του Emile Schepers Τη Δευτέρα, αφού πρώτα υποβλήθηκε σε μια άγρια ​​εκστρατεία πίεσης που κάποιοι συγκρίνουν με τον «εικονικό πνιγμό[1]», ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας συμφώνησε σε ένα δρακόντειο και ταπεινωτικό πακέτο απαιτήσεων από τις 18 χώρες του «Eurogroup» που, εκτός από την Ελλάδα, συμμετέχουν στο νόμισμα του ευρώ. Όπως απαιτήθηκε από το Eurogroup, ο Τσίπρας υπέβαλε ένα πρώτο νομοσχέδιο για την άμεση έγκριση των μέτρων από τη Βουλή των Ελλήνων, αν και ο ίδιος λέει ότι «δεν πιστεύει» σ’ αυτά, αλλά τα αποδέχεται μόνο κάτω από πίεση, παρόλο που δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα εγκριθούν από τα κοινοβούλια των άλλων χωρών, ιδιαίτερα της Γερμανίας. Προκαλώντας μεγάλη αναστάτωση και οργή σε αρκετά μέλη του υπουργικού συμβουλίου και 32 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν «Όχι», το νομοσχέδιο πέρασε με 229 ψήφους υπέρ, 64 κατά και έξι αποχές. Μόλις μια εβδομάδα πριν, στις 5 Ιουλίου, οι Έλληνες είχαν ψηφίσει σε δημοψήφισμα απορρίπτοντας…

του Δημήτρη Καλτσώνη Οι συνταρακτικές εξελίξεις, παρότι οδυνηρές για το λαό μας, μας προσφέρουν απλόχερα τους καρπούς της εμπειρίας: 1. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι, ποτέ δεν ήταν, αυτό που ισχυριζόταν η ίδια και οι εγχώριοι υποστηρικτές της. Πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα μηχανισμό καταπάτησης της δημοκρατίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας των φτωχών και των ανίσχυρων σε όφελος των ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών και των εγχώριων συνεργατών τους. Πρόκειται για μια δράκα πλουτοκρατών, εκβιαστών, ληστών του πλούτου και του μόχθου του λαού. 2. Καμιά φιλολαϊκή πολιτική, ειδικά σε καιρούς κρίσης, δεν μπορεί να εφαρμοστεί αν δεν υπάρξει ρήξη και αποδέσμευση όχι μόνο από το ευρώ αλλά από την ΕΕ συνολικά. Με αυτή την έννοια η πορεία από το “πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης” στο 3ο μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν προδιαγεγραμμένη. Όποιος ισχυρίζεται ότι θα καταργήσει τα μνημόνια χωρίς αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους αποδεικνύεται αδαής ή απατεώνας. 3.…

Του Σταύρου Μαλαγκονιάρη Οι τελευταίες ημέρες έφεραν, με έντονο (ή κατ’ άλλους δραματικό) τρόπο, στο προσκήνιο μια κρίση, που υπέβοσκε, εδώ και πολύ καιρό, στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, ίσως και από την εποχή της δημιουργίας του. Όμως, εάν τα προηγούμενα χρόνια οι κρίσεις στο εσωτερικό της Αριστεράς αφορούσαν μόνο τα μέλη της, τώρα έχουν αντίκτυπο σε ολόκληρη την κοινωνία, που βλέπει, για μια ακόμα φορά, να διαψεύδεται η ΕΛΠΙΔΑ της. Αποτελεί κοινό τόπο ότι η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε εν όψει των εκλογών του 2004, σε μια προσπάθεια του τότε Συνασπισμού, υπό τον Αλέκο Αλαβάνο, να διασωθεί εκλογικά, διευρύνοντας το ακροατήριό του, με τα κινήματα, που είχαν δημιουργηθεί, το προηγούμενο διάστημα και είχαν συγκροτήσει τον Χώρο Διαλόγου. (ΑΚΟΑ, ΚΕΔΑ, ΔΕΑ, ΚΟΕ, Ενεργοί Πολίτες και διάφορες άλλες μικρότερες ομάδες και ανένταχτοι). Πραγματικά, αυτό το ετερογενές σχήμα κατάφερε να εξασφαλίσει την είσοδο στην Βουλή με 3,26% κατακτώντας 6 έδρες, όλες από μέλη…

Παρά τα λεγόμενα, η αντίθεση μνημονιακής / αντιμνημονιακής πολιτικής είναι ανταγωνιστική και δεν λύνεται με «συζήτηση στους κόλπους του λαού», που έλεγε και ο σύντροφος Μάο. Λύνεται μόνο με την υποταγή όσων προτίθενται να αγωνιστούν ενάντια στο μνημόνιο 3, στη θέληση της ηγετικής ομάδας. Όσοι δεν ενδιαφέρονται για μια τέτοια «λύση», πρέπει να αποχαιρετήσουν τον Τσίπρα και την ηγετική ομάδα και να διεκδικήσουν το κόμμα για να περισώσουν ό,τι ακόμη μπορεί να διασωθεί από το ναυάγιο στο οποίο καθημερινά οδηγεί η στρατηγική και η πολιτική της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ανα­λύ­σεις και της πλειο­ψη­φί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σχε­τι­κά με τη φύση της Ευ­ρω­ζώ­νης και πώς να την αλ­λά­ξου­με, απο­δεί­χθη­καν εκτός τόπου και χρό­νου, ανε­δα­φι­κές και ρο­μα­ντι­κές. Κακή εκτί­μη­ση των δυ­νά­με­ων του αντι­πά­λου, ανό­η­τη επι­μο­νή στη στρα­τη­γι­κή της διαρ­κούς άμυ­νας, αυ­τα­πά­τες για τη δύ­να­μη της λο­γι­κής ως δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό όπλο, στα­δια­κή και συ­νε­χής υπο­χώ­ρη­ση στις απαι­τή­σεις του αντι­πά­λου, ιστο­ρι­κή ήττα της Αρι­στε­ράς…

1. Λένε πολλά κυβερνητικά στελέχη που ζητούσαν τη στήριξη του νέου μνημονίου (π.χ. Γ. Σταθάκης) ότι «ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η κυβέρνηση, έχει εντολή για άλλο νόμισμα. Έχει εντολή για διατήρηση της χώρας στο ευρώ». Πα­ρα­τή­ρη­ση πρώτη: Από αυτό συ­νά­γε­ται ότι είχαν εντο­λή για τρίτο μνη­μό­νιο, με πρό­σθε­τη λι­τό­τη­τα, πρό­σθε­τες πε­ρι­κο­πές μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων, πρό­σθε­τη ύφεση του­λά­χι­στον 7% του ΑΕΠ και ολική επα­να­φο­ρά της τρόι­κας; Πα­ρα­τή­ρη­ση δεύ­τε­ρη: Τότε, γιατί δεν έκα­ναν αντι­κεί­με­νο του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος ακρι­βώς το δί­λημ­μα όπως εκ­βια­στι­κά το έθε­ταν οι δα­νει­στές «ευρώ ή Grexit»; Αν ισχύ­ουν όσα ισχυ­ρί­ζο­νται ως προς τη λαϊκή βού­λη­ση, σή­με­ρα θα είχαν μια τε­ρά­στια, κα­θα­ρή εντο­λή για υπερ­ψή­φι­ση του νέου μνη­μο­νί­ου. Ή μήπως όχι; 2. Από όσα, ως μετά Χρι­στόν προ­φή­της, λέει ο Γ. Βα­ρου­φά­κης και επι­βε­βαιώ­νουν ο πρω­θυ­πουρ­γός και ο αντι­πρό­ε­δρος της κυ­βέρ­νη­σης, συ­νά­γε­ται ότι έγινε κά­ποια με­λέ­τη του εναλ­λα­κτι­κού σε­να­ρί­ου ρήξης με την ευ­ρω­ζώ­νη, αλλά απορ­ρί­φθη­κε διότι τα απο­τε­λέ­σμα­τά του ήταν τρο­μα­κτι­κά.…

Η πιο βαθειά μαχαιριά στην καρδιά της αριστερής κυβέρνησης δεν είναι η υπογραφή του μνημονίου και τα ‘ναι’ των βουλευτών της· είναι η δικαιολόγηση αυτής της υπογραφής και αυτής της ψήφου. Ανα­πα­ρά­γο­ντας με φω­το­τυ­πι­κή ακρί­βεια τις δι­καιο­λο­γί­ες των προη­γού­με­νων, ο πρω­θυ­πουρ­γός και η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή του πλειο­ψη­φία υπο­στή­ρι­ξαν ότι υπέ­γρα­ψαν γιατί «δεν υπήρ­χε εναλ­λα­κτι­κή». Εδώ δεν μι­λά­με μόνο για υπο­τα­γή στο θα­τσε­ρι­κό δόγμα του «there is no alternative»· η Θά­τσερ –κι όλοι οι δικοί της- είχαν στη­ρί­ξει μετά το ’80 όλη την αντε­πί­θε­ση του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού στο δόγμα ότι δεν υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κή απέ­να­ντι στην ελεύ­θε­ρη αγορά και τη φι­λε­λεύ­θε­ρη δη­μο­κρα­τία. Η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πλειο­δο­τεί, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δεν υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κή στην πιο ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη και αντι­δη­μο­κρα­τι­κή (όπως οι ίδιοι τη χα­ρα­κτη­ρί­ζουν) ηγε­μο­νία. Την ίδια αντί­λη­ψη ανα­πα­ρά­γουν και πολλά άλλα μέλη και στε­λέ­χη, τα οποία υπο­στη­ρί­ζουν ότι το μόνο που μπο­ρού­με να κά­νου­με τώρα είναι υπο­μο­νή: υπο­μο­νή, μέχρι να αλ­λά­ξει η Ευ­ρώ­πη, υπο­μο­νή…

Αναλυτικά η δήλωση του Παναγιώτη Λαφαζάνη, για τις επιθέσεις των συστημικών ΜΜΕ. «Η βρώ­μι­κη και συ­κο­φα­ντι­κή επί­θε­ση, που εξα­πο­λύ­ει, σύσ­σω­μος, σχε­δόν, με ελά­χι­στες φω­τει­νές εξαι­ρέ­σεις στοι­χειώ­δους αντι­κει­με­νι­κό­τη­τας, ο Κυ­ρια­κά­τι­κος συ­στη­μι­κός Τύπος στο πρό­σω­πό μου και στην «Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα», ξε­περ­νά­ει κάθε προη­γού­με­νο στα με­τα­πο­λι­τευ­τι­κά χρο­νι­κά και θυ­μί­ζει άλλες σκο­τει­νές και ανώ­μα­λες επο­χές στη δια­δρο­μή της χώρας. »Χα­ρα­κτη­ρι­σμοί όπως «ο λή­σταρ­χος Πα­να­γιώ­της» και φρά­σεις με πη­χυαί­ους τί­τλους και υπό­τι­τλους όπως «Μετά το νο­μι­σμα­το­κο­πείο ετοι­μά­ζο­νται για ρι­φι­φί στο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ», θα «έπαιρ­ναν τα ευρώ από τις θυ­ρί­δες και τα με­τρη­τά από τα σπί­τια», οι «συ­νω­μό­τες της δραχ­μής και η μυ­στι­κή προ­ε­τοι­μα­σία της ομά­δας Λα­φα­ζά­νη για έφοδο στην Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος», ούτε σε κα­τα­δι­κα­σμέ­νους για βα­ρύ­τα­τα εγκλή­μα­τα του κοι­νού ποι­νι­κού δι­καί­ου δε θα μπο­ρού­σαν να απο­δο­θούν. »Εί­μα­στε βέ­βαιοι ότι οι συ­κο­φα­ντί­ες των λα­σπο­λό­γων θα πέ­σουν στο κενό, όπως στο κενό έπεσε η πλύση εγκε­φά­λου υπέρ του «ναι» που επι­χεί­ρη­σαν να κά­νουν στον ελ­λη­νι­κό λαό στο…

Το νέο Υπουργικό Συμβούλιο (με έντονα γράμματα οι αλλαγές): ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΡΑΓΑΣΑΚΗΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΝΙΚΟΣ ΒΟΥΤΣΗΣ ΑΝΑΛΠΛΗΡΩΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ για θέματα διοικητικής μεταρρύθμισης XΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΒΕΡΝΑΡΔΑΚΗΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ για θέματα προστασίας του πολίτη ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ για θέματα μεταναστευτικής πολιτικής ΤΑΣΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΠΑΥΛΟΣ ΠΟΛΑΚΗΣ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ για θέματα Μακεδονίας - Θράκης ΜΑΡΙΑ ΚΟΛΛΙΑ ΤΣΑΡΟΥΧΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, ΥΠΟΔΟΜΩΝ, ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΘΑΚΗΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ για θέματα ΥΠΟΔΟΜΩΝ, ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΔΙΚΤΥΩΝ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΠΙΡΤΖΗΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ για θέματα ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ ΘΟΔΩΡΟΣ ΔΡΙΤΣΑΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ για θέματα ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ΕΛΕΝΑ ΚΟΥΝΤΟΥΡΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ, ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΚΟΥΡΛΕΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ για θέματα ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΡΩΝΗΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ για θέματα ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ για θέματα ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΓΟΥΡΙΔΗΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ για θέματα εσόδων ΤΡΥΦΩΝ ΑΛΕΞΙΑΔΗΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ για θέματα γενικού λογιστηρίου του κράτους…

του Δημήτρη Κανελόπουλου Ας δούμε 10 μόνο από τα μέτρα που θα νομοθετήσει αυτή η κυβέρνηση και θα αποτελούσαν την… ντροπή οποιουδήποτε αριστερού, σε οποιοδήποτε μέρος της Γης, όχι να τα εφαρμόσει αλλά και να τα σκεφτεί ακόμα. 1) «Λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων την Κυριακή». 2) «Υλοποίηση όλων των συστάσεων της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ». Όλων. Επαναλαμβάνω: όλων! 3) «Ιδιωτικοποίηση της ενέργειας». Η μικρή ΔΕΗ δηλαδή. 4) «Αυστηρή επανεξέταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων». Αριστερή κυβέρνηση εναντίον των συλλογικών συμβάσεων; Που να το πεις και ποιος να σε πιστέψει. 5) «Αυστηρή επανεξέταση των εργατικών κινητοποιήσεων». Η Αριστερά να απαγορεύει τις απεργίες; Όνειδος για την ιστορία της παγκόσμιας Αριστεράς. 6) «Θα ακολουθήσει τη βέλτιστη πρακτική της ΕΕ για τις ομαδικές απολύσεις». Σε αυτό αδυνατώ να κάνω κάποιο σχόλιο. Σηκώνω τα χέρια ψηλά. 7) «25 δισ. ευρώ ελληνικά περιουσιακά στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν για την επιστροφή της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών». Ξεπουλάει την πατρίδα για να σώσει…

Γράφει ο Βασίλης Μηνακάκης «Ο Σόιμπλε κι οι αντιδραστικές δυνάμεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη κάνουν τα πάντα για να ρίξουν την κυβέρνηση. Θέλουν να μετατρέψουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σε ‘’αριστερή παρένθεση’’. Άρα όποιος την αντιμάχεται παίζει το παιχνίδι του Σόιμπλε, της αντίδρασης. Καθήκον του λαού και των βουλευτών είναι να τη στηρίξουν». Αυτό είναι ένα από τα βασικά επιχειρήματα που η ΣΥΡΙΖΑ για να κατευνάσει την αγανάκτηση των εργαζομένων και των νέων –αλλά και αρκετών βουλευτών του- απέναντι στο άγριο μνημόνιο που προωθεί, την άτακτη αποδοχή όλων των όρων της ΕΕ και του ΔΝΤ και την περιφρόνηση του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Ποιος, όμως, μετατρέπει τον ΣΥΡΙΖΑ σε «αριστερή παρένθεση»; Η απάντηση είναι: ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ! Ο κάθε Σόιμπλε, η ΕΕ, το ΔΝΤ, ο αστικός κόσμος είναι προφανές ότι στέκονται απέναντι σε κάθε φιλολαϊκή εξέλιξη. Αυτό επιβάλλει το κοινωνικό και πολιτικό συμφέρον τους. Τι περίμενε ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι θα…