ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

To Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο 4 & 5 Απρί­λη πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν στη γει­το­νιά των Λι­πα­σμά­των Δρα­πε­τσώ­νας, κι­νη­το­ποι­ή­σεις που κα­λού­σαν η δη­μο­τι­κή αρχή, φο­ρείς και σύλ­λο­γοι της πε­ριο­χής και ορ­γα­νώ­σεις της Αρι­στε­ράς. Οι δια­δη­λώ­σεις είχαν αί­τη­μα να στα­μα­τή­σουν τα νέα επι­χει­ρη­μα­τι­κά σχέ­δια που θέ­λουν να ξα­να­λει­τουρ­γή­σουν στην πε­ριο­χή δι­υ­λι­στή­ρια επι­κίν­δυ­να για τους κα­τοί­κους και το πε­ρι­βάλ­λον.

Η σχε­τι­κή έκτα­ση με­γέ­θους 640 στρεμ­μά­των είχε μοι­ρα­στεί σε διά­φο­ρους ιδιο­κτή­τες (γαλ­λι­κή Λα­φάρζ, Εθνι­κή Τρά­πε­ζα, ΟΛΠ, δήμο, ΔΕΗ) και από τότε ήταν ένα μέρος χωρίς καμία ου­σια­στι­κή χρήση με εγκα­τα­στά­σεις- κου­φά­ρια να σα­πί­ζουν.

Η προη­γού­με­νη κυ­βέρ­νη­ση με­θό­δευ­σε το ξε­πού­λη­μα της έκτα­σης στον Με­λισ­σα­νί­δη μήνες πριν, με την αλ­λα­γή του Ρυθ­μι­στι­κού Σχε­δί­ου επί υπουρ­γί­ας Μα­νιά­τη. Η αδειο­δό­τη­ση της λει­τουρ­γί­ας των εγκα­τα­στά­σε­ων πε­τρε­λαϊ­κών απο­βλή­των δό­θη­κε μόλις 4 μέρες πριν από τις εκλο­γές της 25ης Ια­νουα­ρί­ου στην OilOne (συμ­φε­ρό­ντων Με­λισ­σα­νί­δη).

Απέ­να­ντι στην αι­σχρο­κέρ­δεια των εφο­πλι­στών η δη­μο­τι­κή αρχή επι­χει­ρεί  να βάλει φρένο διεκ­δι­κώ­ντας την αλ­λα­γή Ρυθ­μι­στι­κού Σχε­δί­ου και την ανά­πλα­ση της πε­ριο­χής με εγκα­τα­στά­σεις υγεί­ας, παι­δεί­ας, πρα­σί­νου και ανα­ψυ­χής. 

Συ­ζη­τή­σα­με με το δή­μαρ­χο Κε­ρα­τσι­νί­ου-Δρα­πε­τσώ­νας και επι­κε­φα­λής της πα­ρά­τα­ξης «Άλλος Δρό­μος», Χρή­στο Βρετ­τά­κο.

Η δη­μο­τι­κή αρχή κι­νη­το­ποιεί­ται ενά­ντια στα εφο­πλι­στι­κά σχέ­δια. Ποιοι είναι οι πραγ­μα­τι­κοί στό­χοι των επι­χει­ρή­σε­ων; Ποιοι κίν­δυ­νοι κρύ­βο­νται πίσω από αυτά τα σχέ­δια και πώς υπο­βαθ­μί­ζε­ται η δια­βί­ω­ση των κα­τοί­κων της πε­ριο­χής;

Ιστο­ρι­κά, από τις αρχές τους 20ού αιώνα μέχρι και τη δε­κα­ε­τία του 1990, υπήρ­χαν πο­λι­τι­κές που θε­ω­ρού­σαν την πε­ριο­χή και τους κα­τοί­κους δεύ­τε­ρης κα­τη­γο­ρί­ας. Η Β’ Πει­ραιά απο­τε­λού­σε το σκου­πι­δό­το­πο όλου του λε­κα­νο­πε­δί­ου, με όλες τις ρυ­πο­γό­νες δρα­στη­ριό­τη­τες (λι­πά­σμα­τα, τσι­με­ντά­δι­κο, γυ­ψά­δι­κο, σφα­γείο) συ­γκε­ντρω­μέ­νες στη Δρα­πε­τσώ­να. Οι άν­θρω­ποι δεν είχαν δι­καιώ­μα­τα σε ένα υγιές πε­ρι­βάλ­λον και καμία προ­ο­πτι­κή για αξιο­πρε­πή δια­βί­ω­ση.

Σή­με­ρα πάλι επι­λέ­γε­ται αυτός ο χώρος με τα­ξι­κό κρι­τή­ριο για να ικα­νο­ποι­η­θούν οι ανά­γκες του κε­φα­λαί­ου. Να υπάρ­χουν δη­λα­δή δίπλα στο με­γα­λύ­τε­ρο λι­μά­νι της Με­σο­γεί­ου εγκα­τα­στά­σεις και δρα­στη­ριό­τη­τες που να το στη­ρί­ζουν. Έτσι ξε­κι­νούν με τη δη­μιουρ­γία δι­υ­λι­στη­ρί­ου στα 75 μέτρα από το κέ­ντρο της πόλης, με κρι­τή­ριο τις ανά­γκες του λι­μα­νιού και όχι των αν­θρώ­πων.

Σε μια πόλη που είναι κα­τε­στραμ­μέ­νη, με χι­λιά­δες ανέρ­γους, η πο­λι­τι­κή αυτή βάζει τους αν­θρώ­πους να επι­λέ­ξουν: ή θα έχουν δου­λειά ή θα έχουν υγεία και προ­ο­πτι­κή ζωής. Εμείς ως δη­μο­τι­κή αρχή, επει­δή κι­νού­μα­στε με τα­ξι­κό κρι­τή­ριο αντί­θε­το με αυτές τις επι­λο­γές, στε­κό­μα­στε απέ­να­ντι στα επι­θε­τι­κά σχέ­δια του κε­φα­λαί­ου και αγω­νι­ζό­μα­στε να ορ­γα­νώ­σου­με την πάλη των αν­θρώ­πων που χρό­νια τώρα τους κλέ­βουν τη ζωή, δη­μιουρ­γώ­ντας μια πε­ριο­χή που να βοη­θή­σει την ανά­πτυ­ξη του Πει­ραιά συ­νο­λι­κά, που θα έχει κέ­ντρο τον άν­θρω­πο και τις ανά­γκες του.

Οι κο­ντι­νές επι­χει­ρή­σεις μι­λούν για «ανά­πτυ­ξη» της πε­ριο­χής των Λι­πα­σμά­των με πρω­το­βου­λία του ιδιω­τι­κού κε­φα­λαί­ου. Αλη­θεύ­ουν αυτοί οι ισχυ­ρι­σμοί;

Ανα­ρω­τιό­μα­στε τι πραγ­μα­τι­κά κα­τά­φε­ραν οι φε­ρό­με­νοι ιδιο­κτή­τες εδώ και 20 χρό­νια, εκτός από το να με­τα­τρέ­ψουν την πε­ριο­χή σε κρα­νί­ου τόπο. Για πα­ρά­δειγ­μα, το ερ­γο­στά­σιο των λι­πα­σμά­των που κρα­τή­θη­κε όρθιο για δε­κα­ε­τί­ες, αντί να αξιο­ποι­η­θεί για χρήση από τους πο­λί­τες ή για την ανά­δει­ξη της ιστο­ρί­ας, έγινε κου­φά­ρι. Το μόνο που κα­τά­φε­ραν να φτια­χτεί είναι ένα ερ­γο­στά­σιο επι­κίν­δυ­νο (της OilOne) για την υγεία των κα­τοί­κων. Γιατί όσα μέτρα και να πά­ρεις για τα δι­υ­λι­στή­ρια, δεν παύει να είναι μια μη επι­τρε­πτή δρα­στη­ριό­τη­τα για την πόλη. Μην ξε­χνά­με το πε­ρι­στα­τι­κό του 2000, όταν σε δε­ξα­με­νό­πλοιο της εται­ρεί­ας του Με­λισ­σα­νί­δη με από­βλη­τα-slops εκ­δη­λώ­θη­κε πυρ­κα­γιά. Απο­τέ­λε­σμα, ένας θά­να­τος ναυ­τερ­γά­τη και ρύ­παν­ση για το πε­ρι­βάλ­λον.

Οι 6 δήμοι του Πει­ραιά μαζί με την αντι­πε­ρι­φέ­ρεια θέ­λου­με και απαι­τού­με η πε­ριο­χή του ευ­ρύ­τε­ρου Πει­ραιά να έχει, ακόμα και σε επο­χές κρί­σης, ένα πε­ρι­βάλ­λον, να έχει έναν πνεύ­μο­να πρα­σί­νου και εκεί να υπάρ­χουν δρα­στη­ριό­τη­τες που να κα­λύ­πτουν ένα κομ­μά­τι των ανα­γκών της πόλης. Για εμάς ανά­πτυ­ξη δεν είναι ένα δι­υ­λι­στή­ριο που θα δώσει δου­λειά σε 35 αν­θρώ­πους, ένα ξε­νο­δο­χείο ένα εμπο­ρι­κό κέ­ντρο, αλλά ένα μου­σείο, ένα νο­σο­κο­μείο, πα­νε­πι­στη­μια­κές εγκα­τα­στά­σεις κ.ά.

Μαζί με τη μάχη για τα Λι­πά­σμα­τα, ο λαός του Πει­ραιά εδώ και χρό­νια δίνει μάχη ενά­ντια στην ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση του ΟΛΠ. Συν­δέ­ο­νται αυτοί οι επι­μέ­ρους αγώ­νες;

Η οι­κο­νο­μι­κή ιστο­ρία και η ανά­πτυ­ξη της πόλης είναι δε­μέ­νες με το δη­μό­σιο λι­μά­νι του Πει­ραιά. Είναι θέμα ιστο­ρι­κής συ­νεί­δη­σης, και γι’ αυτό το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο της πόλης οδη­γή­θη­κε σε ομό­φω­νη από­φα­ση να μην που­λη­θεί το 67% των με­το­χών σε ιδιώ­τες, να πα­ρα­μεί­νει το λι­μά­νι δη­μό­σιο –σε αντί­θε­ση με ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις με μορφή πα­ρα­χώ­ρη­σης. Οι υπο­δο­μές του λι­μα­νιού έγι­ναν με φο­ρο­λό­γη­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων και με τε­ρά­στιες δη­μό­σιες επεν­δύ­σεις του κρά­τους. Δεν γί­νε­ται να χα­ρι­στούν έτσι σε κα­νέ­ναν.

Στην Ελ­λά­δα από τα προη­γού­με­να χρό­νια υπάρ­χει η εμπει­ρία των λαϊ­κών συ­νε­λεύ­σε­ων και των πλα­τειών. Είναι χρή­σι­μη αυτή η εμπει­ρία για εσάς;

Αν μια δη­μο­τι­κή αρχή δεν θέλει να απο­κο­πεί από τον κόσμο, πρέ­πει να πάει η ίδια στις γει­το­νιές. Μετά το Πάσχα, μέσα από λαϊ­κές συ­νε­λεύ­σεις η δη­μο­τι­κή αρχή θα συ­ζη­τή­σει με τη γει­το­νιά, θα συ­να­πο­φα­σί­ζει με τον κόσμο για το ποιες είναι οι προ­τε­ραιό­τη­τες, θα τους ενη­με­ρώ­νου­με για τις δυ­σκο­λί­ες. Θα προ­σπα­θή­σου­με να σπά­σου­με τη λο­γι­κή της ανά­θε­σης και να αντα­πο­κρι­θού­με στις ανά­γκες των αν­θρώ­πων. Αυτή η δη­μο­τι­κή αρχή δεν θα απο­τε­λεί­ται από γρα­φειο­κρά­τες αλλά από αν­θρώ­πους με στόχο να κρα­τή­σουν όρθια αυτή την κοι­νω­νία στις συν­θή­κες της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης.

πηγη: rproject.gr

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Βόμβα ήταν η αποκάλυψη της εφημερίδας της γερμανικής ελίτ «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» στο πρώτο θέμα της στο φύλλο της Κυριακής: «Στη Φρανκφούρτη, στην έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, πριν από τέσσερις εβδομάδες, έλαβε χώρα η πρώτη συνεδρίαση της «Ομάδας Δείπνων της Φρανκφούρτης» με ένα δείπνο που άρχισε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα. Στο τραπέζι κάθισαν υψηλόβαθμοι συνεργάτες του προέδρου της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, του προέδρου της Κομισιόν, Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ, της επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, και του Ελληνα πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα» αποκαλύπτει η γερμανική εφημερίδα. «Μεγάλος αγώνας γύρω από την Αθήνα» ήταν ο τίτλος που δεν έλεγε τίποτα. Ο υπότιτλος όμως ήταν πολιτικά υποβολιμαίος: «Οργή κατά Βαρουφάκη, ελπίδα για τον Τσίπρα. Ακόμη γίνονται διαπραγματεύσεις»! Ο στόχος της γερμανικής πολιτικής είναι σαφέστατος: Να εμφανίσει ότι υπάρχει ρήγμα ανάμεσα στον Τσίπρα και στον Βαρουφάκη, αποδυναμώνοντας έτσι τον υπουργό Οικονομικών, τον οποίον οι Γερμανοί θέλουν να τον «φάνε» πάση θυσία, αφού έχει καταστήσει σαφές ο Ελληνας υπουργός ότι γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, πράγμα που για την κυβέρνηση του Βερολίνου συνιστά «έγκλημα καθοσιώσεως». Είναι αδιανόητο για το γερμανικό μυαλό ένας Ελληνας υπουργός να μη στέκεται προσοχή μπροστά σε οποιονδήποτε Γερμανό υπουργό! Η εφημερίδα συνεχίζει το ρεπορτάζ της: «Μετά την πρώτη συνεδρίαση, η «Ομάδα Δείπνων της Φρανκφούρτης» συνεδριάζει κάθε εβδομάδα τρεις με τέσσερις φορές διά τηλεφώνου ή τηλεδιάσκεψης, πολλές φορές και διά ζώσης, προσωπικά.

Ετσι έγινε και την περασμένη εβδομάδα. Η Ομάδα έδρασε κρυφά, αλλά η επιρροή της ήταν ορατή. Συνεδρίασε μία φορά μετά την απειλή της Αθήνας να μην εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της έναντι του ΔΝΤ, η οποία απειλή προήλθε από το υπουργείο Οικονομικών του Γιάνη Βαρουφάκη. Την Τετάρτη η απειλή ακυρώθηκε από τον πρωθυπουργό Τσίπρα, μετά από παρέμβαση της Ομάδας» υπογραμμίζει η εφημερίδα. Ο πολιτικός στόχος των Γερμανών που προαναφέραμε εκδηλώνεται ανοιχτά, καθώς η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» συνεχίζει την ανάλυσή της - πάντα στην πρώτη σελίδα του κυριακάτικου φύλλου της: «Πρέπει να προετοιμαστούν πολιτικές αποφάσεις. Αυτό δεν είναι απλό, πρώτα απ' όλα γιατί στην Αθήνα διεξάγεται αγώνας εξουσίας ανάμεσα στον Βαρουφάκη και τον Τσίπρα, που διαπερνά ακόμη και τις συναντήσεις της Ομάδας» γράφει ανερυθρίαστα η εφημερίδα της γερμανικής ελίτ: «Αγώνας εξουσίας» Βαρουφάκη - Τσίπρα! Προσέξτε και τη λεπτομέρεια ότι βάζει πρώτα το όνομα του υπουργού Οικονομικών και κατόπιν του πρωθυπουργού, προφανώς για να μειώσει τον Αλέξη Τσίπρα! Η γερμανική εφημερίδα συνεχίζει ακάθεκτη: «Ο Τσίπρας εκτιμάται ως εποικοδομητικός, ενώ ο Βαρουφάκης οδηγεί κρυφά προς τα πίσω τις συνομιλίες και μονίμως αναζητεί «περικοπές» προκειμένου να σπάσει συμφωνίες που έχουν ήδη συναφθεί» γράφει!

Ο «υπονομευτής» Βαρουφάκης εναντίον του «εποικοδομητικού» Τσίπρα! Είναι απίστευτοι αυτοί οι Γερμανοί, οι οποίοι δεν αποκλείεται ακόμη και να νομίζουν ότι αυτοί οι πολλαπλά ανόητοι ισχυρισμοί τους συνιστούν... μεγαλοφυή πολιτική σύλληψη! Η ρεπορταζοανάλυση όμως της «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε», η οποία είναι καθ' ολοκληρίαν συμβατή απολύτως με τις επιδιώξεις της γερμανικής πολιτικής εναντίον της χώρας μας και της κυβέρνησής της, από τη στιγμή που ξεκίνησε μοιάζει με τα γερμανικά τανκς του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τα διαβόητα πάντσερ - δεν σταματά με τίποτα! Συνεχίζει, λοιπόν, ακάθεκτη, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα τους στόχους της γερμανικής πολιτικής: «Υφίσταται όμως η ελπίδα ενός καθαρού συμβιβασμού του Τσίπρα ώστε μέχρι τις 11 Μαΐου -όπου θα γίνει η επόμενη σύνοδος της Ευρωομάδας- να βρεθεί στο τραπέζι μια πρόταση. Είναι πιθανόν ότι κατόπιν οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων θα πρέπει να λύσουν τον τελευταίο κόμπο σε μια έκτακτη σύνοδο κορυφής» μας πληροφορεί.

Η αναγραφή του γερμανικού σχεδιασμού για συμφωνία στο «Eurogroup» της 11ης Μαΐου και στη συνέχεια για έκτακτη σύνοδο κορυφής της ΕΕ που θα επικυρώσει τη συμφωνία και θα καθορίσει το πλαίσιο του νέου Μνημονίου, ομολογούμε ότι προκάλεσε και στον γράφοντα απορίες. Δύο μέρες πριν από το δημοσίευμα της «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» είχε πέσει στην αντίληψή μας ότι το Μέγαρο Μαξίμου διακινούσε την άποψη ότι στις 11 Μαΐου θα βρεθεί οπωσδήποτε συμβιβαστική λύση. Ηταν τυχαίο αυτό, απλή προσπάθεια συγκράτησης των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ ή μήπως υλοποίηση ήδη υπάρχουσας συμφωνίας; Ιδωμεν...

πηγη: ethnos.gr

Νίκος Μπογιόπουλος:

Σαν σήμερα, πριν από ακριβώς 145 χρόνια, στις 22 Απρίλη 1870, γεννήθηκε ο Λένιν. Ο ηγέτης της πρώτης νικηφόρας σοσιαλιστικής επανάστασης στον κόσμο.

    «Εμείς αρχίσαμε... ο πάγος έσπασε... ο δρόμος χαράχτηκε...»! Έτσι περιέγραφε ο ίδιος ο Λένιν, με το μεγαλείο της σεμνότητάς του, το μέτρο της δικής του συμβολής στο κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός.

    Πολλά χρόνια αργότερα κάποιος που δύσκολα θα μπορούσε να κολλήσει επάνω του η κατηγορία ότι πάσχει από μαρξιστικούς και λενινιστικούς «δογματισμούς», έγραψε:

«Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήµερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόµπελ για την οικονοµία. Ο Μαρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζοµένων και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηµατοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα “οικονοµικά µοντέλα” που σήµερα βραβεύονται µε Νόµπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των υπουργών Οικονοµικών και των νοµπελιστών οικονοµολόγων...».

    Τα παραπάνω λόγια δεν προέρχονται από κάποιον υπουργό οικονομικών του πάλαι ποτέ «Συμφώνου της Βαρσοβίας». Προέρχονται από έναν υπουργό οικονομικών του… Ρόναλντ Ρήγκαν! Τον Πολ Κρεγκ Ρόµπερτς.

    Η τοποθέτηση του Ρόμπερτς, που έγινε μόλις πριν από 4 χρόνια και ήταν και η απάντησή του στις διάφορες αστείες θεωρίες που αναπτύσσονταν εκείνη την περίοδο για τον χαρακτήρα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, γεννά ένα ερώτημα: Τι θα έκανε, άραγε, σήμερα ο Λένιν;

    Πώς θα απαντούσε σε ζητήματα που ταλανίζουν την παγκόσμια οικονομία – και την Ελλάδα; Πώς θα απαντούσε πολιτικά (γιατί τι άλλο είναι η πολιτική παρά συμπυκνωμένη οικονομία;) στο ζήτημα, για παράδειγμα, του δημόσιου χρέους; Πώς θα είχε σταθεί απέναντι στην συνακόλουθη χρεοτρομοκρατία που έχει μετατραπεί σε εργαλείο για επιβολή κάθε είδους βαρβαρότητας εναντίον του ελληνικού λαού τα τελευταία χρόνια;

    Πώς θα το έκανε ο Λένιν, λοιπόν;   

    Κατ’ αρχάς ο Λένιν ήταν ο άνθρωπος που με διεξοδικό τρόπο προσδιόρισε αυτό που ζούμε (και) σήμερα: Δηλαδή τον ζυγό του «αποικιακού» και «τοκογλυφικού ιµπεριαλισµού». Έγραφε:

«Ο ιµπεριαλισµός ή η κυριαρχία του χρηµατιστικού κεφαλαίου είναι η ανώτατη εκείνη βαθµίδα καπιταλισµού όπου ο χωρισµός αυτός παίρνει πελώριες διαστάσεις. Η υπεροχή του χρηµατιστικού κεφαλαίου πάνω σε όλες τις υπόλοιπες µορφές κεφαλαίου σηµαίνει κυρίαρχη θέση του εισοδηµατία και της χρηµατιστικής ολιγαρχίας, σηµαίνει ξεχώρισµα µερικών κρατών που κατέχουν τη χρηµατιστική δύναµη, απ’ όλα τα υπόλοιπα».

     Ο Λένιν, επομένως, που δεν ενδιαφερόταν και πολύ αν θα έπαιρνε το… Νόμπελ, αντιλαμβανόταν ότι το θέμα του χρέους, η μετατροπή κάποιων σε μόνιμους πιστωτές και άλλων σε μόνιμους οφειλέτες, δεν είναι ένα «στενά» οικονομικό, αλλά ένα πολιτικό, ένα ταξικό, τελικά, πρόβλημα.

    Αυτός είναι και ο λόγος που - πριν από την Επανάσταση - τόνιζε:

«"Δημόσια χρέη"! Η εργατική τάξη ξέρει ότι τα χρέη αυτά δεν είναι δικά της και όταν πάρει την εξουσία θα αναθέσει την εξόφλησή τους σε εκείνους που τα έκαναν».

    Ο Λένιν, όμως, αυτά που έλεγε τα εννοούσε κιόλας. Έτσι, συνεπής στις προεπαναστατικές του τοποθετήσεις, μετά από την Επανάσταση, και συγκεκριμένα μόλις λίγες εβδομάδες μετά την Επανάσταση είχε ήδη υπογράψει (στις 9 Γενάρη 1918) το Διάταγμα Ακύρωσης όλων των Εσωτερικών και Εξωτερικών Δανείων που είχε υπογράψει η τσαρική και η προηγούμενη αστική κυβέρνηση.

    Ο Λένιν, με απλά λόγια, αρνήθηκε να πληρώνει εγχώριους και ξένους κλέφτες, ληστές, κερδοσκόπους και τοκογλύφους. Και εν ολίγοις, εκείνο που τους είπε ήταν ότι αν θεωρούσαν πως είχαν λαμβάνειν να πήγαιναν να τα πάρουν από εκείνους που τα είχαν ξεκοκαλίσει και όχι από το ρώσικο λαό.

    Στη συνέχεια, παρακολουθώντας τις διεθνείς εξελίξεις, κάπου – κάπου  ειρωνευόταν τους ιμπεριαλιστές όταν εκείνοι απειλούσαν τους Μπολσεβίκους επειδή αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τα χρέη της προεπαναστατικής Ρωσίας προς διεθνείς κερδοσκόπους και τοκογλύφους.

    Σε αυτό το πνεύμα καλούσε περιπαιχτικά το συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς να στείλει ευχαριστήριο τηλεγράφημα στον Βρετανό οικονομολόγο, τον Κέυνς. Αφορμή ήταν το γεγονός ότι ο Κέυνς, βλέποντας ότι λόγω των χρεών ο καπιταλισμός μετά την ειρήνη των Βερσαλλιών τραβούσε προς την χρεοκοπία, τασσόταν υπέρ της μη αποπληρωμής των χρεών και καλούσε τα καπιταλιστικά κράτη να ακυρώσουν και να διαγράψουν τα δημόσια χρέη που είχαν διογκωθεί λόγω του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

    Ο Λένιν, στην εισήγησή του προς το συνέδριο, σχολίαζε:

«Εμάς, όμως, όπως ξέρετε αυτά τα χρέη δεν μας ανησυχούν, γιατί εμείς λιγάκι νωρίτερα από την εμφάνιση του βιβλίου του Κέυνς, ακολουθήσαμε τη θαυμάσια συμβουλή του: ακυρώσαμε όλα τα χρέη».

    Προκαλώντας, δε, τα τρανταχτά γέλια και τα θυελλώδη χειροκροτήματα των συνέδρων, πρόσθετε:

«Νομίζω πως θα έπρεπε εξ ονόματος του συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς να στείλουμε ένα ευχαριστήριο σ' αυτούς τους οικονομολόγους - προπαγανδιστές υπέρ του μπολσεβικισμού».

    Ο Λένιν γνώριζε ότι η εν λόγω ασθένεια του καπιταλισμού, η ασθένεια της υπερχρέωσης, είναι τόσο παλιά και τόσο ανίατη που η γιατρειά της δεν θα επερχόταν με επικλήσεις, όπως αυτές του Κέυνς και άλλων αστών οικονομολόγων, στη «γενναιοψυχία» των πιστωτών.

    Οι τοκογλύφοι δεν θα έκαναν ποτέ το «χατίρι» των λαών ώστε να δεχτούν ακύρωση των χρεών τους. Για τούτο ο Λένιν πρότεινε στους λαούς την πολιτική λύση του θέματος:

 «Στο σημείο αυτό  - έλεγε - δεν συμφωνούν οι απόψεις μας με τον Κέυνς» και πρόσθετε: «Νομίζουμε πως για την ακύρωση των χρεών θα αναγκαστούν να περιμένουν κάτι άλλο και να δουλέψουν (σσ: οι λαοί) σε κάποια άλλη κατεύθυνση, χωρίς να υπολογίζουν στη "γενναιοψυχία" των κυρίων καπιταλιστών».

    Αυτή ήταν η πολιτική των Μπολσεβίκων απέναντι στα χρέη τα οποία ξένοι και ντόπιοι τοκογλύφοι είχαν φορτώσει στις πλάτες του ρωσικού λαού.

    Όμως, οι Μπολσεβίκοι, επειδή ακριβώς ήταν κομμουνιστές, δηλαδή και πατριώτες και διεθνιστές, την ώρα που οι πολιτικοί προπάτορες του ελληνικού αστικού πολιτικού κόσμου έστελναν στρατό εναντίον τους, εκείνοι, όσον αφορά την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό, να τι έκαναν:

«Ένα άλλο οικονομικό μέτρο της σοβιετικής κυβέρνησης στον εξωτερικό τομέα ήταν η παραίτησή της από το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (ΔΟΕ), που επέβαλαν το 1897, μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, οι Μεγάλες Δυνάμεις στην Ελλάδα (...) από την Οχτωβριανή Επανάσταση η Ελλάδα απεκόμισε οικονομικά οφέλη. Η νεαρή Σοβιετική Δημοκρατία, με απόφαση του Δεύτερου Συνεδρίου των Σοβιέτ, απάλλαξε την Ελλάδα από το χρέος που όφειλε στη Ρωσία και ανερχόταν στα 100 εκατομμύρια χρυσά γαλλικά φράγκα. Ακόμα, η σοβιετική κυβέρνηση παραιτήθηκε από τα δικαιώματά της στο Άγιο Όρος, καθώς και από τις ιδιοκτησίες του τσαρικού κράτους σε διάφορα ευαγή ιδρύματα στην Ελλάδα (ρώσικο νοσοκομείο στον Πειραιά, το σημερινό Τζάνειο) κλπ.».

    Έτσι αντιμετώπισαν, λοιπόν, ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι τα θέματα του χρέους. Κάλεσαν το λαό και πρωτοστάτησαν ώστε να εγκαθιδρύσει την δική του εξουσία. Και ήταν αυτή η εξουσία που έστειλε, όπως το έλεγε ο Λένιν, το λογαριασμό των χρεών σε εκείνους που τα έκαναν!

***

    Ήταν ακριβώς αυτή η συνέπεια λόγων και πράξεων που κατέστησαν το όνομα του Λένιν παγκόσμιο σύμβολο. Ήταν η επιστημονική του διαύγεια με την οποία ανέπτυξε και συγκεκριμενοποίησε παραπέρα όλα τα συστατικά μέρη του μαρξισμού - τη φιλοσοφία, την πολιτική οικονομία και τον επιστημονικό κομμουνισμό – και ήταν φυσικά ο μεγαλοφυής από μέρους του μετασχηματισμός της πολιτικής επιστήμης σε πολιτική δράση, που εξηγούν γιατί ο Λένιν μαζί με τον Μαρξ και τον Ένγκελς δίκαια θεωρείται ένας από τους τρεις θεμελιωτές της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας.

    Μια κοσμοθεωρία που, όπως έλεγε, δεν είναι δόγμα αλλά εργαλείο για δράση, καθώς αναβλύζει μέσα από το θησαυροφυλάκιο όλων των ανθρώπινων επιτευγμάτων, χωρίς αποκλεισμούς και χωρίς παρωπίδες. 

    Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Λένιν, «αλλεργικός» με τα τσιτάτα και τις ανόητες «ορμήνιες», απευθυνόταν στους νέους – κι ας το κρατήσουμε στη σημερινή επέτειο της γέννησής του – έτσι:  

«Θα ήταν λάθος να νομίζετε ότι είναι αρκετό να αφομοιώσετε τα κομμουνιστικά συνθήματα, τα συμπεράσματα της κομμουνιστικής επιστήμης και δεν χρειάζεται να αφομοιώσετε το σύνολο των γνώσεων, που επακόλουθό τους είναι ο ίδιος ο κομμουνισμός. Ο μαρξισμός είναι παράδειγμα που δείχνει πώς βγήκε ο κομμουνισμός από το σύνολο των ανθρώπινων γνώσεων».

 πηγη: enikos.gr