Εφτά δισεκατομμύρια άνθρωποι και πάνω από το 95% αναπνέει ανθυγιεινό αέρα, την ίδια ώρα που το 60% ζει σε συνθήκες που δεν πληρούν ακόμα και τα πλέον βασικά πρότυπα ποιότητας αέρα.

Αυτά μας λέει η έκθεση State of Global Air του 2018, μια ετήσια αξιολόγηση του οργανισμού Health Effects Institute (HEI) για την ποιότητα του παγκόσμιου αέρα που βασίζεται στις κατευθυντήριες γραμμές του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

Η έκθεση βρήκε πως η μόλυνση του αέρα συνέβαλε καθοριστικά σε 6,1 εκατ. πρόωρους θανάτους παγκοσμίως, κάτι που τη μετατρέπει στην τέταρτη συχνότερη αιτία θανάτου, πίσω μόνο από την υπέρταση, την κακή διατροφή και το κάπνισμα.

Το πρόβλημα επιδεινώνεται μάλιστα, καθώς το 2014 το ποσοστό ήταν στο 92%, 92% των ανθρώπων ζούσε δηλαδή σε περιοχές που δεν ανταποκρίνονται καν στις πιο ουσιώδεις συνθήκες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας!

Κίνα και Ινδία πλήττονται περισσότερο από όλους, καθώς και οι δύο μαζί αντιστοιχούν σε περισσότερους από τους μισούς ανθρώπινους θανάτους που συνδέονται με τη ρύπανση του αέρα…

Πηγή: newsbeast.gr

 Λεωνίδας Βατικιώτης

Από το τέλος του 20ου αιώνα, όταν η κρίση έπληττε την μια χώρα μετά την άλλη από τη Νοτιοανατολική Ασία μέχρι τη Λατινική Αμερική, φαίνεται να έχουν περάσει αιώνες, όχι δεκαετίες.

Εκδόσεις μακροχρόνιων ομολόγων (άνω των 29 ετών) από κυβερνήσεις αναδυόμενων χωρών

Είναι τόσο ραγδαίες οι αλλαγές που σημειώθηκαν στο οικονομικό τοπίο, με κυρίαρχες την ελεύθερη διακύμανση της ισοτιμίας των νομισμάτων, την αύξηση των συναλλαγματικών διαθεσίμων των κρατών και την αυστηροποίηση της οικονομικής πολιτικής, με την παγιοποίηση της λιτότητας, ώστε οι εστίες που προκάλεσαν τις δονήσεις εκείνης της περιόδου φαίνεται να έχουν κλείσει για τα καλά.

Η σημαντικότερη ωστόσο, έστω κι αν δεν ήταν παρά η αφορμή, παραμένει εδώ και εξακολουθεί να απειλεί: Η περίσσεια κεφαλαίου των ανεπτυγμένων χωρών του Βορρά που στο τέλος της ημέρας, όταν παίρνει τη μορφή της άμπωτης, δημιουργεί αλλεπάλληλους κλυδωνισμούς σε κράτη και εταιρείες των λεγόμενων αναδυόμενων οικονομιών. Κι από αυτή την άποψη, οι συνθήκες δεν έχουν αλλάξει τόσο πολύ σε σχέση με τα τελευταία χρόνια του 20^ου αιώνα. Μάρτυρας, η πληθώρα νέων ομολογιακών εκδόσεων τα προηγούμενα χρόνια στις αναδυόμενες αγορές που είτε αφορούσαν κρατικά ομόλογα, με χώρες όπως η Σενεγάλη, η Νιγηρία και η Κένυα να εκδίδουν τίτλους διάρκειας 30 ετών, εκμεταλλευόμενες τα χαμηλά επιτόκια για να επιμηκύνουν τις λήξεις του χρέους τους και το Ιράκ να βγαίνει για πρώτη φορά στις αγορές χωρίς αμερικανική στήριξη, είτε προέρχονταν από ιδιωτικές ή δημόσιες εταιρείες να γίνονται ανάρπαστες. Κι ο αριθμός των εγγραφών να είναι πολλαπλάσιος των προσφερόμενων ομολόγων.

Οι συνθήκες ωστόσο που επέτρεψαν τη μεγέθυνση των ιδιωτικών αγορών κεφαλαίου οδηγώντας το χαρτοφυλάκιο ομολόγων από αναδυόμενες χώρες, να αυξηθεί από 102 δις. δολ. σε 242 δις. μέσα σε δύο χρόνια, με βάση εκτίμηση του ειδησεογραφικού πρακτορείου Ρόιτερς, αλλάζουν ραγδαία. Η προαναγγελθείσα σύσφιξη της νομισματικής πολιτικής κι η αύξηση των επιτοκίων (τρεις φορές αναμένεται να αυξηθούν το 2018 τα επιτόκια του δολαρίου) θα μετατρέψει σε δηλητήριο το χρηματοδοτικό οξυγόνο που εισέρρεε αδιάληπτα επί 10 σχεδόν χρόνια στις 70 περίπου χώρες που εντάσσονται στην ομάδα των αναδυόμενων αγορών, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι η εποχή της ευφορίας θα συνεχίζεται για πάντα. Αυτή η ψευδαίσθηση είναι που οδήγησε για παράδειγμα το μέσο δημόσιο χρέος στην υποσαχάρια Αφρική να αυξηθεί από 34% το 2013 σε 48% του ΑΕΠ το 2017 και πολλές χώρες όπως η Αιθιοπία, η Γκάνα, η Ζάμπια κ.α. να δουν για πρώτη φορά το χρέος τους να ξεπερνά το 50% του ΑΕΠ τους, χωρίς παράλληλα να έχει υπάρξει καμιά βελτίωση στα θεμελιώδη μεγέθη που επιτρέπουν την αγόγγυστη αποπληρωμή του κι ενώ μάλιστα η φοροαποφυγή των πολυεθνικών γνωρίζει νέες δόξες. Η φυγή κεφαλαίων από την περιφέρεια της παγκόσμιας οικονομίας, όσο τα επιτόκια του δολαρίου και του ευρώ θα ξεκολλάνε από το επίπεδο του 0 και 1%, θα στερήσει κράτη και εταιρείες από πόρους, οδηγώντας τους πιο ευάλωτους …στα βράχια της χρεοκοπίας. Η περίοδος που τα δύο τρίτα των ομολόγων αναδυόμενων χωρών βαθμολογούνταν από τους οίκους αξιολόγησης σε επίπεδο που επέτρεπε την επένδυση θα φαίνεται τότε μακρινή ανάμνηση. Κι οι μεταξεταστέοι θα πάψουν να είναι μόνο το ένα τρίτο…

Συζήτηση στην ευρωβουλή

Σε αυτή την ξεχωριστή συγκυρία αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον η συζήτηση και η ψηφοφορία για τους όρους βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους που θα διεξαχθεί στην ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου την Τρίτη 17 Απριλίου. Ο διάλογος θα στηριχθεί σε μια έκθεση που εγκρίθηκε στις 20 Μαρτίου, με 17 ψήφους υπέρ και 9 κατά, στην Επιτροπή Ανάπτυξης της ευρωβουλής. Η έκθεση εξ αρχής αναγνωρίζει την «αύξηση στον αριθμό των αναπτυσσόμενων χωρών που ταξινομούνται από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα σε εκείνες που επιβαρύνονται με μη βιώσιμο χρέος ή παρουσιάζουν υψηλό ή μεσαίο κίνδυνο, με τις περισσότερες από τις χώρες χαμηλού εισοδήματος να ανήκουν τώρα στην μια ή την άλλη κατηγορία».  Τούτων δοθέντων επισημαίνει τους κινδύνους που αναδύονται στο λεγόμενο «παγκόσμιο Νότο», με αφορμή τη σταδιακή επιδείνωση όλων των δεικτών του χρέους και τη συνακόλουθη απομάκρυνση δεκάδων χωρών από τους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ. Πρόκειται για ένα σύνολο 17 διακριτών στόχων που ξεφεύγουν από του δείκτες της οικονομικής μεγέθυνσης και περιγράφουν τη βελτίωση των όρων ζωής της πλειοψηφίας: Αντιμετώπιση της φτώχειας και της πείνας, εξασφάλιση υγείας, ποιοτικής εκπαίδευσης, καθαρού νερού και ενέργειας, κοκ.

Παρότι το τελικό κείμενο που θα γίνει δεκτό δεν είναι ακόμη γνωστό στις λεπτομέρειες του καθώς αποτελεί αντικείμενο πολιτικών αντιπαραθέσεων, μεταξύ άλλων περιλαμβάνει αρκετές ριζοσπαστικές προτάσεις. Για παράδειγμα, έκκληση στα κράτη μέλη της ΕΕ να αποδεχθούν έστω και τώρα την απόφαση που έλαβε κατά πλειοψηφία η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο του 2015 για την δημιουργία ενός πλαισίου αναδιάρθρωσης δημοσίων χρεών και την οποία τότε είχαν καταψηφίσει. Τα καλεί να ενσωματώσουν επίσης στο δίκαιο τους νόμο που έχει υιοθετήσει το Βέλγιο βάσει του οποίου τίθενται φραγμοί στην κερδοσκοπία επί του δημόσιου χρέους από τα «κεφάλαια – γύπες». Σε άλλο σημείο προβλέπεται το δικαίωμα των κρατών να επιλέξουν την υλοποίηση των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ έναντι της αποπληρωμής του χρέους. Επίσης, «έκκληση στις πιστώτριες χώρες να προτιμήσουν στο μέλλον την αυξημένη επίσημη αναπτυξιακή βοήθεια από την εξυπηρέτηση του χρέους, όπου οι εκθέσεις αξιολόγησης δείχνουν ότι η επίτευξη των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης κινδυνεύει σε μακροπρόθεσμη βάση από τη συρρίκνωση των δημόσιων οικονομικών».

Πρόκειται για ένα πλαίσιο που θα ήταν ευχής έργο να γίνει αποδεκτό και πολύ περισσότερο να εφαρμοσθεί…

*Πηγή: Νέα Σελίδα

Δραματική είναι η κατάσταση για χιλιάδες υποψήφιους συνταξιούχους λόγω της σοβαρής καθυστέρησης στην έκδοση συντάξεων. Σε εκκρεμότητα βρίσκονται σήμερα 90.000 αιτήσεις για χορήγηση κύριας σύνταξης, 90.000 για επικουρική και 42.000 για εφάπαξ. Ο χρόνος αναμονής για την έκδοση της οριστικής κύριας σύνταξης φθάνει και τα 2 χρόνια, κατά μέσο όρο, με το μεγαλύτερο πρόβλημα να εντοπίζεται στις συντάξεις με διαδοχική ασφάλιση(πάνω από 2 ταμεία). Όσον αφορά τις επικουρικές συντάξεις, η καθυστέρηση ξεπερνά και τα 3 χρόνια. Αυτό σημειώνει μεταξύ άλλων σε ανακοίνωσή του το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων (ΕΝΔΙΣΥ), σημειώνοντας πως «η σοβαρή κατάσταση που έχει δημιουργηθεί οδηγεί τους υποψήφιους συνταξιούχους σε περιθωριοποίηση δεδομένου ότι θα λάβουν ψαλιδισμένες συντάξεις και εφάπαξ και παράλληλα αναγκάζονται να ζούν με τις μικρές προσωρινές συντάξεις».

Χαρακτηριστικό της αδράνειας- εκτός από την απουσία ηλεκτρονικών υποδομών και δεδομένων- είναι ότι δεν έχουν εκδοθεί οι απαιτούμενες εγκύκλιοι για διάφορες κατηγορίες ασφαλισμένων, ενώ δεν υπάρχει η απαιτούμενη μηχανογραφική εφαρμογή μετά την ένταξη των ταμείων στον ΕΦΚΑ, με αποτέλεσμα να εξαιρούνται από την έκδοση συνταξιοδοτικών αποφάσεων μέχρι και σήμερα οι ασφαλισμένοι με διαδοχική ασφάλιση του πρώην Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, καθώς και του πρώην ΙΚΑ με διατάξεις Δημοσίου. Έτσι, τονίζει το ΕΝΔΙΣΥ, «εδώ και 23 μήνες από την ψήφιση του 4387/16 (ν. Κατρούγκαλου) εξακολουθούν και δεν βγαίνουν πράξεις συνταξιοδότησης με διαδοχική ασφάλιση στο δημόσιο, με αποτέλεσμα να καθυστερεί η έκδοση του εφάπαξ και στην συνέχεια η έκδοση των ψαλιδισμένων επικουρικών συντάξεων. Ήδη πολλοί υποψήφιοι συνταξιούχοι έχουν καταθέσει εξώδικα για την παράνομη καθυστέρηση στην έκδοση συνταξεων ενώ το ΕΝΔΙΣΥ σχεδιάζει να προσφύγει σε ένδικα μέσα».

Καταβολή συντάξεων Μαΐου 2018

Η καταβολή των συντάξεων του μήνα Μαΐου θα ξεκινήσει την Παρασκευή 27 Απριλίου με την διαδικασία να ολοκληρώνεται έως την Πέμπτη 3 Μαΐου.

Αναλυτικά:

– Το Δημόσιο θα καταβάλλει τις συντάξεις στις 27 Απριλίου 2018, ημέρα Παρασκευή.

– Το ΙΚΑ θα καταβάλλει τις συντάξεις στις 27 Απριλίου 2018, ημέρα Παρασκευή.

– Ο ΟΑΕΕ θα καταβάλλει τις συντάξεις στις 02 Μαΐου 2018, ημέρα Τετάρτη.

– Ο ΟΓΑ θα καταβάλλει τις συντάξεις στις 02 Μαΐου 2018, ημέρα Τετάρτη.

– Το ΝΑΤ και ΚΕΑΝ θα καταβάλλουν τις συντάξεις στις 28 Απριλίου 2018, ημέρα Παρασκευή.

– Το ΕΤΕΑΕΠ θα καταβάλλει τις επικουρικές συντάξεις στις 3 Μαΐου 2018, ημέρα Πέμπτη.

– Τα υπόλοιπα Ταμεία του Υπουργείου Εργασίας θα καταβάλλουν τις συντάξεις στις 27 Απριλίου 2018 ημέρα Παρασκευή.

Πηγή: ergasianet.gr

10 δισ. ευρώ ”πάνω” οι φόροι έως και το 2023

Στο 2,9% το πλεόνασμα για το 2018, στο 191,3% το δημόσιο χρέος

Αμφισβητεί την ικανότητα επίτευξης του στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ το Ταμείο – Νέα διόγκωση του χρέους

Σε… ρωμαϊκή αρένα τείνει να μετατραπεί η Washington για τον υπουργό Οικονομικών, Ευκλείδη Τσακαλώτο, μετά και το δεύτερο κτύπημα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) σε χρονικό διάστημα ενός 24ωρου.

Υπενθυμίζεται ότι ο Έλληνας υπουργός βρίσκεται στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ προκειμένου να συμμετάσχει στην Εαρινή Σύνοδο ΔΝΤ – Παγκόσμιας Τράπεζας και φυσικά να έχει επαφές με τους δανειστές της χώρας.

Το γεγονός ότι «παίζει στην έδρα του ΔΝΤ», όμως, μάλλον υποδεικνύει ότι το αποτέλεσμα του αγώνα θα λείψει με… ήττα του φιλοξενούμενου.

Ως άλλος «ταχυδρόμος που χτυπά δύο φορές», το Ταμείο επανήλθε σήμερα (18/4) με την έκθεση Fiscal Monitor, στην οποία αποφαίνεται ότι το πρωτογενές πλεόνασμα της Ελλάδα θα φθάσει φέτος στο 2,9%.

Σαφώς πολύ καλύτερη εκτίμηση από το 2,2% που εκτιμούσε στην αντίστοιχη έκθεση τον Οκτώβριο του 2017 αλλά σταθερά χαμηλότερα από τον στόχο που έχει τεθεί από το μνημόνιο και θέλει επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% για το τρέχον έτος.

Αυτή η φαινομενικά μικρή διαφορά των 0,6 ποσοστιαίων μονάδων μεταφράζεται σε κάτι εξαιρετικά επώδυνο –εάν φυσικά επιβεβαιωθεί η εκτίμηση του Ταμείου- για τον μέσο Έλληνα πολίτη, καθώς αντιστοιχεί σε νέα μέτρα περίπου 1,1 δισ. ευρώ.

Πιθανώς το Ταμείο προετοιμάζει το έδαφος προκειμένου τα εκ των προτέρων συμφωνηθέντα μέτρα για το 2019 (όπως για παράδειγμα η περαιτέρω μείωση του αφορολόγητου) να μας… βρουν λίγο νωρίτερα και πιθανώς εντός του β’ εξαμήνου του 2018, ανεξάρτητα εάν πριν θα έχουμε πετύχει την (εν τη σφαίρα της φαντασίας) «καθαρή» έξοδο από το πρόγραμμα στήριξης.

Αναφορικά με τα επόμενα έτη το Ταμείο εκτιμά ότι το πρωτογενές πλεόνασμα μπορεί να φθάσει στο 3,5% του ΑΕΠ για το διάστημα 2019 – 2022 και κατόπιν θα υποχωρήσει στο 1,5% του ΑΕΠ το 2023.

Gaspar: Χωρίς ελάφρυνση του χρέους, «ξεχάστε» το ΔΝΤ

Κατά την παρουσίαση της έκθεση ο Vitor Gaspar, υπεύθυνος του Ταμείου για τη Δημοσιονομική Πολιτική, τόνισε ότι οι πρόσφατες τάσεις στην ελληνική οικονομία είναι θετικές και οι προοπτικές έχουν βελτιωθεί σημαντικά.

Παρά ταύτα το ΔΝΤ δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο τις απόψεις του για το θέμα της Ελλάδας, καθώς επιμένει ότι θα πρέπει να καλυφθούν δύο δεδομένα: διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και ελάφρυνση του χρέους.

Τα εν λόγω δύο δεδομένα θα βοηθήσουν ώστε το ελληνικό χρέος να καταστεί βιώσιμο και ως εκ τούτου το Ταμείο να μπορεί να ενεργοποιήσει το δικό του πρόγραμμα με την Ελλάδα.

Τι εκτιμά το ΔΝΤ για το πρωτογενές πλεόνασμα (Απρίλιος 2018)

Τι εκτιμούσε το ΔΝΤ για το πρωτογενές πλεόνασμα (Οκτώβριος 2017)

«Καίει» το χρέος – Αναβάθμιση της εκτίμησης

Όπως έχει τονιστεί κατ’ επανάληψη από κορυφαία στελέχη του Ταμείου και φυσικά από τον υπεύθυνο Τύπου, Gerry Rice, ο ένας πυλώνας στον οποίο το ΔΝΤ επιθυμεί να υπάρξει προκειμένου να ενεργοποιήσει την κατ’ αρχήν συμφωνία με την Ελλάδα (με χρηματοδότηση 1,6 δισ.) είναι να καταστεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος.

Ως εκ τούτου, μάλλον, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το Ταμείο είναι ιδιαίτερα επιθετικό ως προς αυτό το θέμα κάτι το οποίο αποδεικνύεται και στο Fiscal Monitor, όπου προχωρά σε αναβάθμιση της εκτίμησής του.

Αναμένει ότι το χρέος θα φθάσει φέτος στο 191,3% του ΑΕΠ, ενώ τον Οκτώβριο του 2017 το τοποθετούσε στο 184,5% του ΑΕΠ.

Ανάλογη η εικόνα και για τα επόμενα έτη, αν και υπάρχουν μικρές αυξομειώσεις των εκτιμήσεων του ΔΝΤ.

Πιο συγκεκριμένα εκτιμά ότι το χρέος θα φθάσει το 2019 στο 181,8% (από 177,9%), το 2020 στο 177% (από 171,4%), το 2021 στο 172,2% (από 165,4%), το 2022 στο 168,7% (161,2%) και το 2023 στο 165,1%.

Με δεδομένα τα παραπάνω ποσοστά ίσως να είναι και… περιττή η αναμονή για την έκδοση της έκθεσης βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους από το Ταμείο, ενώ παράλληλα οι πιέσεις που θα ασκήσει, αυτή τη φορά στους Ευρωπαίους δανειστές και όχι στον κ. Τσακαλώτο, για μία συμφωνία γενναίας ελάφρυνσής του θα είναι κάτι παραπάνω από ισχυρές.

Πηγή: iskra.gr

– του Δημήτρη Μηλάκα

Το κακό με τα γραμμάτια είναι ότι κάποια στιγμή έρχεται η ώρα να πληρωθούν. Και μ ένα τέτοιο γραμμάτιο στο χέρι , υπογεγραμμένο από την κυβέρνηση Σημίτη το 1996, συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται ο σημερινός πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας η κυβέρνησή του και , κυρίως, η χώρα.

Αν κάτι ωφέλιμο προέκυψε από την επίσκεψη του πρωθυπουργού στο απώτερο νοτιοανατολικό άκρο της χώρας, προκειμένου να επαναλάβει το αισιόδοξο πολιτικό του αφήγημα περί της ανάπτυξης που ήρθε και της εξόδου της χώρας από τα μνημόνια και την εποπτεία που έρχεται, ήταν ότι είχε την ευκαιρία να βιώσει μια πραγματικότητα την οποία ο ίδιος και η κυβέρνησή του είχαν αγνοήσει και  υποτιμήσει:  Η Τουρκία επιχειρεί μεθοδικά το επόμενο βήμα στο Αιγαίο, προσπαθώντας να αποσπάσει τμήματά του που προηγουμένως είχε καταφέρει να τα μετατρέψει σε γκρίζες  ζώνες.

Οι τουρκικές παρενοχλήσεις του ελικοπτέρου που μετέφερε τον πρωθυπουργό από τουρκικά μαχητικά και οι σκληρές αερομαχίες που ακολούθησαν μετά την επέμβαση των ελληνικών αεροσκαφών που συνόδευαν τον πρωθυπουργό εντάσσονται στην καθημερινότητα η οποία μέρα τη μέρα έχει διαμορφώσει την πραγματικότητα στην περιοχή.

Και  για να μην υπάρχει κανένα περιθώριο παρανόησης περί των προθέσεών της η τουρκική κυβέρνηση με ανακοίνωση του υπουργείου εξωτερικών ξεκαθαρίζει, μεταξύ άλλων, ότι τα Ιμια, τα χωρικά τους ύδατα και ο εναέριος χώρος πάνω από αυτά βρίσκονται στην τουρκική επικράτεια. Με αυτήν την επίσημη ανακοίνωση/ διακήρυξη  η τουρκική κυβέρνηση θέλει να επιβάλλει την δική της ερμηνεία για τα αποτελέσματα  της κρίσης των  Ιμίων του 1996 δηλώνοντας την κυριαρχία της επί των εν λόγω νησίδων αλλά και των δεκάδων άλλων που έχει καταφέρει στην πράξη να τα τοποθετήσει σε «γκρίζες περιοχές».

Καθώς είναι η πρώτη φορά που με τόση σαφήνεια και επισημότητα η Τουρκία δηλώνει την κυριαρχία της επί των Ιμίων, το δίλλημα που προκύπτει για την Αθήνα είναι οδυνηρό: Τι θα πράξει η ελληνική κυβέρνηση αν η Τουρκία επιχειρήσει ένα επόμενο βήμα, δηλαδή να «αξιοποιήσει» την κυριαρχία της εγκαθιστώντας για παράδειγμα μια φρουρά στις νησίδες;

Καθώς εκ των πραγμάτων (οικονομικών και επιχειρησιακών) η στρατιωτική αντιπαράθεση δεν είναι στις επιλογές της Αθήνας η ελληνική κυβέρνηση επενδύει στην υποστήριξη ευρωπαίων εταίρων και Αμερικανών συμμάχων προκειμένου να αντιμετωπίσει τις τουρκικές διεκδικήσεις. Ωστόσο, κάτι τέτοιο στην καλύτερη περίπτωση οδηγεί σε μια διπλωματική συζήτηση με θέμα την κυριαρχία επί των Ιμίων, της Ρω, των νησίδων Ανθρωποφάγοι καθώς και δεκάδων άλλων νησιών και βραχονησίδων που διεκδικεί η Τουρκία.

Συμπέρασμα: Το κόστος της οκταετούς κρίσης που διέλυσε τη χώρα και εκμηδένισε την κυριαρχία της ακόμη—παρά το αισιόδοξο κυβερνητικό αφήγημα–  δεν έχει καταβληθεί στο ακέραιο…

Πηγή: topontiki.gr

Νέα ενθαρρυντικά αποτελέσματα καταγράφηκαν στη μάχη εναντίον του τοπικά προχωρημένου ή μεταστατικού μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα - μιας μορφής καρκίνου που μέχρι πριν από λίγα χρόνια είχε πολύ φτωχή πρόγνωση.

Νέτα Σοφία

Σε μελέτη με εκατοντάδες εθελοντές διαπιστώθηκε ότι η μονοθεραπεία με το φάρμακο pembrolizumab βελτιώνει την συνολική επιβίωση των ασθενών, συγκριτικά με τη συνδυασμένη χημειοθεραπεία. Μάλιστα το όφελος αυτό παρατηρήθηκε σε ασθενείς με χαμηλή έκφραση του βιοδείκτη PD-L1 (TPS ≥1%).

Προγενέστερη μελέτη είχε καταδείξει ανάλογο όφελος στην συνολική επιβίωση και σε ασθενείς με υψηλή έκφραση του βιοδείκτη PD-L1 (TPS ≥50%).

Η παρατηρούμενη βελτίωση στην συνολική επιβίωση τεκμηριώθηκε από ανεξάρτητη επιτροπή εμπειρογνωμόνων και θεωρείται εξαιρετικά σημαντική, δεδομένου ότι το pembrolizumab αποτελεί την τελευταία διετία κύρια θεραπεία για τον μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα.

Τα νέα ευρήματα προέρχονται από την μελέτη Keynote-042, που συμπεριέλαβε 1.274 πάσχοντες από τοπικά προχωρημένο ή μεταστατικό μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα.

Οι ασθενείς χωρίστηκαν τυχαία σε ομάδες ώστε να λάβουν είτε το ανοσοθεραπευτικό σκεύασμα pembrolizumab είτε παραδοσιακή χημειοθεραπεία με έναν από δύο συνδυασμούς. Οι συνδυασμοί ήταν η καρβοπλατίνη + πακλιταξέλη ή η καρβοπλατίνη + πεμετρεξίδη.

Όπως διαπιστώθηκε, το pembrolizumab οδήγησε σε σημαντικά μεγαλύτερη συνολική επιβίωση απ’ ό,τι η χημειοθεραπεία με βάση τις πλατίνες, επιτυγχάνοντας το πρωτεύον καταληκτικό σημείο της μελέτης Keynote-042. Επιπλέον, το προφίλ ασφαλείας του φαρμάκου ήταν το ίδιο με εκείνο που είχε παρατηρηθεί σε προγενέστερες μελέτες στις οποίες το pembrolizumab χορηγήθηκε ως μονοθεραπεία.

«Η βελτίωση της επιβίωσης αποτελεί τον απώτερο στόχο της θεραπείας για τον προχωρημένο καρκίνο του πνεύμονα», δήλωσε ο Δρ. Τόνι Μοκ, καθηγητής στο Τμήμα Κλινικής Ογκολογίας στο Κινέζικο Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ. «Η μελέτη Keynote-042 είναι η πρώτη τυχαιοποιημένη φάσης 3 μελέτη μίας ανοσοθεραπείας η οποία, χρησιμοποιώντας την συνολική επιβίωση ως πρωτεύον καταληκτικό σημείο, επιδεικνύει σημαντικό όφελος ως θεραπεία πρώτης γραμμής σε ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα οι οποίοι είναι θετικοί στον βιοδείκτη PD-L1 σε ποσοστό 1% ή υψηλότερο».

Πριν από λίγο καιρό, μία άλλη μελέτης φάσης 3, η Keynote-024, είχε δείξει ότι το pembrolizumab υπερδιπλασιάζει την μέση συνολική επιβίωση, συγκριτικά με την κλασική χημειοθεραπεία, σε πάσχοντες από μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα και επίπεδο έκφρασης του PD-L1 μεγαλύτερο ή ίσο με 50%.

Η μελέτη Keynote-042 συνεχίζεται για να αξιολογήσει και το δευτερεύον καταληκτικό σημείο της, που είναι η επιβίωση δίχως εξέλιξη της νόσου (PFS).

Τα ευρήματα της μελέτης θα παρουσιαστούν αναλυτικά σε επερχόμενο ιατρικό συνέδριο, ενώ θα υποβληθούν και στις αρμόδιες ρυθμιστικές Αρχές για αξιολόγηση, όπως ανακοίνωσε η φαρμακευτική εταιρεία Merck (MSD), που παρασκευάζει το pembrolizumab.

Ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί την κύρια αιτία θανάτου από καρκίνο σε όλο τον κόσμο. Κάθε χρόνο, πεθαίνουν από αυτόν περισσότεροι άνθρωποι απ’ ό,τι από τους καρκίνους του παχέος εντέρου, του μαστού και του προστάτη μαζί.

Οι δύο κύριοι τύποι καρκίνου του πνεύμονα είναι το μικροκυτταρικό και το μη μικροκυτταρικό καρκίνωμα. Το μη μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα είναι ο πιο συχνός τύπος του, αφού αντιπροσωπεύει το 85% όλων των κρουσμάτων του. Η μέση πενταετής επιβίωση στους πάσχοντες από καρκίνο του πνεύμονα, ανεξαρτήτως σταδίου, υπολογίζεται σε 18%. Ωστόσο στα αρχικά στάδια της νόσου είναι πολύ υψηλότερη και στα προχωρημένα χαμηλότερη.

Πηγή: iatronet.gr

Ρώσοι στρατιωτικοί στην Ντούμα

Με επαναλαμβανόμενες 48ωρες απεργίες αποφάσισε να αντιδράσει η Εκτελεστική Επιτροπή της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ από την ημέρα κατάθεσης του νομοσχεδίου για την πώληση λιγνιτικών μονάδων της επιχείρησης, μιλώντας για “εθνικό έγκλημα” και ξεπούλημα της ΔΕΗ. Το νομοσχέδιο αναμένεται να κατατεθεί τις επόμενες ημέρες στη Βουλή.

Στην ανακοίνωσή της η ΓΕΝΟΠ κάνει λόγο για “απόλυτη και ξεκάθαρη αντίθεση των εργαζομένων στο «Εθνικό έγκλημα» του ξεπουλήματος της ΔΕΗ”, τονίζοντας ότι “η ΓΕΝΟΠ και τα Σωματεία -Μέλη της προετοιμάζονται να δώσουν , με όρους κοινωνίας , έναν δυναμικό και ξεκάθαρο αγώνα για την ακύρωση των αποφάσεων που δίνουν τη χαριστική βολή στον Όμιλο ΔΕΗ και πλήττουν ανεπανόρθωτα το δημόσιο συμφέρον“.

Μεταξύ άλλων, εκτός των απεργιών, αποφασίστηκε να πραγματοποιηθούν δράσεις για την ενημέρωση των πολιτικών κομμάτων και των βουλευτών, αλλά και την αποτελεσματικότερη πληροφόρηση των πολιτών για τις επιπτώσεις της πώλησης των λιγνιτικών μονάδων.

Επίσης αποφασίστηκε και η κλιμάκωση του αγώνα των εργαζομένων, των κοινωνικών οργανώσεων και των τοπικών κοινωνιών “ενάντια στον ακρωτηριασμό της μεγαλύτερης βιομηχανικής επιχείρησης της χώρας”, όπως τονίζεται στην ανακοίνωση.

Αυτό που μένει να φανεί στην πράξη είναι αν η συνδικαλιστική γραφειοκρατία θα υλοποιήσει τις αποφάσεις της και θα υπερασπιστεί πραγματικά τη δημόσια περιουσία και την εργασία των εργαζομένων της ΔΕΗ.

Πηγή: iskra.gr

Σφυροδρέπανος

Κλαίνε οι χήρες, κλαίνε κι οι παντρεμένες. Κλαίνε οι ακροδεξιοί, η σπορά των ηττημένων του 45′ -που νίκησαν όμως στη χώρα μας- κλαίνε ως συμπλήρωμα κι αυτοί που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί. Συριζοτρόλ και Μουρουτρόλ στο τουίτερ σε μια άμιλλα -την λες και σύμπνοια- άνευ προηγουμένου, για το άγαλμα του μεγάλου ευεργέτη Χάρι.

Οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά.

Ειδικά το τελευταίο πάει για “βραβείο χρυσόψαρου”, αφού το συγκεκριμένο Τρούμαν έχει γκρεμιστεί πολλές φορές και μάλιστα στο πρόσφατο παρελθόν. Αλλά όπως λέει ένας σύντροφος για το άγαλμα “σημασία δεν έχει πόσες φορές θα πέσεις, αλλά πόσες θα σηκωθείς…”

Κι άντε να ξεχωρίσεις τους “αριστερούς” από τους λαδέμπορες φασίστες, καθώς μ(ον)οιάζουν όλοι μαζί με το χαφιεδότσουρμο από το “Θίασο” του Αγγελόπουλου.

Δεν ήταν ένα απλό άγαλμα, αυτό που μπήκε στο στόχαστρο των κομμουνιστών. Αυτό ήταν έργο τέχνης και σύμβολο δημοκρατίας.
Να το προτείνουμε κι ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς στην UNESCO… Κι ας συγκινηθούμε όλοι μαζί (μπορούμε) για το αστικό περιβάλλον και την ελεύθερη καλλιτεχνική έκφραση, με αφορμή το άγαλμα του Χάρι.

Δεν ήταν διαδηλωτές αυτοί που πήγαν να το γκρεμίσουν. Δεν ήταν φοιτητές, μαθητές κι εργάτες. Αυτοί που λες ήταν Ταλιμπάν. Σήμερα γκρεμίζουν ένα άγαλμα, αύριο θα καίνε βιβλία, μεθαύριο θα κόβουν κεφάλια.
Το γεγονός πως αυτοί που έκαιγαν βιβλία κι αυτοί που κόβουν κεφάλια είναι γέννημα-θρέμμα του συστήματος που στηρίζουν είναι μικρή κι ασήμαντη λεπτομέρεια.

Δεν ήταν ωμή βία και καταστολή, το χτεσινό. Ήταν δίκαιη αντιμετώπιση ταραχοποιών -κι έγινε πράξη!
Θα μπορούσαμε να το πούμε και τίμιο ξύλο, λόγω των ημερών. Όπως λέμε “αριστερά χημικά”, “αριστερά ΜΑΤ” και “αριστεροί ασφαλίτες”, που αναβιώνουν το σπουδαστικό της Ασφάλειας. Ωραία χρόνια…

Ποιος ήταν όμως ο Χάρι Τρούμαν; Άγιος άνθρωπος. Μας “βοήθησε” και με το σχέδιο Μάρσαλ, τότε που… “δεν υπήρχαν πλούσιοι και φτωχοί”, (ήμασταν όλοι Έλληνες και μερικοί “απάτριδες”). Ας δούμε τι λέει σχετικά ο Πάμπλο Νερούδα.

“Ο Mr. Truman φτάνει στο νησί του Πουέρτο Ρίκο,
Έρχεται στα νερά
τα γαλανά των καθάριων μας Πελάγων..”

η συνέχεια στην εικόνα που ακολουθεί (κι αλιεύτηκε από εδώ).

Εντάξει όμως, Ναπάλμ και δύο ατομικές βόμβες έριξε. Δεν έκανε και χρήση χημικών όπλων, για να τον βομβαρδίσουμε, όπως λέει και ο Μώμος.

Πηγή: katiousa.gr

«Η λέξη θεός δεν είναι για μένα τίποτα περισσότερο από την έκφραση και το προϊόν των ανθρώπινων αδυναμιών. Η Βίβλος είναι μια συλλογή αξιότιμων, αλλά ακόμη πρωτόγονων μύθων που είναι εντούτοις αρκετά παιδαριώδεις. Καμιά ερμηνεία, ανεξάρτητα από το πόσο επιδέξια μπορεί να είναι, δεν πρόκειται να το αλλάξει για μένα αυτό…. Για μένα η εβραϊκή θρησκεία, όπως και όλες οι άλλες, είναι μια ενσάρκωση των πιο παιδαριωδών δεισιδαιμονιών».

Αλβέρτος Αϊνστάιν

Συμπληρώνονται σήμερα  63 χρόνια από το θάνατο του κορυφαίου Γερμανού φυσικού και φιλόσοφου Αλβέρτου Αϊνστάιν (14 Μάρτη 1879 – 18 Απρίλη 1955).

Δεν θα αναφέρουμε εδώ την βιογραφία του απλώς θα τονίζουμε ότι η διαβόητη Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών στην Μακαρθική εποχή, τον χαρακτήρισε κομουνιστή και πράκτορα των Σοβιετικών. Μάλιστα το 1965 διαπιστώθηκε ότι ο φάκελλος που είχε ανοίξει γι’ αυτόν το FBI ήταν τεράστιος αποτελούμενος από 1280 σελίδες και αποδιδόταν τόσο εξωφρενικά πράγματα γ' αυτόν που δικαίωναν απόλυτα την διαπίστωσή του ότι  "μόνο δύο πράγματα είναι άπειρα: το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, και ως προς το σύμπαν διατηρώ κάποιες αμφιβολίες".

 Θα προτιμήσουμε, λοιπόν, να παραθέσουμε κάποια αποσπάσματα από το δοκίμιο «Why socialism» (γιατί σοσιαλισμός) που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1949 στο περιοδικό «Monthly Revue». (Με ένα βαθμό ίσως υπερβολής θα μπορούσαμε να λέγαμε ότι ο Αϊνστάιν συντάσσεται με την άποψη των κομμουνιστών ότι οι αυτοχαρακτηριζόμενες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες δεν είναι τίποτε άλλο παρά δικτατορίες των αστών).

Το ιδιωτικό κεφάλαιο τείνει να συγκεντρωθεί σε μερικά χέρια, εν μέρει εξαιτίας του ανταγωνισμού μεταξύ των καπιταλιστών, και εν μέρει επειδή η τεχνολογική ανάπτυξη και η αύξηση του καταμερισμού εργασίας ενθαρρύνουν τη δημιουργία μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων σε βάρος των μικρότερων.

Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι μια ολιγαρχία ιδιωτικού κεφαλαίου η τεράστια δύναμη της οποίας δεν είναι δυνατό να ελεγχθεί ουσιαστικά ακόμα και από μια δημοκρατικά οργανωμένη πολιτική κοινωνία.
Αυτό αληθεύει επειδή τα μέλη των νομοθετικών οργάνων επιλέγονται από πολιτικά κόμματα, που χρηματοδοτούνται σε πολύ μεγάλο βαθμό ή έστω επηρεάζονται από ιδιωτικούς καπιταλιστές που, για πρακτικούς λόγους, διαχωρίζουν το εκλογικό σώμα από το κοινοβούλιο.

Η συνέπεια είναι ότι οι εκπρόσωποι του λαού ντε φάκτο δεν υπερασπίζονται τα συμφέροντα των μη προνομιούχων τμημάτων του πληθυσμού. Επιπλέον, υπό τις παρούσες συνθήκες, οι ιδιωτικοί κεφαλαιοκράτες αναπόφευκτα ελέγχουν, άμεσα ή έμμεσα, τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπος, ραδιόφωνο, εκπαίδευση).
Είναι λοιπόν εξαιρετικά δύσκολο, και σε πολλές περιπτώσεις σχεδόν αδύνατο, για τον εξατομικευμένο πολίτη να οδηγηθεί σε αντικειμενικά συμπεράσματα και να κάνει έξυπνη χρήση των πολιτικών δικαιωμάτων του.

Η παραγωγή γίνεται για το κέρδος, όχι για τη χρήση της. Δεν υπάρχει πρόνοια ότι όλοι εκείνοι που είναι ικανοί και πρόθυμοι να εργαστούν θα είναι πάντα σε θέση να βρίσκουν εργασία.
Ο «στρατός των ανέργων» υπάρχει σχεδόν πάντα. Ο εργάτης φοβάται συνεχώς μην χάσει τη δουλειά του. Μια και οι άνεργοι και οι κακοπληρωμένοι εργάτες δεν δημιουργούν μια επικερδή αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών αγαθών  περιορίζεται, και η  συνέπεια είναι μεγάλα δεινά. ..

Το κίνητρο του κέρδους, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό μεταξύ των καπιταλιστών, ευθύνεται για την αστάθεια στη συσσώρευση και στη χρήση του κεφαλαίου, που οδηγεί σε όλο και πιο σοβαρές υφέσεις. Ο απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί σε τεράστια σπατάλη εργασίας, καθώς και στον ακρωτηριασμό της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων, που ανάφερα προηγουμένως.

Είναι αυτός ο ακρωτηριασμός των ατόμων που θεωρώ ως το χειρότερο κακό του καπιταλισμού...

Είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει μόνον ένας τρόπος για να εξαλειφθούν αυτά τα σοβαρά κακά, καθαρά και ξάστερα μέσα από την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας, που θα συνοδεύεται από ένα εκπαιδευτικό σύστημα προσανατολισμένο προς κοινωνικούς στόχους.

Σε μια τέτοια οικονομία, τα παραγωγικά μέσα είναι ιδιοκτησία της ίδιας της κοινωνίας και χρησιμοποιούνται με σχεδιασμένο τρόπο. Μια σχεδιασμένη οικονομία, που προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινότητας, θα διανέμει την απαιτούμενη εργασία μεταξύ όλων εκείνων που είναι ικανοί να εργάζονται και θα εξασφαλίζει τα προς το ζειν σε κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Η εκπαίδευση του ατόμου, πέρα από την ανάπτυξη των έμφυτων ικανοτήτων του καθενός, θα προσπαθεί να  αναπτύξει το αίσθημα ευθύνης απέναντι στους συνανθρώπους μας αντί να υμνεί την εξουσία και την επιτυχία, όπως γίνεται στη σημερινή κοινωνία μας.