Οι αναμνήσεις για τη Σφαγή εκείνης της 2ας Αυγούστου είναι δύσκολο να εξαλειφθούν ή να φαλκιδευτούν κι ακόμη δυσκολότερο να παραγραφούν.

Τι και αν το σταματημένο ρολόι στον σταθμό της Μπολόνιας εξακολουθεί να δείχνει 10.25. Την ώρα που εξερράγησαν τα εκρηκτικά που είχαν τοποθετήσει οι νεοφασίστες στις 2 Αυγούστου 1980, καταστρέφοντας τη δυτική πτέρυγα του σταθμού και σκορπίζοντας τον θάνατο σε 85 ανθρώπους και τραυματίζοντας πάνω από 200 άλλους. Τι και αν μία τεράστια πλάκα με τα ονόματα και τις ηλικίες των νεκρών προβάλλει πάνω στον τοίχο για να θυμίζει στους αιώνες εκείνη την αποφράδα ημέρα, όπου η ιταμή πράξη των νοσταλγών του φασισμού βύθισε οικογένειες και την Ιταλία ολάκερη σε έναν τρόμο. Τι και αν το χτύπημα στη Μπολόνια πάντα υπενθυμίζει, μαζί με τις πολυαίμακτες βομβιστικές ενέργειες στην Πιάτσα Φοντάνα, τη Μπρέσα, το τρένο Ιτάλικους, το Ρέτζο Καλάμπρια και σε τόσες άλλες περιπτώσεις το τυφλό ταξικό μίσος που τρέφουν οι νεοφασίστες και για το πόσο είναι επικίνδυνοι. Τι και αν είναι επικίνδυνοι οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί των εγκλημάτων τους, όπως οι Βαλέριο Φιοραβάντι και Φραντσέσκα Μάμπρο ή ο Τζιλμπέρτο Καβαλίνι, είναι ελεύθεροι και λιγοστά έχουν πληρώσει για τα πολυάριθμα εγκλήματά τους. Και τούτο, τι και αν στη συνείδηση του κόσμου το έγκλημα της Μπολόνιας είναι έργο της «μαύρης τρομοκρατίας» η παράταξή τους, με την υποστήριξη μίας αστικής ελίτ, που ελέγχει και τα μέσα ενημέρωσης, πασχίζει να συγκαλύψει την ευθύνη της και – γιατί όχι; – να τη διαστρεβλώσει.

Τη φετινή 2α Αυγούστου, τη εξαιρέσει δύο τριών φύλλων της Αριστεράς, οι ευρείας κυκλοφορίας και συστημικές εφημερίδες υποβάθμισαν στις εσωτερικές σελίδες τους την επέτειο. Και σχεδόν καμία από αυτές δεν σχολιάζει το γεγονός ότι δεν πήγε η πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, που έστειλε τον επίσης νεοφασίστα υπουργό Εσωτερικών Ματέο Πιατεντόζι στη θέση της, αλλά ούτε και εξέδωσε μία επίσημη ανακοίνωση για να τιμήσει τη μνήμη των θυμάτων του χώρου, που σήμερα με περισσή υπερηφάνεια κι η ίδια δηλώνει πως εκπροσωπεί.

Ο Πιατεντόζι εξάλλου, που έχει διατελέσει έπαρχος στην περιοχή της Εμίλια-Ρομάνια έχει καλές σχέσεις με τις δημοτικές αρχές και φυσικά η παρουσία του θα αμβλύνει τις εντυπώσεις που αλλιώτικα θα άφηνε σε μία αριστερών καταβολών πόλη η θέα μίας Μελόνι, που στο παρελθόν έχει δηλώσει υπερήφανη για τον νεοφασίστα μέντορά της Τζορτζο Αλμιράντε -που τόσο συνέβαλε στην επέκταση της «μαύρης τρομοκρατίας» στα χρόνια του ‘60 και ’70, αλλά και του ιδρυτή του Φασισμού Μπενίτο Μουσολίνι. Είναι η πρώτη φορά μετά το 2009, που μία δεξιά-ακροδεξιά κυβέρνηση εκπροσωπείται σε μία επέτειο για τη Σφαγή στη Μπολόνια -αλλά τότε δεν είχαν πάει καλά τα πράγματα για τους παριστάμενους της.

Αλλά ούτε και μεγάλη έκταση έχει λάβει στον αστικό Τύπο και η αναφορά στην οργισμένη συνέντευξη στη La Stampa του προέδρου της οργάνωσης των συγγενών των θυμάτων Πάολο Μπολονιέζι. Μία συνέντευξη στην οποία διατείνεται ότι η μεταρρύθμιση για τη δικαιοσύνη που προώθησε ο αρμόδιος υπουργός Κάρλο Νόρντιο για την ηλικία των δικαστών, ουσιαστικά διευκολύνει την ακύρωση της δίκης νεοφασιστών ενόχων για τρομοκρατικές ενέργειες, όπως του Τζιλμπέρτο Καβαλίνι. Ενός νεοφασίστα τρομοκράτη, που επιπλέον είναι και σύντροφος της αμφιλεγόμενης επικεφαλής της επιτροπής Αντι-Μάφιας του Κοινοβουλίου Κιάρας Κολόζιμο, εκλεγμένης με το νεοφασιστικό «Αδέλφια της Ιταλίας». Από την πλευρά του, ο ίδιος ο Νόρντιο προσπάθησε να διασκεδάσει τις καταγγελίες, τονίζοντας πως «η πίστα της ‘μαύρης’ τρομοκρατίας» είναι αδιαμφισβήτητη και πως η μεταρρύθμιση για την ηλικία των δικαστών δεν επηρεάζει τις αποφάσεις εάν ο διορισμός τους είχε πραγματοποιηθεί προτού συμπληρώσουν τα 65 έτη. Βέβαια, ο υπουργός αποσιώπησε πως πολλές υποθέσεις για οικονομικά σκάνδαλα, μαφιόζικες ενέργειες και πολιτικά εγκλήματα ήδη έχουν ακυρωθεί με επίκληση την ηλικία των δικαστών. Η διάταξη αυτή, όπως κι εκείνες που θεωρούνται πως απαλλάσσουν τους ενόχους για διαφθορά, απάτες, μαφιόζικα εγκλήματα, είναι μέσα στην επίμαχη μεταρρύθμιση Νόρντιο που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και σύγκρουση με το δικαστικό σώμα.

Επίσης εκείνο που ο Νόρντιο, αλλά και άλλοι εκπρόσωποι της νεοφασιστικής κυβέρνησης -όπως ο πρόεδρος της Γερουσίας Ινιάτσιο Λα Ρούσα, που θα τολμήσει να κάνει τιμητική αναφορά στο Σώμα για τη Σφαγή στη Μπολόνια- δεν ομολογούν ανοικτά, είναι το (πολλοστό από εκείνη την εποχή) εγχείρημά τους να διαστρεβλώσουν τα στοιχεία για τις βόμβες στη Μπολόνια. Ήδη από τις απαρχές των ερευνών για τα αίτια και τους αυτουργούς της Σφαγής, πολλές κρατικές υπηρεσίες είχαν επιδιώξει να εμπλέξουν και να αποδώσουν την αυτουργία στην παλαιστινιακή τρομοκρατία της δεκαετίας του ‘70 (βλέπε και G.Oliva, “Anni di piombo, anni di tritolo. Mondadori, 2019 p.351–353).

Μία υπόθεση που το κόμμα της Μελόνι ουδέποτε σταμάτησε  να υποστηρίζει. Και που πάλι, στις αρχές Ιουλίου, με πρωτοβουλία νεοφασιστών βουλευτών κατατέθηκε αίτημα για νέα εξεταστική επιτροπή, που θα διερευνήσει τη σύνδεση των γεγονότων με τη «διεθνή» τρομοκρατία, σε μία προσπάθεια να ξεπλυθούν κι άλλα διαπιστωμένα εγκλήματα ακροδεξιών τρομοκρατών, με την τεκμηριωμένη πλέον συνέργεια των κρατικών υπηρεσιών και της αμερικανικής Cia. Μία πίστα, που ακόμη και στη δίκη Καβαλίνι, οι ίδιοι οι δικαστές απέδειξαν πως τα σχετικά στοιχεία (που βασίζονται σε μόνο μία αναξιόπιστη αναφορά από τη Βηρυττό με απλές αιτιάσεις της εμπλεκόμενης υπηρεσίας πληροφοριών Sismi) είναι αβάσιμα και ψευδή. Ίδιες αβάσιμες και με φαλκιδευμένα στοιχεία είναι και οι αιτιάσεις του πρώην γερουσιαστή Κάρλο Τζοβανάρντι για παλαιστινιακά αντίποινα στη σύλληψη του Αμπού Σάλεχ στην ανατίναξη του αεροσκάφους της Itavia στις 27 Ιουνίου 1980 στην Ούστικα, που διαψεύδουν και οι ίδιοι οι συγγενείς των θυμάτων, που ακόμη αξιώνουν από το κράτος να πει την αλήθεια.

Μια αλήθεια που στην περίπτωση του Σταθμού της Μπολόνιας δεν σταματά να αποκαλύπτει διαρκώς κι άλλες πτυχές για τη βρόμικη διαπλοκή των νεοφασιστών, των παρακρατικών κλάδων της ηγεσίας του κράτους, των μυστικών υπηρεσιών και των κυβερνητικών μηχανισμών. Είναι οι αδιαμφισβήτητη εμπλοκή των «ηθικών αυτουργών, των οργανωτών και χρηματοδοτών»: από τον επικεφαλής της διαβόητης μασονικής στοάς Ρ2 Λίτσιο Τζέλι, το δεξί του χέρι Ουμπέρτο Ορτολάνι, τον πρώην επικεφαλής των μυστικών υποθέσεων του υπουργείου Εσωτερικών Φεντερίκο Ουμπέρτο Ντ’ Αμάτο, τον νεοφασίστα γερουσιαστή και διευθυντή του Il Borghese, Μάριο Τεντέσκι. Κι επίσης, αργότερα, τον «ορκισμένο» σε σιωπή Πάολο Μπελίνι της νεοφασιστικής Εθνικής Πρωτοπορίας, που μαζί με τα μέλη της  NAR Φιοραβάντι, Μάμπρο, Λουΐτζι Τσαβαρντίνι, Τζιλμπέρτ Καβαλίνι, καταδικάζονται, αλλά είτε βρίσκονται ελεύθεροι, είτε δεν πληρώνουν για το έγκλημά τους όσο οι δίκες τους διαιωνίζονται. Και διαρκώς ανοίγουν νέα σενάρια, που τροφοδοτούν νέες κατηγορίες, που όμως έως σήμερα δεν καταλήγουν στο ποιός και γιατί διέταξε τη Σφαγή στη Μπολόνια.

Γιατί, ακόμη και σήμερα, μοιάζει παράδοξη και εκτός τόπου και χρόνου: ήδη ο ένοπλος αγώνας έχει ξεψυχήσει (και μετά το πογκρόμ κατά των αριστερών κινημάτων που ακολούθησε την απαγωγή και εκτέλεση του Άλντο Μόρο), ενώ οι κινητοποιήσεις για την πολιτική αυτονομία έχουν ξεθυμάνει, στην κυβέρνηση βρίσκονται οι Σοσιαλιστές του Μπετίνο Κράξι και η αλλοτριωτική πολιτική της «αφθονίας»,  η «νίκη» των χαρτογιακάδων της FIAT έχει «καπελώσει» και απονομιμοποιήσει τις διεκδικήσεις των εργατών. Όσο παραμένουν άγνωστοι οι πραγματικοί εντολείς της βομβιστικής επίθεσης και το πού απέβλεπαν, ακόμη θα πλανώνται τα ερωτήματα, παρότι ανακαλύπτονται οι φυσικοί της αυτουργοί.

Ωστόσο, οι αναμνήσεις για τη Σφαγή της 2ας Αυγούστου είναι δύσκολο να εξαλειφθούν ή να φαλκιδευτούν κι ακόμη δυσκολότερο να παραγραφούν. Οι 85 άνθρωποι που χάθηκαν, οι πολυάριθμοι άλλοι που ακόμη ζουν με τραύματα ανεπούλωτα κι άσβεστα από τον χρόνο, τα διατηρημένα ίχνη από την υλική καταστροφή του σταθμού, αλλά και η ανάγκη των ανθρώπων να θυμούνται, δεν πρόκειται να σβήσει τούτην την ανάμνηση. Και ούτε θα παραγραφούν και οι αδιαμφισβήτητες ευθύνες ενός χώρου, όσο κι εάν ο ίδιος από θέση ισχύος πλέον πασχίζει να τις αποποιηθεί ή να τις καλύψει με μία επίφαση αναβάθμισής του στα δημοκρατικά νάματα.

Πηγή: kosmodromio.gr

Η Κυβέρνηση της ΝΔ αμέσως μετά το τέλος των βουλευτικών εκλογών και εν μέσω του θέρους ξεδιπλώνει την αντιλαϊκή και αντεργατική της ατζέντα κλιμακώνοντας την επίθεση της στα εργατικά δικαιώματα!

Στο πλαίσιο αυτό αποκαλυπτικό των προθέσεων της είναι η άθλια δήλωση του Υπουργού Εργασίας, Άδωνι Γεωργιάδη ο οποίος ούτε λίγο, ούτε πολύ μίλησε για καθιέρωση 16 ωρών εργασίας την ημέρα!

Παρά το γεγονός ότι μετά την κατακραυγή επιχείρησε να διασκεδάσει τις αρνητικές εντυπώσεις δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για την στρατηγική της κυβέρνησης η οποία ήταν και είναι βαθιά αντιλαϊκή.

Με το επιχειρούμενο νομοσχέδιο επιμηκύνεται ο χρόνος για την αποζημίωση λόγω απόλυσης διευρύνεται το καθεστώς των απολύσεων και οι συνέπειες φθάνουν και στο δικαίωμα της κοινωνικής ασφάλισης.

Στην ημερήσια τους  διάταξη θα βρεθούν αργά ή γρήγορα τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα στην απασχόληση, στις ευέλικτες μορφές εργασίας, στους μισθούς, στην κοινωνική ασφάλιση, στην αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, τα οποία μεθοδευμένα βήμα το βήμα θέλουν να τα κατακρεουργήσουν στον βωμό της «πράσινης ανάπτυξης», της επενδυτικής βαθμίδας και τελικά να δώσουν γη και ύδωρ στο μεγάλο ξένο και εγχώριο κεφάλαιο να μεγαλώσει την κερδοφορία του.

Σε αυτήν τη νέα επίθεση το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να ορθώσει ισχυρό τοίχος αντίστασης και να ματαιώσει αυτούς τους σχεδιασμούς.

Ταυτόχρονα να θέσει την δική του ατζέντα αυτή που βάζει μπροστά τις ανάγκες των εργαζομένων και τα δικά τους δικαιώματα!

Το αγωνιστικό και ταξικό κίνημα πρέπει να πρωτοστατήσει σε αυτήν την αποφασιστικής σημασίας μάχη που έχουμε μπροστά μας!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ στηρίζει την κινητοποίηση που οργανώνουν εργατικά σωματεία μεταξύ των οποίων και το Εργατικό Κέντρο Πειραιά στις 8/8/2023 στις 12 το μεσημέρι έξω από το Υπουργείο Εργασίας.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ζαλίζουν οι τιμές που αντικρίζουν οι οδηγοί όταν φτάνουν στα πρατήρια υγρών καυσίμων καθώς η αμόλυβδη έχει πάρει την… ανιούσα για τα καλά.

Έτσι, το ράλι ανόδου στην τιμή της βενζίνης βάζει «βόμβα» στον οικογενειακό προϋπολογισμό, ειδικά για τους αδειούχους που έχουν δρομολογήσει μετακινήσεις.

Σε τιμές… Μονακό και Ελβετίας

Όπως αποτυπώνεται στο γράφημα του globalpetrolprices.com, που αντλεί πληροφορίες για τις τιμές της βενζίνης την 31η Ιουλίου, η Ελλάδα βρίσκεται στην 7η θέση παγκοσμίως και οι οδηγοί στη χώρα μας την πληρώνουν περίπου όσο στο Μονακό και την Ελβετία.

Ειδικότερα, ο μέσος όρος στην Ελλάδα, τη συγκεκριμένη ημερομηνία, ήταν 1.948  ευρώ ανά λίτρο ενώ στο Μονακό 1,998 ευρώ και στην Ελβετία 1,933 ευρώ.

Αναλυτικά η λίστα:

Χονγκ Κονγκ: 2,785 ευρώ ανά λίτρο
Ισλανδία: 2,131 ευρώ ανά λίτρο
Νορβηγία: 2,069 ευρώ ανά λίτρο
Δανία: 2.035 ευρώ ανά λίτρο
Ολλανδία: 2.004 ευρώ ανά λίτρο
Μονακό: 1,998 ευρώ ανά λίτρο
Ελλάδα: 1.948  ευρώ ανά λίτρο
Ελβετία: 1,933 ευρώ ανά λίτρο
Ιταλία: 1,913 ευρώ ανά λίτρο

Στις Κυκλάδες η ακριβότερη

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Fuelprices.gr, του υπουργείου Ανάπτυξης, για τις διακυμάνσεις στην τιμή της αμόλυβδης, η υψηλότερη τιμή, με βάση τα στοιχεία της Τετάρτης 3 Αυγούστου, καταγράφηκε στις Κυκλάδες με 2,203 ευρώ το λίτρο και ακολουθούν τα Δωδεκάνησα με 2.109.

Την ίδια ώρα, ακολουθούν: Κεφαλονιά (2.038), Λευκάδα (2.054), Ευρυτανία (2.036), Λέσβος (2.013), Φωκίδα (2.009), Κέρκυρα (2.010), Ηράκλειο (2.009), Ρέθυμνο (2.016), Λασίθι (2.010).

Πηγή: documentonews.gr

Οι παγκόσμιοι πόλεμοι δεν γνωρίζουν γεωγραφικούς περιορισμούς – και καταλήγουν πάντα στην ανακατανομή σφαιρών επιρροής. Ο εν εξελίξει παγκόσμιος πόλεμος, ο οποίος δεν λέει το όνομά του, παρά περιγράφεται συνήθως ως "υβριδικός”, έχει μέχρι στιγμής ως μόνο θερμό μέτωπό του την Ουκρανία – όμως μια "μετάσταση” στη Δυτική Αφρική φαντάζει πλέον όλο και πιο πιθανή. Ο πιο αδύναμος κρίκος, η Françafrique, γίνεται η εστία μεγάλων γεωπολιτικών ανατροπών.

Την τελευταία διετία, σε τέσσερις πρώην γαλλικές αποικίες της Δυτικής Αφρικής (τη Γουινέα, το Μαλί, την Μπουρκίνα Φάσο και το Τσαντ) εκδηλώθηκαν επιτυχημένα στρατιωτικά πραξικοπήματα, οι πρωτεργάτες των οποίων αναπτύσσουν "πατριωτική” ρητορική με σαφώς αντιγαλλικές αιχμές και στηρίζονται στον ένα ή τον άλλο βαθμό στη συνδρομή της ρωσικής μισθοφορικής εταιρείας Wagner. Στο επίκεντρο της αντίδρασής τους βρίσκονται όχι μόνο οι χρόνιες ασυμμετρίες της μεταποικιακής τους σχέσης με τη Γαλλία, αλλά και το γεγονός ότι η ισλαμιστική τρομοκρατία στο Σαχέλ αποτέλεσε την δικαιολόγηση της ανάπτυξης αμερικανικών και γαλλικών στρατευμάτων στην περιοχή, χωρίς όμως να κατασταλεί αποτελεσματικά.

Η Δημοκρατία του Νίγηρα παρέμενε μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα μια χαρακτηριστική εξαίρεση: όχι μόνο τηρούσε φιλοδυτική πολιτική, αλλά αποτελούσε και τον χώρο αναδίπλωσης των γαλλικών και αμερικανικών στρατευμάτων που εκδιώχθηκαν από το Μαλί.

Η ανατροπή του προέδρου του Νίγηρα Μοχάμεντ Μπαζούμ, ο οποίος παραμένει όμηρος της προεδρικής φρουράς του, σήμανε τον συναγερμό σε πολλές πρωτεύουσες, καθώς απειλείται να δημιουργήσει μια γεωγραφικά συνεχή ζώνη χωρίς δυτικό αποτύπωμα στο Σαχέλ. Και σε αντίθεση με τις προηγούμενες περιπτώσεις, κινδυνεύει να μετατραπεί σε διακρατική σύγκρουση που θα "ρουφήξει” και άλλες χώρες της περιοχής. Οι αποφάσεις χωρών όπως η Γαλλία και η Ιταλία να απομακρύνουν τους υπηκόους τους δείχνουν ότι ο Νίγηρας αντιμετωπίζεται ήδη ως μελλοντικό πεδίο πολέμου.

Το διακύβευμα είναι μεγάλο: όχι μόνο ο Νίγηρας αποτελεί κέντρο εξόρυξης ουρανίου, αλλά και βρίσκεται στο κέντρο της διαδρομής σχεδιαζόμενων αγωγών για την τροφοδοσία της Ευρώπης με νιγηριανούς υδρογονάνθρακες, ενώ βεβαίως συνολικά η περιοχή αποτελεί θεμέλιο της γαλλικής ισχύος λόγω της νομισματικής πρόσδεσής της στην άλλοτε "μητρόπολη” δια του Φράγκου Δυτικής Αφρικής.

Οι πραξικοπηματίες κατέστησαν αμέσως σαφείς τις προθέσεις τους, διακόπτοντας τις εξαγωγές ουρανίου προς την Γαλλία. Διαθέτουν δε ένα ορισμένο λαϊκό έρεισμα, όπως προκύπτει από το πλήθος διαδηλωτών που συγκεντρώθηκε στην πρωτεύουσα Νιαμέι και μάλιστα επιχείρησε να εισβάλει στην γαλλική πρεσβεία.

Όλα αυτά ενώ στην Αγία Πετρούπολη διεξαγόταν η δεύτερη Διάσκεψη Κορυφής Ρωσίας-Αφρικής, όπου βεβαίως οι ηγέτες του Μαλί και της Μπουρκίνα Φάσο είχαν προβεβλημένη παρουσία.

Η ρωσική ηγεσία εμφανίζεται να τηρεί "λεγκαλιστική” στάση και να υπερψηφίζει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ψήφισμα με το οποίο ζητείται η αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης στον Νίγηρα. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να κάνει κάτι διαφορετικό, όταν η επιχειρηματολογία της στην ουκρανική κρίση στηρίζεται στην καταγγελία του "πραξικοπήματος” του 2014 στην Ουκρανία. Όμως την άλλη όψη του Ιανού αποτελεί η μισθοφορική εταιρεία Wagner, που ήδη έχει παρουσία σε γειτονικές χώρες.

Η κοινότητα των χωρών της Δυτικής Αφρικής (ECOWAS) πήγε την καταγγελία του πραξικοπήματος ένα βήμα παραπέρα, δίνοντας στους πραξικοπηματίες διορία μίας εβδομάδας προκειμένου να απελευθερώσουν τον πρόεδρο Μπαζούμ και διατυπώνοντας σαφή υπαινιγμό στρατιωτικής επέμβασης εάν αυτό δεν συμβεί.

Όμως με κοινή δήλωσή τους οι κυβερνήσεις του Μαλί και της Μπουρκίνα Φάσο, που έχουν δρομολογήσει από τον Φεβρουάριο διαδικασία ομοσπονδιοποίησης των δύο χωρών, κατέστησαν σαφές ότι τυχόν επέμβαση της ECOWAS στον Νίγηρα θα θεωρηθεί κήρυξη πολέμου εναντίον τους. Επιπλέον, θα τις οδηγήσει σε έξοδο από την ECOWAS, η συμμετοχή τους στην οποία έχει ανασταλεί μετά τις δικές τους πολιτειακές ανατροπές.

Ομοίως, σε δηλώσεις καταγγελίας τυχόν επέμβασης στο Νίγηρα προχώρησε η Γουινέα, η οποία θα μπορούσε να προσφέρει στο δίδυμο Μαλί-Μπουρκίνα Φάσο θαλάσσια πρόσβαση για τη λήψη εξοπλιστικής βοήθειας. Όμως η τοποθέτηση που κυρίως βαραίνει είναι αυτή της Αλγερίας, ο υπουργός Άμυνας της οποίας, όλως τυχαίως, είχε συνάντηση αυτές τις μέρες τη Μόσχα με τον Ρώσο ομόλογό του. Τις παραδοσιακά στενές σχέσεις της Αλγερίας με τη Ρωσία (και στον στρατιωτικό τομέα) υπογράμμισε άλλωστε το γεγονός ότι ο πρόεδρος της χώρας παρέστη τον Ιούνιο στο Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης και ο πρωθυπουργός της στην Αφρο-ρωσική σύνοδο του Ιουλίου.

Ουσιαστικός ηγέτης και χρηματοδότης της ECOWAS είναι η Νιγηρία, την οποία πολλοί αρθρογράφοι ενθαρρύνουν να ηγηθεί επέμβασης στον βόρειο γείτονά της. Το ότι οι πρώην βρετανικές αποικίες καλούνται να "σώσουν την παρτίδα” της γαλλικής επιρροής στο Σαχέλ είναι ήδη ενδεικτικό της δύσκολης θέσης στην οποία έχει περιέλθει το Παρίσι. Αλλά οι νιγηριανοί ιθύνοντες έχουν πολλούς λόγους για να είναι επιφυλακτικοί. Το αδιέξοδο στο οποίο βυθίστηκε η Σαουδική Αραβία επεμβαίνοντας στην Υεμένη είναι διδακτικό, ενώ η Ουκρανία συνιστά ζωντανό παράδειγμα των ορίων της δυτικής στήριξης. O νιγηριανός πρόεδρος Μπόλα Τινούμπου αντιμετωπίζει αμφισβήτηση της εκλογής του τον περασμένο Φεβρουάριο καθώς και εργατικές κινητοποιήσεις. Τυχόν πολεμική περιπέτεια θα αποσταθεροποιούσε τις ήδη ταλαιπωρημένες από τη δράση της οργάνωσης Μπόκο Χαράμ βόρειες επαρχίες της Νιγηρίας και θα άφηνε μεγάλο χώρο να κινηθούν οι ισλαμιστές αντάρτες πέριξ της λίμνης Τσαντ. 

Πηγή: capital.gr

Πηγή: kommon.gr