Καθημερινά, περίπου 300 φορτηγά φτάνουν στο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας λίγο έξω από την πόλη Γκέτεμποργκ στη δυτική ακτή της Σουηδίας. Μεταφέρουν σκουπίδια, αλλά δεν βρίσκονται εκεί για να τα αποθέσουν. Αντίθετα, τα παραδίδουν στους ειδικούς φούρνους του εργοστασίου, όπου καίγονται, παρέχοντας θέρμανση σε χιλιάδες νοικοκυριά της περιοχής. Νοηματική απόδοση - Επιμέλεια: Χρήστος Θ. Παναγόπουλος

«Το μόνο καύσιμο που χρησιμοποιούμε είναι απόβλητα», λέει στο δίκτυο Al Jazeera ο Κρίστιαν Λιουχάγκεν, εκπρόσωπος της Renova, μιας τοπικής κρατικής επιχείρησης παραγωγής ενέργειας που διαχειρίζεται τη συγκεκριμένη μονάδα. «Τα σκουπίδια παρέχουν το ένα τρίτο της θέρμανσης σε νοικοκυριά που βρίσκονται σε αυτή την περιφέρεια».

Σε ολόκληρη τη Σουηδία, τουλάχιστον 950.000 σπίτια θερμαίνονται από τα σκουπίδια. Αυτό το υποπροϊόν παρέχει επίσης ηλεκτρισμό σε άλλα 260.000 νοικοκυριά, σύμφωνα με στατιστικές έρευνες της Anvall Sverige, της Ένωσης Διαχείρισης Αποβλήτων της Σουηδίας.

Με σχεδόν το έναν στους δύο Σουηδούς (47%) να ανακυκλώνουν τα σκουπίδια τους και να χρησιμοποιούν το 52% από αυτά για την παραγωγή θέρμανσης, λιγότερο από το 1% καταλήγει πλέον σε χωματερές. «Η Σουηδία έχει το καλύτερο δίκτυο μονάδων παραγωγής θερμικής ενέργειας στον κόσμο, το οποίο αποτελείται από μεγάλους φούρνους που χρησιμοποιούν μια ποικιλία καυσίμων για να παράγουν θερμότητα, η οποία στη συνέχεια μεταφέρεται στα σπίτια των καταναλωτών μέσω ενός δικτύου υπόγειων σωληνώσεων», λέει ο Άντις Τζέμπο, ειδικός σε θέματα ενέργειας στο Ινστιτούτο Περιβάλλοντος της Στοκχόλμης.

«Αντίθετα, σε πολλές άλλες χώρες οι υποδομές θέρμανσης και ηλεκτρισμού βασίζονται στο φυσικό αέριο και άλλους υδρογονάνθρακες, επομένως δεν είναι και τόσο οικονομικό το να ξεκινήσουν να χτίζουν εργοστάσια που χρησιμοποιούν σκουπίδια», σημειώνει ο ίδιος.

Εδώ εντοπίζεται το πρόβλημα: οι Σουηδοί (όπως οι Γερμανοί, οι Δανοί, οι Ολλανδοί και οι Βέλγοι) έχουν τόσο καλές επιδόσεις στην ανακύκλωση, ώστε πλέον δεν υπάρχουν αρκετά απορρίμματα, ώστε να ικανοποιούν τις ανάγκες λειτουργίας συμβατικών εργοστασίων παραγωγής θερμικής και ηλεκτρικής ενέργειας. Στο εξής, η Σουηδία πρέπει να εισάγει σκουπίδια, που άλλες χώρες επιθυμούν διακαώς να ξεφορτωθούν - περίπου 800.000 τόνους το 2014 από 550.000 τόνους το 2010, σύμφωνα με την Avfall Sverige.

Πέρυσι, η εταιρεία Renova εισήγαγε 100.000 τόνους σκουπιδιών από το εξωτερικό, κυρίως από τη Βρετανία, συν άλλους 435.000 τόνους που παρείχαν οι δήμοι της χώρας. Στη Στοκχόλμη, ο ενεργειακός πάροχος Fortum εισάγει επίσης απορρίμματα, ενώ και στη νότια πόλη του Μάλμο, η εταιρεία Sysav εισήγαγε το 2014 135.000 τόνους σκουπιδιών από τη Βρετανία και τη Νορβηγία. Τα στοιχεία αυτά, κατά την Anvall Sverige, δείχνουν μια αύξηση των εισαγωγών σε σκουπίδια από ξένες χώρες που φτάνει το 100%.

«Προσπαθούμε να είμαστε πάντοτε ενήμεροι σχετικά με το πού διατίθενται ορθά ταξινομημένα σκουπίδια», λέει ο Λιουχάγκεν και προσθέτει: «Χρησιμοποιούμε σκουπίδια, από τα οποία έχουν αφαιρεθεί όλα τα ανακυκλώσιμα στοιχεία τους. Στην Ευρώπη, τεράστιες ποσότητες απορριμμάτων ρίχνονται σε χωματερές, επομένως κάνουμε χάρη στις άλλες χώρες τακτοποιώντας αυτό το θέμα για λογαριασμό τους».

Στη Σουηδία του 2015 το να πετάς σκουπίδια σε χωματερές απαγορεύεται, γεγονός που συνεπάγεται ότι οι δήμοι πρέπει να ταξινομούν, να ανακυκλώνουν - και ναι - να καίνε τα σκουπίδια των κατοίκων τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα απορρίμματα να συνιστούν πλέον το 19% του καυσίμου που χρησιμοποιείται από εργοστάσια παραγωγής θερμικής ενέργειας, τα οποία ζεσταίνουν το 50% των σουηδικών νοικοκυριών. Αυτό καθιστά τη Σουηδία ως την πρωτοπόρο χώρα στην παραγωγή ενέργεια από τα απορρίμματα, ενώ ακολουθούν κατά σειρά η Τσεχία, η Δανία, η Νορβηγία και η Φινλανδία.

«Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα email λαμβάνουμε κάθε εβδομάδα από ανθρώπους που μας προσφέρουν... σκουπίδια!», λέει ο Βάινε Βίκβιστ, διευθύνων σύμβουλος της Avfall Sverige.

Προς το παρόν, η Σουηδία εισάγει απορρίμματα κυρίως από τη Βρετανία και τη Νορβηγία. Σύμφωνα με τον Λιουχάγκεν οι ανάγκες για την εισαγωγή σκουπιδιών έχουν εκτοξευτεί: η χώρα μόνον το 2015 θα εισάγει συνολικά 1,5 εκατ. τόνους σκουπιδιών και τουλάχιστον 2,3 εκατ. τόνους το 2020.

Κι όταν είσαι πρωτοπόρος, τότε σίγουρα είναι πολλοί εκείνοι που θα θελήσουν να μάθουν από το παράδειγμά σου: ήδη, αντιπροσωπείες από πολλές χώρες, όπως η Πολωνία, η Ινδία και η Κίνα, επισκέπτονται τακτικά τη Σουηδία για να μάθουν το πώς θα διαχειρίζονται τα σκουπίδια τους, με σκοπό την παραγωγή ηλεκτρικής και θερμικής ενέργειας.

Μήπως θα πρέπει, λοιπόν και η Ελλάδα να αρχίσει να παίρνει σειρά, τη στιγμή που υπάρχει πολύ σοβαρό πρόβλημα με τα απορρίμματα σε περιοχές, όπως, για παράδειγμα, ο Πύργος Ηλείας; Μήπως πρέπει, εν τέλει, να αναθεωρήσουμε το δόγμα «ό,τι πετιέται, χάνεται»;

πηγη: tvxs.gr

Τον μύθο του «τεμπέλη Έλληνα» έρχεται να καταρρίψει πανηγυρικά έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), που κατατάσσει του Έλληνες ως τον τρίτο πιο σκληρά εργαζόμενο λαό στον κόσμο.

Πρωταθλητές στην εργασία είναι οι Μεξικάνοι, με τους Νοτιοκορεάτες να ακολουθούν. Την πρώτη πεντάδα συμπληρώνουν Χιλή και Ρωσία.  Στην τελευταία θέση, ως οι λιγότερο σκληρά εργαζόμενοι, κατατάσσονται οι Ολλανδοί και αμέσως προηγουμένως… οι Γερμανοί!

Για να καταλήξουν στην κατάταξη, τα στελέχη του ΟΟΣΑ, προσμέτρησαν τις ώρες πραγματικής εργασίας με τον αριθμό των απασχολούμενων στην κάθε χώρα.

 

πηγη: tvxs.gr

Μακάρι να υπήρχαν δέκα... Μπόμπολες. Κι άλλοι τόσοι Παπασταύρου, που θα ΄λεγε κι ο Αντώνης Σαμαράς. Για να αποδείξουν ότι η «υγιής επιχειρηματικότητα» ανθίσταται, υπομένει αγόγγυστα τον... βορειοκορεατικού τύπου κρατικό στραγγαλισμό και, στην κρίσιμη στιγμή, πράττει το πατριωτικό της καθήκον. Αρκεί γι αυτό ένα ένταλμα σύλληψης.

Μακάρι να υπήρχαν δέκα Μπόμπολες (κι άλλοι τόσοι Παπασταύρου). Για να αποδείξουν επιτέλους ότι, ναι, τελικά λεφτά υπήρχαν και υπάρχουν. Στις προσωπικές τους θυρίδες, στις off shore τους και στους κωδικούς τους στη λίστα Λαγκάρντ. Εκείνο που έλειπε ήταν, ίσως, τα εντάλματα.

Διότι εάν ένα ένταλμα σύλληψης αρκεί για να βρεις και να καταθέσεις μέσα σε μια ώρα 1,8 εκατομμύρια ευρώ - από το υστέρημα της φοροδιαφυγής σου -, με δέκα εντάλματα ανεβαίνεις απ' ευθείας στα 18 εκατομμύρια. Στα δε 2.062 ονόματα του συνόλου της λίστας Λαγκάρντ, πιάνεις τα 3,7 δις και ρεφάρεις περί τις 7 με 8 δόσεις στο ΔΝΤ.

Απλουστευτική αριθμητική προφανώς, διότι πέραν των άλλων δεν είναι όλοι οι ευπατρίδηδες της λίστας Λαγκάρντ φοροφυγάδες. Ενίοτε όμως, η απλή αριθμητική μπορεί να είναι ενδεικτική της... πατριωτικής ασυλίας της οποίας έτυχαν επί τετραετία οι θαμώνες της λίστας Λαγκάρντ. Εν είδει ευγενούς προσφοράς του πολιτικού «φιλοευρωπαϊκού τόξου» της χώρας.

Οι εν λόγω απλοί αριθμοί, λοιπόν, λένε ότι μόλις τον περασμένο Ιανουάριο μπήκαν στα κρατικά ταμεία τα πρώτα 3 εκατομμύρια από φοροφυγάδες της λίστας Λαγκάρντ. Λένε επίσης ότι έως τον Μάρτιο από τις 2.062 υποθέσεις της λίστας είχαν ανοίξει οι φάκελοι μόνον των 370, είχαν ελεγχθεί οι 37, είχαν πληρώσει 4 και είχαν εισπραχθεί μόλις 30 εκατομμύρια ευρώ.

Κι επειδή δεν είμαστε - περιέργως - η πρώτη χώρα στον πλανήτη που ανακάλυψε τη φοροδιαφυγή, τον Φαλσιανί και τις ελβετικές τράπεζες, οι αριθμοί είναι επίσης συντριπτικοί: Από τις αντίστοιχες λίστες Φαλσιανί ή HSBC, η Ισπανία έχει εισπράξει 6 δις ευρώ, η Γερμανία 2,5 δις, η Γαλλία 1,2 δις και η Ιταλία 570 εκατομμύρια ευρώ. Pas mal - πόσο μάλλον γα ένα κράτος σαν την Ελλάδα, με δύο Μνημόνια στην πλάτη και με ετήσιο λογαριασμό φοροδιαφυγής περί τα 15 δισ. ευρώ.

Με καίρια και ειδοποιό διαφορά, βεβαίως, το γεγονός ότι η Ελλάδα πέρα από κράτος (μεγαλο)φοροφυγάδων είναι και κράτος δικαίου. Όπως είχε επισημάνει ο νυν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και τότε υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας σε - μνημειώδη ομολογουμένως - προ έτους δήλωσή του:

«Μη βιάζεστε ... θα έχουμε σύντομα εισπρακτικά αποτελέσματα», είχε πει ο κ. Στουρνάρας στις 14 Φεβρουαρίου του 2014 όταν είχε ερωτηθεί γιατί δεν είχε εισπράξει έως τότε ούτε ένα ευρώ από τη λίστα Λαγκάρντ, για να προσθέσει αφοπλιστικά: « Είμαστε κράτος δικαίου και εξαντλούμε όλες τις δυνατότητες που έχουν οι φορολογούμενοι».

Οπερ, και προφανώς, το ένταλμα σύλληψης δεν καθυστέρησε 4 χρόνια λόγω πολιτικής αδράνειας και ασυλίας. Απλώς το κράτος εξαντλούσε τις υπηρεσίες... δικαίου που όφειλε στον κύριο Μπόμπολα και στους λοιπούς εκπροσώπους της «υγιούς επιχειρηματικότητας».

πηγη: tvxs.gr