Το ντοκυμαντέρ που παρουσιάζουμε, προβλήθηκε από το γαλλογερμανικό κανάλι Arte, στις 24 Φεβρουαρίου και στις 9 Μαρτίου από το γερμανικό κρατικό κανάλι ARD1. Δυστυχώς, υποτιτλησμένη στα ελληνικά είναι μόνο η σύντομη εκδοχή (43 λεπτά) που προβλήθηκε στο γερμανικό κανάλι. Μπορείτε να βρείτε την πληρη εκδοχή (90 λεπτά), στα γαλλικά και στα γερμανικά.

Παραδόξως, ο τίτλος που επελέγη στα ελληνικά, είναι ο πιο αδύναμος: «Στα ίχνη της Τρόικα». Σε αντίστροφη αναλογία, με εμπειρίες που έχουμε στην Ελλάδα από την Τρόικα, οι τίτλοι σε Γαλλία και Γερμανία, είναι πιο πετυχημένοι, και σίγουρα πιο κοντά στην πραγματική της δράση: «Puissante et Incontrôlée : La Troïka» («Πανίσχυρη και ανεξέλγκτη: η Τρόικα») στη Γαλλία, «Macht ohne Kontrolle - Die Troika» («Ανεξέλεγκτη ισχύς- η Τρόικα»)στη Γερμανία.

Στην περιγραφή του ντοκυμαντέρ, το κανάλι ARTE αναφέρει χαρακτηριστικά: «Οι χώρες της Ευρωζώνης για να καταφέρουν να πάρουν τα έκτακτα δάνεια, αναγκάστηκαν να υπακούσουν στις απαιτήσεις αξιωματούχων, που βρίσκονταν εκτός οποιουδήποτε κοινοβουλευτικού ελέγχου. Προερχόμενοι από το Δ.Ν.Τ., την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Κομισιόν, απαιτούσαν περικοπές σε καταστροφικό βαθμό […] Εξανάγκασαν τα κράτη,σε μέτρα λιτότητας που απειλούν τον κοινωνικό ιστό και αλλάζουν ριζικά τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων[…] Μετά το βραβευμένο ντοκυμαντέρ του, «Κρατικό μυστικό: η διάσωση των τραπεζών» ( «Staatsgeheimnis Bankenrettung»), ο οικονομικός ρεπόρτερ και συγγραφέας best-seller, HaraldSchumann, θέτει το σημαντικό ερώτημα: τι συμβαίνει στην Ευρώπη, στο όνομα της Τρόικα;[…]Ταξιδεύει στην Ιρλανδία, την Ελλάδα, την Πορτογαλλία, την Κύπρο, τις Βρυξέλλες και τις Η.Π.Α. και παίρνει συνεντεύξεις από υπουργούς, οικονομολόγους, δικηγόρους, τραπεζίτες […] Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί, φτωχότεροι. Αυτή είναι η πολιτική της Ευρώπης; Ο HaraldSchumannκαλει παθιασμένα για μεγαλύτερη διαφάνεια και λογοδοσία, για μια κοινωνική Ευρώπη. Στο μεταξύ παίρνει το κοινό του, σε ένα συναρπαστικό ερευνητικό ταξίδι, πηγαίνοντας στις πηγές και τις επιπτώσεις των, κάθε φορά, συγκεκριμένω αποφάσεων της Τρόικα, κατά τόπο.»

Κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Ο Π. Ρουμελιώτης, ο πρώην εκρόσωπος της Ελλάδας στο Δ.Ν.Τ., διαβάζει mail, του Μαϊου του 2010, των εμπειρογνωμόνων του Ταμείου, προς τους τεχνοκράτες της Κομισιόν, όπου εκτιμώνται οι καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία και την κοινωνία. Ρωτάει λοιπόν ο Γερμανός δημοσιογράφος: «Δηλαδή όλα αυτά έγιναν για τη σταθερότητα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος». «Ακρίβως!» απαντάει ο Ρουμελιώτης.

Μιλώντας με τον εκπρόσωπο του Δ.Ν.Τ. στην Πορτογαλία, Albert Jaeger, ο Γερμανός δημοσιογράφος ρωτάει: «Αυτό το είδος μεταρρύθμισης όπου οι άνθρωποι, έχουν μικρότερο μισθό και δουλεύουν περισσότερες ώρες, δεν έχει το αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή λιγότερη απασχόληση«Αυτό είναι που χρειάζεται τελικά η οικονομία για να γίνει ανταγωνιστική!»

Από τα πιο συναρπαστικά κομμάτια, είναι η συνέντευξη με τον Thomas Wieser, επικεφαλής του EuroWorkingGroup (που είναι και της μοδός τελευταία). Ο Γερμανός δημοσιογράφος, τον κατακεραυνώνει, αραδιάζοντας ερωτήσεις για την παραβίαση του θεσμικού πλαισίου των συνθηκών της Ε.Ε. και ο αμήχανος λογιστάκος, παραδέχεται ότι η δράση της Τρόικα, ήταν εκτός αυτού του πλαισίου, αλλά με τη συναίνεση του Eurogroup και της Κομισιόν!

Απολαύστε υπεύθυνα ΕΔΩ!

Πηγή: stasi.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ*

«Ο Μπελογιάννης πέθανε.

Δε θυσίασε τίποτα από την τιμή μας,

Ούτε από την ελπίδα που έχουμε

στο αύριο που αστραποβολά».

Πώλ Ελυάρ

Συμπληρώθηκαν 63 χρόνια από εκείνο το ξημέρωμα της Κυριακής 30 Μαρτίου του 1952. Στις 4.10' π.μ. οι κλαγγές των όπλων του εκτελεστικού αποσπάσματος στο Γουδί, πίσω από το «Σωτηρία», έγραψαν το προδιαγεγραμμένο τέλος για το Ν. Μπελογιάννη και τους συντρόφους του Δ. Μπάτση, Ν. Καλούμενο και Ηλία Αργυριάδη. Το έγκλημα ήταν προμελετημένο. Σχεδιασμένο σε όλες του τις λεπτομέρειες από τους αμερικανούς που είχαν τον πρώτο λόγο στα πράγματα της μετεμφυλιακής Ελλάδας και με μοναδική βαρβαρότητα εκτελεσμένο από το μετεμφυλιακό καθεστώς. Κυριακή δεν εκτελούσαν μελλοθανάτους ούτε οι Γερμανοί στην Κατοχή.

Ο ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ- Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΔΙΚΗ

Ο Νίκος Μπελογιάννης, αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ ήρθε στην Ελλάδα στις 7 Ιουνίου του 1957 με αποστολή την ανασυγκρότηση των παράνομων κομματικών οργανώσεων. «Η ήττα μας στη μάχη Βίτσι- Γράμμου τον Αύγουστο του 1949- έλεγε στην πολιτική της απόφαση η 6η ολομέλεια της ΚΕ του κόμματος που έγινε τον Οκτώβρη του ιδίου έτους- σημειώνει μια αλλαγή στην κατάσταση.

Αυτό επιβάλλει μια αλλαγή και στην πολιτική μας γραμμή. Η τακτική της συνέχισης οπωσδήποτε του ένοπλου αγώνα, που εκφράζει ένα μικροαστικό πνεύμα απελπισίας και έλλειψη προοπτικής, θα 'δινε τη δυνατότητα στον αντίπαλο να καταφέρει συντριπτικό χτύπημα εναντίον των αγωνιστών και στελεχών του λαϊκού κινήματος». Και υπογραμμιζόταν με έμφαση: «Χωρίς αναβολή το Κόμμα πρέπει να προετοιμάσει και να στείλει στις μεγάλες πόλεις ολόκληρη σειρά κομματικά στελέχη για το δυνάμωμα και την αναδιοργάνωση των τοπικών οργανώσεων και για την εξασφάλιση της εφαρμογής της καινούργιας γραμμής» («Επίσημα κείμενα ΚΚΕ», εκδόσεις Σ.Ε., τόμος 7ος, σελ. 13- 18).

Η σύλληψη του Ν. Μπελογιάννη έγινε στις 20 Δεκεμβρίου του 1950 αλλά η ασφάλεια έδωσε στη δημοσιότητα το γεγονός μισό μήνα αργότερα, στις 3 Ιανουαρίου 1951. Το ίδιο διάστημα συνελήφθησαν δεκάδες κομμουνιστών ενώ εκατοντάδες ήταν αυτοί που προσήχθησαν στην Ασφάλεια ή δέχτηκαν την... επίσκεψή της στα σπίτια του. Δέκα μήνες αργότερα οργανώθηκε και πραγματοποιήθηκε η πρώτη δίκη του Ν. Μπελογιάννη και 92 ακόμη συντρόφων του.Η δίκη άρχισε, στο έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών, στις 19 Οκτωβρίου 1951 και ολοκληρώθηκε στις 16 Νοεμβρίου του ιδίου έτους. Οι κατηγορούμενοι αντιμετώπισαν την κατηγορία ότι παραβίασαν τον Α.Ν. 509, βάσει του οποίου, από τα τέλη του 1947 είχε τεθεί εκτός νόμου το ΚΚΕ και η κομμουνιστική δραστηριότητα. «Είμαι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ- είπε στην απλολογία του ο Ν. Μπελογιάννης- και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ» («ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ- η δίκη της Αλήθειας», εκδοτικό ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ, σελ. 87).

ΟΙ ΑΣΥΡΜΑΤΟΙ ΚΑΙ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚΗ

Το γεγονός αυτό, ότι η δίκη ήταν ξεκάθαρα πολιτική πράγμα που δεν αρνούνταν ούτε αυτοί που την οργάνωσαν, κατέστησε στην πράξη ανεφάρμοστη την απόφαση του στρατοδικείου βάσει της οποίας ο Ν. Μπελογιάννης και 11 ακόμη σύντροφοί του καταδικάστηκαν σε θάνατο. Αλλά το μετεμφυλιακό καθεστώς της αμερικανοκρατίας, ήθελε αίμα για να αποθαρρύνει οποιαδήποτε εκδήλωση κομμουνιστικής δράσης και για να αποδείξει στον ελληνικό λαό πως δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα. Έτσι οργανώθηκε η δεύτερη δίκη του Ν. Μπελογιάννη και των συντρόφων του, αυτή τη φορά στο τακτικό στρατοδικείο, με την κατηγορία της διάπραξης του αδικήματος της κατασκοπείας σε βάρος της Ελλάδας. Για στηθεί αυτή τη νέα κατηγορία οι ιθύνοντες του καθεστώτος προχώρησαν, με πομπώδη τρόπο, στην αποκάλυψη των ασυρμάτων του κόμματος στη Βίλα «Αύρα» του Η. Αργυριάδη στη Γλυφάδα και στο σπίτι του παλιού κομμουνιστή Ν. Καλούμενου στην Καλλιθέα

Το ότι το ΚΚΕ χρησιμοποιούσε ασυρμάτους για την παράνομη δουλειά του ήταν κάτι το απολύτως φυσιολογικό- σε κείνες τις συνθήκες- αφού δεν είχε άλλο καλύτερο και ταχύτερο τρόπο επικοινωνίας με τις οργανώσεις του- τουλάχιστον αυτές που βρίσκονταν στην πρωτεύουσα. Άλλωστε η λειτουργία των ασυρμάτων για τις ανάγκες της παράνομης κομματικής δουλείας δεν ήταν κάτι που προέκυψε τη δεκαετία του '50. Ασυρμάτους το ΚΚΕ είχε τουλάχιστον από τη δεκαετία του '30 και ορισμένους από αυτούς τους είχε πιάσει η Δικτατορία του Μεταξά. Συνεπώς επρόκειτο για μια συνήθη κομματική πρακτική που τη γνώριζαν καλά οι διωκτικές αρχές αλλά αυτό δεν τις εμπόδισε καθόλου να στήσουν τη σκευωρία για δήθεν κατασκοπεία.

Οι ασύρματοι στη Γλυφάδα και στην Καλλιθέα ανακαλύφθηκαν στις 14 και 15 Νοεμβρίου του 1951, ακριβώς με το τελείωμα της πρώτης δίκης του Ν. Μπελογιάννη και των 92 συντρόφων του. Δεν χωράει αμφιβολία πως ο χρόνος της αποκάλυψης των ασυρμάτων είχε προεπιλεχθεί από τις διωκτικές αρχές και τους αμερικανούς καθοδηγητές τους ούτως ώστε με το αιτιολογικό της ανακάλυψης νέων στοιχείων να κρατήσουν τη υπόθεση σε εκκρεμότητα και να προετοιμάσουν τη νέα δίκη.

Ένα μήνα μετά την πρώτη δίκη του Μπελογιάννη, στις 12/12/1951 η εφημερίδα ΕΣΤΙΑ πληροφορούσε πως ο συνιδιοκτήτης της και αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ Α. Κύρου είχε ειδοποιήσει τις ελληνικές κυβερνήσεις να δικάζουν τους κομμουνιστές με την κατηγορία του κατασκόπου «και τούτο ανεξαρτήτως εάν η κατηγορία προέκυπτε από τα στοιχεία τα οποία είχεν υπόψιν της η ασκούσα την δίωξιν αρμοδία στρατιωτική αρχήν». Έτσι επανήλθε σε ισχύ ο Α.Ν. 375/1936 περί κατασκοπείας που είχε θεσπίσει η δικτατορία Μεταξά βάσει του οποίου σύρθηκαν εκ νέου στο- τακτικό αυτή τη φορά- στρατοδικείο ο Ν. Μπελογιάννης, οι καταδικασθέντες σύντροφοί του από την πρώτη δίκη καθώς και όσοι συνελήφθησαν στο πλαίσιο της υπόθεσης των ασυρμάτων.

Η δεύτερη δίκη ξεκίνησε στις 15/2 και τελείωσε την 1η Μαρτίου του 1952. Ο Μπελογιάννης και άλλοι επτά σύντροφοί του καταδικάστηκαν σε θάνατο.Στους τέσσερις δόθηκε χάρη και εκτελέστηκαν οι υπόλοιποι. Κάθε εκτέλεση ήταν και ένα μήνυμα. Ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε ως ηγετικός στέλεχος του ΚΚΕ για να σταλεί το μήνυμα στο Κόμμα που βρισκόταν στην πολιτική προσφυγιά ότι η αποστολή στελεχών του στην Ελλάδα για παράνομη δουλειά θα αντιμετωπίζεται με εκτελεστικά αποσπάσματα. Ο Αργυριάδης και ο Καλούμενος εκτελέστηκαν για να σταλεί μήνυμα σε κάθε Κομμουνιστή και αγωνιστή αριστερό πως η βοήθεια στο ΚΚΕ τιμωρείται με θάνατο. Τέλος ο Μπάτσης ως κορυφαίος διανοούμενος εκτελέστηκε για να τρομοκρατηθούν η προοδευτική διανόηση και οι άνθρωποι της επιστήμης. Η επιστήμη και οι άνθρωποί της έπρεπε να είναι με το καθεστώς αν ήθελαν να επιβιώσουν.

Η τρομοκρατία δεν πέρασε. Το ΚΚΕ - εκείνο το ΚΚΕ που κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες ήταν ισχυρό και ολοζώντανο μέσα στο λαό, που ζούσε και ανέπνεε με το λαό και μάτωνε για τα καθημερινά του προβλήματα- δεν ξεριζώθηκε, δεν συρρικνώθηκε, δεν διαλύθηκε, δεν έγινε ούτε σκιά του εαυτού του ούτε σέχτα. Στο πρόσωπο του Μπελογιάννη αυτό το ΚΚΕ τιμάμε. Το ΚΚΕ που, με όλα του τα λάθη και τις αδυναμίες του, η εργατική τάξη και ο λαός το ένιωθαν δικό τους κόμμα. Σάρκα από τη σάρκα τους γιατί ήταν το μόνο κόμμα που βίωνε ό,τι και ο λαός και που καθοδηγούσε ως αναπόσπαστο κομμάτι του εργαζόμενου λαού. Χωρίς υπεροψίες και δασκαλίστικο ύψος, χωρίς ανόητους σοσιαλιστικούς μεσσιανισμούς όπου τα πάντα παραπέμπονται για να λυθούν σε κάποια δευτέρα - σοσιαλιστική- παρουσία.

ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΟΥ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

Τιμώντας την μνήμη και το παράδειγμα του Μπελογιάννη, ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ δίνει στους αναγνώστες του τα πρακτικά του Διαρκούς Στρατοδικείου της δεύτερης δίκης του Μπελογιάννη μαζί με την απόφαση υπ’ αριθ. 442 Β/52 του Στρατοδικείου βάσει της οποίας ο ηγέτης του ΚΚΕ και οι σύντροφοί του καταδικάστηκαν σε θάνατο και στη συνέχεια εκτελέστηκαν. Τα πρακτικά αυτά είναι εκείνα που κρατούσε ο Γραμματέας του δικαστηρίου. Δεν είναι αναλυτικά αλλά συνοπτικά και υπό αυτή την έννοια δεν καταγράφουν με πληρότητα όλες τις στιγμές της δίκης, ούτε ολοκληρωμένες- αλλά περιληπτικά- τις παρεμβάσεις δικαστών, μαρτύρων συνηγόρων και κατηγορουμένων. Αποτελούν όμως ιστορικό ντοκουμέντο και αποδίδουν την ουσία των γεγονότων που έλαβαν χώρα στη δικαστική εκείνη αίθουσα.

Πλήρη, επίσημα, πρακτικά κρατούσε τότε η προεδρία της κυβέρνησης τα οποία δίνονταν και στον Τύπο της εποχής. Αυτά τα πρακτικά δεν κατέστη δυνατόν, ως τα σήμερα, να εντοπιστούν. Απ’ όσα δόθηκαν στον Τύπο και δημοσιεύτηκαν αντλήσαμε την πλήρη απολογία του Ν. Μπελογιάννη την οποία και συμπεριλάβαμε στο τέλος ηλεκτρονική έκδοση των συνοπτικών πρακτικών του στρατοδικείου. Διαβάζοντας αυτό το υλικό πιστεύουμε πως οι αναγνώστες μας θα αποκτήσουν βαθύτερη και ουσιαστικότερη γνώση του ιστορικού γεγονότος της υπόθεσης του Ν. Μπελογιάννη, θα κατανοήσουν καλύτερα την κατάσταση του κόμματος και του κινήματος λίγο μετά τη λήξη του εμφυλίου και θα εμπλουτίσουν την βιβλιοθήκη τους με ένα πολύτιμο αρχειακό υλικό.

Για να διαβάσετε το αρχειακό υλικό online, κάντε κλικ εδώ και για να το αποθηκεύσετε στο pc σας, κλικ εδώ.

* Πηγή : ergatikosagwnas.gr

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*    

«Η Ελληνική Δημοκρατία θεωρεί ότι είναι υπερήφανο αναπόσπαστο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αμετάκλητο μέλος της ευρωζώνης».

Τα παραπάνω θεωρήθηκε σκόπιμο να καταγραφούν από τον κ.Βαρουφάκη στο προοίμιο της (νέας) λίστας που απέστειλε στους… «θεσμούς».

Σε αυτή την Ελλάδα, λοιπόν, στο «υπερήφανο», «αναπόσπαστο» και «αμετάκλητο» μέλος της ΕΕ, εκείνο που θεωρείται «ρεαλιστικό» μετά τις εκλογές της 25^ης Γενάρη είναι η «δημιουργική ασάφεια». Είναι να θεωρείται «καλό» και «σεβαστό» το 70% του Μνημονίου. Είναι να θεωρείται αναγκαίος ένας νέος δανεισμός για να πληρώνονται τα τοκογλυφικά στα ΔΝΤ, και τούτο παρότι αρχικά ακούγαμε ότι η νέα κυβέρνηση δεν θέλει νέα δανεικά.

Το «ρεαλιστικό», το «αποδοτικό» και το «πρέπον» σε αυτή την Ελλάδα θεωρείται ότι είναι να συνεχίσει – και μετά τις εκλογές – να πληρώνεται «πατριωτικά» ο ΕΝΦΙΑ ακόμα κι από εκείνους που (όπως είπε η αρμόδια υπουργός)… δεν μπορούν να τον πληρώσουν. Είναι να παράγονται «πλεονάσματα» ακόμα και σχεδόν 4% (!) που όμως προεκλογικά θεωρούνταν από τον ΣΥΡΙΖΑ «εξωπραγματικά» και «εξοντωτικά» και μετεκλογικά λεγόταν, πάλι από τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι «δεν θα εφαρμοστούν»…

«Ρεαλιστικό» σε αυτή την Ελλάδα θεωρείται η «σταδιακή» και η «στο μέλλον» εφαρμογή ακόμα και εκείνων των (κουτσουρεμένων μετεκλογικά) μέτρων τύπου «Ερυθρός Σταυρός» που περιλάμβανε το «άμεσης εφαρμογής» - κατά τα προεκλογικώς λεχθέντα -  «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης».

«Ρεαλιστικό» θεωρείται  να υπογράφεται παράταση των δανειακών και μνημονιακών συμβάσεων (που βαφτίζονται «γέφυρα»). Να επαναλαμβάνεται το έργο της προηγούμενης 5ετίας, το έργο των «δόσεων», αλλά αυτή τη φορά το έργο παίζεται με λίστες (πρώτη λίστα Βαρουφάκη, δεύτερη λίστα Βαρουφάκη, μετά λίστα Τσίπρα, τώρα νέα λίστα Βαρουφάκη κοκ).

«Ρεαλιστικό» - για ένα «υπερήφανο» και «αμετάκλητο» μέλος της ΕΕ - θεωρείται να επαναλαμβάνεται  και το άλλο έργο: Μιας Ελλάδας που άγεται και φέρεται μεταξύ Μέρκελ, Ντάισελμπλουμ και Γιούνκερ. Μόνο που αυτή τη φορά το πήγαινε – έλα γίνεται «περήφανα». Απόδειξη: Τώρα την λιτότητα για τον ελληνικό λαό  δεν την συζητάει η τρόικα με τις ελληνικές κυβερνήσεις. Την συζητούν και την διαπραγματεύονται οι… «θεσμοί».

Όλα αυτά θεωρούνται «ρεαλιστικά». Και είτε επί Μνημονίων είτε επί «κατάργησης των Μνημονίων», καταθλιπτικά ίδια και ετσιθελικά απαράλλακτη, με ισχύ «σιδερένιας φτέρνας», επελαύνει και εμπεδώνεται – «πρώτη φορά (από) Αριστερά» - η γνωστή θεωρία: Αυτός είναι ο μόνος «ρεαλισμός» που υπάρχει!

Αλλά αυτός είναι, πράγματι, ο μόνος «ρεαλισμός» που υπάρχει; Άλλος δρόμος δεν υπάρχει; Άλλη πορεία δεν υπάρχει; Ένας είναι ο δρόμος και το μόνο που αλλάζει είναι οι λωρίδες του, που όμως κινούνται στην ίδια πάντα κατεύθυνση;

Τι να σας πούμε κι εμείς. Περιοριζόμαστε - αντί της προσωπικής μας άποψης περί «μονόδρομου» - να υπενθυμίσουμε την άποψη ενός άλλου. Όπως και τον τρόπο που την διατύπωνε:

«Η μόνη ρεαλιστική και σωτηρία εναλλακτική πρόταση – έλεγε – είναι η κατάργηση με ένα νόμο και σε ένα άρθρο, όλων των μέτρων λιτότητας».

Ναι, έτσι έλεγε ο κ.Τσίπρας. Ισχυριζόταν, δηλαδή, ότι θα κρατούσε στην ίδια μασχάλη τόσο το καρπούζι της ΕΕ, όσο και το καρπούζι του τέλους της λιτότητας.

Βέβαια από τότε που τα έλεγε αυτά δεν έχει αλλάξει τίποτα. Παρά μόνο ένα. Ο κ.Τσίπρας είναι πρωθυπουργός. Γεγονός που καθιστά αδύνατο πλέον να πορεύεται με δυο καρπούζια στην ίδια μασχάλη.

Τώρα ο κ.Τσίπρας είναι επικεφαλής μιας κυβέρνησης που κάθε σκέψη για κατάργηση «με ένα νόμο και σε ένα άρθρο» της λιτότητας την αποτάσσεται και την θάβει στον Καιάδα των «μονομερών ενεργειών».

Τώρα ο κ.Τσίπρας είναι επικεφαλής μιας κυβέρνησης που ενώ διαπραγματεύεται με τους φορείς της λιτότητας μέσα στις αρένες της ευρωλιτότητας, φροντίζει, ταυτόχρονα, να τους συστήνεται ως «υπερήφανο αναπόσπαστο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αμετάκλητο μέλος της ευρωζώνης»...  

*Δημοσιεύθηκε στο ''enikos.gr''

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΛΑΪΚΗΣ ΝΙΚΗΣ ΜΕ ΡΗΞΗ ΚΑΙ ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Με αφετηρία τη συμφωνία του Γιούρογκρουπ της 20ής Φλεβάρη τα αρπακτικά της ευρωζώνης και της ΕΕ οδηγούν τα πράγματα προς την πλήρη και ταπεινωτική παράδοση της ελληνικής κυβέρνησης. Χρησιμοποιώντας μεθοδικά το όπλο της χρηματοδοτικής ασφυξίας, διαμορφώνουν τους όρους για την επιβολή ενός νέου γύρου μνημονιακής λεηλασίας και εργατικής γενοκτονίας που θα παίρνει σταδιακά μορφή έως το σταθμό του προσεχούς Ιουνίου, όταν και λήγει η τετράμηνη προθεσμία στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να γεφυρώσει τα προηγούμενα Μνημόνια με νέα δήθεν «ελληνικής» κοπής και συγγραφής.

Η ερχόμενη βδομάδα θα είναι πολύ σημαντική σε ό,τι αφορά την αποκρυστάλλωση του λεγόμενου πακέτου μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης και της αγωνίας της να πάρει επιτέλους κάποια δόση ώστε να μην επέλθει κατάρρευση. Από επιτυχία σε επιτυχία (κατά τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς) και από πληρωμή της μιας δόσης προς το ΔΝΤ μετά την άλλη (πάνω από 1,5 δισ. τον Φλεβάρη), ακόμη και με αφαίμαξη των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, του ΟΑΕΔ, του ΟΠΕΚΕΠΕ και άλλων δημόσιων οργανισμών, η κυβέρνηση αφαιρεί σταδιακά κάθε της όπλο και οδηγείται σε «διαπραγμάτευση» με την πλάτη στον τοίχο. Έχει ήδη δεσμευτεί για πληρωμή «πλήρως και εγκαίρως όλων των δανειακών υποχρεώσεων» και την ίδια ώρα ζητάει έλεος παραπονούμενη ότι «ενώ πληρώνουμε, δεν έχουμε καμία αναχρηματοδότηση», δηλαδή δεν έρχεται καμία δόση δανεισμού. Οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να μιλούν για επιτυχίες, ισχυριζόμενοι ότι το πακέτο των «μεταρρυθμίσεων» που έχει σταλεί προς έγκριση από τα αφεντικά του Γιούρογκρουπ «δεν περιέχει άλλα υφεσιακά μέτρα». Υποτίθεται ότι στόχος ήταν η αναίρεση της λιτότητας και γενικά των μνημονιακών μέτρων. Τώρα η κυβέρνηση δηλώνει ευχαριστημένη, αν η ανεργία δε θα ανέλθει περαιτέρω, αν οι μισθοί καταβάλλονται και δεν μηδενιστούν! Μα αυτό ήταν και είναι το ζητούμενο για το αστικό στρατόπεδο και τους ευρωκράτες: Να σταθεροποιήσουν την κατάσταση στο σημερινό επίπεδο του άθλιου μνημονιακού κεκτημένου, καθώς με τη βουτιά οικονομικής και κοινωνικής καθίζησης ιστορικών διαστάσεων σε βάρος της εργατικής τάξης προκάλεσαν τεράστιες ανισσοροπίες και κλόνισαν την «κοινωνική συνοχή» και σταθερότητα του πολιτικού συστήματος.

Προϋπόθεση για την κλιμάκωση της επίθεσης είναι η σταθεροποίηση της βουτιάς προς τα κάτω, ζήτημα στο οποίο αποδείχτηκε ανίκανη η κυβέρνηση Σαμαρά. Η μεγάλη τραγωδία για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι οι τροϊκανοί, μεσούσης της κρίσης της ευρωζώνης, δεν μπορούν παρά να τα ζητούν όλα, τα δε εργατικά και λαϊκά στρώματα να επιζητούν ανταπόδοση της εκλογικής στήριξης που έδωσαν. Την ίδια στιγμή φανερώνουν αδυναμία να πληρώσουν οτιδήποτε επιπλέον, όταν ακριβώς η κυβέρνηση επικεντρώνει σε αμόκ εισπρακτικών μέτρων, είτε μέσω των οφειλών που δε παραγράφονται ούτε και στους πλέον φτωχούς, αλλά ρυθμίζονται σε δόσεις για να πληρωθούν, είτε μέσω και της απαίτησης για πληρωμή απλήρωτων χαρατσιών της ΔΕΗ στην οποία καλούνται αυτές τις μέρες 1.000.000 νοικοκυριά. Παράλληλα, μεταμφιέζονται οι αντιδραστικές «μεταρρυθμίσεις»: Οι ιδιωτικοποιήσεις βαφτίζονται «συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα». Τα περί εξόδου από την κρίση χλομιάζουν. Η ίδια η κυβέρνηση αναθεωρεί τις προβλέψεις και κάνει λόγο για ανάπτυξη 1,5% στο 2015 (με πρόβλεψη προϋπολογισμού 2,9%), ενώ ο οίκος Φιτς που υποβάθμισε προχθές το αξιόχρεο της Ελλάδας κάνει λόγο για ανάπτυξη 0,5%. Τι σημαίνουν αυτά για το πρόβλημα της ανεργίας είναι φανερό… Οι αντιρροπήσεις που επιδιώκονται μέσω νομοθετικών πρωτοβουλιών στο πεδίο της «ανθρωπιστικής κρίσης» ή στο επίπεδο των θεσμών και της δημοκρατίας προσκρούουν στα όρια της αποδοχής των πλεονασματικών προϋπολογισμών που επιβάλει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο της ΕΕ. Μόνο για την επέκταση του επιδόματος ανεργίας σε όλους τους ανέργους απαιτούνται 6 δισ. ετησίως, αλλά ποιος τολμάει από την κυβέρνηση να το θέσει…

Με τούτα και με τα άλλα, η πολιτική της κυβέρνησης περιορίζεται στην επαναλειτουργία του γνωστού κύκλου: «Έχω χρέος, θέλω δάνειο για να το αποπληρώσω, αποδέχομαι τους συνακόλουθους όρους δημοσιονομικής προσαρμογής». Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί ένα «νέο μείγμα πολιτικής» και συνδυασμού «μεταρρυθμίσεων» και «κοινωνικής δικαιοσύνης», όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός μετά τη συνάντηση με την Άνγκ. Μέρκελ. Τα όρια όμως της πολιτικής του είναι συγκεκριμένα. Πρόκειται για τα αντικειμενικά ταξικά και κοινωνικά όρια μιας πολιτικής που δεν θέτει στόχο την ανατροπή των αντεργατικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, αλλά επιδιώκει τη συνέχισή τους με δήθεν «ηπιότερο» τρόπο, με άλλους ρυθμούς και «ισοδύναμα μέτρα», μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ και της κυριαρχίας του κεφαλαίου στην Ελλάδα. Η πολιτική αυτή είναι απέναντι και όχι στην ίδια πλευρά με τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα. Όποιος συσκοτίζει αυτό το στοιχείο, παρουσιάζοντας την παρούσα κυβέρνηση σαν «ταλαντευόμενη» κυβέρνηση με πολιτική «που διακυβεύεται», αναλαμβάνει βαριές πολιτικές ευθύνες. Ανοιχτό για μας είναι το ζήτημα της ανατροπής μέσα από ένα δρόμο ρήξης με την αστική τάξη και την ΕΕ κι αυτό περνάει μέσα από την εργατική αντιπολίτευση και την ήττα της κυβερνητικής πολιτικής από τα αριστερά. Ο περιορισμός των κριτικών φωνών από τα αριστερά στον ΣΥΡΙΖΑ, στην προσπάθεια για «συγκρότηση αριστερού πόλου μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ», αποτελεί αντικειμενικά τακτική ενσωμάτωσης και ακρωτηριασμού των ευρύτερων αριστερών διαφοροποιήσεων, την ώρα που το ζητούμενο είναι ένα μέτωπο αντεπίθεσης, αντιπολίτευσης και ανατροπής της μαύρης πολιτικής και της συνέχειας των Μνημονίων. Το μέτωπο αυτό μπορεί και πρέπει να είναι πολύμορφο, ανοιχτό σε κόσμο που διαφοροποιείται από τον ΣΥΡΙΖΑ και τις δυνάμεις του ΚΚΕ, αλλά με καθοριστικά τα στοιχεία της ανεξαρτησίας και της αντιπαράθεσης με την κυβερνητική και αστική, ευρωενωσιακή πολιτική και της επιλογής των εργατικών κοινωνικών αγώνων ως βασικού πεδίου για την αναπόφευκτη εξέλιξη της σύγκρουσης που έχουμε μπροστά μας. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ευρύτερα η αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά αναλαμβάνουν σοβαρές ευθύνες σε αυτό το στόχο, διεκδικώντας να αποτελέσει την πολιτική ραχοκοκαλιά του, και κατακτώντας ανώτερο επίπεδο πολιτικής ενοποίησης και παρέμβασης στις εξελίξεις.

 Πηγή :prin.gr