Η επίσκεψη της νεοφασίστριας πρωθυπουργού της Ιταλίας Τζόρτζιας Μελόνι στην Αργεντινή αμέσως μετά τη σύνοδο της G20 στη Βραζιλία, για να συναντήσει τον ομοϊδεάτη της πρόεδρο Χαβιέρ Μιλέι δεν αποτελεί μία έκπληξη. Οι δύο ηγέτες, που αμφότεροι θεωρούν εαυτόν ως σημαιοφόρο της ιδεολογικής επέλασης της λαϊκιστικής ακροδεξιάς, είχαν να καταστρώσουν τα οικονομικά και πρακτικά σχέδια για την ολοκλήρωση του πολιτικού προγράμματος του χώρου σε παγκόσμιο επίπεδο, ιδίως μετά την εκλογή του «μέντορά» τους Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο.

Αυτός ο ιδεολογικός δεσμός ανάμεσα στα (κατά κυριολεξία «αδελφά έθνη» για τον Μιλέι) ενισχύθηκε περαιτέρω, καθώς στο κύριο επίπεδο του διαλόγου τους βρέθηκαν διεθνή ζητήματα, που απασχολούν την ακροδεξιά διεθνή,  όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία, η κρίση στη Βενεζουέλα και η υποστήριξη προς το Ισραήλ. Επιπλέον, η Μελόνι επιβεβαίωσε την υποστήριξη της Ιταλίας στη διαδικασία ένταξης της Αργεντινής στον ΟΟΣΑ, έναν από τους κύριους στόχους της κυβέρνησης του Μπουένος Άιρες.

Ο Μιλέι φιλοδοξεί το Μπουένος Άιρες να αποτελέσει το ορμητήριο για την παγκόσμια ακροδεξιά, η δε Μελόνι σχεδιάζει να αλώσει την Ε.Ε. και να αποτελέσει τον πολιορκητικό κριό των ΗΠΑ για την περιοχή της Ευρασίας και της ευρύτερης Ανατολής. Δεν είναι τυχαίο που κι οι δύο -περισσότερο και πιο τολμηρά και ανοικτά ο Μιλέι, αλλά και η Μελόνι μέσω του Μασκ και της Μicrosoft- έχουν ως στόχο να γίνουν κέντρα οι χώρες τους για την Τεχνητή Νοημοσύνη, τις επικοινωνίες και την τεχνολογία αιχμής.

Φυσικά, κατά τις συζητήσεις τους ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην τεχνητή νοημοσύνη, την εμβάθυνση της τεχνολογικής και βιομηχανικής συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες -ιδίως σε στρατηγικούς τομείς όπως η ενέργεια, οι αυτοματισμοί και οι προηγμένες τεχνολογίες. Τομείς όπου το ιταλικό κεφάλαιο, υστερώντας σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, για να επιβιώσει έχει ανάγκη από επέκταση σε άλλες χώρες. Η καταστροφή που έχει επιβάλλει στους κρατικούς μηχανισμούς ελέγχου, στην αγορά εργασίας και σε όλο το θεσμικό πλαίσιο για τις ξένες επενδύσεις ο Μιλέι, ευνοεί μία ιταλική επιχειρηματική «εισβολή».

Εξάλλου, βοηθά και η ιδεολογική εγγύτητα των δύο ηγεσιών, αλλά επίκληση γίνεται και στην ιταλικής προέλευσης πλειοψηφία του πληθυσμού ( το 60% των Αργεντινών) της αχανούς χώρας της Λατινικής Αμερικής. Άλλωστε, οι οικονομικές και πολιτιστικές σχέσεις ανάμεσα στη Ρώμη και το Μπουένος Άιρες, είναι διαρκείς: είναι  περισσότερες από 300 οι ιταλικές εταιρείες δραστηριοποιούνται στην επικράτεια της Αργεντινής, καλύπτοντας 20.000 θέσεις εργασίας και ετήσιο κύκλο εργασιών που υπολογίζεται στα 2,8 δισεκατομμύρια δολάρια .

Μία ενδεικτική στιγμή στη συνάντησή τους, είναι όταν ο Μιλέι της χάρισε ένα  δικό του αγαλματίδιο με ηλεκτρικό πριόνι -το σύμβολο της προεκλογικής του εκστρατείας, υπονοώντας ότι και η Ιταλίδα ομογάλακτή του θα πρέπει να εφαρμόσει ένα ανάλογο με το δικό του πρόγραμμα, που έχει κατεδαφίσει κάθε έννοια δημόσιου και κοινωνικού κράτους, βυθίζοντας εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια και στην προλεταριοποίηση τη μεσαία τάξη. Βεβαίως, η Μελόνι ήδη έχει φροντίσει για να τον φθάσει: ο προϋπολογισμός της περιλαμβάνει εκτεταμένες περικοπές σε όλους τους δημόσιους και κοινωνικούς τομείς και προσφέρει στο πιάτο τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας στους ιδιώτες, ενώ και η επιδιωκόμενη Διαφοροποιημένη Αυτονομία για τις περιφέρειες αποβλέπει στην περαιτέρω ιδιωτικοποίηση και σφετερισμό των εξουσιών του κράτους. Η «συμμαχία των ελεύθερων εθνών κατά της τυραννίας και της μιζέριας», κατά δήλωση του Μιλέι, ήδη έχει θεμελιωθεί.

Έτσι, η Αργεντινή -που μετά τη νίκη της προοδευτικής παράταξης στην Ουρουγουάη για την προεδρία, μένει ο μόνος δεξιός πόλος στον  Νότιος Κώνο της Λατινικής Αμερικής- μπορεί κάλλιστα, με τον πλούτο των φυσικών πόρων και το αυξανόμενο γεωπολιτικό βάρος της, να αντιπροσωπεύσουν μια περιοχή μεγάλου στρατηγικό ενδιαφέροντος για το ιταλικό κεφάλαιο και τους στόχους του. Κι ίσως το εφαλτήριο για άλλες χώρες, της περιοχής -βλέπε Βραζιλία- με ομοειδή οικονομικά χαρακτηριστικά και που συνδέονται με την Bel Paese με ισχυρές πολιτιστικές και κοινωνικές σχέσεις. Ιδίως, ενόψει και του πολέμου των δασμών που κήρυξε ο Τραμπ,  προσφέρουν  σημαντικές ευκαιρίες για μία διαφοροποίηση του ενεργειακού εφοδιασμού και την αύξηση των ιταλικών εξαγωγών σε βασικούς τομείς όπως η μεταποίηση και η αγροδιατροφή, που αναμένεται να πληγούν από τον αμερικανικό προστατευτισμό.

Στο γεωπολιτικό μέτωπο, η επίσκεψη εντάσσεται στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής για την ενίσχυση της ιταλικής παρουσίας στη Λατινική Αμερική. Η Αργεντινή, χάρη στους ιστορικούς δεσμούς της με την Ιταλία, θεωρείται προνομιακή πύλη για την επέκταση του εμπορίου και της συνεργασίας στην περιοχή. Ωστόσο, κεντρικό ζήτημα ήταν η αμφιλεγόμενη συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Mercosur. Εκεί, η Αργεντινή  είναι έτοιμη να αποδεχθεί ασμένως και χωρίς θεσμικούς ή περιβαλλοντικούς και άλλους περιορισμούς -ακριβώς όπως κι η Ιταλία στην Ευρώπη- να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος (και ιδεολογικά εννοείται) στην προσπάθεια της Ευρώπης να αναζωογονηθεί οικονομικά μέσω της εξάπλωσης σε φθηνότερες αγορές, αφ’ ης στιγμής η Κίνα έχει αναγνωρισθεί ως εχθρός της. Η Ε.Ε., παρά τις αντιδράσεις του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν στη διάρκεια της G20, υπό την πίεση και των νέων αγροτικών κινητοποιήσεων στη χώρα του, προσβλέπει ιδιαίτερα στην Αργεντινή για την ενεργειακή αυτονομία της από άλλες χώρες -ιδίως τη Ρωσία, με την ανάπτυξη εναλλακτικών πηγών ενέργειας. Ιδίως του πράσινου υδρογόνου, καθώς η Αργεντινή διαθέτει αστείρευτες πηγές για την παραγωγή του στην Παταγονία. Σε αυτόν τον τομέα ήδη έχει υπογραφεί από το 2023 Μνημόνιο Συνεννόησης και τρέχει το πρόγραμμα Τeam Europe για την κατάρτιση τεχνικών στελεχών κι από τις δύο πλευρές. Σε τούτη την προσέγγιση η Μελόνι είναι φυσικό πως θέλει να παίξει τον ηγετικό ρόλο. Αγκαλά κι ακόμη μέσα στο υπουργικό της συμβούλιο ομοϊδεάτης της, όπως ο υπουργός Γεωργίας Φραντσέσκο Λολομπρίτζιντα ως υπέρμαχος του Made in Italy διαφωνεί απέναντι στην προοπτική μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας των αργεντίνικων επιχειρήσεων στον τομέα, ενώ εφεκτικότητα εκφράζει κι ο ΥΠΕΞ της Αντόνιο Ταγιάνι.

Εκείνο που φυσικά δεν συζήτησαν στη συνάντησή τους οι δύο ακροδεξιοί ηγήτορες ήταν το φαύλο παρελθόν της δικτατορίας στην Αργεντινή και στα θύματά της, όπου μεταξύ τους απαριθμούνται και πολλοί ιταλοί υπήκοοι. Περιττό θα πει κανείς γιατί ιστορικά για τους δύο ακροδεξιούς η χούντα επιτελούσε ένα ηθικό καθήκον κατά του παγκόσμιου κομμουνισμού. Ακριβώς αυτού του κινδύνου που εναντίον του θέλει να γίνει ο οπλαρχηγός ο Μιλέι. Ο οποίος στις δηλώσεις του κατακεραύνωσε και πάλι τη «woke και gender ατζέντα» που απειλούν τις ηθικές αξίες του Δυτικού Πολιτισμού που θα πρέπει πάση θυσία να προστατεύσουν οι ακροδεξιοί, ως υπέρμαχοι της ελευθερίας και του κοινού νου.

Οι δύο ηγέτες επιβεβαίωσαν και πάλι τις αμοιβαίες τους απόψεις για τις κοινές αξίες της οικογένειας, τις αμβλώσεις, την υπεράσπιση της ταυτότητας, της θρησκείας από κινδύνους όπως η μετανάστευση (για την Ιταλία και φυσικά την οικονομική ανελευθερία που (κυρίως για την Αργεντινή) οδηγεί ο σοσιαλισμός. 

Οι δηλώσεις του Μιλέι ξεσκεπάζουν με τον πιο αφτιασίδωτο και στυγνό τρόπο το πόσο ο νεοφασισμός από πάντα παρέμενε το κύριο εργαλείο του κεφαλαίου, ως κατεξοχήν κατόχου του μονοπωλίου της βίας, πλέον όχι με τη δικτατορική του πυγμή, αλλά στις μέρες μας δια της δημιουργίας μίας μαζικής απολυταρχικής κουλτούρας. Ο νεοφασισμός φιλοτεχνεί μία εικόνα που ταυτίζει τα όποια δεινά και το καπιταλιστικό σύστημα και το μοντέλο παραγωγής συσσωρεύει στις κοινωνίες με τις ανταγωνιστικές δυνάμεις στην μονοπωλιακή κι εκμεταλλευτική του επιρροή: τους Περονιστές και την «παλιά κάστα» -από την οποία τελευταία μάλιστα δεν ξέφυγε κι η ίδια του η αντιπρόεδρος Βικτόρια Βιγιαρουέλ.

Αναχρονιστικά ταυτίζει το έθνος με το κράτος, με αποτέλεσμα κάθε αντίδραση στους καθοδηγούμενους κρατικούς θεσμούς να γίνεται αντιληπτή ως καταλυτική προσπάθεια ενάντια στην ταυτότητα του έθνους.  Ο εθνικισμός επικαλείται ειδωλολατρικά, αλλά δεν υπάρχει αγάπη για τη χώρα, υπάρχει το ενδιαφέρον μιας μικρής ομάδας, μιας τάξης. Σημαίνει ότι έχει βρει έναν τρόπο να διαχειρίζεται την εξουσία προς το δικό του αποκλειστικό συμφέρον. Νομιμοποιεί την άρνηση του εξελικτικού κανόνα του ίδιου του κράτους, ως οντότητα που πέρα από το θεσμικό του πλαίσιο, βασίζει την επιβίωσή του και στη ζωτική επίδραση των πιέσεων που υφίσταται από τις ταξικές αντιπαραθέσεις, στο διαρκές γίγνεσθαι της κοινωνικής αναπαραγωγής της σχέσης κυριαρχίας κι εκμετάλλευσης στο επίπεδο των αντιθέσεων. 

Οι Μιλέι και Μελόνι αποδεικνύουν πως υπάρχει ένας παγκόσμιος ισομορφισμός στη νέα μορφή του φασισμού που αναδύεται. Σαφώς κι ο σημερινός φασισμός δεν μοιάζει με εκείνον που κυριάρχησε πριν από εκατό χρόνια, αλλά εξακολουθεί να είναι μια ιδεολογική απάντηση που βασίζεται στη δύναμη, τον αποκλεισμό και την αλαζονεία μπροστά σε μια κατάσταση βαθιάς πολιτικής και οικονομικής κρίση.

Μια κρίση που έχει επιπτώσεις στα πιο αδύναμα στρώματα του πληθυσμού, τα οποία σήμερα ο Μιλέι εξουθενώνει με την εφαρμογή της υπερφιλελεύθερης πολιτικής του. Ο Μιλέι επαίρεται πως κατάφερε, δημιουργώντας ορδές ανέργων, να ρίξει προσέτι τον πληθωρισμό. Όμως αποδεικνύει πως δεν ενδιαφέρεται για την Αργεντινή, αντίθετα εξυπηρετεί ανοικτά μία πολιτική ελίτ, που εκμεταλλεύεται οικονομικά όλες τις πηγές πλούτου της χώρας, καταπατά αδυσώπητα τα δικαιώματα των εργαζομένων και εφαρμόζει την κοινωνική καταστολή σε όλα τα επίπεδα, ιδεολογικά και πρακτικά -όπως επιβεβαιώνεται στις διαρκείς διαδηλώσεις εναντίον των μέτρων του.

Πηγή: kosmodromio.gr

Σε μια εκδήλωση διαμαρτυρίας από το ΕΑΜ για τον αφοπλισμό διοργανώθηκε την Κυριακή 3 του Δεκέμβρη 1944 παναθηναϊκό συλλαλητήριο στην πλατεία Συντάγματος παρά την κυβερνητική απαγόρευση.

Για τον επιδιωκόμενο μονόπλευρο αφοπλισμό του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ υπάρχει και η επίσημη ομολογία του Γεωργίου Παπανδρέου, όπως προκύπτει από την επιστολή του στην «Καθημερινή» (2/3/1948) όπου αναφέρει: «Την 21ην Αυγούστου 1944 συνηντήθην εις την Ρώμην με τον Βρετανόν Πρωθυπουργόν. Και όταν μου έθεσε το ερώτημα ποια είναι η πολιτική μου, απήντησα: Εξοπλισμός του Κράτους – Αφοπλισμός του ΕΑΜ».

Και σε άλλο σημείο της ίδιας επιστολής: «Και εις την Ελλάδα το ΚΚΕ είχε καταστή παντοδύναμον και είχε συγκροτήσει και την Κυβέρνησιν των Βουνών -την ΠΕΕΑ. Και η αγωνία, από την οποία αδιαλείπτως κατειχόμην ήτο: Πώς θα κατελύετο; Δύο ήσαν τα στάδια διά να φθάσωμεν εις την Νίκην: Πρώτον, η έλευσις εις τας Αθήνας! Και δεύτερον, ο αφοπλισμός του ΚΚΕ»!

Παρεμπιπτόντως, όπως γράφει ο ιστορικός Γ.Α. Λεονταρίτης, φαίνεται ότι η απαγόρευση προκάλεσε πιο μαζική συμμετοχή του ΕΑΜικού κόσμου στο συλλαλητήριο και σχολιάζει: «Δεν πρέπει να αποκλειστεί και η άποψη ότι απαγορεύτηκε η συγκέντρωση με τη βεβαιότητα ότι δεν θα πειθαρχήσει το ΕΑΜ και έτσι θα μπορούσε να καταγγελθεί ότι άρχισε την εξέγερση και ότι η Κυβέρνηση υποχρεώθηκε να αμυνθεί ένοπλα…».

Υπολογίζεται ότι πήραν μέρος πάνω από 100.000 άνθρωποι, ενώ κάποιοι ιστορικοί τούς ανεβάζουν ακόμη και στις 500.000. Το συλλαλητήριο βάφτηκε στο αίμα καθώς οι διαδηλωτές δέχτηκαν καταιγισμό πυρών από την πλευρά των δυνάμεων ασφαλείας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 24 άτομα -κατ’ άλλες πηγές 28 ή 33- και να τραυματιστούν περίπου 150 (σε αυτούς τους αριθμούς συγκλίνουν οι περισσότερες πηγές).

Αγγλοι δημοσιογράφοι οι οποίοι παρακολουθούσαν σοκαρισμένοι και κατέγραψαν το μακελειό από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία ανέφεραν ότι πάνω από μία ώρα οι αστυνομικοί πυροβολούσαν στο ψαχνό τους διαδηλωτές -παρά τις διαμαρτυρίες κάποιων παριστάμενων Βρετανών αξιωματικών- και ο τόπος γέμισε νεκρούς και τραυματίες, ανάμεσά τους και γυναικόπαιδα (ανταπόκριση των «Times» του Λονδίνου σας 4/12).

Την επομένη (4 του Δεκέμβρη) το ΕΑΜ εκτός από τη γενική απεργία -άγγιξε το 100% καθώς κανένα εργοστάσιο δεν κινήθηκε και κανένα μαγαζί δεν άνοιξε- οργάνωσε νέα διαδήλωση. Η συμμετοχή του λαού της Αθήνας και του Πειραιά ήταν τεράστια -το πλήθος ξεπέρασε τις 600.000-σε μια συγκλονιστική ατμόσφαιρα πένθους και μαχητικότητας, συνοδεύοντας τους νεκρούς της προηγούμενης μέρας στο A’ Νεκροταφείο όπου έγινε η κηδεία τους.

Οταν ο όγκος της πένθιμης πομπής έφτασε στο Σύνταγμα, οι διαδηλωτές γονάτισαν, ορκίστηκαν στη μνήμη των νεκρών και τραγούδησαν το «Πένθιμο εμβατήριο» («Επέσατε θύματα, αδέλφια εσείς/σε άνιση πάλη κι αγώνα…»). Από εκείνο το μεγαλειώδες δεύτερο συλλαλητήριο έχει μείνει στην ιστορία -αποτυπωμένο και σε φωτογραφία-το σύνθημα του πανό που κρατούσαν οι μαυροφορημένες κοπέλες: «Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα – ΕΑΜ».

Στην επιστροφή από το νεκροταφείο όμως πραγματοποιήθηκε νέα δολοφονική επίθεση κατά του πλήθους από το ξενοδοχείο Μητρόπολις (κέντρο του ΕΔΕΣ), τη Γενική Ασφάλεια, καθώς και από μέλη της Οργάνωσης X και πρώην ταγματασφαλίτες οι οποίοι διέμεναν σε ξενοδοχεία της Ομόνοιας. Ο απολογισμός, 34 νεκροί και 70 τραυματίες.

Την ίδια μέρα ο ΕΛΑΣ εξουδετέρωνε τη σφηκοφωλιά των χιτών στο Θησείο (παρά την επέμβαση με άρματα μάχης των Βρετανών, οι οποίοι ωστόσο μετέφεραν τον αρχηγό της Οργάνωσης X Γεώργιο Γρίβα στο αγγλοκρατούμενο κέντρο της Αθήνας), ενώ ως το απόγευμα ο ΕΛΑΣ είχε καταφέρει να αφοπλίσει το 60% των αστυνομικών τμημάτων της πρωτεύουσας και σχεδόν όλα του Πειραιά.

Στις 5 του Δεκέμβρη και αφού οι διαδηλωτές χτυπιούνται για τρίτη συνεχή ημέρα, δυνάμεις του ΕΛΑΣ χτυπούν ξανά κι αυτές και οι συγκρούσεις γενικεύονται.
Ταυτόχρονα μπαίνουν για τα καλά στη μάχη οι Εγγλέζοι χρησιμοποιώντας τανκς και εν συνεχεία βομβαρδιστικά αεροπλάνα!

Ηταν εντολή του «γέρου της δημοκρατίας» με την καθαρή συνείδηση;

Μια είναι η αλήθεια; Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα ο τότε αρχηγός της Αστυνομίας Αθηνών Αγγελος Εβερτ πατέρας του προέδρου της ΝΔ (1993-97) Μιλτιάδη Εβερτ, παραδέχτηκε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ακρόπολις» (5/12/1958) ότι ο ίδιος έδωσε τη διαταγή: «Βάσει των υπευθύνων διαταγών, τας οποίας είχα διέταξα υπευθύνως την βιαίαν διάλυσίν των»!

Υπηρεσιακά λοιπόν την εντολή έδωσε ο Εβερτ, αλλά το θέμα είναι ποιος έδωσε την πολιτική εντολή στον Εβερτ. Επ’ αυτού οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι το (δι)έπραξε ο Γ. Παπανδρέου, αλλά υπάρχει και η εκδοχή ότι ήταν δάχτυλος κύκλων μοναρχικής Δεξιάς που είχαν πρόσβαση στα σώματα ασφαλείας και στον στρατό.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου εκείνο το αιματοβαμμένο βράδυ της 3ης Δεκεμβρίου 44 δήλωνε από το ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών: «Σήμερα η συνείδηση μας είναι καθαρή. Ολη η ευθύνη ενώπιον της ιστορίας και του έθνους ανήκει στους ηγέτες της άκρας Αριστεράς» ισχυριζόμενος ότι «οι ομάδες των διαδηλωτών ήταν εξοπλισμένοι, πυροβόλησαν τα όργανα της τάξεως και αυτά αμυνόμενα αντιπυροβόλησαν και σημειώθηκαν θύματα».
Πώς εξηγείται όμως το γεγονός ότι μόνο οι διαδηλωτές είχαν θύματα, ενώ στα «αμυνόμενα όργατης τάξεως που πυροβολήθηκαν» δεν υπήρξαν ούτε νεκροί ούτε τραυματίες;

Επιπλέον τον διέψευδαν αυτόπτες μάρτυρες υπεράνω πάσης υποψίας. Οπως αναφέρει ο Γ. Λεονταρίτης στο βιβλίο του «Ποιοι ήθελαν τα Δεκεμβριανά», ο Αγγλος αξιωματικός Μπίφορντ Τζόουνς είχε δηλώσει: «Οσοι από τους θεατές βρισκόμασταν στη γραμμή του πυρός περιμέναμε από στιγμή σε στιγμή το ΕΑΜ να απαντήσει με όπλα. Πάνω στη σκεπή των κεντρικών γραφείων του ΚΚΕ που βρίσκονταν στην πλατεία υπήρχαν πολυβόλα, τα οποία μπορούσαν να γαζώσουν ολόκληρη τη γειτονιά με καταιγιστικό πυρ. Το ΕΑΜ όμως περιορίστηκε σε βρισιές και απειλές. Δεν νομίζω πως υπήρχαν οπλισμένοι διαδηλωτές. Η οργή του πλήθους ήταν τέτοια, ώστε, εάν ήσαν οπλισμένοι, θα είχε ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος εκείνη τη στιγμή».

Ανάλογες δηλώσεις με την παραπάνω του Τζόουνς είχαν κάνει ο Αμερικανός πρεσβευτής ΜακΒί και ο βοηθός στρατιωτικός ακόλουθος της αμερικανικής πρεσβείας λοχαγός ΜακΝίλ.

Αλλά και ο Χάιντς Ρίχτερ στο βιβλίο του «Η εθνική αντίσταση και οι συνέπειές της» έχει γράψει: «Η απρόσκοπτη επιστροφή της ελληνικής εξόριστης κυβέρνησης τον Οκτώβρη του 1944 επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά ότι το ΕΑΜ και το ΚΚΕ δεν επιδίωκαν σε καμιά περίπτωση ανάληψη της εξουσίας […]. Οι Βρετανοί και η κυβέρνηση, αντίθετα, επιδίωκαν την αντιπαράθεση, η οποία και πραγματοποιήθηκε στις 3 του Δεκέμβρη 1944, όταν η ελληνική αστυνομία άνοιξε πυρ ενάντια σε μια αποδεδειγμένα άοπλη διαδήλωση της Αριστεράς».

Να σημειωθεί ότι τα αιτήματα του συλλαλητηρίου ήταν «ομαλότητα, κατοχύρωση των λαϊκών ελευθεριών μέσω άμεσης διεξαγωγής δημοψηφίσματος και η προετοιμασία διενέργειας ελεύθερων εκλογών».

Επίσης στο βιβλίο «Αυτός ήταν ο Δεκέμβρης» των Μενέλαου Λουντέμη και Μέλπως Αξιώτη αναφέρεται ότι στις 2 του Δεκέμβρη ο υπουργός Εφοδιασμού Θεμιστοκλής Τσάτσος είπε στον Βρετανό πρεσβευτή Λίπερ: «Το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε να δώσει στην αστυνομία εντολή να σταματήσει τη διαδήλωση ακόμη και με τα όπλα».

Στο βιβλίο «Ο Δεκέμβριος 1944» του Βάσου Μαθιόπουλου αναφέρεται ότι ο στρατηγός Λεωνίδας Σπαής, υφυπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Παπανδρέου τον Δεκέμβρη του 1944, έχει γράψει: «…αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθούν κατά του ΕΑΜ τα Τάγματα Ασφαλείας. Η εισήγηση ήταν των Αγγλων, η απόφαση δική μου… Χρησιμοποιήσαμε 12.000» (σ.σ.: από τις 27.000 ταγματασφαλίτες).

Αποκαλυπτική είναι και η ακόλουθη δήλωση του Γ. Παπανδρέου στις 30 του Δεκέμβρη 1944: «Το ΕΑΜ μέχρι ηλιθιότητος επιμένει στην πολιτική της εθνικής ενότητος» (Γρ. Φαράκου «Μαρτυρίες και στοχασμοί»).

Κατόπιν όλων των προαναφερθέντων προκύπτει ότι «τα Δεκεμβριανά τα προκάλεσαν και τα ξεκίνησαν οι Αγγλοι, με την κυβέρνηση Παπανδρέου και τις αντιΕ-ΑΜικές δυνάμεις. Οχι εν βρασμώ ή από λάθος υπολογισμούς, αλλά μεθοδευμένα από καιρό».

Πηγή: vathikokkino.gr

Η Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (Π.Ε.Ν.Ε.Ν.) εκφράζει την ανησυχία της σχετικά με το πρόβλημα που αφορά τη μη αναγνώριση της θαλάσσιας υπηρεσίας των Ναυτεργατών που εργάζονται σε θαλαμηγούς. 

Εδώ και αρκετούς μήνες παρατηρούμε ότι, ενώ οι συνάδελφοι ναυτολογούνται σε πλοία που διαθέτουν ναυτολόγιο και απαιτούν αντίστοιχα πιστοποιητικά ναυτικής ικανότητας, η υπηρεσία τους δεν αναγνωρίζεται για την απόκτηση ή αναβάθμιση διπλωμάτων. 

Αυτή η κατάσταση δημιουργεί σοβαρά προβλήματα. Οι Ναυτεργάτες  που εργάζονται σε θαλαμηγούς εκτελούν καθήκοντα που δεν διαφέρουν ουσιαστικά από εκείνα των πλοίων εμπορικής δραστηριότητας. Παρ’ όλα αυτά, η εργασία τους δεν λαμβάνεται υπόψιν λόγω της εμπορικής φύσης του πλοίου, γεγονός που αδικεί το επαγγελματικό τους έργο και υπονομεύει τη δυνατότητα εξέλιξής τους. 

Μια τέτοια πρακτική έρχεται σε αντίθεση με την παραδοσιακή προσέγγιση, όπου η αναγνώριση της θαλάσσιας υπηρεσίας βασιζόταν στον τύπο του πλοίου,  τη φύση της εργασίας, το είδος των πλόων που εκτελεί  και όχι στο είδος της κάθε φορά επιχειρηματικής εκμετάλλευσης που επιλέγουν οι εφοπλιστές. 

Η αλλαγή αυτής της πολιτικής, πέρα από το ότι είναι άδικη, έχει σοβαρές συνέπειες: 

- Αποθαρρύνει τους Ναυτεργάτες από το επάγγελμα, οδηγώντας σε αφελληνισμό των πληρωμάτων στις θαλαμηγούς. 

- Υπονομεύει την αξιοκρατία στον τομέα της Ναυτικής εκπαίδευσης. 

- Στερεί από τους Ναυτεργάτες τη δυνατότητα αναβάθμισης των προσόντων τους, περιορίζοντας τις επαγγελματικές τους προοπτικές. 

- Ενισχύει το πρόβλημα της ανασφάλιστης και αδήλωτης εργασίας. 

- Δημιουργεί αντικίνητρα για τη νηολόγηση και τη διατήρηση ναυτολογίων υπό την ελληνική σημαία. 

Το Υπουργείο Ναυτιλίας και η ΔΕΚΝ οφείλουν και πρέπει να επανεξετάσουν άμεσα και να δώσουν λύση στο καθεστώς αναγνώρισης της θαλάσσιας υπηρεσίας στις θαλαμηγούς. Επιβάλλεται η  επαναφορά της πρακτικής που αναγνώριζε την εργασία των Ναυτεργατών, ανεξαρτήτως του εμπορικού χαρακτήρα του πλοίου. 

Η Ναυτική γνώση, η εργασιακή εμπειρία και οι δεξιότητες των Ναυτεργατών πρέπει να αποτελούν τα κύρια κριτήρια για την εξέλιξή τους.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ