απολαμβάνουν 100% φοροαπαλλαγή επενδύσεων ναυπήγησης και επισκευής παραδοσιακών σκαφών για επενδύσεις πάνω από 150.000 ευρώ φοροαπαλλαγή του εισοδήματος που αποκτάται από εταιρεία επενδύσεων στην ποντοπόρο ναυτιλία καθώς και το εισόδημα των κατόχων μερισμάτων

— Απαλλάσσονται ακόμα και τα δάνεια αλλά και οι καταθέσεις των μετόχων.

Απαλλαγές για τους εφοπλιστές ανεργία για τους ναυτικούς

Η μαγική λέξη λοιπόν είναι απαλλάσσονται!!! Οι φοροαπαλλαγές αφορούν αφενός στα ίδια τα πλοία και αφετέρου στους δικαιούχους (δηλαδή πλοιοκτήτες, ναυτιλιακές επιχειρήσεις κλπ.).

Αυτό το προκλητικό καθεστώς, από πολιτικό προσωπικό που στέκεται «σούζα» μπροστά στο σκληρότερο ομολογουμένως κεφάλαιο, δικαιολογείται με την …καραμέλα της «υιοθέτησης» ελληνικής σημαίας και άρα και ελληνικών πληρωμάτων από τους εφοπλιστές για να έρθουν έσοδα στη χώρα και να μειωθεί η ανεργία.

Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Όπως προείπαμε τα πλοία τα Ελλήνων εφοπλιστών φέρουν 48 σημαίες διαφορετικών κρατών! 

Όσο για τη διατήρηση της θέσης των Ελλήνων Ναυτικών, αυτό μοιάζει περισσότερο με ανέκδοτο, αφού τα νούμερα είναι αμείλικτα. Σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 15.000 Έλληνες εν ενεργεία ναυτικοί, ενώ το 2008 ήταν 35.000 και το 1980 100.000! Ειδικότερα μέσα στην κρίση ο ναυτικός κλάδος γνώρισε τεράστια ανεργία, αφού τα αφεντικά επέλεξαν φτηνότερα πληρώματα άλλων χωρών, ακόμα πιο φτωχών.  

Βέβαια η μείωση των θέσεων εργασίας δεν οφείλεται στην ανά τον κόσμο ύπαρξη αλλοδαπών ναυτικών αλλά στην αχαλίνωτη διάθεση των εφοπλιστών να αυξήσουν την κερδοφορία τους, μειώνοντας ακόμα περισσότερο την τιμή της εργατικής δύναμης. 

Η κατάσταση για τους Έλληνες ναυτικούς σήμερα είναι τραγική με το ασφαλιστικό ταμείο τους (ΝΑΤ), να βρίσκεται στα όρια της χρεωκοπίας και να συντηρείται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Οι μειώσει των εσόδων εξαιτίας της ανεργίας από τη μια πλευρά και τα τεράστια «φέσια» των απλήρωτων εισφορών που άφησαν πίσω τους τα «πατριωτάκια» μας οι εφοπλιστές δημιούργησαν το «ναυάγιο»…

Η κατάργηση μιας φοροαπαλλαγής θα ήταν αρκετή για… 

Για κερασάκι στην τούρτα αφήσαμε μια τελευταία φοροαπαλλαγή που απολαμβάνει το εφοπλιστικό κεφάλαιο. Την ίδια που ακόμα και στα νησιά της χώρας αυξήθηκε ο ΦΠΑ, οι εφοπλιστές απολαμβάνουν απαλλαγή από ΦΠΑ των αγορών προϊόντων στην Ελλάδα που προορίζονται για τις τροφοδοσίες των πλοίων τους. 

Μάλιστα έχει υπολογιστεί ότι μόνο και μόνα αυτή η φοροαπαλλαγή αν καταργηθεί το κράτος θα είχε έσοδα πάνω από 5 δις. ευρώ! Πρόκειται για χρήματα που θα αρκούσαν ακόμα για να καλύψουν τα «πρωτογενή πλεονάσματα» που ζητούν οι δανειστές χωρίς να χρειαστεί να περικοπούν συντάξεις και να μειωθεί το αφορολόγητο!!!

Αλλά η κυβέρνηση Τσίπρα, όπως και όλες οι προηγούμενες δεν πρόκειται να εξαναγκάσουν τα «πατριωτάκια» τους να συνεισφέρουν στα κρατικά έσοδα. Γι’ αυτά υπάρχει το πόπολο…

Πηγή: imerodromos.gr