ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΕΡΙΚ ΤΟΥΣΑΙΝ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΜΑΥΡΟΥΛΗ*

Στην Αθήνα βρέθηκε, λίγα 24ωρα πριν τη συμφωνία στο Eurogroup και την αποστολή της «λίστας Βαρουφάκη» στους πιστωτές, ο γνωστός Βέλγος πολιτικός επιστήμονας και ιστορικός, διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Παρισιού VIII και του Πανεπιστημίου της Λιέγης, Ερίκ Τουσαίν. Μιλώντας με τo Periodiko.gr ο Ε. Τουσέν, πριν την υπογραφή της συμφωνίας, υπογραμμίζει ότι ο συσχετισμός δυνάμεων εντός της Ε.Ε δεν επιτρέπει πρακτικά άλλη επιλογή παρά αυτήν των μονομερών κινήσεων δια της κατάθεσης αιτήματος λογιστικού ελέγχου του ελληνικού χρέους, στη βάση αξιοποίησης κανονισμού της ίδιας της Ε.Ε.

Εκτιμά ότι, εφόσον η πίεση προς την Ελλάδα κλιμακωθεί από τους πιστωτές, και κυρίως από την ΕΚΤ, που θα μπορούσε να διακόψει την ρευστότητα προς τις τράπεζες, τότε η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να θέσει υπό τον έλεγχο του κράτους τις τράπεζες και να διασφαλίσει, μέσα από τον έλεγχο της μετακίνησης κεφαλαίων, τη ρευστότητα. Είναι, δε, βέβαιος ότι το ελληνικό χρέος, σχεδόν στο σύνολό του, μπορεί να αποδειχτεί ότι είναι επαχθές και παράνομο και υπογραμμίζει ότι και οι πιστωτές γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν μπορεί να αποπληρωθεί, αλλά το χρησιμοποιούν ως μοχλό πίεσης για την προώθηση της δημοσιονομικής προσαρμογής, που είναι και ο βασικός τους στόχος.

Υπενθυμίζεται ότι, μεταξύ άλλων, ο Ε. Τουσαίν είναι, επίσης, πρόεδρος της Επιτροπής για τη Διαγραφή του Χρέους των Χωρών του Τρίτου Κόσμου (Comité pour l’annulation de la dette du Tiers Monde, CADTM) και μέλος της Προεδρικής Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους (CAIC) στον Ισημερινό. Έχει έρθει πολλές φορές στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, συμμετείχε στο ντοκυμαντέρ Debtocracy του Άρη Χατζηστεφάνου, και πρωτοστατεί στις προσπάθειες δημιουργίας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού χρέους.

Ολόκληρη η συνέντευξη έχει ως εξής:

Πριν τις εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου υπήρχε η εντύπωση ότι το πρώτο  θέμα που θα έθετε η νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν το ζήτημα της διαγραφής του χρέους. Τώρα επικρατεί η εντύπωση ότι αυτό έχει τεθεί στο περιθώριο. Ποια είναι η δική σας γνώμη; 

Eρίκ Τουσέν: Έχω την αίσθηση ότι η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα επέλεξε να βάλει ως προτεραιότητα το ζήτημα της διασφάλισης από τις ευρωπαϊκές αρχές της δυνατότητας να εφαρμόσει το πρόγραμμα του κόμματος κατά της λιτότητας. Και, προφανώς, θεώρησε ότι δεν πρέπει να έρθει σε άμεση αντιπαράθεση για το ζήτημα του χρέους με την Ε.Ε.

Είδαμε γρήγορες εξελίξεις καθώς,  πριν από τις εκλογές, γινόταν συζήτηση για την διενέργεια μια ευρωπαϊκής διάσκεψης για το χρέος και αμέσως μετά τις εκλογές ο Γιάνης Βαρουφάκης κατέθεσε μια συγκεκριμένη πρόταση: την πρόταση για αντικατάσταση των ελληνικών ομολόγων σε ομόλογα στο διηνεκές (perpetual bonds) από την ΕΚΤ, κάτι που σημαίνει ότι δεν αποπληρώνεται το κεφάλαιο των δανείων, αλλά μόνο οι τόκοι και με ένα επιτόκιο που θα εξαρτάται από την πραγματική ανάπτυξη της οικονομίας. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι επέρχεται σοβαρή μείωση του χρέους, γιατί αν μετατρέψουμε τα ομόλογα που πρέπει να αποπληρωθούν σε ομόλογα που δεν είναι υποχρεωτικό να αποπληρωθούν, προφανώς αυτό σημαίνει ότι δεν αποπληρώνεις το κεφάλαιο.

Επί της ουσίας, η συζήτηση για την μείωση του χρέους αντικαταστάθηκε από μια άλλη συζήτηση, την οποία εγώ εκλαμβάνω ως μια επικοινωνιακή τακτική από την πλευρά της κυβέρνησης. Έχω την αίσθηση ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε σε μια τέτοια αλλαγή,  καθώς αντιλήφθηκε ότι δεν πρόκειται να κερδίσει τίποτε συγκεκριμένο (καμία υποχώρηση) όσον αφορά στο κούρεμα του χρέους και, συνεπώς, δεν υπήρχε κανένας λόγος να επικεντρώσει όλες τις συζητήσεις σε αυτό το θέμα. Γι’ αυτό, έριξε το βάρος κυρίως στο βασικό θέμα, που είναι ο τερματισμός των μέτρων λιτότητας.

Η Ελλάδα χρεώθηκε για να γλιτώσουν κυρίως ορισμένες γαλλικές και γερμανικές τράπεζες

Ποια είναι η ρίζα του προβλήματος του ελληνικού χρέους; Θα μπορούσε κανείς να ενοχοποιήσει το ίδιο το σχέδιο διάσωσης  του τραπεζικού συστήματος που προηγήθηκε; 

Ε.Τ. : Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι ξεκάθαρο. Το τρέχον ελληνικό χρέος θα μπορούσε κανείς να πει ότι έχει προέλθει κατά 80% από την τρόικα και το υπόλοιπο 20%, σε σημαντικό μέρος, είναι τίτλοι που πουλά το ελληνικό κράτος, ανά τρίμηνο ή εξάμηνο στις ελληνικές τράπεζες.  Και έτσι, οι ελληνικές τράπεζες εξαρτούν την ρευστότητά τους από το πρόγραμμα ELA, που προέρχεται από το σύστημα της ΕΚΤ.

Αυτό σημαίνει ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, το χρέος είναι αποτέλεσμα της τρόικα. Επίσης, είναι ξεκάθαρο ότι αυτό το χρέος αυξάνεται κυρίως το 2010-2012. Και είναι στενά συνδεδεμένο με το σχέδιο διάσωσης ιδιωτικών τραπεζών σε Γαλλία, σε Γερμανία, σε Ιταλία,  σε Βέλγιο και Λουξεμβούργο, που ήταν και οι κύριοι πιστωτές της Ελλάδας. Οι γαλλικές τράπεζες κατείχαν το 25%, οι γερμανικές 20%, οι ιταλικές 10%, οι βελγικές 9%. Συνεπώς, οι ιδιωτικές τράπεζες ορισμένων χωρών, και για την ακρίβεια ιδιωτικές τράπεζες ορισμένων χωρών, όπως οι BNP Paris Bas, Crédit Agricole, Société Generale, και BPC, μοιράζονταν περίπου το 25% του ελληνικού χρέους.

Έτσι, το σχέδιο διάσωσης του 2010, που βασίζεται σε δάνεια διμερή ανάμεσα στην Ελλάδα και στο ΔΝΤ ή στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας της Ε.Ε και σε κράτη-μέλη της ευρωζώνης (π.χ. η Γαλλία πρέπει να εμφανίζεται να έχει δανείσει 12 δισεκατομμύρια δολάρια σε αυτό το πρώτο πακέτο διάσωσης) είχε ως στόχο να δώσει στις ελληνικές αρχές τα χρήματα να αποπληρώσουν τις ξένες αυτές ιδιωτικές τράπεζες, επιτρέποντάς τους με τον τρόπο αυτό να απαγκιστρωθούν από την ελληνική οικονομία και να αντικατασταθούν σταδιακά από την τρόικα στο ρόλο του δανειστή. Έτσι, άνοιξε ο δρόμος και για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους το 2012 με αποτέλεσμα οι γαλλικές, γερμανικές, ιταλικές τράπεζες να μην υποστούν σχεδόν καμία ζημιά, επειδή είχαν ήδη απαγκιστρωθεί από την ελληνική οικονομία, ενώ αντίθετα επλήγησαν κυρίως οι κυπριακές τράπεζες, που είχαν αγοράσει στη δευτερογενή αγορά ελληνικά ομόλογα από τις βρετανικές τις γαλλικές και τις υπόλοιπες τράπεζες.

Το ότι δεν έγινε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους κατευθείαν το 2010 ήταν μια σαφής επιλογή προκειμένου να μην πληγούν οι συγκεκριμένες ξένες τράπεζες, οι οποίες ήταν εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος,  και γι’ αυτό έπρεπε να δοθούν χρήματα στις ελληνικές αρχές για να αποπληρωθούν οι τράπεζες τουλάχιστον των κεντροευρωπαϊκών χωρών και να ικανοποιηθούν η κ. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί, να ικανοποιήσουν, ας πούμε, τις μεγάλες τράπεζές τους.  

Ένα δεύτερο σημείο το οποίο προφανώς ενοχοποιεί το πρόγραμμα διάσωσης είναι το ότι οι όροι υπό τους οποίους οι ελληνικές αρχές πήραν τα χρήματα για να αποπληρώσουν τις ξένες τράπεζες και να τις ελαφρύνουν από το βάρος του ελληνικού χρέους, στο οποίο οι ίδιες λειτουργώντας με ρίσκο είχαν εμπλακεί, ήταν να προχωρήσουν σε μέτρα διαθρωτικής προσαρμογής, που έθεταν σε εφαρμογή σοβαρότατες υποχωρήσεις ως προς τις συντάξεις, τους μισθούς, τις εργασιακές σχέσεις, τις συλλογικές συμβάσεις και την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων.

Πώς συνδέεται το πρόγραμμα διαρθρωτικής προσαρμογής με την αύξηση του χρέους; 

Ε.Τ. : Με βάση τα επίσημα στοιχεία σήμερα, το χρέος έφτασε το 185% του ΑΕΠ στα τέλη του 2014. Έγινε μια ταχυδακτυλουργική εκστρατεία επικοινωνίας το 2012 που παρουσίασε την αναδιάρθρωση χρέους, τόσο στους Έλληνες όσο και στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, ως «ελάφρυνση» του χρέους κατά 50%. Μόνο που αυτή η ελάφρυνση συνδεόταν με νέα δάνεια που βάρυναν περισσότερο το χρέος και ένα νέο πρόγραμμα μέτρων από την τρόικα. Τα θύματα ήταν τα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά ταμεία των Ελλήνων εργαζομένων, που ήταν υποχρεωμένα να αγοράζουν ελληνικά ομόλογα, οι κυπριακές και οι ελληνικές τράπεζες και οι έλληνες ομολογιούχοι, λόγω της έκπτωσης στην τιμή των ελληνικών ομολόγων που επιβλήθηκε στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης («κούρεμα»).

Μόνο που στο δεύτερο αυτό πρόγραμμα υπήρχε πρόβλεψη για στήριξη των ελληνικών τραπεζών και πολύ περισσότερο των ξένων τραπεζών που είχαν μετοχές στις ελληνικές τράπεζες. Συγκεκριμένα, υπήρχε πρόγραμμα ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών, έτσι ώστε να μπορέσουν να απαγκιστρωθούν οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες από τις ελληνικές (π.χ. η Credit Agricole πούλησε την ελληνική θυγατρική της, την Εμπορική Τράπεζα). Πουλώντας, λοιπόν, οι ξένες τράπεζες κέρδισαν επιπλέον, ενώ οι ελληνικές παρέμειναν στο χείλος της χρεωκοπίας και χρειάζονται διαρκώς στήριξη.

Οι πιστώσεις προς την Ελλάδα είναι παράνομες από όλες τις δυνατές απόψεις

Για όλους αυτούς τους λόγους, κατά τη γνώμη μου, οι πιστώσεις της τρόικα προς την Ελλάδα είναι απονομιμοποιημένες, εφόσον ευνόησαν συγκεκριμένα συμφέροντα ιδιωτών τραπεζιτών ξένων χωρών και πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις εντός Ελλάδας. Επίσης, είμαι πεπεισμένος ότι πρόκειται περί επαχθούς χρέους, καθώς παραβιάζεται σειρά δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών. Μπορεί, επίσης, να αποδειχτεί ότι από πολλές απόψεις είναι παράνομες, υπό την έννοια ότι το μνημόνιο του 2010 δεν σεβάστηκε το Σύνταγμα της Ελλάδας, όσον αφορά στο πώς πρέπει να τίθενται υπό συζήτηση και να εγκρίνονται τέτοιου είδους συμφωνίες από το ελληνικό κοινοβούλιο.

Και από την άλλη πλευρά έχουν παραβιάσει τις προβλέψεις των συμφωνιών της E.E που ξεκάθαρα αναφέρουν ότι δεν μπορούν τα κράτη μέλη να δεσμεύονται εκ μέρους ενός άλλου κράτους. Και είναι εκπληκτικό. Εδώ και περισσότερο από ένα μήνα, ακούμε στη Γερμανία και στη Γαλλία να λέγεται ότι οι χώρες αυτές δεσμεύτηκαν και πλήρωσαν άμεσα για την Ελλάδα. Αν όντως το έκαναν, έχουν παραβιάσει το άρθρο 125 της Συνθήκης της Λισαβόνας, που προβλέπει ότι δεν μπορεί να υπάρξει δέσμευση κρατών για την δανειοδότηση άλλων κρατών της Ε.Ε. Θα μπορούσε, λοιπόν, κανείς να πει ότι τα δάνεια αυτά που επικαλούνται σήμερα, είναι παράνομα και υπό την έννοια αυτή δεν μπορούν να αποπληρωθούν.

Από την πλευρά του το ΔΝΤ έχει χορηγήσει δύο διαδοχικά δάνεια στην Ελλάδα. Οι κανόνες του ΔΝΤ είναι πολύ ξεκάθαροι: δεν μπορεί το Ταμείο να δανείσει μια χώρα, εκτός και αν το δάνειο είναι σίγουρο ότι μπορεί να αποπληρωθεί. Είναι προφανές πλέον, ότι το χρέος αυτό δεν μπορεί να αποπληρωθεί.

Θα πει κανείς ότι αυτό είναι ένα συμπέρασμα που προέκυψε εκ των  υστέρων. Κι όμως, όπως προκύπτει από σειρά στοιχείων (ίσως το πιο γνωστό είναι το δημοσίευμα της Wall Street Journal), εκπρόσωποι τουλάχιστον 10 χωρών (της Αργεντινής, του Ιράν, της Ελβετίας, της Κίνας κ.ο.κ.) το Μάη του 2010, όταν γινόταν η συζήτηση για την χορήγηση δανείου στην Ελλάδα, είχαν διαφωνήσει, λέγοντας ακριβώς αυτό: ότι με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία και τις οικονομικές προβλέψεις, η Ελλάδα δεν θα μπορούσε ποτέ να αποπληρώσει το χορηγηθέν δάνειο. Ο Ντομινίκ Στρος-Καν, που τότε ήταν επικεφαλής, ήξερε πολύ καλά λοιπόν ότι το δάνειο προς την Ελλάδα δεν μπορεί ν’ αποπληρωθεί. Υπό την έννοια αυτή, επίσης πρόκειται για ένα παράνομο δάνειο από το πρίσμα των κανόνων του ΔΝΤ.

Πιστεύω ότι υπάρχουν πολύ σοβαρά επιχειρήματα που μπορούν να αμφισβητήσουν πραγματικά  τις αποπληρωμές των δανείων που απαιτεί η τρόικα.  Στις χώρες – εταίρους τής Ελλάδας πέφτει το βάρος να δείξουν στην κοινή γνώμη ότι όλη η επιχειρηματολογία περί των ευθυνών και της ενοχής της Ελλάδας είναι μια ψευδής επιχειρηματολογία. Γι’ αυτό το  λόγο, στη Γαλλία τις προηγούμενες ημέρες δώσαμε στη δημοσιότητα μια κοινή διακήρυξη δεκάδων οργανώσεων που εμπεριέχει ακριβώς μια σειρά από αποκαλύψεις για το ελληνικό χρέος που δίνουν μια εικόνα πιο κοντά στην πραγματικότητα. Είναι κάτι που προσπαθούμε να γίνει και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, αλλά και στις ΗΠΑ.

Να ζητήσει η Αθήνα λογιστικό έλεγχο του χρέους της στη βάση κανονισμού της Ε.Ε !  

Γιατί ήρθατε στην Αθήνα; 

Μετά τις εκλογές επικοινώνησαν μαζί μου ορισμένα πρόσωπα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τον Οκτώβριο του 2012 είχα συναντηθεί με τον Α. Τσίπρα, όπως και τον Οκτώβριο του 2013, οπότε είχαμε συζητήσει για το τι μπορεί να γίνει με το θέμα του χρέους της Ελλάδας. Έχω έρθει καταρχάς για να συναντήσω μέλη της κυβέρνησης, για να μάθω ποια είναι η στάση τους απέναντι στο θέμα τώρα που η κατάσταση έχει αλλάξει και για να εκφράσω τη γνώμη μου, καθώς πρόκειται, σε αρκετές περιπτώσεις, για ανθρώπους που είχαμε επαφές και στο παρελθόν και είχαμε συνεργαστεί στη δημιουργία της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του ελληνικού χρέους το 2011.

Θέλω να τους ξαναβρώ για να ανταλλάξουμε απόψεις για το τί έχει γίνει από  τότε. Δεν είμαι επίσημα προσκεκλημένος της κυβέρνησης. Αλλά έχω έρθει για να δω φίλους σε μια κυβέρνηση που στηρίζω με τρόπο κριτικό και ανεξάρτητο απέναντι στην επιχειρηματολογία της Ε.Ε και για να τους προτείνω συγκεκριμένα να χρησιμοποιήσουν κανονισμούς της ίδιας της Ε.Ε στο θέμα του χρέους.

Η Ελλάδα, ως κράτος-μέλος της Ε.Ε που βρίσκεται σε πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει κανονισμό που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησαν στις 21 Μάη 2013. Ο κανονισμός αυτός στο σημείο 9 του άρθρου 7 αναφέρει ότι ένα κράτος υπό δημοσιονομική προσαρμογή θα προχωρήσει σε λογιστικό έλεγχο του χρέους του για να δει για ποιό λόγο αυξήθηκε τόσο πολύ και για να «προλάβει» νέες ενδεχόμενες ανάλογες ενέργειες. Ο Α. Τσίπρας έχει τη δυνατότητα να ζητήσει να εφαρμόσει το συγκεκριμένο άρθρο, κάτι που δε ζήτησε η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά, με ό,τι συνέπεια αυτό θα έχει, καθώς, προφανώς, μπορούν να προκύψουν στοιχεία που θα αποδείξουν τις παρανομίες και το ότι το χρέος έχει χαρακτήρα επαχθές και είναι μη βιώσιμο.

Δεν είναι μια διαδικασία αυτή που θέλει χρόνο;

Ε.Τ. : Ένας λογιστικός έλεγχος του χρέους είναι μια διαδικασία που μπορεί να γίνει σχετικά γρήγορα. Μπορεί να συσταθεί μια επιτροπή ελέγχου στην οποία θα υπάρχει συμμετοχή και εκπροσώπηση και των πολιτών, κατά τη γνώμη μου, επειδή χρειάζεται διαφάνεια. Και ναι, προφανώς, θα έχει συνέπειες μια τέτοια ενέργεια και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αφού θα υπάρχουν πολύ ισχυρά επιχειρήματα που θα δείχνουν ότι το χρέος της Ελλάδας είναι και παράνομο και επαχθές και κάλλιστα μπορεί να μην αποπληρωθεί.

Προφανώς, μια τέτοια εξέλιξη θα επηρεάσει και άλλες χώρες της Ε.Ε που βρίσκονται σε πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, ίσως όχι τόσο την Ιρλανδία που φαίνεται να τελειώνει το πρόγραμμα, αλλά σίγουρα την Πορτογαλία, την Κύπρο και την Ισπανία, καθώς δέχτηκε δια του Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας πολλά χρήματα για να σώσει τις τράπεζές της και την αφορά το θέμα.

Η μόνη δυνατή λύση είναι μια ενέργεια μονομερή στη βάση του εθνικού δικαίου, στη βάση της εθνικής κυριαρχίας, που προφανώς από την Ε.Ε θα χαρακτηριστεί ως πράξη ανυπακοής

Πρακτικά, αυτό που περιγράφετε, εκτός από επίδραση και σε άλλες χώρες της Ε.Ε, θέτει και ζήτημα τροποποίησης του ρόλου της ΕΚΤ;

Ε.Τ. : Προφανώς. Αλλά ας δούμε ειλικρινά ορισμένα πράγματα. Ένα παράδειγμα είναι η πρόταση του Γ. Βαρουφάκη για swap ομολόγων, προκειμένου να χαλαρώσει το βάρος του ελληνικού χρέους. Υποστηρίζω αυτήν την πρόταση, αλλά πόσο ρεαλιστική είναι; Από τεχνικής άποψης είναι απολύτως ρεαλιστική και εφικτή και θα είχε και αποτέλεσμα.  Και από πολιτικής άποψης είναι απολύτως σωστά τεκμηριωμένη. Από την άποψη, όμως, του συσχετισμού δυνάμεων που επικρατεί μέσα στην ΕΕ δεν είναι ρεαλιστική και εφικτή, δεν πρόκειται να επιτραπεί να γίνει πράξη.

Συνεπώς, αυτό που απομένει ως δυνατή λύση για μια κυβέρνηση όπως του Αλέξη Τσίπρα, είναι μια πράξη εθνικής κυριαρχίας που θα στηρίζεται στο διεθνές και στο εθνικό δίκαιο.  Μιλώ για μια ενέργεια μονομερή στη βάση του εθνικού δικαίου, στη βάση της εθνικής κυριαρχίας, που προφανώς από την Ε.Ε θα χαρακτηριστεί ως πράξη ανυπακοής, αλλά δεν εμπεριέχει τίποτε σκανδαλώδες και παράνομο. Βασισμένη σε μια καλή επιχειρηματολογία με γνώμονα το διεθνές και το εθνικό δίκαιο, μια τέτοια ενέργεια είναι απολύτως εφικτή.

Μιλάτε όμως για μια μονομερή κίνηση και ήδη βλέπουμε μια τεράστια πίεση που ασκείται, ενώ γίνεται διαπραγμάτευση για το πρόγραμμα, με την ΕΚΤ λίγο πολύ να απειλεί με διακοπή της χρηματοδότησης προς τις ελληνικές τράπεζες. Πώς θα μπορούσε να γίνει;

Ε.Τ. : Οι πιέσεις ασκούνται ήδη. Η ΕΚΤ δεν δέχεται ήδη τα ομόλογα και έχει περάσει τις τράπεζες στον ΕLA. Δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει ότι η ΕΚΤ θα διακόψει και τον ELA σε περίπτωση μονομερούς ενέργειας, δηλαδή σε περίπτωση που μονομερώς η Ελλάδα θέσει αίτημα για λογιστικό έλεγχο του χρέους και ουσιαστικά επαναπροσδιορίσει όλο το πλαίσιο διαπραγμάτευσης. Μια τέτοια ενέργεια θα μπορούσε να οδηγήσει σε αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων στα όργανα της Ε.Ε.

Αλλά ακόμη και αν αυτό δεν γίνει και η ΕΚΤ προχωρήσει σε πλήρη διακοπή της χρηματοδότησης στις τράπεζες, θα χρειαστούν επιπλέον βήματα. Για να διασφαλιστεί η λειτουργία του τραπεζικού συστήματος θα πρέπει να περάσει ο έλεγχος των τραπεζών στο κράτος και να επιβληθεί ένας έλεγχος στην κίνηση των κεφαλαίων, και αυτό είναι κάτι που η τρόικα το Μάρτιο του 2013 επέβαλε στην Κύπρο.

Αν στην Κύπρο επιβλήθηκε και έγινε δεκτό, δεν καταλαβαίνω γιατί η κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν μπορεί να πάρει τα ίδια μέτρα για να διασφαλίσει την λειτουργία του τραπεζικού συστήματος. Δεν μπορούν να επιβληθούν αντίποινα στην Ελλάδα για αυτό, όταν πρόκειται για τα ίδια μέτρα που λήφθηκαν στην Κύπρο. Είναι ένα επιχείρημα που μπορεί να χρησιμοποιήσει η κυβέρνηση.

Για τους πιστωτές, το ζήτημα είναι η δημοσιονομική προσαρμογή, όχι η αποπληρωμή

Η πρόταση Βαρουφάκη για ανταλλαγή ομολόγων θεωρείτε ότι θα είχε το ίδιο αποτέλεσμα με την προεκλογική υπόσχεση του ΣΥΡΙΖΑ για ριζική μείωση του χρέους;

Ε.Τ. : Ναι, πιστεύω ότι θα είχε το ίδιο αποτέλεσμα. Γιατί είπαν όχι; Γιατί όσον αφορά στο χρέος, το ζήτημα δεν είναι η αποπληρωμή του επί της ουσίας. Φέτος η Ελλάδα θα πρέπει να επιστρέψει 22 δις ευρώ. Και προβλεπόταν ότι αν ο Σαμαράς έμενε στην κυβέρνηση το ΔΝΤ θα έδινε 7,6 δις ευρώ και τα υπόλοιπα θα έρχονταν από το μηχανισμό χρηματοπιστωτικής σταθερότητας της Ε.Ε. Αυτό σημαίνει ότι τα χρήματα θα εξασφαλίζονταν μέσα από ένα νέο δάνειο της τρόικας.

Άρα, το ζήτημα με το χρέος δεν είναι η αποπληρωμή. Είναι η χρησιμοποίησή του ως μοχλό πίεσης για να συνεχιστεί η δημοσιονομική προσαρμογή, οι ιδιωτικοποιήσεις, η ανασφάλεια στις συμβάσεις εργασίας. Μια σειρά από χώρες αποπληρώνουν το χρέος τους με νέα δάνεια υπό την προϋπόθεση ότι θα εφαρμόσουν βίαιες νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις. Συνεπώς, είναι προφανές ότι το μεγάλο θέμα για τους πιστωτές είναι η δημοσιονομική προσαρμογή.

Για την Ελλάδα είναι το αντίθετο. Γι’ αυτό και αρχικώς, ειπώθηκε ότι η Ελλάδα δε θέλει την τελευταία δόση του δανείου του ΔΝΤ, γιατί αυτό σημαίνει ότι δε δέχεται το συγκεκριμένο εκβιασμό. Σε αυτό το σημείο αντέδρασαν οι πιστωτές. Δεν έχουν πρόβλημα με το όνομα της τρόικα.

Αυτό που θέλουν είναι να συνεχιστούν οι ιδιωτικοποιήσεις, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με ένα ρυθμό που είναι διατεθειμένοι να συζητήσουν και να μη γίνει αύξηση του κατώτατου μισθού. Θέτουν θέμα με τη δημιουργία χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας, καθώς αυτές προϋποθέτουν δημόσιες επενδύσεις και δαπάνες. Αυτό είναι ακριβώς που δεν θέλουν. Δεν θέλουν αύξηση των δημοσίων δαπανών και δημόσιες επενδύσεις, θέλουν μείωση του δημοσίου τομέα.  Δεν θέλουν επαναπρόσληψη στον δημόσιο τομέα.

Όλα αυτά είναι ενάντια στην λογική της δημοσιονομικής προσαρμογής. Και σε αυτό αντιδρά και η κ. Μέρκελ, αλλά και οι κ.κ. Ολάντ, Ρέντζι και πολύ περισσότερο  ο κ. Ραχόι, γιατί αυτό θα σηματοδοτούσε προβλήματα για αυτούς στο εσωτερικό της χώρας του. Το ζήτημα για τους πιστωτές δεν είναι η αποπληρωμή του χρέους, αλλά η συνέχιση της δημοσιονομικής προσαρμογής.

*Πηγή: toperiodiko.gr

Εμείς γράφουμε και ξαναγράφουμε μήπως και το αντιληφθεί η σημερινή κυβέρνηση και χαράξει πολιτική εδραζόμενη στο θεμελιώδες αξίωμα: Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να πετάξουν οι Γερμανοί την Ελλάδα έξω από την Ευρωζώνη! Ο λόγος είναι απλούστατος: Δεν θα ξεκινούσε ποτέ το Βερολίνο με τα ίδια του τα χέρια μια υπαρξιακή κρίση της Ευρωζώνης! Αν έκανε ποτέ η Γερμανία αυτό το μοιραίο λάθος, όλα τα κερδοσκοπικά κεφάλαια του κόσμου με επικεφαλής τα αμερικανικά θα έπεφταν να κατασπαράξουν την Ευρωζώνη. Οχι φυσικά από... αλληλεγγύη προς την Ελλάδα! Απλώς θα έβγαζαν τρελά κέρδη κόβοντας φέτες την Ευρωζώνη! «Αριστεροί υπερφίαλοι ισχυρισμοί» θα μπορούσε να πει κάποιος. Ισως. Μόνο που φυσικά «αριστερά κολλήματα» απολύτως κανένας δεν μπορεί να προσάψει στον δεξιό πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ. Καταπέλτης ήταν όμως στη συνέντευξη που έδωσε στη σκληρή δεξιά γερμανική εφημερίδα «Βελτ αμ Ζόντακ» ο Γιούνκερ - μια συνέντευξη που αφορά την Ελλάδα και δημοσιεύτηκε χθες: «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκπροσωπεί την άποψη ότι ποτέ δεν θα υπάρξει Grexit!» διακήρυξε ο δεξιός πρόεδρος της Κομισιόν στεγνά και κατηγορηματικά. «Η χώρα είναι και παραμένει μέλος της νομισματικής ένωσης» πρόσθεσε με τον πιο επίσημο τρόπο. Εξήγησε λακωνικά γιατί δεν δέχεται κουβέντα επί του θέματος αυτού: «Κανένας από τους πολιτικά υπεύθυνους στην Ευρώπη δεν εργάζεται επί μιας εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Μια έξοδος της Ελλάδας θα οδηγούσε σε μια ανεπανόρθωτη απώλεια της καλής φήμης ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε όλον τον κόσμο» υπογράμμισε με ιδιαίτερη έμφαση. Οταν ο δεξιός πρόεδρος της Κομισιόν δηλώνει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι «ποτέ δεν θα υπάρξει Grexit», ότι η Ελλάδα «είναι και θα παραμείνει μέλος της νομισματικής Ενωσης», ότι η έξοδός της από το ευρώ θα συνιστούσε «ανεπανόρθωτη απώλεια» για όλη την ΕΕ, ότι «κανένας πολιτικός υπεύθυνος» δεν εργάζεται για την αποβολή της, τι έχουν να πουν όσοι απειλούν με Grexit;

Από πού θα πέσει στα κεφάλια των Ελλήνων η έξοδος από την Ευρωζώνη, από τον ουρανό; Ο πρόεδρος της Κομισιόν τα λέει αυτά, ο άνθρωπος δηλαδή που ξέρει τα πάντα για την επίσημη στάση αλλά και τους μύχιους πόθους κάθε κυβέρνησης όχι απλά της Ευρωζώνης, αλλά ολόκληρης της ΕΕ! Τώρα που τα λέει ο Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ, θα τα καταλάβουν άραγε οι υπουργοί της κυβέρνησης και ο πρωθυπουργός ή θα συνεχίσουν να συμπεριφέρονται σαν πανικόβλητοι Βαλκάνιοι επαρχιώτες; Είπε κι άλλα ο Γιούνκερ, όπως μας πληροφορεί η «Βελτ αμ Ζόντακ». Φυσικά και είπε ότι «η Ελλάδα πρέπει να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που έχει συμφωνήσει με τους δανειστές. Αν η (ελληνική) κυβέρνηση θέλει να ξοδέψει περισσότερα χρήματα, πρέπει να τα βρει μέσω περικοπών ή πρόσθετων εσόδων» τόνισε.

Η Ευρώπη πρέπει στο μέλλον να προσέχει περισσότερο να αντιμετωπίζει με σεβασμό χώρες οι οποίες λαμβάνουν οικονομική βοήθεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι διαπραγματεύσεις για τα προγράμματα βοήθειας πρέπει να είναι χαλαρότερες, πρέπει όμως να είναι «πολιτικές» σε πολιτικό επίπεδο. «Δεν είναι αποδεκτό να διαπραγματεύεται ένας πρωθυπουργός μεταρρυθμίσεις με υπαλλήλους. Ο ένας έχει εκλεγεί, οι άλλοι όχι» υπογράμμισε στη συνέντευξή του ο πρόεδρος της Κομισιόν. Ο Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ ζήτησε επίσης περισσότερη κατανόηση από τους Ευρωπαίους εταίρους για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα. «Πρέπει να προσέξουμε να μη χειροτερέψει ακόμη περισσότερο η κατάσταση στην Ελλάδα. Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι τη σοβαρότητα της κατάστασης στην Ελλάδα δεν την έχουν ακόμη καταλάβει όλοι στην Ευρωπαϊκή Ενωση» τόνισε με ιδιαίτερη έμφαση.

Δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι την προειδοποίηση αυτή την απηύθυνε προς τους Γερμανούς μέσω μιας σκληρής δεξιάς γερμανικής εφημερίδας, με δεδομένο ότι ακριβώς η γερμανική κυβέρνηση είναι αυτή που φέρεται με τον χειρότερο τρόπο προς την πατρίδα μας. Η πασίγνωστη γερμανική αλαζονεία, απόρροια βεβαίως της ισχύος της Γερμανίας, οδηγεί σε πλήρως περιφρονητική και απαξιωτική στάση της κυβέρνησης του Βερολίνου απέναντι σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα έχει τη δυστυχία να πέσει στα νύχια των Γερμανών δανειστών. Για την ώρα η Μέρκελ και ο Σόιμπλε αδιαφορούν για το με καλπάζοντες ρυθμούς αυξανόμενο αντιγερμανικό μίσος των ευρωπαϊκών λαών. Οταν θα αντιληφθεί η γερμανική ηγεσία τις πολιτικές διαστάσεις και επιπτώσεις του φαινομένου, ελπίζουμε να είναι αργά πια για τους Γερμανούς...

πηγη: ethnos.gr

Του ΠΑΝΟΥ ΚΟΣΜΑ*

1. ΤΑ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΑ

Η σχέση ανάμεσα στο χρέος και το πρωτογενές πλεόνασμα δεν είναι εξ ορισμού καθορισμένη.

Οι κυβερνήσεις και οι ιδεολόγοι της ακραίας λιτότητας θεωρούν ότι, ιδιαίτερα στο πλαίσιο της κρίσης, πρέπει οι χώρες με υψηλό χρέος να έχουν σταθερά υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα ώστε να τα διαθέτουν για να αποπληρώνουν το χρέος τους. Αυτό οδηγεί σε υφεσιακό «φαύλο κύκλο» και εκτεταμένη κοινωνική δυστυχία, αλλά και σε διαρκή αφαίμαξη για το χρέος («αποικία χρέους») αφού οι συνεχείς περικοπές δαπανών και η βαριά φορολογία μειώνουν διαρκώς τον παραγόμενο πλούτο (ΑΕΠ), μειώνουν επομένως τον παρονομαστή του κλάσματος και τελικά αυξάνουν το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ! Ακριβώς με αυτόν τον τρόπο, το ελληνικό κρατικό χρέος, ξεκινώντας από 120% του ΑΕΠ όταν υπογράφτηκε το πρώτο μνημόνιο, έχει ξεπεράσει σήμερα το 180% του ΑΕΠ, εξαιτίας των και όχι παρά τις πολιτικές για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα.

Οι νεοκεϊνσιανοί (φιλελεύθεροι κεϊνσιανοί) επιμένουν στην ανάγκη το χρέος να είναι «βιώσιμο», δηλαδή εξυπηρετήσιμο, δηλαδή όχι μόνο να εξασφαλίζονται οι τρέχουσες πληρωμές για τοκοχρεολύσια αλλά και να είναι ρεαλιστικό να αποπληρωθεί στο σύνολό του - αλλιώς πρέπει να «κουρευτεί» μέχρι του ορίου που θα ξαναγίνει «βιώσιμο». Ποιο είναι αυτό το όριο; Το ΔΝΤ, που στις αρχές της κρίσης θεωρούσε «κόκκινη γραμμή» για τη «βιωσιμότητα» του χρέους το 90% του ΑΕΠ, στην περίπτωση της Ελλάδας από το 2012 έχει ανεβάσει τον πήχη της «βιωσιμότητας» στο 120% του ΑΕΠ - το όριο μετακινείται όπως βολεύει...

Οι κλασικοί κεϊνσιανοί θεωρούν ότι το χρέος πρέπει να «κουρεύεται» γενναία, να αποπληρώνεται κυρίως με την επίτευξη υψηλών ρυθμών ανάπτυξης ή και σε συνδυασμό με ρήτρα ανάπτυξης, ώστε να αυξάνεται ο παρονομαστής και άρα να μειώνεται το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, αφήνοντας έτσι περιθώρια για μια πολιτική πρωτογενών πλεονασμάτων πιο ήπια, που δεν προϋποθέτει βαριές - υφεσιακές πολιτικές λιτότητας.

Η ριζοσπαστική Αριστερά, δηλαδή η Αριστερά της ταξικής πολιτικής (ταξικής μονομέρειας), πάει πολύ μακρύτερα από τον κεϊνσιανισμό: Θεωρεί το χρέος μηχανισμό εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, μηχανισμό αναδιανομής του εισοδήματος εις βάρος τους. Δεν μιλά για «κούρεμα» αλλά για διαγραφή του, με την εξαίρεση του χρέους προς τα ασφαλιστικά ταμεία. Ζητεί λογιστικό έλεγχο του χρέους για να προσδιοριστεί το απεχθές χρέος, δηλαδή για να αποκαλυφθούν οι μηχανισμοί κερδοσκοπίας στις κρατικές δαπάνες και την αναχρηματοδότηση του χρέους, θεωρώντας το μέρος της μάχης για τη διαγραφή του χρέους. Είναι, σε αυτό το πλαίσιο, ενάντια στα πρωτογενή πλεονάσματα -και, πολύ περισσότερο, στα θηριώδη πρωτογενή πλεονάσματα- θεωρώντας τα συνώνυμα των πολιτικών λιτότητας, άρα συνώνυμα των μνημονίων.                                         

2. ΔΙΑΡΚΗΣ ΔΙΟΛΙΣΘΙΣΗ

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ξεκινώντας από τις ανωτέρω θέσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς (διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, λογιστικός έλεγχος για αποκάλυψη του απεχθούς χρέους, που θα επέτρεπε και τον απεγκλωβισμό από πολιτικές πρωτογενών πλεονασμάτων), με ευθύνη του ηγετικού κέντρου μετατοπίστηκε σταδιακά σε κεϊνσιανές θέσεις (διαγραφή «σημαντικού» ή «μεγάλου» μέρους σε συνδυασμό με μικρότερα πρωτογενή πλεονάσματα και με ρήτρα ανάπτυξης στην αποπληρωμή του), στη συνέχεια έβαλε στο μίγμα των πολιτικών του νεοκεϊνσιανές θέσεις (μετατόπιση από τη διαγραφή στην «εξυπηρεσιμότητα» του χρέους μέσω «έξυπνης μηχανικής»), και στην πρόσφατη συμφωνία του Eurogroup έγιναν αποδεκτές θέσεις και πέραν αυτού του ορίου: «Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτηση δέσμευσή τους να τηρήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές, πλήρως και έγκαιρα»  και «οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται επιπλέον να διασφαλίσουν τα πρέποντα πρωτογενή πλεονάσματα ή τα οικονομικά έσοδα που απαιτούνται για τη βιωσιμότητα του χρέους, σύμφωνα με την απόφαση του Eurogroup του Νοεμβρίου του 2012».

Η διαρκής αυτή διολίσθηση ισοδυναμεί με διαρκή μετατόπιση σε θέσεις πέραν του νεοφιλελεύθερου κεϊνσιανισμού, στην κατεύθυνση των θέσεων της τρόικας, όπου το καλύτερο που μπορούμε να αναμένουμε, είναι μια συμφωνία σαν κι αυτή που συζητούσε ο Σαμαράς: επιμήκυνση με ταυτόχρονη μείωση επιτοκίων.

Όμως αν ο μηχανισμός επιβολής της ακραίας λιτότητας, δηλαδή χρέος - πρωτογενή πλεονάσματα, δεν αμφισβητηθεί, τότε δεν μπορεί να αμφισβητηθούν - ανατραπούν ούτε η λιτότητα και τα μνημόνια! 

*Πηγη :rproject.gr

Νίκος Μπογιόπουλος:

Η 8^η Μάρτη, η Ημέρα της Γυναίκας, στην Ελλάδα «γιορτάστηκε» δυο μέρες πριν από την θεσπισμένη ημερομηνία της και «γιορτάστηκε έτσι:

Αυτά είχαν συμβεί πριν από 3 σχεδόν χρόνια. Αλλά την Παρασκευή, στη δίκη που έγινε για τα «ανδραγαθήματα» του ναζί Κασιδιάρη, το δικαστήριο κατέληξε ότι εκείνες οι μπουνιές που είχε ρίξει στην Λιάνα Κανέλλη δεν στοιχειοθετούν την κατηγορία της επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Αλλά της… απλής σωματικής βλάβης. Ως εκ τούτου η δίωξη εναντίον του τερματίστηκε…

Είχαμε τονίσει την επόμενη ακριβώς μέρα από όσα είχαν διαδραματιστεί στα τηλεοπτικά πλατό ότι η «Χρυσή Αυγή» είναι ένα συστημικό τοξικό παράγωγο, βγαλμένο μέσα από τα σπλάχνα και τα απόβλητα του συστήματος της ταξικής βαρβαρότητας. Κομμάτι του εποικοδομήματος αυτού του συστήματος είναι και η Δικαιοσύνη που το διέπει.

Είχαμε τονίσει τότε ότι αυτό το ναζιστικό μόρφωμα, αυτή η μετενσάρκωση της «Ένωσης φίλων του Χίτλερ», η απαρτιζόμενη από ελληνόφωνα «Ες - Ες», από τους απόγονους των κουκουλοφόρων και των γερμανοτσολιάδων, συνιστά μια δολοφονική συμμορία στρατιωτικού τύπου. Ακολούθησαν οι φωτογραφίες του Κασιδιάρη με το τατουάζ με τη σβάστικα να δεσπόζει στο χεράκι του. Στο ίδιο χεράκι με το οποίο αυτός ο «άντρακλας» γρονθοκοπεί γυναίκες…

Και είχαμε σημειώσει πως τα όσα είχε παρακολουθήσει το πανελλήνιο εκείνο το πρωινόστα πλατό του «Αντέννα» ήταν ένα «ψήγμα» μπροστά στα όσα είχαν ήδη διαπράξει και κυρίως στα όσα σχεδίαζαν να διαπράξουν οι ναζιστές. Ότι ήταν ένα «τίποτα» μπροστά στα μαχαιρώματα κατά αλλοδαπών, στα νυχτερινά πογκρόμ στις γειτονιές της Αθήνας και αλλού, στις εγκληματικές επιθέσεις των «Καιάδων» κατά φοιτητών και εργατών. Εκείνο που ακολούθησε ήταν η δολοφονία ενός παλικαριού, του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι. Oι οργανωμένες και σχεδιασμένες δολοφονικές επιθέσεις κατά μελών του ΚΚΕ στο Πέραμα. Oι εκατοντάδες επιθέσεις κατά μεταναστών. H επίδειξη του ναζιστικού τραμπουκισμού σε δημόσια θέα. Tο σαλιάρισμα και η θωπεία της «μπαλτακοειδούς» έκφανσης του κράτους με και προς τον ναζισμό.

Ωστόσο το δικαστήριο έκρινε την Παρασκευή – έτσι είπε ο κύριος εισαγγελέας - ότι οι μπουνιές του Κασιδιάρη στην Κανέλλη είναι ένα θέμα που έπρεπε να κριθεί με αυστηρά νομικά κριτήρια και όχι με πολιτικά αφού δεν συνιστά πολιτικό ζήτημα! Προφανώς δεν θα υπάρχει τίποτα το πολιτικό στο να γρονθοκοπεί κάποιος γυναίκες με αιτιολογικό ότι «είσαι κουμούνι που πρέπει να γίνει σαπούνι»…

Κατά την ίδια λογική, όμως, τι το πολιτικό μπορεί να κρύβεται στο να μαχαιρώνει κάποιος μετανάστες επειδή είναι μαύροι, ή να επιτίθεται με ρόπαλα κατά κομμουνιστών επειδή είναι κομμουνιστές, ή να δολοφονεί το γιο του μαστρο-Τάκη στη ναυπηγοεπισκευαστική, τον αντιφασίστα Παύλο επειδή είναι αντιφασίστας!

Μήπως, λοιπόν, θα πρέπει και η επόμενη δίκη για την Χρυσή Αυγή να γίνει με αυστηρά νομικά κριτήρια; Μήπως θα δούμε κανέναν εισαγγελέα να ανοίγει παράθυρο σε μια «λογική» που λέει δεν φταίνε οι ναζί που είναι ναζί, φταίνε οι δολοφονημένοι και οι μαχαιρωμένοι που είναι μαύροι, κομμουνιστές και αντιφασίστες;;!!!

Στην προχτεσινή δίκη είχαμε κι άλλες «ομορφιές». Ακούστηκε, για παράδειγμα, ότι οι μπουνιές δεν ήταν ακριβώς μπουνιές γιατί ο «άντρακλας» δεν τις εκτόξευσε με κλειστή αλλά… με ανοιχτή παλάμη.

Συνεπώς, αν θέλετε να λιντζάρετε κάποιον, αν θέλετε να χτυπήσετε μια γυναίκα, αν θέλετε να τραμπουκίσετε κατά του οποιουδήποτε, κάντε το με… ανοιχτή παλάμη. Η Δικαιοσύνη θα σας απαλλάξει από την κατηγορία της επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Θα πάτε για απλή σωματική βλάβη. Και θα την βγάλετε καθαρή…

Κάπως έτσι την έβγαλαν καθαρή και οι «ρίγκο» που είχαν πυροβολήσει τους μετανάστες στη Μανωλάδα. Η ίδια Δικαιοσύνη ήταν που τότε είχε αποφανθεί ότι τα σκάγια που γέμισαν το κορμί των μεταναστών εργατών δεν έφυγαν απευθείας από τις καραμπίνες των επιστατών του «τσιφλικά». Οι επιστάτες, κατάληξε η Δικαιοσύνη, είχαν πυροβολήσει ψηλά και απλώς ήταν ο αέρας που πήρε τα σκάγια τα οποία πέφτοντας προς τη γη (είναι κι αυτός ο διαβολεμένες νόμος της βαρύτητας) «πυροβόλησαν» τους ανθρώπους… Που ξέρετε, ίσως να ήταν και το μάγουλο της Κανέλλη που «μαγνήτισε» τις… ανυπεράσπιστες γροθιές του Κασιδιάρη.

Όλα αυτά θα ήταν γελοία, αν δεν ήταν άκρως αποκαλυπτικά μιας κατάστασης τόσο επικίνδυνης που αγγίζει τα όρια του συναγερμού. Μιας κατάστασης που διαμορφώνει όρους ανοχής απέναντι στον ναζισμό. Και δεν χρειάζεται να είσαι νομικός για να αντιληφθείς ότι η ανοχή απέναντι στο έγκλημα του ναζισμού συνιστά υπόθαλψη του εγκλήματος. Κι αυτή είναι μια διαπίστωση που εξάγεται πολιτικά. Πέρα από νομικισμούς. Αρκεί να διαθέτει κανείς τα στοιχειώδη της πολιτικής «αλφαβήτας».    

ΠΗΓΗ: enikos.gr