Νίκος Μπογιόπουλος:

Ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι κατ’ ανάγκην φίλος μου. Καλό είναι να το έχουμε υπόψη μας. Ειδικά τώρα που, με αφορμή τις δηλώσεις Ομπάμα για την Ελλάδα, από πολλές πλευρές ακούγεται ότι «οι Αμερικάνοι είναι φίλοι μας»…

    Οι ΗΠΑ, βασικώς είναι φίλοι του… εαυτού τους. Η Ελλάδα αξιοποιείται από μέρους τους ως «εργαλείο» στην αντιπαράθεσή τους με την Γερμανία. Σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης η μεταξύ τους ενδοιμπεριαλιστική αντιπαράθεση έχει ενταθεί. Οι Αμερικανοί εκείνο που θέλουν είναι ένα μεγαλύτερο βάρος της συνεχιζόμενης κρίσης να πλήξει το γερμανικό κεφάλαιο, καθώς το τελευταίο με την πολιτική που έχει επιβάλει στην ΕΕ κερδίζει από την κρίση.

    Ο Ομπάμα όταν αναφέρεται στην «ανάπτυξη» ή εναντίον της λιτότητας, δεν μιλά στο όνομα των λαϊκών στρωμάτων της Ελλάδας, της Ευρώπης ή ακόμα και της ίδιας της Αμερικής. Μιλά στο όνομα των αμερικανικών μονοπωλίων και εκείνης της «επεκτατικής πολιτικής» που εφόσον κερδίσει θέσεις εντός της ΕΕ θα δημιουργήσει αναχώματα στον ηγεμονικό ρόλο της Γερμανίας στην Ευρώπη και θα ενισχύσει την υπεροχή του δολαρίου έναντι του ευρώ. Αλλά ούτε τα απάνθρωπα κοινωνικά αποτελέσματα (και) αυτής της πολιτικής στο εσωτερικό των ΗΠΑ (σσ: χτες μόλις ανακοινώθηκε ότι έσπασε ρεκόρ ο αριθμός των αστέγων στη Νέα Υόρκη), ούτε η ενίσχυση του δολαρίου έναντι του ευρώ, ούτε φυσικά το αντίστροφο, μπορούν να εμφανίζονται σαν φάρμακο της καταστροφής που έχει συντελεστεί στην Ελλάδα.

    Θα έλεγε κανείς ότι η Ελλάδα δεν έχει να χάσει τίποτα, αντίθετα έχει να κερδίσει από την αξιοποίηση αυτών των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, προωθώντας τις δικές της θέσεις. Αυτή θα ήταν μια θαυμάσια ιδέα και τακτική εφόσον ικανοποιείτο μια βασική προϋπόθεση: Ότι θα επρόκειτο όντως για αξιοποίηση αυτών των αντιθέσεων. Και όχι για μονομερή συμπόρευση με τις ΗΠΑ, για αναγόρευσή τους σε «σωτήρες» της ανθρωπότητας, για αφελή εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων και για αναγωγή σε «λαϊκό συμφέρον» του συμφέροντος τμημάτων της ελληνικής πλουτοκρατίας, που άλλοτε  προσδένεται στο ρώσικο, το αγγλικό, ή το γαλλικό άρμα – μετά την τουρκοκρατία – άλλοτε στο βρετανικό, το αμερικάνικο πριν και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, άλλοτε στο γερμανικό, και τούμπαλιν.

    Μα τέτοια πρόσδεση όπως κι αν πλασαρίστηκε κάθε φορά είχε δραματικά αποτελέσματα: Από την μικρασιατική καταστροφή μέχρι την αμερικανοβρετανική επέμβαση στα ελληνικά πράγματα τη δεκαετία του ’40, κι από την απριλιανή δικτατορία μέχρι την κυπριακή τραγωδία.

    Για να έχουμε, λοιπόν, μια καθαρή εικόνα της «φιλίας» που μας προσφέρουν οι ΗΠΑ χρήσιμο είναι να αξιολογηθούν ορισμένα στοιχεία:

    α) Τον πρωταγωνιστικό ρόλο των ΗΠΑ στο ΔΝΤ που αν μη τι άλλο έχει δείξει με τον πιο απροσχημάτιστο τρόπο τις «φιλικές του διαθέσεις προς την Ελλάδα, όλα αυτά τα χρόνια…

    β) Ενώ ο πρόεδρος Ομπάμα διατύπωνε τις… φιλελληνικές του θέσεις στην συνέντευξή του στο CNN και στην τηλεφωνική επικοινωνία με τον κ.Τσίπρα, στο αμερικάνικο έδαφος το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αρνήθηκε να εξετάσει την προσφυγή της Αργεντινής εναντίον της περσινής απόφασης του δικαστή Γκρίεζα, με την οποία δικαιώθηκαν τα διεθνή χρηματοπιστωτικά όρνεα στην προσπάθεια να εισπράξουν τόκο 1000 φορές (!) πάνω από τα δάνεια που είχαν δώσει και επιχειρήθηκε να οδηγηθεί η Αργεντινή στη χρεοκοπία.

    γ) Ενώ ο Ομπάμα στέλνει αποστολή οικονομικών εμπειρογνωμόνων στην Αθήνα για να «βοηθήσει» την Ελλάδα, στη Βενεζουέλα ο πρόεδρος Μαδούρο κατηγόρησε ανοιχτά τον Αμερικανό αντιπρόεδρο Μπάιντεν ότι αξιοποιεί και επιτείνει την οικονομική κρίση της χώρας ώστε «να προκληθεί πραξικόπημα».

    δ) Ο ρόλος των περίφημων τοξικών παραγώγων στην εκδήλωση και διόγκωση της κρίσης που ενέσκηψε το 2008 είναι πασίγνωστος. Μετά τις τόσες οιμωγές, τις κατάρες και τις υποσχέσεις (και του Ομπάμα) ότι θα μπει τέλος σε αυτή την πρακτική, την κανιβαλικού τύπου κερδοσκοπική πρακτική της «φούσκας», έκτοτε δεν έχει αλλάξει τίποτα. Το αντίθετο: Η τοξική βόμβα των παραγώγων αγγίζει σήμερα τα 700 τρισεκατομμύρια δολάρια (!), δηλαδή έχει διαμορφωθεί οχτώ φορές πάνω από το παγκόσμιο ΑΕΠ! Ποιος είναι ο ρόλος των ΗΠΑ σε αυτή την κατάσταση; Αρκεί ένα στοιχείο: Τα 120 τρισεκατομμύρια αυτής της «φούσκας» ανήκουν σε δυο μόνο αμερικανικές τράπεζες: τη «Citigroup» και τη «JPMorgan»…

    ε) Τις «φιλικές» διαθέσεις των ΗΠΑ έναντι της Ελλάδας αυτά τα χρόνια τις είχαμε ακούσει τόσο από τις απευθείας διαβεβαιώσεις του Ομπάμα προς τον Γιώργο Παπανδρέου όσο και προς τον Αντώνη Σαμαρά. Τις διαθέσεις, δε, της Γερμανίας για το πώς θα χειριστεί το «θέμα Ελλάδα» οι Αμερικάνοι τις γνώριζαν από την πρώτη στιγμή. Μάλιστα ο Γκάιτνερ, ο πρώτος υπουργός Οικονομικών του Ομπάμα, όταν συνάντησε τον Σόιμπλε κατάλαβε από το 2010, όπως λέει, ότι οι Γερμανοί ήθελαν να «λιώσουν την Ελλάδα». Αυτό – λέει - τον… σοκάρισε. Αλλά το «σοκ» του δεν είδαμε να το μετατρέπει σε πολιτική για να ματαιωθούν τα όσα σοκαριστικά επέρχονταν για την Ελλάδα. Ο κ.Γκάιτνερ κατάφερε να συμβιώσει αρμονικότατα με το «σοκ» του και περιορίστηκε να το καταγράψει σε ένα βιβλίο που το εξέδωσε μόνο μετά από τρία χρόνια απ’ όταν κατάλαβε ότι οι Γερμανοί θα «έλιωναν» την Ελλάδα…

    Κατόπιν αυτών, υπάρχει ίσως ένα πράγμα που θα μπορούσαμε να διδαχτούμε από τους Αμερικάνους και τον κυνισμό τους. Ισχύει τόσο στις σχέσεις της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, όσο και με τους «εταίρους» της στην Ευρωζώνη. Το διατύπωσε ένας εκ των βασικότερων αρθρογράφων της «WallStreetJournal», ο οποίος αμέσως μετά τις εκλογές στην Ελλάδα, έγραψε: «Έλληνες, αν θέλετε ένα φίλο, αγοράστε σκύλο»…

 πηγη: enikos.gr 

Της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΑΛΑΒΑΝΟΥ*

Δέκα ημέρες μετά από τις εκλογές και τη συγκρότηση της νέας κυβέρνησης στην Ελλάδα, το τοπίο από πλευράς δανειστών και αξιωματούχων της Ευρωζώνης και της ΕΕ φαίνεται να ξεκαθαρίζει. Η εικόνα που αναδύεται είναι εντελώς διαφορετική απ' αυτή που καλλιεργούσε ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά, ότι αλλάζει άρδην η κατάσταση και ότι οι δίαυλοι διαπραγμάτευσης με αξιοπρέπεια θα ήταν ορθάνοιχτοι.

Αυτό που διαχέεται από επίσημες δηλώσεις και σχολιασμούς είναι ότι για την Ελλάδα στήνεται ένα σκηνικό Κύπρου που σκοπό έχει να κάμψει γρήγορα την ελληνική κυβέρνηση, ακόμη και τις πιο μετριοπαθείς διεκδικήσεις της, με όπλο τη χρηματοδοτική ασφυξία. Μέσα στο παιχνίδι των εκβιασμών εντάσσεται το έγγραφο που διέρρευσε από το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών στο πρακτορείο Reuters(4/2) με το οποίο απαιτείται η εφαρμογή από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ απαρέγκλιτα όλων των μέτρων που είχε συμφωνήσει η κυβέρνηση Σαμαρά. Η επιδίωξη είναι ένας γρήγορος και ταπεινωτικός συμβιβασμός για λόγους πολιτικούς, δεδομένου ότι η διακηρυγμένη πολιτική της νέας ελληνικής κυβέρνησης δεν αμφισβητεί ούτε την Ευρωζώνη ούτε την εφαρμογή των ευρωπαϊκών συνθηκών.

Ποια είναι τα γεγονότα:

Φαίνεται να υπάρχει αρραγές μέτωπο των χωρών της Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένων των Ιταλών και των Γάλλων γύρω από το "Δεν συζητείται μείωση του χρέους" και "Τηρήστε τις δεσμεύσεις", δηλαδή τις δεσμεύσεις που περιέχονται στα μνημόνια, και μετά βλέπουμε το θέμα "ανάπτυξη". Μπορεί οι Γάλλοι και οι Ιταλοί, που θεωρούνται από την κυβέρνηση προνομιακοί συνομιλητές και σύμμαχοι, να είναι πρόθυμοι για διάλογο, αλλά είναι σαφές αφ' ενός ότι ο γαλλογερμανικός άξονας δεν πρόκειται να διαιρεθεί και ότι η ιταλική κυβέρνηση θα είναι από τις τελευταίες που θα παραβιάσει τους "ευρωπαϊκούς κανόνες". Από παντού διαμηνύεται ότι θα δοθεί χρόνος (και χρήμα) στην ελληνική κυβέρνηση εφόσον συμμορφωθεί πλήρως με τις απαιτήσεις των δανειστών σε νέο πρόγραμμα μνημονιακού τύπου και μάλιστα ταχύτατα.

Ο Μ. Ντράγκι και η ΕΚΤ κατέστησαν σαφές ότι χρηματοδοτούν τις τράπεζες όσο υπάρχει παράταση του μνημονίου (28/2) και ότι θα συνεχίσουν να χρηματοδοτούν μετά τις 28/2 μόνο αν υπάρξει εκ νέου παράταση ή συμφωνία για άλλο αντίστοιχο "ολοκληρωμένο πρόγραμμα". Σ' αυτό το πλαίσιο θα ισχύσει η ποσοτική χαλάρωση και για τα ελληνικά ομόλογα τον Ιούλιο. Ο Ντράγκι φάνηκε να ευθυγραμμίζεται με το Βερολίνο, ο ρόλος του, πανθομολογούμενα, είναι κομβικός και θα κρίνει τις διαπραγματεύσεις. Υπάρχει η πιθανότητα, ακόμη και εάν η Ελλάδα δεν συμφωνήσει γρήγορα σε νέο πρόγραμμα, να έχουν οι τράπεζες πρόσβαση στη ρευστότητα μέσω του έκτακτου μηχανισμού στήριξης (ΕLA). Αλλά θα είναι όμηρος ανά πάσα στιγμή.

Άκαμπτο ως προς την συνεπή εξυπηρέτηση του χρέους προς αυτό εμφανίζεται και το ΔΝΤ. Δεν είδε κανείς μέχρι στιγμής την ευεργετική υπέρ Ελλάδας επιρροή του μεγαλύτερου μετόχου του που είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες...

Το ίδιο κλίμα θα υπάρχει στο Eurogroupκαι στη σύνοδο κορυφής. Είναι σαφές.

Η Ελλάδα στην Ευρωζώνη είναι σαν αγκιστρωμένο ψάρι.

Στερημένη από δικά της οικονομικά εργαλεία και αντιμέτωπη με την πιστωτική ασφυξία που μπορεί να της επιβάλλει η ΕΚΤ, η νέα κυβέρνηση προχωρεί εκούσα άκουσα σε ένα μεγάλο συμβιβασμό που θα έλθει σε πλήρη αντίθεση με τις υποσχέσεις της προς τον ελληνικό λαό και, το κυριότερο, θα διατηρήσει τη χώρα στην τροχιά της στασιμότητας και της ανεργίας και μάλιστα με αριστερή σφραγίδα.

Ήδη έχει εγκαταλείψει το στόχο της διαγραφής χρέους, παραιτούμενη προκαταβολικά από μονομερείς ενέργειες, στη λογική "δεν αποτελούμε απειλή" για τους δανειστές. Οι προτάσεις για ανταλλαγή ομολόγων, ομόλογα χωρίς ημερομηνία λήξης κ.λπ. είναι διατυπωμένες πολύ πριν από τις εκλογές. Και στο μόνο που στοχεύει είναι μια επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους.

Στον δημοσιονομικό τομέα, έχοντας δεχθεί τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, απλώς διαπραγματεύεται μικρότερο ύψος πλεονάσματος, πράγμα που σημαίνει λιτότητα, ίσως πιο ήπιας μορφής. Είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει να διατηρήσει αλώβητες τις υποσχέσεις που περιείχε το λεγόμενο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης για την ανακούφιση των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Η στρατηγική του "μετώπου του Νότου" δεν ευοδώνεται.

Θα σώσει την κατάσταση ο Ομπάμα; Όσο κι αν η παρέμβασή του μπορεί να έχει βαρύτητα στις ευρωπαϊκές Αυλές, όσο κι αν υπάρχουν αντιθέσεις με τη Γερμανία δεν θα θυσιάσει τίποτε για την Ελλάδα παρά μόνο αν πάρει κάτι πολύ πιο σημαντικό ως αντάλλαγμα σε μια γεωγραφική περιοχή πολύ ευάλωτη. Ή, όπως γράφει ο Α. Έλλις της "Καθημερινής" (2/2), η στήριξη των ΗΠΑ "προϋποθέτει ένα συνολικότερο πλέγμα συνεργασίας στο γεωπολιτικό πεδίο και περιλαμβάνει από την πολιτική της Ελλάδας έναντι της Ρωσίας, μέχρι τη συνέχιση και εμβάθυνση της συνεργασίας με το Ισραήλ, και τη στάση που θα τηρήσει η Αθήνα σε ό,τι αφορά την αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους, ενώ κορυφαία προτεραιότητα αποτελεί και η καταπολέμηση της τρομοκρατίας".

Ο "τρίτος δρόμος" του Α. Τσίπρα, "ούτε ρήξη ούτε υποταγή", προβάλλει αυτή τη στιγμή ανέφικτος. Μάλλον είναι μονόδρομος προς την υποταγή.

Η αλαζονική απόρριψη εδώ και δυο χρόνια της επεξεργασίας ενός Σχεδίου Β για τη χώρα από την ηγεσία του ΣYΡΙΖΑ και από όλες τις πτέρυγές του είναι το λάθος που βρίσκει μπροστά του σήμερα. Ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών που περιοδεύουν στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες βρίσκονται στην ανάγκη να ζητούν "ανάσα" από τους δανειστές, απ' τους ίδιους που μας έριξαν σ' αυτή την άθλια κατάσταση. Έχουν εναποθέσει τη χώρα στα χέρια τους. Στο "ό,τι προαιρείσθε".  

Οι αρνητικές συνθήκες που μόνος του δημιούργησε ο Σύριζα , αφού συμβιβάστηκε και απέρριψε όλα τα οικονομικά και πολιτικά εργαλεία που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει η χώρα μας για να αμυνθεί απέναντι στους εκβιασμούς και να ανοίξει δρόμο εξόδου από την κρίση, είναι πολύ δύσκολες και όλοι το καταλαβαίνουν.

Παρ' όλα αυτά, δεν πρέπει να φοβηθεί η κυβέρνηση τη ρήξη.

Όπως γράφει ο Ταρίκ Αλί, φλογερός υποστηρικτής του Σύριζα, σε ένα μήνυμά του στο Facebook(4/2):

"Από τις σημερινές ειδήσεις φαίνεται πως η ΕΚΤ (δηλ. η ελίτ της ΕΕ) είναι αποφασισμένη να τσακίσει την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά για πολιτικούς λόγους. Εάν ο Σύριζα προσπαθήσει να εκπληρώσει το πρόγραμμα που υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους η ΕΕ θα προσπαθήσει να τον καταστρέψει. Γι' αυτό απορρίπτει την άκρως λογική πρόταση για την ανταλλαγή ομολόγων (όχι ότι τη λατρεύω ... θυμηθείτε την Αργεντινή). Φοβάται το ντόμινο και δεν εκπλήσσει κανέναν που η διεφθαρμένη και ποταπή ισπανική χούντα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της μάχης ενάντια στο Σύριζα. Πρέπει τώρα να εξεταστεί σοβαρά το Σχέδιο Β (απόσυρση από την Ευρωζώνη) και ο Γ. Βαρουφάκης να κλείσει εισιτήριο για το Πεκίνο και τη Μόσχα. Εάν πρόκειται να επιλέξει [η ελληνική κυβέρνηση] ανάμεσα στην ελίτ της ΕΕ (Γερμανία και η συμμορία) και στο λαό της Ελλάδας, η επιλογή είναι σαφής. Και ο Τσίπρας θα πρέπει να πει τι ακριβώς θα γίνει ... να πει την αλήθεια στους πολίτες της χώρας του...".

*Πηγή:sxedio-b.gr

«ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΕΓΙΝΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΟΥΝ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ».

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Πλήρη απομυθοποίηση της περιλάλητης «γενναιοδωρίας» των πιστωτών μας, οι οποίοι τη στιγμή που η Ελλάδα κινδύνευε έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη και την έσωσαν, όπως ισχυρίζεται η επίσημη αφήγηση, αποτελεί έκθεση βρετανικής Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. Με βάση την ίδια αφήγηση, που κυριαρχεί στις στήλες όχι μόνο του λαϊκίστικου γερμανικού Τύπου (βλ. Bild), αλλά και σε σημαντικό μέρος του ελληνικού, το κίνητρο των δανειστών μας δεν ήταν άλλο από την ανιδιοτελή αλληλεγγύη. Κι έτσι κι εμείς οφείλουμε τώρα, αφού εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας, να φανούμε τυπικοί με τις υποχρεώσεις μας και να επιστρέφουμε τα χρήματα που όλοι μαζί υποτίθεται πως δανειστήκαμε…

Τίποτε απ” όλα αυτά δεν αντιστοιχεί στην αλήθεια, αναφέρεται σε μια καλά τεκμηριωμένη έκθεση που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες, με τίτλο «Έξι κρίσιμα σημεία για το ελληνικό χρέος και τις επερχόμενες εκλογές», η βρετανική οργάνωση Jubilee Debt Campaign. Να τονίσουμε ότι από το 2010 ακόμη η συγκεκριμένη οργάνωση είχε προειδοποιήσει για τη μεροληψία και την κρυφή ατζέντα των προγραμμάτων δανειοδότησης στην Ελλάδα. «Επαναλαμβάνονταν λάθη που είχαν γίνει στις αναπτυσσόμενες χώρες τις δεκαετίες του 1980 και του 1990», σημειώνεται χαρακτηριστικά. Με βάση την παρούσα έκθεση, εν συντομία, το 92% των χρημάτων που δανειστήκαμε από την τρόικα από το 2010 μέχρι σήμερα έχει επιστρέφει στους πιστωτές!

Το συνολικό ποσό που έχει εισρεύσει τυπικά στην Ελλάδα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από τον Μάιο του 2010 -όταν ο Γιώργος Παπανδρέου με την παρέα του υπέγραφαν το πρώτο Μνημόνιο του ξεπουλήματος- μέχρι το τέλος του 2014 ήταν 252 δις ευρώ, σε ένα σύνολο χρέους που στα τέλη του 2014 έφτανε τα 317 δις ευρώ. Από αυτά τα 252 δις ευρώ που χρεώθηκαν στα βιβλία του ελληνικού Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), 149,2 δις ευρώ -δηλαδή η μερίδα του λέοντος- κατευθύνθηκαν στην αποπληρωμή παλιότερων χρεών.

Επίσης, 48,2 δις ευρώ διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, στο πλαίσιο του προγράμματος ανταλλαγής ομολόγων τον Φεβρουάριο του 2012, και 34,5 δις ευρώ ήταν τα διάφορα «γλυκαντικά» που δόθηκαν στους ιδιώτες κατόχους ομολόγων για να συμμετάσχουν στην αναδιάρθρωση. Άθροισμα όλων αυτών, 231,9 δις ευρώ ή το 92% των χρημάτων που δανείστηκε η Ελλάδα για να σωθεί, υποτίθεται. Αυτό που στην πραγματικότητα συνέβη, ωστόσο, είναι ο υπερδανεισμός της Ελλάδας και η βαθύτερη υποδούλωσή της στους δανειστές, μέσω της κρατικοποίησης του δημόσιου χρέους!

Αυτό ωστόσο, που από την δεύτερη κιόλας σελίδα της επισημαίνει η έκθεση ήταν πως η μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους εύκολα μπορούσε να προβλεφθεί από το 2010 κιόλας. Ο κίνδυνος που ελλόχευε είχε περιγράφει πολύ καθαρά και σήμερα είναι αποτυπωμένος σε επίσημα πρακτικά. Ουδείς, επομένως, δικαιούται να επικαλείται το τεκμήριο της άγνοιας!

Η έκθεση αναφέρεται συγκεκριμένα στη συζήτηση που διεξήχθη στη διοίκηση του ΔΝΤ τον Μάιο του 2010 και είδε το φως της δημοσιότητας το 2013 από τις στήλες της αμερικανικής εφημερίδας Wall Street Journal. Τονίζεται, για παράδειγμα, η τοποθέτηση της Βραζιλίας για τον δανεισμό της Ελλάδας στη σχετική συζήτηση, όπου, τον Μάιο του 2010, ο εκπρόσωπος της λατινοαμερικανικής χώρας ανέφερε ότι τα δάνεια του Ταμείου «μπορούν να ιδωθούν όχι ως διάσωση της Ελλάδας, η οποία θα πρέπει να υποστεί μια στρεβλή προσαρμογή, αλλά ως διάσωση των ιδιωτών κατόχων χρέους στην Ελλάδα, κυρίως των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων». Στην ίδια συνεδρίαση του ΔΝΤ, τον Μάιο του 2010, η Αργεντινή είχε υποστηρίξει ότι «θα έπρεπε να είναι στο τραπέζι μια αναδιάρθρωση χρέους». Το ίδιο είχε πει και ο εκπρόσωπος του Ιράν.

Κριτική άσκησαν εκπρόσωποι πολλών χωρών (Αίγυπτος, Κίνα κ.ά.) απέναντι επίσης στις υπεραισιόδοξες προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, με την Ινδία να προειδοποιεί ότι οι περικοπές θα πυροδοτήσουν ένα σπιράλ ανεργίας, μειωμένων εσόδων και αύξησης του χρέους, που θα έκανε αναπότρεπτη μια μελλοντική αναδιάρθρωσή του. Όπως ακριβώς συνέβη…

Το συμπέρασμα που εξάγει η βρετανική οργάνωση είναι πέρα για πέρα εύστοχο: «Η διάσωση και τα προγράμματα λιτότητας δεν πραγματοποιήθηκαν επειδή πίστευαν ότι θα βοηθούσαν τον ελληνικό λαό ή θα μείωναν το βάρος του χρέους. Έγιναν για να σωθούν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές τράπεζες και για να προστατευτούν τα κέρδη των κερδοσκόπων»…

ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΩΝ ΑΡΠΑΚΤΙΚΩΝ!

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει η έκθεση του Jubilee Debt Campaign στην προθυμία με την οποία η ελληνική κυβέρνηση -αντίθετα με ό,τι έκανε η κυβέρνηση της Αργεντινής- δέχτηκε να αποπληρώσει τους κερδοσκόπους που αρνήθηκαν να δεχτούν το «κούρεμα», τα περίφημα «αρπακτικά κεφάλαια». «Στο τέλος, ενώ μια μεγάλη πλειοψηφία ιδιωτών δανειστών συμφώνησε με τη μείωση του χρέους, διάφορα αρπακτικά κεφάλαια αρνήθηκαν να το κάνουν. Αυτοί οι κερδοσκόποι αγόρασαν φθηνά ελληνικά ομόλογα που είχαν εκδοθεί υπό το βρετανικό δίκαιο και συνεχίζουν να ζητούν να πληρωθούν στο ακέραιο. Το συνολικό ποσό του χρέους των «αρπακτικών κεφαλαίων» που αρνήθηκε τη συμφωνηθείσα αναδιάρθρωση ήταν 6,5 δις ευρώ. Η ελληνική κυβέρνηση πέρασε νόμο για να επιβάλει τη συμφωνηθείσα μείωση χρέους σε όλα τα ομόλογα υπό τον ελληνικό νόμο, αλλά η βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε να κάνει το ίδιο. Τα αρπακτικά κεφάλαια έχουν συνεχίσει να πληρώνονται, πραγματοποιώντας ένα τεράστιο κέρδος επί του ποσού που αγόρασαν το χρέος. Αυτό, στην πραγματικότητα, ήταν ένα κέρδος που δόθηκε στα αρπακτικά κεφάλαια από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ, που άφησαν το χρέος για τον ελληνικό λαό».

Τέλος, η έκθεση κάνει συγκεκριμένη αναφορά στην απόφαση των Ηνωμένων Εθνών που ψηφίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2014 (με 124 ψήφους υπέρ και 11 κατά), με την οποία ζητείται η θεσμοθέτηση ενός νέου νομικού πλαισίου για τις αναδιαρθρώσεις δημόσιων χρεών, με τις σχετικές διαπραγματεύσεις να ξεκινούν τον Φεβρουάριο. ΕΕ και Ελλάδα απείχαν από την ψηφοφορία, κρίνοντας προφανώς ότι δεν τους… αφορούν τέτοια θέματα, ενώ Αγγλία και Γερμανία ψήφισαν κατά, επιλέγοντας τη διαιώνιση του σημερινού ληστρικού καθεστώτος, που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των αρπακτικών και του Δ” Ράιχ.

Παρότι αυτή είναι η δεύτερη έκθεση από το εξωτερικό (μετά τη μελέτη της Attac τον Αύγουστο του 2013) η οποία αναλύει πού τελικά αξιοποιήθηκαν τα χρήματα των πιστωτών, αρμόδιες υπηρεσίες από την Ελλάδα -από το υπουργείο Οικονομικών μέχρι τη Στατιστική Υπηρεσία- ουδέποτε… καταδέχτηκαν να ενημερώσουν τον λαό για το ποιοι ωφελήθηκαν από τις δόσεις των δανείων.

Καθόλου τυχαία, μπορεί να πει κανείς, μια και έτσι συντηρούνταν ο μύθος της «διάσωσης της Ελλάδας» και αποκρύβονταν οι μεγάλοι κερδισμένοι των δανείων: οι ίδιοι οι δανειστές και οι τράπεζες. Συμπέρασμα που μπορεί να αποτελέσει και το πιο ισχυρό χαρτί από τη μεριά της νέας ελληνικής κυβέρνησης, στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης που θα ξεκινήσει με τους πιστωτές, για να διεκδικήσει τη διαγραφή του χρέους.

*Πηγή: Επίκαιρα

Την άποψη ότι εάν οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές προσκρούσουν σε αδιαλλαξία εκ μέρους τους, τότε θα πρέπει να ερωτηθεί ο λαός για το τι πρέπει να γίνει από εκεί και πέρα, εξέφρασε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Λαπαβίτσας.

«Αν φτάσουμε σε μία κατάσταση όπου όντως ο δανειστής δεν κάνει πίσω και τα πράγμα είναι πολύ σκληρά, αν φτάσουμε εκεί βεβαίως πιστεύω ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα χωρίς την ξεκάθαρη συγκατάθεση του ελληνικού λαού. Να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός, να δείξει προς τα πού κινείται και αυτός θα αποφασίσει» δήλωσε ο κ. Λαπαβίτσας στο Mega.

O ίδιος δεν απέκλεισε ο λαός να εκφραστεί είτε με δημοψήφισμα είτε με εκλογές. «Δεν θέλω να πάρω θέση για αυτό. Θα πω ότι όλα είναι ανοιχτά. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός. Αυτό θα φανεί και θα αποφασιστεί μέσα από τη διαδικασία» δήλωσε.

Το ίδιο το ερώτημα «θα προκύψει μέσα από τις διαδικασίες που έχουμε πει, δεν θα το προκαταλάβουμε» δήλωσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ερωτηθείς αν μπορεί να είναι «επώδυνος συμβιβασμός ή έξοδος από το ευρώ;» απάντησε: «Δεν ξέρω εάν θα είναι ακριβώς αυτό το ερώτημα, αυτό θα είναι η ουσία του, ή κάποια μορφή του».

Ο Κ.Λαπαβίτσας δεν θέλησε επίσης να τοποθετηθεί στο ποια θα είναι η θέση της κυβέρνησης σε περίπτωση που ερωτηθεί ο λαός. «Αυτό θα το δούμε εκεί, δεν μπορώ να σας απαντήσω αυτή τη στιγμή» είπε.

Τέλος, ο κ. Λαπαβίτσας εξέφρασε εκ νέου τη διαφωνία του με την άποψη του Γιάνη Βαρουφάκη ότι συμφωνεί με το 67% του προγράμματος.

«Το μνημόνιο ούτε διαιρείται, ούτε τεμαχίζεται, ούτε έχουμε υποπολλαπλάσια. Είναι όλο αποτυχημένο. Αυτή είναι η δική μου άποψη και αυτή είναι η άποψη του ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως το να βάλουμε ένα ποσοστό δεν ισχύει. Πιστεύω ότι αυτό που είπε ο κ. Βαρουφάκης μεταφέρθηκε λάθος» δήλωσε.

πηγη:iskra.gr