Μεγάλη κουβέντα έχει προκληθεί από τις παραιτήσεις συνδικαλιστών του ΚΚΕ σε διάφορους εργασιακούς χώρους ένας εκ των οποίων είναι ο χώρος των συγκοινωνιών. Ο παραιτηθείς συνδικαλιστής (Θανάσης Οικονόμου) από τις συγκοινωνίες έδωσε στη δημοσιότητα το κείμενο στο οποίο καταγράφει τη διαφοροποίησή του από την επίσημη κομματική-συνδικαλιστική γραμμή του ΚΚΕ (https://shorturl.at/AnuUu). Το κύριο σημείο διαφωνίας και διαφοροποίησης έχει να κάνει με το αίτημα της κρατικοποίησης (ή μη) των συγκοινωνιών.

Ο «Ριζοσπάστης» απάντησε με ανώνυμο άρθρο στο κείμενο του συνδικαλιστή (https://shorturl.at/azaLT). Διαβάζοντας το κάποιος απορεί πρώτον, με το ήθος του αρθρογράφου που δεν τολμάει να μας φανερώσει το όνομά του (γιατί άραγε δεν αναλαμβάνει την ευθύνη των όσων γράφει;) και που με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς επιχειρεί ανεπιτυχώς να αποδομήσει το σκεπτικό του παραιτηθέντος συνδικαλιστή, δεύτερον, με την ποιότητα των επιχειρημάτων που στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να χαρακτηριστούν ως φθηνά και τρίτον, με την αδιανόητη ιδεολογική και πολιτική στροφή ενός ιστορικού κόμματος που αρνείται το ηρωικό του παρελθόν.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Τι μας λέει, λοιπόν, ο αρθρογράφος;

1. Όποιος μιλάει για την ανάγκη κρατικοποίησης του σιδηροδρόμου βαφτίζεται σοσιαλδημοκράτης και οπορτουνιστής.
2. Όταν η θέση του συνοδεύεται από το αίτημα του λαϊκού ελέγχου ή της μη αποζημίωσης των ιδιωτών, τότε έχουμε να κάνουμε με «περικοκλάδες».
3. Όποιος υποστηρίζει την ανάγκη κρατικοποίησης «ξελασπώνει» το σύστημα.
4. Το κράτος του κεφαλαίου δεν μπορεί να γίνει φιλολαϊκό.
5. Δεν ανοίγεται καμία ρωγμή στο σύστημα αν ο σιδηρόδρομος περάσει στο κράτος.
6. Οι επανακρατικοποιήσεις θα έχουν νόημα μόνο στον σοσιαλισμό.

Παρόλο που είναι άχαρο να απαντάς στο αυτονόητο και να κονταροχτυπιέσαι με τον παραλογισμό, θα επιχειρήσουμε να το κάνουμε.

1. Πότε υπήρξε διευρυμένη πολιτική κρατικοποιήσεων στον καπιταλισμό; Μετά τη λήξη του Β΄ παγκοσμίου πολέμου με την εφαρμογή του κεϋνσιανού μοντέλου. Γιατί υπήρξε αυτή η πολιτική; Γιατί έπρεπε να απαντηθεί το ελκτικό παράδειγμα της Σοβιετικής Ένωσης, γιατί το ιδιωτικό κεφάλαιο δεν μπορούσε να πάρει την πρωτοβουλία ανασυγκρότησης της οικονομίας και έπρεπε να το κάνει το κράτος ως ο συλλογικός καπιταλιστής επιδιώκοντας τη μη επανάληψη της κρίσης του 1929 αλλά και γιατί υπήρξε πίεση των λαϊκών κινημάτων, στα οποία πρωτοστάτησαν οι κομμουνιστές, για κοινωνικές κατακτήσεις. Επομένως, δεν επρόκειτο μόνο για μια εσωτερική ανάγκη του συστήματος αλλά και για μια αναγκαστική πολιτική κατεύθυνση που ήταν προϊόν κοινωνικής πίεσης. Με άλλα λόγια υπήρξαν νικηφόροι εργατικοί αγώνες. Η  περίοδος αυτή κράτησε περίπου για τρεις δεκαετίες και η αντίστροφη πορεία ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’70 όταν ενέσκηψε η πετρελαϊκή κρίση.
2. Σήμερα, δεν υπάρχει καμία σοσιαλδημοκρατική δύναμη και καμία κλασική συντηρητική δύναμη, κανένα κόμμα του ακροδεξιού τόξου και κανένα τμήμα του παγκόσμιου και ελληνικού κεφαλαίου που να επιζητά την επιστροφή σε μία πολιτική κοινωνικών παροχών. Είναι αστείο να επικαλείται κάποιος ένα τέτοιο επιχείρημα. Αλλά ακόμη και αν υπάρχει θα είναι σίγουρα απολύτως μειοψηφικό και δεν θα θέτει ούτε το ζήτημα του λαϊκού ελέγχου ούτε της μη αποζημίωσης των ιδιωτών ή ακόμη ακόμη μπορεί να πρεσβεύει μια πρόταση σύμπραξης δημόσιου ιδιωτικού (τέτοιες προτάσεις όντως υπάρχουν και υλοποιούνται αλλά προφανώς είναι απορριπτέες).
3. Επομένως, όποιος θέτει ζήτημα επανακρατικοποίησης των συγκοινωνιών, του ρεύματος, της τηλεφωνίας κ.λπ. όχι μόνο δεν ξελασπώνει το σύστημα αλλά έρχεται σε ευθεία σύγκρουση μαζί του. Δημιουργεί μια συζήτηση εντός της κοινωνίας για το τι είναι αυτό που συμφέρει τα λαϊκά στρώματα. Σε μια περίοδο που για δεκαετίες υπάρχει μια ανηλεής προπαγάνδα υπέρ του ιδιωτικού τομέα –και που η αλήθεια είναι ότι αυτό το ιδεολόγημα έχει κερδίσει συνειδήσεις ακόμα μέσα και στα λαϊκά στρώματα–, το να ανοίξει μια συζήτηση για την αξία των δημόσιων συγκοινωνιών, του δημοσίου ρεύματος κ.λπ. είναι απολύτως απαραίτητο. Είναι ένα πρώτο βήμα για να δημιουργηθούν συνειδησιακές συγκρούσεις με βάση την εμπειρία που υπάρχει από τις ιδιωτικοποιήσεις. Και η εμπειρία αυτή είναι τραγική σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια.
4. Στο ερώτημα του ανώνυμου αρθρογράφου «ποια κυβέρνηση άραγε μπορεί να υλοποιήσει στο έδαφος του καπιταλισμού ένα σχέδιο κρατικοποιήσεων», η απάντηση είναι η εξής: αν αυτό γίνει, θα γίνει κάτω από την πίεση του λαϊκού κινήματος. Αν πάλι, για κάποιο λόγο γίνει ως αστική επιλογή (απειροελάχιστες οι πιθανότητες), θα γίνει λόγω των αδιεξόδων του ίδιου του συστήματος και θα είναι ακόμα και έτσι μια έμμεση νίκη για το λαϊκό κίνημα. Θα πρόκειται για μία παραδοχή της ήττας του αστικού κράτους και των αστικών κομμάτων και δεν βλέπουμε τι αρνητικό υπάρχει σε αυτό. Χρέος του επαναστατικού φορέα θα είναι η αποκάλυψη των αιτιών μιας τέτοιας πολιτικής υπογραμμίζοντας ότι δεν πρόκειται για μία φιλεύσπλαχνη πολιτική αλλά για μία ανάγκη που προέκυψε από συγκεκριμένα αίτια.
5. Η γραμμή που λέει «τι ιδιωτικός-τι δημόσιος τομέας» είναι γραμμή που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ακινησία του λαϊκού κινήματος. Είναι γραμμή παραίτησης από τη λαϊκή πάλη και γραμμή ήττας. Και είναι τέτοια γραμμή γιατί το μόνο στο οποίο υποτίθεται ότι καλείς τον κόσμο είναι το αίτημα της εδώ και τώρα κοινωνικής επανάστασης. Αλλά η κοινωνική επανάσταση μπαίνει ως άμεσο αίτημα όταν το επιτρέπουν οι κοινωνικοί και πολιτικοί συσχετισμοί. Αν τίθεται σε καθημερινή βάση αντικαθιστώντας την τακτική, τότε χάνει και την όποια αξία του. Στην πραγματικότητα το ακυρώνεις. Αυτό που εν τέλει προτείνεται από τον ανώνυμο αρθρογράφο είναι να υποστούμε τις ιδιωτικοποιήσεις στις μεταφορές, στην παιδεία, στην υγεία, στην κοινωνική ασφάλιση και αλλού μέχρι να έρθει η κοινωνική επανάσταση.

Αυτή η γραμμή εγείρει πολύ σοβαρά και προφανώς αναπάντητα ερωτήματα από την πλευρά των υπερασπιστών της και συγχρόνως μας οδηγεί σε ορισμένα συμπεράσματα. Έχουμε και λέμε:

α) Γιατί κάποιος να παλεύει ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις όντας υπερασπιστής της παραπάνω γραμμής; Αυτό δεν οδηγεί σε έναν τεράστιο παραλογισμό; Σε μία τερατώδη λογική αντίφαση;

β) Πώς κρίνεται  η γραμμή του ΚΚΕ σε προηγούμενες εποχές που υπερασπιζόταν τα αιτήματα των κρατικοποιήσεων; Το ΚΚΕ των προηγούμενων δεκαετιών ήταν εμβαπτισμένο μέσα στην οπορτουνιστική λογική; Ο αγώνας που δόθηκε από την παράταξη του ΚΚΕ το 1992 όταν ο πατέρας Μητσοτάκης επιχείρησε να ιδιωτικοποιήσει τα λεωφορεία ήταν αγώνας κενού περιεχομένου ή ακόμη περισσότερο οπορτουνιστικός αγώνας;

γ) Για ποιο λόγο, με την ίδια λογική, να τίθενται αιτήματα όπως η αύξηση του μισθού, η βελτίωση των σχολικών υποδομών, η βελτίωση της κατάστασης στα δημόσια νοσοκομεία κ.ά.; Αυτά δεν αποτελούν οπορτουνιστικά αιτήματα κατά τον ανώνυμο αρθρογράφο και την ηγεσία του ΚΚΕ;

δ) Τελικά, αν αρνείσαι το αίτημα επανακρατικοποίησης των δημόσιων συγκοινωνιών και να υποστηρίξεις το αίτημα να διατηρηθεί δημόσιο ό,τι έχει απομείνει, τότε τι απομένει να υποστηρίξεις; Απλώς και μόνο ασφαλείς συγκοινωνίες; Νέο στόλο λεωφορείων; Μα αυτά τα λέει και η ΝΔ και οποιοδήποτε αστικό κόμμα.  Ποιος είναι, λοιπόν, τελικά  αυτός που κινείται συστημικά;  

Συμπέρασμα 1^ο: Ο οπορτουνισμός εν τέλει δεν χαρακτηρίζει όποιον θέτει το αίτημα κρατικοποίησης των ιδιωτικοποιημένων φορέων αλλά αυτόν που αρνείται το αίτημα εξυπηρετώντας άριστα την αστική στρατηγική. Και είναι οπορτουνισμός όχι μόνο γιατί εξυπηρετεί την αστική στρατηγική αλλά και γιατί δεν διατυπώνει το σύνολο της πρότασής του. Αν κάποιος θέλει να παραστήσει τον καθαρό επαναστάτη, δεν έχει παρά να πει πως η λύση είναι οι δημόσιες συγκοινωνίες όχι γενικώς και αορίστως μετά την κοινωνική ανατροπή αλλά στον σοσιαλισμό ο οποίος θα έρθει με επανάσταση η οποία μάλιστα θα είναι και ένοπλη. Αλλιώς λέει μισόλογα ή υπονοεί ότι η αλλαγή θα έρθει με την εκλογική ενίσχυση του ΚΚΕ δηλαδή μέσω του κοινοβουλευτικού δρόμου.

Συμπέρασμα 2^ο: Καλό θα ήταν να πάρουμε και τη γνώμη των εργαζομένων ειδικά για το ζήτημα της εντατικοποίησης της εργασίας, της εντεινόμενης εκμετάλλευσης, του χαφιεδισμού, των απολύσεων, στοιχεία πολύ πιο έντονα στον ιδιωτικό σε σχέση με τον δημόσιο τομέα.

Συμπέρασμα 3^ο: Θα είχε επίσης τεράστιο ενδιαφέρον να ακούσουμε κάποια στιγμή με ποια κομματική απόφαση έχει αλλάξει η παλιά θέση του κόμματος και πώς αυτή η αλλαγή έχει αιτιολογηθεί.

Συμπέρασμα 4^ο: Το άρθρο του ανώνυμου αρθρογράφου δεν υποδηλώνει τίποτα άλλο παρά μια τεράστια πίεση, για να μην πούμε άγχος, που προέρχεται από τη σύγκρουση ανάμεσα σε μια ακραία αριστερίστικη λογική και από την απόρριψη αυτής της θέσης από την κοινωνία. Και δεν αναφερόμαστε σε ένα συντηρητικοποιημένο τμήμα της κοινωνίας που έχει πειστεί πως οι ιδιωτικοποιήσεις είναι η λύση. Αυτό το τμήμα της κοινωνίας είναι σαφές ότι θα δηλώνει την ευαρέσκεια του με τη σημερινή θέση της ηγεσίας του ΚΚΕ. Αναφερόμαστε σε ένα κομμάτι ριζοσπαστικό της κοινωνίας που αντιλαμβάνεται άλλοτε καθαρά άλλοτε θολά την ανάγκη υπέρβασης του καπιταλισμού ή απλώς αγανακτεί με ό,τι βιώνει και αντιλαμβάνεται ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν έχουν δώσει λύση στη ζωή του.

Συμπέρασμα 5^ο: Η σημερινή γραμμή με την άρνηση της υιοθέτησης του αιτήματος για κρατικοποιήσεις «δένει»  με τις υπόλοιπες πτυχές της πολιτικής της ηγεσίας του ΚΚΕ: με τη θέση που υποστήριζε ότι η έξοδος από το ευρώ θα ήταν καταστροφική και που εκθειάστηκε από το αστικό μπλοκ, με τη θέση η έξοδος από την ΕΕ έχει νόημα μόνο για τη σοσιαλιστική Ελλάδα, με τη θέση ότι ο πόλεμος Ρωσίας-ΝΑΤΟ είναι ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές, με τη θέση ότι η τακτική  του ΚΚΕ κατά τη γερμανοϊταλική κατοχή και το πρώτο γράμμα του Ζαχαριάδη  ήταν οπορτουνιστική/ό κ.λπ..

Η θέση του ανώνυμου αρθρογράφου και της ηγεσίας του ΚΚΕ είναι εκτός πραγματικότητας αλλά το χειρότερο όλων είναι ότι δεν μπορεί να  δημιουργήσει ή να ενισχύσει κινηματικές διαδικασίες ή αν τις δημιουργήσει αυτές οδηγούνται σε αδιέξοδο ελλείψει άμεσων στόχων. Αγνοεί πλήρως το γεγονός ότι η συνείδηση ειδικά σε χαλεπούς καιρούς δεν μπορεί να κάνει άλματα απλώς και μόνο με ιδεολογική ζύμωση. Απονευρώνει την ταξική πάλη αφού αυτή πρέπει να διεξάγεται και στα τρία επίπεδα: οικονομικό, ιδεολογικό και πολιτικό.  Οι  συνειδησιακές ρωγμές δημιουργούνται και με την ιδεολογική δουλειά αλλά και με την πάλη για κατάκτηση αιτημάτων στο σήμερα. Η λογική της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ μάς οδηγεί μοιραία να χαρακτηρίσουμε ακόμη και τον Λένιν ως μαέστρο του οπορτουνισμού, αφού ο μεγάλος επαναστάτης δεν δίσταζε να μιλήσει για μεταβατικά αιτήματα που τα έβλεπε ως σκαλοπάτια στη διαδικασία της επαναστατικής διαδικασίας και ως σχολείο διαπαιδαγώγησης και διαμόρφωσης ταξικής συνείδησης κι έτσι ενθυμούμενοι τα φοιτητικά μας χρόνια να αναφωνήσουμε το γνωστό σύνθημα: «Εσύ εσύ να μας τα πεις και όχι ο Λένιν ο οπορτουνιστής!».

Υ.Γ.: Ο Λένιν, αυτός ο μεγαλοφυής επαναστάτης, υποστήριζε πως ο αριστερός με τον δεξιό οπορτουνισμό συναντιόνται. Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ είναι μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτής της διαπίστωσης. Υπέρμετρες δήθεν επαναστατικές μεγαλοστομίες από τη μια, εξυπηρέτηση των συστημικών σχεδιασμών και κινηματική ακινησία από την άλλη.

Πηγή: anasygkrotisikk.gr

Πηγή: kommon.gr

Σε μια σκηνή που αντικατοπτρίζει την πολυπλοκότητα της τρέχουσας διεθνούς πολιτικής, η συνάντηση μεταξύ Ντόναλντ Τραμπ και Μπέντζαμιν Νετανιάχου στον Λευκό Οίκο τη Δευτέρα, 7 Απριλίου, δεν ήταν απλώς μια επιβεβαίωση της παραδοσιακής συμμαχίας μεταξύ Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ. Αντίθετα, συμβόλιζε μια νέα φάση στην φθίνουσα αμερικανική ηγεμονία στη Μέση Ανατολή.

Η ακύρωση της κοινής συνέντευξης Τύπου δεν ήταν απλώς μια διαδικαστική λεπτομέρεια. Ήταν ένδειξη της ευθραυστότητας των γενικών αντιλήψεων και της μειωμένης ικανότητας να επιβάλλουν μια ενιαία αφήγηση στη διεθνή σκηνή, σε μια περίοδο κατά την οποία τα ρήγματα ταρακουνούν και την Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ.

Με τα μέτρα της ιστορίας, η συνάντηση Τραμπ-Νετανιάχου προβάλει ως μια συμμαχία μεταξύ προβληματικών: Από τη μια έχουμε έναν Αμερικανό Πρόεδρο που προσπαθεί να αποκαταστήσει την εικόνα της αυτοκρατορίας μέσω αιματηρών συμφωνιών και από την άλλη έναν Ισραηλινό ηγέτη που επιδιώκει να επιβιώσει από τις εσωτερικές κρίσεις μέσω «πολεμικών μηχανών» και επέκτασης των εποικισμών. Πρόκειται για συγκυρία κατά την οποία τέμνονται οι εσωτερικές κρίσεις με τις εξωτερικές εμμονές και όπου οι πολιτικές «προς της διαφυγής προς τα εμπρός» εκδηλώνονται σε βάρος των σφαγμένων λαών και των θρυμματισμένων δικαιωμάτων – μέσω της επανατοποθέτησης σε παλιές σφαίρες επιρροής, χτυπώντας τα τύμπανα του πολέμου, σε μια προσπάθεια αντιστάθμισης της σταδιακής διάβρωσης του αμερικανικού γοήτρου παγκοσμίως.

Γάζα: Γενοκτονία και παγκόσμια σιωπή

Ενώ η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον, η ισραηλινή πολεμική μηχανή συνέχισε τη σφαγή της στη Λωρίδα της Γάζας σε συνεργασία με τις ΗΠΑ. Η επιθετικότητα δεν περιορίζεται στον αδιάκριτο βομβαρδισμό. Έχει πάρει το σχήμα μιας συστηματικής, βίαιης γενοκτονίας που συμπεριλαμβάνει τους θανάτους πολιτών κάτω από τα ερείπια μέχρι την πυρπόληση δημοσιογράφων για να μην δημοσιοποιήσουν την αλήθεια. Οι προσπάθειες βίαιου εκτοπισμού του λαού μας από τη Γάζα και από τα προσφυγικά στρατόπεδα της Δυτικής Όχθης αφρούν μία ανοιχτά δηλωμένη πολιτική εθνοκάθαρσης, ενώ η διεθνής κοινότητα παραμένει ανίσχυρη καθώς στερείται των πιο βασικών εργαλείων αποτροπής ή λογοδοσίας.

Ιράν: Επαναφορά απειλών εκβιασμών

Δεν προκάλεσε έκπληξη ο Τραμπ όταν στο περιθώριο της συνάντησής του με το Νετανιάχου αναφέρθηκε στην πιθανότητα επανέναρξης διαπραγματεύσεων με το Ιράν.

Ωστόσο, αυτή η ανακοίνωση καταγράφηκε με αξιοσημείωτη ασάφεια, αποκαλύπτοντας τις αντιφάσεις και τη σύγχυση στην αμερικανική ρητορική αφού κυμαίνεται μεταξύ των απειλών κλιμάκωσης και των κλήσεων σε διάλογο. Αυτή η ασυνέπεια δεν αντικατοπτρίζει μια πραγματική πρόθεση για επίλυση, αλλά χρησιμοποιείται μάλλον ως χαρτί διαπραγμάτευσης στο παιχνίδι της περιφερειακής επιρροής. Πίσω από αυτή την βιτρίνα, το Ισραήλ διαδραματίζει διπλό ρόλο: ασκεί πίεση για κλιμάκωση της πίεσης στην Τεχεράνη, ενώ ταυτόχρονα φοβάται μία προσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν που θα μπορούσε να μειώσει την περιφερειακή του μόχλευση.

Αυτό που συμβαίνει είναι μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής διαφυγής, όπου οι εξωτερικές κρίσεις – συμπεριλαμβανομένων του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος – είναι όργανα για τη σταθεροποίηση των ασταθών εγχώριων θέσεων, τόσο στον Λευκό Οίκο όσο και στην ισραηλινή κυβέρνηση.

Τουρκο-ισραηλινός ανταγωνισμός

Στο πλαίσιο αυτό, η συνάντηση μετέφερε επίσης σιωπηρά μηνύματα σχετικά με τον ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή.

Ο Νετανιάχου, ο οποίος θεωρεί την Τουρκία ως παράγοντα διαταραχής σε περιοχές όπως η Συρία και η Ανατολική Μεσόγειο, επιχείρησε μέσα από τη συνάντηση με τον Τραμπ να τονίσει την ανάγκη να συγκρατήσει την επιρροή της Άγκυρας. Ο Τουρκικός-Ισραηλινός ανταγωνισμός, αν και φαινομενικά αφορά την διαπάλη ισχύος διαδραματίζεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο που συχνά εξυπηρετεί το σχέδιο της αμερικανικής «Μέσης Ανατολής» και, κατ ‘επέκταση του «Μεγαλύτερου Ισραήλ». Ενός σχεδίου που βασίζεται στον κατακερματισμό των κρατών και την αναδημιουργία χαρτών επιρροής για να εξασφαλιστεί πως η Ουάσιγκτον διατηρεί τον έλεγχο.

Ο Τραμπ και η αυτοκρατορία που καταρρέει εκ των έσω

Η συνάντηση αντικατοπτρίζει επίσης την απελπισμένη προσπάθεια του Τραμπ να αναδημιουργήσει την εικόνα ενός ισχυρού ηγέτη σε μια εποχή που οι Η.Π.Α. πάσχουν από μια βαθιά εσωτερική κρίση: την αύξηση της πολιτικής πόλωσης, τις ασφυκτικές οικονομικές προκλήσεις και την άνοδο της λαϊκιστικής, ρατσιστικής ρητορικής και του φασιστικού κεφαλαίου που είναι η επιτομή της απληστίας των μονοπωλίων που εκπροσωπούνται από ανθρώπους όπως ο Ίλον Μασκ.

Αυτές είναι ενδείξεις μιας δομικής κρίσης που ξεπερνά τον ίδιο τον Τραμπ και διεισδύει στον ιστό του συστήματος. Οι εξωτερικές επεμβάσεις (συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης των ΗΠΑ στον βάναυσο πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα) είναι απλώς προσπάθειες για την εκτροπή της προσοχής από τα εσωτερικά ρήγματα που γίνονται πιο εμφανή από ποτέ, ξυπνώντας μνήμες από τη Μεγάλη Ύφεση του 1929, την άνοδο του ναζισμού και του φασισμού και τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πριν από την εμφάνιση μιας νέας παγκόσμιας τάξης.

Το όραμα του Τραμπ βασίζεται σε στρατιωτικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή ως εργαλείο για την ενίσχυση της κατάστασης στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ακόμη και αν αυτό οδηγεί σε περαιτέρω παγκόσμια αναταραχή, που συνδυάζεται από τους εμπορικούς πολέμους και τις νέες γεωπολιτικές αναδιατάξεις που αναδύονται στην Ευρώπη, την Ασία και τον Παγκόσμιο Νότο ως αντίσταση σε αυτές τις πολιτικές.

Ισραηλινή σύγχυση: μια προβληματική κοινωνία και ασταθείς θεσμοί

Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση μετά το δικαστικό πραξικόπημα με επικεφαλής τον Νετανιάχου και την πτώση της δημοτικότητάς του από την επιθετικότητα του στη Γάζα και τον Λίβανο.

Η διαμάχη που περιβάλλει την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου για το μέλλον του αρχηγού της υπηρεσίας ασφαλείας Shin Bet Ρόνεν Μπαρ εξέθεσε την έκταση της εσωτερικής σύγχυσης στο πλαίσιο της ασφάλειας του Ισραήλ και των ενδοκυβερνητικών αντιθέσεων.

Οι βαθιές διαιρέσεις σε μέρη της ισραηλινής κοινωνίας (από τους φιλελεύθερους έως τους υπερορθόδοξους εθνικιστές) έχουν επιδεινώσει την εσωτερική κρίση. Η επίθεση στη Γάζα χρησιμεύει όχι μόνο ως διαφυγή από το χάος, αλλά και ως υπολογισμένο ιδεολογικό σχέδιο ασφάλειας για την εφαρμογή του οράματος του «Μεγάλου Ισραήλ», που επιδιώκεται σήμερα χωρίς καν προσχήματα.

Η Σιωνιστική ιδέα έχει ιστορικά δημιουργηθεί στην αρχή του αποικισμού και  του εποικισμού συνοδεία εγκλημάτων σε όλη την Παλαιστίνη μέχρι σήμερα, με τη στοχοποίηση ενός ολόκληρου λαού, συμπεριλαμβανομένων των συνιστωσών της ίδιας της Παλαιστινιακής Αρχής.

Παλαιστίνη στην καρδιά των παγκόσμιων μετασχηματισμών

Μέσα σε αυτό το κατακερματισμένο τοπίο, ο παλαιστινιακός αγώνας, ειδικά η αντίσταση στη Γάζα και στα στρατόπεδα προσφύγων στη Δυτική Όχθη, παραμένει μια ηθική και πολιτική άγκυρα που εκθέτει το ψεύδος των συμμαχιών και την αποτυχία της αμερικανο-ισραηλινής ηγεμονίας, που έχουν ρίζες στη φυλετική υπεροχή από την ίδρυση των ΗΠΑ και της Ημέρας ως σήμερα ανεξάρτητα από τις κατά καιρούς κυβερνήσεις. Παρά ταύτα, υπάρχει μία επείγουσα ανάγκη ανασυγκρότησης της παλαιστινιακής εθνικής ενότητας στη βάση ενός στρατηγικού οράματος της λαϊκής, πολιτικής, διπλωματικής και νόμιμης αντίστασης – παραλληλισμένη από τις προσπάθειες ενδυνάμωσης της αποφασιστικότητας του λαού μας. Αυτό απαιτεί μία συνολική κριτική αναθεώρηση της περιόδου μετά τις συμφωνίες του Όσλο (δεκαετία 1990) ως την 7^η Οκτωβρίου 2023 και τη Συμφωνία του Πεκίνου (για ενδοπαλαιστινιακή συμφιλίωση) κάνοντας απαραίτητη την αναβίωση και την ανάπτυξη του ρόλου της PLO σύμφωνα με την ουσία και το πνεύμα τής, αποκαθιστώντας την εξουσία στον λαό μέσω εκλογών.

Ο εθνικός αγώνας δεν είναι πλέον απλώς μια εδαφική σύγκρουση. Έχει γίνει ένας αγώνας για το νόημα, την ιστορία, την ταυτότητα, το μέλλον και την ίδια την ύπαρξη του λαού μας.

Σε έναν κόσμο που αναμορφώνεται, οι μάσκες πέφτουν, οι φωνές για την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ισότητα αυξάνονται και η παγκόσμια λαϊκή αλληλεγγύη αυξάνεται.

Η ιστορική διαλεκτική μας θυμίζει για άλλη μια φορά ότι οι αυτοκρατορίες δεν πέφτουν μονομιάς αλλά όταν μένουν ένα κέλυφος αδειανό από νόημα και απογυμνώνονται από τη νομιμότητά τους.

Ομοίως, τα εθνικά κινήματα απελευθέρωσης θριαμβεύουν μόνον μέσω της επίμονης πάλης, της σωρευτικής ανθεκτικότητας, της ενότητας και της πολιτικής εγρήγορσης μέχρι να επιτευχθεί η νίκη.

Πηγή: kosmodromio.gr

Είμαστε το μοναδικό Σωματείο που κάνει συγκεντρώσεις των πληρωμάτων στις απεργίες!

ΠΝΟ: Κηρύσσει απεργίες και τις υπονομεύει.

Με απόλυτη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η απεργιακή συγκέντρωση της ΠΕΝΕΝ χθες το πρωί στο Ε/Γ – Ο/Γ πλοίο «Ελευθέριος Βενιζέλος».

Απεργοί μέλη του πληρώματος καταστρώματος ανταποκρίθηκαν στο αγωνιστικό κάλεσμα της ΠΕΝΕΝ και έλαβαν μέρος στην συγκέντρωση.

Μιλώντας στην συγκέντρωση ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ αναφέρθηκε στην κατάσταση που διαμορφώνεται στην χώρα μας από την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και του κεφαλαίου η οποία είναι απόλυτα προσαρμοσμένη στο δόγμα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρήσεων που ολοένα και περισσότερο μεγεθύνουν τα κέρδη τους ως αποτέλεσμα της αύξησης του βαθμού εκμετάλλευσης των εργαζομένων, του αντεργατικού θεσμικού πλαισίου και των διαδοχικών προνομίων που τους προσφέρει η κυβέρνηση.

Αναφέρθηκε στα κέρδη των τραπεζών, των εφοπλιστών, των επιχειρήσεων στην ενέργεια και το λιανικό εμπόριο που έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

Αντίθετα η αντιλαϊκή αυτή πολιτική για τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τα λαϊκά στρώματα επιφυλάσσει την συνέχιση της λιτότητας, της φοροληστείας, των ιδιωτικοποιήσεων, των πλειστηριασμών, των χαμηλών μισθών και συντάξεων και των πενιχρών αυξήσεων που καταβροχθίζονται από τον πληθωρισμό και την εκρηκτική άνοδο της ακρίβειας στα βασικά καταναλωτικά αγαθά και υπηρεσίες.

Αυτή η κανονικότητα που μας σερβίρει η κυβέρνηση οδηγεί συνεχώς σε νέα βάρη εναντίον του λαού με αποτέλεσμα να εντείνει την κοινωνική ανισότητα.

Αυτή την πολιτική οι εργαζόμενοι πρέπει και μπορούν να την ανατρέψουν και αυτό αποτελεί αναγκαίο όρο για να βελτιώσουν τους μισθούς, τις συντάξεις και το βιοτικό τους επίπεδο…

Αναφερόμενος στο χώρο της Ναυτιλίας και της Ναυτεργασίας μεταξύ των άλλων σημείωσε:

Εδώ στον χώρο μας ίσως πιο ανάγλυφα από πουθενά αλλού καθρεφτίζεται αυτή η βαθιά ταξική πολιτική τους.

Από την μια οι εφοπλιστές που σπάνε κάθε προηγούμενο ρεκόρ κερδοφορίας και από την άλλη οι Ναυτεργάτες τα προβλήματα των οποίων συνεχώς αυξάνονται και οξύνονται.

ΣΣΕ στα ποντοπόρα πλοία και στα Φ/Γ – Δ/Ξ μικρών αποστάσεων έχουν να υπογραφούν από το μακρινό 2010, τα εργασιακά και θεσμικά προβλήματα που συνδέονται με την επάνδρωση, την οργανική σύνθεση με τα ωράρια εργασίας, τις ώρες ανάπαυσης, με την εντατικοποίηση, την ασφάλεια των πλοίων και των πληρωμάτων μαζί για πολλά – πολλά χρόνια και τα κοινωνικο-ασφαλιστικά ζητήματα παραμένουν άλυτα.

Για την κατάσταση αυτή πέρα από τις ευθύνες εφοπλιστών – κυβέρνησης ίδιες και μεγαλύτερες είναι και της ΠΝΟ, η οποία πριν και τώρα πορεύεται σε μια επιζήμια για τα Ναυτεργατικά συμφέροντα και δικαιώματα γραμμή. Αυτή του κοινωνικού εταιρισμού, της εργασιακής ειρήνης και της ταξικής συνεργασίας η οποία έχει ως αποτέλεσμα να θάβονται τα δίκαια αιτήματα μας και τα προβλήματα συνεχώς να συσσωρεύονται…

Πρόκειται για μια γραμμή που έφαγε τα ψωμιά της και έχει χρεοκοπήσει πλέον στην συνείδηση των Ναυτεργατών.

Είναι η γραμμή που επιβάλουν οι εφοπλιστές, οι εκάστοτε κυβερνήσεις οι οποίες ελέγχουν ασφυκτικά τις δυνάμεις στην ΠΝΟ και κυρίως τον εκάστοτε Γ.Γ. της Ομοσπονδίας ο οποίος είναι ο Δούρειος Ίππος, ή αλλιώς η Πέμπτη Φάλαγγα στις γραμμές των Ναυτεργατών!

Οι εκατοντάδες πολύμορφες δράσεις και κινητοποιήσεις της ΠΕΝΕΝ τα προηγούμενα χρόνια για τα Ναυτεργατικά προβλήματα την ανέδειξαν στην κορυφή του Ναυτεργατικού και Εργατικού κινήματος της χώρας μας.

Στα χρόνια αυτά ενισχύσαμε τους δεσμούς μας με τον κλάδο και όλους τους Ναυτεργάτες, αναβαθμίσαμε την οργάνωση μας, ενώσαμε τον κλάδο σε όλα τα καράβια, δείξαμε έναν άλλο δρόμο, αυτού του οργανωμένου αγώνα που βάζει μπροστά τα προβλήματα και τα συμφέροντα των Ναυτεργατών, κόντρα και ενάντια στην εφοπλιστική αυθαιρεσία και την ασυδοσία τους.

Η απεργία μας στα πλοία της Αδριατικής ήταν ένα ποιοτικό άλμα το οποίο κατακτήσαμε μετά από τεράστιες προσπάθειες, επιμονή, καθημερινή δουλειά και σύνδεση με τα μέλη μας δίνοντας αγωνιστικά λύσεις σε δεκάδες καθημερινά προβλήματα που  έχουμε ασχοληθεί την τελευταία δεκαετία και είχαμε αγωνιστική παρέμβαση με αποτέλεσμα να κάνουμε μπλόκο σε περισσότερα από 40 πλοία.

Απόδειξη για την εκτίμηση και εμπιστοσύνη που απολαμβάνει η ΠΕΝΕΝ στο Ναυτεργατικό και στον εργατικό – αγωνιστικό κόσμο είναι η απήχηση των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης της, τα οποία έχουν καθημερινά πάνω από 100.000 αναγνώστες!!!

Σήμερα οι εφοπλιστές, η κυβέρνηση και το ΥΕΝ θα έχουν απέναντι τους το πιο οργανωμένο, μαχητικό Σωματείο και την ηγεσία του να λογαριαστούν για τα προβλήματα και την πολιτική τους.

Ο εργοδοτικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός και ο Μ. Τσικαλάκης που τον εκπροσωπεί έδειξαν και απέδειξαν τα όρια τους και πλέον βρίσκονται σε φθίνουσα πορεία.

Έντρομος, πανικόβλητος και βαθιά νυχτωμένος ο αχυράνθρωπος, που έχουν στήσει στην ΠΝΟ οι Έλληνες εφοπλιστές και η ΝΔ, τίποτα δεν πήρε χαμπάρι… από αυτή την εντυπωσιακή και πρωτόγνωρη δράση της ΠΕΝΕΝ και προσπαθεί απεγνωσμένα να δηλώσει παρόν εστιάζοντας στις σχέσεις με τους εφοπλιστές.

Τις σχέσεις αυτές του τις χαρίζουμε, δεν μας ενδιαφέρουν!!

Συνεχίζουμε με επίκεντρο πάντα τα Ναυτεργατικά και εργατικά προβλήματα, προετοιμάζουμε και οργανώνουμε την επόμενη απεργιακή κινητοποίηση.

Καλούμε τον κλάδο μας και όλους τους Ναυτεργάτες να είναι σε αγωνιστική ετοιμότητα και ν’ ανταποκριθούν στο κάλεσμα της ΠΕΝΕΝ.

Η Διοίκηση

Τα έργα και οι  μέρες του Μ. Τσικαλάκη είναι πλέον γνωστά στον ευρύτερο Ναυτεργατικό κόσμο αφού η ΠΕΝΕΝ έχει φροντίσει να αποκαλύψει τις αθλιότητες του, που έχουν έως τώρα καταγραφεί.

Αυτός ο απίστευτος τύπος που έχει κατσικωθεί στις πλάτες των Ναυτεργατών, με την στήριξη του προηγούμενου Γ.Γ. της ΠΝΟ, Γ. Χαλά και την αμέριστη και πολύμορφη… υποστήριξη των εφοπλιστών της ποντοπόρου Ναυτιλίας, αντί να κρυφτεί  στο λαγούμι του, επιχειρεί δεύτερη φορά σε λίγες ημέρες να επιτεθεί στην ΠΕΝΕΝ, στην δράση και στην αγωνιστική και στην απεργιακή της παρέμβαση.

Τι μας λέει: Μια από τα ίδια, τα οποία ΔΕΚΑΔΕΣ φορές έχουμε καταγγείλει ότι αποτελούν ασύστολα ψέματα, άθλιες λασπολογίες και συκοφαντίες στην υπηρεσία της γκεμπελίστικης προπαγάνδας που έχει εγκαινιάσει και αυτό διότι δεν έχει τίποτα να μας προσάψει για την κρυστάλλινη καθαρή και στο φως της ημέρας, δράση μας.

Φυσικά για άλλη μια φορά επιλέγει να μην απαντήσει στις συντριπτικές, αποκαλυπτικές και πραγματικές καταγγελίες που τον αφορούν για τα 10 χρόνια που βρίσκεται στο ν.σ.κ και τα 4 χρόνια στο τιμόνι της ΠΝΟ.

-Στην 4ετία αυτή έχει εγκαινιάσει ένα καθεστώς αυθαιρεσίας, καταργώντας τα όργανα της ομοσπονδίας και γράφοντας τα στα παλιά του τα παπούτσια.

Δεν μας λέει λέξη για τα εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που έχει παντελονιάσει σε ταξίδια του εξωτερικού  ο αχόρταγος… ακόμη και σε υπαρκτά και ανύπαρκτα ταξίδια στο εσωτερικό!

Όλα αυτά χωρίς αποφάσεις Διοίκησης της Ομοσπονδίας…

-Δεν τολμάει  να ψελλίσει έστω μια λέξη για την προδοτική στάση του που  για 10 χρόνια δέχεται και νομιμοποιεί την εφοπλιστική αυθαιρεσία να μην υπογράφεται ΣΣΕ στην ποντοπόρο Ναυτιλία και με τον τρόπο αυτό οι  μισθοί και ακόμη περισσότερο οι συντάξεις των Ναυτεργατών να έχουν κατρακυλήσει στον πάτο. Γιατί κρατάει ως επτασφράγιστο μυστικό το μισθό και τις συνολικές μηνιαίες και ετήσιες αποδοχές του, τις οποίες επίσημα ουδείς γνωρίζει και όπως δείχνουν τα πράγματα έχουν ξεπεράσει αυτές του μέντορα του, Γιάννη Χαλά!

Δεν μας απαντάει γιατί έχει μετατρέψει την ΠΝΟ, τον ΕΛΟΕΝ και την Εστία Ναυτικών σε ρουσφετολογικό κέντρο για το βόλεμα των ημετέρων, αλλά και των ίδιων των γιών του…

Όλα αυτά χωρίς απόφαση των Συλλογικών Οργάνων της Ομοσπονδίας

Δεν μας έχει απαντήσει έως τώρα τι δουλειά είχε με τον προηγούμενο Γ.Γ. της ΠΝΟ να πάνε λίγο πριν τις εκλογές στην ΠΕΠΕΝ, να συναντήσουν τον ΤΑΜΙΑ της ΕΕΕ…

Δεν μας έχει απαντήσει ακόμη σε ποια εφοπλιστικά γραφεία στήθηκε η επιχείρηση για την ανάδειξη, την διεκδίκηση και τελικά την αναρρίχηση του στην θέση του Γ.Γ. της ΠΝΟ.

Γιατί 4 χρόνια έως τώρα δεν μας παρέχει ΟΛΑ τα στοιχεία που αφορούν την διαχείριση των οικονομικών της Ομοσπονδίας; Πού είναι  χρήματα από τον μόχθο των Ελλήνων και των αλλοδαπών Ναυτεργατών…

Μπορεί να μας πει στην διάρκεια αυτής της 4ετίας που είναι Γ.Γ. της ΠΝΟ εάν έλυσε έστω και ένα πρόβλημα από αυτά που ο ίδιος γράφει και υπογράφει και για τα οποία κοροϊδεύει συνεχώς το Ναυτεργατικό μας κόσμο…

Δεν μιλάμε για τα πραγματικά και ουσιώδη προβλήματα τα οποία έχει θάψει γιατί αυτά αντιστρατεύονται την γραμμή εφοπλιστών – κυβέρνησης… το δόγμα των οποίων μοιράζεται μαζί τους και ο ίδιος, αυτό της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας.

Τη γραμμή αυτή την υπηρετεί δουλικά διότι ήταν και είναι όρος στην συμφωνία τους για να βγει και να διατηρήσει την θέση του Γ.Γ. της ΠΝΟ…

Επιπρόσθετα σε ό,τι αφορά τις συνδικαλιστικές του περγαμηνές… μπορεί να μας απαντήσει  σε αυτή την δεκαετία εάν έβγαλε σε απεργία που έχει κηρυχθεί έναν πλοίαρχο ή ένα Ναυτίλο αξιωματικό της γέφυρας στον καταπέλτη ή σε συγκέντρωση που έκανε η ΠΝΟ…

Ήταν και είναι υποδουλωμένος στη γραμμή των αφεντικών, έρμαιο στις δεσμεύσεις, τις βρώμικες συμφωνίες και τελεί υπό την απόλυτη κηδεμονία τους…

Είναι προφανές ότι τον έχουν αναστατώσει, όχι μόνο οι καταγγελίες μας που αφορούν τα πεπραγμένα του, αλλά περισσότερο η δράση μας, οι κινητοποιήσεις και οι μαχητικοί αγώνες οι οποίοι συσπειρώνουν, όχι μόνο τον κλάδο μας, αλλά έχουν την  ολόθερμη στήριξη και αλληλεγγύη όλου του Ναυτεργατικού μας κόσμου.

Οι θέσεις, η γραμμή και οι αγώνες μας είναι αυτά που μπορούν να εμπιστευτούν σήμερα οι Ναυτεργάτες για να δώσουν διέξοδο στην προδοτική και υπονομευτική πολιτική του Γ.Γ. της ΠΝΟ και της ομάδας του.

Αυτή η γραμμή είναι που ανησυχεί τους εφοπλιστές, την κυβέρνηση, το ΥΕΝ και το συνδικαλιστικό υπηρετικό προσωπικό τους γιατί βάζει μπροστά, στο προσκήνιο, τα πραγματικά προβλήματα, τους υπαίτιους για αυτά και δίνει προοπτική, η οποία στηρίζεται σε αυτούς και την έμπρακτη συμμετοχή τους.

Σε ό,τι αφορά την βρώμικη και ύπουλη επιχείρηση που θέλει να στήσει εκλιπαρώντας εφοπλιστές και ΥΕΝ να μην υπολογίζουν την ΠΕΝΕΝ, παρά  μόνο τον ίδιο, υπονομεύοντας  έτσι τα αιτήματα, τις διεκδικήσεις και τους αγώνες μας του απαντούμε ότι αυτό είναι και θα παραμείνει όνειρο θερινής νυκτός!

Αποδεικνύει ότι είναι ένας υπονομευτής, ένα απεργοσπάστης, ένα ξένο σώμα στο Ναυτεργατικό σ.κ. και έτσι θα μείνει.

Η ΠΕΝΕΝ είχε, έχει και θα έχει ακλόνητους, στενούς δεσμούς με τον κόσμο της Ναυτεργασίας, έχει διαρρήξει εδώ και πολλά - πολλά χρόνια κάθε σχέση με το ξεπουλημένο συνδικαλιστικό κατεστημένο και την γραμμή του.

Αυτές οι δυο γραμμές έχουν ήδη κριθεί, οι Ναυτεργάτες έχουν βγάλει τα συμπεράσματα τους, έχουν κρίση, διαθέτουν υψηλό δείκτη νοημοσύνης και πλέον και την εμπειρία από τα ξεπουλήματα της ΠΝΟ και του Εμμανουήλ Τσικαλάκη.

Ο αγωνιστικός δρόμος που έχει χαράξει η ΠΕΝΕΝ και τα μέλη της δεν ανακόπτεται, δεν είναι υπό διαπραγμάτευση και δεν καθορίζεται από τα αφεντικά και τις συνδικαλιστικές τους ορντινάντσες.

Το μαχόμενο Ναυτεργατικό μπλοκ αποτελεί μια  νέα πραγματικότητα μέσα σε όλα τα καράβια, αυτό είναι η ελπίδα και η προοπτική για τα Ναυτεργατικά προβλήματα.

Ο φόβος πλέον περνάει στις γραμμές εφοπλιστών – κυβέρνησης – ΥΕΝ και στο υποταγμένο συνδικαλιστικό δυναμικό τους!

Οι Ναυτεργάτες έχουν την δύναμη και θα νικήσουν!

Η Διοίκηση

Υ.Γ: Δεν θα ασχοληθούμε με τους υπόλοιπους υπογράφοντες την κατάπτυστη και εξευτελιστική ανακοίνωση τους. Θα έρθει και η δική τους η ώρα! Κάθε ανακοίνωση σε βάρος μας είναι τίτλος τιμής για την ΠΕΝΕΝ.