του Αλέκου Αναγνωστάκη

Η περίοδος 1980 – 2000

Επικρατεί η εντύπωση πως οι αντιθέσεις Ελλάδας – Τουρκίας στο Αιγαίο και στην Κύπρο είναι περίπου όπως πάντα και όπως συνήθως.

Οι δύο χώρες έχουν μακρόχρονη ιστορική πορεία «συγκρούσεων και συγκλίσεων» στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους στην περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου και των κάθε φορά συμμαχιών τους στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού πλέγματος.

Η Μέση Ανατολή, ο Καύκασος, η Κασπία, τα Βαλκάνια και η Ανατολική Μεσόγειος αποτελούν κορυφαίες «περιοχές αστάθειας» (μεσοπρόθεσμα ίσως και απρόβλεπτα η Άπω Ανατολή), όπου παίχτηκαν και παίζονται τα σενάρια των ανελέητων ανταγωνισμών και των πολεμικών συγκρούσεων, χωρίς «αρχές» και κανόνες, με θύματα τους λαούς και έπαθλο τα κέρδη και τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών και δρόμων, των αγορών και των ζωνών επιρροής.

Η Ελλάδα και η Τουρκία βρίσκονται στο σταυροδρόμι αυτών των αντιθέσεων.

Αυτή η κατάσταση εγκυμονεί γενικά επικίνδυνα ενδεχόμενα γενικότερης πολιτικοστρατιωτικής όξυνσης και πολεμικής ανάφλεξης.

Σήμερα, ο ελληνικός και τουρκικός καπιταλισμός τηρούν τις συμμαχικές τους υποχρεώσεις, συμμετέχουν από κοινού στους πολέμους (Κόλπος, Γιουγκοσλαβία, «αντιτρομοκρατικές» εκστρατείες, Συρία). Παράλληλα αντιπαρατίθενται. Κύρια πεδία αντιπαράθεσης είναι το καθεστώς του Αιγαίου, η Κύπρος, οι αγορές και οι πρώτες ύλες των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου.

Την περίοδο 1980 - 2000 η ελληνική αστική τάξη υπερείχε στο οικονομικοκοινωνικό πεδίο, στο πεδίο της εσωτερικής πολιτικής σταθερότητας, καθώς και στη συμμετοχή της στον ευρωπαϊκό καπιταλιστικό καταμερισμό μέσω της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Ο ελληνικός καπιταλισμός την περίοδο αυτή αναδεικνυόταν σε ηγεμονική οικονομική βαλκανική δύναμη διεκδικώντας παράλληλα ορισμένες θέσεις στην Ουκρανία και τη Γεωργία.

Προϋπόθεση για την υλοποίηση αυτών των σχεδίων αποτελούσε η συνεχιζόμενη ένταση της εκμετάλλευσης απέναντι στους εργαζόμενους και τη νεολαία στο εσωτερικό και η προσαρμογή – από υποδεέστερη, «μεσαία» θέση - στα τότε «ανθρωπιστικά» δόγματα των επεμβάσεων.

Πριν ξεσπάσει η οικονομική κρίση η δραστηριοποίηση των ελληνικών τραπεζών στις χώρες των Βαλκανίων ήταν εντονότατη. Διέθεταν το 15 % του βασικού κεφαλαίου όλων των τραπεζών στα Βαλκάνια, μετρούσαν 1.900 τραπεζικά υποκαταστήματα στα οποία απασχολούσαν συνολικά περί τους 23.000 εργαζόμενους.

Η στρατιωτική παρουσία και συμμετοχή της μέσω ΝΑΤΟ και ΕΕ σε όλα τα κρίσιμα μέτωπα στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο ήταν αναβαθμισμένη (ιδιαίτερα μετά την 11η Σεπτέμβρη) με ενισχυμένη, σχετικά, την ελληνική πολεμική βιομηχανία.

Η Τουρκία, στην περίοδο που αναφερόμαστε, με καλπάζοντα πληθωρισμό και ολοένα διογκούμενες εξοπλιστικές δαπάνες, ήταν από τις πιο «άρρωστες» οικονομικά και τις πιο ασταθείς πολιτικά χώρες της ευρύτερης περιοχής. Η τουρκική ολιγαρχία αντιμετώπιζε σοβαρά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα που την οδηγούσαν σε συνεχείς αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό και παρεμβάσεις του στρατού κάτω από μια ιδιότυπη συνύπαρξη και ανταγωνισμό ανάμεσα στον Κεμαλικό «εκσυγχρονισμό» και τον ανερχόμενο ισλαμικό εθνικισμό.

Διατηρούσε, φυσικά, το σημαντικό γεωπολιτικό στρατηγικό προβάδισμα στο χώρο των πετρελαίων και των αγορών του ευρύτερου μουσουλμανικού τόξου, τις ιστορικές διασυνδέσεις της με τις επιθετικές, στρατιωτικές πλευρές των ιμπεριαλιστικών και ειδικά των αμερικάνικων σχεδιασμών στην περιοχή, τα πλεονεκτήματα που συνδέονται με το μέγεθος της.

Στην περίοδο αυτή ήταν επομένως αντικειμενικά σωστή και πολιτικά αποδείξιμη η εκτίμηση πως η αναμέτρηση στις δύο χώρες είχε χαρακτήρα σύγκρουσης ανάμεσα σε μεσαίας βαθμίδας χώρες του ιμπεριαλιστικού πλέγματος. Μπορούσε επομένως να γίνει αποδεκτή από τους λαούς η καταγγελία περί των ισότιμων επεκτατικών βλέψεων και των δύο. Με σταθερό το μέτωπο απέναντι στην τούρκικη κατοχή στην Κύπρο αλλά και των ευθυνών της ελληνικής χούντας, μπορούσε να αποκαλυφθεί το επίπλαστο του ιδεολογήματος περί «επιθετικότητας» που χρησιμοποιούσαν και οι δύο ολιγαρχίες για να επηρεάσουν την στάση των λαών τους σε ενδεχόμενο πολεμικής αναμέτρησης.

Τα «πράγματα» αλλάζουν μετά το 2000

Η αλλαγή είναι διπλή.

Ο ελληνικός καπιταλισμός, χτυπημένος από την κρίση, υποβαθμίζεται.

Ο τούρκικος καπιταλιστικός σχηματισμός αναβαθμίζεται σημαντικά.

Η απόσταση αναμεταξύ τους μεγεθύνεται επομένως διπλά.

Η κρίση οδήγησε τον ελληνικό καπιταλιστικό σχηματισμό σε σοβαρή υποβάθμιση της θέσης του, πρωτόγνωρη για καιρό ειρήνης.

Ενδεικτικά αναφέρεται το χτύπημα της βιομηχανίας - πλην ορισμένων κλάδων στην εξόρυξη, τα τρόφιμα και τα φάρμακα - η πρωτοφανής μείωση του ΑΕΠ, η ποιοτική μείωση της παρουσίας των τραπεζικού συστήματος στα Βαλκάνια, στην Τουρκία και στην ευρύτερη περιοχή. (Η Πειραιώς και η Εθνική αποεπενδύουν πλήρως εντός του 2018, η Eurobank και η Alpha Bank διατηρούν μια παρουσία αλλά σοβαρά μειωμένη).

Ακόμη και ο ελληνικός πληθυσμός μειώνεται.

Η Ελλάδαγια το 2016, από πλευράς στρατιωτικής ισχύος καταλαμβάνει την28η θέσησε σύνολο 126 χωρών, ανάμεσα στην Ισπανία και τη Σουηδία.

Εξακολουθεί επομένως και στρατιωτικά, συγκριτικά, να είναι χώρα μεσαίου επιπέδου ανάμεσα στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, παρά την εθελούσια απώλεια της νομισματικής και γενικότερης  κυριαρχίας της  λόγω του ισχυρού πλήγματος από την κρίση και την πολιτική που εξέλεξε για την έξοδο από αυτή.

Η Ελλάδα είναι χώρα που αγωνίζεται να βγει- και θα βγει- από την κρίση.

Η διαφαινόμενη όμως έξοδος από την κρίση, λόγο διαρθρωτικών προβλημάτων, αδυναμίας ομαλής ένταξης στο εσωτερικό της καπιταλιστικής παραγωγής των σύγχρονων υπεραυτόματων μηχανών και χαμηλού ποσοστού κερδοφορίας, θα είναι σαθρή, αναιμική. και πάνω απ όλα αντιλαϊκή και αντιδραστική.

Την ίδια περίοδο η αναπτυσσόμενη τουρκική οικονομία αναδεικνύεται σε μια από τις 20 μεγαλύτερες οικονομίες στον κόσμο. Το ΑΕΠ της το 2017 ήταν σε τρέχουσες τιμές 850,7 δισ. αυξημένο κατά 19% σε σχέση με το 2016, το 16ο στο κόσμο. τέσσερεις και κάτι φορές πάνω από το ελληνικό.

Έχει ανεπτυγμένη αυτοκινητοβιομηχανία, πολεμική βιομηχανία και βιομηχανία γενικότερα, υπηρεσίες, ισχυρό τουρισμό, υπολογίσιμο ορυκτό πλούτο κ.α.

Ο όγκος εξωτερικού εμπορίου κατά την τελευταία δεκαπενταετία αυξάνεται από τα 82 στα 400 δισεκατομμύρια δολάρια, με στόχο τα 500 δισεκατομμύρια ως το 2023, την 100ηεπέτειο ίδρυσης της.

Ο πληθυσμός της ανέρχεται στ 80 εκατομμύρια με πρόβλεψη τα 110 εκατομμύρια ως το 2030.

Είναι μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης, του ΝΑΤΟ, του ΟΟΣΑ, του ΟΑΣΕ και του G-20 . Είναι επίσης μέλος του Συμβουλίου Συνεργασίας τουρκόφωνων Κρατών, της Διεθνούς Οργάνωσης Τουρκικού Πολιτισμού.

Η Τουρκία αναρριχάται στην όγδοη θέση από πλευράς στρατιωτικής ισχύος, μετά τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία, τη Γαλλία, τη Μ. Βρετανία και την Ιαπωνία και πάνω από τη Γερμανία.

Ο δείκτης ισχύος (Power Index), σύμφωνα με τα διεθνή στάνταρ, ορίζεται με το συνυπολογισμό των πλουτοπαραγωγικών πηγών, της βιομηχανίας, του μεγέθους του στρατού, του γεωγραφικού παράγοντα, καθώς και του μεγέθους του πληθυσμού.

Η ανάπτυξη που συντελέσθηκε στην Ανατολία, τα τελευταία 15 χρόνια, προστιθέμενη στην ήδη ανεπτυγμένη «μεσογειακή Τουρκία» μετέτρεψε την Τουρκία σε ανεπτυγμένη καπιταλιστική χώρα ανώτερου πλέον επιπέδου η οποία προωθεί τη δικιά της μεγάλη οικονομική και γεωπολιτική ιδέα.

Η θέση και η ισχύς της την καθιστούν σε σταθμό στο νέο κινέζικο δρόμο του μεταξιού από το Πεκίνο στη καρδιά της Ευρώπης, γεγονός που την ωθεί αντικειμενικά σε συμμαχίες προς τη Κίνα.

Αυτή η δυναμική της καπιταλιστικής Τουρκίας “δεν μπορεί να περιοριστεί στα υπάρχοντα”.

Γι αυτό και αναπτύσσει ειδικές σχέσεις με όλες τις τουρκόφωνες χώρες γύρω από την πετρελαιοφόρα περιοχή της Βαλκανικής αλλά και της Κασπίας (Αζερμπαϊτζάν, Καζαχστάν. Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν).

Αυτοί οι στόχοι επιτάσσουν την αναβάθμιση του πολιτικού και στρατιωτικού ρόλου της Τουρκίας στις παραπάνω περιοχές, την ανάδειξη της σαν μεγάλη περιφερειακή δύναμη, ισότιμη σχεδόν συνομιλήτρια των ηγεμονικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Μια τέτοια επέκταση όμως οδηγεί μαθηματικά σε μετατροπή της Τουρκίας σε υπερδύναμη.

Και ακριβώς γι' αυτό πρέπει να περιοριστεί από τους ιμπεριαλιστές συμμάχους και ανταγωνιστές της.

Αυτή την περιοριστική πολιτική ασκούν και μέσω του Κουρδικού ζητήματος κυρίως οι ΗΠΑ αλλά και την αφήνουν να εξελίσσεται δίχως να την ευνοούν ανοιχτά, η Ρωσία και η Κίνα.

Η Τουρκία λοιπόν ή θα αναπτυχθεί ή θα περιοριστεί με την απόσπαση του κουρδικού εδάφους καταδικάζοντας την σε περιφερειακή δύναμη..

Το ΑΚΡ και ο Ερντογάν εκφράζουν την τάση επέκτασης και ανάπτυξης του Τούρκικου καπιταλισμού. Εξ ου και το άνοιγμα προς την Αφρική την περίοδο 2003 – 2017. Την περίοδο αυτή ο Ερντογάν επισκέφθηκε 28 αφρικάνικες χώρες, οι τούρκικες επενδύσεις εξαπλασιάστηκαν (από 100 εκ δολ σε 6,5δις το 2017), άνοιξαν επιπλέον 29 πρεσβείες για να φτάσουν τις 41 το 2017.

Στη βάση αυτή γίνεται η προσέγγιση Πούτιν - Ερντογάν, και δι’ αυτής η προσέγγιση Ρωσίας – Κίνας – Τουρκίας. Προσέγγιση που ως ανοιχτό ενδεχόμενο μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα.

Αυτή η σκληρή τούρκικη καπιταλιστική ανάπτυξη, στην εποχή του «παγκοσμιοποιημένου φιλελευθερισμού», (με τις αποχρώσεις του), απαιτεί την ακόμη πιο βαθιά εκμετάλλευση και ενσωμάτωση του τουρκικού λαού. Ταυτόχρονα όμως η ίδια η δυναμική άνοδος της ισλαμικής αστικής τάξης και η ισχυρή παρουσία της δυτικόφερνης κεμαλικής σε συνδυασμό με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, τους αφαιρεί το φωτοστέφανο του εθνικισμού. Οδηγεί σε ρωγμές στη συμμαχία της με τα λαϊκά στρώματα.

Έτσι, μεσοπρόθεσμα, οι αντιθέσεις στη αναπτυσσόμενη Τουρκία δεν θα είναι μόνο ανάμεσα στην κεμαλική και την ανελθούσα ισλαμική ελίτ, ανάμεσα στα ισλαμικά θρησκευτικά ρεύματα στη βάση των συμφερόντων που εκπροσωπούν, ανάμεσα στο νεοτουρκικό εθνικισμό και στις μειονότητες - κυρίως τους Κούρδους- αλλά ανάμεσα στην τούρκικη εργατική τάξη και τα πληττόμενα μεσαία στρώματα και την τούρκικη αστική τάξη στο σύνολο τους.

Το τι κοινωνική και πολιτική έκφραση θα πάρει αυτή θα εξαρτηθεί από τον υποκειμενικό παράγοντα και τις πρωτοπορίες του.

Η επεκτατική αναζήτηση ζωτικού χώρου από την Τουρκία, με ισχυρό το οικονομικοκοινωνικό υπόβαθρο και ισχυρά τα γεωστρατηγικά ερείσματα, βρίσκεται γενικά σε ανταγωνισμό με τις τάσεις και τα συμφέροντα του ελληνικού καπιταλισμού στην περιοχή των Βαλκανίων και ευρύτερα και στο Αιγαίο ειδικά σε ευθεία αντίθεση.

Σε αντίθεση όμως με τον τούρκικο καπιταλισμό, ο ελληνικός δεν μπορεί να προτάξει μια αυτοτελή, σχετικά πάντα, επιθετική πολιτική.

Η ελληνική επιθετικότητα και (συν) εκμετάλλευση των ορυκτών κοιτασμάτων μπορεί να εκδηλώνεται μόνο μέσω συμμαχικών σχηματισμών και υπό την ηγεμονία του ισχυρού. Εξ ου και η διαρκής επίκληση της ΕΕ και της ΟΝΕ, του ΝΑΤΟ και των Αμερικάνων, η συμμαχίες με Ισραήλ και Αίγυπτο με τις ευλογίες των ΗΠΑ.

Σε αυτό το φόντο διαμορφώνεται ένα νέο πλαίσιο σύγκρουσης ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού που έχει στρατηγικό χαρακτήρα ανεξάρτητα από τις εκάστοτε διακυμάνσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Άλλο όμως αυτό και άλλο η φαντασίωση πολέμου ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία στη βάση της ισότιμης επιθετικότητας με προκαθορισμένο μάλιστα τον χαρακτήρα του. Μια τέτοια πολιτική λογική που διατρέχει δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς «επιστρέφει» ως μειούμενο κύρος στη λαϊκή συνείδηση, οδηγεί στην απομόνωση από το λαό.

Απλοϊκά σχήματα δεν βολεύουν

Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός στρέφεται σε βάρος, πρώτα από όλα, των εργαζομένων των χωρών τους και της περιοχής.

Η πρώτη, η βασική και καθοριστική αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης μπορεί να γίνει στα πλαίσια, πρωτίστως, της εσωτερικής πάλης των εργαζομένων και της νεολαίας σε κάθε χώρα και στις δύο πλευρές του Αιγαίου για μόνιμη δουλειά, μείωση των ωρών εργασίας, αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις.

Για την απόκρουση της κανιβαλικής εκμεταλλευτικής πολιτικής που αποτελεί, μαζί με τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, τη μήτρα και του πολέμου.

Μαζί.

Γιατί η ταξική πάλη διαμεσολαβείτε, επιδρά αλλά και επηρεάζεται από τα εθνικά και οικονομικά συμφέροντα αστικών τάξεων αλλά και κρατών ή και «συμμαχικών μπλοκ» που σε δεδομένες στιγμές μπορεί για ένα διάστημα, να είναι και ανταγωνιστικά μεταξύ τους ή και να διχάζονται. Γιατί η πραγματικότητα των πολέμων δεν μπορεί να εξηγηθεί με τα απλοϊκά «καθαρά» σχήματα που ανάγουν την πολυπλοκότητα των σύγχρονων αντιθέσεων αποκλειστικά στην πάλη τάξης εναντίον τάξης ή στην απολυτοποίηση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Στην παραπάνω βάση το αναγκαίο είναι το ξεδίπλωμα συλλογικού και διεθνικού αγώνα για ειρήνη, δημοκρατία, αυτοδιάθεση, εθνική κυριαρχία, κοινωνική χειραφέτηση για τους λαούς με βάση την ελεύθερη και κυρίαρχη θέληση τους.

Είναι η επιδίωξη να αναπτυχθεί ο αγώνας κάθε λαού και να αναχθεί σε κοινό αγώνα για τους λαούς της περιοχής ενάντια στα προνόμια και τη βία του επιτιθέμενου έθνους, την προάσπιση των συνόρων γιατί εντός τους ζουν εργάτες και λαοί, αλλά και τη μη επίδειξη της παραμικρής ανοχής στις πολιτικές προνομίων από μέρους του αμυνόμενου έθνους. Να αναπτυχθεί ο αγώνας σε κάθε κράτος και αναχθεί σε κοινό αγώνα για να μπει τέρμα στην επέμβαση και κατοχή της Συρίας, να νικήσει η Ιντιφάντα, για την έξοδο των δυο χωρών από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ και τη διάλυση αυτών των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, τη διάλυση όλων των στρατιωτικών βάσεων (αμερικάνικων και ρώσικων) την επιστροφή των φαντάρων εντός των συνόρων.

Είναι η ανάπτυξη της διεθνικής αλληλεγγύης απέναντι στο Συριακό, τον Κουρδικό και Παλαιστινιακό λαό. Είναι η ανάπτυξη κοινού αγώνα των λαών της περιοχής για Κύπρο ενιαία, ανεξάρτητη και ελεύθερη, χωρίς την τούρκικη κατοχή αλλά και δίχως «εγγυητές», για ίσα δικαιώματα ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων. Είναι η ανάπτυξη μαζικού κινήματος (μέσα κι έξω απ’ το στρατό) για την αποτροπή του πολέμου, ο κοινός αγώνας ενάντια στην κλιμάκωση των πολεμικών εξοπλισμών και δαπανών.

Αυτά μπορεί και πρέπει να αποτελέσουν τη βάση για την επεξεργασία σωστών αιτημάτων και συνθημάτων μαζικής απεύθυνσης.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Συνέντευξη τύπου για την 4^η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Πραγματοποιήθηκε σήμερα συνέντευξη τύπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ εν όψει της 4^ης Συνδιάσκεψης, που θα πραγματοποιηθεί στις 21 και 22 Απρίλη στο κλειστό κέντρο πυγμαχίας στο Περιστέρι.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οδεύει προς την 4η Συνδιάσκεψή της, στις 21 και 22 Απρίλη. Η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ακριβώς 9 χρόνια πριν, ως μετώπου οργανώσεων και αγωνιστών/τριών της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς, ήταν και συνεχίζει να είναι μια πολύτιμη προωθητική κατάκτηση για την αριστερά, την εργατική τάξη και το κίνημα. 

Φιλοδοξούμε η 4η Συνδιάσκεψη, και η πορεία προς αυτήν, να γίνει ο άξονας πρωτοβουλιών και παρεμβάσεων για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ μαζική, ενωμένη και δυνατή, να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα ανάπτυξης του μετώπου ώστε  να συμβάλλει στους αγώνες για την υπεράσπιση των εργατικών λαϊκών συμφερόντων ενάντια στην καπιταλιστική μνημονιακή επίθεση, ενάντια στο μαύρο μέτωπο κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, την αντιπολεμική αντιιμπεριαλιστική πάλη, ενάντια στους αστικούς ανταγωνισμούς, τον εθνικισμό και τον πόλεμο, ενάντια στο ρατσισμό και τη φασιστική απειλή. Να  γίνει ένας μεγάλος σταθμός διαλόγου για όλο τον μαχόμενο κόσμο της αριστεράς που αναζητά την συγκρότηση μιας άλλης ανατρεπτικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς με σύγχρονη σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική.

Για όλα αυτά μίλησαν στη συνέντευξη τύπου που παραχώρησαν σήμερα μέλη τη Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ:

Η Αντωνία Βαφειάδου τόνισε ότι «η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οδεύει προς την 4η Συνδιάσκεψή της, σε μια περίοδο παρατεταμένης οικονομικής και πολιτικής κρίσης με παράλληλη επικίνδυνη όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην Ελλάδα και παγκόσμια, με τον κίνδυνο πολέμου να γίνεται πιο κοντινός. Η ευθυγράμμιση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ τοποθετεί τον λαό και τη χώρα στο επίκεντρο της αστάθειας κα όχι της «σταθερότητας» όπως ισχυρίζεται ο Τσίπρας».

Για την κυβέρνηση είπε ότι έχει «ρεκόρ στις μνημονιακές πολιτικές και παίρνει τα εύσημα όλων των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών. Η έξοδος από τα μνημόνια που υπόσχεται η κυβέρνηση για το καλοκαίρι του 2018 στην πραγματικότητα σημαίνει παρατεταμένη φτώχεια για το λαό και τη νεολαία, μόνιμη επιτροπεία από ΕΕ και ΔΝΤ ενόψει των πλεονασμάτων που έχουν συμφωνήσει, πρόσδεση στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς».

Μίλησε για τη στάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο εργατικό κίνημα λέγοντας ότι «Το εργατικό κίνημα, όμως χρειάζεται έναν άλλου τύπου συνδικαλισμό, ενάντια στην ανάθεση, το συμβιβασμό και τη συνδιαλλαγή, με τα πρωτοβάθμια σωματεία μπροστά κι όχι με τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που ξεπουλάνε τους αγώνες».

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θεωρεί ότι «απαιτείται επίσης άμεσα ένα αντιπολεμικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που θα αποτρέψει τον πόλεμο και θα βάλει φραγμό στα σχέδια του ΝΑΤΟ» και προανήγγειλε ότι «η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα πάρει πρωτοβουλία για μια καμπάνια ενάντια στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, που διεξάγεται τον Ιούλιο2018, και για μια πλατιά πρωτοβουλία ενάντια στον πόλεμο, που θα την απευθύνει σε όλες τις δυνάμεις του κινήματος και της μαχόμενης αριστεράς»

Ο Παύλος Αντωνόπουλος, μίλησε επίσης για την πολεμική απειλή λέγοντας «Τι προκαλεί την απειλή πολέμου; Δεν έχει ξεπεραστεί η βαθιά δομική κρίση του καπιταλισμού, που έχει οδηγήσει σε βάθεμα της πολιτικής κρίσης και αποτέλεσμα είναι να οξύνονται οι ανταγωνισμοί, μέχρι και πολεμικές συρράξεις».

«Το μέτωπο του πολέμου είναι πολύ σημαντικό στη συγκυρία. Για μας το σημαντικό είναι να αποτρέψουμε τον πόλεμο. Πιστεύουμε ότι μπορούμε με αγώνα να το καταφέρουμε αυτό. Ένας πόλεμος δεν έχει να προσφέρει τίποτα στα συμφέροντα των λαών όλης της περιοχής. Καλούμε όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που θεωρούν ότι είναι πρωταρχικό ζήτημα να αποτραπεί ο πόλεμος, σε κοινή δράση».

Για τον ίδιο λόγο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί «την Τρίτη στις 6.30 το απόγευμα καλούμε μαζί με άλλες οργανώσεις συλλογικότητες και Παλαιστινιακές οργανώσεις σε συγκέντρωση μπροστά στην Ισραηλινή πρεσβεία για να καταγγείλουμε το σιωνιστικό κράτος που δολοφονεί Παλαιστίνιους ενισχυμένο από τους Αμερικάνους και την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και την Ελληνική Κυβέρνηση».

Τέλος, για τη συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ανέφερε: «Στο πλαίσιο της 4ης Συνδιάσκεψης θα συζητηθούν πολλές προτάσεις και διαφορετικά πλαίσια που έχουν κατατεθεί και δημοκρατικά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα αποφασίσει ποιες πρωτοβουλίες θα πάρει.».

Ο Γιάννης Σηφακάκης, ανέφερε ότι «Η Συνδιάσκεψη είναι μια μεγάλη πρόκληση αλλά και ευκαιρία για να συσπειρωθούν τα χιλιάδες μέλη και οι φίλοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Γίνονται συνελεύσεις των επιτροπών πανελλαδικά και εκδηλώσεις παρουσίασης των Θέσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ»

Σύμφωνα με τον Γ. Σηφακάκη, «το βασικό ζητούμενο σήμερα είναι πώς θα ενισχυθεί η αριστερή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Μια κυβέρνηση που εκλέχτηκε στο όνομα της «Αριστεράς», εφαρμόζει την χειρότερη αντεργατική πολιτική, ακολουθεί πολεμοκάπηλη τακτική από τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο ως τα Δυτικά Βαλκάνια οξύνοντας τον αντιδραστικό ανταγωνισμό των αστικών τάξεων Ελλάδας-Τουρκίας, δένοντας την Ελλάδα στο άρμα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και βρόμικων συμμαχιών με τη χούντα της Αιγύπτου και το κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ. Που κλείνει τα σύνορα και ετοιμάζεται να φέρει νομοσχέδιο που κλιμακώνει τις απελάσεις προσφύγων, φουσκώνοντας ουσιαστικά τα πανιά στην υπόδικη συμμορία της Χρυσής Αυγής».

Στη συνέχεια διατυπωσε το ερώτημα «Υπάρχει σήμερα αντιπολίτευση στα αριστερά της κυβέρνησης;» και απάντησε «Ναι. Είναι η εργατική τάξη και η νεολαία που βγαίνουν μπροστά και δίνουν μάχες για μόνιμη και σταθερή δουλειά στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στους Δήμους, στις σχολές. Είναι το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα που έχει επιβάλει να κάθεται στο σκαμνί η ηγεσία της ΧΑ. Αυτός ο κόσμος παλεύει κι αναζητά εναλλακτική αριστερότερα, δεν βολεύεται στο δόγμα της ΤΙΝΑ-«δεν υπάρχει εναλλακτική». Το ερώτημα είναι τι κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΚΚΕ και η ΛΑΕ, η αριστερά που πάει κόντρα στην κατάντια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ».

Ως προς το τι κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ειπε ότι «Πρωτοστατεί για να στηρίξει όλους τους αγώνες κινηματικά και πολιτικά. Να προβάλλει την εναλλακτική με το μεταβατικό της πρόγραμμα που συνδέει τις άμεσες διεκδικήσεις του κινήματος με την αντικαπιταλιστική προοπτική. Να παίρνει ενωτικές πρωτοβουλίες κοινής δράσης και συντροφικού διαλόγου με όλον τον κόσμο της μαχόμενης Αριστεράς. Η 4^η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ευκαιρία και πρόκληση για όλη τη μαχόμενη αριστερά. Οι αποφάσεις της Συνδιάσκεψης είναι κρίσιμο να αποτελέσουν εφαλτήριο για την αντεπίθεση απέναντι στην αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης, ενάντια στην ΕΕ, τον φασισμό, τον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό»

ΠΗΓΗ: antarsya.gr

Η Τουρκία του Ερντογάν, παρά τις σχετικές οικονομικές ανισορροπίες που αντιμετώπισε αυτήν την περίοδο σε ορισμένα μεγέθη της, έχει επιτύχει από το 2003, όταν ο νέος «σουλτάνος» ανήλθε στην εξουσία, ένα πραγματικό «οικονομικό καπιταλιστικό θαύμα». Στην ουσία ο Ερντογάν, υπό το πέπλο του light ισλάμ, άλλαξε ριζικά την οικονομικο-κοινωνική όψη της Τουρκίας, μετατρέποντάς την σε μια χώρα με διαφορετικό status.

Αυτήν την ώρα ο Τ. Ερντογάν επιχειρεί να συνδέσει το «οικονομικό θαύμα» με το γεωπολιτικό και την ανάδειξη της Τουρκίας σε μείζονα περιφερειακό ηγεμόνα με επεκτατικές περιφερειακές βλέψεις και με χώρες δορυφορικούς ακόλουθους στον περίγυρο των συνόρων της.

Θα επιτρέψει στον Ερντογάν η τουρκική οικονομία να στηρίξει αυτές τις ευρύτερες γεωπολιτικές φιλοδοξίες του; Θα του το επιτρέψουν οι πολιτικο-οικονομικοί και στρατιωτικοί συσχετισμοί στην περιοχή και κυρίως οι συσχετισμοί και οι σχέσεις ανάμεσα στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και βεβαίως οι σχετικές επιλογές της Τουρκίας;

Από την απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα εξαρτηθεί σε σημαντικό βαθμό και το μέλλον της Ελλάδας, το οποίο πάντως δεν θα υπάρξει όσο διατηρεί στην εξουσία το εθελόδουλο «δωσιλογικό» μνημονιακό μπλοκ.

Ν.Ζ

Από χρυσή δεκαετία σε «υπερθέρμανση» πέρασε η οικονομία του Ερντογάν

Βαθιές αναπτυξιακές ανισορροπίες κρύβονται πίσω από τις επεκτατικές επιδιώξεις στο γεωπολιτικό σκηνικό

Εξαπολύει βέλη κατά πάντων, δηλώνει έτοιμος να συγκρουστεί με κάθε «εχθρό», να εξοντώσει όποιον σταθεί εμπόδιο στο όραμα της «μεγάλης Τουρκίας». Ο Ταγίπ Ερντογάν βάζει φωτιές στο γεωπολιτικό σκηνικό και φαίνεται να ελπίζει ότι ο καπνός δεν αφήνει να δει η κοινή γνώμη ότι ο μεγαλύτερος αντίπαλός του είναι σε άλλο μέτωπο: στο οικονομικό. Όσο οι σχέσεις της χώρας με τη Δύση κινούνται σε βαρομετρικό χαμηλό, τόσο περισσότερο προσπαθεί ο σουλτάνος να απαντήσει με «ζεστό χρήμα», απαιτώντας και από την κεντρική τράπεζα να πράξει το ίδιο. Φουσκωμένο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, υψηλός πληθωρισμός και μία λίρα σε ελεύθερη πτώση συνθέτουν το σκηνικό μιας οικονομίας, η οποία για τον Ερντογάν πρέπει να τρέχει με ρυθμούς τουλάχιστον 5,5% έως τις επόμενες εκλογές. Διεθνείς οργανισμοί και οίκοι αξιολόγησης προειδοποιούν για «υπερθέρμανση», αλλά ποιος ακούει; «Είμαστε η ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία του G20 και δεύτεροι στη λίστα με τους 250 κορυφαίους εργολάβους του κόσμου, με 43 μεγάλες επιχειρήσεις», απαντά και δεν λέει ψέματα, απλώς κρύβει την υπόλοιπη αλήθεια.

Μία οικονομία στο κόκκινο απειλεί το αφήγημα του Τούρκου προέδρου. Δεν ήταν, όμως, πάντα έτσι τα πράγματα. Η ολίσθηση στην οικονομικό λαϊκισμό ήρθε παράλληλα με εκείνη στον αυταρχισμό και την απομάκρυνση από τον ευρωπαϊκό δρόμο.

Εντάθηκε από το 2013 και πολύ περισσότερο μετά το αποπειραθέν πραξικόπημα το 2016. Η πρώτη δεκαετία του Ερντογάν στην εξουσία ήταν αντιθέτως μία «χρυσή εποχή» για την τουρκική οικονομία. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι την περίοδο που η Δύση έβλεπε την Τουρκία ως πρότυπο δημοκρατίας στον μουσουλμανικό κόσμο, για τις αγορές ήταν πρότυπο αναδυόμενης οικονομίας.

Η χρυσή δεκαετία 

Από το 2003, όταν ανήλθε ο Ταγίπ Ερντογάν στην εξουσία, έως και το 2013 το ΑΕΠ της τουρκικής οικονομία μεγεθύνθηκε κατά 383 δισ. δολάρια, οι εξαγωγές απογειώθηκαν από τα 63 δισ. στα 135 δισ. δολάρια και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σχεδόν τριπλασιάστηκε. Όσο για το δημόσιο χρέος, περιορίστηκε κοντά στο 40% του ΑΕΠ.

Είχε προηγηθεί η μεγάλη οικονομική κρίση της περιόδου 1999-2001, η οποία είχε φέρει το ΔΝΤ στη χώρα. Το πρόγραμμα θεωρήθηκε πλήρης αποτυχία. Αλλά στη συνέχεια η Τουρκία ακολούθησε τον δρόμο της δημοσιονομικής πειθαρχίας και των μεταρρυθμίσεων. Επιμένοντας σε αυτόν τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του, ο Ερντογάν πέτυχε να μεταμορφώσει πλήρως την οικονομία.

Ύστερα από τη χαμένη δεκαετία του ‘90, κατά την οποία το κατά κεφαλήν ΑΕΠ ήταν κατά μέσο όρο 3.400 δολάρια, η παραγωγικότητα δραματικά χαμηλή σε όλους τους κλάδους της οικονομίας και ο πληθωρισμός είχε εκτιναχθεί έως και το 70%, η χρυσή δεκαετία του Ερντογάν χαρακτηρίστηκε από ταχεία και ουσιαστική ανάπτυξη.

Από το 2003 έως και το 2007 η τουρκική οικονομία αναπτυσσόταν με ρυθμούς 6,7%. Δεν έμεινε αλώβητη από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, αλλά βγήκε γρήγορα από αυτήν, Μετά τη συρρίκνωση κατά 4,8% το 2009, το ΑΕΠ της ανέκαμψε 9% την αμέσως επόμενη χρονιά.

Παρά την ταχεία αύξηση του πληθυσμού, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σκαρφάλωσε από τα 3.400 δολάρια στα 10.500 δολάρια το 2010 και ξεπέρασε τα 12.000 δολάρια το 2013, με τη γειτονική χώρα να πετυχαίνει έτσι την είσοδο στο κλαμπ των πλούσιων οικονομιών.

Ο πληθωρισμός ακολουθούσε αντίθετη πορεία, υποχωρώντας έως και το 3,9% τον Απρίλιο του 2011. Ήταν ναδίρ 42 ετών.

Εντυπωσιακή και η δημοσιονομική προσαρμογή, με το έλλειμμα του προϋπολογισμού να μειώνεται κάτω του 2% και το χρέος κάτω του 40% του ΑΕΠ πριν από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Διατηρήθηκαν υπό έλεγχο και μετά την κρίση. Το 2010 το έλλειμμα ήταν 3,5% και το χρέος 43,5% του ΑΕΠ.

Ήδη από εκείνη τη χρονιά, ωστόσο, το καμπανάκι του υψηλού ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών ηχούσε, όπως και εκείνα των εξαιρετικά χαμηλών θέσεων στους δείκτες του επιχειρείν και της ανταγωνιστικότητας, που καλούσαν σε «μεταρρυθμίσεις δεύτερης γενιάς». Σε βήματα, που όπως είχε σχολιάσει Τούρκος οικονομολόγος στον «Economist» θα οδηγούσαν την Τουρκία από οικονομία του «know who» σε οικονομία του «know how».

Το ισχυρό χαρτί 

Οι επιτυχίες της τουρκικής οικονομίας δεν έμειναν στους αριθμούς της υψηλής ανάπτυξης και του χαμηλού χρέους. Το ισχυρότερο χαρτί του Ερντογάν, την πρώτη επταετία της διακυβέρνησής του τουλάχιστον, ήταν το γεγονός ότι πέτυχε να βγάλει εκατομμύρια ανθρώπους από τη φτώχεια και να αμβλύνει τις ανισότητες.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ το ποσοστό των πολιτών κάτω του ορίου της φτώχειας υποχώρησε από το 21% το 2005 στο 18% το 2010. Ο δείκτης ανισοτήτων Gini μειώθηκε από το 0,403 το 2005 σε 0,38 το 2010. Το εισόδημα του πλουσιότερου 10% του πληθυσμού ήταν 18 φορές υψηλότερο από εκείνο του φτωχότερου 10% το 2005, αλλά η ψαλίδα περιορίστηκε. Το 2009 ήταν 14 φορές υψηλότερο. Εκείνη την περίοδο είχαμε σημαντική αύξηση της απασχόλησης εκτός του αγροτικού τομέα, πολιτικές αναδιανομής του εισοδήματος, αύξηση του κατώτατου μισθού. Όλα αυτά χάρη και στη σταθερή μείωση του κόστους δανεισμού της χώρας στις αγορές.

Ήταν επίσης η περίοδος που έδειξαν τα δόντια τους οι «τίγρεις της Ανατολίας», όπως χαρακτήριζαν οι ξένοι αναλυτές τις άλλοτε εσωστρεφείς επιχειρηματικές ελίτ της χώρας, που αν και συντηρητικές, ανοίχτηκαν στον έξω κόσμο. Πολλές μικρές, οικογενειακές επιχειρήσεις της Ανατολίας εξελίχθηκαν σε μεσαίου μεγέθους ομίλους με έντονη εξαγωγική δραστηριότητα. Η περιοχή εκείνη, στην καρδιά της Ασίας, άνθησε ξαφνικά οικονομικά. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς με τον εκλογικό θρίαμβο του 2011.

Η σημερινή εικόνα

Οι προειδοποιήσεις για τα τρωτά σημεία της τουρκικής οικονομίας και τον κίνδυνο υπερθέρμανσης ήταν έντονες και το 2017, μία χρονιά κατά την οποία η τουρκική οικονομία υπολογίζεται ότι αναπτύχθηκε 7,2%. Το τρίτο τρίμηνο το ΑΕΠ έκανε «άλμα» 11,1% – με την επίδοση να εξηγείται εν μέρει από τη σύγκριση με το ζοφερό αντίστοιχο διάστημα του 2016. Δεν ήταν, ωστόσο, μόνο αυτό.

Ο Ερντογάν πλημμύρισε την οικονομία με φθηνές πιστώσεις. Το Δημόσιο παρείχε εγγυήσεις για δάνεια χαμηλού επιτοκίου συνολικού ύψους 50 δισ. δολαρίων σε σχεδόν 300.000 επιχειρήσεις.

Παράλληλα, η βουτιά της λίρας, που είχε αρχίσει την προηγούμενη χρονιά, έδωσε ώθηση στις εξαγωγές, που ανήλθαν στα επίπεδα ρεκόρ των 148 δισ. δολαρίων. Τα τουρκικά εργοστάσια αυτοκινήτου κατασκεύασαν περισσότερα από 1,54 εκατομμύριο οχήματα για εταιρείες, όπως οι Peugeot, Renault, Toyota, εκ των οποίων τα 2/3 ήταν προς εξαγωγή στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ωστόσο, οι εισαγωγές αυξήθηκαν ακόμη περισσότερο. Οι εισαγωγές πολύτιμων μετάλλων έκαναν άλμα 364%, ενώ σημαντική αύξηση παρουσίασαν και εκείνες του πετρελαίου. Έτσι το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών διευρύνθηκε στο 5,6% του ΑΕΠ την περασμένη χρονιά. Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία, τον Ιανουάριο του 2018 υπερδιπλασιάστηκε σε σχέση με ένα χρόνο νωρίτερα, καθώς οι εξαγωγές αυξήθηκαν 10,7% στα 12,5 δισ. δολάρια, αλλά οι εισαγωγές έκαναν «άλμα» 38% στα 21,5 δισ. δολάρια.

Όσο ο Τούρκος ηγέτης δεν αντιμετωπίζει τις μεγάλες ανισορροπίες αυτές, όσο επιμένει με επιθέσεις στην κεντρική τράπεζα, η οποία προσπαθεί να τιθασεύσει τον πληθωρισμό (που στο 10,26% είναι υπερδιπλάσιος του επίσημου στόχου), τόσο θα βλέπει το ισχυρό χαρτί να μετατρέπεται σε «αχίλλειο πτέρνα».

Η «βουτιά» της λίρας

Η ραγδαία υποτίμηση του τουρκικού νομίσματος -σύμφωνα με τον πρωθυπουργό Γιλτιντιρίμ- δεν ανησυχεί την Άγκυρα, αλλά μάλλον θα έπρεπε, καθώς είναι ένας παράγοντας που έχει αυξήσει τις εταιρικές χρεοκοπίες. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι το 2017, παρά τους εντυπωσιακούς ρυθμούς ανάπτυξης, το ποσοστό της ανεργίας αυξήθηκε στο 11,2% από 10,6% το 2016 και 10,3% το 2015. Το τουρκικό νόμισμα έχει υποχωρήσει 4% από τις αρχές του έτους και πολλοί δεν αποκλείουν μία επανάληψη του 2016, όταν έκανε «βουτιά» 18%. Ούτε το 2017 ήταν καλή χρονιά για τη λίρα. Αν και από τον Φεβρουάριο έως και το Σεπτέμβριο ανατιμήθηκε. Το τελευταίο τρίμηνο του έτους, καθώς επιδεινώθηκαν αισθητά οι σχέσεις με τις ΗΠΑ, βρέθηκε και πάλι σε ελεύθερη πτώση. Έτσι ολοκλήρωσε την προηγούμενη χρονιά με απώλειες σχεδόν 8%.

*Πηγή: naftemporiki.gr, Νατάσα Στασινού

[Στο πιο κάτω άρθρο του ο «παλαιό-συντηρητικός» πολιτικός συγγραφέας,  δημοσιολόγος, πρώην σύμβουλος και λογογράφος δύο Αμερικανών προέδρων, μια φορά προεδρικός υποψήφιος ως ανεξάρτητος και θερμός υποστηρικτής του εκλογικού προγράμματος Τραμπ, καταβάλλει μιαν απέλπιδα προσπάθεια να μεταπείσει και αποσοβήσει την «φυγή στον πόλεμο», που φαίνεται να επέλεξε ο Τραμπ, υπο την ασφυκτική πίεση ενός  αμείλικτου βαθέως κράτους, απειλούμενου από την επιταχυνόμενη ροπή ανατροπής  του  συσχετισμού δυνάμεων στον πλανήτη –την οποίαν αναγνωρίζουν και κορυφαίοι Αμερικανοί Επιτελικοί. ]

Παρουσίαση Μιχαήλ Στυλιανού

Ο τελευταίος άνδρας που στέκεται ανάμεσα στις ΗΠΑ και στον πόλεμο με το Ιράν μπορεί να είναι ένας στρατηγός τεσσάρων αστέρων, γνωστός χαϊδευτικά στους πεζοναύτες ως «Λυσσασμένος Σκύλος».

Ο στρατηγός Τζέιμς Μάτις, υπουργός Αμύνης, φαίνεται να είναι ο τελευταίος άνθρωπος στην Αίθουσα Κρίσεων (λευκός Οίκος) που πιστεύει ότι η πυρηνική συμφωνία με το Ιράν μπορεί να αξίζει να διαφυλαχθεί και ότι ο πόλεμος με το Ιράν είναι μια απαίσια ιδέα.

Εντούτοις, εκτός του Μάτις, ο Πρόεδρος Τραμπ φαίνεται να συγκροτεί μια κυβέρνηση πολέμου.

Ο ίδιος ο Τραμπ υποσχέθηκε να εγκαταλείψει την συμφωνία με το Ιράν –«την χειρότερη συμφωνία που έγινε ποτέ»- και να ξαναεπιβάλει κυρώσεις τον Μάιο.

Ο νέος σύμβουλός του Εθνικής Ασφάλειας, Τζων Μπόλτον -που έγραψε ένα άρθρο με τίτλο :«Για να σταματήσεις την βόμβα του Ιράν, Βομβάρδισε το Ιράν»- έχει συστήσει προληπτικούς βομβαρδισμούς και «αλλαγή καθεστώτος».

Ο επιλεγμένος Υπουργός των Εξωτερικών Μάϊκ Πομπέο αποκαλεί το Ιράν « κτηνώδες αστυνομικό κράτος», « δεσποτική θεοκρατία» και «εμπροσθοφυλακή μιας ολέθριας αυτοκρατορίας,που επεκτείνει την ισχύ και επιρροή της στην Μέση Ανατολή».

Ο ευνοούμενος του Τραμπ ΄Αραβας ηγέτης, ο 32 χρόνων πρίγκιπας Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν της Σαουδικής Αραβίας, αποκαλεί τον θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν Αγιατολαχ Χαμενέϊ «Χίτλερ της Μέσης Ανατολής».

Ο Μπίμπι Νετανιάχου (πρωθυπουργός του Ισραήλ) πάσχει από μονομανία με το Ιράν, χαρακτηρίζει την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν απειλή για την επιβίωση του Ισραήλ και αποκαλεί το Ιράν «μεγαλύτερη απειλή για τον κόσμο μας».

Η πρεσβευτής των ΗΠΑ στα Ηνωμένα ΄Εθνη λειτουργεί ως ηχείο όλων αυτών.

Παρά ταύτα το Ιράν φαίνεται να μην θέλει ένα πόλεμο. Επιθεωρητές των Ηνωμένων Εθνών κάθε τόσο επιβεβαιώνουν ότι το Ιράν τηρεί αυστηρά τους όρους της πυρηνικής συμφωνίας.

Ενώ τα αμερικανικά πολεμικά στον Περσικό Κόλπο από τον Ιανουάριο 2016 μέχρι τον Αύγουστο 2017 συχνά βρίσκονταν απέναντι σε ιρανικά σκάφη ταχείας επίθεσης και αεροπλάνα-ρομπότ, αυτό σταμάτησε. Σκάφη και των δύο εθνών κινούνται ουσιαστικά χωρίς επεισόδιο.

Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα της αχρήστευσης της πυρηνικής συμφωνίας από τον Τραμπ;

Πρώτο θα ήταν η απομόνωση των ΗΠΑ.

Η Κίνα και η Ρωσία δεν θα ακύρωναν την συμφωνία, αλλά θα υποδέχονταν το Ιράν στο στρατόπεδό τους. Η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία θα είχαν να διαλέξουν ανάμεσα στην συμφωνία και στις ΗΠΑ. Και εάν η Airbus βρισκόταν στην ανάγκη να περιφρονήσει τις παραγγελίες του Ιράν για εκατοντάδες νέα αεροπλάνα, πως θα το δέχονταν αυτό οι Ευρωπαίοι;

Ποια θα ήταν η αντίδραση της Βόρειας Κορέας εάν οι ΗΠΑ ακύρωναν μια συμφωνία, έτσι που το Ιράν, αφού δέχτηκε αυστηρούς περιορισμούς στο πυρηνικό πρόγραμμά του και επέτρεψε αδιάκριτες έρευνες, εξαπατήθηκε για τα οφέλη που του είχαν υποσχεθεί οι Αμερικανοί;

΄Οταν μας έχει δει να πραγματοποιούμε επίθεση στο Ιράκ, που δεν είχε Όπλα Μαζικής Καταστροφής, και στην Λιβύη, που εγκατέλειψε τα δικά της για να μας εξευμενίσει,  γιατί η Πιονγκγιάνγκ και να διανοηθεί έστω να εγκαταλείψει  τα πυρηνικά της όπλα –ιδιαίτερα έχοντας δει τους ηγέτες των πάρα πάνω χωρών να εκτελούνται;

Και σε περίπτωση που οι άλλοι πέντε συμβαλλόμενοι στην πυρηνική συμφωνία εξακολουθήσουν να την τηρούν, χωρίς εμάς, τι κάνουμε τότε;

Θα ψάξουμε για αιτία πολέμου με το Ιράν; Πως μας απειλεί το Ιράν;

΄Ενας πόλεμος, που περιλαμβάνει αμερικανικά πολεμικά απέναντι σε σμήνη ιρανικών τορπιλακάτων θα έκλεινε τον Περσικό Κόλπο στην διακίνηση πετρελαίου και θα προκαλούσε παγκόσμια οικονομική κρίση. Αντιαμερικανοί Σιίτες Τζιχαντιστές στην Βυρηττό, στην Βαγδάτη, στο Μπαχρέϊν θα επιτίθεντο  σε Αμερικανούς πολίτες και στρατιωτικούς.

Καθώς το πεζικό και οι πεζοναύτες δεν διαθέτουν τους αριθμούς ενόπλων για την εισβολή και κατοχή του Ιράν, θα πρέπει να επαναφέρουμε την υποχρεωτική στρατολογία;

Και αν αποφασίζαμε να αποκλείσουμε και να βομβαρδίσουμε το Ιράν, θα πρέπει να εξουδετερώσουμε όλους τους πυραύλους του εναντίον πλοίων, τα υποβρύχια, τα πολεμικά επιφάνειας, την αεροπορία, τους βαλλιστικούς πυραύλους και το αντι-αεροπορικό σύστημά του.

Και ένα προληπτικό πλήγμα εναντίον του Ιράν δεν θα ένωνε όλον τον λαό του σε  συμπαγές μίσος εναντίον μας, ακριβώς όπως το προληπτικό πλήγμα της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ ένωσε όλους εμάς σε κοινή αποφασιστικότητα να συντρίψουμε την Αυτοκρατορία της;

Τι θα έμοιαζε ο χρηματιστηριακός δείκτης Dow Jones, μετά μιαν επίθεση στο Ιράν;

Ο Τραμπ εκλέχθηκε επειδή υποσχέθηκε να μας κρατήσει έξω από ηλίθιους πολέμους σαν αυτούς στους οποίους μας βύθισαν τύποι σαν τον Τζων Μπόλτον και τους ρεπουμπλικανούς του Μπους.

Μετά 17 χρόνια είμαστε ακόμη βαλτωμένοι στο Αφγανιστάν, προσπαθώντας να εμποδίσουμε τους Ταλιμπάν, που ανατρέψαμε το 2001, να επιστρέψουν στην Καμπούλ. Μετά την εισβολή μας, το 2003, το Ιράκ, άλλοτε προστατευτικό τείχος κατά του Ιράν, έγινε Σιϊτικός σύμμαχος του Ιράν.

Οι αντάρτες που υποστηρίζαμε στην Συρία έχουν κατατροπωθεί. Και ο Μπάσαρ Αλ Άσαντ –χάρις στην υποστήριξη από την Ρωσία, το Ιράν, το Εσμπολά, και τις Σιϊτικές πολιτοφυλακές από την Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία- έχει στερεωθεί στην εξουσία.

Οι Κούρδοι, που μας εμπιστεύονταν, σφυροκοπούνται από την, σύμμαχό μας στο ΝΑΤΟ, Τουρκία στη Συρία και από τον ιρακινό στρατό που εκπαιδεύσαμε, στο Ιράκ.

Ο Τραμπ, που μας διαβεβαίωνε ότι δεν θα υπάρξουν άλλοι βλακώδεις πόλεμοι, τι σκέφτεται; Ο Τρούμαν και ο Λύντον Τζόνσον, μας έβαλαν σε πολέμους που δεν μπορούσαν να τελειώσουν, και έχασαν και οι δύο την προεδρία.  Οι Αϊζενχάουερ και Νίξον τερμάτισαν αυτούς τους πολέμους και ανταμείφθηκαν με εκλογικούς θριάμβους.

Μετά την συντριπτική νίκη του στην Θύελλα της Ερήμου, ο Μπους Ι  σκόνταψε σε άρνηση για δεύτερη θητεία. Μετά την εισβολή στο Ιράκ, ο Μπους ΙΙ έχασε και τα δύο σώματα του Κογκρέσου το 2006 και το κόμμα του έχασε την προεδρία το 2008, υπέρ του αντιπάλου του πολέμου, Μπαράκ Ομπάμα.

Κάποτε ο Τραμπ έδειχνε να καταλαβαίνει αυτήν την ιστορία.

Πηγή: iskra.gr

Χαραγμένα στο τοπίο μια φυτείας φοινικέλαιου που συνορεύει με ένα από τα πιο μοναδικά τροπικά δάση του κόσμου βρίσκονται τρία γράμματα: SOS. Το μήνυμα έχει έκταση περίπου μισού χιλιομέτρου. Αν κάποιος το δει από ψηλά του δίνεται η αίσθηση ότι η γη έχει φωνή. Αν όντως είχε πάντως θα ήταν μια κραυγή αγωνίας, για την καταστροφή των δασών της Ινδονησίας με την σπάνια πανίδα. Πίσω από την καταστροφή αυτή βρίσκεται η παραγωγή φοινικέλαιου. 

Το SOS ζωγράφισε ο καλλιτέχνης Έρνεστ Ζαχάρεβιτς θέλοντας να στρέψει τα βλέμματα στην αποψίλωση των δασών της χώρας. «Από το έδαφος δεν θα υποπτευθεί κανείς ότι πρόκειται για κάτι περισσότερο από ακόμη μια φυτεία φοινικέλαιου. Η εναέρια άποψη, ωστόσο, αποκαλύπτει το σήμα κινδύνου SOS», λέει ο Λιθουανός καλλιτέχνης. Σύμφωνα με τον ίδιο, ήθελε να τραβήξει την προσοχή στην συνεχή καταστροφή των τροπικών δασών και στον κίνδυνο που αυτή συνεπάγεται για τα απειλούμενα είδη ζώων που κατοικούν σε αυτά, όπως ο ουρακοτάγκος της Σουμάτρα. 

«Το μήνυμα Save Our Souls (Σώστε τις Ψυχές μας) είναι ένα μήνυμα για όσους βρίσκονται μακριά. Είναι μια υπενθύμιση της σύνδεσής μας με τη φύση», υποστηρίζει. «Καθώς χάνουμε όλο και περισσότερα από τα δάση μας, χάνουμε και λίγο από τον εαυτό μας κάθε φορά».

Επί μια εβδομάδα ο Ζαχάρεβιτς σχεδίαζε προσεκτικά την ιδέα του δέντρο προς δέντρο. Περίπου 1.100 φοίνικες κόπηκαν για να σχηματιστεί το μήνυμα. Ο Ζαχάρεβιτς συνεργάστηκε με την οργάνωση Sumatran Orangutan Society (Κοινότητα για τους Ουρακοτάγκους της Σουμάτρα) - τα αρχικά της είναι επίσης SOS, καθώς και μια εταιρεία καλλυντικών. Μαζί συγκέντρωσαν τα κεφάλαια για να αγοράσουν την έκταση 500 στρεμμάτων με απώτερο σκοπό να την αναδασώσουν ολόκληρη αφού τελειώσουν με την καμπάνια τους.

Είναι ο δεύτερος χρόνος που ο Ζαχάρεβιτς κάνει την εκστρατεία ευαισθητοποίησης Splash and Burn (κόψιμο και κάψιμο). Το όνομα της εκστρατείας προέρχεται από τις τεχνικές που χρησιμοποιούν ορισμένοι Ινδονήσιοι αγρότες για να αποψιλώσουν τα τροπικά δάση και να χρησιμοποιήσουν τις εκτάσεις για φυτείες φοινικέλαιου. 

Η Ινδονησία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός φοινικέλαιου στον κόσμο. Το φοινικέλαιο χρησιμοποιείται σε τρόφιμα, καλλυντικά και προϊόντα καθαρισμού. Είναι επίσης το λάδι με το οποίο τηγανίζουν τα περισσότερα φαγάδικα του πλανήτη. Παγωτά, κραγιόν, μαργαρίνη, μπισκότα, σοκολάτες, πραλίνα  και σαμπουάν... Το φοινικέλαιο είναι το πρώτο σε κατανάλωση φυτικό έλαιο στον κόσμο και το συναντάμε σε εκατοντάδες προϊόντα κάθε μέρα.  Πολλές φορές, το φοινικέλαιο δεν αναγράφεται ξεκάθαρα, αλλά μπορεί η ετικέτα να αναγράφει «φυτικά λίπη», εννοώντας φοινικέλαιο ή φοινικοπυρηνέλαιο. Η μαζική παραγωγή του αφήνει πίσω της θύματα. Τα τροπικά δάση της χώρας συρρικνώνονται και η βιομηχανία φοινικέλαιου κατηγορείται από τις ΜΚΟ για συνέργεια στη μαζική αποψίλωση των δασών.

Παρόλα αυτά οι εταιρείες συνεχίζουν την δραστηριότητά τους ακόμη και σε κομμάτια δάσους που η αποψίλωση είναι παράνομη καθώς απειλεί βιότοπους. Το Δίκτυο Δράσης για τα Τροπικά Δάση (RAN) δημοσίευσε το καλοκαίρι μια μελέτη στην οποία κατηγορεί την εταιρεία υλοτομίας PT Agra Bumi Niaga (ABN) για καλλιέργεια φοινικόδεντρων σε παράνομα αποψιλωμένη δασική έκταση στο οικοσύστημα Λέσερ, έναν βιότοπο με μία από τις μεγαλύτερες βιοποικιλότητες του πλανήτη.

Σύμφωνα με την έρευνα που παρουσίασε ο Guardian, η PT Agra Bumi Niaga (ABN) μεταφέρει το πρωτογενές προϊόν σε ένα εργοστάσιο επεξεργασίας φοινικέλαιου που ανήκει στην PT Ensem Sawita (ES), η οποία στη συνέχεια το πουλά μέσω εμπόρων στις μεγαλύτερες εταιρείες τροφίμων στον κόσμο. Η Pepsico, η Unilever, η Nestlé, η McDonald's, η Mars, η Kellogg's και η Procter & Gamble, έχουν κατηγορηθεί από τις οργανώσεις για «συνενοχή στην καταστροφή του οικοσυστήματος της Σουμάτρα». 

«Αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για την επιβολή πολιτικών που απαγορεύει την αποψίλωση των δασών, οι εταιρείες αυτές θα ευθύνονται για την καταστροφή του τελευταίου μέρους πάνω στη γη, όπου οι ελέφαντες, οι ουρακοτάγκοι, οι ρινόκεροι και οι τίγρεις συνυπάρχουν», αναφέρει στην μελέτη της η οργάνωση RAN.

Οι εταιρείες από την πλευρά τους, στις απαντήσεις τους είτε έριξαν την ευθύνη στους συνεργάτες τους στο εξωτερικό για τα εγκλήματα στα δάση, είτε εξέφρασαν ανησυχία και απάντησαν ότι διεξάγουν έρευνες ζητώντας διορθωτικά μέτρα από τους προμηθευτές τους. Κάποιες διέκοψαν τη συνεργασία τους με την ABN. Ωστόσο, η RAN συνεχίζει να ανησυχεί για τα επίπεδα επιχειρηματικής εμπλοκής. «Είναι απαράδεκτο το επιχειρηματικό μοντέλο. Δεν μπορεί να περιμένουν χωρίς να κάνουν κάτι μέχρι μια μικρή ΜΚΟ να τους εκθέσει», αναφέρουν από την οργάνωση. 

Ήδη η κατάσταση είναι ιδιαίτερα σοβαρή στο τροπικό δάσος Λέσερ. Πολλά ζώα βρίσκονται σε τραγική κατάσταση. Περίπου 35 ελέφαντες έχουν πεθάνει από το 2012 ενώ οι περιπτώσεις που άνθρωποι και ζώα έρχονται αντιμέτωποι αυξάνονται ταχύτατα καθώς η δημιουργία των καλλιεργειών φοινικέλαιου καταστρέφει τις φυσικές κατοικίες των ζώων που στη συνέχεια περιπλανόνται απελπισμένα. Πολλά είδη όπως οι τίγρεις, οι λεοπαρδάλεις και οι αρκούδες γίνονται όλο και πιο ευάλωτα απέναντι στους λαθροκυνηγούς καθώς το περιβάλλον τους εξαφανίζεται. 

^{Πίνακας του Guardian, που δείχνει την αποψίλωση των δασών στην περιοχή με βάση δορυφορικά δεδομένα, αεροφωτογραφίες και συντεταγμένες από σύστημα GPS. Με πορτοκαλί χρώμα το κομμάτι που έχει αποψιλωθεί}

Το Λέσερ εξακολουθεί να είναι το μεγαλύτερο τροπικό δάσος της Σουμάτρα και η UNESCO το έχει συμπεριλάβει στη λίστα της παγκόσμιας κληρονομίας. Ωστόσο, το ποσοστό αποψίλωσής του είναι μεταξύ των υψηλότερων στον κόσμο. Το 2015 οι μεγάλες πυρκαγιές στη Σουμάτρα - που συχνά συνδέονται με την αγροτική δραστηριότητα - κατέστρεψαν 8.000 τετραγωνικά μίλια του τροπικού δάσους. Από τον Ιανουάριο του 2015 έως και τον Απρίλιο του 2017 αποψιλώθηκαν ακόμη 22.000 εκτάρια.

Ο πρόεδρος της Ινδονησίας Τζόκο Ουιντόντο, απάντησε με ένα μορατόριουμ στις νέες άδειες για καλλιέργεια φοινικέλαιου τον περασμένο Απριλίο, ενώ δυο μήνες αργότερα ο κυβερνήτης της περιοχής, όπου βρίσκεται το Λέσερ, διέταξε τις εταιρείες φοινικέλαιου να σταματήσουν την αποψίλωση ακόμη και στην περίπτωση που έχουν νόμιμη άδεια. Ωστόσο, η έρευνα της οργάνωσης RAN δείχνει ότι η ABN συνέχισε να αποψιλώνει εδάφη. Σε μία μόνο περιφέρεια του Λέσερ, ακόμη εννέα προμηθευτές των επιχειρήσεων άλεσης συνέχισαν τις δραστηριότητές τους σε περισσότερα από 26.000 εκτάρια.

Ειδικοί, οργανώσεις όπως η RAN και τοπικοί ακτιβιστές ελπίζουν ότι οι αλλαγές στις οποίες προχώρησε η κυβέρνηση για την αδειοδότηση καλλιεργειών θα μειώσει την απώλεια των δασών αλλά χρειάζεται περισσότερη δουλειά σε πολιτικό επίπεδο. Όπως σημειώνουν, ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης πρέπει να ενισχυθεί, το ίδιο και η επιβολή του νόμου, αλλιώς το υπέροχο οικοσύστημα της Σουμάτρα, σύντομα θα εξαφανιστεί. 

* Φωτογραφίες από το site της οργάνωσης RAN

Πηγή: tvxs.gr

Εργάζονται κάτω από άθλιες συνθήκες σε μεγάλη κυπριακή κατασκευαστική εταιρεία, την J&P, που έχει αναλάβει έργα στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας

Απίστευτες καταστάσεις καταγγέλλουν ότι βιώνουν 20 Έλληνες και 150 Κύπριοι, οι οποίοι εργάζονται κάτω από άθλιες συνθήκες σε μεγάλη κυπριακή κατασκευαστική εταιρεία που έχει αναλάβει έργα στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας.

Οι εργαζόμενοι, σύμφωνα με επιστολή τους προς τα στελέχη της εταιρίας J&P που έχει αναλάβει μεγάλα κατασκευαστικά έργα στην πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας, Ριάντ, βρίσκονται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση εδώ και μερικούς μήνες αναγκαζόμενοι να επιβιώνουν κάτω από τραγικές συνθήκες, καθώς η εταιρεία δεν καταβάλλει τα δεδουλευμένα τους, ενώ αρνείται να τους επιστρέψει τις βίζες ώστε να μπορέσουν να φύγουν και να δουλέψουν σε κάποια άλλη χώρα.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες των εργαζόμενων που αναφέρονται σε επιστολή που έστειλαν προς τον διευθυντή της J&P στο Ριάντ, Ανδρέα Παπαθωμά, με ημερομηνία 27 Μαρτίου 2018 και φέρνει στο φως το protothema.gr, 6.700 εργαζόμενοι της J&P εργάζονται καθημερινά κάτω από άθλιες συνθήκες.

Οι υπάλληλοι της κατασκευαστικής, όπως αναφέρουν στην επιστολή τους, δεν έχουν χρήματα να αγοράσουν τρόφιμα και να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, ενώ διαπιστώνεται έλλειψη ζωτικών υπηρεσιών, όπως πόσιμου νερό και πετρελαίου που είναι απαραίτητο για την λειτουργία των γεννητριών στα εργοτάξια. Μάλιστα σύμφωνα με το περιεχόμενο της επιστολής, δεν γίνεται έγκαιρα η διακομιδή των σκουπιδιών και των απορριμμάτων με αποτέλεσμα να τίθεται σε κίνδυνο η υγεία των εργαζομένων στα εργοτάξια.

Ακόμη, όπως επισημαίνουν, δεν καλύπτεται η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των εργαζομένων, ενώ παρατηρούνται συχνές διακοπές στο δίκτυο ηλεκτροδότησης των εργοταξίων και στις περιοχές γύρω απ’ αυτό. Οι εργαζόμενοι υποστηρίζουν ότι δεν έχουν καταβληθεί ούτε οι οφειλές σε εταιρείες μεταφοράς με αποτέλεσμα να μην μπορούν να μετακινηθούν οι υπάλληλοι.

Το σοβαρότερο είναι, όπως λένε, ότι δεν μπορούν να ανανεωθούν οι άδειες εργασίας και παραμονής στη χώρα και ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουν με φυλάκιση σε περίπτωση που γίνουν αντιληπτοί από τις τοπικές αρχές που είναι ιδιαίτερα αυστηρές σε τέτοια θέματα. «Η εταιρεία δεν μπορεί να προμηθευτεί ούτε αεροπορικά εισιτήρια και έτσι οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να ζητούν χρήματα από τις πρεσβείες για να γυρίσουν στις πατρίδες τους» αναφέρεται στην επιστολή.

Παρακάτω, επισημαίνεται, ότι όσοι υπάλληλοι παραιτούνται δεν παίρνουν τα δεδουλευμένα τους και αναγκάζονται να υποβάλλουν επίσημα τα παράπονα τους στις πρεσβείες τους και σε κρατικές υπηρεσίες, ζητώντας την παρέμβαση τους για να τους καταβληθούν τα χρωστούμενα καθώς και τα αεροπορικά εισιτήρια που δικαιούνται βάσει του συμβολαίου που έχουν υπογράψει με την κυπριακή κατασκευαστική εταιρία.

Κλείνοντας την επιστολή τους, οι εργαζόμενοι κάνουν αναφορά στους λόγους που οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση, επιρρίπτοντας ευθύνες στα διευθυντικά στελέχη της κυπριακής κατασκευαστικής εταιρείας και όχι στο Σαουδαραβικό κράτος, όπως ανέφεραν κυπριακά μέσα ενημέρωσης.

Συγκεκριμένα, λένε: «Υπέπεσε στην αντίληψη μας ότι κυπριακά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η αιτία για το οικονομικό πρόβλημα της εταιρίας ήταν η αποτυχία της σαουδαραβικής κυβέρνησης να καλύψει τους όρους του συμβολαίου σε ό,τι αφορά την πληρωμή αρκετών έργων. Πολύ απλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Όλα αυτά γίνονται εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ίδια η εταιρεία. Όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο έχουμε χάσει την πίστη και την εμπιστοσύνη μας στην ικανότητα της εταιρίας να διαχειριστεί τις υποθέσεις της. Η εταιρεία κινδυνεύει να χρεωκοπήσει τις προσεχείς ημέρες, εκτός εάν ληφθούν επειγόντως μέτρα».

Παρέμβαση του έλληνα πρέσβη

Όσον αφορά στους Έλληνες εργαζόμενους, οι περισσότεροι έχουν ήδη επικοινωνήσει με την πρεσβεία μας στο Ριάντ, ζητώντας την παρέμβαση των διπλωματικών αρχών προκειμένου να τους επιστραφούν οι βίζες. Μάλιστα χτες κιόλας ο πρέσβης της Ελλάδας στη Σαουδική Αραβία προσπάθησε να επικοινωνήσει με στέλεχος της J&P στο Ριάντ, όμως δεν κατέστη δυνατό καθώς το στέλεχος απουσίαζε από τις εγκαταστάσεις της εταιρείας.

Πριν την επιστολή που φέρει ως ημερομηνία την 27η Μαρτίου, είχαν προηγηθεί δυο ακόμη επιστολές που αναφέρονταν στο δράμα που βιώνουν καθημερινά οι χιλιάδες εργαζόμενοι στα εργοτάξια της κατασκευαστικής εταιρείας. Σε μια απ’ αυτές μάλιστα αναφέρεται από τους εργαζόμενους πως «υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσα μας που πωλούν το αίμα τους για να αγοράσουν φαγητό!» Σύμφωνα με πληροφορίες από την Κύπρο, η εταιρεία έχει απαντήσει πως θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να πληρώσει τις υποχρεώσεις της ακόμη και μέσω της πώλησης περιουσιακών της στοιχείων.

Πηγή: ergasianet.gr

Μια φανταστική αφήγηση για μια φανταστική χώρα.

Τον τελευταίο καιρό κυκλοφορούν διάφορες κακεντρεχείς διαδόσεις, για την ηττοπάθεια των κυβερνητικών στελεχών, απέναντι στα κρίσιμα προβλήματα της χώρας.

Εμείς δεν πιστεύουμε τις κακές φήμες. Τουναντίον, το μόνο που αναγνωρίζουμε στην κυβέρνησή μας, είναι μια σειρά ένδοξων μαχών, σε πολλά επίπεδα. Ας δούμε μερικά μόνο από αυτά.

Πρώτον: Με ένα πρωτοφανές δημοκρατικό άλμα, όπως αυτό του δημοψηφίσματος, κατέστησε όλη την ντόπια κοινωνία μέτοχο της ενοικίασης της χώρας, μόλις για 99 ακόμη χρονάκια. Και μάλιστα μαζί μ᾽ αυτό, έκλεισε το αμαρτωλό παρελθόν της αστικοδημοκρατικής μεταπολίτευσης, ανοίγοντας τον τέταρτο δρόμο για τον μετασοσιαλισμό! Γιατί ο σοσιαλισμός περνάει μέσα από την ισότητα. Δεν έχει καμιά σημασία αν τούτη δω η ισότητα σημαίνει εξίσωση στην εξαθλίωση, όπως λένε οι Κασσάνδρες. Μάλιστα αυτού του είδους η εξίσωση είναι η μόνη που απαλλάσει τους ανθρώπους από το δυσβάσταχτο βάρος της ευθύνης του εαυτού τους και τους απελευθερώνει από ανούσιες φλυαρίες για ιστορικό παρελθόν και μέλλον. Ήδη στο οικονομικό επίπεδο, έχει σχεδόν κλείσει η ψαλίδα των ταξικών διακρίσεων στις απολαβές. Είτε είναι κανείς εργαζόμενος, άνεργος, άεργος , συνταξιούχος, μικρομεσαίος επιχειρηματίας, αγρότης, επιστήμονας, ανειδίκευτος, οι τελικές αποδοχές μετά φόρων είναι ίδιες, Άσε που απελευθέρωσε τους εργαζόμενους από τη μισθωτή σκλαβιά, δηλαδή από τη σκλαβιά να παίρνεις μισθό επειδή δουλεύεις! Οι μισθοί επιτέλους αποσυνδέθηκαν από την παραγωγικότητα της εργασίας και την καταναλωτική δύναμη. Οι παλαιοκομμουνιστές, ήθελαν λέει να ανεβάσουν όλη την κοινωνία ένα σκαλί πιο πάνω. Γι᾽ αυτό δεν είδαν προκοπή. Ρίχτους όλους στόν πάτο, να δείς για πότε πετυχαίνεις τον νεοφιλελεύθεροσοσιαλισμό. Η ελ-πήδα ήρθε!

Δεύτερον: Με μια πρωτοφανή κωλοτούμπα, απαλλάχτηκε από το παλιό, στο ίδιο το κόμμα. Απ᾽όλους αυτούς τους κολλημένους με συλλογικά δικαιώματα, δημόσιο συμφέρον και άλλες παρωχημένες ανοησίες, που μπλοκάρουν συνεχώς τις ξένες επενδύσεις από σοβαρούς και διακηρυγμένους διώκτες της τύχης!

Τρίτον: Μετά το άνοιγμα των επαγγελμάτων των προηγούμενων κυβερνήσεων, έρχεται επιτέλους η κατάργηση των επαγγελμάτων. Ο καθένας και μία, πρέπει να μπορεί να κάνει χρέη ταξιτζή, να μπορεί να ανοίξει φαρμακείο, ιατρικό κέντρο ή οτιδήποτε θελήσει. Όλα πρέπει να επιτρέπονται, τέρμα πια σ᾽αυτή την κλεισούρα των επαγγελμάτων και των επαγγελματιών. Όσοι το αρνούνται είναι συντηρητικοί, η ζωή θέλει τρέλλα. Να μπορείς να ξυπνάς ένα πρωί και να λές, σήμερα θέλω να είμαι ταξιτζής, αύριο εκπαιδευτικός, κ.ο.κ. Η ελευθερία της πραγματικής εικονικότητας, είναι η ελευθερία του μέλλοντός μας!

Τέταρτον: Τα έβαλε ανοιχτά με τα οργανωμένα μεγάλα συμφέροντα που λυμαίνονταν τον λαϊκό μόχθο, όπως το κίνημα της γραβάτας. Με έναν θαρραλέο νόμο, τους απάλλαξε από την συμμετοχή τους σε μια σειρά από νομικές και δικαστικές διαδικασίες κι έτσι τους τσάκισε κάθε δυνατότητα να ξαναγοράσουν ποτέ γραβάτα! Λένε μάλιστα ότι το επόμενο μεγάλο βήμα που ετοιμάζει η κυβέρνησή μας, είναι η παράδοση της δικαιοσύνης στο κίνημα της κουκούλας, αντί εκείνου της γραβάτας, αποτελούμενο από γνήσιους διεθνικοσοσιαλιστές αντιφασίστες και με την ευγενική εποπτεία άμεμπτων υπερεθνικών ΜΚΟ. Με τέτοιες και άλλες γενναίες θεσμικές μεταρρυθμίσεις, ήρεμα και απλά, θα περάσουμε επιτέλους στη σύμπραξη της μη κυβερνητικότητας, με τα εναλλακτικά και ακτιβιστικά κινήματα, που θα ανοίξουν τον τέταρτο δρόμο για τον μετασοσιαλισμό.

Πέμπτον: Αποκάλυψε εμμέσως πλην σαφώς, τις μίζες πολιτικών από μεγάλη πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία. Βέβαια αυτοί οι πολιτικοί είναι δεξιά και κεντροδεξιά λιγούρια και ποτέ αριστεροί πολιτικοί, που έχουν γνήσια ηθικοσοσιαλιστική τσίπα και δεν δέχονται ποτέ μίζες. Είναι δε τόσο υπεράνω χρημάτων, που καμιά φορά ξεχνάνε την ύπαρξη των καταθέσεων τους και δεν τις δηλώνουν στα «πόθεν έσχες». Ομως αυτό είναι άλλης τάξεως ζήτημα, έχει να κάνει με την πολιτική εμπέδωση της Μπρεχτικής αποστασιοποίησης, μεταξύ ρόλου και ατομικότητας!

Έκτον: Την αποσύνδεση από κάθε ευθύνη, την διαχέει ως ένα νέο είδος μετασοσιαλιστικής κουλτούρας στον κρατικό μηχανισμό, πολύ πιο αποτελεσματικά από το προηγούμενο σοσιαλίζον πείραμα της χώρας. Γιατί ξέρουν τα συντρόφια, οτι το κράτος μόνο από τα μέσα καταλύεται κι αυτή τη φορά χωρίς την πολυέξοδη διαπλοκή σε εκτεταμένο επίπεδο. Γιατί οι φτωχομπινέδες όσο τρώνε τόσο λυσσάνε και δαγκώνουν στο τέλος το χέρι που σταμάτησε να τους ταΐζει, ενώ άμα τους έχεις στην αφασία, κάθονται σαν κότες λυράτες. Αυτό όμως πρέπει να το αντιμετωπίσουμε σαν σοσιαλιστική, αντικρατικιστική προπαίδεια.

Έβδομον: Καταργεί το βάθρο του μικροαστισμού, την ατομική ιδιοκτησία! Επιτέλους σπίτια, οικόπεδα, χωράφια, βγαίνουν στο σφυρί. Κι οι άνθρωποι απελευθερώνονται από το βόλεμα του καναπέ, τη μιζέρια της μοναξιάς και τη στενότητα των τεσσάρων τοίχων. Επιτέλους βγαίνουν στο δρόμο, στα φιλόξενα πεζοδρόμια, για να διασταυρωθούν ανοιχτά και ελεύθερα με άλλους αστέγους και να φτιάξουν όλοι μαζί νέες ουτοπικές κοινότητες. Μόνο οι ανόητοι βλέπουν το δάχτυλο της έξωσης και όχι το δάσος μιας νέας κοινωνικοποίησης. Τελικά όντως, στην κρίση κανείς δεν μένει μόνος!

Όγδοον: Ανοίγει τα σύνορα. Γιατί όπως δεν πρέπει να μας χωρίζουν τοίχοι και ιδιοκτησίες, έτσι δεν πρέπει να μας χωρίζουν σύνορα. Άσε που έτσι δεν έχεις εχθρούς, εισβολείς, πολέμους και άλλα ξεπερασμένα ήθη. Όπως καταργούνται οι τάξεις και επομένως η ταξική πάλη, έτσι καταργούνται τα σύνορα και η διακρατική πάλη. Απλά τα πράγματα. Κι αν έρθει κανένας κατακτητικός στρατός, δικός του ο μπελάς. Γιατί εμείς ξέρουμε την αλήθεια, ότι οι θάλασσες ανήκουν στα ψάρια, τα βουνά στις αρκούδες, οι πόλεις στα σκυλάκια και τα γατάκια κ.ο.κ. Κι όποιος δεν «ψήνεται», ας πιει κάνα «μπάφο», να το δει αλλιώς το πράμα!

Ένατον: Μπορεί η κυβέρνηση να μην έχει τη δυνατότητα να πάρει στα χέρια της την οικονομική εξουσία, αλλά κάνει κάτι πολύ πιο «προχώ»: εφαρμόζει εξαγωγή της επανάστασης στα ίδια τα κέντρα του καπιταλισμού. Οι πολυεθνικές μεταλλάσονται σε αντιεξουσιαστικούς οργανισμούς, τα μικρομεσσαία στελέχη καταργούνται, οι ίδιες αυτοκαταργούνται όπως τις ξέραμε ως τώρα, όλοι γίνονται ίδιοι. Ακόμα οι μεγάλοι όμιλοι συνεχώς συγχωνεύονται, αλλάζουν χέρια, ονόματα, ταμπέλες, ΑΦΜ, εκπροσώπους, μετόχους, τα πάντα. Τώρα αποδεικνύεται πόσο μπροστά από την εποχή του ήταν αυτό που λέγανε «εσωκομματικό μπάχαλο» στο κυβερνών κόμμα και «κωλοτούμπα» στη διακυβέρνηση. Γιατί αν δεν ήταν μπροστά, το μπάχαλο κι η κωλοτούμπα, δεν θα γινόνταν μοντέλα σύγχρονου μάνατζμεντ! Πανίβλακες και καθυστερημένοι είναι όσοι φωνάζουν ακόμα ότι η αριστερά αστικοποιείται. Φταίει ο καπιταλισμός που αλλάζει σύριζα ηλίθιοι!

Δέκατον: Προσφάτως, σε συνεργασία με άλλες δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις, αποτελούμενες από πρώην σοσιαλίζοντες κυβερνήτες αυτής της χώρας, κύρηξε τον πόλεμο στον εθνολαϊκισμό, τον σοσιαλ-λαϊκισμό και άλλα λαϊκότροπα είδη που φύονται σ᾽αυτό τον τόπο. Ακόμα δεν είναι γνωστή η έκβαση αυτής της μάχης, αλλά είμαστε σχεδόν σίγουροι ότι θα κερδιθεί υπέρ της κυβέρνησής μας, γιατί μόνο η ίδια ξέρει να χειρίζεται τον λαϊκισμό για το καλό του ίδιου του λαού! Άλλωστε η πολυσυνιστωσική συμπαράταξή μας, έχει συντρίψει παρόμοιους εχθρούς, πριν ακόμα ανέβει στην κυβέρνηση κι έτσι απέδειξε τις ηγετικές της ικανότητες στον λαό και υπερψηφίστηκε. Για παράδειγμα θ᾽ αναφέρουμε τρεις καίριες κοινωνικές παρεμβάσεις της.

Α. Αποκάλυψε, κατήγγειλε και κατατρόπωσε τον ρατσισμό. Αυτή η μάχη υπήρξε τόσο αποτελεσματική, ώστε να βλέπουμε σήμερα πολλούς μεταμελήσαντες πρώην ρατσιστές, να το᾽χουν γυρίσει σε έναν ιδιότυπο εμφύλιο ρατσισμό. Τους βλέπεις καθημερινά στους δρόμους, να φτύνουν χάμω και να επαναλαμβάνουν συνεχώς το αμίμητο: «γ..ώ τη ράτσα μου γ..ώ»!

Β. Τοιουτοτρόπως ετοιούτεψε τους αντιτοιούτους, προσάπτοντάς τους την κατηγορία του ομοφοβικού. Τέτοια ήταν η επιτυχία του τοιαύτου αγώνος, ώστε οι ομοφοβικοί εδέχθησαν ένα ανεπανόρθωτο ψυχολογικό τραύμα, με συνέπεια να μην τολμούν να ξεμυτίσουν από τα σπίτια τους, γιατί μόλις συναντούν έναν «όμο», τους κόβει κρύος ιδρώτας, πέφτουν κάτω με σπασμούς και βγάζουν αφρούς απ᾽ το στόμα!

Γ. Μα πάνω απ᾽ όλα, ευχαριστούμε την μεγάλη πολυσυνιστωσικο-πολυσυλλεκτική συμπαράταξή μας, γιατί μας έμαθε μια νέα κουλτούρα, έναν νέο τρόπο σκέψης, έκφρασης και ζωής. Μας έμαθε την αξία της τρολιάς: να τρολάρουμε και να χαχανίζουμε με αυτά που ως τώρα τα᾽χε ο κόσμος για σημαντικά πράματα στη ζωή του και να απασχολούμαστε με ότι το᾽ χαν για απλό εποικοδόμημα και ιδιωτική υπόθεση. Μας έμαθε ότι δεν χρειάζονται δα και τίποτα συλλογικά δικαιώματα για να´χεις ατομικά, μπορείς να τα᾽χεις όλα και τώρα. Μας έμαθε να αξιολογούμε αλλιώς τις καταστάσεις. Να ανησυχούμε για τον ηγέτη μας που έβγαλε ερπητάκι όταν τον στρίμωξαν οι ξένοι ηγέτες και να μη μας καίγεται καρφί που θα πηγαίναμε έρπειν. Να μας λέει ο ηγέτης «ή εμείς ή αυτοί» και να μήν περνάει απ᾽το μυαλό μας να ρωτήσουμε ποιούς εννοεί «εμείς» και ποιους «αυτοί», αλλά κι όταν μετά από χρόνια καταλάβουμε, να πούμε «οκ, ήταν μάγκας γιατί μας τρολάρισε όλους». Βέβαια οφείλουμε να παραδεχτούμε, ότι τον δρόμο τον είχε ανοίξει ο άλλος αρχιηγέτης της τρολιάς και της πολιτικής μπαφομεταφυσικής, ο μίστερ «λεφτά υπάρχουν».

Μετά απ᾽ όλα αυτά, ας βγει όποιος τολμάει να μας πει ότι η κυβέρνηση δεν έκανε βαρυσήμαντο και πολυσήμαντο έργο, μέσα σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια. Ότι δεν ξεπέρασε τα καλύτερα όνειρα όλων των αριστερών (οι άλλοι δεν μας ενδιαφέρουν). Πρέπει να στηρίξουμε την κυβέρνησή μας με την πίστη και την αισιοδοξία που μας παρείχε αυτά τα μεταβατικά χρόνια του υπόγειου μετασοσιαλιστικού μετασχηματισμού!

Ομάδα Λόγου ΔΑΙΜΩΝ

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Του Κώστα Τζιαντζή

Ο Kώστας Tζιαντζής (που υπέγραψε αυτό το άρθρο ως Κώστας Ίσος, στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, τον Απρίλιο του 1995) για τον Νίκο Μπελογιάννη.

Στις 30 Mαρτίου, πριν 43 χρόνια, εκτελέστηκε ο Mπελογιάννης μαζί με τους συντρόφους του, Mπάτση, Kαλούμενο και Aργυριάδη, στο Γουδί, κάτω από τους προβολείς των στρατιωτικών αυτοκινήτων, για να μην προλάβει το ξημέρωμα και πάρει χαμπάρι ο κόσμος. «Πάμε για καθαρό αέρα», ήταν τα λόγια του, στο «ήρθε η ώρα» του δεσμοφύλακα. Aπό τότε ο Mπελογιάννης αγαπήθηκε όσο λίγοι και υμνήθηκε συχνά και από τους αντιπάλους του, ξένους και «δικούς του». Συμβόλισε ευρύτερα το μαρτύριο, την αξιοπρέπεια και την ελπίδα της μετεμφυλιακής Ελλάδας των εργαζομένων και από μια άποψη το γενικότερο δράμα του μεταπολεμικού κόσμου. Κέρδισε ιδιαίτερα την τιμή να εκφράσει ως τα όρια της ποίησης και του μύθου την αυταπάρνηση και την αισιοδοξία των κομμουνιστών, των επαναστατών, των χιλιάδων λαϊκών αγωνιστών.

Από τότε η στάση του ταυτίστηκε με κάθε ανυπότακτη συνείδηση και πράξη, με τα πιο ψηλά πετάγματα των νεότερων γενιών, με την ίδια την αφοσίωση στην ατέλειωτη περιπέτεια της ανθρώπινης απελευθέρωσης. Δίκαια όλα αυτά, γιατί όταν ήρθε η «ώρα του» (όχι αυτή που καθόρισαν οι δολοφόνοι του) πήγε να τη συναντήσει, όπως και πάρα πολλοί άλλοι, όχι χωρίς φόβο, αλλά πάντως χωρίς στόμφο και κυρίως με στοχασμό και τόλμη, έτοιμος στη σκέψη κι ανθρώπινος, με το κεφάλι ψηλά.

Ίσως ο Mπελογιάννης αγαπήθηκε πάνω απ’ όλα γιατί αντιπροσωπεύει αυτή τη χαμογελαστή αποφασιστικότητα που δείχνει το συναίσθημα, αλλά κυρίως τη γνώση, ίσως και την ειρωνεία του επαναστατικού ρεαλισμού της νεότερης εποχής. Ενός ρεαλισμού που δεν είναι ιπποτικός αμυντικός ρομαντισμός, δεν είναι ιεραποστολική διακονία, δεν σημαίνει άγνοια της πραγματικότητας και των συσχετισμών της, αλλά ωστόσο παραμένει επαναστατικός, ανατρεπτικός και στην πιο δύσκολη ώρα. Και γι’ αυτό, ενώ κατά κανόνα συγκρούεται με τον «καιρό» του και με τη στάση των εκατομμυρίων ανθρώπων, ταυτόχρονα επικοινωνεί με την άλλη πλευρά του χρόνου, με την άλλη πλευρά της σκέψης και της πρακτικής των μεγάλων κοινωνικών και αγωνιστικών πλειοψηφιών.

O Mπελογιάννης δεν έμεινε κυρίως σαν ο επαναστάτης της εθνικής αντίστασης, της νίκης που δεν είναι νίκη. Αλλά σαν ο επαναστάτης της ήττας ύστερα από σκληρή μάχη, της ήττας που δεν είναι ακριβώς ήττα. Στο δικό του περήφανο «πέσιμο» η Αριστερά της ένοπλης πάλης, ήθελε να βλέπει το χαρακτήρα του γενικότερου δικού της αγώνα, της δικής της ήττας. Ήθελε, ίσως, πολύ περισσότερο να βλέπει την επαναστατική τους συνέχεια, που δεν αρκείται να κρατά τα παλιά όπλα και μάλιστα «παρά πόδα», αλλά ψάχνει να βάλει στο χέρι καινούργια νικηφόρα όπλα, αναζητά και στις πιο σκοτεινές στιγμές όχι απλά ένα νέο, αλλά και ένα ανώτερο «σε όλα» ξεκίνημα.

Όλα αυτά που όπως πάντα, είναι υπόθεση πρώτα απ’ όλα των ίδιων των πρωτοπόρων δυνάμεων των εργαζομένων, ο Mπελογιάννης δεν μπόρεσε και δεν μπορούσε ασφαλώς να τα καταφέρει. Kι αυτό όχι μόνο γιατί οι αντίπαλοι έκοψαν απότομα το νήμα της ζωής του προωθώντας έτσι, όπως κάθε εποχή άλλωστε, με το δικό τους αμείλικτο τρόπο και την «καλύτερη επιλογή» των στελεχών του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος. O Mπελογιάννης πρακτικά, πολιτικά, θεωρητικά, ήταν γέννημα των αντιφάσεων του κινήματος της εποχής του και γι’ αυτό έχει το δικαίωμα να βαδίζει στα όριά τους και ασφαλώς έχει όπως όλοι και τις αντίστοιχες ευθύνες.

Ωστόσο, ο ίδιος με την απολογία του και τη γενικότερη στάση του έβαλε σε δοκιμασία την «αντοχή» της εποχής του και του κινήματός του. O θρύλος του πλάστηκε κυρίως από τις βαθύτερες, έστω και όχι επαρκώς συνειδητοποιημένες, ανάγκες του κόσμου, του αριστερού κινήματος και των εργαζομένων για μια νέα επαναστατική πορεία, πάνω από τις ήττες, τα λάθη, τη θλιβερή αντιφατικότητα της πολιτικής τους και των ιδεών τους, πάνω από την περιβόητη 3η Συνδιάσκεψη του ’50 (που όπως πάντα έβγαζε λάδι μόνο την τότε ηγεσία) πάνω από τις ανθρωποφαγίες τύπου Πλουμπίδη και Kαραγιώργη και κυρίως πάνω από τους φρικτούς φόβους τους μήπως τόσοι αγώνες είναι ίσως καταδικασμένοι να βυθίζονται τελικά κάθε φορά στις Bάρκιζες και τις Γιάλτες.

Oι διάφοροι λαθραίοι υμνητές του Mπελογιάννη (δεξιοί και αριστεροί) και ίσως περισσότερο οι κληρονόμοι των δολοφόνων του, επαίρονται συχνά γιατί το ειδικότερο αίτημα της αστικής, έστω, ομαλότητας, που μαζί με τα άλλα έφερε στο προσκήνιο η δίκη του, πραγματοποιήθηκε εν μέρει και βεβαίως προσωρινά, 25-30 χρόνια μετά. Επιχειρούν να χρωματίσουν τον Mπελογιάννη με τη δική τους μίζερη δημοκρατία και το ψευτολαϊκό πνεύμα της ελληνικής λεβεντιάς. Αλλά το βαθύτερο, το ουσιαστικό, το γενικότερο αίτημα που έβαλε η στάση του Mπελογιάννη και των καλύτερων αγωνιστών της γενιάς του ήταν το αίτημα, για μια ριζικά νέα επαναστατική πορεία. Kαι το ανεκπλήρωτο αυτό αίτημα από τη σκοπιά μιας χωρίς όρια ελεύθερης κοινωνίας που έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος, ύστερα μάλιστα από την πείρα των καταρρεύσεων και της μεγάλης ήττας, πυροδοτεί την αρχή της νέας εποχής του εργατικού κινήματος και παίρνει σήμερα συγκλονιστικές διαστάσεις.

Αυτό ακριβώς το νόημα της «υπόθεσης Mπελογιάννη» οι ποικιλώνυμοι διαχειριστές της, όλων των τάσεων, χρόνια τώρα καλύπτουν με τη σιωπή, τη διαστρέβλωση, την κομματική καπηλεία και την εικονολατρία. Όσο για το KKE, το KKΣE και το «παγκόσμιο πολιτικό κόμμα» της εποχής του Mπελογιάννη, το κόμμα που αυτός κι άλλοι πολλοί πίστευαν ακλόνητα πως εκφράζει την εργατική επαναστατική αποστολή έχουμε σήμερα το ιστορικό προνόμιο να γνωρίζουμε με ποιο ακριβώς τρόπο συνέχισε και αξιοποίησε το επαναστατικό αίτημα που προκύπτει από τη στάση του ίδιου του Mπελογιάννη και των αγωνιστών της γενιάς του.

Στο εσωτερικό προικοδότησε το λαϊκό κίνημα αρχικά με την πολιτική και την πρακτική της εθνικής Δημοκρατικής Αλλαγής, που οδήγησε στον εξευτελισμό της Αριστεράς και στη δικτατορία και στις νεότερες συνθήκες, με την πολιτική και την πρακτική της «Νέας Δημοκρατίας», της «Δημοκρατίας του λαού» και της «Πραγματικής αλλαγής», που κατέληξαν στο διασυρμό της εποχής του Tζαννετάκη και του Zολώτα. «Πάμε για καθαρό αέρα» Το κόμμα της τάξης και της ιστορίας Στο διεθνές πεδίο το «κόμμα» οδήγησε το εργατικό και λαϊκό κίνημα στην εσωτερική και εξωτερική ειρηνική συνύπαρξη με τον καπιταλισμό, στη διάλυση της Διεθνούς, στην οικοδόμηση μιας νέας εκμεταλλευτικής αυτοκρατορίας πριν τελικά παραδοθεί ολοκληρωτικά και στην αστική τάξη.

Δεν ξέρουμε με ποιους θα πήγαινε και τι θα είχε απογίνει ο Mπελογιάννης αν είχε επιζήσει. Kαι δεν είμαστε απ’ αυτούς που πιστεύουν ότι ήταν τυχερός «που έφυγε νωρίς». Γιατί είμαστε βέβαιοι ότι σε κάθε περίπτωση, όποια και αν είναι η προσωπική κατάληξη του κάθε αγωνιστή, οι όποιες μεγάλες ή μικρές συγκρούσεις και οι μάχες του απέναντι στο κεφάλαιο ανήκουν τελικά στο μεγάλο και πάντα ανυπότακτο κόμμα της «ιστορίας» του επαναστατικού κινήματος, στο διεθνές και διαχρονικό «κόμμα» της τάξης, που το κτίζει κυρίως με τα ίδια της τα χέρια, που το κρατάει πάντα ζωντανό και γεννάει τελικά τις επαναστατικές μορφές που έχει ανάγκη η βασανιστική πορεία της προς την ελευθερία. Σήμερα κανείς δεν έχει δικαίωμα να καπηλεύεται τις μικρές ή τις μεγάλες στιγμές αυτού του ιστορικού κόμματος της τάξης, αλλά είναι φυσικό και αναγκαίο να επιχειρεί τη δική του ερμηνεία πάνω στις νίκες και τις ήττες του.

Έτσι και η γενιά των κομμουνιστών της αντιδικτατορικής και μεταπολιτευτικής πάλης έχει χρέος να κάνει εκ νέου τις δικές της καταθέσεις και στην υπόθεση Mπελογιάννη. Τουλάχιστον, κάποιοι πιστεύουμε ότι κι εμείς δεν ηττηθήκαμε χωρίς να δώσουμε τη μάχη, έστω και όταν τα πιο βασικά ζητήματα είχαν ήδη κριθεί αλλού. Δεν «πέσαμε» χωρίς να κρατάμε το όπλο και κολακευόμαστε ίσως να νομίζουμε ότι παλεύουμε με τον ίδιο αισιόδοξο επαναστατικό ρεαλισμό που μας δίδαξε η στάση του Mπελογιάννη. Γι’ αυτό, κυρίως από τη σκοπιά μιας νέας και χωρίς προηγούμενο αναγκαίας επαναστατικής τομής, επιχειρούμε να συνδεθούμε ξανά με τη μεγάλη και ηρωική κομμουνιστική παράδοση.

Όσο για την εντελώς νεότερη γενιά, που ανδρώνεται κατά τη γνώμη μας στην πιο «αγγελική και μαύρη» μέχρι τώρα εποχή, πολλά μπορεί να πει κανείς. Ένα απ’ αυτά, ίσως όχι το πιο σημαντικό για τους πολλούς, είναι ότι κάποια απ’ αυτά τα παιδιά αυτήν ακριβώς την εποχή, πριν λίγο μόλις καιρό, τόλμησαν να ιδρύσουν μια νέα οργάνωση νεολαίας, που έχει σαν τίτλο και σαν έμβλημά της την «Κομμουνιστική Απελευθέρωση». Με  αυτό τον τρόπο, κάποιες πρωτοπόρες δυνάμεις αυτής της γενιάς συναντιούνται σήμερα με το κόμμα της τάξης και της ιστορίας, επιχειρώντας ένα ριζικά νέο ξεκίνημα, πάνω, αλλά όχι έξω από τις νίκες και τις ήττες του παρελθόντος και από τις μεγάλες προσδοκίες του μέλλοντος. Γιατί ξέρουν κυρίως πως «ό,τι είναι να χτιστεί, στο παρόν χτίζεται». Άλλη μια φορά λοιπόν και ίσως αν χρειασθεί ξανά και ξανά: «Πάμε για καθαρό αέρα».

Πηγή: kommon.gr

ΠΕΝΝΥ ΜΠΟΥΛΟΥΤΖΑ

Μετά την φασιστική ενέδρα ενάντια στην αντιφασιστική παρέμβαση από την ΟΡ.Μ.Α. και την Πακιστανική Κοινότητα στις 24/3 στην Παλιά Κοκκινιά, έγινε σύσκεψη τη Δευτέρα 26/3 στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά για τη διοργάνωση αντιφασιστικής κινητοποίησης το Σάββατο 31/3. Στην σύσκεψη συμμετείχαν και στηρίζουν οι: Εργατική Λέσχη Κερατσινίου, Συντονισμός Προσφυγικών & Μεταναστευτικών Οργανώσεων, ΠΕΝΕΝ, δημοτική κίνηση "Κόντρα στο Ρεύμα" Νίκαιας - Ρέντη και ΟΚΔΕ - Σπάρτακος.

Ο αδιάλειπτος και συνεπής αντιφασιστικός αγώνας έχει οδηγήσει στην συρρίκνωση του μηχανισμού της Χρυσής Αυγής με αποτέλεσμα την όξυνση της επιθετικότητας από τα εναπομείναντα μέλη απέναντι σε αγωνιστές, μετανάστες, στέκια και κοινωνικούς χώρους. Η βία αποτελεί το εργαλείο τους ώστε να παραμείνουν στο προσκήνιο προσπαθώντας να δημιουργήσουν εντυπώσεις.

Το τσάκισμα των φασιστικών κομμάτων και οργανώσεων, το κλείσιμο των γραφείων – γιαφκών τους, το ξήλωμα κάθε υποψίας «σωματείου» ή «επιτροπής κατοίκων» παραμείνει στην επικαιρότητα.

Με οργάνωση και αποφασιστικότητα θα βάλουμε τέλος στο υπό συγκρότηση Τάγμα Εφόδου στην Παλιά Κοκκινιά. Οι αντιφασίστες θα κλείσουν αυτή τη θλιβερή περίοδο που δοκιμάστηκε να επιβληθεί ο τρόμος των φασιστικών ομάδων. Οι γειτονιές του Πειραιά ανήκουν ιστορικά στον κόσμο του ταξικού κινήματος και θα διαφυλαχτεί με κάθε τρόπο αυτή η ιστορική κληρονομιά και συνέχεια.

Καλούμε όλες τις πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες του ευρύτερου αντιφασιστικού κινήματος σε Αντιφασιστική Διαδήλωση το Σάββατο 31/3 στις 12μμ, προσυγκέντρωση στην συμβολή Π. Ράλλη & Θηβών (Village Ρέντη).

Η Παλιά Κοκκινιά είναι γειτονιά αντιφασιστική.

Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες. Όχι σε εθνικισμό και ρατσισμό.

Να κλείσουν τα γραφεία Πειραιά, γιάφκα της Χρυσής Αυγής. Να διαλυθούν τα τάγματα εφόδου.

Αθήνα, 27 Μαρτίου 2018

Οργάνωση Μαχητικού Αντιφασισμού