Η αντιπροσωπεία της ΠΕΝΕΝ στο Υπουργείο Ναυτιλίας

Με πρωτοβουλία του Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ έγινε συνάντηση στις 18/3/2015 του Προεδρείου, μελών του Δ.Σ και εκπροσώπων τοπικών Σωματείων με τον Αναπληρωτή Υπουργό Ναυτιλίας κ. Θοδωρή Δρίτσα.

Στην διάρκεια της σύσκεψης ακολούθησε αναλυτική παρουσίαση των θέσεων της ΠΕΝΕΝ στα βασικότερα προβλήματα που αφορούν την Ναυτεργασία και τον κλάδο μας.

Κεντρικά σημεία που τέθηκαν και ανέπτυξαν οι εκπρόσωποι της ΠΕΝΕΝ ήταν η κατάργηση του θεσμικού πλαισίου για την Ναυτιλία (Ποντοπόρο – Ακτοπλοΐα – Κρουαζιερόπλοιο ναυτιλία) που εξασφαλίζει ασυδοσία στην Ναυτιλιακή και επιχειρηματική δραστηριότητα αποκόπτοντας με τον τρόπο αυτό κάθε γνήσιο δεσμό των ελληνικών και ελληνόκτητων πλοίων με την χώρα και την εθνική μας οικονομία.

Επισημάνθηκε ότι το πρωταρχικό πρόβλημα είναι η αντιμετώπιση της ανεργίας, η προστασία των ανέργων, ενώ τονίστηκε η ανάγκη απορρόφησης όλων των ανέργων η οποία αποτελεί ρεαλιστική πολιτική επιλογή με σεβασμό στον θεσμό των ΣΣΕ και στα συγκροτημένα δικαιώματα των Ναυτεργατών.

Τονίστηκε η ανάγκη να αποκρουσθούν από την κυβέρνηση και τον Αναπληρωτή Υπουργό Ναυτιλίας οι εκβιασμοί, οι πιέσεις και οι απειλές των εφοπλιστών και να επιβληθεί η πλήρης απασχόληση των ελλήνων Ναυτεργατών.

Επισημάνθηκε ότι ο ιλιγγιώδης πλούτος που απέκτησε το εφοπλιστικό κεφάλαιο είναι κυρίως αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης των ελλήνων Ναυτεργατών, ενός σκανδαλώδους θεσμικού πλαισίου που διαμόρφωσαν όλες ως τώρα οι κυβερνήσεις αλλά και η υποστήριξη που παρείχε το ελληνικό κράτος στα διεθνή φόρουμ υπέρ των εφοπλιστών.

Η ελάχιστη συνεισφορά τους θα μπορούσε και πρέπει να είναι η πλήρης απασχόληση ελλήνων Ναυτικών με συγκροτημένα δικαιώματα, πράγμα που θα έχει πολλαπλασιαστικές ωφέλειες για την χώρα και την οικονομία (αύξηση ναυτιλιακού συναλλάγματος, αύξηση εσόδων στα ταμεία- αντιμετώπιση της ανεργίας κ.λπ).

Εκτεταμένη συζήτηση έγινε επίσης για την αποκατάσταση των ΣΣΕ με την ταυτόχρονη κατάργηση των νομοθετικών διατάξεων που αφορούν τις επιχειρησιακές συμβάσεις ενώ επισημάνθηκε ότι ακόμη και οι ΣΣΕ που είναι σε ισχύ καταστρατηγούνται, παραβιάζονται χωρίς οι λιμενικές αρχές να παρεμβαίνουν.

Ταυτόχρονα αναλύθηκαν και κατατέθηκαν οι προτάσεις της ΠΕΝΕΝ για την απλήρωτη ναυτική εργασία, την επανασύσταση του Οίκου Ναύτη ως αποκλειστικού φορέα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης της Ναυτικής οικογένειας, για τον ριζικό εκσυγχρονισμό της ναυτικής νομοθεσίας και τον εκδημοκρατισμό του Ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Επίσης αναπτύχθηκαν τα προβλήματα που συνδέονται με τις αντιλαϊκές κυβερνητικές πολιτικές στα ασφαλιστικά Ταμεία των Ναυτεργατών (ΝΑΤ – ΚΕΑΝ – Ταμεία Προνοίας Ε.Ν) και υπογραμμίστηκε η πάγια θέση της Ένωσης για την πλήρη αποκατάσταση των απωλειών που υπέστησαν τα τελευταία 5 χρόνια οι απόμαχοι Ναυτεργάτες.

Επίσης κατατέθηκαν στον Αναπληρωτή Υπουργό Ναυτιλίας αναλυτικά Υπομνήματα στα οποία καταγράφονται τα προβλήματα και οι θέσεις της ΠΕΝΕΝ αλλά και τοπικών Πορθμειακών Σωματείων όπως είναι της Κέρκυρας – Ηγουμενίτσας, Θάσου – Καβάλας, Αρκίτσας – Αιδηψού, Κυλλήνης – Ζακύνθου, Ωρωπού – Ερέτριας, Ρίου Αντιρρίου κ.λπ.

Στην απάντησή του ο Αναπληρωτής Υπουργός Ναυτιλίας παρουσίασε για πρώτη φορά θέση – πρόταση για την απασχόληση το περιεχόμενο της οποίας είναι ότι το ΥΝΑ και η κυβέρνηση δεν μπορούν να πάρουν καμιά νομοθετική πρωτοβουλία που αφορά τις θέσεις εργασίας (οργανικές συνθέσεις) στην ποντοπόρο ναυτιλία και συνέστησε το θέμα της απασχόλησης να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης Ναυτεργατικών Σωματείων και της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών!!!

Στο σημείο αυτό προκλήθηκε ιδιαίτερη ένταση και οξύτατη αντιπαράθεση μεταξύ του Υπουργού Ναυτιλίας και του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ αφού όπως υπογράμμισε ο τελευταίος η θέση αυτή συνιστά οβιδιακή μεταμόρφωση των πάγιων πολιτικών προεκλογικών ακόμη και των προγραμματικών δηλώσεων του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ.

Σημείωσε ενδεικτικά ότι η πρόταση του ΥΝΑ Θοδωρή Δρίτσα αποτελεί επανάληψη θέσεων των Κυβερνήσεων Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, ταυτόχρονα του υπενθύμισε ότι όλες οι αποφάσεις που έχουν ληφθεί ήταν πάντοτε σε κυβερνητικό επίπεδο για την μείωση των θέσεων (οργανικές συνθέσεις), 11 συνολικά τα τελευταία 30 χρόνια (στις οποίες ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ - ΣΥΡΙΖΑ ήταν απολύτως αντίθετος), αυτές έγιναν στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της επιστροφής πλοίων στο εθνικό νηολόγιο το οποίο παρά ταύτα συνέχισε την καθοδική του πορεία και στο παραπάνω χρονικό διάστημα μειώθηκαν κατά 80% και οι θέσεις εργασίας συρρικνώθηκαν για τους έλληνες Ναυτικούς κατά 60.000!!! Αυτό είχε ως συνέπεια να ανατραπεί ριζικά η αναλογία των εν ενεργεία Ναυτικών προς τους συνταξιούχους από 4 προς 1 που ήταν τότε σε 1 προς 4 το 2014!!! Αυτό με την σειρά του οδήγησε στην εκτίναξη της ανεργίας σε πρωτοφανή επίπεδα άνω του 50% και ταυτόχρονα οδήγησε σε οικονομική κατάρρευση τα ασφαλιστικά ταμεία των Ναυτεργατών (ΝΑΤ – Οίκος Ναύτη – ΚΕΑΝ κ.λπ).

Ταυτόχρονα ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ υπογράμμισε ότι όλες οι απόπειρες (που αποτελούσαν διεκδικήσεις της ΠΕΝΕΝ) να συζητηθεί στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης των ΣΣΕ η απασχόληση, οι θέσεις εργασίας και οι οργανικές συνθέσεις συνάντησαν την άρνηση και την απόρριψη από την Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών. Επίσης και μεμονωμένες πρωτοβουλίες της ΠΕΝΕΝ με την Ε.Ε.Ε σχετικά με την απασχόληση έτυχαν της πλήρους αδιαλλαξίας του εφοπλιστικού κεφαλαίου και έκλεισαν με την προτροπή προς την ΠΕΝΕΝ να δεχθεί και να συμφωνήσει στις ατομικές συμβάσεις και σε μισθούς της ITFπου ισχύουν για τους χαμηλόμισθους αλλοδαπούς και για τα πλοία σημαιών ευκαιρίας!!!

Μας προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι η πρόταση του Αναπληρωτή Υπουργού Ναυτιλίας εκδηλώνεται την ίδια στιγμή που μερίδα του εφοπλιστικού κόσμου αναφέρεται στο ότι η όποια θεσμοθέτηση περί απασχόλησης ελλήνων Ναυτικών πρέπει να γίνει μόνο μέσω των ΣΣΕ…….

Αυτό επεδίωξαν να προωθήσουν και στην Βουλή οι εφοπλιστές ιδιαίτερα στον νόμο 4150/2013 περί ατομικών συμβάσεων και απορρίφθηκε από την πλειοψηφία του ελληνικού Κοινοβουλίου!!!

Για αυτό οι εφοπλιστές καταλογίζουν στον Πρόεδρο της ΠΕΝΕΝ την έκφραση που διατυπώθηκε στην συνάντηση ΣΥΡΙΖΑ – Ε.Ε.Ε τον Δεκέμβρη του 2013 «ότι ο Νταλακογεώργος πυροβολεί ο ίδιος τον εαυτό του και βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος».

Ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ σημείωσε ότι ο Αναπληρωτής Υπουργός δεν έχει κανένα θεσμικό ρόλο επί των ΣΣΕ και η οποία διαπραγμάτευση αφορά τα δύο εμπλεκόμενα μέρη, το Ναυτεργατικό κίνημα και τον εφοπλισμό. Η αναφορά κατά συνέπεια περί ΣΣΕ έχει ως μοναδικό στόχο να αποποιηθεί ο ίδιος την αναγκαιότητα νομοθετικών ρυθμίσεων για την απασχόληση πετώντας την μπάλα στην εξέδρα και ταυτόχρονα δείχνει σαφώς ότι προσαρμόζεται και ενσωματώνεται στην λογική να αφήσει ανέπαφο το άθλιο αποικιοκρατικό καθεστώς της επιχειρηματικής εφοπλιστικής ασυδοσίας. Αυτό εξάλλου επιβεβαιώνεται με την άρνηση του κ. Δρίτσα να θέσει κατ’ οποιοδήποτε τρόπο θέμα για την φορολογική ασυλία και ασυδοσία του εφοπλιστικού κεφαλαίου όπως επίσης για την άρση του καμποτάζ η οποία οδήγησε στην διάλυση της ελληνικής κρουαζιερόπλοιου ναυτιλίας και στον πλήρη αφανισμό των ελλήνων Ναυτικών από αυτήν την κατηγορία πλοίων. Προφανώς μόνο τυχαίο δεν είναι ότι στις προγραμματικές δηλώσεις του στην Βουλή απουσιάζει παντελώς η οποιαδήποτε αναφορά τόσο στο σκανδαλώδες φορολογικό εφοπλιστικό καθεστώς όσο και στο καμποτάζ ενώ για την απασχόληση υπάρχουν ευχολόγια περί ενίσχυσης των θέσεων εργασίας που και αυτό με την επεξήγηση του Αναπληρωτή Υπουργού αποδείχνεται ότι πρόκειται για αέρα κοπανιστό……..

Ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ υπενθύμισε στον κ. Δρίτσα τις δεκάδες κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις τόσο του ίδιου όσο και άλλων Βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίοι τα τελευταία χρόνια έθεταν ως κυρίαρχο πρόβλημα την απασχόληση, την λήψη νομοθετικών μέτρων για την ανεργία και μάλιστα απαιτούσαν την κατάργηση του νόμου 2687/53 αλλά και όλων των εγκριτικών πράξεων με τις οποίες έγιναν οι σχετικές μειώσεις των συνθέσεων που είχαν ως αποτέλεσμα την αποβολή δεκάδων χιλιάδων Ναυτικών από τα ελληνικά πλοία κατ’ εντολή των εφοπλιστών ενισχύοντας έτσι το καθεστώς των προνομίων και της εφοπλιστικής ασυδοσίας…..

Χαρακτηριστική είναι η επερώτηση στην Βουλή τον Ιούνη του 2014 που αφορούσε την ανεργία των Ναυτικών στην οποία έλαβαν τον λόγο και μίλησαν στο πνεύμα αυτών των θέσεων 13 Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ!!!

Πιστεύουμε ότι ο κ. Δρίτσας δεν έχει κενά μνήμης και είναι πολύ πρόσφατα τα όσα έλεγε από την θέση της Αντιπολίτευσης…… Εάν υπάρχει μεταστροφή σε τόσο σύντομο διάστημα των προηγούμενων προγραμματικών και προεκλογικών θέσεων οφείλει δημόσια τόσο ο ίδιος όσο και η κυβέρνηση να δώσουν εξηγήσεις……..

Σε κάθε περίπτωση τόνισε ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ εάν ο Δρίτσας και η κυβέρνηση πιστεύουν ότι η πολιτική τους θα πρέπει να συμμορφωθεί με τις εφοπλιστικές υποδείξεις και να αφήσει ανέπαφο το καθεστώς της εφοπλιστικής ασυδοσίας, να συνεχίσει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων στην ασκούμενη κυβερνητική – ναυτιλιακή πολιτική και να συμβιβασθεί με το εφοπλιστικό κατεστημένο αφήνοντας άθικτο το σημερινό θεσμικό πλαίσιο, θα έχει την αντιμετώπιση που πρέπει από τον ναυτεργατικό κόσμο της χώρας και από το ναυτεργατικό κίνημα.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι στην διάρκεια της συνάντησης υπήρξε σοβαρότατο επεισόδιο όταν ο κ. Γιάννης Θεοτοκάς που ήταν παρόν στην συνάντηση (ο κ. Δρίτσας τον συνέστησε ως νέο Αναπληρωτή Γ.Γ του Υπουργείου Ναυτιλίας) παρενέβη στην συζήτηση για την απασχόληση και αναπαρήγαγε την χειρότερη μορφή εφοπλιστικής και νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας ισχυριζόμενος ούτε λίγο ούτε πολύ «ότι ρυθμίσεις νομοθετικού περιεχομένου υπέρ της απασχόλησης των Ναυτικών θα οδηγήσουν στην φυγή των πλοίων και σε απομάκρυνση και των υπόλοιπων ναυτικών από την ελληνική ναυτιλία».

Απαντώντας ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ προς τον Αναπληρωτή Υπουργό Ναυτιλίας κατήγγειλε ότι: «είναι ντροπή άτομα που θήτευσαν και έδωσαν διαπιστευτήρια στο εφοπλιστικό κεφάλαιο με τον δημόσιο λόγο σε συμπόσια και διημερίδες των εφοπλιστών με τις «νεοαριστερές τους απόψεις να επιλέγονται, να τοποθετούνται σε νευραλγικές πολιτικές θέσεις και προκλητικότατα να υιοθετούν και να αναπαράγουν σε επίσημες επαφές και συναντήσεις του ΥΝΑ απόψεις, αντιλήψεις και προπαγανδιστικά τερτίπια του εφοπλιστικού κεφαλαίου!!!

Κλείνοντας ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ ανέφερε ότι τα πρώτα δείγματα της νέας πολιτικής ηγεσίας στο Υπουργείο Ναυτιλίας εάν κρίνουμε από την αντιμετώπιση και διαχείριση της απλήρωτης ναυτικής εργασίας στην οποία ουδεμία λύση έχει δοθεί, μπορούμε κατ΄ αρχήν να συμπεράνουμε ότι είναι άμεσος και ορατός ο κίνδυνος διολίσθησης στις καταστροφικές πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων και αυτό θα επιβεβαιωθεί περίτρανα εάν οι απόψεις του κ. Δρίτσα όπως διατυπώθηκαν στην σύσκεψη με την ΠΕΝΕΝ αποτελούν το πλαίσιο της νέας ασκούμενης κυβερνητικής ναυτιλιακής πολιτικής.

Είναι ευνόητο ότι η ΠΕΝΕΝ, ο κλάδος μας και ο Ναυτεργατικός κόσμος θα βρεθεί σε θέση σύγκρουσης και σκληρής αντιπαράθεσης με μια τέτοια πολιτική.

Τέλος θέλουμε να σημειώσουμε ότι η ΠΕΝΕΝ πρόκειται τις επόμενες ημέρες να πραγματοποιήσει ανάλογες συναντήσεις με Υπουργούς της κυβέρνησης για την ενημέρωσή τους για τις θέσεις και προτάσεις της για μια νέα ναυτιλιακή πολιτική που θα έχει στο επίκεντρο τους Ναυτεργάτες και την επείγουσα ανάγκη να αντιμετωπιστούν τα συσσωρευμένα προβλήματά τους.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                            Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                         Κροκίδης Νικόλαος

Ο ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΟΝ ΕΝΙΚΟ

Κάρφωσαν τις σβάστικες στο μαδημένο τους καύκαλο τα σκέλεθρα των Waffen SS και βγήκαν στους δρόμους της Λετονίας να εορτάσουν τη μνήμη των 140.000 Λετονών ναζί που πολέμησαν στο πλευρό της Βέρμαχτ εναντίον της ΕΣΣΔ για την ελευθερία της Λετονίας. Διότι σ’ αυτήν τη χώρα οι ορδές των μελανοχιτώνων θεωρούνται ως οι πρόμαχοι της... ελευθερίας. Χάριν της οποίας έψηναν Εβραίους στους φούρνους, στείρωναν τους «τρελούς», έγδερναν τους τσιγγάνους, διπλοέγδερναν τους ομοφυλόφιλους και θανάτωναν τους διαφορετικούς.    

Στη Λετονία και (λιγότερο) στις υπόλοιπες βαλτικές Δημοκρατίες τέτοιες ανδραγαθίες εορτάζονται με παρελάσεις, καταθέσεις στεφάνων στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη και εκφώνηση δεκάρικων της οκάς. Εβδομήντα χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το ακροδεξιό όνειδος και άγος βγαίνει στους δρόμους να γιορτάσει με τύμπανα και φανφάρες το πιο σκοτεινό μαζικό έγκλημα όλων των αιώνων. Από τη Ρίγα το Βερολίνο απέχει όχι πολύ κι όμως ούτε μια λέξη δεν βρήκε να πει η κυβέρνηση Μέρκελ για να καταδικάσει αυτόν τον κολασμένο χορό των καθαρμάτων. Λαλίστατη η ευρωπαϊκή ελίτ εναντίον του ακροδεξιού κινήματος (και όντως, ακροδεξιό-φασιστικό είναι) της Λεπέν, αλλά τουμπεκί ψιλοκομμένο για το ναζιστικό βρυκολάκιασμα στις χώρες που κάτι τέτοιο βολεύει το Βερολίνο (όπως στην Ουκρανία).

Τα Waffen SS (μαχόμενα Ες Ες) ήταν πλήρως εκπαιδευμένα και άρτια εξοπλισμένα στρατιωτικά σώματα που πολεμούσαν στο πλάι της Βέρμαχτ. Οσον ο πόλεμος μάκραινε, τόσον οι μονάδες αυτές πλήθαιναν, παίρνοντας πάνω τους όλο και μεγαλύτερο μέρος απ’ το βάρος του πολέμου. Μεραρχίες Ες Ες, ειδικά σώματα των Ες Ες, όλα πολέμησαν εναντίον των Συμμάχων όλο και πιο μανιασμένα, όλο και πιο φρενιασμένα, όσον ο πόλεμος για τη ναζιστική Γερμανία χανόταν. Μοιράστηκαν με τη Βέρμαχτ όλα τα εγκλήματα πολέμου, στα μέτωπα, στα μετόπισθεν, στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης, στις ομάδες θανάτου (εναντίον και των Γερμανών), στις επιχειρήσεις εναντίον της Αντίστασης, σε πόλεις και σε χωριά, παντού.

Ολα τα «εργαλεία» του ναζισμού, Τάγματα Εφόδου, Γκεστάπο, Βέρμαχτ, Ες Ες, Waffen SS υπήρξαν αισχρά, αλλά το αισχρότερο απ’ όλα υπήρξε το σύνολο των Ευρωπαίων Waffen SS. Δεν επρόκειτο απλώς για συνεργάτες, όπως οι Γάλλοι του Βισύ ή οι Ελληνες γερμανοτσολιάδες, Ράλληδες και Χίτες, επρόκειτο για Ευρωπαίους εθνικοσοσιαλιστές ενταγμένους σε μεραρχίες Ες Ες (ή λεγεώνες) που πολέμησαν λυσσασμένα μαζί με τη Βέρμαχτ σε όλα τα μέτωπα έως την τελευταία μέρα του πολέμου. Βέλγοι, Γάλλοι, Ολλανδοί, Κροάτες, Βόσνιοι, Ουκρανοί, Λετονοί, Λιθουανοί, Εσθονοί, Δανοί, Νορβηγοί, Ρώσοι και άλλοι υπήρξαν τα πιο μαύρα «σκυλιά του πολέμου», πολεμώντας έως εσχάτων στις μάχες του Βερολίνου, της Βουδαπέστης, της Πράγας.

Αυτά τα φρικαλέα σκυλιά γιορτάζουν σήμερα στους δρόμους της Ρίγας, λίγα χιλιόμετρα μακριά απ’ το Βερολίνο, την αμνησία της Ευρώπης. Κι όχι μόνον την αμνησία, αλλά και τη μετάλλαξή της, όταν πολιτικές δυνάμεις απ’ όλη τη Γηραιά Ηπειρο, νεοφιλελεύθερες, σοσιαλδημοκρατικές και πράσινες, προωθούν την ταύτιση του φασισμού με τον κομμουνισμό. Με ψηφίσματα ακόμα και με νόμους σε ορισμένες χώρες η ταύτιση αυτή έχει καθιερωθεί. Εις ό,τι αφορά δε τις κοινωνίες, η θεωρία των δύο άκρων είναι κι αυτή διαδεδομένη.

Αλήθεια, τι Ευρώπη είναι αυτή που δεν βγάζει κιχ για την γιορτή των φρικτών φαντασμάτων στη Ρίγα, αλλά ξελαρυγγιάζεται να βρίζει για λαϊκισμό τον ΣΥΡΙΖΑ, τους Ποδέμος, το Σιν Φέιν, το Βελγικό Κ.Κ. ή ακόμα και τα γερμανικά συνδικάτα; Δεν πρόκειται περί υποκρισίας, αλλά περί στρατηγικής. Που αποσκοπεί σε κράτη-παρίες και πολίτες-σκλάβους.

Και υπ’ αυτήν την έννοια είναι ενδεικτικό της πραγματικότητας που διαμορφώνεται το είδος Σταύρος Θεοδωράκης, όταν δηλώνει ότι «είμαστε μαζί με τη Γερμανία στο θέμα μιας πιο δίκαιης Ευρώπης». Διότι για το κακώς θεωρούμενο ως απολιτίκ αυτό υποπόδιο, η Γερμανία πασχίζει για μια πιο δίκαιη Ευρώπη! Για τον κ. Σουλτς οι ΑΝΕΛ είναι ψεκασμένοι, αλλά τα δύο φασιστικά κόμματα στην κυβέρνηση της Ουκρανίας είναι αγλάισμα δημοκρατικότητας. Πλην όμως, αυτοί

που κάνουν εξαγωγή δημοκρατίας στη Λιβύη ή στο Ιράκ για να κάνουν ανακύκλωση εξαγωγής στρατευμάτων, αυτοί που κάνουν «ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς» και προκαλούν «ανθρωπιστικές κρίσεις» με τους τόκους, δεν έχουν τη φιλοδοξία της ηθικής αποτίμησης απ’ τους λαούς (έχουν μια σκασίλα), αλλά τους αρκεί να εκμεταλλεύονται την ευπιστία, ου μην και την τιμιότητα των πολλών, για να τους χειραγωγούν στην υποταγή διά της ενοχοποίησης.

Ετσι οι Ελληνες είναι ένοχοι για τον Καραϊσκάκη κι όλο το μουρλό προγονικό που τους καθηλώνει σε κάτι εθνικοπατριωτικά βαλκανικά κόμπλεξ, αντί να τους κάνει προσαρμοστικούς στα ευρωπαϊκά πρότυπα της ευέλικτης εργασίας κι εν γένει της «νέας τάξης πραγμάτων». Τι θέλεις, ρε ανάδελφε εθνολαϊκιστή; να μην πληρώσεις το χρέος που σου έστησαν αυτοί που σου τα έφαγαν; Ομως το παραμύθι αυτό έχει τελειώσει. Και στην Ευρώπη έχουν βγει στο μεϊντάνι οι δράκοι. Οι λίγοι και λυμφατικοί ευρωπαϊκοί θεσμοί που υπερασπίζονται τα όποια λαϊκά συμφέροντα (όπως ο έλεγχος των χρεών, ή τα εργασιακά μίνιμα) έχουν περιπέσει και συνεχίζουν να περιπίπτουν σε αχρησία. Αντιθέτως, όλη η διαδικασία που οδηγεί την Ενωση σε καθεστώς υποταγής στη Γερμανία, σε καθεστώς αυταρχισμού, εργασιακής σκλαβιάς και κοινωνικής αποσύνθεσης ενισχύεται.

Η Ευρώπη ήταν κάποτε μια πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους στόκους των τόκων. Ανεπαισθήτως, συνέβη...

ΥΓ.: Για την Ιστορία. Κεράκι να ανάβουμε στη μνήμη 130.000 «άλλων» Λετονών που πολέμησαν μέσα απ’ τον Κόκκινο Στρατό στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο κι έπνιξαν με το αίμα τους το φασιστικό τέρας. Τους έλεγαν Ηρωες της Σοβιετικής Ενωσης, αλλά ήταν Ηρωες της Ανθρωπότητας.

Blogpost από Δημήτρης Ιμπραήμ

Η ιστορία εν συντομία: η προηγούμενη κυβέρνηση μας απέκρυψε ότι αποφάσισε την τελευταία μέρα πριν διαλυθεί η Βουλή, αυξήσεις στους λογαριασμούς της ΔΕΗ από 1ης Ιανουαρίου, για να καλυφθεί το δώρο που έκανε στη βιομηχανία.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Δεδομένο 1: στη βάση της αρχής "ο ρυπαίνων πληρώνει", η ευρωπαϊκή βιομηχανία (άρα και η ελληνική) θα έπρεπε να πληρώνει δικαιώματα ρύπανσης, ώστε το κάθε κράτος μέλος (και η Ελλάδα) να αποκτήσει κεφάλαια υπέρ της ανάπτυξης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, της εξοικονόμησης ενέργειας, αλλά και δράσεων κοινωνικής πολιτικής. Αυτό προέβλεπε η ευρωπαϊκή νομοθεσία.

Δεδομένο 2: η ευρωπαϊκή βιομηχανία υπονόμευσε την ευρωπαϊκή νομοθεσία τόσο πολύ, ώστε να δημιουργηθούν παραθυράκια, εξαιρέσεις και φωτογραφικές διατάξεις, με τα οποία τελικά ο ρυπαίνων πλουτίζει και η κοινωνία πληρώνει.

Δεδομένο 3: η ελληνική βιομηχανία εκμεταλλεύτηκε σχεδόν κάθε παραθυράκι που υπήρχε με δεδομένη την προθυμία της προηγούμενης κυβέρνησης να υπηρετήσει το κοντόφθαλμο συμφέρον της βιομηχανίας, με άμεσες επιδοτήσεις εις βάρος της κοινωνίας που τις πλήρωνε.

Η τελευταία αντίστοιχη πρωτοβουλία της προηγούμενης κυβέρνησης, δυστυχώς αποκαλύφθηκε μόλις τώρα.

Στις 30 Δεκεμβρίου 2014 συνεδρίασε η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας, η οποία αποφάσισε αυξήσεις για το ΕΤΜΕΑΡ (πρώην Τέλος ΑΠΕ) που πληρώνουν οι καταναλωτές στους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Η επιπλέον επιβάρυνση για τους οικιακούς καταναλωτές ανέρχεται σε 1,16 €/MWh.

Η απόφαση πήρε ΦΕΚ στις 31 Δεκεμβρίου 2014, την ημέρα που διαλύθηκε η Βουλή δηλαδή και παραμονή Πρωτοχρονιάς.

Επειδή βρισκόμασταν σε προεκλογική περίοδο Για κάποιον μαγικό λόγο, αν και το ΦΕΚ υπογράφηκε στις 31 Δεκεμβρίου, τελικά δημοσιεύθηκε στις 4 Μαρτίου, ενώ στο ενδιάμεσο δεν είχε καν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της ΡΑΕ!

Αν αναρωτηθεί κανείς γιατί χρειάστηκε να αυξηθεί το ΕΤΜΕΑΡ, η απάντηση είναι γιατί η προηγούμενη κυβέρνηση αφαίρεσε περίπου 20 εκατ. ευρώ (ετησίως) από τον Ειδικό Λογαριασμό ΑΠΕ, δημιουργώντας έτσι μία τρύπα που καλούμαστε τώρα να πληρώσουμε εμείς.

Ποιος πήρε το δώρο των 20 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως; Η απάντηση εδώ.

ΥΓ: Συμπτωματικά, ο νέος υπουργός παραγωγικής ανασυγκρότησης, περιβάλλοντος και ενέργειας, συναντήθηκε σήμερα με την ίδια βιομηχανία που πήρε τα 20 εκατ. ευρώ ετησίως για να ακούσει ακριβώς το ίδιο πράγμα: ότι η βιομηχανία χρειάζεται περισσότερες επιδοτήσεις, άμεσες και έμμεσες. Ελπίζουμε ότι ο νέος υπουργός έχει υπόψη του μία διαφορετική προσέγγιση, που θα συμφέρει όλους μας.

Blog post by: Δημήτρης Ιμπραήμ

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος

«Στην είσοδο της επιστήμης όπως και στην είσοδο της κόλασης πρέπει να αναγραφεί το αίτημα: Εδώ πρέπει να αφήσεις κάθε υποψία, κάθε ποταπότητα εδώ πρέπει να πεθάνει»

Καρλ Μαρξ[1]

Ήταν Τετάρτη 14 Μαρτίου του 1883. Εκείνο το πρωί ο Κάρολος Μαρξ ξύπνησε πιο ευδιάθετος απ’ ότι τις άλλες ημέρες. Ήπιε με ευχαρίστηση γάλα, κρασί κι έφαγε σούπα. Οι οικείοι του βλέποντας τον σ’ αυτή την κατάσταση αναθάρρησαν και η ελπίδα ξαναγύρισε στα πρόσωπά τους δεδομένου ότι η υγεία του αγαπημένου τους προσώπου ήταν κλονισμένη από παλιότερες αρρώστιες, τις οποίες είχε, βέβαια, καταφέρει να νικήσει αλλά εδώ και δύο μήνες η ζωή του ήταν σε διαρκή απειλή. Μια νέα βρογχίτιδα τον ταλαιπωρούσε και οι επιπλοκές που ακολούθησαν είχαν σαν αποτέλεσμα ο καταπονημένος οργανισμός του να δεχτεί μεγάλη απώλεια δυνάμεων. Σα να μην έφτανε αυτό, στις 11 Ιανουαρίου του 1883 είχε πεθάνει ξαφνικά η πρωτότοκη κόρη του Τζένη. Επρόκειτο για ένα χτύπημα πολύ βαρύ που γινόταν ασήκωτο αν ληφθεί υπόψην ότι ερχόταν σε συνέχεια του θανάτου της συζύγου του που είχε φύγει από τη ζωή στις 2 Δεκεμβρίου του 1881. «Η λεπτή αλυσιδίτσα που τον ένωνε με την ζωή- γράφει η Γκαλίνα Σερεμπριάκοβα[2]- ύστερ’ από το θάνατο της γυναίκας του άρχισε να κόβεται».

Τώρα, τούτο το πρωινό της 14^ης Μαρτίου του 1883 ο Μαρξ έδειχνε να πατάει γερά στον κόσμο των ζωντανών. Όμως επρόκειτο για την ψευδαίσθηση της ζωής που δημιουργεί η επιστράτευση δυνάμεων του ανθρώπου λίγο πριν τον νικήσει οριστικά ο θάνατος. Κατά το μεσημέρι ο Μαρξ άρχισε πάλι τις αιμοπτύσεις κι εξαντλημένος όπως ήταν, με την βοήθεια των δικών του έκατσε στη μεγάλη πολυθρόνα δίπλα στο τζάκι. Σε λίγο θα τον έπαιρνε ο ύπνος για να μην ξυπνήσει ποτέ πια. Πριν όμως περάσουμε στο τελευταίο αυτό γεγονός της ιστορίας κάθε ανθρώπου, ας δούμε με περισσότερες λεπτομέρειες ποια ήταν η διαδρομή στη ζωή εκείνου που έμελλε να σφραγίζει την ιστορία της ανθρωπότητας όσο κανείς άλλος.

                       Η γέννηση και τα παιδικά χρόνια του Κ. Μαρξ

Στις αρχές του 1818, στη γερμανική πόλη Τριρ ο δικηγόρος Ερρίκος Μαρξ και η γυναίκα του Εριέττα ψάχνοντας να νοικιάσουν καινούργιο διαμέρισμα σταμάτησαν στον οδό Μπρούκκενχασσε, στο σπίτι με τον αριθμό 664 που ανήκε στον κρατικό σύμβουλο Νταγκαρώ. Ο οικοδεσπότης υποδέχτηκε με χαρά το ζευγάρι κι ύστερα από μια σύντομη περιήγηση στα δωμάτια του σπιτιού οι Μαρξ αποφάσισαν πως τούτο το οίκημα πληρούσε τις ανάγκες τους. Ήταν ευρύχωρο, είχε μεγάλο κήπο για να παίζουν τα παιδιά και ικανοποιητικό αριθμό δωματίων κάτι για το οποίο ο Ερρίκος και η Εριέττα Μαρξ έδιναν μεγάλη σημασία αφού σε λίγους μήνες ένα ακόμη μέλος θα προστίθετο στη οικογένεια. Η κυρία Μαρξ γέννησε στις 5 Μαΐου του 1818, στη 1 και 30’ το πρωί. Το νεογέννητο ήταν αγόρι και οι γονείς του το ονόμασαν Κάρολο.

Ο μικρός Κάρολος ήταν απόγονος μιας οικογένειας ραβίνων. Ο παππούς του ήταν επικεφαλής της ιουδαϊκής κοινότητας. Αντίθετα ο πατέρας του είχε χαλαρούς δεσμούς με τον ιουδαϊσμό ώσπου στο τέλος ξέκοψε εντελώς απ’ αυτόν κι ασπάστηκε τον προτεσταντισμό. Γι’ αυτό το θέμα ο Ζωρζ Κονιό γράφει[3]: «Ενώ οι εβραίοι δεν είχαν σε άλλες περιοχές δικαιώματα, στη Ρηνανία είχαν εξασφαλίσει πλήρη ισότητα. Αλλά σε λίγο η Πρωσία θα τους απαγορεύσει τη είσοδο στις δημόσιες υπηρεσίες και στα ελεύθερα επαγγέλματα. Το γεγονός αυτό υπήρξε ο κυριότερος λόγος της μεταστροφής του Χάιντριχ Μαρξ προς τον προτεσταντισμό που πραγματοποιήθηκε στα 1817 και ακολούθησε στα 1824- 1825 από τη βάπτιση των παιδιών του και της γυναίκας του. Αυτή η μεταστροφή προς ένα χριστιανισμό διαποτισμένο από ρασιοναλισμό δεν ήταν αντίθετη με τις βαθύτερες πεποιθήσεις του πατέρα του Μαρξ, ο οποίος από τη νεότητα του ακόμη ήταν εχθρικά διατεθειμένος προς την αυστηρή ιουδαϊκή ορθοδοξία, που τη θεωρούσε ξένη προ το σύγχρονο πνεύμα». Ακριβώς την ίδια άποψη υποστηρίζει και ο Ριαζάνωφ σημειώνοντας πως «αν ο Ερρίκος Μαρξ δέχτηκε τον χριστιανισμό, ήταν κυρίως για να αποφύγει τις νέες καταπιέσεις στις οποίες ήταν εκτεθειμένοι οι Εβραίοι απ’ την εποχή που η Ρηνανία επιστράφηκε στην Πρωσία»[4].

Η απελευθέρωση της οικογένειας Μαρξ από το ιουδαϊκό μυστικισμό χωρίς αμφιβολία είχε ευεργετική επίδραση στον Κάρολο Μαρξ που μερικά χρόνια αργότερα έγραψε για τον Ιουδαϊσμό: «Ας ψάξουμε το μυστικό του εβραίου όχι μέσα στη θρησκεία του- αλλά ας ψάξουμε το μυστικό της θρησκείας του μέσα στον πραγματικό εβραίο. Ποιο είναι το γήινο βάθρο του ιουδαϊσμού; Η πρακτική ανάγκη, το ιδιωτικό συμφέρον. Ποια είναι η εγκόσμια λατρεία του εβραίου; Το εμπόριο. Ποιος είναι ο γήινος θεός του; Το χρήμα. Ε, λοιπόν! Η χειραφέτηση από το εμπόριο και από το χρήμα, επομένως από τον πρακτικό, πραγματικό ιουδαϊσμό θα ήταν η αυτοχειραφέτηση της εποχής»[5].

Ας επιστρέψουμε όμως στο οικογενειακό περιβάλλον που μεγάλωσε ο Κάρολος.

Ο πατέρας Μαρξ ήταν άνθρωπος μορφωμένος, θαυμαστής της φιλοσοφικής φιλολογίας του 18^ου αιώνα. Διάβαζε ο ίδιος κι έμαθε και στον Κάρολο να διαβάζει, Λοκ, Βολταίρο, Ντιντερό, Ρουσσώ, Λαίσινγκ κ.α. Αντίθετα η σύζυγος του Εριέττα, το γένος Pressburg, που προερχόταν από μια οικογένεια ουγγρικής καταγωγής ενδιαφερόταν περισσότερο για τα μικροπροβλήματα τη ζωής, ήταν μια καλή νοικοκυρά και μητέρα που φρόντιζε για την υγεία, την τροφή και τα ρούχα των παιδιών της, χωρίς να μπορεί να κατανοήσει τις θεωρητικές- επιστημονικές ανησυχίες του γιου της. Ποτέ της δεν κατάλαβε γιατί ο Κάρολος δεν έγινε δικηγόρος ώστε να συνεχίσει το επάγγελμα του πατέρας της και φυσικά ο δρόμος που ακολούθησε ο γιος της δεν ήταν το μέλλον που είχε ονειρευτεί γι’ αυτόν[6].

Ο Ερρίκος και η Εριέττα Μαρξ έκαναν αρκετά παιδιά πολλά από τα οποία τα χτύπησε πολύ νωρίς ο θάνατος. Ο πρωτότοκος Μωρίς Δαβίδ, πέθανε λίγο μετά τη γέννησή του. Ύστερα ήρθε η Σοφία που γεννήθηκε στις 13/11/1816. Τρίτο παιδί στη σειρά ήταν ο Κάρολος. Οι δύο νεώτεροι αδελφοί του πέθαναν από φυματίωση που ήταν κληρονομική στην οικογένεια. Ο αδελφός του Χέρμαν πέθανε 23 ετών κι ο Εδουάρδος έντεκα. Από την ίδια αρρώστια πέθαναν και δύο αδελφές του Καρόλου, η Εριέττα και η Καρολίνα. Είχε όμως άλλες δύο αδελφές μικρότερες απ’ αυτόν. Την Λουΐζα που γεννήθηκε το 1821 και την Αιμιλία   που γεννήθηκε το 1822[7].

Το τραγικό στην περίπτωση του Καρόλου είναι πως την δυστυχία των γονιών του να κηδεύουν τα παιδιά τους την έζησε κι αυτός αργότερα με πολλά από τα δικά του παιδιά. Πάντως παρόλα τα χτυπήματα της μοίρας, ο ίδιος σαν παιδί έζησε μια καλή οικογενειακή ζωή. «Η παιδική του ηλικία- γράφει ο Κονιό[8]- ήταν ωραία και ευχάριστη, μέσα σε ένα περιβάλλον, όπου τα βιβλία και η μουσική ήταν σε εκτίμηση, όπου οι ενδιαφέροντες επισκέπτες δεν έλειπαν, έχοντας την περιποίηση μιας μητέρας που τον αγαπούσε τρυφερά». Την ίδια πληροφορία μας δίνει και ο Νικολάι Ιβανόφ ο οποίος γράφει χαρακτηριστικά[9]: «Ο Καρλ Μαρξ είχε ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Ήταν ζωηρός και εύθυμος, ο πιο επινοητικός, στα παιχνίδια και στα πειράγματα, από τους μικρούς φίλους του και τις αδελφές του. Του άρεσε να επινοεί φανταστικές ιστορίες που τις άκουγαν εκστατικά».

                             Σπουδές κι επιρροές από ρεύματα σκέψης

Από το 1830 ως το 1835 ο Μαρξ πήρε τις γνώσεις της μέσης εκπαίδευσης στο κολέγιο της Τριρ, όπου οι φιλελεύθερες επιρροές ήταν ισχυρές. Ο διευθυντής του κολεγίου- λέει ο Ιβανόφ- ήταν υποστηριχτής της φιλοσοφίας του Καντ, ο καθηγητής των μαθηματικών Γιόχαν Στάινινγκέρ θεωρούνταν υλιστής και άθεος, ενώ μέσα στο σχολείο κυκλοφορούσαν και διαβάζονταν από τους μαθητές απαγορευμένα βιβλία και αντικυβερνητικά ποιήματα[10].

Όσον αφορά τις επιδόσεις του μαθητή Μαρξ ο Ριαζάνωφ λέει πως «ήταν ένας από τους επιμελέστερους μαθητές»[11] ενώ άλλοι συγγραφείς δίνουν μια πιο ακριβή αποτύπωση της πραγματικότητας: Ο Μαρξ ήταν γενικά καλός μαθητής αλλά διακρίθηκε μόνο σ’ εκείνα τα μαθήματα που τον ενδιέφεραν. Η Σερεμπριάκοβα μας πληροφορεί πως θεωρούνταν ο πιο ζωηρός μαθητής που «συχνά προκαλούσε τη δυσαρέσκεια και μάλιστα τη αμηχανία στους σχολαστικούς παιδαγωγούς»[12]. Εν πάση περιπτώσει το Φθινόπωρο του 1935 ο Κάρολος τελείωσε το κολέγιο αφού προηγουμένως παρέδωσε μια εργασία με θέμα «Σκέψεις ενός νέου πάνω στην εκλογή ενός επαγγέλματος», όπου ανάμεσα στα άλλα έγραφε: «Η ιστορία αναγορεύει σαν τους πιο μεγάλους ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνους που ΄χουν ανυψωθεί έχοντας εργαστεί για το καλό όλων… Όταν έχομε διαλέξει το επάγγελμα που μας επιτρέπει να δρούμε καλύτερα για το καλό της ανθρωπότητας, οι υποχρεώσεις δεν μπορούν να μας καταβάλλουν, γιατί δεν είναι τίποτε άλλο παρά θυσίες που αποδεχόμαστε για το καλό όλων. Δεν απολαμβάνουμε τότε φτωχές, ευτελείς και εγωιστικές χαρές, αλλά μια ευτυχία που τη μοιράζονται εκατομμύρια άνθρωποι, οι πράξεις μας επεκτείνουν σιωπηλά τ’ αποτελέσματά τους στην αιωνιότητα και η στάχτη μας ποτίζεται από τα ζεστά δάκρυα των ανθρώπων με γενναία καρδιά»[13]. Σχολιάζοντας αυτές τις σκέψεις του 17χρονου Κάρολου ο Werner Blumenberg θα πει[14]: «Πρόκειται για τον αγνό ιδεαλισμό του νέου ανθρώπου που τόσο εγκωμιαστικά και με τέτοιο ενθουσιασμό διατυπώνει τις απόψεις του αυτές για τη ζωή και το επάγγελμα, ιδεαλισμός που αργότερα θα ενεργήσει υπόγεια στο έργο του ώριμου άνδρα, παίρνοντας τη μορφή ενός ενθουσιασμού ηθικοκοινωνικού». Αντίθετα ο Ριαζάνωφ σ’ αυτό το κείμενο του νεαρού Μαρξ διακρίνει την επίδραση «από τις βασικές ιδέες του γαλλικού ματεριαλισμού», με την διαφορά ότι αυτές τις ιδέες ο Κάρολος «τις εξέφραζε με ιδιαίτερη φόρμα»[15].

Τον Οκτώβριο του 1835 ο Μαρξ πήγε στη Βόννη όπου γράφτηκε στη Νομική σχολή του πανεπιστημίου, προφανώς επηρεασμένος από το επάγγελμα του πατέρα του. Ένα χρόνο αργότερα μεταγράφηκε στο πανεπιστήμιου του Βερολίνου. Εκεί βυθίστηκε με πάθος στις μελέτες του αν και πολύ γρήγορα διεύρυνε το μελετητικό του πεδίο πέρα από τις απαιτήσεις του πανεπιστήμιου, αφού τα μαθήματα της σχολής ελάχιστα απαντούσαν στους προβληματισμούς του. Ιδιαίτερη προσήλωση έδειξε στη μελέτη της φιλοσοφίας για τη σπουδαιότητά της οποίας είχε πλήρη επίγνωση. «Κατάλαβα άλλη μία φορά- έγραφε στον πατέρα του το 1837- ότι χωρίς τη φιλοσοφία θα ήτα αδύνατο να καταλήξω κάπου»[16].

Αν και μελέτησε σε βάθος τα φιλοσοφικά ρεύματα ο νεαρός Μαρξ στάθηκε με ιδιαίτερη προσοχή στη φιλοσοφία του Χέγκελ και οι θεωρητικές του αναζητήσεις τον οδήγησαν να πάρει μέρος στο κίνημα των Νεοχεγκελιανών που διακρίνονταν για το ριζοσπαστισμό τους, την κριτική τους στη θρησκεία και από τη φιλότιμη προσπάθειά τους να κατανοήσουν τους νόμους της κοινωνικής εξέλιξης.

Ο Μαρξ ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1841 όταν το πανεπιστήμιο τη Ιένας του απένειμε τον τίτλο του διδάκτορα της φιλοσοφίας για την εργασία του πάνω στις διαφορές της Επικούρειας και Δημοκρίτειας φιλοσοφίας. Τότε ο Μαρξ ήταν ακόμη νεοχεγγελιανός. Αλλά το οξύ και διεισδυτικό πνεύμα του, η επιστημονική του επάρκεια και η διαρκής ενασχόληση του με τις επιστήμες τον έκανε να ξεχωρίζει απ’ όλους τους νεοχεγγελιανούς για να καταλήξει στη συνέχεια να χαράξει τον δικό του ξεχωριστό δρόμο θεμελιώνοντας την επιστήμη του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού.

                         Επιστήμονας- ηγέτης του προλεταριάτου

Ο κομμουνιστικός προσανατολισμός του Μαρξ θα φανεί καθαρά από τα πρώτα βήματά που κάνει αρθρογραφώντας στην «Εφημερίδα του Ρήνου»[17] που έβγαζε μαζί με συντρόφους του νεοχεγγελιανούς. Η ενασχόλησή του όμως με αυτή την εφημερίδα φανέρωσε στον ίδιο τις ελλείψεις του πάνω στη Πολιτική Οικονομία την οποία και άρχισε να μελετά παράλληλα με τις υπόλοιπες μελέτες του. Ταυτόχρονα τον Οκτώβρη του 1843 πήγε στο Παρίσι για την έκδοση της Επιθεώρησης «Γαλλογερμανικά Χρονικά», όπου βγήκε μόνο ένα τεύχος. Στη πρωτεύουσα της Γαλλίας θα βρεθεί και τον επόμενο χρόνο. Εκεί, τέλη Αυγούστου του 1844, θα συναντηθεί για δεύτερη φορά με τον Φρ. Ένγκελς. Επρόκειτο για μια συνάντηση ιστορική στη διάρκεια της οποίας διαπιστώθηκε η ταυτότητα των αντιλήψεων και των επιστημονικών τους αναζητήσεων με αποτέλεσμα να ξεκινήσει η χωρίς προηγούμενο 40χρονη φιλία και συνεργασία τους. «Οι παλιοί θρύλοι- έγραψε αργότερα ο Λένιν[18]- μιλούν για διάφορα συγκινητικά παραδείγματα φιλίας. Το προλεταριάτο της Ευρώπης μπορεί να πει ότι η επιστήμη του δημιουργήθηκε από δύο επιστήμονες κι αγωνιστές, που οι σχέσεις τους ξεπερνούν τους πιο συγκινητικούς θρύλους των αρχαίων για την ανθρώπινη φιλία.».

Η ταύτιση των δρόμων των δύο ανδρών, αν και ξεκινάει με τη συνάντησή τους στο Παρίσι, ιστορικά θεμελιώνεται με τα έργα τους «Γερμανική Ιδεολογία», «Η Αγία Οικογένεια» και πάνω απ’ όλα με το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος». Από εκεί κι έπειτα, είτε συγγράφουν παράλληλα, είτε από κοινού, το έργο τους είναι αξεχώριστο, ενιαίο και αδιαίρετο, αποτελώντας την επιστημονική- επαναστατική θεωρία του προλεταριάτου.

Να αναλύσει κανείς το έργο και την προσφορά του Μαρξ μέσα σε λίγες γραμμές είναι αδύνατο και προπαντός καθόλου φρόνιμο. Θα αρκεστούμε λοιπόν σε όσα λένε για το Μαρξ δύο μη μαρξιστές:

Γράφει ο Isaiah Berlin[19]: «Όχι μόνο οι συγκρουόμενες τάξεις, ομάδες και κινήματα καθώς κι οι ηγέτες τους σε κάθε χώρα, μα και ιστορικοί και κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι και πολιτικοί επιστήμονες, κριτικοί και δημιουργικοί καλλιτέχνες, στο βαθμό που προσπαθούν ν’ αναλύσουν τη μεταβαλλόμενη ποιότητα ζωής των κοινωνιών τους, κατά μέγα μέρος οφείλουν τη μορφή των ιδεών τους στο έργο του Μαρξ».

Ένας πολύ νεώτερος του Berlin, ο βρετανός δημοσιογράφος Φράνσις Γουίν- που ασχολήθηκε με τη βιογραφία του Μαρξ στη δεκαετία του ’90 για να δώσει ένα ελάχιστα αξιόλογο έργο γι’ αυτόν- ομολογεί: «Όσο πιο πολύ μελετούσα το Μαρξ τόσο πιο καίριος μου φαινόταν»[20].

Ας επιστρέψουμε όμως στην τελευταίες στιγμές της ζωής του Μαρξ έτσι όπως τις διηγείται ο Φρ. Ένγκελς σ’ ένα γράμμα που έγραψε την επομένη του τραγικού γεγονότος, στις 15 Μαρτίου του 1833, στον Φρίντριχ Ζόργκε.

                         Το τελευταίο διάστημα της ζωής του Μαρξ

«Εδώ κι έξι εβδομάδες- γράφει ο Ένγκελς για το Μαρξ[21]- κάθε πρωί που ‘φτανα στη γωνία, ένιωθα τρομερό φόβο μην αντικρίσω τις κουρτίνες κατεβασμένες. Χτες το μεσημέρι, στις δυόμισι η ώρα, η καλύτερη του ώρα για να δεχτεί επίσκεψη, πήγα στο σπίτι του. Έκλαιγαν όλοι. Φαινόταν πως το τέλος πλησίαζε. Ενδιαφέρθηκα. Προσπάθησα να μάθω τι είχε συμβεί. Είχε εμφανιστεί μια μικρή αιμορραγία και απότομα είχε καταρρεύσει. Η γενναία μας η γριά Λένχεν που τον περιποιήθηκε όσο καμιά μητέρα το παιδί της, ανέβηκε πάνω και γύρισε αμέσως: Μισοκοιμάται, μου είπε. Μπορούσα να πάω μαζί της. Όταν μπήκαμε στο δωμάτιό του ήταν εκεί και κοιμόταν, αλλά για να μην ξυπνήσει πια. Σφυγμός και αναπνοή είχαν σταματήσει. Μέσα σε δύο λεπτά είχε ξεψυχήσει, ήσυχα και χωρίς πόνο».

Σ’ ένα άλλο κείμενο του, ο Ένγκελς περιγράφει τους τελευταίους μήνες της ζωής του Μαρξ δίνοντας τις εξής πληροφορίες.

Το Νοέμβρη του 1882 ο Μαρξ ταξίδεψε για λόγους υγείας στο Βέντνορ, στη νότια άκρη του νησιού Ουάιτ. Ο υγρός καιρός, όμως, και η ομίχλη είχαν ως αποτέλεσμα αντί να καλυτερεύσει η υγεία του να εισπράξει ο οργανισμός του ένα νέο κρυολόγημα. Στο Λονδίνο ο Μαρξ επέστρεψε στις 12 Γενάρη του 1883, την επομένη δηλαδή του θανάτου της κόρης του, με αξεπέραστη βαριά βρογχίτιδα. «Σύντομα- γράφει ο στενός του φίλος[22]- έπαθε και λαρυγγίτιδα και σχεδόν δεν μπορούσε να καταπιεί καθόλου. Αυτός που υπέφερε με στωική απάθεια τους μεγαλύτερους πόνους, προτιμούσε να πίνει ένα λίτρο γάλα ( αν και σ’ όλη του τη ζωή ένιωθε φρίκη για το γάλα) παρά να τρώγει την κατάλληλη στέρεη τροφή. Το Φλεβάρη παρουσιάστηκε ένα πνευμονικό οίδημα. Για δεκαπέντε μήνες ο οργανισμός του είχε πάρει τόσα φάρμακα ώστε αυτά δεν έφερναν κανένα αποτέλεσμα. Το μόνο αποτέλεσμα ήταν να του κόβουν την όρεξη για φαγητό και να δυσκολεύουν την πέψη. Μέρα με τη μέρα αδυνάτιζε περισσότερο. Ωστόσο η πορεία της αρρώστιας σταμάτησε σχεδόν τελείως και μπόρεσε να καταπίνει ευκολότερα. Μα ξαφνικά πηγαίνοντας να τον δω- ανάμεσα στις 2 με 3 ήταν η πιο κατάλληλη ώρα- τους βρίσκω όλους κλαμένους: είχε τόσο αδυνατίσει, μου είπαν, ώστε χωρίς αμφιβολία πλησίαζε το τέλος του, παρ’ όλο που εκείνο το πρωινό είχε φάει με όρεξη τη σούπα και ήπιε γάλα και κρασί. Η πιστή γριούλα Λένχεν Ντέμουτ, που του ανέθρεψε από την κούνια όλα τα παιδιά και που βρισκόταν για 40 χρόνια στο σπίτι του, ανέβηκε στο δωμάτιό του κι ύστερ κατέβηκε αμέσως: «Κοπιάστε μαζί μου, κοιμάται». Όταν μπήκα είχε αποκοιμηθεί αλλά για πάντα. Δεν μπορείς να ποθείς πιο γλυκό θάνατο από κείνον που βρήκε ο Καρλ Μαρξ στην πολυθρόνα του».

                             Ο Μαρξ στην τελευταία του κατοικία

Τρεις μέρες μετά το θάνατό του, στις 17 Μαρτίου του 1883, ημέρα Σάββατο, ο Μαρξ οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία, στο νεκροταφείο του Χαιγκέιτ, στον ίδιο τάφο που δεκαπέντε μήνες πριν είχαν θάψει την σύζυγο του. Μπροστά στον τάφο ο Γκότλιμπ Λέμκε κατέθεσε πάνω στο φέρετρο του δύο στεφάνια με κόκκινες κορδέλες από μέρους της σύνταξης του «Σοσιαλδημοκράτη» καθώς και του «Κομμουνιστικού Μορφωτικού Εργατικού Συνδέσμου» του Λονδίνου. Στη συνέχεια ο Σαρλ Λονγκέ διάβασε τηλεγραφήματα από το γαλλικό και το Ισπανικό Εργατικό Κόμμα. Από μέρους των γερμανών εργατών αποχαιρέτησε τον Μαρξ ο Βίλχελμ Λήμπκνεχτ. Ύστερα διάβασαν χαιρετιστήριο από τους ρώσους σοσιαλιστές. Για λογαριασμό των γάλλων εργατών το νεκρό χαιρέτισε ο Π. Λαφάργκ, ενώ ο Φρίντριχ Ένγκελς μίλησε εκ μέρους των εργατών όλου του κόσμου. Δυο μέρες πριν στο γράμμα του προς τον Ζόργκε είχε περιγράψει την απώλεια του Καρλ Μαρξ ως εξής: «η ανθρωπότητα έχει γίνει κατά ένα κεφάλι κοντότερη και μάλιστα το σημαντικότερο κεφάλι που σήμερα διέθετε». Τώρα στεκόταν μπροστά στο νεκρό φίλο του και τον αποχαιρετούσε στην αγγλική γλώσσα.

«Είναι αδύνατο να εκτιμήσουμε- είπε ο Ένγκελς- τι έχασε το μαχητικό ευρωπαϊκό και αμερικανικό προλεταριάτο, τι έχασε η ιστορική επιστήμη με το θάνατο αυτού του ανθρώπου. Πολύ γρήγορα θα γίνει αισθητό το κενό που δημιούργησε ο θάνατος αυτού του γίγαντα. Όπως ο Δαρβίνος ανακάλυψε το νόμο της εξέλιξης της οργανικής φύσης, έτσι και ο Μαρξ ανακάλυψε το νόμο εξέλιξης της ανθρώπινης ιστορίας… Μα αυτό δεν είναι όλο. Ο Μαρξ ανακάλυψε επίσης τον ειδικό νόμο κίνησης του σημερινού κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και της αστικής κοινωνίας που προέρχεται απ’ αυτόν. Με την ανακάλυψη της υπεραξίας φωτίστηκαν με μιας όλα, ενώ όλες οι προηγούμενες έρευνες, τόσο των αστών οικονομολόγων, όσο και των σοσιαλιστών κριτικών είχαν πλανηθεί στο σκοτάδι». Στη συνέχεια ο Ένγκελς, αφού ανέλυσε ότι ο Μαρξ ήταν ο άνθρωπος της επιστήμης που τα πάντα τα μελετούσε σε βάθος αλλά κι ένας επαναστάτης επιστήμονας που χρησιμοποιούσε την επιστήμη σαν μια ιστορικά κινητήρια επαναστατική δύναμη, υπογράμμισε πως ο πραγματικός σκοπός της ζωής αυτού του ανθρώπου ήταν «να βοηθήσει με οποιονδήποτε τρόπο στην ανατροπή της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας και των θεσμών που έχει δημιουργήσει να πάρει μέρος στην απελευθέρωση του σύγχρονου προλεταριάτου, που αυτός του έδωσε για πρώτη φορά τη συνείδηση της θέσης του και των αναγκών του, τη συνείδηση των όρων της χειραφέτησής του». Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, πρόσθεσε ο ομιλητής, ταξικοί αντίπαλοι, πολιτικοί και ιδεολογικοί τους εκπρόσωποι «είχαν μισήσει και συκοφαντήσει τον Μαρξ περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο της εποχής του». Και κατέληξε: «Τολμώ να πω: μπορεί να είχε πολλούς αντιπάλους, όμως δύσκολο είναι να πούμε πως είχε έστω και έναν προσωπικό εχθρό. Το όνομά του και το έργο του θα ζήσουν στους αιώνες!»[23].

Ο Κάρολος Μαρξ πέθανε χωρίς να αφήσει κληρονομιά ή διαθήκη. Εκτελεστές της φιλολογικής του κληρονομιάς άφησε την μικρότερη κόρη του Ελεονόρα και τον Φρ. Ένγκελς[24]. Όλη του η υλική περιουσία του εκτιμήθηκε σε 250 λίρες που αφορούσε κυρίως την εκτίμηση της αξίας των επίπλων του σπιτιού του και των βιβλίων του[25]

Έζησε και πέθανε φτωχός. Κατάφερε όμως να πλουτίσει την εργατική τάξη- κι ολόκληρη την ανθρωπότητα- με το επιστημονικό του έργο και την ακαταμάχητη επιστήμη του διαλεκτικού κα ιστορικού υλισμού. Ο Μαρξισμός, φέρει μόνο το όνόμα του Μαρξ. Χωρίς αμφιβολία, όμως, είναι έργο τόσο του Μαρξ όσο και Ένγκελς. Μαζί έγραψαν έργα όπως η «Αγία Οικογένεια», η «Γερμανική Ιδεολογία» και το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο». Αλλά και στα έργα όπου συγγραφέας είναι ο ένας από τους δύο, η σφραγίδα του άλλου είναι εμφανής και ανεξίτηλη. Επίσης είναιγνωστό είναι πως ο 2^ος και ο 3^ος τόμος του Κεφαλαίου είναι στη διάθεσή μας γιατί ο Ένγκελς τους εξέδωσε αφού προηγουμένως κατέβαλε τεράστια προσπάθεια να επεξεργαστεί στην τελική του μορφή το υλικό που είχε συγκεντρώσει ο Μαρξ. «Οι δύο αυτοί τόμοι του Κεφαλαίου- έγραψε πολύ εύστοχα ο Λένιν[26]- είναι έργο και των δύο: του Μαρξ και του Ένγκελς».

Είναι αλήθεια ότι ο Ένγκελς πάντα τοποθετούσε τον εαυτό του σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τον Μαρξ, αδικώντας τον εαυτό του για να τονίσει τη μοναδική, την ξεχωριστή προσφορά του φίλου του, την οποία, όμως παρουσιάζει με απόλυτη ακρίβεια. Σε μια σημείωση του, για παράδειγμα, στο έργο του «Λουδοβίκος Φόυερμπαχ και το τέλος της κλασσικής γερμανικής φιλοσοφίας» ο Ένγκελς γράφει[27]: «Ας μου επιτραπεί εδώ μια προσωπική διασάφηση. Τελευταία μίλησαν πολλές φορές για τη συμβολή μου σ’ αυτήν τη θεωρία, κι έτσι δεν μπορώ να μην πω εδώ τα λίγα εκείνα λόγια που εξαντλούν το ζήτημα. Δεν μπορώ ούτε ο ίδιος ν’ αρνηθώ ότι, πριν και στο διάστημα της σαραντάχρονης συνεργασίας μου με το Μαρξ, έχω κι εγώ κάποιο ανεξάρτητο μερτικό στο θεμέλιωμα της θεωρίας, και ιδιαίτερα στην επεξεργασία της. Όμως το μεγαλύτερο μέρος από τις κατευθυντήριες βασικές ιδέες, ιδιαίτερα στον οικονομικό και ιστορικό τομέα και ειδικά η τελική αυστηρή τους διατύπωση ανήκουν στο Μαρξ. Εκείνο που πρόσφερα εγώ- αν εξαιρέσουμε βέβαια μερικούς ειδικούς κλάδους- μπορούσε βέβαια να τόχε κάνει ο Μαρξ χωρίς εμένα. Ό,τι έδωσε ο Μαρξ, δεν θα τα κατάφερνα εγώ μοναχός. Ο Μαρξ στεκόταν πιο ψηλά, έβλεπε πιο μακριά, και το βλέμμα του αγκάλιαζε περισσότερα και ταχύτερα απ’ όλους εμάς τους άλλους. Ο Μαρξ ήταν μεγαλοφυΐα, εμείς οι άλλοι το πολύ- πολύ νάμαστε ταλέντα. Χωρίς αυτόν η θεωρία δεν θάταν σήμερα καθόλου αυτή που είναι. Γι’ αυτό δίκαια φέρνει το όνομά του».

  πηγη: ergatikosagwnas.gr                                                  

[1] Κ. Μαρξ: Πρόλογος στην «Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας», στο Μαρξ- Ένγκελς: «Διαλεχτά Έργα», έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ, τόμος Α’, σελ. 427

[2] Γκαλίνα Σερεμπριάκοβα: «Ο Νέος Προμηθέας: Κάρολος Μαρξ- Βιογραφία», εκδόσεις Σύγχρονο Βιβλίο, σελ. 625

[3] Ζ. Κονιό: «Καρλ Μαρξ- Η ζωή και το έργο του», εκδόσεις Πανόραμα, σελ. 8

[4] Δ. Ριαζάνωφ: «Μαρξ- Ένγκελς», Εκδόσεις Αναγνωστίδη, σελ. 34- 35. Η Ρηνανία, στην οποία ανήκε και η γενέτειρα του Μαρξ, πέρασε στην Πρωσία το 1815. Για δύο δεκαετίες πριν ανήκε στη Γαλλία.

[5] Κ. Μαρξ: «Το Εβραϊκό ζήτημα», εκδόσεις ΟΔΥΣΣΕΑΣ, σελ. 104- 105

[6] Μπορίς Νικολαϊέφσκι- Όττο Μαίνχεν- Χελφεν: «Καρλ Μαρξ». Εκδόσεις Ράππα, σελ. 21- 22

[7] Μπορίς Νικολαϊέφσκι- Όττο Μαίνχεν- Χελφεν, στο ίδιο, σελ. 22

[8] Ζ. Κονιό: «Καρλ Μαρξ: Η ζωή και το έργο του», εκδόσεις ΠΑΝΟΡΑΜΑ , σελ. 8.

[9] Νικολάι Ιβανόφ: «Καρλ Μαρξ- Σύντομη Βιογραφία», εκδόσεις Σ.Ε., σελ. 13

[10] Νικολάι Ιβανόφ, στο ίδιο, σελ. 14

[11] Δ. Ριαζάνωφ, στο ίδιο, σελ. 36

[12] Γκαλίνα Σερεμπριάκοβα: «Ο Νέος Προμηθέας- Κάρολος Μαρξ- Βιογραφία», εκδόσεις «Σύγχρονο Βιβλίο», σελ. 19.

[13] Ζ. Κονιό, στο ίδιο, σελ. 9- 10

[14]Werner Blumenberg: «Καρλ Μαρξ», εκδόσεις ΠΛΕΘΡΟΝ, σελ. 20

[15] Δ. Ριαζάνωφ, στο ίδιο, σελ. 37

[16] Μαρξ- Ένγκελς: «Αλληλογραφία», Α’ τόμος 1837- 1848, εκδόσεις ΟΛΚΟΣ, σελ. 15

[17] Η Εφημερίδα του Ρήνου έβγαινε από το Γενάρη του 1842 ως το Μάρτη του 1843

[18] Β. Ι. Λένιν: «Φρίντριχ Ένγκελς», Άπαντα, εκδόσεις ΣΕ, τόμος 2^ος, σελ. 12

[19]Isaiah Berlin: «Καρλ Μαρξ», εκδόσεις, SCRIPTA, σελ. 302

[20] Φράνσις Γουίν: «Κάρολος Μαρξ- Η ζωή του», εκδόσεις Ωκεανίδα, σελ. 16

[21] «Ο ‘‘Μαύρος’’- Αναμνήσεις για τον Καρλ Μαρξ», εκδόσεις Σ.Ε., σελ. 169

[22] «Αναμνήσεις Για τον Μαρξ», εκδόσεις DIETZ ΓΛΔ- Gutenberg, σελ. 21

[23] Μαρξ- Ένγκελς: «Διαλεκτά έργα», έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ, τόμος Β’, σελ. 187- 189

[24] «Αναμνήσεις Για τον Μαρξ», εκδόσεις DIETZ ΓΛΔ- Gutenberg, σελ. 21

[25] Φράνσις Γουίν: «Κάρολος Μαρξ- Η ζωή του» εκδόσεις Ωκεανίδα, σελ. 505

[26] Β. Ι. Λένιν: «Φρίντριχ Ένγκελς», Άπαντα, εκδόσεις ΣΕ, τόμος 2^ος, σελ. 12

[27] Μαρξ- Ένγκελς: «Διαλεχτά Έργα», έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ, τόμος β’, σελ. 447