Του Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Ωραία και ευρηματική ήταν η διατύπωση του Γ. Βαρουφάκη στην κοινή συνέντευξη με τον κ. Σόιμπλε στο Βερολίνο, μετά την παταγωδώς αποτυχημένη συνάντησή τους: «Πρέπει να σεβαστούμε υπάρχοντες κανόνες (σ.σ. της ΕΕ), χωρίς όμως να διαλύουμε τη δημοκρατία με μια βαριοπούλα που να λέει ότι οι εκλογές δεν μετράνε»! Οι Γερμανοί όμως επιμένουν στο σεβασμό των συμφωνιών που μέσω ΕΕ είχαν επιβάλλει στην πανάθλια κυβέρνηση ανδρείκελων Σαμαρά και Βενιζέλου, αδιαφορώντας εντελώς προκλητικά για το γεγονός ότι οι συμφωνίες αυτές συνιστούν τη γερμανική «βαριοπούλα» η οποία καταλύει την ελληνική δημοκρατία και εκμηδενίζει τη σημασία των ελληνικών βουλευτικών εκλογών/

Τι θα κάνει η κυβέρνηση Τσίπρα; Θα προασπίσει τη δημοκρατία και το δικαίωμα του ελληνικού λαού να εκλέγει κυβέρνηση που θα μπορεί να αλλάζει την ασκούμενη πολιτική ή θα «σεβαστεί υπάρχοντες κανόνες» της ΕΕ, ανάγοντας σε μοναδική επιτρεπτή πολιτική την εκ των Γερμανών επιβεβλημένη, την οποία απαιτούν να παραμένει αναλλοίωτη; «Η Ελληνική Δημοκρατία δεν εκβιάζεται» διακήρυξε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας προς την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Εύκολο να το λέει κανείς, δύσκολο όμως να το αποδείξει στην πράξη. Πόσο μάλλον όταν έχει την αυταπάτη ότι «η δημοκρατία στην Ευρώπη δεν εκβιάζεται», όπως είπε ο Αλέξης Τσίπρας – αν φυσικά πιστεύει πραγματικά αυτή τη φαιδρή άποψη. Βεβαίως και εκβιάζεται η δημοκρατία στην Ευρώπη! Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ο πρωθυπουργός είχε άλλη άποψη, η παταγώδης αποτυχία των επισκέψεων του στο Παρίσι και στη Ρώμη, όπου συνάντησε τους ψοφοδεείς κεντροαριστερούς ηγέτες Φρανσουά Ολάντ και Ματέο Ρέντσι, πρέπει να τον έπεισε για το αντίθετο. Φοβισμένα αναθρωπάκια κατώτατης πολιτικής υποστάθμης είναι ο Ολάντ και ο Ρέντσι, υποταγμένα στους Γερμανούς, που άλλα του έλεγαν στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις και άλλες δηλώσεις έκαναν δημόσια!

Δίκιο είχε και ο Τσίπρας όταν έλεγε στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ότι «υπάρχει μια κάστα εντός κι εκτός Ελλάδας, ένας σκληρός θύλακας νεοφιλελευθερισμού που υπηρετεί τον δοκιμαστικό σωλήνα των απάνθρωπων πολιτικών, η οποία παρακαλάει να κερδίσει η νεοφιλελεύθερη άποψη στη διαπραγμάτευση, για να συνεχιστεί στο διηνεκές η βαρβαρότητα». Αφού όμως ισχύει αυτό, γιατί στην ίδια ομιλία του ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι «οι κανόνες της ΕΕ μας δεσμεύουν, θα τους σεβαστούμε, αν και δεν συμφωνούμε»; Θα εφαρμόζει δηλαδή τη νεοφιλελεύθερη, βάρβαρη πολιτική της ΕΕ και απλώς θα την αντιπαλεύει στις διαπραγματεύσεις; «Θα σεβαστούμε τον κανόνα για πρωτογενώς ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς όμως, ξεκάθαρα πράγματα, η λιτότητα δεν αποτελεί ιδρυτική συνθήκη της ΕΕ» πρόσθεσε ο πρωθυπουργός. Εννοεί δηλαδή ότι θα έχει πρωτογενώς ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς που φέρνουν φτώχεια, δυστυχία και διαρκή μείωση των κοινωνικών παροχών, αφού ταυτόχρονα θα πληρώνει και τοκοχρεολύσια, αλλά αυτά υα τα κάνει… παράτυπα επειδή «η λιτότητα δεν αποτελεί ιδρυτική συνθήκη της ΕΕ»; Και ποιον Έλληνα νοιάζει αν η λιτότητα είναι ή δεν είναι «ιδρυτική συνθήκη της ΕΕ», αφού η πολιτική λιτότητας θα εφαρμόζει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ; Έπειτα, τι είναι πάλι αυτό που είπε ο Βαρουφάκης ενώπιον του Σόιμπλε, όταν δήλωσε πως το 67% των μέτρων του τρέχοντος προγράμματος βρίσκει σύμφωνη την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ;

Μα αν η κυβέρνηση συμφωνεί με το 70% του προγράμματος οικονομικής εξόντωσης των Ελλήνων που επέβαλλαν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος κι αυτό αποτελεί το σημείο εκκίνησης, ακόμη και στη μέση να τα βρουν για το υπόλοιπο 30% που διαφωνούν, αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ κατά… 85% (!) το Μνημόνιο της ΝΔ; Καταλαβαίνουν τι λένε; Για να διαφέρει κατά… 15%(!) από τη ΝΔ εκλέχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ; Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η κυβέρνηση Τσίπρα έχει αυτή τη στιγμή τη στήριξη των ΗΠΑ, όσο τουλάχιστον ακόμη ο Ομπάμα βρίσκεται στην εξουσία κι όσο οι Αμερικανοί δεν έχουν επιβάλει τους όρους τους στη Γερμανία για τη ζώνη ελευθέρου εμπορίου ΕΕ – ΗΠΑ. Αυτό οδηγεί σε σοβαρές ανακατατάξεις στους μηχανισμούς, καθώς αρχίζουν να ξηλώνονται εκείνοι που είχαν στήσει οι Γερμανοί και ενισχύονται εκ νέου μηχανισμοί στην Ελλάδα ελεγχόμενοι από τους Αμερικάνους. Αυτό δεν αφορά μόνο τα δίκτυα πρακτόρων αλλά και τους πολιτικούς παράγοντες (βουλευτές, υπουργούς κ.λπ.) και τους οικονομικούς. Ήδη την Πέμπτη αμερικανοί αξιωματούχοι με επικεφαλής τον υφυπουργό Οικονομικών Νταλίπ Σίνγκ ενημερώθηκαν από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη για όλα τα σχέδια της κυβέρνησης προκειμένου να τα μεταφέρουν στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα. Οι Γερμανοί αισθάνονται τον άμεσο κίνδυνο που τους απειλεί. Αυτός είναι ο λόγος που ο Σόιμπλε επανέφερε στον Βαρουφάκη την πρόταση του για αποστολή… «κατοχικού εκστρατευτικού σώματος» 500 Γερμανών εμπειρογνωμόνων, οι οποίοι θα καταλάβουν θέσεις-κλειδιά και να προστατεύσουν τους ανθρώπους τους από τις εκκαθαρίσεις των Αμερικανών μέσω της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά με στοιχεία των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ!

Φυσικά, το πρόβλημα για τον ελληνικό λαό δεν είναι η επιλογή ανάμεσα στο αν η Ελλάδα θα είναι προτεκτοράτο των ΗΠΑ ή της Γερμανίας. Αλλά περιμένει από την κυβέρνηση κόμματος που ανήκει στην ευρεία Αριστερά.

πηγη: «Πριν»

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας κέρδισε κατά κράτος τις εντυπώσεις παρουσιάζοντας στη Βουλή τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του. Γέμισε τον κόσμο με ελπίδα και αισιοδοξία. Το προφανές γεγονός ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ θα ασκήσει πολιτική σε αστικό πλαίσιο και δεν θα ασκήσει φυσικά αριστερή πολιτική ενοχλεί βεβαίως τους αριστερούς. Ομως για τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, συμπεριλαμβανομένης και της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό συνιστά παράγοντα καθησυχασμού, στον βαθμό φυσικά που μέχρι τώρα ο Αλέξης Τσίπρας έχει πείσει ότι δεν θα μεταβληθεί κι αυτός σε υπηρέτη των γερμανικών συμφερόντων. Η αλήθεια είναι πως η σφοδρότητα της γερμανικής επίθεσης εναντίον της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ευθύς αμέσως μετά τη συγκρότησή της, συνδυαζόμενη με το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός παρέμεινε στις προγραμματικές δηλώσεις πιστός στις προεκλογικές του υποσχέσεις, εκτόξευσε στα ύψη το κύρος του Αλέξη Τσίπρα. Πέρα όμως από τον αρχικό ενθουσιασμό του λαού για το ότι η διακυβέρνηση της χώρας ανατίθεται στο νεαρότερο πρωθυπουργό της Ελλάδας τον τελευταίον αιώνα, πέρα από τα λόγια των προγραμματικών δηλώσεων, τα έργα και ο πράξεις της κυβέρνησής του είναι που θα σφραγίσουν την πρωθυπουργία του Αλέξη Τσίπρα.

Οι επόμενες μέρες ίσως αποδειχθούν καθοριστικές για τον χαρακτηρισμό αυτής της κυβέρνησης. Αύριο, Τετάρτη, συνέρχονται οι υπουργοί Οικονομικών στο πλαίσιο του Eurogroup και φυσικά θα συζητήσουν τι θα γίνει με την περίπτωση της Ελλάδας. Μεθαύριο, Πέμπτη, θα συνέλθει σύνοδος κορυφής της ΕΕ, όπου ο Αλέξης Τσίπρας θα κάνει το ντεμπούτο του. Και εκεί θα ληφθούν ενδεχομένως σοβαρές αποφάσεις για την Ελλάδα. Την Παρασκευή είχαν πει αρχικά, αλλά οι τελευταίες φήμες λένε ότι δεν αποκλείεται να μετακυλιστεί και στο Σάββατο, θα γίνει η κυβερνητική πρόταση για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος δεν αποκλείεται και να εκλεγεί αμέσως, αν πάρει από 180 ψήφους βουλευτών και πάνω. Θα προτείνει άραγε η αντιμνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ κάποια μνημονιακή προσωπικότητα; Σε ελάχιστα 24ωρα το αργότερο θα ξέρουμε, αν ο πρωθυπουργός δεν ανακοινώσει το όνομά του απόψε, μετά τα μεσάνυχτα, αφού η κυβέρνηση πάρει ψήφο εμπιστοσύνης διά της υπερψήφισης των προγραμματικών της δηλώσεων. Εχουμε την εντύπωση ότι η μέχρι τώρα μυστικοπάθεια γύρω από το θέμα αυτό ήταν συναρτημένη πολύ περισσότερο με τη διελκυστίνδα της κυβέρνησης με την αντίστοιχη του Βερολίνου παρά με εσωτερικές ίντριγκες και αντιδράσεις.

Αντικειμενικά, κανένας λόγος δεν υπάρχει που να επιβάλλει στον ΣΥΡΙΖΑ την πρόταση μνημονιακού Προέδρου. Οι 162 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ που συγκροτούν την κοινοβουλευτική κυβερνητική πλειοψηφία είναι υπεραρκετοί για να εκλέξουν όποιον Πρόεδρο της Δημοκρατίας θελήσει ο πρωθυπουργός, αφού στη δεύτερη κιόλας ψηφοφορία αρκούν 151 βουλευτικές ψήφοι. Θα δούμε ποιο πρόσωπο θα επιλέξει ο Αλέξης Τσίπρας. Οποιο και να επιλέξει όμως, η επιλογή του θα εμπεριέχει λόγω των συνθηκών σοβαρότατα πολιτικά μηνύματα. Το Μνημόνιο είναι αυτό που εξαθλίωσε τον ελληνικό λαό, τον δίχασε υπέρ αντιμνημονιακών και φιλομνημονιακών πολιτικών δυνάμεων και διέλυσε εκλογικά όλα τα κόμματα που υπηρέτησαν το Μνημόνιο (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ). Εκτός της ΝΔ που βρίσκεται σε αναμονή εσωτερικής κρίσης, η οποία θα εκδηλωθεί, αν και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κατορθώσει να πετύχει αξιοπρεπή συμβιβασμό με την Γερμανία.

Εναν συμβιβασμό που να μην οδηγεί σε εξαθλίωση τους Ελληνες και πρωτίστως να μην ερμηνευθεί από όσους ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ και του έδωσαν την εξουσία ως πολιτική «κωλοτούμπα». Ας μη γελιόμαστε, ο κόσμος δεν ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί ο λαός μας ήθελε αριστερή πολιτική. Μια οικονομική ανακούφιση θέλει. Αν η κυβέρνηση κατορθώσει να του τη δώσει, θα έχει κερδίσει το παιχνίδι. Μόνο που αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο να γίνει από όσο φαντάζονται πολλοί υπουργοί, βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, επειδή η χαλάρωση της εξοντωτικής λιτότητας αντιβαίνει στη γερμανική πολιτική εξανδραποδισμού όλων των χωρών της Ευρώπης και καθυπόταξής τους στη γερμανική επικυριαρχία του Τέταρτου Ράιχ. Μέχρι την Κυριακή πάντως ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του ενδέχεται να έχουν υποχρεωθεί να πάρουν αποφάσεις που θα σφραγίσουν τη διακυβέρνησή τους.

πηγη: ethnos.gr

Νίκος Μπογιόπουλος:

Καλή η προγραμματική εξαγγελία του πρωθυπουργού ότι «Μνημόνιο τέλος». Μόνο που «Μνημόνιο τέλος» σημαίνει πλήρης αποκατάσταση των καταστροφών που προκάλεσε το Μνημόνιο.  Μέχρι τότε το «Μνημόνιο τέλος» θα είναι μια απλή – ελπιδοφόρα μεν, αλλά απλή – διακήρυξη.

    Καλή η εξαγγελία του πρωθυπουργού για την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Αλλά του επόμενου ΕΝΦΙΑ. Γιατί τον παρόντα ΕΝΦΙΑ μας κάλεσε να τον πληρώσουμε. Μόνο που υπάρχουν κάποιες πολλές χιλιάδες νοικοκυριά που δεν έχουν να τον πληρώσουν. Με αυτά τί θα γίνει;

    Καλή η αναφορά του πρωθυπουργού ότι δεν ξεπουλάμε τον δημόσιο πλούτο παραδίδοντάς τον στα ιδιωτικά συμφέροντα για να πληρώνουμε το μη βιώσιμο δημόσιο χρέος. Αλλά όταν το «δεν ξεπουλάμε» συνοδεύεται από το «αξιοποιούμε», τι σημαίνει; Μήπως το κάλεσμα σε ιδιώτες για την «αξιοποίηση» του δημόσιου πλούτου σημαίνει ότι τα συμφέροντα που θα «αξιοποιήσουν» τον δημόσιο πλούτο θα είναι λιγότερο ιδιωτικά και καπιταλιστ(ρ)ικά; Και ποια αριστερή λογική λέει ότι η αξιοποίηση του δημόσιου φυσικού και ορυκτού πλούτου, προς όφελος των κοινωνικών και Ασφαλιστικών Ταμείων, δεν μπορεί να γίνει με δημόσια μέσα και για το δημόσιο συμφέρον;  

    Εύγε για τηνεπαναπρόσληψη των καθαριστριών, των σχολικών φυλάκων, των απολυμένων στα ΑΕΙ, εύγε για την αναφορά του πρωθυπουργού για τήρηση της δέσμευσης επαναφοράς του βασικού μισθού στα 751 ευρώ. Αλλά πότε; Σταδιακά;! Μέχρι το… 2016;! Γιατί; Αυτή δεν ήταν μια προεκλογική δέσμευση άμεσης – υποτίθεται – εφαρμογής; Και με μηδενικό μάλιστα  δημοσιονομικό κόστος! Προς τι η υπαναχώρηση; Και προς όφελος ποιών; Μήπως των ίδιων των εργαζομένων, για να μην αρχίσουν τις σπατάλες και παρεκτραπούν από τον… «λιτό βίο»;   

    Καλές οι θεσμικού τύπου παρεμβάσεις στις οποίες αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός. Καλές και οι συμβολικές κινήσεις, από τα βουλευτικά αυτοκίνητα και τα κυβερνητικά αεροσκάφη μέχρι την μετονομασία της ΕΥΠ. Καλή και η απόδοση ιθαγένειας στα παιδιά μεταναστών 2^ης γενιάς όπως και η εξεταστική για το Μνημόνιο (αρκεί να μην ξεστρατίσει). Καλές και οι αναφορές σε αποκατάσταση στοιχειωδών αστικοδημοκρατικών ελευθεριών που είχαν κουρελιαστεί αυτά τα χρόνια.

    Αλλά: Τα όρια της δημοκρατίας και των ελευθεριών που επαγγέλλεται η Αριστερά νομίζουμε ότι πάνε πολύ πιο πέρα από τον στενό κορσέ του αστικού Συντάγματος, για την εφαρμογή του οποίου βούρκωσε ο πρωθυπουργός. Και – για να προλάβουμε διάφορους «αριστερούς» της μόδας – τονίζουμε ότι αυτή μας η επισήμανση δεν υποτιμά το ειλικρινές και το ανθρώπινο της φόρτισης του πρωθυπουργού, ούτε πολύ περισσότερο την σημασία της αποκατάστασης των κουρελιασμένων αστικοδημοκρατικών ελευθεριών, για τις οποίες οι κομμουνιστές έχουν δώσει και τη ζωή τους.

***

    Ο κ.Τσίπρας και η κυβέρνηση του έχει ένα εύκολο και ένα δύσκολο έργο. Το εύκολο έργο είναι να συγκρίνεται με τους προηγούμενους. Η σύγκριση αυτή υπέρ του κ.Τσίπρα είναι καταλυτική και αδιαμφισβήτητη. Μόνο η αναφορά του στην διεκδίκηση των γερμανικών κατοχικών οφειλών είναι αρκετή για να κρύβονται στα λαγούμια οι ασπάλακες του «πατριωτισμού». Την υπεροχή αυτή την αποδεικνύει, άλλωστε, η ανάταση από την οποία εμφορείται το λαϊκό αίσθημα μετά τις εκλογές. Αλλά κάποια στιγμή η ευκολία αυτή θα τελειώσει. Μιας και το να συγκρίνεσαι με αυτούς τους απίθανους, που έριξαν τον λαό στην άβυσσο και την χώρα στην ταπείνωση, από ένα σημείο και μετά θα μοιάζει σαν να «κλέβεις εκκλησία».  

    Το δύσκολο βρίσκεται στην σύγκριση του ΣΥΡΙΖΑ με τον εαυτό του. Με εκείνα δηλαδή που ως κόμμα πιστεύει και υποστηρίζει και τα οποία θα αναμετρηθούν με εκείνα που υπόσχεται . Εξηγούμαστε:

    Ο κ.Τσίπρας επανέλαβε προχτές την πίστη του στους κανόνες της ΕΕ, και στο πλαίσιο αυτής της πίστης μίλησε για μια Ελλάδα που «θέλει να εξυπηρετήσει το χρέος της». Καμία αναφορά στη λέξη «διαγραφή». Αλλά η Ελλάδα που αξίζει στον ελληνικό λαό είναι εκείνη που η κυρία Μέρκελ θα της κάνει «ευκολίες πληρωμής» για ένα χρέος επαχθές, επονείδιστο και παράνομο, που ο ελληνικός λαός αφενός δεν το χρωστάει και αφετέρου το έχει πληρώσει 20 φορές;

    Ο κ.Τσίπρας επανέλαβε την πίστη του στους κανόνες της ΕΕ λέγοντας ότι η κρίση η ελληνική είναι ευρωπαϊκή και άρα και η λύση θα είναι ευρωπαϊκή. Μόνο που η κρίση (η ελληνική, η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια) είναι καπιταλιστική. Και «λύση» της καπιταλιστικής κρίσης στον καπιταλισμό και στα όργανά του ούτε υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ. «Μερεμέτια», ίσως. Αναβολή της νέας κρίσης, ίσως. Αλλά «λύση» ποτέ. Ειδάλλως το αγαπημένο στον κ.Βαρουφάκη «NewDeal» του Ρούσβελτ δεν θα είχε την ανάγκη ενός Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για την αναστροφή της Ύφεσης.    

    Ο πρωθυπουργός μίλησε για σεβασμό στις ιδρυτικές συνθήκες της ΕΕ, στο «σύμφωνο του ευρώ», στο «σύμφωνο σταθερότητας», επαναλαμβάνοντας, όμως, ότι δεν θα γίνει σεβαστή η λιτότητα, με το επιχείρημα ότι αυτή δεν περιλαμβάνεται στις ιδρυτικές διατάξεις της ΕΕ. Μόνο που τα πράγματα είναι… ελαφρώς διαφορετικά: Το «σύμφωνο του ευρώ», το «σύμφωνο σταθερότητας» - και όλα αυτά που η κυβέρνηση λέει ότι τα σέβεται - δεν είναι τίποτα λιγότερο από την ίδια τη λιτότητα.

    Ο κ.Τσίπρας δεν αμφιβάλουμε καθόλου ότι το πιστεύει όταν διακηρύσσει ότι η κυβέρνησή του δεν θα διαπραγματευτεί την εθνική κυριαρχία. Και ποιός είναι τόσο τυφλός να μη βλέπει ότι ο λαός μας διψούσε να το ακούσει αυτό από έναν πρωθυπουργό, μετά από τη δοκιμασία που υπέστη όλα αυτά τα χρόνια να τον έχουν υποβάλει «υπό το αγγλικό δίκαιο» τα εγχώρια ανδρείκελα της τρόικας. Όμως ο λαός μας έχει την ανάγκη και να ζήσει πραγματικά έτσι: Περήφανος.  Συμβιβάζεται, άραγε, η ολόκληρη εθνική κυριαρχία με το σεβασμό στους θεσπισμένους εντός της ΕΕ κανόνες «εποπτείας και επιτήρησης»;

    Ο πρωθυπουργός είπε ότι η Ελλάδα ως ευρωπαϊκή χώρα δεν μπορεί να έχει ανθρώπους που πεινάνε. Σωστή προσέγγιση. Μόνο που σε μια Ελλάδα μέλος της ΕΕ πώς θα ήταν δυνατόν να μην υπάρχουν και Έλληνες ανάμεσα στα υπόλοιπα 30 εκατομμύρια άνεργους και στα 100 εκατομμύρια φτωχούς των λαών της ΕΕ που πεινάνε;

***

    Υστερόγραφο 1^ο: Ο πρωθυπουργός ζήτησε τη στήριξη του λαού. Το ζητούμενο όμως – και ειδικά μετά την επανάληψη χτες από τον κ. Βαρουφάκη της θέσης ότι η κυβέρνηση συμφωνεί με το 70% του μνημονίου -  είναι το αντίστροφο. Το ζητούμενο δηλαδή είναι να στηρίξει η κυβέρνηση το λαό. Και τα δίκαιά του. Ίσχυε πάντα. Ισχύει και τώρα.

    Υστερόγραφο 2^ο: Ο κ.Βαρουφάκης, εκείνο που δήλωσε ότι βλέπει στην ΕΕ είναι μια κατάσταση φόβου σαν εκείνον που, όπως είπε, επέβαλλε η Σοβιετική Ένωση. Πολύ ενδιαφέρουσα και εξόχως αριστερή παρομοίωση. Ειδικά όταν διατυπώνεται παραμονή της διαπραγμάτευσης με την Μέρκελ. Και μάλιστα σε συνθήκες επιβολής στην Ευρώπη από τη Γερμανία ενός καθεστώτος 4^ου Ράιχ…   

πηγη: enikos.gr 

Νίκος Μπογιόπουλος:

Η κυρία Μέρκελ απαιτεί τελεσιγραφικά την παραίτηση του ελληνικού λαού ακόμα και από τα ψίχουλα. Η κυρία Μέρκελ αρνείται (!) στους Έλληνες να έχουν τρεις δεκάρες ακόμα και για πετρέλαιο θέρμανσης. Αρνείται  στους Έλληνες γέροντες των 700 ευρώ να προστεθούν στην σφαγιασμένη τους σύνταξη ακόμα κι αυτά τα 2 ευρώ την ημέρα της 13^ης σύνταξης. Η κυρία Μέρκελ – η εκπρόσωπος της ηγεμονεύουσας στην ΕΕ ιμπεριαλιστικής Γερμανίας, της Γερμανίας των μονοπωλίων, της Γερμανίας της «Ζήμενς», της «Χόχτιφ», της «Τίσεν», της «Ντόιτσε Μπανκ» και των υποβρυχίων που γέρνουν – είναι «εταίρος»; Είναι «φίλη»; Είναι «σύμμαχος»;

    Ο κ.Ντράγκι – ο πρώην αντιπρόεδρος της «Goldman Sachs» και νυν διοικητής της EKT – αφού μετέτρεψε τις μαύρες τρύπες των τραπεζών σε χρέος που μαζί  με τους εγχώριους «πατριώτες» το φόρτωσε στην καμπούρα του ελληνικού λαού, τώρα εκβιάζει τους Έλληνες με οικονομική ασφυξία. Ο κ.Ντράγκι, ο κεντρικός τραπεζίτης της ΕΕ,  είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»;

    Ο κ.Ολάντ, ο… σοσιαλιστής, χαιρέτησε χτες την απόφαση της ΕΚΤ να ρίξει τροχιοδεικτική βολή υπονόμευσης της ελληνικής οικονομίας, λέγοντας ότι ήταν μια «νόμιμη και λογική» κίνηση εκ μέρους του Ντράγκι. Ο κ.Ολάντ είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»; 

    Ο κ.Γιούνκερ, ο κύριος που επί 18 χρόνια ως πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου έκανε πλάτες στις πολυεθνικές για να φοροαποφεύγουν μέσω της χώρας του, μας δήλωσε ότι το μόνο που αναγνωρίζει η Κομισιόν είναι τα Μνημόνια. Ότι το μόνο που ευαρεστείται να επιτρέψει στον ελληνικό λαό είναι να τον βλέπει να σέρνεται στα γόνατα. Ο κ. Γιούνκερ μας είπε… δημοκρατικότατα εκ μέρους της Κομισιόν του ότι «δεν θα ανατρέψουμε τα πάντα επειδή είχαμε ένα εκλογικό αποτέλεσμα» στην Ελλάδα. Ο κ.Γιούνκερ (και η Κομισιόν του) είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»;

    Ο κ.Ντομπρόφσκι, ο αντιπρόεδρος του Γιούνκερ, μας είπε χτες να μην διανοηθούμε να ακυρωθεί έστω και μια ιδιωτικοποίηση, να μην διανοηθούμε καν να πάει ο κατώτατος μισθός στο γλίσχρο επίπεδο των 751 ευρώ, να μη διανοηθούμε ότι δεν θα απολυθούν κάτι δεκάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι ακόμα. Αυτός, ο Γιούνκερ του, η Κομισιόν τους, ο Ντάισελμπλουμ τους, το Eurogroup τους είναι «εταίροι»; Είναι «φίλοι»; Είναι «σύμμαχοι»;

    Ο κ.Σουλτς, ο πρόεδρος του «δημοκρατικού» λιβανιστηριού της ΕΕ που εδρεύει στο Στρασβούργο, απείλησε την Ελλάδα με χρεοκοπία και τον ελληνικό λαό με αφανισμό. Ο κ.Σουλτς και το «δημοκρατικό» του λιβανιστήρι είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»;

***

    Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών «φωνάζουν» για το αυτονόητο. Επιβεβαιώνουν το προφανές:

    Το θέμα δεν είναι η διαπραγματευτική δεινότητα ή οι καλές προθέσεις των διαπραγματευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα δεν είναι οι τσαχπινιές ή τα τσαλιμάκια στο πλαίσιο της «θεωρίας των παιγνίων». Το θέμα είναι αυτό καθ’ αυτό το «παίγνιο». Το θέμα είναι αυτό καθ’ αυτό το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης. Το θέμα είναι αυτή καθ’ αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση.

    Το θέμα είναι ότι: Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Κομισιόν της, το Eurogroup της, η Τράπεζά της, ο Σόιμπλε της, δεν είναι το  «κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι», όπως δήλωσε ο κ.Τσίπρας στη συνάντησή του με τον Ολάντ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν, είναι και θα είναι το Διοικητήριο όπου στεγάζεται μια στυγνή «κομαντατούρ» της διεθνούς, της ευρωπαϊκής και της εγχώριας πλουτοκρατίας. Είναι μια ακρίδα που έχει επιπέσει επί της κεφαλής του ελληνικού και όλων των λαών της Ευρώπης.

    Το θέμα είναι ότι: Η ΕΕ είναι μια ζούγκλα που με ή χωρίς τρόικες, με ή χωρίς Μνημόνια, προωθεί πολιτικές που  ισοδυναμούν με κοινωνικό ολοκαύτωμα. Που απαρτίζεται από γραβατωμένους κανίβαλους και χαμογελαστά πολιτικά παχύδερμα. Είναι το επιτελικό όργανο των πολυεθνικών που πυροδοτεί τα κρεματόρια των εργασιακών «Άουσβιτς» και χτίζει τα σκλαβοπάζαρα των κοινωνικών «Νταχάου».

    Το θέμα είναι ότι: Καμία διαπραγμάτευση εντός του «Άουσβιτς» δεν πρόκειται να αναιρέσει τους κανόνες λειτουργίας του «Άουσβιτς» – το «σύμφωνο του ευρώ», τους κανόνες «επιτήρησης και εποπτείας», το «σύμφωνο σταθερότητας» και λιτότητας, τα τετελεσμένα του Μάαστριχτ.  

    Το θέμα είναι ότι: Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η ένωση των καπιταλιστών, είναι η ένωση των ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς της Ευρώπης που στο εσωτερικό της δεν βασιλεύει η «ισοτιμία» και η «κοινωνική δικαιοσύνη», αλλά  η ανισομετρία και το «δίκαιο» του ισχυρού.

***

     Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωζώνη της και όλη η δομή του ευρωενωσιακού κατεστημένου αποτελεί ένα σφαγείο των εργαζομένων, κατάλυσης των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών που στέκονται εμπόδιο στην «ανταγωνιστικότητα» των μονοπωλίων.

    Πρόκειται για την «ανταγωνιστικότητα» την οποία έκλινε σε όλες τις πτώσεις χτες ο Σόιμπλε στην συνέντευξη με τον Βαρουφάκη και η οποία κινεζοποιεί μισθούς και «αυτοκτονεί» ανθρώπους στην Ελλάδα.

    Αυτό το θυσιαστήριο δικαιωμάτων, η ΕΕ, είναι καραμπινάτη απάτη να εμφανίζεται σαν «μονόδρομος» και πολύ περισσότερο σαν εν δυνάμει «απάνεμο λιμάνι» των λαών!

    Αυτό το κολαστήριο είναι ασύγγνωστη αυταπάτη να λογίζεται σαν πεδίο «διαπραγμάτευσης», αρκεί να βρεθεί ένας καλός διαπραγματευτής.

    Στην περίπτωση που το κολαστήριο αντιμετωπιστεί σαν πεδίο διαπραγμάτευσης, τότε θα πρόκειται για μια διαπραγμάτευση που – μοιραία - θα ξεκινάει με αυτό που είπε χτες ο κ.Βαρουφάκης. Που όταν ρωτήθηκε ποιο μέρος του μνημονιακού προγράμματος απορρίπτει η Ελλάδα, απάντησε ότι «το 60% - 70% του προγράμματος είναι μέτρα που θα παίρναμε κι εμείς»!

    Αλλά αν - πριν ξεκινήσεις τη διαπραγμάτευση - αποδέχεσαι το «60% με 70%» ενός προγράμματος κατά… 1.000% απάνθρωπου, τότε; Είναι άραγε μεμψιμοιρία να υποθέσει κανείς ότι το ξεκίνημα προϊδεάζει για το που θα μπορούσε να καταλήξει αυτή η διαπραγμάτευση;

    Δεν είναι μεμψιμοιρία. Είναι ρεαλιστική ανάλυση των δεδομένων. Που δεν έχει καμία σχέση με την «πεμπτοφαλαγγίτικη» χαιρεκακία κάποιων αθλίων της εγχώριας πολιτικής σκηνής, που αντιπολιτεύονται όπως κυβερνούσαν: Με πυξίδα τα μέιλ της τρόικας.

    Είναι ρεαλισμός στη βάση της ανάλυσης της πραγματικότητας. Που δεν έχει να κάνει με τις ανόητες προφητείες περί «κωλοτούμπας» του διαπραγματευτή. Έχει να κάνει με το πρόδηλο: Ότι στο Κολοσσαίο τα όρια της διαπραγμάτευσης δεν τα ορίζουν οι καλές προθέσεις του διαπραγματευτή. Τα ορίζουν οι τίγρεις του Κολοσσαίου.

    Είναι ψευδαίσθηση ότι στο Κολοσσαίο υπάρχει χώρος για διαπραγμάτευση. Στο Κολοσσαίο το ερώτημα ποτέ δεν ήταν τι θα κερδίσεις. Στο Κολοσσαίο το πολύ – πολύ που μπορείς να ελπίζεις είναι να αγωνιστείς για το ποια κομμάτια από τη σάρκα σου θα περισώσεις.

***  

    Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών βοούν: Άλλη οδός για μια Ελλάδα κυρίαρχη και ένα λαό με προκοπή και με ολόκληρη αξιοπρέπεια δεν υπάρχει από την οδό της εξόδου από την ΕΕ με όρους ανατροπής όλου του συστήματος της κυριαρχίας των μονοπωλίων.

    Φυσικά δεν αεροβατούμε. Το γνωρίζουμεότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν έχει αυτή την άποψη. Σεβαστό. Αλλά αυτό δεν αποτελεί τεκμήριο μη ορθότητας της άποψης ότι ο λαός μας μόνο ζημιές θα μετράει όσο βρίσκεται σε «συμμαχία», σε «εταιρική» σχέση εξάρτησης και αλληλεξάρτησης με μια ένωση λύκων που του πίνουν το αίμα. Όπως δεν αποτέλεσε τεκμήριο ορθότητας για την παραμονή στην εξουσία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ το γεγονός ότι ο λαός επί 40 χρόνια τους ανεχόταν. 

   Ο ελληνικός λαός αξίζει να πεισθεί ότι η Ελλάδα δεν είναι μια «μικρή» χώρα που «δεν μπορεί» να αντιταχθεί – εφ’ όλης της ύλης – στους ισχυρούς. Αξίζει να πεισθεί ότι αυτός ο δύσκολος δρόμος είναι απείρως ευκολότερος από τον αδιάβατο δρόμο της διαρκούς αποδοχής των μικρότερων ή μεγαλύτερων εκβιασμών. Αξίζει να ακολουθήσει τη δική του σημαία. Να μην συμβιβαστεί με το «ολίγον έγκυος» ή με μια «θηλιά» που οι «Σόιμπλε» θα τη σφίγγουν ή θα την χαλαρώνουν κατά το δοκούν.

    Ο λαός μας αξίζει να βγει πιο θαρρετά στο προσκήνιο, να γίνει αυτοπροσώπως «διαπραγματευτής» πρωτοστατώντας για μια αληθινή Ευρώπη των λαών όπου ο καθένας χωριστά και όλοι οι λαοί μαζί δεν θα περιμένουν σαν «Δευτέρα Παρουσία» την «ανατροπή των συσχετισμών» από τα πάνω αφού θα έχουν ανατρέψει την ίδια την βαρβαρότητα από τα κάτω. Αξίζει να απειθαρχήσει και να ορθώσει το πατριωτικό, το διεθνιστικό και ανυπάκουο ανάστημά του απέναντι στην ένωση των «Σόιμπλε», μιας και δεν οφείλει να διαπραγματευτεί μαζί τους τίποτα απ’ όσα δικαιούται.

    Και η αξία αυτού του αναγκαίου δρόμου, αν κάτι υποδεικνύει σε συνθήκες που ο λαός δεν έχει πάρει ακόμα μια τέτοια απόφαση, είναι τούτο: Τις ευθύνες εκείνων που έχουν το χρέος, χωρίς να αποσπαστούν από το σημερινό λαϊκό αίσθημα, να επιμείνουν και να ηγηθούν με πειστικό, με αποφασιστικό και ενωτικό για το λαό τρόπο σε αυτή την προσπάθεια. 

πηγη: enikos.gr