Αυτήν τη γραµµή ακο­λου­θεί και η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, που κα­τη­γο­ρεί τις άλλες κυ­βερ­νή­σεις (Τουρ­κία, Αυ­στρία, Βαλ­κα­νι­κά κράτη) ενώ δια­τη­ρεί τον φρά­χτη του Έβρου και τις φρε­γά­τες του ΝΑΤΟ στο Αι­γαίο. Η σκλή­ρυν­ση της γραµµής συ­νο­δεύ­ε­ται από την προ­σπά­θεια να µετα­τρα­πεί στη δηµόσια συ­ζή­τη­ση το προ­σφυ­γι­κό από «αν­θρω­πι­στι­κό ζήτηµα» σε θέµα «εθνι­κής ασφά­λειας και εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας».

Αυτή η «αλ­λα­γή φάσης» (σε σχέση π.χ. µε το κα­λο­καί­ρι) απο­τυ­πώ­θη­κε και στα ΜΜΕ, που έχουν αρ­χί­σει να τροµοκρα­τούν τον κόσµο και να επι­χει­ρούν να τον «µπο­λιά­σουν» µε ρα­τσι­στι­κό πα­νι­κό. Η ει­κό­να των µικρών παι­διών στους δρόµους υπο­χρε­ώ­νει να κρα­τιού­νται τα αν­θρω­πι­στι­κά προ­σχήµατα, αλλά πυ­κνώ­νουν οι τί­τλοι πως «πληµµυρί­ζουµε», «βρι­σκόµαστε σε ασφυ­ξία», αντιµετω­πί­ζουµε µια «ανε­ξέ­λεγ­κτη κρίση» (που καλό θα ήταν να την ανα­λά­βει ο στρα­τός, σύµφωνα π.χ. µε τον Άρη Πορ­το­σάλ­τε). Η λο­γι­κή συ­νέ­πεια είναι πως «καλός ο αν­θρω­πισµός, αλλά τώρα που προ­κύ­πτει εθνι­κός κίν­δυ­νος θα πρέ­πει να γίνουµε και ολί­γον ρα­τσι­στές».

Σε πείσµα αυτού του κλίµατος, οι «από κάτω» έδω­σαν τη δική τους απά­ντη­ση. Κό­ντρα στην κυ­ρί­αρ­χη πο­λι­τι­κή και στην τροµοκρα­τία των ΜΜΕ, οι εκα­το­ντά­δες άν­θρω­ποι που περ­νούν από την πλα­τεία Βι­κτω­ρί­ας, οι αλ­λη­λέγ­γυοι που συρ­ρέ­ουν στο λιµάνι του Πει­ραιά, τα παι­διά στη Λαµία που δί­νουν το κο­λα­τσιό τους στα προ­σφυ­γό­που­λα, οι ηλι­κιωµένοι που εµφα­νί­στη­καν στα Τέµπη ρω­τώ­ντας τι µπο­ρούν να κά­νουν για να βοη­θή­σουν, η αντα­πό­κρι­ση του κόσµου στην προ­σπά­θεια του Δήµου Κο­ζά­νης να ορ­γα­νώ­σει την αν­θρώ­πι­νη υπο­δο­χή των προ­σφύ­γων µέσα σε 3 ώρες, οι µαθη­τές που στή­νουν αντι­ρα­τσι­στι­κά βι­ντε­ά­κια, η προ­σφο­ρά ειδών πρώ­της ανά­γκης σε όλη την Ελ­λά­δα, είναι ο «κα­θα­ρός αέρας» που επι­τρέ­πει να ανα­σαί­νουµε σε µια εποχή που στην Ευ­ρώ­πη κυ­ριαρ­χεί ο ζόφος. Τα πα­ρα­δείγµατα, που πιά­νουν το νήµα του µαζι­κού κινήµατος αλ­λη­λεγ­γύ­ης του κα­λο­και­ριού, είναι ανα­ρίθµητα και συ­γκλο­νί­ζουν. Και απο­κτούν µεγα­λύ­τε­ρο βάρος γιατί κρα­τά­νε αυτό το νήµα σε πιο «δύ­σκο­λες» συν­θή­κες.

Οι φα­σί­στες στην νέα κα­τά­στα­ση που διαµορ­φώ­νε­ται επι­χει­ρούν να ξα­να­βγούν την επι­φά­νεια, προ­σπα­θούν να ξα­να­ρι­ζώ­σουν στην κοι­νω­νία, ορ­γα­νώ­νο­ντας «φιέ­στες» διαµαρ­τυ­ρί­ας και δρά­σεις «κου­κλουξ­κλα­νι­κής έµπνευ­σης» ενά­ντια στα νέα στρα­τό­πε­δα που χτί­ζο­νται µε το επι­χεί­ρηµα ότι «δεν θέλουµε λαθροµετα­νά­στες στον τόπο µας», ότι «θα εξι­σλαµιστεί η χώρα» κ.λπ.

Το κύµα αλ­λη­λεγ­γύ­ης που έχει κάνει την εµφά­νι­σή του, ενά­ντια σε όλες αυτές τις λο­γι­κές, είναι πο­λύ­τιµο για την άµεση στή­ρι­ξη και τη δια­σφά­λι­ση της επι­βί­ω­σης των αν­θρώ­πων εκεί­νων που ξε­ρι­ζωµένοι από τις χώρες τους προ­σπα­θούν να ξα­να­στή­σουν τις ζωές τους. Αλλά παί­ζει κι έναν κρίσιµο πο­λι­τι­κό ρόλο: απο­τε­λεί την ελ­πί­δα και τη δυ­να­τό­τη­τα για να µπλο­κα­ρι­στεί η «διά­χυ­ση» του ρα­τσι­στι­κού δη­λη­τη­ρί­ου, να µην ξα­να­βγούν στον αφρό οι νε­ο­να­ζί, να απο­τρα­πεί η συ­ναί­νε­ση σε µια αυ­ταρ­χι­κή-«στρα­τιω­τι­κή» αντιµετώ­πι­ση των προ­σφύ­γων.

Στην πρό­σφα­τη έρευ­να της Public Issue για την «δια­ΝΕ­Ο­σις» θα βρει κα­νείς όλων των ειδών τις απο­χρώ­σεις, θα εντο­πί­σει αντι­φά­σεις στις απα­ντή­σεις κ.ά. Αλλά ξε­χω­ρί­ζει η εί­δη­ση ότι (µε ανα­γω­γή στον πλη­θυσµό, σύµφωνα µε την ερευ­νή­τρια εται­ρεία) 5 εκατοµµύρια άν­θρω­ποι έχουν βοη­θή­σει µε κά­ποιον τρόπο τους πρό­σφυ­γες. Ξε­χω­ρί­ζει κι εκεί­νο το 66% που επιµένει να κρα­τη­θούν ανοι­χτά τα σύ­νο­ρα της Ελ­λά­δας. Κυ­ρί­ως γιατί δίνει αυτήν την απά­ντη­ση σήµερα, που τα άλλα σύ­νο­ρα κλεί­νουν και αυ­ξά­νε­ται η πίεση πως «αν συ­νε­χί­σουµε να τους δεχόµαστε θα εγκλω­βι­στούν εδώ».

Με τους αν­θρώ­πους της αλ­λη­λεγ­γύ­ης έχουµε να πα­λέ­ψουµε µαζί. Τα αυθόρµητα αν­θρω­πι­στι­κά αντα­να­κλα­στι­κά και η αντο­χή που έχουν δεί­ξει είναι ένα εξαι­ρε­τι­κά ελ­πι­δο­φό­ρο σηµείο εκ­κί­νη­σης. Αλλά δεν αρκεί, ούτε επι­τρέ­πει επα­νά­παυ­ση.

Καθώς η πίεση θα αυ­ξά­νε­ται, θα χρεια­στεί επιµονή σε κα­θα­ρές απα­ντή­σεις: αλ­λη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες χωρίς όρους –όχι «υπό τον όρο» ότι θα διέρ­χο­νται µόνο και δεν θα παραµένουν στη χώρα, όχι «υπό τον όρο» ότι θα παραµένουν λίγοι κι όχι «πολ­λοί», όχι υπό τον όρο να εγκλει­στούν σε στρα­τό­πε­δα για να µη δηµιουρ­γούν «προ­βλήµατα ασφά­λειας». Και φυ­σι­κά όχι «υπό τον όρο» ότι πρώτα ή έστω πα­ράλ­λη­λα θα δοθεί µια λύση στις βα­θύ­τε­ρες αι­τί­ες του προ­βλήµατος –τέλος του πολέµου στη Συρία, τέλος της εξα­θλί­ω­σης. Αλ­λη­λεγ­γύη άνευ όρων!

Για να «χτι­στεί» αυτή η θέση µε µαζι­κούς όρους, θα χρεια­στεί να δώσει απα­ντή­σεις η Αρι­στε­ρά στον κόσµο που δεί­χνει την έµπρα­κτη αλ­λη­λεγ­γύη του αλλά γνω­ρί­ζει κι ο ίδιος πως αυτή δεν αρκεί και ανα­ρω­τιέ­ται «τι µπορεί να γίνει».

Έχουµε µπρο­στά µας τη διεκ­δί­κη­ση αιτηµάτων όπως αν­θρώ­πι­νες ανοι­χτές δοµές φι­λο­ξε­νί­ας µε αν­θρώ­πι­νες συν­θή­κες στέ­γα­σης, πε­ρί­θαλ­ψης και σί­τι­σης και όχι τε­ρά­στια στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης, δρόµους ασφα­λούς διέ­λευ­σης στην Ευ­ρώ­πη.

Έχουµε να συν­δέ­σουµε την αντι­ρα­τσι­στι­κή πάλη µε την αντι­πο­λεµική, ξε­κι­νώ­ντας από την απαί­τη­ση να φύγει το ΝΑΤΟ.

Είναι ένα κα­θή­κον που κατ’ αρχάς αφορά την ίδια την κρίση στη Συρία. Ενώ ανα­ζη­τεί­ται «διευ­θέ­τη­ση» της σύ­γκρου­σης, ο αντα­γω­νισµός των µεγά­λων δυνάµεων µπορεί ανά πάσα στιγµή να τι­νά­ξει την πε­ριο­χή στον αέρα. Σε αυτό το φόντο, η πα­ρου­σία της να­τοϊ­κής αρµάδας στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, σε µια επί­δει­ξη δύναµης προς την αντί­στοι­χη ρω­σι­κή, απο­τε­λεί µια επι­πλέ­ον επι­κίν­δυ­νη κλιµάκωση στη µετα­τρο­πή της πε­ριο­χής σε πυ­ρι­τι­δα­πο­θή­κη.

Είναι ένα κα­θή­κον που αφορά το ίδιο το Προ­σφυ­γι­κό. Η χρήση πολεµικών πλοί­ων ενά­ντια στις βάρ­κες των θυµάτων του πολέµου είναι η πα­ρό­ξυν­ση µιας γε­νι­κό­τε­ρης στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης της απά­ντη­σης της Δύσης στο Προ­σφυ­γι­κό. Η πάλη να φύγει η αρµάδα είναι κα­τε­πεί­γου­σα, για να απο­τρα­πεί ο εγκληµατι­κός της ρόλος, για να σω­θούν ζωές, για να µην εγκλω­βι­στούν οι πρό­σφυ­γες ανάµεσα στη Σκύλ­λα του πολέµου στη Συρία και τη Χά­ρυ­βδη του πολέµου ενα­ντί­ον τους στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Και είναι τµήµα της συ­νο­λι­κό­τε­ρης πάλης ενά­ντια στη στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση, που τη βλέ­πουµε µε τις άγριες ει­κό­νες στην Ειδοµένη, που καλ­λιερ­γεί­ται κι εδώ συστηµατικά µε την ανα­βάθµιση του ρόλου του στρα­τού και τις φωνές που απαι­τούν ακόµα ισχυ­ρό­τε­ρο ρόλο.

Και τε­λι­κά, έχουµε να επιµείνουµε ότι για να κά­νεις αντι­ρα­τσι­στι­κή πο­λι­τι­κή πρέ­πει να κά­νεις πο­λι­τι­κή ενά­ντια στη λι­τό­τη­τα. Δεν χρειά­ζε­ται «εθνι­κή ενό­τη­τα» το Προ­σφυ­γι­κό αλλά τα­ξι­κή µονοµέρεια: µε δια­γρα­φή του χρέ­ους και φο­ρο­λό­γη­ση του µεγά­λου πλού­του για εξα­σφά­λι­ση των απα­ραί­τη­των πόρων για τη φι­λο­ξε­νία των προ­σφύ­γων, για την κά­λυ­ψη των ανα­γκών ντό­πιων και ξένων φτω­χών.

Η εµπλοκή σύσσωµης της Αρι­στε­ράς στο κίνηµα αλ­λη­λεγ­γύ­ης, µε στόχο την «πο­λι­τι­κο­ποί­η­σή» του, την ενί­σχυ­ση του διεκ­δι­κη­τι­κού του χα­ρα­κτή­ρα, είναι η µόνη που µπορεί να οδη­γή­σει στην ενί­σχυ­ση της πάλης που αρ­χί­ζει από το µπλο­κά­ρισµα της µετα­τρο­πής της Ελ­λά­δας σε «στρα­τό­πε­δο συ­γκέ­ντρω­σης για εξα­θλιωµένους» και κα­τα­λή­γει στη διεκ­δί­κη­ση κα­λύ­τε­ρης ζωής για όλους, ντό­πιους, µετα­νά­στες και πρό­σφυ­γες.

ΠΗΓΗ: rproject.gr